# data[].attributes.headline
วศินีป้องหมู่ ส่งงานคร๊ะ

# data[].attributes.subject
วศินีป้องหมู่ ส่งงานคร๊ะ

# data[].attributes.headline
นาย ธนกฤต วัดแจ้ง

# data[].attributes.subject
นาย ธนกฤต วัดแจ้ง

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Toggle the table of contents

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ภาษาไทยถิ่นใต้ (โดยย่อว่า ภาษาใต้) หรือ ภาษาตามโพร ( อังกฤษ: Dambro) หรือ ภาษาปักษ์ใต้ เป็นภาษาไทกลุ่มหนึ่ง จัดอยู่ใน กลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้[2] มีผู้ใช้ภาษาหนาแน่นบริเวณ สิบสี่จังหวัดภาคใต้ของ ประเทศไทย มีบางส่วนกระจายตัวไปใน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เขตตะนาวศรีใน ประเทศพม่า และบริเวณ รัฐเกอดะฮ์ รัฐปะลิส รัฐปีนัง และ รัฐเปรัก ทางตอนเหนือของ ประเทศมาเลเซีย มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ราวห้าล้านคน และอีกราว 1.5 ล้านคนใช้เป็นภาษาที่สอง ได้แก่กลุ่มชน เชื้อสายจีน เปอรานากัน มลายู อูรักลาโวยจ และ มานิ[3]

นอกจากนี้ในภาคใต้ยังมีกลุ่มภาษาไทที่ไม่ได้จัดอยู่ในกลุ่มย่อยของภาษาไทยถิ่นใต้ ได้แก่ ภาษาตากใบ ภาษาสะกอม และ ภาษาพิเทน เพราะมีเอกลักษณ์เป็นของตนเองที่แตกต่างไปจากภาษาไทยถิ่นใต้หรือ ภาษามลายู[4]

วรรณยุกต์

ภาษาไทยถิ่นใต้ส่วนใหญ่ในพยางค์เดียวมี 5 ระดับเสียง ซึ่งเป็นจริงสำหรับสำเนียงที่อยู่ในระดับ ละติจูดประมาณ 10° เหนือถึง 7° เหนือกับ ภาษาถิ่นในเมืองทั่วภาคใต้ ในบางพื้นที่มีวรรณยุกต์หกถึงเจ็ดเสียง โดยสำเนียง จังหวัดนครศรีธรรมราช (ประมาณละติจูด 8° เหนือ) มีวรรณยุกต์ 7 เสียง[5]

ต้น

ริมฝีปาก

ปุ่มเหงือก

เพดานแข็ง

เพดานอ่อน

เสียง Sj

เส้นเสียง

เสียงนาสิก

[m]
ม

[n]
ณ, น

[ɲ]
ญ*

เสียงหยุด

ไม่พ่นลม

[p]
ป

[t]
ฏ, ต

[c]
จ

[k]
ก

[ʔ]
อ**

พ่นลม

[pʰ]
ผ, พ, ภ

[tʰ]
ฐ, ฑ, ฒ, ถ, ท, ธ

[cʰ]
ฉ, ช, ฌ

[kʰ]
ข, ฃ, ค, ฅ, ฆ

ก้อง

[b]
บ

[d]
ฎ, ด

เสียงเสียดแทรก

[v]
ฝ, ฟ

[s]
ซ, ศ, ษ, ส

[ɧ]
ง

[ɦ]
ห, ฮ

เสียงเปิด

[l]
ล, ฬ

[j]
ย

[w]
ว

เสียงลิ้นรัว

[r]
ร

* พบในบางสำเนียง

** ตั้งก่อนหน้าสระใด ๆ โดยไม่มีตัวหน้าและหลังสระสั้นโดยไม่มีตัวท้าย

***ปัจจุบันไม่ใช้พยัญชนะ ฃ และ ฅ ทำให้เหลือพยัญชนะ 42 ตัว

กลุ่มพยัญชนะ (พยัญชนะควบ)

ในภาษาไทยมีกลุ่มพยัญชนะ 11 แบบ ดังนี้:

/kr/ (กร), /kl/ (กล), /kw/ (กว)

/kʰr/ (ขร, คร), /kʰl/ (ขล, คล), /kʰw/ (ขว, คว)

/pr/ (ปร), /pl/ (ปล)

/pʰr/ (ผร, พร), /pʰl/ (ผล, พล)

/tr/ (ตร)

นอกจากนี้ยังมีคำควบกล้ำที่ไม่ได้อยู่ในหลักภาษาไทยมาตรฐานด้วย เช่น

หฺมฺร เช่น หมฺรับ อ่านว่า "หฺมฺรับ" (ห เป็นอักษรนำ ตามด้วย ม ควบกล้ำด้วย ร) แปลว่า สำรับ ไม่ได้ อ่านว่า หม-รับ หรือ หมับ ให้ออกเสียง "หมฺ" ควบ "ร") เช่น การจัดหฺมฺรับประเพณีสารทเดือนสิบ

ท้าย

เสียงหยุดทั้งหมด ไม่มีการออกเสียง ดังนั้น เสียงท้ายของ /p/, /t/ และ /k/ ออกเสียงเป็น [p̚], [t̚] และ [k̚] ตามลำดับ

ริมฝีปาก

ปุ่มเหงือก

เพดานแข็ง

เพดานอ่อน

เส้นเสียง

เสียงนาสิก

[m]
ม

[n]
ญ, ณ, น, ร, ล, ฬ

[ŋ]
ง

เสียงหยุด

[p]
บ, ป, พ, ฟ, ภ

[t]
จ, ช, ซ, ฌ, ฎ, ฏ, ฐ, ฑ, ฒ, ด, ต, ถ, ท, ธ, ศ, ษ, ส

[k]
ก, ข, ค, ฆ

[ʔ] *

เสียงเปิด

[w]
ว

[j]
ย

* ตรงท้ายออกเสียงเป็นเส้นเสียงหยุด (glottal stop) เมื่อไม่มีตัวท้ายหลังสระสั้น

สระ

สระในภาษาไทยถิ่นใต้มีความคล้ายกับ ภาษาไทยถิ่นกลาง โดยเป็นไปตามตารางนี้

หน้า

หลัง

ปากเหยียด

ปากห่อ

สั้น

ยาว

สั้น

ยาว

สั้น

ยาว

สูง

/i/
-ิ

/iː/
-ี

/ɯ/
-ึ

/ɯː/
-ือ, -ื-

/u/
-ุ

/uː/
-ู

กลาง

/e/
เ-ะ

/eː/
เ-

/ɤ/
เ-อะ

/ɤː/
เ-อ

/o/
โ-ะ

/oː/
โ-

ต่ำ

/ɛ/
แ-ะ

/ɛː/
แ-

/a/
-ะ, -ั-

/aː/
-า

/ɔ/
เ-าะ

/ɔː/
-อ

สระมักมาเป็น คู่ยาว-สั้น โดยแบ่งไปตามนี้:

สระพื้นฐานสามารถรวมกันเป็น สระประสมสองเสียง ที่ใช้ในการกำหนดเสียงวรรณยุกต์ สระที่มีสัญลักษณ์ดอกจันในบางครั้งอาจถือเป็นสระยาว:

ยาว

สั้น

อักษรไทย

IPA

อักษรไทย

IPA

-าย

/aːj/

ไ-*, ใ-*, ไ-ย, -ัย

/aj/

-าว

/aːw/

เ-า*

/aw/

-

-

-ิว

/iw/

นอกจากนี้ ยังมี สระประสมสามเสียง 3 แบบที่ใช้ในการกำหนดเสียงวรรณยุกต์ สระที่มีสัญลักษณ์ดอกจันในบางครั้งอาจถือเป็นสระยาว:

อักษรไทย

IPA

เ-ียว*

/iəw/

-วย*

/uəj/

เ-ือย*

/ɯəj/

ภาษาไทยถิ่นใต้[6]

กลุ่มตะวันออก

กลุ่มตะวันตก

กลุ่มตอนล่าง

ภาษาไทยถิ่นใต้มีภาษาย่อยแตกต่างกันออกไปในแต่ละท้องถิ่นต่าง ๆ บางแห่งมีการใช้คำศัพท์หรือมีการออกเสียงแตกต่างกันออกไป โดยแบ่งออกเป็นสามกลุ่มใหญ่ ดังนี้

ภาษาไทยถิ่นใต้กลุ่มตะวันออก เป็นภาษาไทยถิ่นใต้ที่มีผู้ใช้หนาแน่นในบริเวณทางตะวันออกของคาบสมุทร ตั้งแต่จังหวัดสุราษฎร์ธานี, นครศรีธรรมราช, พัทลุง, สงขลา เรื่อยไปจนถึงรัฐเกอดะฮ์ และปะลิสของประเทศมาเลเซีย

ภาษาไทยถิ่นใต้กลุ่มตะวันตก เป็นภาษาไทยถิ่นใต้ที่มีผู้ใช้หนาแน่นในบริเวณทางตะวันตกของคาบสมุทร ตั้งแต่จังหวัดสุราษฎร์ธานี, นครศรีธรรมราช, ชุมพร, พังงา, ภูเก็ต, กระบี่, ตรัง และเขตตะนาวศรีของประเทศพม่า

