# data[].attributes.headline
Wilhelmie, czym jest dla naszego serca świat bez miłości! Czym jest latarnia magiczna bez światła! (Ania Chomont)

# data[].attributes.subject
Wilhelmie, czym jest dla naszego serca świat bez miłości! Czym jest latarnia magiczna bez światła! (Ania Chomont)

# data[].attributes.headline
To prawda, że o ile choroba moja jest uleczalna, to uleczyć mnie mogą jeno ludzie. - przedstawia swoją miłość do Lotty jako chorobę

# data[].attributes.subject
To prawda, że o ile choroba moja jest uleczalna, to uleczyć mnie mogą jeno ludzie. - przedstawia swoją miłość do Lotty jako chorobę

# data[].attributes.body
Olek

# data[].attributes.body
Natura ludzka ma swe granice, może znosić radość, cierpienia, ból aż do pewnego stopnia i ginie, gdy tylko ten stopień przekroczy.

To utwierdziło mnie w przekonaniu, by na przyszłość trzymać się tylko natury. Ona jedna jest nieskończenie bogata i ona jedna tworzy wielkiego artystę.

# data[].attributes.body
"Samotność jest dla serca mego rozkosznym balsamem" - Nie przepadał za ludźmi, z trudem nawiązywał z nimi kontakty. Lubił być sam, samotność sprawiała mu przyjemność.

# data[].attributes.body
Jestem samotny i cieszę się z mego życia w tej okolicy stworzonej dla dusz takich jak moja. (Werter szuka szczęścia w samotności)

# data[].attributes.body
Gdy urocza dolina pracuje wkoło mnie

# data[].attributes.body
Inspiruje się ,,Nową Heloizą'' Jana Jakuba Rousseau, autor głosił w książce o sile namiętności, miłości oraz że miłość to zgoda na wyrzeczenie i ofiarę

# data[].attributes.headline
Taka miłość, wierność i namiętność nie jest więc bynajmniej poetyckim wymysłem – żyje w najczystszej postaci wśród klasy ludzi, którą my nazywamy niewykształconą i prostacką. My, wykształceni – do cna spaczeni przez wykształcenie!

# data[].attributes.subject
Taka miłość, wierność i namiętność nie jest więc bynajmniej poetyckim wymysłem – żyje w najczystszej postaci wśród klasy ludzi, którą my nazywamy niewykształconą i prostacką. My, wykształceni – do cna spaczeni przez wykształcenie!

# data[].attributes.body
Werter najchętniej czyta literaturę Homera, ponieważ szuka ukojenia w jego dziełach. Jednak z upływem czasu chętniej sięga po dzieła Osjana, jak sam mówi: "Osjan wyparł z mego serca Homera. Co za świat, w który prowadzi mnie ten wspaniały poeta!". Werter uważa, że Osjan lepiej oddaje jego nastroje związane z nieszczęśliwą miłością.

# data[].attributes.body
"Jeszcze się nie skończył taniec, gdy wzmogły się błyskawice, od dawna rozdzierające firmament, a przeze mnie tłumaczone jako przebłyski zorzy północnej, a grzmoty rozgłośne przygłuszały muzykę."

# data[].attributes.body
"O, czemuż tak się ǳiać musi, że to, co stanowi szczęście człowieka, przemienia się w krynicę jego niedoli?" - Z czasem niekontrolowana namiętność prowadzi do zguby i cierpienia.

# data[].attributes.body
"Gorące umiłowanie żywej przyrody, wypełniające po brzegi serce moje, przenikające mnie taką rozkoszą, że świat otaczający wydawał mi się rajem(...)"
Werter opisuje tu jak bardzo lubi być otoczonym przez nature.

