# data[].attributes.body
ascbajhfjwwnfwl

# data[].attributes.body
Jest to gatunek węża z rodziny żmijowatych.
Występuje w Północnej Afryce, Azji Środkowej i na Półwyspie Arabskim. Jej środowiskiem życia jest pustynia.
Efa żywi się jaszczurkami i drobnymi ssakami.
Osiąga długość od 80-90cm.
Na głowie posiada znak białego krzyża.
Efa piaskowa często zakopuje się w podłożu a pełznąc po piasku, dotyka jego powierzchni jedynie niewielką częścią swojego ciała. Pozostawia charakterystyczny ślad. Porusza się szybko.
Julia Skrzypczyńska

# data[].attributes.body
-Gatunek : L.aucampiae
-Występowanie : Afryka południowa
-Lithopsy należy podlewać regularnie, pozwalając przeschnąć podłożu pomiędzy podlewaniami. W okresie wzrostu - od połowy maja do końca września Lithopsy należy podlewać raz na 2 tygodnie. Skąpe podlewanie zalecane jest w miesiącach od marca do maja oraz od października do listopada. W pozostałe miesiące lithopsy wymagają okresu spoczynku i w tym czasie nie wolno ich podlewać! Podlewanie wznawiamy wówczas, gdy pojawi się pierwsza para młodych liści, co następuje najczęściej w maju.
-Nasiona najlepiej wysiewać od marca do czerwca. Dla ochrony przed wysychaniem nasiona należy przykryć cienką warstwą piasku. Podłoże musi być stale lekko wilgotne, a pojemnik przykryty folią. Nasiona kiełkują już po kilku dniach. Młode siewki powinny pozostać w pojemniku możliwie jak najdłużej. Do dobrego rozwoju potrzebują one dużo światła. Po kilku miesiącach można je przepikować do docelowych doniczek. Rośliny z nasion uzyskują zdolność kwitnienia po około trzech latach.
-W 1811 r. na południu Afryki, William John Burchell - odkrywca tej małej rośliny, usiłował podnieść z ziemi kolorowy kamyk o bardzo interesującym kształcie. Dopiero wtedy zorientował się, że to była roślina. Historia odkrywcy potwierdza informacje, że żywe kamienie są również kamieniami szczęścia. Jak przyznał sam Burchell - od chwili odkrycia litopsów jego życie zmieniło się na lepsze.
-Nie dajcie się zmylić - to wcale nie kamienie, tylko bardzo sprytne rośliny :) Żyją na pustyniach i mają tylko dwa listki magazynujące wodę. Rosną tuż przy ziemi i swoim wyglądem przypominają leżące dookoła nich kamyki. Zwierzęta roślinożerne nie zjadają ich tylko dlatego, że po prostu ich... nie widzą. Oliwia Nowak i Inga Józefowska

# data[].attributes.body
Poluje na owady, ptaki i mniejsze gryzonie. Jest odporny na wody, bez której może sie obyć przez dłuższy czas. Źródłem wody dla Fenka są główne rośliny .Fenek występuje na terenach
- półwyspu Arabskiego
- północnej Afryki
Będoncy najmniejszym przedstawicielem rodziny psowatych, uchodzi za największego ssaka drapieżnego Sahary. Osiąga 30-40 cm długości, samce ważą około 1,5 kg, samice około 0,8kg. Ma charakterystyczne duże uszy dorastające do 15 cm, dzięki którym ma dobry słuch i może efektownie chłodzić ciało.
Rozmnażanie fenka
Tylko para Alfa może kopulować co sprawia, że wy stadzie nie ma za dużo fenków. Okres rozrodczy trwa od stycznia do lutego. Samiczki rodzą młode od marca do kwietnia. Po kopulacji samiec chroni samiczkę i dostarcza jej pokarm. Zaswyczaj rodzi się od 1 do 4 fenków.
Wykonały Madzia i Ewelina

# data[].attributes.body
Drapieżny ssak  z rodziny kotowatych.

Występowanie
Afryka
Azja
Sposób rozmnażania
Samica rodzi od 3 do 5 młodych po ciąży trwającej 90 lub 95 dni.
Ciekawostki
Ciało geparda jest smukłe i muskularne z długimi łapami. Futro geparda jest płowe z okrągłymi czarnymi plamkami i czarnymi liniami po bokach pyska. Gepardy są najszybszymi zwierzętami lądowymi na ziemi, na krótkich dystansach może osiągnąć nawet 100km/h. Jako drapieżnik żywi się m.in. gazelami, antylopami lub zającami. Poluje wczesnym rankiem lub późnym wieczorem, zawsze poluje goniąc swoją ofiarę.