ภาษาไทยถิ่นใต้ตอนล่าง เป็นภาษาไทยถิ่นใต้ที่มีผู้ใช้หนาแน่นในบริเวณสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ได้แก่ จังหวัดปัตตานี, ยะลา และนราธิวาส โดยสำเนียงปัตตานีและยะลามีความเชื่อมโยงกันมาก และใกล้ชิดกับสำเนียงนราธิวาสเป็นลำดับถัดมา[6] มีการยืมคำมลายูค่อนข้างหนาแน่น เพราะตั้งชุมชนอยู่ท่ามกลางชาวไทยเชื้อสายมลายูซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่ โดยเฉพาะในอำเภอทุ่งยางแดง อำเภอสายบุรี และอำเภอตากใบ[7]

ภาษาไทยถิ่นใต้มีความสัมพันธ์กับชาวต่างชาติอย่างหลากหลาย จนเกิดการยืมคำมาใช้ ทั้งนี้พบว่าภาษาไทยถิ่นใต้มีการยืมคำจาก ภาษาเขมรมากที่สุดถึง 1,320 คำ บางส่วนเป็นคำยืมที่พบได้เพียงแต่ในภาษาไทยถิ่นใต้เท่านั้น ไม่พบในภาษาไทยกลาง เข้าใจว่าคงยืมผ่าน ภาษาเขมรโบราณโดยตรง[7] ศาสตราจารย์ ยอร์ช เซเดส์ พบว่าสำเนาพระราชกฤษฎีกาสมัย สมเด็จพระเพทราชาเรื่องกัลปนาวัดในแขวงเมืองพัทลุงล้วนใช้ภาษาและอักษรเขมรเก่า สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานว่า อาจมาจากการกวาดต้อนเชลยเขมรเข้าสู่หัวเมืองภาคใต้[8][9] นอกจากนี้ยังมีคำยืม ภาษาจีนโดยเฉพาะ ภาษาฮกเกี้ยนหนาแน่นในสำเนียงภูเก็ต (1,239 คำ) และภาษาจีนอื่น ๆ ในสำเนียงสงขลา (396 คำ) และคำยืม ภาษามลายูหนาแน่นในสำเนียงปัตตานี ยะลา นราธิวาส (400 คำ) และสตูล (375 คำ) แต่อย่างไรก็ตามคำยืมเหล่านี้มีผู้ใช้น้อยลง และแทนที่ด้วยภาษาไทยมาตรฐาน[7]

ในอดีตภาษาไทยถิ่นใต้จะใช้ อักษรขอมไทยในการจดจารตำรับตำราสำคัญทางศาสนา นับถือว่าหนังสือและอักษรเป็นของศักดิ์สิทธิ์ ถ้าใครเหยียบหรือข้ามหนังสือจะทำให้วิชาความรู้เสื่อมถอย[10] อักษรขอมนี้พัฒนามาจากอักษรหลังปัลลาวะเริ่มใช้เขียนหลัง พ.ศ. 1726 เป็นต้นมา พบหลักฐานที่ฐานพระพุทธรูป วัดหัวเวียง จังหวัดสุราษฎร์ธานี จนกระทั่ง พ.ศ. 1773 อักษรขอมนี้มีพัฒนาการในรูปแบบท้องถิ่นภาคใต้โดยเฉพาะ แต่ระยะหลังมีการรับอักษรขอมไทยอย่างภาคกลางมากขึ้นในช่วงต้น กรุงรัตนโกสินทร์[11]

ส่วน อักษรไทยอยุธยา ปรากฏครั้งแรกในศิลาจารึก วัดแวง จังหวัดสุราษฎร์ธานี แต่มีอักขรวิธีอย่างคนเมืองเหนือ ในช่วงหลังมีการบันทึกวรรณกรรมเป็นอักษรไทยลง สมุดไทยและ ใบลานตรงกับรัชสมัย สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ต่อมา พ.ศ. 2357 ตรงกับรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย มีการใช้อักษรไทยอยุธยาเขียนตามสำเนียงใต้โดยไม่คำนึงถึงรูปแบบที่ถูกต้อง หรือมีอักขรวิธีตามความพอใจของผู้เขียนเอง[11] ครั้นเมื่อมีการพัฒนาด้านการศึกษาในประเทศไทย ภาษาไทยถิ่นใต้จึงพัฒนามาเขียนด้วย อักษรไทยอย่าง กรุงเทพมหานครจนถึงปัจจุบัน[11]

ในการแสดงหนังตะลุง ตัวละครที่เป็นเจ้านายจะพากย์ด้วยการแหลงข้าหลวง ส่วนตัวละครที่เป็นชาวบ้านจะพากย์ด้วยภาษาถิ่นใต้

ภาษาทองแดง ใน พจนานุกรมภาษาถิ่นใต้ พุทธศักราช 2525 ให้ความหมายไว้ว่า "การพูดภาษากลางปนภาษาใต้หรือพูดเพี้ยน" ซึ่งเกิดขึ้นได้กับทุกคนที่ใช้ภาษาไทยผิดเพี้ยนไปจากมาตรฐานกำหนด ไม่ได้จำกัดว่าเป็นคนภาคใดหรือจังหวัดใด ๆ[12] อย่างเช่น เมื่อผู้ใช้ภาษาไทยถิ่นใต้เป็นภาษาแม่ไปพูดภาษาไทยมาตรฐาน ก็ย่อมจะนำลักษณะบางประการของภาษาถิ่นของตนปะปนเข้ากับภาษาไทยมาตรฐานจนผิดเพี้ยน เรียกว่า "ทองแดง"[12] และ ชาวไทยเชื้อสายมลายูในสามจังหวัดชายแดนใต้ที่พูดภาษาไทยมาตรฐานไม่ชัด เพราะติดสำเนียงมลายู ก็จะถูกเรียกว่า "ทองแดง" เช่นกัน[13]

แต่เดิมชาวไทยในแถบภาคใต้จะไม่นิยมใช้ภาษาไทยมาตรฐาน เพราะเป็นภาษาของเจ้านายหรือราชสำนัก เมื่อมีชนชั้นนำหรือเจ้านายพูดภาษาไทยมาตรฐาน ชาวบ้านจึงต้องออกเสียงให้ตรงกับภาษาของนาย เรียกว่า "แหลงข้าหลวง" ซึ่งเป็นความพยายามอย่างหนึ่งของคนใต้ ที่ต้องการให้ส่วนกลางเข้าใจเนื้อหาคำพูดของตน แม้จะออกเสียงผิดเพี้ยนไปบ้าง[14] และหากชาวใต้คนใดพูดภาษาไทยกลางหรือ "แหลงบางกอก" ก็จะถูกคนใต้ด้วยกันมองด้วยเชิงตำหนิว่า "ลืมถิ่น" หรือ "ดัดจริต" เพราะแม้จะพูดภาษาไทยมาตรฐานแต่ยังคงติดสำเนียงใต้อยู่ จึงถูกล้อเลียนว่า "พูดทองแดง"[10][12] เพราะมีการออกเสียงพยัญชนะและสระต่างกัน มีการตัดคำหน้าของสระเสียงสั้นออกไป เพื่อความสะดวกในการออกเสียง เช่น "เงาะ" เป็น "เฮาะ", "ลอยกระทง" เป็น "ลอยกระตง", "สังขยา" เป็น "สังหยา" นอกจากนี้ยังมีการใช้คำต่างจากภาษาไทยมาตรฐาน แต่มีความหมายเดียวกัน เช่น "ปวดท้อง" ว่า "เจ็บพุง", "ปวดหัว" ว่า "เจ็บเบ็ดหัว", "ชักช้า" ว่า "ลำลาบ"[14]

ปัจจุบันภาษาไทยมาตรฐานมีอิทธิพลเหนือภาษาไทยถิ่นใต้มาขึ้นตามลำดับ โดยเฉพาะจากการศึกษาในระบบ และผ่านการสื่อสารมวลชน ทำให้ภาษาไทยถิ่นใต้เกิดความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นทุกขณะ[15]

# data[].attributes.attachment_link.title
ภาษาไทยถิ่นใต้ - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
Toggle the table of contents จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ภาษาไทยถิ่นใต้ (โดยย่อว่า ภาษาใต้) หรือ ภาษาตามโพร ( อังกฤษ: Dambro) หรือ ภาษาปักษ์ใต้ เป็นภาษาไทกลุ่มหนึ่ง จัดอยู่ใน กลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ [2] มีผู้ใช้ภาษาหนาแน่นบริเวณ สิบสี่จังหวัดภาคใต้ของ ประเทศไทย มีบางส่วนกระจายตัวไปใน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เขตตะนาวศรีใน ประเทศพม่า และบริเวณ รัฐเกอดะฮ์ รัฐปะลิส รัฐปีนัง และ รัฐเปรัก ทางตอนเหนือของ ประเทศมาเลเซีย มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ราวห้าล้านคน และอีกราว 1.5 ล้านคนใช้เป็นภาษาที่สอง ได้แก่กลุ่มชน เชื้อสายจีน เปอรานากัน มลายู อูรักลาโวยจ และ มานิ [3] นอกจากนี้ในภาคใต้ยังมีกลุ่มภาษาไทที่ไม่ได้จัดอยู่ในกลุ่มย่อยของภาษาไทยถิ่นใต้ ได้แก่

