# data[].attributes.body
1. ต้นทุนวัตถุดิบหาได้ในท้องถิ่น

ขี้ยางเกิดจากน้ำยางพาราที่จับตัวตามธรรมชาติ เกษตรกรสามารถผลิตเองได้ในสวน ทำให้ไม่ต้องนำเข้าวัตถุดิบ

2. เก็บรักษาง่ายกว่าน้ำยางสด

ขี้ยางเป็นก้อนเก็บได้นาน ไม่เน่าเสียเร็วเหมือนน้ำยางสด ลดความเสี่ยงด้านการขนส่งและสต็อกสินค้า

3. มีมูลค่าเพิ่มจากของเหลือใช้

ขี้ยางถือเป็นผลพลอยได้จากการกรีดยาง ไม่ต้องลงทุนเพิ่มมาก แต่สามารถขายได้เป็นรายได้เสริม

4. เข้าถึงเกษตรกรรายย่อยได้ง่าย

ไม่จำเป็นต้องใช้เทคโนโลยีซับซ้อน เกษตรกรรายย่อยก็สามารถทำธุรกิจได้

5. ความยืดหยุ่นในการปรับคุณภาพ

สามารถปรับรูปแบบก้อน (เล็ก/ใหญ่, ความสะอาด, การคัดเกรด) เพื่อเพิ่มราคาขายได้

6. เป็นสินค้าที่มีความต้องการสม่ำเสมอ

อุตสาหกรรมยางเป็นหนึ่งในวัตถุดิบที่สำคัญของโลก โดยเฉพาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทำให้ความต้องการไม่หายไป

ทางภาคใต้หรือจังหวัดอื่นที่เริ่มปลูก

รายระเอียดเพิ่มเติมของการกรีดยาง

1. ต้นทุนการกรีดยาง

ค่าแรงกรีดยาง (ถ้าจ้างกรีดจะอยู่ที่ประมาณ 50:50 ระหว่างเจ้าของสวนกับคนกรีด หรือบางที่คิดเป็นกิโลกรัม)

อุปกรณ์กรีดยาง เช่น มีดกรีด ถ้วยรองน้ำยาง

2. ต้นทุนวัตถุดิบ

น้ำยางสด (ได้จากการกรีดยาง)

สารเคมีเร่งการจับตัว เช่น กรดฟอร์มิก หรือกรดอะซิติก

3. ต้นทุนการผลิตและจัดการ

ค่าแรงงานในการเก็บน้ำยางและทำก้อน

ภาชนะ เช่น ถัง แผ่นรอง หรือแบบพิมพ์ทำยางก้อน

ค่าไฟฟ้า/น้ำ (ถ้ามีการใช้งาน)

4. ต้นทุนการแปรรูปให้แห้ง

ตากแดด หรืออบแห้ง (ค่าเชื้อเพลิง/ค่าไฟ)

ค่าพื้นที่ตากยาง

5. ต้นทุนการขนส่งและการตลาด

ค่าขนส่งจากสวนไปจุดรับซื้อ

ค่าธรรมเนียม/ค่าดำเนินการในการขาย

6. ตามช่วงของระยะเวลาแต่ระเดือดอาจไม่เท่ากัน

แต่ล่ะตามพื้นที่มักจากต่างกัน

เช่น หาดใหญ่, คลองแงะ, ตรัง, ภูเก็ต, สุราษฎร์ธานี, ระยอง, อุบลราชธานี … อยู่ที่ ประมาณ 58.50 บาท/กิโลกรัม

# data[].attributes.body
เกษตรกรขาย → พ่อค้าคนกลาง / ลานยาง (สะดวก รวดเร็ว)

รายใหญ่ขาย → โรงงานแปรรูปยาง (ได้ราคาดีกว่า แต่ต้องมีปริมาณและคุณภาพถึงมาตรฐาน)