# data[].attributes.body
"Jakże trudno na tym świecie człowiekowi zrozumieć drugiego człowieka."

# data[].attributes.body
"Przeżywam dni tak szczęśliwe, jakie Bóg chowa dla swych świętych"

# data[].attributes.headline
"Leży już w naturze ludzkiej, że porównywamy wszystko ze sobą, a siebie z wszystkim, przeto poczucie szczęścia i niedoli zawisło od tych rzeczy, z którymi się zestawiamy, a samotność jest wobec tego największym niebezpieczeństwem. "

# data[].attributes.subject
"Leży już w naturze ludzkiej, że porównywamy wszystko ze sobą, a siebie z wszystkim, przeto poczucie szczęścia i niedoli zawisło od tych rzeczy, z którymi się zestawiamy, a samotność jest wobec tego największym niebezpieczeństwem. "

# data[].attributes.body
Daria Doroszkiewicz

# data[].attributes.body
o uczuciach do Lotty
„Podoba! Słowa tego nienawidzę śmiertelnie! Co to musi być za nędznik, któremu się Lota podoba! Któremu nie przepełnia wszystkich zmysłów, wszystkich uczuć!”

# data[].attributes.body
"Ludzie wyższych sfer trzymają się zawsze w pewnym chłodnym oddaleniu od prostego ludu, jakby się obawiali, że stracić coś mogą na zbliżeniu"

# data[].attributes.body
"Pełen nadziei idziesz zrywać w zimie kwiaty dla swej królowej."

# data[].attributes.body
Czerpie inspiracje z Homera. Podobnie jak bohater "Pieśni Osjana" czuje się samotny i opuszczony. "Nic nie przepełnia mnie tak cichym, przedziwnym uczuciem, jak patriarchalne szczegóły życia, które, dzięki Bogu, mogę wpleść w tryb mojego życia, unikając jakiejkolwiek maniery"
Inspiruje się również "Nową Heliozą" J.Rousseau

# data[].attributes.body
Czytał Homera, porównuje swój stan emocjonalny (zmiany nastrojów) z motywami z ,,Odysei''

# data[].attributes.body
O "Pieśniach Osjana" mówi: "zdaje mi się, jakbym patrzył we własne serce". Tak jak bohater tej książki, Werter czuje się samotny i nie znajduje w nikim oparcia

# data[].attributes.body
Werter mówiący o uczuciach Lotty
„Tak, czuję i mogę dowierzać sercu memu, że ona – czyż śmiem, czyż mogę wyrazić niebo w tych słowach? – że ona mnie kocha”.

# data[].attributes.body
Człowiek , który się wedle nich kształci, nie wyda nigdy nic niesmacznego i złego, tak jak ten, który daje się kształtować prawom, nigdy nie stanie się nieznośnym sąsiadem, nigdy wielkim złoczyńcą; ale wszelka reguła, mówcie, co chcecie, niszczy prawdziwe odczucie natury.

# data[].attributes.body
Uczucia do Lotty
"Daremnie wyciągam ku niej ramiona rankiem, kiedy budzę się z gnębiących, przykrych marzeń, daremnie nocą szukam jej w łóżku swoim"

# data[].attributes.body
"Najbardziej drażnią mnie fatalne zapatrywania na mieszczaństwo i różnice stanowe. Zdaję sobie róenie dobrze, sprawę z tego, że różnice dzielące poszczególne stany są potrzebne, oraz ile mnie samemu przysparzają korzyści. Ale niechże nie stają mi na drodze tam właśnie, gdzie mogę zażyć jeszcze bodaj trochę radości"

# data[].attributes.body
"Ponieważ jednak rzadko mi się zdarza zdobyć książkę, tedy musi ona odpowiadać w zupełności moim upodobaniom. Najmilszym jest mi autor, w którym odnajduję własny świat, który kreśli stosunki podobne tym, pośród jakich żyję, którego opowieść buǳi we mnie takie samo serdeczne zainteresowanie, jakie mi daje własne coǳienne życie, nie będące, co prawda, rajem, które jest jednak dla mnie w gruncie rzeczy źródłem niewysłowionej szczęśliwości". - Werter stara się znaleźć dzieła, w których może się odnaleźć. Jest to spowodowane faktem, że trudno dopasować mu się do społeczeństwa z powodu swojej odmienności oraz wrażliwości.

# data[].attributes.headline
Gdy wydaje mu się, że jego miłość jest odwzajemniona napawa go to wielkim szczęściem.  "Jeszcze nigdy nie byłem szczęśliwszy..."