# data[].attributes.headline
นาย ธนกฤต วัดแจ้ง

# data[].attributes.subject
นาย ธนกฤต วัดแจ้ง

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
theAsianparent-คู่มือการตั้งครรภ์ พัฒนาการเด็ก และการเลี้ยงลูก

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ทำความรู้จักกับ ภาคอีสาน

ภาคอีสาน หรือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีพื้นที่ตั้งอยู่บนที่ราบสูงโคราช กั้นเขตทางตอนเหนือ และตะวันออกของภาคด้วยแม่น้ำโขง ส่วนในทางใต้จรดชายแดนกัมพูชา ทางตะวันตกมีเทือกเขาเพชรบูรณ์ และเทือกเขาดงพญาเย็นตั้งเป็นแนวกั้นจากภาคเหนือ มีเทือกเขาที่สูงที่สุดในภาคอีสานคือ ภูกระดึง ที่นับว่าเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำสายสำคัญของภาคอีสาน เช่น แม่น้ำชี แม่น้ำมูล และลำตะคอง โดยมีพื้นที่บริเวณรวมประมาณ 170,000 ตารางกิโลเมตร นับเป็นหนึ่งในสามของพื้นที่ทั้งหมดในประเทศไทย ประกอบไปด้วยจังหวัดทั้งหมด 20 จังหวัด ดังนี้

อำนาจเจริญ

อุบลราชธานี

อุดรธานี

หนองบัวลำภู

หนองคาย

ศรีสะเกษ

สุรินทร์

สกลนคร

เลย

ร้อยเอ็ด

ยโสธร

นครราชสีมา

มุกดาหาร

กาฬสินธุ์

มหาสารคาม

ขอนแก่น

บึงกาฬ

ชัยภูมิ

บุรีรัมย์

นครพนม

ทั้งนี้ ภาษาที่ใช้สื่อสารกันในภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จะมีความแตกต่างกันออกไปในแต่ละพื้นที่ เช่น บริเวณอีสานใต้นิยมใช้ภาษาเขมร และ ภาษาอีสาน เป็นภาษาลาวสำเนียงหนึ่งที่ในตัวเมืองใหญ่ ๆ นิยมใช้พูดเป็นภาษากลาง

บทความอื่น ๆ ที่น่าสนใจ : รวบรวม 10 ร้านอาหารอีสาน สุดแซ่บซี้ด อร่อยจัดจ้านถึงใจ

5 ประเพณีภาคอีสาน ที่ต้องไปเยือนให้ได้สักครั้งหนึ่ง

ประเพณีภาคอีสาน นับว่าเป็นแหล่งรวบรวมอารยธรรมที่มีความหลากหลายอยู่เป็นจำนวนมาก โดยแต่ละประเพณีเป็นการสืบทอดทางวัฒนธรรม จากรุ่นสู่รุ่นมาจนถึงปัจจุบันทุกวันนี้ ซึ่งเต็มไปด้วยบรรยากาศที่น่าตื่นตาตื่นใจ ยิ่งใหญ่ สวยงาม และอลังการ จนสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติให้มาเยือนกันอย่างล้นหลาม

1. ผีตาโขน

เทศกาลผีตาโขน จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีที่อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย เดิมทีมีชื่อเรียกว่า ผีตามคน เป็นเทศกาลที่ได้รับอิทธิพลมาจากมหาเวสสันดรชาดก ในตอนที่พระเวสสันดรและพระนางมัทรีจะทำการออกเดินทางจากป่าเข้าสู่เมืองหลวง โดยในระหว่างการเดินทางก็ได้มีสัตว์ป่า ภูตผี ปีศาจ ที่อาศัยอยู่ในป่าออกมาส่งเสด็จ โดยเอกลักษณ์และความโดดเด่นของเทศกาลผีตาโขน คือการนำชุดและหน้ากากของผีตาโขนมาสวมใส่ เพื่อเต้นรำไปตามจังหวะเสียงดนตรี พร้อมเดินขบวนพาเหรดที่สร้างความดึงดูดให้กับชาวไทย และชาวต่างชาติได้เป็นอย่างดี

2. บั้งไฟพญานาค

ปรากฏการณ์ที่ยังคงหาคำตอบพิสูจน์ไม่ได้กับเทศกาลบั้งไฟพญานาค โดยเกิดขึ้นกลางแม่น้ำโขงที่สามารถเห็นได้จากฝั่งประเทศไทย และฝั่งประเทศลาว โดยไฮไลต์สำคัญคือการเฝ้ารอดวงไฟเรืองแสงที่จะลอยขึ้นมาจากผิวน้ำพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ที่ต่างสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับนักเที่ยวได้ไม่น้อย นอกจากนี้ยังมีกิจกรรมอื่น ๆ ที่คอยสร้างเสียงหัวเราะให้กับผู้ที่มาร่วมงาน นั่นก็คือ ประเพณีแข่งเรือยาว ที่มีลีลาและน้ำเสียงการพากย์อันโดดเด่น ถือว่าเป็นอีกหนึ่งสีสันที่นักท่องเที่ยวทุกคนไม่ควรพลาด

3. แห่เทียนเข้าพรรษา

นับว่าเป็นเทศกาลประจำปีที่หลายคนรู้จักและคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี โดยจัดขึ้นที่จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งเป็นประเพณีสำคัญที่ถูกสืบทอดมาตั้งแต่สมัย สุโขทัย จนมาถึงปัจจุบันนี้มีอายุรวมกว่า 116 ปี จากเดิมทีเป็นการจุดบั้งไฟเพื่อเฉลิมฉลองในบรรยากาศที่สนุกสนาน แต่พบว่ามีความเสี่ยงต่อการเกิดอันตรายเป็นอย่างมาก จึงได้ทำการเปลี่ยนรูปแบบมาเป็นการจัดขบวนเทียนขนาดใหญ่ พร้อมแกะสลักขี้ผึ้งเป็นลวดลายต่าง ๆ ที่บอกเล่าประวัติความเป็นมาของประวัติศาสตร์ทั้งหมด รวมทั้งยังมีการจัดประกวดแข่งขันความสวยงามการแกะสลักอีกด้วย และมีขบวนนางรำที่ฟ้อนรำประกอบไปด้วย จัดได้ว่าเป็นประเพณีที่ยิ่งใหญ่ สวยงาม อลังการ สมคำร่ำลือ

4. เทศกาลขึ้นเขาพนมรุ้ง

เทศกาลขึ้นเขาพนมรุ้ง ถูกจัดขึ้นทุกปีในวันขึ้น 15 ค่ำ ประมาณเดือนเมษายน เพื่อชมปรากฏการณ์ที่น่าอัศจรรย์คือ พระอาทิตย์จะสาดแสงเป็นเส้นตรงทะลุช่องประตูทั้ง 15 บาน และพิธีบวงสรวงองค์พระศิวะ และสิ่งศักดิ์สิทธิ์บนเขาพนมรุ้ง อีกทั้งยังเป็นการเชิญชวนให้เหล่านักท่องเที่ยวได้เข้ามาเยี่ยมชมปราสาทหินพนมรุ้ง สถานที่มรดกโลกที่สร้างด้วยศิลาแดง และหินทรายสีชมพู ถูกออกแบบแผนผังของปราสาทตามความเชื่อที่สอดคล้องกับลักษณะภูมิประเทศ ประดับไปด้วยการแกะสลักที่เป็นเรื่องราวเกี่ยวข้องกับศาสนา พร้อมมีการแสดงโชว์แสง สี เสียง สุดตระการตา ที่สร้างความประทับใจให้กับนักท่องเที่ยวมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

5. ไหลเรือไฟ

เทศกาลไหลเรือไฟ ถูกจัดขึ้นที่จังหวัดนครพนม ในช่วงเวลาหลังวัน ออกพรรษา ของทุกปี โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อบูชาองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า พญานาค พระแม่คงคา และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย โดยเอกลักษณ์ที่โดดเด่นภายในงานคือ ขบวนเรือไฟที่ถูกประดับไฟไว้อย่างสวยงาม ส่องแสงสว่างอย่างสง่างามท่ามกลางแม่น้ำ การร่ายรำบูชาองค์พระธาตุพนม รวมทั้งการจัดงานกาชาด เพื่อจำหน่ายสินค้าประจำท้องถิ่นและประจำจังหวัด การแสดงพื้นเมืองจากเจ็ดชนเผ่าของจังหวัดนครพนมที่หาชมได้ยาก

