# data[].attributes.headline
Γραμμα απο την ξενιτιά 

# data[].attributes.subject
Γραμμα απο την ξενιτιά 

# data[].attributes.body
Μαροκο 22/12/2025

Αγαπητέ Χρήστο,

Σου γράφω αυτο το γράμμα για να ρωτησω πως είσαι και πως περνώ στην ξενιτιά.

Η ξενιτιά ειναι αρκετά δυσκολη και έχουμε χάσει τους δικούς μας άνθρωπους.

Με πονάει πολύ που δεν είμαι στην πατρίδα μου και πρέπει να προσαρμοστουμε σε μια νέα χωρα μακριά από την δικη μας. Νεα πράγματά, νέος κόσμος, νέες συνήθειες και καινούργιος τρόπος ζωής .

Τελος είμαστε μακριά από τα αδέρφια μας και τους συγγενής μας.

Με αγάπη η Μαρία

# data[].attributes.body
Ανόβερο,25 Ιανουαρίου 1963

Αγαπημένη μου Αναστασία,

έλαβα το γράμμα σου χθες και χάρηκα πολύ που επιτέλους έμαθα τα νέα σου. Η επικοινωνία μαζί σου είναι πολύ σημαντική για εμένα αλλά και για τα παιδιά.

Την άλλη εβδομάδα έχει γενέθλια ο Κοσμάς και σκέφτομαι εγώ με τα παιδιά να του κάνουμε έκπληξη και επειδή δεν το έχω και τόσο σε αυτά τα θέματα θα ήθελα την βοήθειάν σου. Μετά από αυτό το γράμμα θα σου στείλω και την αγαπημένη σου συνταγή για τα κοκκινιστά κεφτεδάκια.

Αυτά για τώραν,και μην ξεχάσεις να μου πεις ιδεές για την έκπληξη. Χαιρετισμούς σε όλους, μας λείπεται πολύ. Μην ξεχάσετε την πατρίδα σας.

Φιλία πολλά,

η οικογένειά σας στην Ελλάδα

Δημήτρης, Χρυσαίδα, Δήμος, Γεωργία

# data[].attributes.attachment_link.title
Τραγούδια για την ξενιτιά

# data[].attributes.attachment_link.description
Ως πότε πια η τύχη μου θα μ′ έχει δικασμένονα σέρνομαι στην ξενιτιά σαν φύλλο μαραμένο (Αμανές)

# data[].attributes.body
Με διπλό κλικ σε οποιοδήποτε σημείο της οθόνης δημιουργείτε ένα post/σημείωμα.

Γράψτε σε αυτό τα βασικά σημεία της εργασίας σας.

Στο ίδιο σημείωμα μπορείτε να ανεβάσετε φωτογραφίες ή βίντεο χρησιμοποιώντας τις ενδείξεις που φαίνονται λίγο θαμπές στο κάτω μέρος του.

Αν θέλετε να διορθώσετε κάτι στο σημείωμά σας σύρτε το ποντίκι πάνω του και πατήστε το μολυβάκι που θα εμφανιστεί και έτσι μπορείτε να το επεξεργαστείτε.

# data[].attributes.body
Σας θυμίζω ότι το υλικό γιο την εργασία υπάρχει στο

http://fisiilias.blogspot.gr/2015/11/blog-post_11.html

# data[].attributes.attachment_link.title
Δημήτρης Μητροπάνος - Της ξενιτιάς

# data[].attributes.attachment_link.title
ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΟΥΛΙ (Πωγώνι) - Ηπειρώτικα τραγούδια

# data[].attributes.attachment_link.title
"Ξενιτεμένα μου πουλιά" - Alkyone στο Μουσικό Κουτί

# data[].attributes.attachment_link.title
ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥ ΤΟ ΜΑΝΤΗΛΙ ΣΟΥ (Πωγώνι) - Ηπειρώτικα τραγούδια

# data[].attributes.headline
Ένα γράμμα από την ξενιτιά τη δεκαετία του 1940.

# data[].attributes.subject
Ένα γράμμα από την ξενιτιά τη δεκαετία του 1940.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο καημός της ξενιτιάς. Η ιστορία μιας οικογένειας.

# data[].attributes.headline
 Γιώργος, Ξένη,  Αγγελική, Χρυσάνθη, Αλέξανδρος, Δέσποινα, Χρήστος

# data[].attributes.subject
 Γιώργος, Ξένη,  Αγγελική, Χρυσάνθη, Αλέξανδρος, Δέσποινα, Χρήστος

# data[].attributes.body
Μαμά μου, Φρανκφούρτη ,1972

Δεν πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που μιλήσαμε και έχω την ανάγκη να σου γράψω.Θέλω να μάθω τα νέα σου.Η καθημερινότητα στην Ελλάδα μου έχει λείψει... Εδώ στην Γερμανία τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

Ο Νίκος,όπως και εγώ δουλεύουμε πολλές ώρες την ημέρα και δεν έχουμε καθόλου ελεύθερο χρόνο.Η δουλειά δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη αλλά αρκετά κουραστικη.Για τα παιδιά έχουμε πάρει μια νταντά που του μιλάει μόνο Γερμανικά και αυτό είναι που μας ανησυχεί.Απο του χρόνου που θα πάνε σχολείο σκεφτόμαστε να κάνουν και μια ώρα μάθημα στα Ελληνικά .Τώρα κάνουν δραστηριότητες έτσι ώστε να περνάει ευχάριστα το απόγευμα τους.

Εκεί πως πάνε τα πράγματα ; γύρισε ο Στέλιος από την Αθήνα; Να του πεις μόλις γυρίσει να μου γράψει.

Μας λείπετε όλοι πολύ! Περιμένουμε πως και πως τις διακοπές στην Ελλάδα!

Σε φιλώ

Άννα

# data[].attributes.headline
Γράμμα από την ξενιτιά

# data[].attributes.subject
Γράμμα από την ξενιτιά

# data[].attributes.body
Τι Κάνεις; τα παιδιά όλα καλά;

Εγω με τον Δημοσθένη προσπαθούμε να προσαρμοστούμε. Ο Δημοσθένης φεύγει πολύ πρωί για δουλειά και αφήνει την Ανθή στο σχολείο. Δεν έχει συνηθήσει τα αγγλικά και δυσκολεύεται. Στο σχολείο, αν και είναι ελληνικό, κάνουν ελληνικά μόνο δύο φορές την εβδομάδα. Εγώ από την άλλη μένω μόνη όλο το πρωί μέχρι να γυρίσει η Ανθή από το σχολείο, οι ασχολίες μου είναι ελάχιστες και όλη μέρα κοιτάζω τηλεόραση. Μας την έφερε ένας συνάδελφος του Δημοσθένη από την δουλεία ο George. Αχ θεία θα σου άρεσε πάρα πολύ να είχες και εσύ μια, θα σου στείλω μια φωτογραφία! Εδώ η πόλη είναι μεγάλη, καμία σχέση με την Αθήνα. Η Ανθή έχει ενθουσιαστεί αλλά δεν έχει πολλά πράγματα να κάνει γιατί δεν έχει φίλους. Της λυπεται πάρα πολύ ειδικά τα ξαδέρφια της. Τι κάνουν τα κορίτσια, πως πάει το σχολείο, τους φαίνεται εύκολο; Στείλε μου μια φωτογραφία τους, έχω καιρό να τα δω, θα χουν μεγαλώσει πολύ τώρα. Ο Δημοσθένης έχει κάνει φίλους στη δουλειά και τους φέρνει καμία φορά στο σπίτι. Έχει κοινωνικοποιηθει πολύ κι έχουμε κι εμείς μια παρέα. Μου λείπετε πολύ, να μου στέλνετε πιο συχνά γράμματα. Πες και στην μαμά ότι όλα είναι καλά.

Πολλά φιλιά,

Ιουλία

# data[].attributes.attachment_caption
Μετανάστευση  Παναγιώτης 2020

# data[].attributes.body
ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

# data[].attributes.headline
Α.Τ. 2020 Β’5                ΈΛΛΗΝΕΣ – ΞΕΝΙΤΙΑ  

# data[].attributes.subject
Α.Τ. 2020 Β’5                ΈΛΛΗΝΕΣ – ΞΕΝΙΤΙΑ  

# data[].attributes.body
Από την αρχαιότητα, οι Έλληνες ξενιτεύονταν για διάφορους λόγους: Οι πόλεμοι, το άγονο έδαφος και η οικονομική δυσπραγία ορισμένων περιοχών, με πρώτη την εγκαταλειμμένη ελληνική επαρχία, οι κατακτητές, κυρίως η Τουρκοκρατία, ακόμη και τα πολιτικά πάθη, ανάγκασαν πολλούς να φύγουν από τη χώρα μας.

Στην Οδύσσεια, αναφέρεται ο καημός τού νόστου στην πατρίδα. Από ’κεί έμεινε η γνωστή έκφραση: «Νόστιμον ήμαρ», δηλαδή νόστιμη μέρα, γλυκιά μέρα γυρισμού στον τόπο που καθένας γεννήθηκε και μεγάλωσε. Η ελπίδα γυρισμού έκαιγε, σαν καντήλι αναμμένο, στην ψυχή τού Οδυσσέα, δίνοντάς του δύναμη να παλεύει και να ξεπερνά όλα όσα τού έτυχαν στο δρόμο τής επιστροφής, μέχρι να δει «Καπνόν αποθρώσκοντα της Ιθάκης»: ακόμα και τον καπνό της πατρίδας του να δει από μακριά (κι ας πεθάνει). (Οδύσσεια, ραψ. α΄, στίχος 57).

Η μετανάστευση είναι, για μια χώρα, ό,τι είναι η αιμορραγία για το ανθρώπινο σώμα. Η αφαίμαξη αυτή, που άρχισε στην πατρίδα μας στις αρχές του 20ου αιώνα, δεν έγκειται τόσο στα ποσοτικά μεγέθη, όσο στο ότι αυτοί που ξενιτεύτηκαν ανήκαν, κυρίως, στα νιάτα, δηλαδή, στον ενεργό πληθυσμό της Ελλάδας.