# data[].attributes.subject
Gdy wydaje mu się, że jego miłość jest odwzajemniona napawa go to wielkim szczęściem.  "Jeszcze nigdy nie byłem szczęśliwszy..."

# data[].attributes.body
Olek

# data[].attributes.body
"Tylko kołysanka zda mi się, a znalazłem ich pod dostatkiem w moim Homerze" - Werter czyta Homera, żeby znaleźć spokój

# data[].attributes.body
o uczuciach wobec Lotty
„Jest dla mnie święta. Wszelka żądza milczy w jej obecności”

# data[].attributes.body
Werter o uczuciach spowodowanych przez miłość
„O, Wilhelmie, samotne mieszkanie w celi, włosiennica i pas kolczasty byłyby rozkoszą, której łaknie ma dusza. […] Nie widzę cierpieniu temu kresu prócz grobu”.

# data[].attributes.body
A jednak być niezrozumianym to los takich jak my (Werter samotność okazuje jako brak poczucia zrozumienia od innych oraz ukrywanie emocji)

# data[].attributes.body
"niech się ze mną stanie, co chce, nie będzie mi wolno powiedzieć, że nie zaznałem radości, najczęstszych radości życia."

# data[].attributes.body
Unika cywilizacji, można powiedzieć, że jest jej wrogiem - kocha naturę.
Chodzi mi o cały jego wyjazd na wieś i odcięcie się od cywilizacji, więc nie mogę niczego zacytować.

# data[].attributes.headline
O relacji z Lottą gdy wie że z nią nie będzie. "Ona nie widzi, nie czuje, że mi sposobi truciznę od której wraz z nią zginę, a ja piję z rozkoszą z kielich, który mi podaje na zatracenie moje" - wciąż ją kocha mimo że wie iż nie powinien i że im dłużej ją kocha tym mocniej mu to szkodzi.

# data[].attributes.subject
O relacji z Lottą gdy wie że z nią nie będzie. "Ona nie widzi, nie czuje, że mi sposobi truciznę od której wraz z nią zginę, a ja piję z rozkoszą z kielich, który mi podaje na zatracenie moje" - wciąż ją kocha mimo że wie iż nie powinien i że im dłużej ją kocha tym mocniej mu to szkodzi.

# data[].attributes.body
Olek

# data[].attributes.body
Ale wiem, że mi przebaczysz, bo czyż los nie uczynił wszystkiego, co mogłoby mnie udręczyć [...]

# data[].attributes.body
"Wiem, że nie jesteśmy równi i równymi być nie możemy, ale wedle mego zapatrywania, ten, który odsuwa się od tak zwanego motłochu, by zachować swe dostojeństwo, jest równie godny nagany jak tchórz, unikający przeciwnika z obawy porażki".

# data[].attributes.headline
Jakże trudno na tym świecie człowiekowi zrozumieć drugiego człowieka.

# data[].attributes.subject
Jakże trudno na tym świecie człowiekowi zrozumieć drugiego człowieka.

# data[].attributes.body
nie potrafil zrozumiec innych ludzi

# data[].attributes.body
"Rodzaj ludzki to rzecz nad wyraz jednostajna! Większość spędza na pracy przeważną część życia, by żyć, a owa znikoma cząstka wolności, jaka im pozostaje, napawa ich taką obawą, iż czynią, co mogą, by jej się wyzbyć co prędzej. "

# data[].attributes.headline
Nie wiem, doprawdy całkiem, po co się budzę i po co idę spać. ( Przez samotność Wertera dopada melancholia)

# data[].attributes.subject
Nie wiem, doprawdy całkiem, po co się budzę i po co idę spać. ( Przez samotność Wertera dopada melancholia)

# data[].attributes.headline
Nie potrafi żyć bez ukochanej. "Niczego nie pragnę, nie pożądam... Lepiej by było... dużo lepiej, bym odszedł..."

# data[].attributes.subject
Nie potrafi żyć bez ukochanej. "Niczego nie pragnę, nie pożądam... Lepiej by było... dużo lepiej, bym odszedł..."