ทั้งนี้ ประเพณีภาคอีสาน นั้นยังมีอีกมากมายหลากหลายแบบ ซึ่งแต่ละประเพณีก็มีเอกลักษณ์ที่สวยงาม และโดดเด่นที่แตกต่างกันออกไป เช่นเดียวกับ ประเพณีของไทย ที่แต่ละท้องถิ่นนั้นก็จะมีความเชื่อที่สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่นไม่เหมือนกัน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการใช้ชีวิต วัฒนธรรมที่แสดงออกถึงจุดเด่นของภูมิภาคนั้น ๆ ต่างหล่อหลอม และยังคงรักษาวัฒนธรรมเหล่านี้ เพื่อสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน นับว่าเป็นเสน่ห์อีกหนึ่งอย่างประเทศไทย ที่ชวนดึงดูดให้ทั้งชาวไทย และชาวต่างชาติ ได้เข้ามาท่องเที่ยวเพื่อสัมผัสบรรยากาศด้วยตาตัวเองสักครั้งหนึ่งในชีวิต

บทความอื่น ๆ ที่น่าสนใจ :
รวม 7 ประเพณีของไทย ดังไกลทั่วโลกจนฝรั่งต้องบินมาดูด้วยตัวเอง !4 ประเพณีของภาคเหนือ ยึดมั่นแต่โบราณ แหล่งเรียนรู้มรดกแห่งชาติพันธุ์เปิดประวัติ 4 ประเพณีของภาคกลาง ที่หลายคนต้องเอ๊ะมีด้วยเหรอนี่
ที่มา : 1, 2

มีข้อสงสัยเรื่องการตั้งครรภ์ หรือมีคำถามเรื่องการเลี้ยงลูกหรือเปล่าคะ? ติดตามอ่านบทความ หรือสอบถามสิ่งที่คุณอยากรู้ผ่านแอปของเราได้เลย ดาวน์โหลด theAsianparent แอปพลิเคชัน ทั้ง IOS และ Android ได้แล้ววันนี้!

# data[].attributes.attachment_link.title
รวม 5 ประเพณีภาคอีสาน สุดปัง อลังการ สวยงามอย่างมีเอกลักษณ์ | theAsianparent Thailand

# data[].attributes.attachment_link.description
วันนี้เราจะพาทุกคนไปทำความรู้จัก ประเพณีภาคอีสาน ว่าจะสวยงามและอลังการแค่ไหน รับรองว่าต้องอยากออกไปเห็นด้วยตาตัวเองสักครั้งอย่างแน่นอน

# data[].attributes.headline
นาย ธนกฤต วัดแจ้ง

# data[].attributes.subject
นาย ธนกฤต วัดแจ้ง

# data[].attributes.headline
นาย ธนกฤต วัดแจ้ง

# data[].attributes.subject
นาย ธนกฤต วัดแจ้ง

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
เมื่อพูดถึงภาคเหนือ คนมักนึกถึงทิวเขา อากาศเย็นสบาย ฝนตกประปราย กับน้ำพริกกลิ่นยั่วยวน จิ้มอาหารแล้วทานคู่ข้าวเหนียว ด้วยอิทธิพลจากวัฒนธรรมล้านนาและไทยอีสาน อาหารเหนือและอีสานจึงคล้ายคลึงกันพอประมาณ รสชาติอาหารเหนือไม่ได้เผ็ดแซ่บน้ำตาไหลแบบอีสาน แต่ความจัดจ้านจะมาจากผักและสมุนไพร ทานคู่กับเนื้อแบบต่าง ๆ

กระบอง

คนรักของทอดต้องร้องถูกใจสิ่งนี้ กระบองคืออาหารว่างที่คนภาคอื่นอาจไม่คุ้น มันคือผักชุบแป้งทอด กรอบนอก นุ่มใน เผ็ดเล็กน้อยจากพริกแกงที่ผสมในแป้ง ปกติมักใช้ฟักทอง แต่อาจจะใช้ผักอย่างอื่นเช่น มะละกอ หัวผลี หรือหัวหอมก็ได้

ข้าวหลาม

ของหวานชนิดนี้หาทานได้ทั้งทางภาคเหนือและอีสาน มักวางขายในราคาไม่แพง (ปกติ เริ่มต้นที่กระบอกละประมาณ 20 บาท) ทำจากข้าวเหนียวผสมถั่วดำ คลุกเคล้ากับน้ำตาลทรายและกะทิ กรอกลงกระบอกไม้ไผ่ นำไปเผาบนถ่าน ถ้าหรูหราขึ้นมาหน่อย อาจจะใส่เผือกหรือมะพร้าวอ่อนลงไปด้วย อร่อยที่สุดตอนร้อนอุ่น ๆ

ข้าวซอยไก่

อาจกล่าวได้ว่าเป็นอาหารเหนือที่ขึ้นชื่อที่สุด เส้นข้าวซอยราดแกงกะทิ ใส่น่องไก่ โรยด้วยหมี่กรอบ ทานคู่กับหอมแดงซอย พริกป่นผัดน้ำมัน หรือจะบีบมะนาวเพิ่มความสดชื่นด้วยก็ได้ เป็นอาหารที่ใคร ๆ ก็เข้าถึงได้ และยังมีแบบอิสลามที่ใช้เนื้อวัวหรือแกะแทนน่องไก่อีกด้วย

ไส้กรอกรสเผ็ดจากภาคเหนือของไทย คำว่า "อั่ว" ในภาษาเหนือแปลว่ากรอกหรือยัดไส้ ไส้อั่วจึงเป็นการนำหมูบดมาผสมกับกระเทียม สมุนไพร พริก และเครื่องแกง ก่อนนำไปกรอกใส่ไส้นั่นเอง ทานเป็นกับแกล้ม หรือจะทานคู่กับข้าวเหนียวเป็นจานหลักก็ได้

ขนมจีนน้ำเงี้ยว

น้ำเงี้ยวได้รสเปรี้ยวหวานจากมะเขือเทศ ผัดรวมกับเลือดหมู เนื้อหมู ถั่วเน่าและพริก กลายเป็นน้ำแกงสีแดงนำไปราดเส้นขนมจีน เพิ่มรสชาติด้วยการโรยกระเทียมเจียว ผักกาดดอง มะนาว และแคบหมู แค่ฟังก็น้ำลายสอ

แกงฮังเล

เมนูนี้มักทำเลี้ยงระหว่างเทศกาลงานฉลองต่าง ๆ เช่น งานแต่ง งานขึ้นบ้านใหม่ ตำนานกล่าวว่าแกงฮังเลมีต้นกำเนิดจากพม่า เพื่อนบ้านของไทยและอินเดีย ซึ่งก็พอจะช่วยให้เข้าใจได้ว่า ทำไมผงแกงฮังเลถึงมีส่วนผสมใกล้เคียงกับผงมาซาลา ( masala) หลังจากคลุกเคล้าเนื้อหมูและเครื่องเทศให้เข้ากันดีแล้ว ให้นำไปเคี่ยวอย่างน้อย 40 นาที ตัวแกงจะเริ่มส่งกลิ่นหอมของเครื่องเทศและสมุนไพร ทั้งมะขาม ขิง และกระเทียมดอง แม้ไม่มีกะทิแต่ก็เข้มมันจนบางสูตรใส่สับปะรดลงไปด้วยเพื่อตัดเลี่ยน

น้ำพริกหนุ่มกับแคบหมู

ของฝากชื่อดังจากเมืองเหนือ ของว่างคู่นี้อร่อยจนคุณกินแทนมื้อหลักได้ 3 มื้อ ตัวน้ำพริกทำจากพริกหนุ่ม กระเทียม หอมแดง และผักชี ให้รสเผ็ดเล็กน้อย เข้ากันได้ดีกับความเค็มจากแคบหมู ลองเปลี่ยนจากแคบหมูมาเป็นผักสดหรือผักต้มแทนบ้างก็ได้เพื่อให้ได้สารอาหารครบหมู่

เรียกได้ว่าเป็น Carpaccio หรือ Tartare เนื้อแบบไทย นิยมทานทั้งในภาคเหนือและอีสาน ส่วนผสม-ของลาบดิบคล้ายคลึงกับลาบ มีทั้งพริกลาบ สะระแหน่ และน้ำปลา สิ่งที่ต่างคือเนื้อที่ใช้จะเป็นเนื้อดิบที่บดหรือสับ แถมยังมีเครื่องในและเลือดด้วย จานนี้ควรรับประทานตามร้านอาหารที่ถูกสุขลักษณะอนามัยเท่านั้น ถ้าเนื้อดิบไม่ใช่ปัญหา ลองมาเปลี่ยนบรรยากาศดูกัน

ไส้กรอกหมูสีอ่อนชนิดนี้ถือเป็นส่วนผสมที่ขาดไม่ได้ของอาหารเหนือหลายเมนู รสเค็มเล็กน้อยเหมาะสำหรับนำไปทอดทานเป็นของว่าง หรือจะนำไปผสมกับยำก็ได้

แกงโฮะ

"โฮะ" ในภาษาเหนือแปลว่ารวม ดังนั้น จานนี้คือการนำอาหารเหลือหลาย ๆ อย่างมารวมกัน น้ำแกงที่เหลือ (ปกติมักเป็นแกงฮังเล) นำมาผัดกับวุ้นเส้น ใบมะกรูด หน่อไม้ดอง ตะไคร้ และเนื้อหมู ดูแห้ง ๆ แต่รสแรง ในปัจจุบัน แกงโฮะอาจจะไม่ได้ทำจากของเหลืออีกต่อไป แต่ใช้ของสดใหม่เพื่อคุณค่าทางโภชนาการที่ไม่สูญหาย

ร้านอาหารเหนือน่าลิ้มลอง

เฮือนลำพูน สาขาสวนผัก (รางวัลมิชลินเพลท)
ที่ตั้ง: 64/233 หมู่ 5 ถนนสวนผัก แขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพฯ 10170
โทรศัพท์: 0 2448 4847

ไทยนิยม (รางวัลบิบ กูร์มองด์)
ที่ตั้ง: 888/28-29 มหาทุนพลาซ่า ถนนเพลินจิต แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพฯ 10330
โทรศัพท์: 0 2044 1010

เครดิตภาพหลัก: จากร้านไทยนิยม
เขียนโดย Parisa Pichitmarn

Made in Paris, processed around the world and currently residing in Bangkok, Parisa Pichitmarn is a full time writer for various newspapers, magazines and agencies. She will never turn down invitations to grab fried chicken or Bellinis.