Καημός δυσβάσταχτος η ξενιτιά, για το λαό μας, έκανε πολλές ελληνικές οικογένειες κομμάτια. Μέγα παράπονο για τους γονιούς και, κυρίως, για τη μάνα, να χάνει το παιδί της. Παλαιότερα, το ταξίδι για μακρινά μέρη διαρκούσε πολύ, τα μέσα και οι τρόποι επικοινωνίας ήταν ελάχιστα, κι αυτό έκανε τον πόνο αβάσταχτο. Μόνο ένα γράμμα έφτανε κάπου – κάπου, κι αυτό αποτελούσε το μοναδικό σημείο επαφής με τα αγαπημένα πρόσωπα στην ξενιτιά, γι’ αυτό και ο ταχυδρόμος έπαιζε, παλαιότερα, σημαντικό ρόλο στην ελληνική ύπαιθρο. Γονείς δε γνώρισαν τις συζύγους των παιδιών τους, ούτε αγκάλιασαν, ποτέ, τα εγγόνια τους. Αδέλφια, μέχρι και σήμερα, έχουν να ανταμώσουν 40 ή και 50 χρόνια. Πολλοί από τους ξενιτεμένους μας δε γύρισαν ποτέ και θάφτηκαν σε ξένο χώμα, καθώς η ξενιτιά, σαν άλλη Κίρκη, τους κράτησε, για πάντα, κοντά της.

# data[].attributes.headline
Μετανάστες στο  γενεαλογικό μου δέντρο

# data[].attributes.subject
Μετανάστες στο  γενεαλογικό μου δέντρο

# data[].attributes.body
Θ. Μ.

# data[].attributes.headline
Δραστηριότητες των Ελλήνων της διασποράς

# data[].attributes.subject
Δραστηριότητες των Ελλήνων της διασποράς

# data[].attributes.body
με στοιχεία από

http://photodentro.edu.gr/v/item/ds/8521/6514

http://photodentro.edu.gr/v/item/ds/8521/2813

# data[].attributes.headline
Γράμμα σε μία Ελληνίδα του εξωτερικού.

# data[].attributes.subject
Γράμμα σε μία Ελληνίδα του εξωτερικού.

# data[].attributes.body
Οι ερωτήσεις μας:

Γεια σας Κα. Ειρήνη,
Είμαστε μαθητές του 1ου Γυμνασίου Πύργου και σε συνεργασία με την καθηγήτρια μας κυρία Κλουκίνα, αποφασίσαμε να σας στείλουμε ένα e-mail για να μας δώσετε μερικές πληροφορίες σχετικά με την ζωή στο εξωτερικό και τις δυσκολίες προσαρμογής που αντιμετωπίζει κάποιος ο οποίος αποφασίζει να κάνει μία νέα αρχή σε μία άλλη χώρα.

Κατά τη γνώμη σας ποιοι είναι οι σημαντικότεροι λόγοι για τους οποίους μεταναστεύει κάποιος; Είναι εύκολο να βρει κάποιος δουλειά στο εξωτερικό; Πως αντιμετωπίζουν τους μετανάστες οι κάτοικοι της Αυστραλίας; Είναι εύκολο να μην ξεχάσει κάποιος την γλώσσα του κατα την μακροχρόνια παραμονή του στο εξωτερικό. Ποία εντύπωση σας δημιουργεί το γεγονός ότι αρκετοί Έλληνες αντικαθιστούν την ελληνική παράδοση και τα έθιμα με συνήθειες και έθιμα άλλων χωρών; Ποιες δυσκολίες προσαρμογής αντιμετωπίζει κάποιος που θέλει να μεταναστεύσει στο εξωτερικό; Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την ενασχόληση σας και την βοήθεια σας στην εργασία μας. Ανυπομονούμε να λάβουμε σύντομε την απάντηση σας.

Η απάντηση της Κας Ειρήνης:

Γεια σας μαθητές του Β4!
Χαίρομαι που έλαβα το email σας και θα προσπαθήσω να σας δώσω μια ακριβή απάντηση. Σκέφτηκα ότι μήπως είναι καλά να σας πω λίγο για τον εαυτό μου πρώτα..- Γεννήθηκα στο Σύδνεϋ στην Αυστραλία. Είμαι το πέμπτο παιδί σε οικογένια με 5 παιδιά. Ο πατέρας μου γεννήθηκε στα Κύθηρα και ήρθε στην Αυστραλία μόνος του όταν ήταν 19 χρονών (το 1968) να σπουδάσει ιατρική (τα αδέρφια του είχαν έρθει ήδη). Η μητέρα μου γεννήθηκε σ'ένα χωριό των Καλαβρύτων που λέγετε Κέρτεζη, και ήρθε στην Αυστραλία όταν ήταν 9 χρονών (το 1960) μαζί με τη μάνα της και τ'αδέρφια της.  Οι γονείς μου ήθελαν πάρα πολύ να μάθουμε εγώ και τ'αδέρφια μου τα Ελληνικά και έτσι είχαμε μια δασκάλα που ερχόταν μιά φορά την εβδομάδα και έκανα μιά ώρα μάθημα για την Ελληνική γλώσσα και ιστορία. Εγώ έκανα αυτά τα μαθήματα από περίπου 5 χρονών μέχρι 15 χρονών. Μετά συνέχισα να κάνω Ελληνικά για το Λύκειο και για το Higher School Certificate (αυτό που εσείς λέτε "Πανελλήνιες"). Επειδή δεν δίδασκε το σχολείο μου τα Ελληνικά σαν γλώσσα (μόνο Γαλλικά και Γιαπωνέζικα είχε), έκανα τα Ελληνικά από απόσταση με ένα σχολείο που έχει πολλές ξένες γλώσσες, και στέλνουν τα μαθήματα σε πακέτα κάθε εβδομάδα, και μιλάς με την δασκάλα σου κάθε εβδομάδα από το τηλέφωνο. Τώρα ξέρετε λίγα για μένα και συνεχίζω με τις απαντήσεις στο email σας.Οι πολλοί Έλληνες μετανάστες ήρθαν στην Αυστραλία γύρω στις δεκαετίες του 50 και 60.  Σήμερα έρχονται "καινούριες μετανάστες", λόγου της κρίσεως στην Πατρίδα.
Δυσκολίες που αντιμετώπιζαν και ακόμα αντιμετωπίζουν σήμερα αλλά σε πολύ πιο χαμηλό βαθμό, είναι:- να διατηρίσουν τη γλώσσα τους (ιδιαίτερα παλαιότερα όταν ήρθαν οι πρώτοι Έλληνες στην Αυστραλία)- να διατηρίσουν τη θρησκεία τους (έπρεπε να κτίσουν Εκκλησίες και Έλληνορθόδοξα σχολεία)- η αφομοίωση στο ευρύτερο περιβάλλον (οι πρώτοι Έλληνες αντιμετώπισαν πολύ ρατσισμό και διάκρισεις από άποψη: θρησκευτική, κοινωνική και οικονομική)- μοναξιά (αν δεν είχε κάποιος συγγενείς) - νοσταλγία για την πατρίδα τους
Οι κύριοι λόγοι που μεταναστεύει κάποιος νομίζω είναι για να έχει καλύτερες προοπτικές, να βρει εργασία και να έχει καλύτερο μέλλον για τα παιδιά του.Δουλειές υπάρχουν στο εξωτερικό αλλά δεν είναι τόσο εύκολα τώρα να βρεις. Παλαιότερα ήταν πολύ πιο εύκολα. Το πιο σπουδαίο πράγμα που χρειάζεται κανείς έιναι να έχει όρεξη για δουλειά.Να μην ξεχάσει κάποιος την γλώσσα του στο εξωτερικό, εξαρτάται από τη θέληση του ατόμου (ή των γονέων του). Ότι πολλές Έλληνες αντικαθιστούν τις Ελληνικές παράδοσεις και έθιμα με συνήθειες άλλων χωρών, νομίζω είναι φυσικό όταν ζει κανείς σε μιά ξένη χώρα όπως την Αυστραλία που επιτρέπει πολυπολιτισμό σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό.Αν όμως έχει κάποιος πατριωτικά αισθήματα, θα μείνει σταθερός στην Ελληνική παράδοση. Εξαρτάται από το κάθε άτομο.Ελπίζω να έχω απαντήσει τις ερώτησείς σας σωστά και σας εύχομαι καλή φώτιση με τα μαθήματά σας!

# data[].attributes.headline
Προσφυγιά. Η πιο πικρή ξενιτιά.

# data[].attributes.subject
Προσφυγιά. Η πιο πικρή ξενιτιά.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Τον περασμένο Σεπτέμβριο ο Σταύρος Χαμπάκης γυρνούσε στο κέντρο της Αθήνας καταγράφοντας τους άστεγους της πόλης με τη φωτογραφική του μηχανή, όταν την προσοχή του τράβηξε μια διαφορετική εικόνα. Πρόσφυγες στοιβαγμένοι στην πλατεία Βικτορίας, ανάμεσα σε σκηνές, χαρτόκουτα και σκουπίδια, άνθρωποι κυνηγημένοι που ξεκίνησαν ένα μακρύ ταξίδι χωρίς επιστροφή, άνθρωποι εν αναμονή μιας νέας ζωής. Έκτοτε καταγράφει τη διαδρομή τους από τη Λέσβο στην Αθήνα και την Ειδομένη, εστιάζοντας στα μικρά παιδιά.

"Μια συγκεκριμένη εικόνα αποτυπώθηκε στο μυαλό μου. Κοριτσάκια με ξυρισμένα κεφάλια. Μου θύμισαν φωτογραφίες που είχα δει στο μουσείο Μπενάκη από τη Αθήνα της Κατοχής, ήταν η ίδια εικόνα. Αυτός ήταν ο λόγος που ξεκίνησα το πρότζεκτ, ήθελα να δω τα παιδιά πώς αντιδρούν σε όλη αυτή την κατάσταση" εξηγεί ο ίδιος στο News247, μιλώντας για το φωτογραφικό του οδοιπορικό, όπου το χρώμα υποχωρεί για να κυριαρχήσει το συναίσθημα.

"Το ασπρόμαυρο είναι μια προσωπική επιλογή χρόνων, από τότε που τραβάγαμε με φιλμ. Νομίζω ότι κόβει λίγο από τη φασαρία του χρώματος και μπορείς να δεις περισσότερο τα συναισθήματα. Σε αυτή την εμπειρία άλλωστε, το πιο σοκαριστικό ήταν οι εναλλαγές των συναισθημάτων. Ήταν πάρα πολύ μεγάλος ο φόβος των παιδιών μέσα στη βάρκα, ήταν τεράστια η χαρά τους όταν πατάγανε στη στεριά -όσα τα καταφέρνανε- και ήταν τεράστια η απογοήτευση όταν χρειαζόταν να περπατήσουν 70 χιλιόμετρα για να πάνε στο hot spot ή να περιμένουν μέρες προκειμένου να αποκτήσουν ένα χαρτί και να μπορέσουν να ταξιδέψουν ξανά. Μια συνεχής εναλλαγή από το ζεστό στο κρύο, σε ανθρώπους που ήταν πάρα πολύ ευάλωτοι. Θεωρώ ότι δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιοι, τα παιδιά και οι γονείς τους".