# data[].attributes.body
To typ padlinożerca. Ich pokarmem są resztki pozostawione przez drapieżnik ( lwy, gepardy).
Charekteryzują się czarnymi kropkami.
Rozmnażają się bardzo szybko.

# data[].attributes.body
Ptak
Las równikowy
Jedzą owoce, owady, ptasie jaja, jaszczurki, i nadżewne żaby
Ma duży, zakrzywiony i kolorowy dziub
Zamiast gniazd mają dziuple, Samica składa przeciętnie 1-4 jaja

# data[].attributes.body
mięsożerny gatunek ssaka lądowego z rodziny kotowatych.
Występowanie:
-Afryka
-Azja
-Europa
Żywi się m.in.  antylopami
Głównie polują samice.
największy samiec o nazwie "Simba" ważył 375kg.

# data[].attributes.body
To ptaki,które żerują na dużych ssakach. Wyjadają one z ich skóry larwy muchy i inne pasożyty. Ostrzegają także przed niebezpieczeństwem. Bąkojady mają krótkie kończyny,przystosowane do wczepienia się w sierść zwierząt,tak by móc utrzymać się na ich ciele .często  występuje w Afryce na sawannie.

# data[].attributes.body
Lipost
Roślina ta została odkryta przez Williama Jochna Burchella w 1811 roku.Pochodzi z Afryki , głównie z Namibii i RPA.Należy do niego ok. 40 gatunków.
Gromadzą one wodę w liściach,potrafi przetrwać długi okres suszy.Takie rośliny to sukulenty.

Wiktoria Loos
Natalka Pajda
Roksana Skunka

# data[].attributes.body
Drapieżny ssak z rodziny kotowatych
Występowanie:
-Afryka
-Azja
Żywi się m.in. antylopami, gazelami i zającami
Charakterystyka
Ciało geparda jest smukłe i muskularne z długimi łapami, mimo iż wygląda na wątłego i delikatnego. Klatka piersiowa jest obszerna, a talia wąska. Ma małą głowę i krótki pysk, wysoko umieszczone oczy, duże nozdrza i małe okrągłe uszy. Jest jednym z nielicznych kotowatych, który nie potrafi chować pazurów
Rozmnażanie
Samice rodzą od 3 do 5 młodych po ciąży trwającej od 90 do 95 dni.
Ciekawostki
Gepard to najszybsze zwierzę świata
Gepardy nie wyciągają pazurów, co stanowi wyjątek wśród kotów
Marta & Przemek

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Gepard (Acinonyx jubatus) - gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych ( Felidae).

Gepard to najszybsze lądowe zwierzę świata. Spotkać je można na terytorium całej Afryki jak również w Azji; kilkaset sztuk występuje między innymi w południowym Kazachstanie i Afganistanie. Jest zwierzęciem równinnym, żyjącym na stepach i na sawannie. Bardzo dobrze widzi i słyszy. Z reguły żyje samotnie.

Czy gepard jest najszybszym zwierzęciem na świecie?

Na to pytanie znajdziecie odpowiedź w zestawieniu - Najszybsze zwierzęta świata - TOP10, gdzie zamieściliśmy tabelę prędkości kilkudziesięciu najszybszych zwierząt.

Klasyfikacja

Podgatunki

Powszechnie wyróżnia się sześć podgatunków gepardów, niemniej ich status taksonomiczny nie jest do końca rozstrzygnięty.

Gepard saharyjski (Acinonyx jubatus hecki) - występuje w Afryce Północnej (Algieria, Dżibuti, Egipt, Mali, Mauretania, Maroko, Niger, Tunezja)

Acinonyx jubatus fearsoni/raineyii - występuje w Afryce Wschodniej (Kenia, Somalia, Tanzania, Uganda).

Acinonyx jubatus velox - występuje w Afryce Wschodniej.

Acinonyx jubatus soemmerringi - występuje w Centralnej Afryce (Czad, Etiopia, Kamerun, Nigeria, Niger, Republika Środkowoafrykańska, Sudan)

Acinonyx jubatus jubatus - występuje w Afryce Południowej (Angola, Botswana, Kongo, Mozambik, Namibia, Malawi, RPA, Tanzania, Zambia, Zimbabwe)

Acinonyx jubatus venaticus - występuje w Azji (Afganistan, Indie, Iran, Izrael, Jordania, Oman, Pakistan, Arabia Saudyjska, Syria, Rosja)

Podgatunki: gepard królewski ( Acinonyx rex) oraz gepard wełnisty ( Acinonyx jubatus guttatus) nie są oficjalnie uznawane, gdyż w ich przypadku decydują geny recesywne. To nieco podobna kwestia jak w przypadku białych tygrysów.

Kot, lecz nie pantera

Gepard, choć należy do rodziny kotowatych, w przeciwieństwie do swoich większych kuzynów nie należy do rodzaju Panthera, lecz do rodzaju Acinonyx.