# data[].attributes.attachment_link.title
10 อาหารเหนือที่คุณห้ามพลาด

# data[].attributes.attachment_link.description
เมื่อพูดถึงภาคเหนือ คนมักนึกถึงทิวเขา อากาศเย็นสบาย ฝนตกประปราย กับน้ำพริกกลิ่นยั่วยวน จิ้มอาหารแล้วทานคู่ข้าวเหนียว ด้วยอิทธิพลจากวัฒนธรรมล้านนาและไทยอีสาน อาหารเหนือและอีสานจึงคล้ายคลึงกันพอประมาณ รสชาติอาหารเหนือไม่ได้เผ็ดแซ่บน้ำตาไหลแบบอีสาน แต่ความจัดจ้านจะมาจากผักและสมุนไพร ทานคู่กับเนื้อแบบต่าง ๆ กระบอง คนรักของทอดต้องร้องถูกใจสิ่งนี้ กระบองคืออาหารว่างที่คนภาคอื่นอาจไม่คุ้น มันคือผักชุบแป้งทอด กรอบนอก นุ่มใน เผ็ดเล็กน้อยจากพริกแกงที่ผสมในแป้ง ปกติมักใช้ฟักทอง แต่อาจจะใช้ผักอย่างอื่นเช่น มะละกอ หัวผลี หรือหัวหอมก็ได้ ข้าวหลาม ของหวานชนิดนี้หาทานได้ทั้งทางภาคเหนือและอีสาน มักวางขายในราคาไม่แพง (ปกติ เริ่มต้นที่กระบอกละประมาณ 20 บาท) ทำจากข้าวเหนียวผสมถั่วดำ คลุกเคล้ากับน้ำตาลทรายและกะทิ กรอกลงกระบอกไม้ไผ่ นำไปเผาบนถ่าน ถ้าหรูหราขึ้นมาหน่อย อาจจะใส่เผือกหรือมะพร้าวอ่อนลงไปด้วย อร่อยที่สุดตอนร้อนอุ่น ๆ ข้าวซอยไก่ อาจกล่าวได้ว่าเป็นอาหารเหนือที่ขึ้นชื่อที่สุด เส้นข้าวซอยราดแกงกะทิ ใส่น่องไก่ โรยด้วยหมี่กรอบ ทานคู่กับหอมแดงซอย พริกป่นผัดน้ำมัน หรือจะบีบมะนาวเพิ่มความสดชื่นด้วยก็ได้ เป็นอาหารที่ใคร ๆ ก็เข้าถึงได้

# data[].attributes.headline
นางสาวภวิดา ถาวร

# data[].attributes.subject
นางสาวภวิดา ถาวร

# data[].attributes.headline
นางสาวภาวิดา ถาวร

# data[].attributes.subject
นางสาวภาวิดา ถาวร

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ วัฒนธรรมภาคอีสาน เป็นแหล่งรวมอารยธรรมอันนานัปการ จากความเลื่อมใสที่ตกทอดต่อกันมาตั้งแต่อดีตกาลจนกระทั่งตอนนี้ ว่าแต่ว่าทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือจะมีเทศกาลไหน ที่คราวหนึ่งคุณจะต้องไปให้ได้สักหนึ่งครั้ง ไปดูกัน!

1. เทศกาลขึ้นไปบนพนมรุ้งกินน้ำ จังหวัดบุรีรัมย์

วังหินพนมรุ้งกินน้ำ สร้างด้วยหินแลงแล้วก็หินทรายสีชมพูเป็นอย่างมากใหญ่ยอดเยี่ยม มีการดีไซน์แผนผังพระราชวังตามความเลื่อมใสที่สอดคล้องกับลักษณตำแหน่งที่ตั้ง ศาสนสถานแต่ละส่วนประดับประดารวมทั้งสลักลวดลายเป็นรูปเทพเทวดาและก็เรื่องราวทางศาสนางามดูดี รวมทั้งทุกปีในวันขึ้น 15 เย็นเดือนโดยประมาณเมษายน จะมีเทศกาลขึ้นไปบนพนมรุ้งกินน้ำ เพื่อดูปรากฎการณ์อันน่าประหลาดใจ โน่นเป็นดวงอาทิตย์จะสาดแสงสว่างตรงเป็นลำทะลุช่องประตูวังอีกทั้ง 15 บาน รวมทั้งพิธีการเส้นไหว้องค์พระศิวะและก็สิ่งศักดิ์สิทธิ์บนเขาพนมรุ้งกินน้ำ การแสดง แสงสว่าง สี เสียง สุดงดงาม

เทศกาลผีตาโขน เป็นการรวมจารีตอีกทั้ง 4 ตามปฏิทินโบราณ เป็นต้นว่า บุญเผวสในเดือน 4, บุญวันสงกรานต์ ในเดือน 5, บุญบั้งไฟ ในเดือน 6 แล้วก็บุญซำฮะ ในเดือน 7 มาจัดพร้อมในเดือน 8 ของทุกปี ซึ่งไม่มีการอ้างอิงถึงที่มาแต่ว่ามีการจัดขึ้นตั้งแต่อดีตกาลมาจนกระทั่งตอนนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อบูชาเส้นไหว้หลักเมืองแล้วก็ดวงวิญญานสิ่งศักดิ์สิทธิ์ บรรยากาศข้างในงานจะเต็มผู้คนอีกทั้งชายรวมทั้งหญิงนำหวดนึ่งข้าวเหนียวมาทำเป็นลวดลายเหมือนภูเขาผีซาตาน ซึ่งเป็นที่นิยมจากนักเดินทางเยอะๆ

3. เทศกาลแห่เทียนเข้าพรรษา จังหวัดอุบลราชธานี

เป็นเทศกาลรายปีที่ผู้คนจำนวนไม่ใช้น้อยรู้จักดีกันดี เป็นจารีตสำคัญมาตั้งแต่ยุคจังหวัดสุโขทัย จนถึงมาถึงตอนนี้ รวมเวลากว่า 116 ปี ซึ่งแรกเริ่มเป็นการขุดบั้งไฟแต่ว่ามีความคิดเห็นว่าก่อให้เกิดอันตรายต่อผู้คน โดยด้านในงานมีการจัดขบวนเทียนแกะการแกะสลักขี้ผึ้งเป็นลวดลายต่างๆส่วนใหญ่เกิดเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ดูเหมือนจะทั้งหมด แต่ละขบวนจะมีนางรำมีการฟ้อนประกอบขบวน พูดได้ว่ายิ่งใหญ่ตระการตาสุดๆ

4. เทศกาลไหลเรือไฟ จังหวัดนครพนม

เทศกาลไหลเรือไฟ จัดขึ้นทุกปีข้างหลังตอนวันออกพรรษา จุดประสงค์เพื่อเพื่อบูชาองค์พระพุทธเจ้า สิ่งศักดิ์สิทธิ์ พญานาค แล้วก็การขออภัยพระแม่คงคา คุณลักษณะเด่นของงานนอกเหนือจากเรือไฟแล้ว ยังมีการรำบูชาองค์พระบรมธาตุพนม รวมทั้งมีการจัดงานกาชาด เพื่อจัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์นานาจำพวก ผลิตภัณฑ์โอท็อป และก็การแสดงพื้นบ้าน จากเจ็ดชนเผ่าของจังหวัดนครพนม

5. เทศกาลท่องเที่ยวทุ่งดอกกระเจียวบาน จังหวัดชัยภูมิ

ทุ่งดอกกระเจียว อุทยานแห่งชาติป่าหินสวย ตั้งอยู่ในท้องที่อำเภอเทวดาสถิต มีพื้นที่ 62,437.50 ไร่ หรือ 99.9 ตารางกิโลเมตร จะทยอยเบ่งบานเป็นระยะเวลา 2 เดือน แล้วก็จะบานสะพรั่งเต็มป่าในตอนมิ.ย.จนกระทั่งส.ค.ของทุกปี ในช่วงเวลาที่สมควรเป็นตอนเวลาเช้าที่มีสายหมอกบางๆปกคลุม นอกเหนือจากนั้นยังมี ลานหินสวย มีลักษณะเป็นหน้าผาหินยื่นออกไปกลางอากาศ ทิวภาพงามขนาดนี้จำเป็นต้องไปเช็คอินสักหนึ่งครั้ง