"Σε αυτό το ταξίδι υπάρχει φόβος για τα πάντα. Από τον οδηγό του πούλμαν που θα τους πάει στα σύνορα έως τους ίδιους τους ανθρώπους από τις διάφορες οργανώσεις που πραγματικά βοηθάνε στη Μυτιλήνη και την Ειδομένη. Δεν τους εμπιστευόντουσαν, ούτε εμάς τους φωτογράφους εμπιστευόντουσαν στην αρχή. Στην πορεία και μετά από συζήτηση ένιωθαν ότι μπορούν να με εμπιστευθούν, μου έλεγαν δώσε μας ένα τηλέφωνο να σε ειδοποιήσουμε αν κάτι συμβεί στη διαδρομή. Με πολλούς έχω κρατήσει επαφή μέσω τηλεφώνου και email. Τους έχω στείλει φωτογραφίες".

"Είναι άνθρωποι που είναι σαν εμάς, άνθρωποι μιας μεσαίας τάξης που αναγκάστηκαν να φύγουν από τη χώρα τους. Γνώρισα ανθρώπους μορφωμένους, γνώρισα καθηγητές, γνώρισα φωτογράφους που κάνανε την ίδια δουλειά με μένα στην πατρίδα τους. Ήταν σοκαριστικό να σκέφτεσαι ότι θα μπορούσες να είσαι εσύ στη θέση τους. Η σκέψη αυτή με τρόμαζε".

"Μου έκανε εντύπωση που δεν παίρνανε ούτε μια τσάντα με πράγματα μαζί τους. Σκεφτόμουν ότι αν έπρεπε να φύγω τώρα από τη χώρα μου θα έπαιρνα μαζί μου κάποια πράγματα με τα οποία είμαι δεμένος συναισθηματικά. Αυτοί οι άνθρωποι όμως δεν παίρνουνε ούτε μια τσάντα μαζί τους, γιατί ξέρουνε ότι αυτό το ταξίδι είναι πάρα πολύ μεγάλο. Μέχρι να φτάσουνε να διασχίσουν αυτά τα 6 ναυτικά μίλια που χωρίζουν την Τουρκία με τη Μυτιλήνη, έχουν περπατήσει εκατοντάδες χιλιόμετρα, σε ένα ταξίδι επιβίωσης όπου δεν υπάρχει κανένα βάρος και κανένας συναισθηματικός δεσμός. Φτάνουν στη Λέσβο, πετάνε τα βρεγμένα ρούχα και δεν τους νοιάζει να κρατήσουν τίποτα. Μόνο στα παιδάκια ήταν διαφορετικά. Συνάντησα μια κοπέλα που κουβαλούσε μια κούκλα σχεδόν στο μέγεθός της, ένα άλλο παιδάκι είχε μαζί το αυτοκινητάκι του και όταν βγήκε από τη βάρκα το στέγνωνε γιατί ήταν βρεγμένο. Τα παιδιά είχαν συναισθηματικό δέσιμο, οι μεγάλοι ήταν αλλιώς, δεν κρατούσαν τίποτα".

Ο Σταύρος Χαμπάκης εκθέτει τις φωτογραφίες του στο δημαρχείο της Γλυφάδας από την Τρίτη 15 έως τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου. Τα έσοδα της έκθεσης θα διατεθούν στην εθελοντική οργάνωση "Το Χωριό του Όλοι Μαζί" στη Μυτιλήνη.

"Το Χωριό του Όλοι Μαζί είναι μια συλλογικότητα εθελοντών, στη οποία παραχωρήθηκε ο παλιός χώρος του ΠΙΚΠΑ κοντά στο αεροδρόμιο. Εκεί είδα πολύ αγάπη από απλούς ανθρώπους της Μυτιλήνης και από εθελοντές από διάφορα μέρη του κόσμου που οργανώθηκαν πολύ καλά μεταξύ τους. Βγάζανε βάρδιες ποιος θα κάνει τι, ποιος θα πηγαίνει σε κάθε παραλία, στο κέντρο καταγραφής, στο δήμο για να γίνονται οι αιτήσεις για ό,τι χρειάζονται οι πρόσφυγες. Εκεί συνάντησα αυτούς που εγώ αποκαλώ χαριτολογώντας VIP πρόσφυγες. Ήταν οι άνθρωποι που βούλιαξε η βάρκα τους, πνίγηκαν οι γονείς ή το παιδάκι, υπήρχε μια εγκυμοσύνη ή μια ασθένεια και χρειαζόταν ενισχυμένη φροντίδα με ψυχολόγους κλπ. Έχω κρατήσει τα στοιχεία επικοινωνίας, ξέρω κάποιος που έχουν πάει στη Γερμανία, στη Φιλανδία, και αυτά τα παιδικά βλέμματα που θα δείτε στη έκθεση θα πάω να τα φωτογραφίσω ξανά. Ελπίζω να τα βρω να χαμογελάνε στη νέα τους πατρίδα και να φωτογραφίσω τα χαμόγελά τους".

Όπως εξηγεί ο Σταύρος, το πρότζεκτ είναι εν εξελίξει. "Ξεκίνησα το Σεπτέμβρη και θα συνεχίσω. Διότι όλο αυτό τον καιρό είχαμε το περιθώριο να είμαστε λίγο χαλαροί σαν κράτος, σαν οργανώσεις. Ο καιρός ήταν καλός, τώρα τα πράγματα είναι επικίνδυνα, λόγω του αέρα στο Αιγαίο, λόγω του κρύου στα σύνορα και στην Αθήνα που κοιμούνται οι άνθρωποι σε χαρτόκουτα, οπότε έχει νόημα να το παρακολουθήσει κανείς. Και έχει σημασία να δούμε τι θα γίνει με τις πολιτικές επιλογές και το νέο ρόλο της Τουρκίας. Αυτή τη στιγμή που η Τουρκία αστυνομεύει περισσότερο, βρίσκουν άλλους δρόμους να περάσουν στην Ελλάδα. Το ναυάγιο που είχαμε πριν λίγες μέρες στο Φαρμακονήσι δείχνει ότι πλέον προσπαθούν να φύγουν από αλλού, ακολουθούν πιο μεγάλες και πιο δύσκολες διαδρομές. Πριν έκαναν μιάμιση -δύο ώρες να διασχίσουν το Αιγαίο με τις βάρκες, τώρα ξεκινάνε από άλλο σημείο και κάνουνε τέσσερις - πέντε ώρες πλεύση. Οπότε αυτά τα παιδιά που ερχόντουσαν με υποθερμία στις δύο ώρες, στις πέντε ώρες μπορεί να μην είναι καν ζωντανά. Επιπλέον, στην Ειδομένη, κάποιος ξαφνικά αποφασίζει να διαχωρίσει ανθρώπους, ποιοι είναι οι πρόσφυγες και ποιοι όχι. Δέχομαι ότι υπάρχουν λόγοι, αλλά είναι πολύ δύσκολο να το εξηγήσεις αυτό σε ένα παιδικό βλέμμα που περιμένει μέσα στο κρύο, να του πεις δεν μπορείς να φύγεις πρέπει να μείνεις εδώ, σε μια σκηνή στην καλύτερη περίπτωση που παραχώρησε κάποιος εθελοντής. Και όλα αυτά σε μια χώρα που δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα και το μόνο που έχει είναι πλεόνασμα ανθρωπιάς".

* Τα εγκαίνια της έκθεσης του Σταύρου Χαμπάκη με θέμα "η έξοδος των Σύρων μέσα από τα μάτια των παιδιών" θα πραγματοποιηθούν στις 15 Δεκεμβρίου, στις 7:00 μ.μ. στο παλιό Δημαρχείο Γλυφάδας, Διαδόχου Παύλου & Σάκη Καράγιωργα 2. Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 21 Δεκεμβρίου.
Ωρες λειτουργίας: 9.00 π.μ. με 8.00 μ.μ. τις καθημερινές και 11:00 π.μ. με 9:00 μ.μ. τα Σαββατοκύριακα.
Τα έσοδα θα διατεθούν στην εθελοντική οργάνωση "Το Χωριό του Όλοι Μαζί" στη Μυτιλήνη.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η έξοδος των Σύρων μέσα από τα μάτια των παιδιών: Ένα φωτογραφικό οδοιπορικό με τα αθώα θύματα της προσφυγικής κρίσης

# data[].attributes.attachment_link.description
Τον περασμένο Σεπτέμβριο ο Σταύρος Χαμπάκης γυρνούσε στο κέντρο της Αθήνας καταγράφοντας τους άστεγους της πόλης με τη φωτογραφική του μηχανή, όταν την προσοχή του τράβηξε μια διαφορετική εικόνα. Πρόσφυγες στοιβαγμένοι στην πλατεία Βικτορίας, ανάμεσα σε σκηνές, χαρτόκουτα και σκουπίδια, άνθρωποι κυνηγημένοι που ξεκίνησαν ένα μακρύ ταξίδι χωρίς επιστροφή, άνθρωποι εν αναμονή μιας νέας ζωής.

# data[].attributes.headline
Μπορούμε να ...

# data[].attributes.subject
Μπορούμε να ...

# data[].attributes.attachment_link.title
Διδακτικοί Στόχοι

# data[].attributes.headline
Το δικό μας γράμμα από την ξενιτιά

# data[].attributes.subject
Το δικό μας γράμμα από την ξενιτιά

# data[].attributes.body
εμπνευσμένο από το χρονογράφημα του Ξενόπουλου.

# data[].attributes.headline
Το προφίλ του Έλληνα μετανάστη στα χρόνια της κρίσης.

# data[].attributes.subject
Το προφίλ του Έλληνα μετανάστη στα χρόνια της κρίσης.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η έρευνα του Λόη Λαμπριανίδη και του Μανώλη Πρατσινάκη είναι αποκαλυπτική σχετικά με το προφίλ του Έλληνα μετανάστη στα χρόνια της κρίσης.

Ο νέος Έλληνας μετανάστης είναι ηλικίας περίπου 30 ετών, υψηλής ακαδημαϊκής εκπαίδευσης και μεταναστεύει για οικονομικούς λόγους. Από τους τουλάχιστον 190.000 Έλληνες πτυχιούχους που ζούνε στο εξωτερικό, οι 140.000 έφυγαν μετά το 2010.

Το νέο στοιχείο είναι πως πλέον το 12% των μεταναστών φεύγει σε ηλικία μεγαλύτερη των 40, γεγονός πρωτοφανές στην ελληνική μεταναστευτική εμπειρία.

Οι μισοί από τους μετανάστες που έφυγαν μετά το 2010 ήταν άνεργοι στην Ελλάδα την περίοδο ακριβώς πριν τη μετανάστευση.

