# data[].attributes.body
Empatyczny przewodnik wspierający indywidualny rozwój ucznia.

Pomaga uczniowi zrozumieć siebie, dokonywać świadomych wyborów.

Zwraca uwagę na indywidualne potrzeby uczniów i różnice między nimi.

# data[].attributes.body
Ma możliwość rozwijania swojej osobowości i zrozumienia siebie.

Otrzymuje wsparcie w odkrywaniu własnych zainteresowań i potencjału.

Może odczuwać brak struktury lub wyzwań w nauczaniu.

# data[].attributes.body
Psychologia humanistyczna to nurt w psychologii, który powstał w połowie XX wieku jako odpowiedź na ograniczenia dwóch dominujących wówczas podejść: psychoanalizy oraz behawioryzmu. Jej główni przedstawiciele, tacy jak Abraham Maslow, Carl Rogers i Rollo May, skupili się na badaniu pozytywnych aspektów ludzkiej natury, takich jak kreatywność, wolna wola, samorealizacja oraz dążenie do sensu życia. Psychologia humanistyczna akceptuje indywidualne doświadczenia i możliwości człowieka, uznając, że każdy z nas posiada wrodzony potencjał do rozwoju i samodoskonalenia.

Psychologia humanistyczna w kontekście edukacji i stylu nauczania przyjmuje podejście terapeutyczne, które koncentruje się na pełnym rozwoju ucznia, jego samopoznaniu i samorealizacji, zamiast jedynie na przekazywaniu wiedzy czy zdobywaniu ocen. Kluczowe wartości tego podejścia w edukacji to empatia, akceptacja, autentyczność oraz indywidualne podejście do ucznia, które wspiera jego rozwój nie tylko intelektualny, ale także emocjonalny i społeczny.

Kluczowymi aspektami psychologii humanistycznej są:

1. Holistyczne spojrzenie na człowieka - psychologia humanistyczna uważa, że człowiek powinien być rozpatrywany całościowo, uwzględniając jego myśli, emocja i wartości, a nie jedynie poszczególne zachowania czy symptomy. Każdy człowiek jest unikalny i należy analizować go jako całość.

2. Wrodzona dobroć i potencjał rozwojowy - ten nurt zakłada, że każdy człowiek z natury dąży do pozytywnego rozwoju, a życie to proces odkrywania siebie i realizacji swoich potencjałów. Dlatego psychologia humanistyczna skupia się na rozwoju i wzmacnianiu zasobów ucznia, a nie jedynie na eliminowaniu problemów.

3. Dążenie do samorealizacji - w teorii Abrahama Maslowa pojęcie samorealizacji zajmuje kluczowe miejsce. Maslow stworzył hierarchię potrzeb, w której najważniejsze są potrzeby fizjologiczne, ale najwyżej znajdują się potrzeby samorealizacji, czyli pragnienie realizowania własnego potencjału, talentów i marzeń.

4. Koncepcja "Ja" i autentyczność - Carl Rogers wprowadził pojęcie "Ja" idealnego i rzeczywistego, podkreślając znaczenie zgodności między tyli dwoma aspektami. Im bardziej nasze życie odpowiada naszym prawdziwym wartościom i przekonaniom, tym bardziej jesteśmy autentyczni, co prowadzi do pełniejszego, bardziej spełnionego życia.

5. Wolna wola i odpowiedzialność za własne życie - psychologia humanistyczna kładzie nacisk na wolność wyboru i odpowiedzialność, uznając, że ludzie mają wpływ na swoje decyzje i życie. Tym samym człowiek nie jest ograniczony przez przeszłość, lecz może świadomie kształtować swoją przyszłość.

Kluczowe założenia psychologii humanistycznej w terapeutycznym stylu nauczania:

1. centralność ucznia - nauczyciel stawia ucznia w centrum procesu nauczania. Dąży do zrozumienia jego potrzeb, zainteresowań oraz stylu uczenia się. Każdy uczeń jest traktowany jako jednostka o unikalnych możliwościach i potencjale.

2. Relacja nauczyciel - uczeń oparta na empatii i zrozumieniu - nauczyciel pełni rolę przewodnika i mentora, który buduje autentyczną relacje z uczniem. Ważne jest, aby nauczyciel starał się zrozumieć emocjonalny świat ucznia, okazywał mu empatię oraz wsparcie.