6. เทศกาลดูแห่นาคชั่วร้าย จังหวัดชัยภูมิ

จารีตโบราณที่ปฏิบัติตกทอดต่อกันมาหลายร้อยปี เพื่อบุตรหลานได้บรรพชาตอบแทนคุณบิดามารดา ด้วยการ แห่นาค จากบ้านตัวเองรอบหมู่บ้าน โดยจะใช้ชายหนุ่มที่ยังมิได้บรรพชาของแต่ละหมู่บ้าน มาช่วยเหลือกันแบกแคร่ไผ่ แห่นาคไปรอบหมู่บ้าน รวมทั้งเขย่าโยนนาคอย่างหนัก ใครกันแน่ที่ถูกใจความระทึกใจไม่สมควรพลาด

7. เทศกาลบุญบั้งไฟ จังหวัดยโสธร

จารีตบุญบั้งไฟ จังหวัดยโสธร จัดขึ้นเสมอๆทุกปีในวันเสาร์แล้วก็อาทิตย์ที่ 2 ของพฤษภาคม เป็นประเพณที่เกี่ยวเนื่องกับความเชื่อถือในประเด็นการขอฝนด้วยวิธีการทำบั้งไฟจุดขึ้นเขาฟ้าเพื่อขอฝนจากพญาแถน ก่อนถึงฤดูทำการเกษตร ข้างในงานมีการแสดงทางด้านวัฒนธรรม การแสดงตำนานของพญาคันค้างก ดูการตกแต่งบั้งไฟ ฯลฯ ส่วนที่เป็นไฮไลท์ เป็นการแข่งขันกองเชียร์ของแต่ละบั้งไฟนับสิบแผนก

บทความนี้เกิดจากการเขียนและส่งขึ้นมาสู่ระบบแบบอัตโนมัติ สมาคมฯไม่รับผิดชอบต่อบทความหรือข้อความใดๆ ทั้งสิ้น เพราะไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นความจริงหรือไม่ ผู้อ่านจึงควรใช้วิจารณญาณในการกลั่นกรอง และหากท่านพบเห็นข้อความใดที่ขัดต่อกฎหมายและศีลธรรม หรือทำให้เกิดความเสียหาย หรือละเมิดสิทธิใดๆ กรุณาแจ้งมาที่ ht.ro.apt@ecivres-bew เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการลบออกจากระบบในทันที
﻿

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น)

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ไทย ญี่ปุ่น สมาคม

# data[].attributes.attachment_link.title
ประเพณี และวัฒนธรรมภาคอีสาน

# data[].attributes.attachment_link.description
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ วัฒนธรรมภาคอีสาน เป็นแหล่งรวม

# data[].attributes.headline
นางสาวภาวิดา ถาวร

# data[].attributes.subject
นางสาวภาวิดา ถาวร

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
เรียนรู้ประเพณีวัฒนธรรมของคนไทยภาคกลาง ทั้งเพลงพื้นบ้าน การละเล่นพื้นบ้าน เครื่องดนตรีพื้นบ้าน การแต่งกาย รวมไปถึงอาหารพื้นบ้านจานเด็ด

ภาคกลางถือได้ว่าเป็นจุดศูนย์กลางของประเทศไทย ที่ครอบคลุมพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งอยู่กึ่งกลางระหว่างภาคเหนือ ภาคอีสาน และภาคใต้ ส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยที่ราบซึ่งเกิดจากการที่แม่น้ำพัดพาเอาเศษหิน เศษดิน กรวดทราย และตะกอนมาทับถมพอกพูนมานับเป็นเวลาล้าน ๆ ปี บริเวณที่ราบของภาคนี้ กินอาณาบริเวณตั้งแต่ทางใต้ของจังหวัดอุตรดิตถ์ลงไปจนจรดอ่าวไทย นับเป็นพื้นที่ราบที่มีขนาดกว้างใหญ่กว่าภูมิภาคอื่น ๆ ของประเทศ จึงมี วัฒนธรรมภาคกลาง ที่น่าสนในมากมาย

ส่วนจังหวัดในภาคกลางนั้น ราชบัณฑิตยสถานได้แบ่งพื้นที่ประเทศไทยออกเป็น 6 ภาคตามที่ตั้งทางภูมิศาสตร์อย่างเป็นทางการ โดยให้ภาคกลางประกอบไปด้วยเขตการปกครอง 22 จังหวัด ดังนี้ ...

กรุงเทพมหานคร
กำแพงเพชร
ชัยนาท
นครนายก
นครปฐม

นครสวรรค์
นนทบุรี
ปทุมธานี
พระนครศรีอยุธยา
พิจิตร

พิษณุโลก
เพชรบูรณ์
ลพบุรี
สมุทรปราการ
สมุทรสงคราม

สมุทรสาคร
สระบุรี
สิงห์บุรี
สุโขทัย
สุพรรณบุรี

อ่างทอง
อุทัยธานี

นอกจากภาคกลางจะเป็นจุดศูนย์กลางทางด้านภูมิศาสตร์แล้ว ภาคกลางยังเป็นศูนย์รวมวัฒนธรรมของแต่ละภาคอีกด้วย เนื่องจากบางจังหวัดในภาคกลางคาบเกี่ยวระหว่างภาคต่าง ๆ มากมาย ซึ่งในวันนี้กระปุกดอทคอมก็ขอรวบรวมข้อมูลต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับภาคกลางมาฝากกันค่ะ ไปดูกันซิว่า ประเพณีและวัฒนธรรมของภาคกลาง จะมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างไรบ้าง...

เพลงพื้นบ้าน

เป็นที่รู้กันดีว่าเพลงพื้นบ้านของแต่ละภาคนั้น เกิดจากการที่ชาวบ้านเป็นผู้สร้างบทเพลงดังกล่าว และขับร้องสืบทอดต่อกันมากปากต่อปาก โดยส่วนมากเพลงพื้นบ้านจะเป็นเพลงที่มีคำร้องง่าย ๆ เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในท้องถิ่นนั้น ๆ ส่วนในภาคกลาง เพลงพื้นบ้านก็จะแต่งมาจากอิทธิพลของสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ โดยแยกเป็นประเภท ได้ดังนี้

- เพลงที่ร้องเล่นในฤดูน้ำมาก ได้แก่ เพลงเรือ เพลงร่อยพรรษา เพลงรำภาข้าวสาร เพลงหน้าใย เพลงครึ่งท่อน เป็นต้น

- เพลงที่ร้องเล่นในฤดูเกี่ยวข้าวและนวดข้าว ได้แก่ เพลงเกี่ยวข้าว เพลงเต้นรำกำเคียว เพลงจาก ซึ่งใช้ร้องเล่นระหว่างเกี่ยวข้าว สำหรับเพลงสงฟาง เพลงพานฟาง เพลงโอก เพลงสงคอลำพวน เพลงเตะข้าว และเพลงชักกระดานใช้ร้องเล่นระหว่างนวดข้าว

- เพลงที่ร้องเล่นในช่วงตรุษสงกรานต์ ได้แก่ เพลงสงกรานต์ เพลงหย่อย เพลงระบำบ้านไร่ เพลงช้าเจ้าหงส์ เพลงพวงมาลัย เพลงสันนิษฐาน เพลงคล้องช้าง เพลงใจหวัง เพลงฮินเลเล เพลงกรุ่น เพลงยั่ว เพลงชักเย่อ เพลงเข้าทรงต่าง ๆ เป็นต้น

- เพลงที่ร้องเล่นได้ทุกโอกาส เพื่อความเพลิดเพลิน สนุกสนาน และเกิดความสามัคคีในหมู่คณะมักจะร้องเล่นกันในโอกาสทำงานร่วมกัน หรือมีงานบุญและงานรื่นเริงต่าง ๆ โดยเป็นเพลงในลักษณะพ่อเพลงแม่เพลงอาชีพที่ใช้โต้ตอบกัน ได้แก่ เพลงเทพทอง เพลงปรบไก่ เพลงอีแซว เพลงฉ่อย เพลงลำตัด เพลงทรงเครื่อง เป็นต้น
เครื่องดนตรีพื้นบ้าน
ถ้าเอ่ยถึงเครื่องดนตรีพื้นบ้าน ชาวภาคกลางก็มีดนตรีครบทุกประเภท ทั้ง ดีด สี ตี เป่า เรียกได้ว่า ครบเครื่องเลยทีเดียว เนื่องจากชาวภาคกลางก็ให้ความสำคัญกับเพลงพื้นบ้าน และมักจะร้องเพลงในหมู่คณะเพื่อให้เกิดความสามัคคีในการทำงานร่วมกัน สำหรับเรื่องดนตรีพื้นที่บ้านที่ชาวภาคกลางนิยมเล่นนั้น ได้แก่

ซอสามสาย : เป็นซอ ที่มีรูปร่างงดงามที่สุด ซึ่งมีใช้ในวงดนตรีไทย มาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัย (พ.1350) แล้ว ซอสามสายขึ้นเสียง ระหว่างสายเป็นคู่สี่ใช้บรรเลงในพระราชพิธี อันเนื่องด้วยองค์พระมหากษัตริย์ ภายหลังจึงบรรเลงประสมเป็นวงมโหรี