Η έλλειψη εργασίας είναι από τους πιο σημαντικούς παράγοντες που οδηγούν σε μεταναστευτικές αποφάσεις, φαίνεται όμως ότι δεν είναι απολύτως καθοριστικός. Πολλοί από τους μετανάστες δεν φεύγουν για να αναζητήσουν γενικά εργασία, αλλά ειδικότερα, για να βρουν καλύτερες εργασιακές συνθήκες εργασίας και προοπτικές, καθώς και εργασιακή σταθερότητα, κάτι που δεν παρέχεται αυτή τη στιγμή στη χώρα μας.

Τα στοιχεία δείχνουν πως για πολλούς μετανάστες, συμπεριλαμβανομένων και αρκετών από τους πτυχιούχους, η εμπειρία στο εξωτερικό απέχει πολύ από την ειδυλλιακή εικόνα που πολλές φορές παρουσιάζεται για τη "ζωή στο εξωτερικό".

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν που είναι πιο έντονες την πρώτη περίοδο μετά την εγκατάσταση και σχετίζονται πρώτιστα με την επιδείνωση των συνθηκών στην αγορά εργασίας στις χώρες υποδοχής, αλλά και με προβλήματα προσαρμογής σε ένα διαφορετικό κοινωνικό περιβάλλον καθώς και με διακρίσεις που πολλές φορές υφίστανται.

Η έρευνα των ακαδημαϊκών που δημοσιεύεται στον ιστότοπο enthemata, περιγράφει το πλαίσιο της σύγχρονης μετανάστευσης που οδηγεί στην μεγάλη έξοδο των "μυαλών" από τη χώρα μας.

Οι Λόη Λαμπριανίδης και Μανώλης Πρατσινάκης καταγράφουν:

Έως πρόσφατα η αποδημία των Ελλήνων είχε σταματήσει να απασχολεί το ερευνητικό ενδιαφέρον, το οποίο δικαίως επικεντρωνόταν στην εισερχόμενη μετανάστευση στη χώρα. Ωστόσο, στο πλαίσιο της τρέχουσας οικονομικής κρίσης η εξερχόμενη μετανάστευση άρχισε και πάλι να απασχολεί τη δημόσια συζήτηση καθώς αποκτάει έντονες διαστάσεις σε βαθμό που, αν και με σαφώς διαφοροποιούμενα ποιοτικά χαρακτηριστικά, φαίνεται να είναι ποσοτικά συγκρίσιμη με τη μεταπολεμική μετανάστευση. Το τρέχον έτος εκπονήσαμε μια μελέτη, η οποία χρηματοδοτήθηκε από το Ελληνικό Παρατηρητήριο του London School of Economics με στόχο τη κατανόηση και διερεύνηση του φαινομένου. Η εμπειρική έρευνα της μελέτης, η οποία ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο, σε μεγάλο βαθμό επιβεβαιώνει τα δεδομένα της EUROSTAT για τη διάσταση της μετανάστευσης, σύμφωνα με τα οποία την περίοδο 2010-2013 περίπου 224.000 άτομα έφυγαν από την Ελλάδα. Η μετανάστευση φαίνεται να συνεχίζεται με ελαφρώς μειούμενο ρυθμό κατά το 2014 και το 2015, ενώ τα ευρήματα της έρευνας σε σχέση με τις μεταναστευτικές προσδοκίες συνηγορούν στο ότι είναι πολύ πιθανό να συνεχιστεί και τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Όπως έχει ήδη επισημανθεί, οι περισσότεροι από τους νέους μετανάστες είναι άτομα με υψηλό εκπαιδευτικό επίπεδο. Συγκεκριμένα, το 75% είναι πτυχιούχοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης εκ των οποίων το ένα τρίτο αφορά είτε άτομα με μεταπτυχιακές σπουδές είτε απόφοιτους ιατρικών σχολών και του Πολυτεχνείου. Όπως φαίνεται και στον Πίνακα, μέσα στα τελευταία 50 χρόνια έχουμε την πλήρη αντιστροφή του εκπαιδευτικού προφίλ των εξερχόμενων μεταναστών από την Ελλάδα. Ενώ μέχρι το 1980 η μετανάστευση αφορούσε κυρίως ανειδίκευτους εργάτες, από το 1990 και μετά εντείνεται η μετανάστευση των πτυχιούχων, οι οποίοι αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα κατά τη δεκαετία του 2000, τάση που συνεχίζεται και κατά τη περίοδο της κρίσης. Η αλλαγή αυτή σαφέστατα σχετίζεται με τη θεαματική άνοδο του εκπαιδευτικού επιπέδου στην Ελλάδα, το οποίο πλέον βρίσκεται περίπου στο ευρωπαϊκό μέσο όρο για τις νεότερες γενιές, αλλά και τη ζήτηση στην αγορά εργασίας των ευρωπαϊκών μεταβιομηχανικών οικονομιών προς στις οποίες κατευθύνονται κατά βάση οι μετανάστες. Κυρίως όμως οφείλεται στην διαχρονικά περιορισμένη ζήτηση για υψηλής εκπαίδευσης προσωπικό στην Ελλάδα και συνεπώς συνδέεται άμεσα με τον σταθερό προσανατολισμό της ελληνικής οικονομίας στην παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών χαμηλής προστιθέμενης αξίας.

International Standard Classification of Education (ISCED) 0-2= μέχρι (και) γυμνάσιο/ 3-4=Λύκειο ή και τεχνική μη πανεπιστημιακή εκπαίδευση/ 5-6=τουλάχιστον πανεπιστημιακή εκπαίδευση (συμπεριλαμβανομένων των ΤΕΙ)

Ωστόσο, παρότι η φυγή των πτυχιούχων είχε ξεκινήσει πριν τη κρίση, είναι τα τελευταία πέντε χρόνια εκείνα στα οποία λαμβάνει μαζικό χαρακτήρα. Συγκεκριμένα, από τους τουλάχιστον 190.000 Έλληνες πτυχιούχους που ζούνε στο εξωτερικό, οι 140.000 έφυγαν μετά το 2010. Παράλληλα, έχουμε και σημαντική αύξηση, σε απόλυτους αριθμούς τουλάχιστον, της μετανάστευσης ατόμων με χαμηλότερο εκπαιδευτικό επίπεδο. Και αν για ένα σημαντικό τμήμα των πτυχιούχων η μετανάστευση αποτελεί επιλογή για καλύτερες εργασιακές προοπτικές και συνθήκες, μεγάλο τμήμα των ατόμων με χαμηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης μεταναστεύουν εξ ανάγκης. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τη περίοδο της κρίσης έχουμε μια πολύ σημαντική αύξηση της μετανάστευσης των ατόμων από νοικοκυριά με πολύ χαμηλά εισοδήματα. Παρ' όλα αυτά, πρέπει να τονιστεί ότι τα νοικοκυριά με ιδιαίτερα υψηλό εισόδημα παραμένουν αυτά που αναλογικά στέλνουν τους περισσότερους μετανάστες.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της νέας μετανάστευσης αφορά την ηλικία των μεταναστών που είναι σημαντικά υψηλότερη σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι ο μέσος όρος ηλικίας μετανάστευσης για τη περίοδο 2010-2015 είναι 31 χρονών ενώ για τη περίοδο 1990-1999 24 χρονών. Μάλιστα, αν και η συντριπτική πλειονότητα των μεταναστών είναι κάτω από 35 χρονών, το 12% των μεταναστών φεύγει σε ηλικία μεγαλύτερη των 40, γεγονός πρωτοφανές στην ελληνική μεταναστευτική εμπειρία και δηλωτικό της μεταστροφής της αποδημίας από επιλογή σε ανάγκη για σημαντικό τμήμα των μεταναστών.

Οι μισοί από τους μετανάστες που έφυγαν μετά το 2010 ήταν άνεργοι στην Ελλάδα την περίοδο ακριβώς πριν τη μετανάστευση. Η έλλειψη εργασίας είναι προφανώς από τους πιο σημαντικούς παράγοντες που οδηγούν σε μεταναστευτικές αποφάσεις, φαίνεται όμως ότι δεν είναι απολύτως καθοριστικός καθώς πολλοί από τους μετανάστες δεν φεύγουν για να αναζητήσουν γενικά εργασία, αλλά ειδικότερα καλύτερες εργασιακές συνθήκες και προοπτικές, αλλά και εργασιακή σταθερότητα. Σε ό,τι αφορά τα εμβάσματα, το μεγαλύτερο μέρος των μεταναστών (68 %) ούτε στέλνει ούτε δέχεται χρήματα, γεγονός που δείχνει ότι, τουλάχιστο στη παρούσα φάση, η μετανάστευση συντελεί, κυρίως, στο βιοπορισμό και την κοινωνικοοικονομική πρόοδο των ίδιων των μεταναστών.

Ας τονίσουμε, εδώ, ότι τα ποιοτικά στοιχεία της έρευνας δείχνουν επίσης ότι για πολλούς μετανάστες, συμπεριλαμβανομένων και αρκετών από τους πτυχιούχους, η εμπειρία στο εξωτερικό απέχει πολύ από την ειδυλλιακή εικόνα που πολλές φορές παρουσιάζεται για τη "ζωή στο εξωτερικό". Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν που είναι πιο έντονες την πρώτη περίοδο μετά την εγκατάσταση και σχετίζονται πρώτιστα με την επιδείνωση των συνθηκών στην αγορά εργασίας στις χώρες υποδοχής, αλλά και με προβλήματα προσαρμογής σε ένα διαφορετικό κοινωνικό περιβάλλον καθώς και με διακρίσεις που πολλές φορές υφίστανται. Οι δυσκολίες αυτές αντιμετωπίζονται πιο εύκολα από αυτούς που έχουν συμπαγή κοινωνικά δίκτυα στις χώρες υποδοχής και είναι λιγότερο -ή και καθόλου- αισθητές από αυτούς που βρίσκουν εργασία σε υψηλά αμειβόμενες δουλειές.

Η παλιννόστηση των μεταναστών, αν και σχετικά χαμηλή (15%) λαμβάνει χώρα ακόμα και κατά την περίοδο της κρίσης, για πολλούς λόγους: αρκετές φορές λόγω των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες στο εξωτερικό ή λόγω νόστου ή οικογενειακής συνένωσης, αλλά και κάποιες φορές λόγω του ότι η εργασιακή εμπειρία ή και οι αποταμιεύσεις που απέκτησαν στο εξωτερικό τους δίνουν τη δυνατότητα να σχεδιάσουν την επιστροφή τους με καλύτερους όρους. H επιστροφή αυτού του εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού, με εργασιακή εμπειρία και εμπειρία ζωής στο εξωτερικό, είναι κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για την ελληνική οικονομία - όπως, συνεπώς, και η χάραξη πολιτικών που να αποσκοπούν στη διευκόλυνση της επιστροφής αυτών που το επιθυμούν, καθώς και πολιτικών που θα περιορίσουν την ένταση του φαινομένου της μετανάστευσης. Ταυτόχρονα όμως μια ρεαλιστική προσέγγιση του ζητήματος, η οποία δεν είναι εθνοκεντρική, οφείλει να λαμβάνει υπόψη ότι αυτές οι αποφάσεις εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από προσωπικές επιλογές και στρατηγικές ζωής των ίδιων των μεταναστών, και πολλές φορές είναι ανεξάρτητες από τη χάραξη πολιτικής.