3. Bezwarunkowa akceptacja - nauczyciel akceptuje ucznia takim, jakim jest, beż oceniania go. Wierzy w jego wewnętrzny potencjał i traktuje błędy jako okazję do nauki i rozwoju, a nie jako porażki. Taka akceptacja tworzy przestrzeń, w której uczniowie czują się bezpiecznie i są bardziej otwarci na naukę i eksperymentowanie.

4. Rozwój samowiedzy i samoświadomości - nauczyciel wspiera ucznia w odkrywaniu władnych mocnych stron, zainteresowań, wartości i aspiracji. Takie podejście zachęca uczniów do lepszego zrozumienia siebie i rozwijania umiejętności krytycznego myślenia. Dzięki temu uczniowie uczą się podejmować świadome decyzje dotyczące własnej edukacji i przyszłości.

5. Dążenie do samorealizacji - podobnie jak Maslow wskazywał na potrzebę samorealizacji, tak i w terapeutycznym stylu nauczania kluczowe jest wspieranie ucznia w realizowaniu swojego potencjału. Nauczyciel pomaga uczniom dostrzec ich własne cele i pragnienia, co inspiruje ich do nauki i działania zgodnie z własnymi wartościami.

6. Uczenie się przez doświadczenia - nurt humanistyczny w edukacji podkreśla znaczenie nauki opartej na doświadczeniu i aktywnym udziale ucznia. Zamiast przekazywać wiedzę w formie wykładu, nauczyciel tworzy sytuacje, w których uczeń może samodzielnie eksplorować, zadawać pytania, rozwiązywać problemy, dzięki czemu uczeń uczy się bardziej efektywnie i trwale przyswaja wiedzę.

7. Wolność wyboru i odpowiedzialności - nauczyciel oferuje uczniom swobodę w podejmowaniu decyzji dotyczących procesu nauki, co wzmacnia ich poczucie odpowiedzialności.

# data[].attributes.body
koncentruje się na jednostkowej wolności, odpowiedzialności i autentyczności.

W edukacji oznacza to, że nauczyciel podkreśla znaczenie wyborów ucznia, pomagając mu odkryć i zaakceptować własną odpowiedzialność za swoje decyzje.

Egzystencjalizm sprzyja autentyczności relacji między nauczycielem a uczniem, co pozwala na bardziej indywidualne podejście.

# data[].attributes.body
1. Wsparcie emocjonalne - uczniowie czują się zrozumieni i wspierani, co pomaga w budowaniu pewności siebie i pozytywnej samooceny.

2. Rozwój samoświadomości - styl wspierający pomaga uczniom lepiej rozumieć swoje potrzeby, cele i wartości, co prowadzi do bardziej świadomego życia.

3. Wzrost motywacji wewnętrznej - uczniowie, którzy czują się akceptowani, często lepiej radzą sobie z wyzwaniami i są bardziej skłonni do samodzielnego zdobywania wiedzy.

4. Redukcja lęku i stresu - atmosfera akceptacji i wsparcia może obniżyć poziom stresu związanego z nauką.

# data[].attributes.body
1. Trudności w utrzymaniu równowagi - nadmierne skupienie na emocjach i rozwoju osobistym może niekiedy prowadzić do zaniedbania osiągania konkretnych wyników.

2. Subiektywizm - terapeutyczny styl nauczania może być trudny do obiektywnego ocenienia. Czasami trudno ustalić, na ile uczniowie osiągnęli postępy.

3. Wysokie wymagania wobec nauczyciela - nauczyciel musi być empatyczny, cierpliwy i powinien doskonale rozumieć potrzeby ucznia, co może być wyzwaniem i prowadzić do wypalenia zawodowego.

4. Ograniczona efektywność dla niektórych uczniów - niektórzy uczniowie mogą preferować bardziej strukturalne podejście, w którym cele i wyniki są jasno określone

# data[].attributes.body
Fenstermacher G. D., Soltis J.F., Style nauczania, Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 2000, s. 32-

Danilewska J., Psychologia humanistyczna a pedagogika szkolne, czyli siła ,,romantycznej utopii" na usługach szkoły w teorii i praktyce, s. 199 - 211.