ซอด้วง : เป็นเครื่องสายชนิดหนึ่ง บรรเลงโดยการใช้คันชักสี กล่องเสียง ทำด้วยไม้เนื้อแข็ง ขึงหน้าด้วยหนังงู มีช่องเสียงอยู่ด้านตรงข้าม คันทวนทำด้วยไม้เนื้อแข็ง ยาวประมาณ 60 เซนติเมตร มีลูกบิดขึ้นสายอยู่ตอนบน ซอด้วงใช้สายไหมฟั่นหรือสายเอ็น มี 2 สาย ขนาดต่างกัน คันชักอยู่ระหว่างสาย ยาวประมาณ 50 เซนติเมตร ซอด้วงมีเสียงแหลม ใช้เป็นเครื่องดนตรีหลักในวงเครื่องสาย

ซออู้ : เป็นเครื่องสายใช้สี กล่องเสียงทำด้วยกะโหลกมะพร้าว ขึ้นหน้าด้วยหนังวัว มีช่องเสียง อยู่ด้านตรงข้าม คันทวนทำด้วยไม้เนื้อแข็ง ตอนบนมีลูกบิดสำหรับขึงสาย สายซอทำด้วย ไหมฟั่น มีคันชักอยู่ระหว่างสาย ความยาวของคันซอประมาณ 60 เซนติเมตร คันชักประมาณ 50 เซนติมตร ซออู้มีเสียงทุ้มต่ำ บรรเลงคู่และสอดสลับกับซอด้วงในวงเครื่องสาย

จะเข้ : เป็นเครื่องสายที่ใช้บรรเลงด้วยการดีด โดยปกติมีขนาดความสูงประมาณ 20 เซนติเมตร และยาว 140 เซนติเมตร ตัวจะเข้ทำด้วยไม้เนื้ออ่อน ขุดเป็นโพรง มีสาย 3 สาย สายที่ 1-2 ทำด้วยไหมฟั่น สายที่ 3 ทำด้วยทองเหลือง วิธีการบรรเลงมือซ้าย จะทำหน้าที่กดสายให้เกิดเสียง สูง - ต่ำ ส่วนมือขวาจะดีดที่สายด้วยวัตถุที่ทำจากงาสัตว์

ขลุ่ย : ของไทยเป็นขลุ่ยในตระกูลรีคอร์ดเดอร์ คือ มีที่บังคับแบ่งกระแสลม ทำให้เกิดเสียงในตัวไม่ใช่ขลุ่ยผิวตระกูลฟลุตแบบจีน ขลุ่ยไทยมีหลายขนาด ได้แก่ ขลุ่ยอู้มีเสียงต่ำที่สุด ระดับเสียงสูง ได้แก่ ขลุ่ยหลีบ และยังมี เสียงสูงกว่านี้ คือ ขลุ่ยกรวด หรือขลุ่ยหลีบกรวดอีกด้วย ขลุ่ยเป็นเครื่องดนตรีในวงเครื่องสายและวงมโหรี

ปี่ : เป็นเครื่องเป่าที่มีลิ้น ทำด้วยใบตาล เป็นเครื่องกำเนิดเสียง เป็นประเภทลิ้นคู่ (หรือ 4 ลิ้น) เช่นเดียวกับ โอโบ (Oboe) มีหลายชนิดคือ ปี่นอก ปี่ใน ปี่กลาง ปี่มอญ ปี่ไทยที่เด่นที่สุด คือ ปี่ในตระกูลปี่ใน ซึ่งมีรูปิดเปิดบังคับลม เพียง 6 รู แต่สามารถบรรเลงได้ถึง 22 เสียง และสามารถเป่าเลียนเสียงคนพูดได้ชัดเจนอีกด้วย

ระนาดเอก : เป็นระนาดเสียงแหลมสูง ประกอบด้วยลูกระนาดที่ทำด้วยไม้ไผ่บงหรือไม้เนื้อแข็ง เช่น ไม้ชิงชัน 21-22 ลูก ร้อยเข้าด้วยกันเป็นผืนระนาด และแขวนหัวท้ายทั้ง 2 ไว้บนกล่องเสียงที่ เรียกว่า รางระนาด ซึ่งมีรูปร่างคล้ายเรือ ระนาดเอก ทำหน้าที่นำวงดนตรีด้วย เทคนิคการบรรเลงที่ประณีตพิสดาร มักบรรเลง 2 แบบ คือ ตีด้วยไม้แข็ง เรียกว่า ปี่พาทย์ไม้แข็ง และตีด้วยไม้นวมเรียก ปี่พาทย์ไม้นวม ระนาดเอกเรียงเสียงต่ำไปหาสูงจากซ้ายไปขวา และเทียบเสียงโดยวิธีใช้ชันโรงผสม ผงตะกั่วติดไว้ด้านล่างทั้งหัวและท้ายของลูกระนาด

ระนาดทุ้ม : ทำด้วยไม้ไผ่หรือไม้เนื้อแข็งมีผืนละ 18 ลูก มีรูปร่างคล้ายระนาดเอก แต่เตี้ยกว่าและกว้างกว่าเล็กน้อย ระนาดทุ้มใช้บรรเลงหยอกล้อกับระนาดเอก

ฆ้องวงใหญ่ : เป็นหลักของวงปี่พาทย์ และวงมโหรีใช้บรรเลงทำนองหลัก มีลูกฆ้อง 16 ลูก ประกอบด้วยส่วนสำคัญ 2 ส่วน คือ

- ลูกฆ้อง เป็นส่วนกำเนิดเสียงทำด้วยโลหะผสม มีลักษณะคล้ายถ้วยกลม ๆ ใหญ่เล็กเรียงตามลำดับเสียงต่ำสูง ด้านบนมีตุ่มนูนขึ้นมาใช้สำหรับตีและใต้ตุ่มอุดไว้ด้วยตะกั่วผสมชันโรง เพื่อถ่วงเสียงให้สูงต่ำตามต้องการ

- เรือนฆ้อง ทำด้วยหวายขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1 นิ้วเศษ ขดเป็นวง และยึดไว้ด้วยไม้เนื้อแข็ง กลึงเป็นลวดลายคล้ายลูกกรง และมีไม้ไผ่เหลาเป็นซี่ ๆ ค้ำยันให้ฆ้องคงตัวเป็นโครงสร้างอยู่ได้ การผูกลูกฆ้องแขวนเข้ากับเรือนฆ้องผูกด้วยเชือก

ฆ้องวงเล็ก : มีขนาดเล็กกว่า แต่เสียงสูงกว่าฆ้องวงใหญ่มีวิธีตีเช่นเดียวกับฆ้องวงใหญ่ แต่ดำเนินทำนองเป็นทางเก็บหรือทางอื่นแล้วแต่กรณี บรรเลงทำนองแปรจากฆ้องวงใหญ่ ฆ้องวงเล็กมี 18 ลูก

โทนรำมะนา : รูปร่างคล้ายกลองยาวขนาดเล็ก ทำด้วยไม้ หรือดินเผา ขึงด้วยหนังดึงให้ตึงด้วยเชือกหนัง ตัวกลองยาวประมาณ 34 เซนติเมตร ตรงกลางคอด ด้านตรงข้ามหน้ากลองคล้ายทรงกระบอก ปากบานแบบลำโพง ตรงเอวคอดประมาณ 12 เซนติเมตร ใช้ตีคู่กับรำมะนา ส่วนรำมะนานั้น เป็นกลองทำหนังหน้าเดียวมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 22 เซนติเมตร ใช้ในวงเครื่องสาย

กลองแขก : กลองที่ตีหน้าทับได้ทั้งในวงปี่พาทย์ มโหรีและบางกรณีใช้ในวงเครื่องสายก็ได้ ตีด้วยมือทั้ง 2 หน้า คู่หนึ่งประกอบด้วยตัวผู้ (เสียงสูง) และตัวเมีย (เสียงต่ำ)
: เป็นชื่อของกลองชนิดหนึ่ง ซึ่งมีลักษณะเหมือนกลองลูกหนึ่งในเปิงมางคอก ขึงด้วยหนังเลียดรอบตัว ใช้ในวงปี่พาทย์ หรือมโหรีบางกรณี

นิทานพื้นบ้านภาคกลาง เป็นสิ่งที่ความบันเทิงเริงใจแก่ผู้ฟัง ไม่ว่าจะเป็นการหยิบยกเอาเรื่องใกล้ตัว เรื่องเก่าแก่สมัยประวัติศาสตร์ หรือเรื่องเล่าตั้งแต่ชนชั้นจนถึงระดับคนยากคนจน นอกจากนี้ ยังมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับเทวดาฟ้าดินมาให้ลูกหลานได้ฟังหลายต่อหลายเรื่อง โดยท้ายเรื่องของนิทานนั้น ๆ มักจะสอดแทรกคติสอนใจ และข้อคิดดี ๆ ให้ได้ฟังพร้อมคิดตามอยู่เสมอ ๆ