Είναι πολλοί λοιπόν, πιθανότατα οι περισσότεροι, που δεδομένης της οικονομικής κατάστασης στη χώρα δεν πρόκειται να αποφασίσουν να γυρίσουν. Βάσει αυτού αλλά και δεδομένης της μεγάλης σημασίας του ανθρώπινου δυναμικού, ιδιαίτερα του υψηλά εκπαιδευμένου, για την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας είναι πρωτίστως απαραίτητη η χάραξη πολιτικής που να επανασυνδέει οργανικά τους Έλληνες του εξωτερικού με την ελληνική οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα, πολιτικές που να διευκολύνουν την πραγματοποίηση συνεργασίας αυτών των ανθρώπων με την Ελλάδα τόσο από τη χώρα στην οποία βρίσκονται όσο και διευκολύνοντάς τους να εργαστούν κατά διαστήματα στην Ελλάδα. Αυτή είναι και η κύρια οδός μέσα από την οποία τα περισσότερα κράτη πλέον στοχεύουν να αξιοποιήσουν το ανθρώπινο δυναμικό που βρίσκεται εκτός των συνόρων τους και είναι πολύ πιθανών μέσω τέτοιων μέτρων οι Έλληνες πτυχιούχοι που εργάζονται στο εξωτερικό να μπορέσουν να αποτελέσουν ένα σημαντικό κεφάλαιο για την ανοικοδόμηση της χώρας.

Ο Λόης Λαμπριανίδης είναι πανεπιστημιακός, γ.γ. του Υπουργείου Οικονομίας. Ο Μανώλης Πρατσινάκης είναι Marie Curie IF research fellow, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Φωτογραφία: sooc.gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο νέος Έλληνας μετανάστης είναι 30άρης και δεν ζει 'ειδυλλιακά' στο εξωτερικό

# data[].attributes.attachment_link.description
Η νέα εξερχόμενη μετανάστευση από την Ελλάδα και το προφίλ του Έλληνα μετανάστη στα χρόνια της κρίσης μέσα από την έρευνα των ακαδημαϊκών Λόη Λαμπριανίδη και Μανώλη Πρατσινάκη.

# data[].attributes.headline
Τα κείμενα που μελετήσαμε

# data[].attributes.subject
Τα κείμενα που μελετήσαμε

# data[].attributes.body
http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL105/229/1690,5406/

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL105/229/1690,5411/

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL105/229/1686,5384/

# data[].attributes.headline
Πρόσφυγες στην Ευρώπη: Τότε και Τώρα.Ένα συγκλονιστικό φωτογραφικό αφιέρωμα της UNICEF.

# data[].attributes.subject
Πρόσφυγες στην Ευρώπη: Τότε και Τώρα.Ένα συγκλονιστικό φωτογραφικό αφιέρωμα της UNICEF.

# data[].attributes.attachment_link.title
Πρόσφυγες στην ευρώπη: τότε και τώρα - τελευταίες

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα συγκλονιστικό φωτογραφικό αφιέρωμα της UNICEF. . Επτά δεκαετίες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πρόσφυγες εξαιτίας πολέμων συνεχίζουν να αναζητούν

# data[].attributes.body
να καράβι κρητικό

Δημοτικό (Πόντου), Γιώργος Αμαραντίδης

Ένα καράβι κρητικό μηδέ τρανό μηδέ μικρό,
μόνο σαρανταδυό πηχώ
και μ’ έφερε στα ξένα στ’ ανεγνώριμα.
Ξένε μ’, ξενιτεμένε μ’ κι ανεγνώριμε,
πού περπατείς στα ξένα και στ’ ανεγνώριμα;
Εγώ σ’ αυτόν τον κόσμον ηπαντρεύτηκα
και πήρα Φραγκοπούλα που ήταν μάγισσα.
Mα(γ)εύει τα καράβια και τη θάλασσα,
εμά(γ)εψεν κι εμένα τον ξένον, τον αλλόξενο...

[Το ποντιακό αυτό τραγούδι της ξενιτιάς

τραγουδιέται και χορεύεται στους γάμους,

την ώρα που η πεθερά δείχνει τελετουργικά στη νύφη

το καινούργιο της σπίτι.

Η αναχώρηση ενός μέλους με τον γάμο,

τη μετανάστευση ή το θάνατο,

στάθηκε πάντοτε τραυματική για το κλειστό κύτταρο

της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας.

Δεν είναι τυχαία τα κοινά ποιητικά μοτίβα

ανάμεσα στα τραγούδια της ξενιτιάς

και αυτά του γάμου ή τα μοιρολόγια.] #

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=6VrEww8WyeQ

# data[].attributes.body
ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΠΑΕΙ (ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΕΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ)

Τέλω να μπισκεφτώ να μη πενσέφσω
να κλάφσω τσαι να γελάσω τέλω
αρτεβράι. Μα μάλι' αράτζια έβο
ε' να κανταλίσω στο φέγγο ε' να
φωνάσω ο άντρα μου πάει.
άντρα μου πάει-ʼντρα μου πάει.

Τσ'ε οι αντρώποι στε
μας πάνε στε ταράσσουνε ντ'άρτει
καλοί ους τωρούμε του σ'ένα
χρόνου.΄Ετο ε ζωή μα ε του,ε ζωή
Κριστέ μου;Μα πα τσαι στη
Γκερμάνια κλαίοντα μα πόνο.
Κλαίοντα μα πόνο-Κλαίοντα μα πόνο.

Τάτα γιατί εν να πάει,πέ μα γιατί;
Γιατί έτο έν'ναι ζωή μαρά παιδία
ο τεκούντη πολεμά τσ' ιδρώνει να
λιπαριάσει ου σινιούρου μου τη φατία.
Μου τη φατία-Μου τη φατία.

Στέκω τη μπάντα τσαι στέκω εντώ
σόνο.Στέω πουμμα σα τσαι στε,
πένσεω στο τρένο. Πένσεω στο
σκοτεινό και στη μινιέρα που
πολεμώντα ετσεί πεθαίνει ο γένο.
Πεθαίνει ο γένο-Πεθαίνει ο γένο

Κατά τη διάρκεια της παντοδυναμίας του Μουσολίνι, οι Ελληνόφωνοι της Κάτω Ιταλίας αναγκάστηκαν να μιλούν μόνο την ιταλική γλώσσα.Οι περισσότεροι έφευγαν για τη Γερμανία, το Βέλγιο και την Ελβετία, ως εργάτες στη «μινιέρα», δηλαδή στο ορυχείο.Ένα χαρακτηριστικό τραγούδι, που μιλάει για τη μετανάστευση και το κλάμα της γυναίκας, που αποχωρίζεται το ταίρι της

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΠΑΕΙ - ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ

# data[].attributes.attachment_link.description
FRANCO CORLIANO THE GREAT POET, COMPOSER AND PAINTER OF GRECIA SALENTIΑ "Ἀνάθεμά σε, ξενιτιά, μὲ τὰ φαρμάκια πὄχεις!.." Κ.Κρυστάλλης. Ένα τραγούδι που γράφτηκε για την ξενιτιά,στην Ελληνόφωνη Κάτω Ιταλία με την χαρακτηριστική διάλεκτο και θεωρώ πως παρόλο που πέρασαν τόσα χρόνια,είναι όσο ποτέ επίκαιρο!!!

# data[].attributes.headline
Αληθινές ιστορίες

# data[].attributes.subject
Αληθινές ιστορίες

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Γράφει η Ιωάννα Κύρου
Τα χρόνια πέρασαν , ο σιδηρόδρομος και το ταχυδρομείο έκαναν πια την δουλειά των Kυρατζήδων. Η Ελλάδα μπήκε στον 19 αιώνα και πάλι δεν είχε ησυχία . Οι βαλκανικοί πόλεμοι και η έκρυθμη κατάσταση έκανε πολλούς να φύγουν για τα ξένα . Η αναζήτηση καλύτερης τύχης , οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες , το άνοιγμα των νέων χωρών και οι ευκαιρίες για δουλειά ήταν και αυτοί λόγοι που οδήγησαν τα νιάτα της Ελλάδας σε άλλες χώρες. Εδώ δεν έχουμε ταξιδεμένους έχουμε ξενιτεμένους. Οι ξενιτεμένοι ήταν αυτοί που από ταξιδιώτες με τον καιρό γινόταν παιδιά της ξενιτιάς και δεν γυρνούσαν πίσω.
Πόσο οδυνηρό ήταν αυτό για την σφιχτά δεμένη ελληνική οικογένεια φαίνεται χαρακτηριστικά στα δημοτικά μας τραγούδια . Τραγούδια που γεννήθηκαν στα νυχτέρια των γυναικών και στις μαζώξεις των ανθρώπων το χειμώνα .
Ξενιτεμένο μου πουλί και παραπονεμένο μ΄,
η ξενιτιά σε χαίρεται και γω έχω τον καημό σου.
Τι να σου στείλω, ξένε μου, αυτού μακριά στα ξένα
σου στέλνω μήλο σέπεται, κυδώνι μαραγκιάζει,
σου στέλνω και το δάκρυ μου σ' ένα χρυσό μαντίλι,
το δάκρυ μου είναι καυτερό και καίει το μαντίλι.
Τι να σου στείλω, ξένε μου, τι να σου προβοδίσω;
Σηκώνομαι τη χαραυγή, γιατί ύπνο δεν ευρίσκω,
ανοίγω το παράθυρο, κοιτάζω τους διαβάτες,
κοιτάζω τις γειτόνισσες και τις καλοτυχίζω,
πώς ταχταρίζουν τα μωρά και τα γλυκοβυζαίνουν.
Με παίρνει το παράπονο, το παραθύρι αφήνω,
και μπαίνω μέσα, κάθομαι, και μαύρα δάκρυα χύνω.
Η αναχώρηση ενός μέλους , με τον γάμο, την μετανάστευση ή τον θάνατο, στάθηκε πάντοτε τραυματική για το κλειστό κύτταρο της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας. Η μάνα δεν μπορεί να ξεπεράσει το γεγονός του αποχωρισμού και βέβαια όντας μια οικογένεια "κρυπτομητριαρχική" είναι η μάνα που αναλαμβάνει να διώξει τελετουργικά τόσο το γιό για τα ξένα και την κόρη με τον γάμο :
Αχ! η ξενιτιά το χαίρεται ,Τζιβαέρι μου ,
το μοσχολουλουδό μου, σιγανά και ταπεινά.
Εγώ ήμουνα που το στείλα , με θέλημα δικό μου.
Παναθεμά σε ξενιτιά, εσέ και το καλό σου
που πήρες το παιδάκι μου
και το καμες δικό σου, σιγανά πατώ στην γη ...
Η πίκρα του "διωγμένου" φαίνεται στο συχνά τραγουδισμένο δημοτικό της περιοχής μας που ακουγόταν και στον αποχαιρετισμό του γιού για τα ξένα αλλά και στο ξεπροβόδισμα της νύφης από το πατρικό της.
Μια Παρασκευή , κι ένα Σαββάτο βράδυ ,
όλοι μ΄ έδιωχναν κι όλοι μου λένε φεύγα.
Φεύγω κλαίγοντας κι όλο παραπονιώντας,
παίρνω ένα στρατί ,στρατί και μονοπάτι.
Και το
Βάστα ψυχή μ΄, βάστα καρδιά μ΄ ,σαν πως βαστάζουν τα βουνά
τα χιόνια και τα κρούσταλα.
Έτσι να βαστάξει κι η μάνα μου , σαν πως βαστάζουν τα βουνά,
έτσι να βαστάξει κι ο πατέρας μου
ώσπου να βγω απ' την πόρτα μου ...