การเลือกกลุ่มลูกค้า ขึ้นกับ

ปริมาณการผลิต: ถ้าขายได้น้อยมักขายให้ลานยาง แต่ถ้าปริมาณมากสามารถขายตรงโรงงานได้

คุณภาพของขี้ยางก้อน: ถ้าสะอาดและแห้งดี จะได้ราคาสูงจากโรงงาน

ความสะดวกด้านการขนส่ง: ใกล้ลานยางหรือตลาดกลาง ขนส่งง่ายกว่า

การมีเครือข่าย: เกษตรกรที่เข้ากลุ่ม/สหกรณ์จะมีโอกาสเข้าถึงตลาดใหญ่กว่าขายปลีกเอง

# data[].attributes.headline
3. Channel (ช่องทางการเข้าถึง)

# data[].attributes.subject
3. Channel (ช่องทางการเข้าถึง)

# data[].attributes.body
ถ้า ปริมาณน้อย → ขายลานยาง / พ่อค้าคนกลาง

ถ้า ปริมาณปานกลาง → ขายผ่านสหกรณ์ / กลุ่มเกษตรกร

ถ้า ปริมาณมาก → ขายตรงโรงงาน / ผู้ส่งออก

รายระเอียดเพิ่มเติมมีดังนี้

ช่องทางการเข้าถึงของการขายขี้ยางก้อน

1. ขายผ่านลานยาง / พ่อค้าคนกลาง

วิธีที่ชาวสวนส่วนใหญ่ใช้

ลานยางจะมารับซื้อถึงสวน หรือเกษตรกรนำไปขายเอง

ข้อดี: สะดวก ขายง่าย ได้เงินเร็ว

ข้อเสีย: ราคามักถูกกว่าตลาดกลาง

2. ขายผ่านสหกรณ์กองทุนสวนยาง / กลุ่มเกษตรกร

รวมกลุ่มกันเพื่อขายตรงให้โรงงานหรือผู้ส่งออก

ข้อดี: ได้ราคาที่เป็นธรรม ลดการพึ่งพาพ่อค้าคนกลาง

ข้อเสีย: ต้องเข้าระบบและอาจได้เงินช้ากว่าการขายสด

3. ขายตรงให้โรงงานแปรรูปยาง

เช่น โรงงานยางแท่ง STR, ยางแผ่นรมควัน (RSS)

ข้อดี: ได้ราคาดีตามคุณภาพจริง

ข้อเสีย: ต้องมีปริมาณมากและมีการขนส่งเอง

4. ขายผ่านตลาดกลางยางพารา

เช่น ตลาดกลางยางพารา หาดใหญ่, สุราษฎร์ธานี, นครศรีธรรมราช

ข้อดี: ราคามาตรฐาน โปร่งใส

ข้อเสีย: ต้องมีการรวมผลผลิตและมีค่าใช้จ่าย

# data[].attributes.body
1.

พ่อค้าคนกลาง / ลานยาง

ความสัมพันธ์:

เน้นความ รวดเร็วและความสะดวก (ขายได้ทุกวัน)

ต้องมีความ ไว้วางใจเรื่องน้ำหนักและราคาที่ประกาศ

ใช้ความสัมพันธ์แบบ “พึ่งพา–เอื้ออาทร” ในท้องถิ่น

วิธีเสริมสายสัมพันธ์:

ส่งของตรงเวลา รักษาคุณภาพยาง

เจรจาต่อรองอย่างแฟร์

2.

โรงงานแปรรูปยาง (TSR / STR / เครป)

ความสัมพันธ์:

เน้นความ เป็นทางการ (Contract Relationship)

ต้องรักษา มาตรฐานคุณภาพ ตามที่โรงงานกำหนด (สะอาด, ความชื้น, ปริมาณสม่ำเสมอ)

หากทำได้ดี จะได้ความสัมพันธ์ระยะยาว และมีโอกาสทำสัญญาซื้อขายถาวร

วิธีเสริมสายสัมพันธ์:

จัดส่งตรงเวลา

ตรวจสอบคุณภาพก่อนส่ง

ติดต่อกับฝ่ายจัดซื้ออย่างต่อเนื่อง

3.

สหกรณ์การเกษตร / กองทุนสวนยาง (กยท.)

ความสัมพันธ์:

ความสัมพันธ์ในรูปแบบ สมาชิกภาพ (Membership)

ยึดโยงด้วยการเป็นสมาชิกที่มีสิทธิ์ขายในราคาที่สหกรณ์กำหนด

วิธีเสริมสายสัมพันธ์:

เข้าร่วมกิจกรรม/ประชุมสหกรณ์

รักษากฎเกณฑ์และข้อกำหนดของสหกรณ์

# data[].attributes.body
พื้นที่อันกว้างและที่ดินและต้นยาง ถ้วยรองน้ำยางมีดกรีดยางและลูกน้องในการกรีดยางในสวน และรถในการขนรวม และพ่อค้า เพื่อให้ส่งต่อโรงงาน

รายระเอียดเพิ่มเติม

Key Resources ที่สำคัญ

1. ทรัพยากรทางกายภาพ (Physical Resources)

สวนยางพารา → แหล่งผลิตน้ำยาง

อุปกรณ์กรีดยาง → มีดกรีด, ถ้วยรองน้ำยาง, ถังเก็บ

พื้นที่ทำก้อนและตากยาง → พื้นตากแดด, โรงเรือนตาก

ภาชนะ/เครื่องมือ → ถัง, พิมพ์ทำก้อน, เครื่องชั่ง

ยานพาหนะ → รถกระบะ / รถบรรทุก สำหรับขนส่ง

2. ทรัพยากรด้านวัตถุดิบ (Material Resources)

น้ำยางสด (Raw Latex)

สารจับตัวยาง เช่น กรดฟอร์มิก / กรดอะซิติก

น้ำสะอาดสำหรับล้างอุปกรณ์

3. ทรัพยากรด้านการเงิน (Financial Resources)

เงินทุนหมุนเวียนในการซื้อสารเคมี อุปกรณ์ ค่าแรง

เงินสำรองเพื่อรองรับช่วงราคายางตกต่ำ

4. ทรัพยากรด้านมนุษย์ (Human Resources)

คนกรีดยาง → แรงงานสำคัญในสวน

คนงานแปรรูป → ทำก้อน ตาก และจัดการคุณภาพ

ทีมขาย/การตลาด (ถ้ามีการขายตรงให้โรงงานหรือตลาดกลาง)