สำหรับนิทานพื้นบ้านทางภาคกลาง ที่เป็นที่นิยมเล่าสืบต่อกันมามีหลายเรื่องเลยทีเดียวที่สนุกสนาน และนำมาทำเป็นการ์ตูน หรือละครให้ได้ชมกันอย่างมากมาย อาทิ ไกรทอง, สองพี่น้อง, บางแม่หม้าย, ตาม่องล่าย, เจ้าชายสายน้ำผึ้งกับพระนางสร้อยดอกหมาก, เรื่องกล่องข้าวน้อย, ขุนช้างขุนแผน เป็นต้น
การละเล่นพื้นบ้าน
การละเล่นพื้นบ้านของชาวภาคกลางนั้น มีทั้งการละเล่นแบบที่ใช้อุปกรณ์เป็นตัวเชื่อมการเล่น หรือการละเล่นเป็นกลุ่ม บ้างก็เป็นการละเล่นแบบเดี่ยว แต่ส่วนมากมักจะมีการร้องเพลงประกอบการละเล่นต่าง ๆ อาทิ หมากเก็บ, ว่าว, ตี่จับ, รำตง, การเล่นโม่ง, สะบ้าล้อ, เพลงเรือบก, คำทาย (โจ๊กปริศนา), เพลงปรบไก่, กลองยาว, หลุมเมือง, เพลงเรืออยุธยา, การแข่งขันวัวลาน, เพลงปรบไก่, การทอยสะบ้า, นางลิงลม, การเข้าผีนางด้ง ฯลฯ
การแต่งกาย
ในปัจจุบันการแต่งกายของแต่ละภาคได้รับความกลมกลืนกันไปหมด เนื่องมาจากถูกครอบคลุมสิ่งที่เรียกว่าแฟชั่น จึงทำให้การแต่งกายมีความคล้ายคลึงกันไปหมด จนแยกแยะไม่ค่อยออกว่าบุคคลไหนอาศัยอยู่ในภาคใด แต่หากย้อนกลับถึงการแต่งกายในชีวิตประจำวันทั่วไป ผู้ชายจะนุ่งกางเกงครึ่งน่อง สวมเสื้อแขนสั้น คาดผ้าขาวม้า ส่วนผู้หญิง จะนุ่งซิ่นยาว สวมเสื้อแขนสั้นหรือยาว

แต่หากเป็นชุดไทย สมัยก่อนการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครอง ผู้ชายจะนิยมสวมใส่โจงกระเบนสวมเสื้อสีขาว ติดกระดุม 5 เม็ด ที่เรียกว่า "ราชประแตน" ไว้ผมสั้นข้าง ๆ ตัดเกรียนถึงหนังศีรษะข้างบนหวีแสกกลาง ส่วนผู้หญิงจะนิยมสวมใส่ผ้าซิ่นยาวครึ่งแข้ง ห่มสไบเฉียงตามสมัยอยุธยา ทรงผมเกล้าเป็นมวย และสวมใส่เครื่องประดับเพื่อความสวยงาม
อาหารประจำภาค
เนื่องจากสภาพภูมิศาสตร์ของภาคกลางเป็นที่ราบลุ่ม มีแม่น้ำลำคลอง หนองบึงมากมาย จึงเป็นแหล่งอาหารทั้งพืชผักและสัตว์น้ำนานาชนิด พื้นที่บางส่วนติดชายฝั่งทะเลทำให้วัตถุดิบ ในการประกอบอาหารหลากหลายอุดมสมบูรณ์ ส่วนอาหารภาคกลางนั้นก็จะมีความหลากหลาย ทั้งในเรื่องการปรุง รสชาติ และการตกแต่งให้หน้าตาอาหารน่ารับประทาน นอกจากนี้ อาหารภาคกลางบางชนิด ยังได้รับอิทธิพลมาจากอาหารของราชสำนักอีกด้วย

สำหรับอาหารของภาคกลางนั้น มักจะมีน้ำพริกและผักจิ้ม โดยจะรับประทานกับข้าวสวยเป็นหลัก และส่วนมากจะน้ำพริกต่าง ๆ นั้น จะได้รับการผสมผสานระหว่างภาคต่าง ๆ เช่น แกงไตปลา ปลาร้า น้ำพริกอ่อง น้ำพริกปลาทู ต้มยำ ผัดเผ็ด ข้าวผัด แกงส้ม ผัดไทย เป็นต้น

และจากข้อมูลที่เราได้นำเสนอข้างต้น เป็นเพียงขนบธรรมเนียมและประเพณีแค่เศษเสี้ยวหนึ่งของภาคกลางเท่านั้น หากใครอยากทำความรู้จักกับภาคกลางให้มากขึ้นกว่าเดิม ก็อย่าลืมมาท่องเที่ยวชมโบราณสถาน หรือสัมผัสวัฒนธรรมประเพณีตามแบบฉบับภาคกลางกันนะคะ "สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นหรือจะสู้มือคลำ" แต่จะว่าไป แค่มือคลำอย่างเดียวคงไม่พอ ต้องลองมาสัมผัสจากสถานที่จริง ๆ กันดูนะคะ ^^

หมายเหตุ : ข้อมูลอาจมีการเปลี่ยนแปลงกรุณาตรวจสอบอีกครั้ง

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ประเพณีภาคกลาง

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
วัฒนธรรมประเพณีภาคกลาง

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ประเพณีภาคกลางที่สําคัญ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ประเพณีภาคกลางมีอะไรบ้าง

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
สถานที่ท่องเที่ยวภาคกลาง

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศไทย

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ประเพณีและวัฒนธรรมของภาคกลาง

# data[].attributes.attachment_link.title
ประเพณีภาคกลาง และวัฒนธรรมประเพณีภาคกลาง

# data[].attributes.attachment_link.description
ประเพณีภาคกลาง และวัฒนธรรมประเพณีภาคกลาง วันนี้ ขอพาไปรู้จัก ประเพณีภาคกลาง และ วัฒนธรรมประเพณีภาคกลาง ว่า ประเพณีภาคกลางที่สําคัญ มีอะไรบ้าง

# data[].attributes.headline
นางสาวภาวิดา ถาวร

# data[].attributes.subject
นางสาวภาวิดา ถาวร

# data[].attributes.headline
นางสาวภาวิดา ถาวร

# data[].attributes.subject
นางสาวภาวิดา ถาวร

# data[].attributes.attachment_link.title
ความหมายของวัฒนธรรม

# data[].attributes.attachment_link.description
ความหมายของวัฒนธรรม วัฒนธรรม หมายรวมถึง ทุกสิ่ง ทุกอย่างที่มนุษย์สร้างขึ้นมา นับตั้งแต่ภาษา ขนบธรรมเนียมประเพณี ศาสนา กฎหมาย ศิลปะ จริยธรรม ตลอดจนวิทยาการและเทคโนโลยีต่าง ๆ ...

# data[].attributes.headline
นางสาวภาวิดา ถาวร

# data[].attributes.subject
นางสาวภาวิดา ถาวร

# data[].attributes.body
นางสาวทิพยสุดา ศรีสุวรรณ์

# data[].attributes.headline
นายธนกฤต วัดแจ้ง 5/2เลขที่3

# data[].attributes.subject
นายธนกฤต วัดแจ้ง 5/2เลขที่3

# data[].attributes.headline
ขันติ ไชยเชษฐ์<

# data[].attributes.body
ขันติ ไชยเชษฐ์

# data[].attributes.headline
 นายนพรัตน์ ลิ้มเฮง

# data[].attributes.subject
 นายนพรัตน์ ลิ้มเฮง

# data[].attributes.headline
นาย ธีร์ธวัช บุญเชิด ม.5/2 เลขที่6

# data[].attributes.subject
นาย ธีร์ธวัช บุญเชิด ม.5/2 เลขที่6

# data[].attributes.headline
นายธีรภัทร เคหะธรรม ม.5/2

# data[].attributes.subject
นายธีรภัทร เคหะธรรม ม.5/2

# data[].attributes.headline
วนาลี วรรณสิน เลขที่ 0

# data[].attributes.subject
วนาลี วรรณสิน เลขที่ 0

# data[].attributes.headline
อาหารไทย 5 ภาค

# data[].attributes.subject
อาหารไทย 5 ภาค

# data[].attributes.attachment_link.title
รวมเมนูเด็ด! อาหารถิ่นหากินยากจาก 5 ภาค ที่หลายคนอาจไม่เคยรู้จัก

# data[].attributes.headline
ภาษาถิ่น 4 ภาค

# data[].attributes.subject
ภาษาถิ่น 4 ภาค

# data[].attributes.attachment_link.title
สำเนียงภาษาถิ่นไทย 4 ภาค

# data[].attributes.attachment_link.title
วิชาสังคมศึกษา | ความหมายและความสำคัญของวัฒนธรรม

# data[].attributes.headline
จับเวลาถอยหลัง

# data[].attributes.subject
จับเวลาถอยหลัง

# data[].attributes.attachment_link.title
จับเวลาถอยหลัง

# data[].attributes.headline
วัฒนธรรม คือ

# data[].attributes.subject
วัฒนธรรม คือ