Nazwa Acinonyx (gepard jest jedynym gatunkiem tego rodzaju) pochodzi od greckiego słowa oznaczającego „cierń" lub „szpon". Związana jest ona z budową łap geparda, których pazury nie chowają się. Pazury geparda przypominają kolce w butach sprinterskich, pełnią bowiem podobną funkcję - zapewniają przyczepność w trakcie szybkiego biegu.

Polowanie

W przeciwieństwie do innych kotów gepard poluje głównie w dzień. Wybiera łup, a potem krąży dookoła ofiary. Po krótkim pościgu dogania ją i zabija. Bardzo rzadko zdarza się, że gepard zaatakuje ludzi. Koty te polują głównie na antylopy oraz małe ssaki i... ptaki.

Prędkość

W trakcie pogoni za ofiarą gepard może rozwinąć prędkość dochodzącą do 120 km/h, jednak tylko na bardzo krótkim dystansie. Bez wysiłku natomiast osiąga prędkość 75 km/h. Gepard jest bardzo zgrabny i smukły, ma delikatną budowę i niską wagę, wszystko to zapewnia mu błyskawiczne przyspieszenie.

Przeprowadzony przez badaczy eksperyment wykazał, że dziki królik znajdujący się w odległości 5 metrów od swojej nory nie zdołał uciec przed gepardem oddalonym od niego o 40 metrów.

Zagrożenia

Niestety, gepardom grozi zagłada. Dorosłe osobniki zabijane są przez kłusowników, a młode często padają ofiarą lwów, hien czy panter. Dzieje się tak, gdy w trakcie polowań samica musi na dłuższy czas opuścić swoje małe.

W 1900 roku na świecie żyło ok. 100 tysięcy gepardów. Dziś ich populacja skurczyła się dramatycznie. Szacuje się iż w stanie dzikim żyje obecnie 9-12 tysięcy tych zwierząt.

Sekret prędkości geparda

Z przeprowadzonych badań wynika iż występuje kilka czynników decydujących o wielkiej szybkości geparda:

Długie skoki

Niezwykle długie skoki, które gepard wykonuje podczas biegu (do 7 metrów). Dzięki temu w trakcie biegu połowę czasu spędza w powietrzu.

Pazury czyli „kolce"

Gepard jako jedyny z kotów nie chowa pazurów. Pazury podczas biegu pełnią funkcję swoistych „kolców" sprinterskich, które zapewniają gepardowi niesamowitą przyczepność.

Włókna mięśniowe

Gepard posiada zróżnicowane włókna mięśniowe w nogach tylnych i przednich.

W nogach przednich geparda królują włókna mięśniowe typu I

To włókna wolnokurczące się (ang. slow twitching „ST"). Włókna te posiadają wiele mitochondriów oraz duże stężenie mioglobiny (dlatego nazywane są czerwonymi). Charakteryzują się one dużą wytrzymałością na zmęczenie.

W nogach tylnych geparda przeważają włókna typu II

To włókna szybkokurczące się (białe) - są jednak mniej wytrzymałe (stąd szybkie zmęczenie geparda po przebiegnięciu krótkiego dystansu).

Tylny napęd

Każdy kto oglądał kiedykolwiek motoryzacyjny program Top Gear, wie, że jeśli napęd to na cztery koła, a jeśli na jedną oś to tylko tył (nic nie daje bowiem takiej frajdy z jazdy jak napęd na tylną oś). Natura najwyraźniej doszła do podobnych wniosków (albo to my raczej podpatrzyliśmy naturę :)) i wyposażyła geparda oczywiście w napęd na cztery łapy, ale z przewagą łap tylnych. Tylne nogi geparda służą bowiem jako siła napędowa (nieco podobnie jak w samochodach z tylnym napędem).

Czy gepard „przegrzewa" się podczas biegu?

Wbrew obiegowej opinii gepardy nie „przegrzewają" się w trakcie biegu. Pogląd o „przegrzewaniu" się gepardów pochodzi z lat 70-tych XX wieku, z opracowania z roku 1973, które wskazywało, że gepard zatrzymuje się kiedy temperatura jego ciała osiąga 40.5 o C.

Najnowsze badania przeprowadzone w 2013 roku przez zespół pod kierownictwem Robyn S. Hetem pokazały, że teza ta nie jest prawdziwa. Badania pokazały, że temperatura ciała geparda nie wzrasta w trakcie biegu, lecz po skutecznym polowaniu w wyniku stresu, że inny drapieżca ( lew, hiena, likaony, lampart) zabierze mu upolowaną ofiarę. Gepard po polowaniu ma taką samą temperaturę ciała, jak przed - 38.4 oC. Temperatura ciała geparda wzrastała w ciągu godziny po polowaniu - po nieskutecznym o 0.5 oC, a po skutecznym o 1.3 o C.