Οι ετοιμασίες ξεκινούσαν και το κλίμα ήταν βαρύ στο σπίτι, δεν γνώριζαν πότε θα επέστρεφε ο ξενιτεμένος και μερικές φορές μπορεί και να μην ξαναγύριζε. Αυτός ερχόταν σε συνεννόηση με τον Κυρατζή για την μέρα που θα έφευγε και ο αποχαιρετισμός ξεκινούσε από το βράδυ. Όλα τα αγαπημένα πρόσωπα, οικογένεια, φίλοι και συγγενείς ερχόντουσαν στο σπίτι του και συνέτρωγαν, συνέπιναν και σιγοτραγουδούσαν αργόσυρτα , αποχαιρετώντας έτσι αυτόν ετοιμαζόταν να φύγει . Διάφορες συμβολικές κινήσεις με το νερό, την φωτιά και το ψωμί επικαλούνταν την καλή τύχη , την προκοπή και τον άμεσο γυρισμό του .Το πρωί αφού έκανε την προσευχή του έπαιρνε μαζί του σ΄ ένα μαντήλι, λάδι από το καντήλι του σπιτιού του. Η μάνα του ζύμωνε ένα ψωμί έκρυβε μέσα του έναν σταυρό και το φύλαγε στο εικονοστάσι, στο κατώφλι του σπιτιού τοποθετούσαν ένα λαίνι (πήλινο δοχείο νερού) και αυτός που θα έφευγε το κλώτσαγε με το δεξί του πόδι , όταν έβγαινε από το σπίτι. Όπως χυνόταν γρήγορα το νερό έτσι να γυρνούσε γρήγορα κι αυτός. Μετά όλοι μαζί τον συνόδευαν με τα πόδια μέχρι ένα σημείο έξω από το χωριό στα τωρινά σύνορα Κρόκου -Κοζάνης που ονομαζόταν "Στεγνό καραγάτσι". Βλέπουμε και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας να γίνονται αναφορές για τέτοια σημαδιακά μέρη και τοπωνύμια με ανάλογες ονομασίες, όπως Κλαψόδεντρος, Πικροκέρασος, Κλαψοράχη, Πικρογκορτσιά κ.α.

Στην αρχή του 19ου αιώνα και συγκεκριμένα την δεκαετία 1900 με 1910 ένα πρώτο κύμα μεταναστών του Κρόκου έφυγε στην Αμερική .Εκεί πρόκοψαν , δημιούργησαν, πλούτισαν και μερικοί πήραν και τις οικογένειες τους μαζί. Γνωστός Κροκιώτης που έζησε στην Αμερική ήταν ο Πάφφας Δημήτριος που δεν ξεχνούσε το χωριό που μεγάλωσε και έστελνε κάθε αρχή σχολικής χρονιάς γραφική ύλη στα παιδιά του χωριού συμβάλλοντας έτσι στην μόρφωση τους. Αυτός ήταν που μάζεψε τους συγχωριανούς του που εργαζόταν στην Αμερική ,τον Λιόρμπα Μάρκο ,τον Κατσέλα Χαρίσιο, τον Δελλή Μανώλη, τον Καρανάνο Γεώργιο και άλλους, συγκέντρωσαν χρήματα και αγόρασαν τον μηχανισμό και το ρολόι , ελβετικής προελεύσεως παρακαλώ, για το καμπαναριό του Κρόκου .

Η απελευθέρωση της Μακεδονίας χαροποίησε τους ξενιτεμένους και κάποιοι από αυτούς εγκατέλειψαν την Αμερική και τις εργασίες τους και κατατάγηκαν εθελοντές το 1913 για να βοηθήσουν να ελευθερωθούν και άλλα σκλαβωμένα ελληνικά εδάφη. Η ιδέα της μεγάλης Ελλάδας τους ξεσήκωσε και πολέμησαν για την απελευθέρωση της Ηπείρου αφήνοντας την βόλεψη τους στην Αμερική ο Αθανάσιος Βαρτζώκας, ο Χαρίσιος Μπάρκας ,ο Εμμανουήλ Δελλής, ο Αχιλλέας Οικονόμου και άλλοι. Ένας από αυτούς ο Αργύρης Βαρτζώκας πολέμησε ηρωικά και άφησε την τελευταία του πνοή στην μάχη του Μπιζανίου .

Τα χρόνια πέρασαν ,όπως όλη η Ελλάδα έτσι και ο Κρόκος στέναξε στην γερμανική κατοχή και στον εμφύλιο.
Το 1954-55 μια επίσημη συμφωνία υπογράφτηκε μεταξύ Ελλάδας και Βελγίου για αποστολή εργατικού δυναμικού στα ορυχεία του Βελγίου. Πολλοί ήταν που έφυγαν για το Βέλγιο και από αγρότες που βρισκόταν όλη μέρα στον ήλιο και στον καθαρό αέρα χώθηκαν στις σκοτεινές στοές του Βελγίου.

Ανάμεσα σ΄ αυτούς που έφυγαν τότε ήταν και ο Παπαδόπουλος Κωνσταντίνος. Στη φωτογραφία είναι μαζί με τον Δελλόπουλο Σωκράτη και τον Δελλόπουλο Κωνσταντίνο. Δύσκολα διακρίνονται τα πρόσωπά τους στην φωτογραφία .Αυτό που διακρίνει κάποιος κοιτώντας προσεκτικά στο βάθος είναι ένα άγαλμα της Παναγίας ,σύμφωνα με την καθολική τέχνη ,που υπάρχει στην είσοδο.
Πριν κατεβούν στις στοές προσευχόντουσαν σε μια ξένη Παναγία ,μια Μαντόνα , για να βγουν ζωντανοί από τα έγκατα της γης και όταν έβγαιναν πάλι το φωτεινό πρόσωπο που έβλεπαν ήταν το δικό της και την ευχαριστούσαν που τελείωσαν την βάρδια τους γεροί. Αρκετοί Κροκιώτες παρέμειναν στο Βέλγιο και μαζί με άλλους Έλληνες δημιούργησαν μια ζωντανή ελληνική κοινότητα.

Την δεκαετία του 1950 με 1960 αρκετοί Κροκιώτες επέλεξαν να φύγουν για την Αυστραλία γνωρίζοντας πως δεν θα ξαναγυρνούσαν .Ήταν νέοι άνθρωποι όμως και κάπως έπρεπε να δημιουργήσουν οικογένεια. Βρέθηκε λύση : ο αρραβώνας με φωτογραφία. Οι συγγενείς του νέου στην Ελλάδα έβρισκαν μια κοπέλα της αρεσκείας τους ,από καλό σόι, και κανόνιζαν τον αρραβώνα χωρίς την παρουσία του ενδιαφερομένου .Βέβαια είχε ανταλλάξει το ζευγάρι πρώτα από μια φωτογραφία , είχαν συμφωνήσει και μετά άλλαζαν τα σημάδια του αρραβώνα. Το ίδιο γινόταν και αν η κοπέλα βρισκόταν στην Αυστραλία. Τέτοια περίπτωση γάμου είχαμε με το ζευγάρι της Αικατερίνης Κύρου από τον Κρόκο και του Παπαδόπουλου Θεόδωρου από την Καισαρειά. Εδώ έγινε το προξενιό ,στάλθηκαν οι φωτογραφίες εκατέρωθεν , συμφώνησαν και οι δύο ,έγινε ο αρραβώνας με τους συγγενείς , χωρίς την παρουσία της νύφης και ο γαμπρός αφού άλλαξαν τα σημάδια του αρραβώνα πήρε την βαλίτσα του και έκανε ένα ταξίδι τριάντα ημερών με το καράβι για να συναντήσει μια κοπέλα που δεν είχε δει ποτέ του και να περάσει μαζί της την υπόλοιπη ζωή του στην ξενιτιά. Στο καράβι βρήκε άλλους εφτά νεαρούς που είχαν αρραβωνιαστεί με τον ίδιο τρόπο. Ο γάμος ήτανε πετυχημένος ,έκαναν οικογένεια , δούλεψαν και πρόκοψαν όπως τόσοι άλλοι στην Αυστραλία που έχει μια από τις μεγαλύτερες και πιο δραστήριες ελληνικές παροικίες .

Η προκοπή στα ξένα και η νοσταλγία για την Ελλάδα ταυτόχρονα είναι ένα χαρακτηριστικό της φυλής μας που νομίζω τόσο έντονο δεν υπάρχει σε άλλους λαούς .Αυτό το ύμνησε η δημοτική μούσα σε πολλά τραγούδια της και κλείνω με ένα από τα χαρακτηριστικότερα:
Μαύρα μου χελιδόνια κι άσπρα μου πουλιά
ευτού ψηλά που πάτε για χαμηλώσετε
να στείλω ένα γράμμα και μια ψιλή γραφή
να γράψω της καλής μου να μη με καρτερεί.
Εδώ στα ξένα πού 'ρθα με παντρέψανε
μου δώσαν μια γυναίκα μάγισσας παιδί,
μαγεύει τα πουλάκια και δεν κελαηδούν
μαγεύει τα καράβια και δεν αρμενούν
με μάγεψε και μένα και δε μπορώ να 'ρθώ,
όταν κινήσω να 'ρθω χιόνια και βροχές
κι όταν γυρίσω πίσω, ήλιος ξαστεριές...