# data[].attributes.body
Olek

# data[].attributes.body
Samo miasto nie jest miłe, natomiast wokół - niewysłowiona piękność natury

Przedziwna pogoda ogarnęła ma duszę podobna tym słodkim rankom wiosennym, których używam całym sercem.

# data[].attributes.body
"O Wilhelmie, dusza ma pożąda, jako najwyższej łaski, samotnej celi, włosiennicy i kolczastego pasa pokutnika. Bądź zdrów! nie widzę, poza grobem końca tej niedoli." (samotność jako kara)

# data[].attributes.body
"Można oszaleć, Wilhelmie, uświadomiwszy sobie, że są ludzie pozbawieni zupełnie poczucia tych niewielu rzeczy na ziemi, które mają jeszcze jakąś wartość."

# data[].attributes.body
"Słodkie uczucie przenika mnie całego, gdy dłoń moja przypadkiem dotknie jej dłoni lub gdy stopy nasze zetkną się pod stołem"

# data[].attributes.body
"Porobiłem rozmaite znajomości, towarzystwa jednak nie znalazłem do tej pory. "

# data[].attributes.body
"Jeśli mnie spytasz jacy tu są ludzie, muszę ci odrzec: jak wszędzie! Jednostajny jest rodzaj ludzki."

# data[].attributes.body
To dziwne zaprawdę! Gdym tu jeno przybył i spojrzał ze wzgórza w uroczą dolinę, doznałem nieprzepartego pociągu.—Oto lasek!—mówiłem sobie.—Jakże by rozkosznie było zatonąć w jego cieniach! — A tam szczyt góry! Jakże uroczy musi być stamtąd widok w dolinę? — W dali wyłania się cały łańcuch, zachodzących na siebie wzgórz! , jakżeby miło było tam wędrować i błądzić.

# data[].attributes.body
"Nie pojmuję doprawdy, jak ją może, jak śmie kochać inny, gdy ja ją kocham tak wyłącznie, tak bardzo, tak gorąco, kiedy niczego ponad nią nie znam, nie widzę i nie posiadam!"

# data[].attributes.headline
Wie, że Lotta kocha Alberta ale wciąż chce chociaż zajmować 2 miejsce w jej sercu. "Niechże zostanie, wiem, że i ja biorę w tym udział, bez szkody dla ciebie zajmuję drugie miejsce w sercu Loty, chcę i muszę tam pozostać."

# data[].attributes.subject
Wie, że Lotta kocha Alberta ale wciąż chce chociaż zajmować 2 miejsce w jej sercu. "Niechże zostanie, wiem, że i ja biorę w tym udział, bez szkody dla ciebie zajmuję drugie miejsce w sercu Loty, chcę i muszę tam pozostać."

# data[].attributes.body
Olek

# data[].attributes.body
"O, jakże straszna jest pustka, którą czuję w piersiach! Myślę często: - Gdybyś mógł ją bodaj raz jeden przycisnąć do serca, wypełniłaby się ta pustka niezawodnie"

# data[].attributes.body
Ta przeraźliwa pustka, którą tak czuję w mej piersi. Myślę często: gdybyś ją raz tylko, chodź raz przycisnąć mógł do serca, cała ta pustka zapełniłaby się (Werter czuje pustkę i jest przepełniony tęsknotą, która zamienia się w poczucie samotności, jest pewien że po zapełnieniu pustki nie czułby się samotny)

# data[].attributes.headline
"Nawykła ǳielić się z nim każdą ciekawszą myślą, czy wrażeniem, toteż rozłąka z nim spowodować musiała niezmiernie dotkliwe uczucie pustki, której bodaj że nic wypełnić nie mogło."

# data[].attributes.subject
"Nawykła ǳielić się z nim każdą ciekawszą myślą, czy wrażeniem, toteż rozłąka z nim spowodować musiała niezmiernie dotkliwe uczucie pustki, której bodaj że nic wypełnić nie mogło."

# data[].attributes.body
Daria Doroszkiewicz