Ponieważ gepardy nie stoją na szczycie drabiny drapieżników, to właśnie stres związany z możliwością utraty z trudem zdobytego pożywienia i ewentualnej jego obrony powoduje wzrost temperatury ciała gepardów.

Gepard - ciekawostki - Czy wiesz, że...

Gepard potrafi biec z prędkością 120 km/h.

Gepard potrafi przyspieszyć w czasie ok. 3 sekund od 0 do 100 km/h.

Zarejestrowany rekordowy bieg na 100 m gepard pokonał w czasie 5,95 sekundy. Dla porównania rekord świata Usaina Bolta to 9,58 s na 100 m.

Gepardy biegają z maksymalną prędkością na odcinkach nie dłuższych niż 500 metrów.

Gepard zazwyczaj poluje przy prędkości 48-56 km/h, rzadko rozwija prędkości maksymalne.

Gepardy nie wciągają pazurów, co stanowi wyjątek wśród kotów.

Koty te niezwykle rzadko wspinają się na drzewa, w przeciwieństwie do lampartów.

Gepardy są trapione przez wiele chorób. Dzieje się tak z powodu niskiej zmienności genetycznej w obrębie gatunku.

Gepard ma bardzo długi w stosunku do długości ciała ogon. Pozwala mu on utrzymać równowagę podczas szybkiego biegu.

Istnieją gepardy (gepard królewski), które zamiast charakterystycznych niewielkich cętek posiadają sierść pokrytą dużymi, czarnymi plamami.

Gepardy potrafią warczeć, syczeć, a nawet... ćwierkać.

Gepardy zaczynają polować już w wieku 7 miesięcy.

Serwal, często zwany mniejszym gepardem osiąga prędkości zbliżone do swego większego „kuzyna".

Najszybszy na lądzie, ale nie na świecie

Choć gepard króluje na lądzie, to jak wszyscy zapewne wiemy, nie jest jednak najszybszym zwierzęciem świata, gdyż w tym zakresie wyprzedza go parę innych, o czy więcej w artykule: Najszybsze zwierzęta na świecie TOP 10.

Gepard - film

Poniżej krótki film prezentujący gepardy, ich sposób polowania oraz niezwykłe umiejętności. Film przedstawia również układ mięśniowy tych pięknych kotów.

Szczegółowe dane/wymiary

Gepard (Acinonyx jubatus)

Długość ciała bez ogona: 110 - 150 cm

Długość ogona: 60-84 cm

Wysokość w kłębie: 66 - 94 cm (najczęściej ok. 90 cm)

Waga: 21-76 kg; samce przeciętnie: 42-65 kg; samice przeciętnie: 30-45 kg

Samce są nieco większe od samic, niemniej z wyglądu trudno je odróżnić.

Polecamy: Rekordy zwierząt i roślin - TOP 10

# data[].attributes.attachment_link.title
Gepard - najszybsze zwierzę świata. | DinoAnimals.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Gepard (Acinonyx jubatus) - gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych ( Felidae). Gepard to najszybsze lądowe zwierzę świata. Spotkać je można na terytorium całej Afryki jak również w Azji; kilkaset sztuk występuje między innymi w południowym Kazachstanie i Afganistanie. Jest zwierzęciem równinnym, żyjącym na stepach i na sawannie.

# data[].attributes.body
Fenki mają długie zaokrąglone uszy dzięki nim chłodzą krew. Wygląd mają bardzo podobny do lisa pustynnego. Mają złotą sierść i długie puszyste ogony.  Fenki odrzywiają się pokarmem bogatym w białko zwierzęce - w naturze owady, małe gady, szarańcze, chrząszcze, jaja ptasie i ich pisklęta oraz gryzonie. Piją wodę, ale potrafią obejść się bez niej przez dłuższy czas. Tylko para alfa może kopulować co sprawia, że w stadzie nie ma za dużo fenków. Okres rozrodczy trwa od stycznia do lutego. Samiczki rodzą młode od marca do kwietnia. Po kopulacji samiec chroni samiczkę i dostarcza jej pokarm. Zazwyczaj rodzi się od 1 do 4 fenków.

Ciekawostki:
- Żyją do lat 10 w warunkach naturalnych a w niewoli do 12 lat.
- Fenki mają łagodne usposobienie i łatwo je oswoić.
- Po 2 tygodniach zmieniają ubarwienie futra na beżowe, a w wieku 3 miesięcy uzyskują puszysty długi ogon z czarnym końcem oraz gęste długie jasnobrązowe futro typowe dla dorosłych osobników.
Kasia Korycka
Sara Leśniewska