Κείμενο- Φωτογραφίες
Ιωάννα Κύρου

# data[].attributes.attachment_link.title
Ξενιτεμένο μου πουλί - Β΄ μέρος (Μετανάστες του Κρόκου μετά το 1900)

# data[].attributes.attachment_link.description
Γράφει η Ιωάννα Κύρου Τα χρόνια πέρασαν , ο σιδηρόδρομος και το ταχυδρομείο έκαναν πια την δουλειά των Kυρατζήδων. Η Ελλάδα μπήκε στον 19 αιώνα και πάλι δεν είχε ησυχία . Οι βαλκανικοί πόλεμοι και η έκρυθμη κατάσταση έκανε πολλούς να φύγουν για τα ξένα .

# data[].attributes.body
Μετανάστης

Έντεχνο, Στ. Καζαντζίδης

Καράβι ποιος σε κέντησε, ποιος σού 'βαψε τα ξάρτια
για να με πάρεις μακριά και να δακρύσουνε πικρά
και να δακρύσουνε πικρά της μάνας μου τα μάτια

Φεύγω γιατί με πίκρανε η φτώχεια και ο πόνος
είχε πνιγεί η ελπίδα μου, είχε σβηστεί ο ήλιος μου
κι είχε χαθεί ο δρόμος

Με δέρναν όλοι οι καιροί, μου πάγωναν τα μάτια,
μου κάναν πέτρα το ψωμί, μου κάναν βούρκο το νερό,
και την καρδιά κομμάτια

Φεύγω γιατί με πίκρανε...

Δεν μου 'χαν μείνει ν' αγαπώ, δυο χέρια ν' αγκαλιάζω,
μόνο τα χείλη με καημό και μια φωνή με πυρετό,
τον πόνο να φωνάζω

Φεύγω γιατί με πίκρανε..

# data[].attributes.attachment_link.keywords[].name
μεταναστησ-στελιοσ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[].name
καζαντζιδησ-μικησ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[].name
θεοδωρακησ-stelios

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ-ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ

# data[].attributes.attachment_link.description
ΣΤΙΧΟΙ:Δ.ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Καράβι ποιός σε κέντησε ποιός σου βαψε τα ξάρτια για να με πάρεις μακρυά και να δακρύσουνε πικρά της μάνας μου τα μάτια Φέυγω γιατί με πίκρανε η φτώχια και ο πόνος ειχε πνιγεί η ελπίδα μου είχε σβηστεί ο ήλιος είχε χαθεί ο δρόμος Με δέρναν όλοι οι

# data[].attributes.body
ΔΙΑΣΠΟΡΑ: Η δύναμη του  ελληνισμού

Ο απόδημος ελληνισμός, ή καλύτερα ο ελληνισμός της διασποράς, αποτελεί μια από τις σημαντικότερες εκφράσεις του ελληνισμού στη διαχρονική του πορεία. Υπολογίζεται ότι περίπου πέντε εκατομμύρια Ελληνες ζουν σε χώρους εκτός Ελλάδας. Με τον όρο "Διασπορά" παρίσταται κάθε είδος φαινομένου που απορρέει από τις μεταναστεύσεις πληθυσμών, οι οποίοι προέρχονται από μία χώρα ή περιοχή όπου κατοικεί η ομοιογενής εθνοπολιτιστική τους ομάδα, γερά δομημένη πριν τη διάχυσή της. Στην ελληνική περίπτωση, ο όρος αυτός χρησιμοποιείται για να συμπεριληφθούν οι πληθυσμιακές ομάδες του εξωτερικού, οι οποίες δεν προέρχονται από το έδαφος που αποτελεί σήμερα την Ελλάδα (όπως οι Έλληνες της πρώην ΕΣΣΔ), εκείνες που έχουν προέλθει από βίαιη εκδίωξη και γενοκτονίες (όπως οι Έλληνες του Πόντου, της Ιωνίας και της Ανατολικής Θράκης), εκείνες που έχουν δημιουργηθεί σε παλαιότερες εποχές (όπως η ελληνική κοινότητα του Καργκέζε της Κορσικής, κ.ά.), καθώς και οι νεότερες γενιές των μεταναστών, οι οποίες έχουν αποβάλλει πλέον τον αποδημητικό τους χαρακτήρα (όπως οι Ελληνοαμερικάνοι τρίτης και τέταρτης γενιάς κ.λπ.)

Η Ελληνική Διασπορά αποτελεί μια νοητή προέκταση του ελληνισμού πολύ πέρα από τα οριοθετημένα γεωγραφικά σύνορα του κράτους της Ελλάδας. Ο ελληνισμός αυτός κατόρθωσε όχι μόνο να επιβιώσει αλλά παράλληλα κατάφερε να αναπτύξει σημαντικές δραστηριότητες και πρωτοβουλίες με στόχο την διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας. Σημαντική υπήρξε η συμβολή της στην εθνογένεση του νεότερου ελληνισμού. Η επανάσταση του 1821 οφείλει πάρα πολλά στην Ελληνική Διασπορά που ίδρυσε στην Οδησσό την "Φιλική Εταιρεία". Οι ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού βοήθησαν με τα άφθονα κεφάλαιά τους τον αγώνα. Και αργότερα συνέχισαν να βοηθούν την ανασυγκρότηση της Ελλάδας με το θαυμαστό φαινόμενο των "ευεργεσιών". Ο ρόλος των εξωελλαδικών Ελλήνων μειώθηκε μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους και τη μετάθεση του κέντρου βάρους στο ελλαδικό εθνικό κέντρο. H πολιτική κυριαρχία των νοτιοβαλκανικών ελλαδικών ομάδων στο κράτος της Ελλάδας, το οποίο δημιουργήθηκε στο πλέον περιθωριακό και υποβαθμισμένο μέρος του ελληνικού κόσμου, οδήγησε σε μια αντίστροφη πορεία: Στην ανάπτυξη ανταγωνιστικών τάσεων και στην προσπάθεια εξάλειψης της επιρροής, τόσο της Διασποράς όσο και των αλύτρωτων. Το άμεσο αποτέλεσμα αυτής της πορείας ήταν η υποβάθμιση των μη Ελλαδιτών Ελλήνων και η αδυναμία αντιμετώπισης των ιστορικών προκλήσεων και ουσιαστικής διαχείρισης των μεγάλων κρίσεων (όπως η Μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, το κυπριακό κ.λπ.) Παρόλα αυτά η συμμετοχή της Διασποράς -και των αλύτρωτων ως πρόσφυγες πλέον- στη διαμόρφωση της νεοελληνικής ιστορικής πραγματικότητας, έστω και αν δεν διατηρούσε τον παλιό παρεμβατικό χαρακτήρα, εξακολούθησε να είναι αισθητή μέχρι τις ημέρες μας.

Το 1995 η Ελληνική Διασπορά πέρασε σε ένα άλλο επίπεδο οργάνωσής της, με τη συγκρότηση του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ). Έτσι, πλάι στα εθνικά κέντρα της Αθήνας και της Λευκωσίας, διαμορφώθηκε και ένα τρίτο, πολύ σημαντικό, κέντρο του ελληνισμού. Η υποστήριξη, τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Κύπρο της διαδικασίας εδραίωσης του ΣΑΕ θα πρέπει να αποτελέσει υψηλής προτεραιότητας στόχο. Και αυτό γιατί οι Διασπορές αποκτούν αυξανόμενη σημασία στον κόσμο που διαμορφώνεται μετά την κατάρρευση του διπολισμού. Οι προσπάθειες διαμόρφωσης μιας αντίληψης ανοχής και πολυπολιτισμικότητας καθώς και η εντεινόμενη οικονομική, τεχνολογική, οικολογική, επικοινωνιακή και πολιτιστική αλληλεξάρτηση μεταξύ των 185 κρατών του πλανήτη μας, οδηγούν στην αναγκαιότητα συνύπαρξης των λαών σε έναΠαγκόσμιο Χωριό (Global Village"). Σε αυτό το "Παγκόσμιο Χωριό" οι όποιες γέφυρες συνενόησης και επικοινωνίας αποκτούν ένα ιδιαίτερο ειδικό βάρος. Και η Ελληνική Διασπορά είναι αυτή που μπορεί να συνδέσει τον ελληνισμό, αλλά και την Ελλάδα και την Κύπρο, με κάθε γωνιά του πλανήτη, αυξάνοντας τις πολιτιστικές και οικονομικές δυνατότητες.

# data[].attributes.body
Ξένος ήμαν κι ήρθα τώρα

Δημοτικό, Χρόνης Αηδονίδης

Ξένος ήμαν κι ήρθα τώρα κι από μέρος μακρινo

και κανένα δε γνωρίζω πού να μείνω μια βραδια

Έμεινα στις Απουλιάνες, και (μες) στα έρημα βουνά

κάμνω τα πουλιά γειτόνους και τα δέντρα συντροφιά

Σεις πουλιά μου χελιδόνια που πετάτε αυτού ψηλά

χαιρετίσματα να πάτε στην πατρίδα μου πολλά

Τα έρημα τα ξένα ν’ ανάψουν να καούν που παίρνουν τους λεβέντες και δεν ξαναγυρνούν Αέρας τα τινάζει τα πλατανόφυλλα,

Θεός να τα φυλάει τα Ελληνόπουλα.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Πάνος Αλεξανδρούπολη

# data[].attributes.attachment_link.title
Ξένους ήμαν κι ήρθα τώρα - Αηδονίδης

# data[].attributes.attachment_link.description
Ξένους ήμαν κι ήρθα τώρα κι απου μέρους μακρινό κι κανέναν δε-δε γνωρίζω -άιντε- που να μείνω μια βραδιά. Έμεινα στις απουλιάνες και στα έρημα βουνά κάνω τα πουλιά γειτόνους -άιντε- και τα δέντρα συντροφιά. Σείς πουλιά μου χελιδόνια που πετάτε αλλού ψηλά χαιρετίσματα να πάτε -άιντε- στη πατρίδα μου πολλά.

# data[].attributes.body
Παντρεύτηκα την ξενιτιά

Ανάθεμά σε ξενιτιά, με τα φαρμάκια πόχεις!

Θα πάρω έναν ανήφορο να βγω σε κορφοβούνι
Να βρω κλαράκι φουντωτό και ριζιμιό λιθάρι,
Να βρω και μια καλόβρυση να ξαπλωθώ στον ήσκιο,
να πιω νερό να δροσιστώ, να πάρω λίγη ανάσα,
ν αρχίσω να συλλογιστώ της ξενιτιάς τα πάθη,
να πω τα μαύρα ντέρτια μου και τα παράπονά μου.

Άνοιξε, θλιβερή καρδιά και πικραμένο χείλι,
Βγάλε κανά χαμόγελο και πες κανά τραγούδι.

Τραγούδια αν έχ η μαύρη γη και ο τάφος χαμογέλια,
Έχει κι εμένα η καρδιά, που περπατάει στα ξένα.

Τα ξένα έχουνε καημούς πολλούς και καταφρόνια πλήθος.
Στα ξένα δεν ανθίζουνε την Άνοιξη τα δένδρα
και δε λαλούνε τα πουλιά, ζεστός δεν λάμπει ο ήλιος.
Δεν φυλλουριάζουν τα βουνά, δεν πρασινίζει ο κάμπος,
και δεν δροσίζει το νερό, και το ψωμί πικραίνει!!!......
Στα ξένα ποιος θα σε χαρεί, ποιος θα σε καμαρώσει;
Στα ξένα ποιος θα σε χαρεί και ποιος θα σου γελάσει;

Πού ναι της μάνας τα φιλιά, τα χάδια του πατέρα, και πούνε τα γέλια τ αδερφού κι η συντροφιά του φίλου;

Ανάθεμά σε ξενιτιά, με τα φαρμάκια πόχεις!

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΚΑΡΤΖΟΝΙΚΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑ  ΤΗ  ΞΕΝΙΤΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΛΕΚΟΣ ΚΙΤΣΑΚΗΣ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΙΟ

# data[].attributes.body
«Περί της ξενιτείας»  (Αγνώστου 15ος, αι Κρήτη).

«Θέλω να κάτσω ο ταπεινός, ο παραπονεμένος,
διά ν' αρχίσω τίποτες εκ την αρχή του κόσμου,
να γράψω ο πολύθλιβος ολίγον καταλόγιν,
να βάλω λόγια θλιβερά, πικρά, φαρμακωμένα,
περί των ξένων τες πικριές, πώς περπατούν στα ξένα
και πώς διαβάζουν την ζωήν μυριοτυραννισμένα,
να γράψω τα παθάνουσι οι μυριοτυραννισμένοι,
τες θλίψες και τα βάσανα και τες αναισχυντίες,
τα δάκρυα και τες χολές οπού ουδέν τους λείπουν·
αυτά να γράψω ο ταπεινός, οπόχουν καθ' ημέραν.
Άκουσον δε και της νυκτός τον πόνον πώς διαβάζουν
οι ξένοι οι κακόμοιροι και οι κακογραμμένοι.
Όταν γαρ έλθη η νυκτί, ν' αναπαυθή ο κόσμος,
υπά να πέση ο ελεεινός, να κοιμηθή ο ξένος,
αναθυμάται και θρηνεί και βαριαναστενάζει,
το πώς τον εκατέφερεν η τύχη του στα ξένα
και μυριοτυραννίζει τον νύκτα και την ημέραν».

«Ακούσετε να σας ειπώ πώς περπατούν οι ξένοι:
υπά να περπατήσουσι, δεν ημπορούν να πάσιν,
ο νους τους περιορίζεται, ου ξεύρουν να μιλήσουν,
και όπου θεωρούν και περπατούν θαυμάζονται και λέγουν,
παραμιλούν και περπατούν, αυτοί 'ναι βουρλισμένοι,
και παλαβούς τους λέγουσιν τους ξένους εις τα ξένα,
βρίζουν και ονειδίζουν τους και πάντα υπομένουν.
Γίνεται ο ξένος του μωρού σαμάριν και καθίζει»

«Όμως παρακαλώ σας το, φίλοι και αδελφοί μου,
είτις ουκ είδε ξενιτείαν και εις ξένα ουδέν εδάρη
ας βλέπη κι ας προσέχεται ξένον μην ονειδίση»,
γιατί «εκείνον τον επέτρωσαν της ξενιτείας αι λύπες.
Γλώσσα δεν έχει να το πη, χείλη να μολογήση».
(Γιάννη Κ. Μαυρομάτη, έκδοση του Δήμου Ηρακλείου και της Βικελαίας Βιβλιοθήκης, 1995)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η χρήση επιτρέπεται μόνο για προσωπική μελέτη και για εκπαιδευτικούς λόγους.
Η παραπάνω καταγραφή δηλώνει την προσωπική γνώμη του αποστολέα για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να παιχτεί το παραπάνω τραγούδι.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ταμπλατούρες

# data[].attributes.attachment_link.title
Τι πικρή η ξενιτιά - Μητροπάνος Δημήτρης - Στίχοι, Video - kithara.to

# data[].attributes.attachment_link.description
Καλδάρας Απόστολος, Μπουσιώτης Βασίλης, Στου σακακιού τη μέσα τσέπη τα χαρτιά, και τη λαχτάρα της πατρίδας στην καρδιά, Μετρώ τα χρόνια, με το χρόνο του ραγιά, Τι πικρή που είναι, Θεέ μου, η ξενιτιά...

# data[].attributes.body
ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ.

Ήδη από την εποχή της αρχαιότητας υπάρχει πλούσιο υλικό για την ξενιτιά. Ο Όμηρος σε μερικά μέρη της Οδύσσειας γράφει για τον πόνο της ξενιτιάς, όπως η νοσταλγία του Οδυσσέα στο νησί της Καλυψώς για την πατρίδα του και της γυναίκας του, της Πηνελόπης, για τον ίδιο[2].

Κατά τα Βυζαντινά Χρόνια σε βυζαντινές μυθιστορίες βρίσκουμε να έχουν θέμα την ξενιτιά, όπως στα έργα Βέλθανδρος και Χρυσάντζα και στο Φλώριος και πλάτζια Φλώρα. Επίσης βρίσκουμε και σε τρία βυζαντινά ποιήματα[Σημ 1] που έχουν διασωθεί μέχρι και τις ημέρες μας, τα οποία περιγράφουν τη θλίψη και τα βάσανα του ξενιτεμένου ανθρώπου. Αυτά τα τρία βυζαντινά ποιήματα είναι τα εξής[3]:

1. Περί Ξενιτειάς Ποίημα,

2. Περί Ξενιτειάς και

3. Αλφάβητος της Ξενιτειάς.

Ιδιαίτερα κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας τα τραγούδια της ξενιτιάς είχαν βρεθεί στο απόγειο της σύνθεσης τους, διότι εκείνη την περίοδο ο ξενιτεμός των νέων ισοδυναμούσε με εξορία.

Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥΣ[

Τα τραγούδια της ξενιτιάς λόγω του ότι αποτελούν δημοτικά άσματα, έχουν πάρει κυρίως τη γνωστή φόρμα του ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου. Η θεματολογία τους ποικίλη, αλλά επικεντρώνεται στις εξής τρεις κατηγορίες[4]:

στις πίκρες, τις λαχτάρες και τους καημούς του ξενιτεμένου,

στη νοσταλγία του ξενιτεμένου ανθρώπου για την πατρίδα του και

στον πόθο του ξενιτεμένου να επιστρέψει στην πατρίδα.

Ακολουθούν δύο αντιπροσωπευτικά αποσπάσματα δημοτικού τραγουδιού της ξενιτιάς.

Ο ξένος εις την ξενιτιά πρέπει να βάνει μαύρα,
για να ταιριάζει η φορεσιά με της καρδιά τη λάβρα.

Η ξενιτιά και ο θάνατος αδέλφια λογιούνται.

# data[].attributes.body
Από την αρχαιότητα, οι Έλληνες ξενιτεύονταν για διάφορους λόγους: Οι πόλεμοι, το άγονο έδαφος και η οικονομική δυσπραγία ορισμένων περιοχών, με πρώτη την εγκαταλειμμένη ελληνική επαρχία, οι κατακτητές, κυρίως η Τουρκοκρατία, ακόμη και τα πολιτικά πάθη, ανάγκασαν πολλούς να φύγουν από τη χώρα μας.  Παλαιότερα, το ταξίδι για μακρινά μέρη διαρκούσε πολύ, τα μέσα και οι τρόποι επικοινωνίας ήταν ελάχιστα, κι αυτό έκανε τον πόνο αβάσταχτο. Μόνο ένα γράμμα έφτανε κάπου – κάπου, κι αυτό αποτελούσε το μοναδικό σημείο επαφής με τα αγαπημένα πρόσωπα στην ξενιτιά. Στα παλιά χρόνια, οι Έλληνες δεν περίμεναν ότι ο ξενιτεμένος θα επιστρέψει στην πατρίδα του. Το τραγούδι τής Ξενιτιάς αποτελεί αναπόσπαστο και σημαντικό κομμάτι της παράδοσης,το οποίο  περιγράφεται διαφορετικά στις νησιωτικές και τις ηπειρωτικές περιοχές: Στα νησιά οι ναυτικοί φεύγουν και συνήθως ξανάρχονται στον τόπο τους, αν κι ενδέχεται να μην ξαναγυρίσουν ποτέ. Τα νησιώτικα δημοτικά τραγούδια αναφέρονται περισσότερο στο υγρό στοιχείο, στη θάλασσα που πνίγει τα καράβια. Αντιθέτως, στην ηπειρωτική Ελλάδα, η μετανάστευση αναφέρεται σε άλλα στοιχεία και, κάποτε, συνδέεται με τους τεχνίτες που περιόδευαν για δουλειά.

# data[].attributes.body
Ο ελληνικός πολιτισμός έχει "παράδοση" στην ξενιτία. Από την αρχαία εποχή υπάρχει αρκετό υλικό για την ξενιτιά. Ο Όμηρος σε μερικά μέρη της Οδύσσειας γράφει για αυτό το θέμα , όπως η νοσταλγία του Οδυσσέα στο νησί της Καλυψώς για την πατρίδα του και της γυναίκας του, της Πηνελόπης, για τον ήρωα. Ιδιαίτερα όμως κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας τα τραγούδια της ξενιτιάς είχαν βρεθεί στο απόγειο της σύνθεσης τους, διότι εκείνη την περίοδο ο ξενιτεμός των νέων ισοδυναμούσε με εξορία. Εκατοντάδες δημοτικά, λαϊκά, έντεχνα και ρεμπέτικα τραγούδια έχουν γραφτεί, καθώς και πολλά άλλα διηγήματα. Μάλιστα, τα περισσότερα δημοτικά τραγούδια για τη ξενιτιά έχουν υποστεί πολλές παραλαγγές (χαρακτηριστικό παράδειγμα το "Ξενιτεμένο μου πουλί, με 9 παραλλαγές).
Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά τραγούδια (Γιώργος Νταλάρας, η προσφυγιά):

# data[].attributes.attachment_link.title
ΝΤΑΛΑΡΑΣ DALARAS   "  Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ "  1972