5. ทรัพยากรด้านความรู้และเครือข่าย (Knowledge & Network)

ความรู้เรื่องการกรีดและแปรรูปให้ได้คุณภาพ (ยางสะอาด แห้ง ไม่ปนเปื้อน)

เครือข่ายลานยาง, สหกรณ์, โรงงาน, ผู้ส่งออก

การเข้าถึงข้อมูลราคายางในตลาด (เช่น ราคากลาง สมาคมยางพาราไทย)

# data[].attributes.body
•เป็นแผ่น เพื่อส่งต่อโรงงาน

หรือเป็นก้อน

•ควรสงออกสม่ำเสมอหรือ

หาแนวทางการขายเป็นน้ำแทนหรือส่งออกอย่างรวดเร้ว

•ลงทางเพจเผื่อการติดต่อ หรือส่งกับพ่อค้ากลาง หรือโรงงาน หรือส่งทางเกษตร

ทางไลน์

# data[].attributes.headline
7. Key Partners (หุ้นสวนหลักเคลือข่ายภาค)

# data[].attributes.subject
7. Key Partners (หุ้นสวนหลักเคลือข่ายภาค)

# data[].attributes.body
ต้นน้ำ : เกษตรกร / ผู้กรีดยาง

กลางน้ำ : พ่อค้าคนกลาง, ลานยาง, สหกรณ์, โรงงานแปรรูป

ปลายน้ำ : ผู้ส่งออก, อุตสาหกรรมยาง (ยางล้อ, ถุงมือ, รองเท้า ฯลฯ)

สนับสนุน : กยท., สมาคมยาง, ธนาคาร, ตลาดออนไลน์

รายระเอียดเพิ่มเติม

• แต่ระพื้นที่อาจมีเจ้าของพื้นที่ดินและจะเป็นนายหัวสวนคนอื่นจะเป็นลูกจ้างตอนกรีดยาง แต่ระพื้นที่อาจแบ่งการขายไม่เท่ากันบางที่50:50 บางที่40:60

ราคาก็จะต่างไปเรื่อยๆอีก

# data[].attributes.body
•ต้นทุนผันแปร

ไม่แน่นอนในการขายต่อเดือน เนื่องจากว่า

สภาพอากาศอาจไม่เป็นใจในการกรีดยางต่อวัน

หรือสภาพอากาศแห้งแรงเกิดไปจนน้ำยางไม่ออก

เลยทำให้การส่งออกขาย อาจไม่ตรงเวลาสม่ำเสม

อาจเปลี่ยนแปลงการค้าขายได้ตลอด

รายระเอียดเพิ่มเติม

1.

ต้นทุนการผลิต (Production Cost)

ค่าแรงกรีดยาง (ถ้าจ้างกรีด: ส่วนแบ่ง 50:50 หรือคิดเป็นกิโล)

อุปกรณ์กรีดยาง: มีดกรีด, ถ้วยรอง, ถังเก็บ, อุปกรณ์ทำก้อน

สารเคมีจับตัวยาง: กรดฟอร์มิก, กรดอะซิติก

ค่าน้ำ/ไฟฟ้า (ถ้ามีการล้างหรือแปรรูปเพิ่มเติม)

2.

ต้นทุนการแปรรูป (Processing Cost)

พื้นที่และอุปกรณ์ตากยาง/ทำก้อน

ค่าแรงงานในการทำก้อนและจัดการคุณภาพ

ค่าเก็บรักษา (กันฝน, กันเชื้อรา, โรงเรือนตาก)

# data[].attributes.body
1.

ขายตรงให้ลานยาง / พ่อค้าคนกลาง

แหล่งรายได้หลักของเกษตรกรรายย่อย

ขายง่าย ได้เงินสดเร็ว

ราคาจะขึ้นอยู่กับตลาดท้องถิ่น

2.

ขายตรงให้โรงงานแปรรูปยาง

ได้ราคาดีกว่าขายลานยาง (ถ้าปริมาณมากพอ)

อาจมีการทำสัญญาซื้อขายระยะยาว

รายได้มั่นคงกว่าการขายรายวัน

3.

ขายผ่านสหกรณ์การเกษตร / กองทุนสวนยาง (กยท.)

รายได้จากการขายยางในราคาที่อิงตามตลาดกลาง

ได้รับเงินปันผลหรือสวัสดิการเสริมจากสหกรณ์

4.

ขายให้ผู้ส่งออก / บริษัทค้าส่งรายใหญ่

รายได้สูงหากสามารถรวมปริมาณมากและผ่านมาตรฐาน

เข้าถึงตลาดต่างประเทศ (จีน, อินเดีย, ญี่ปุ่น ฯลฯ)

อาจได้ สัญญาระยะยาว + ราคาพิเศษ

5.

การเพิ่มมูลค่า (Value Added)

รายได้จากการ แปรรูปเบื้องต้น เช่น

ทำยางเครป / ยางแผ่นดิบ / ยางแท่งกึ่งสำเร็จ

ทำความสะอาด–คัดเกรดเพื่อขายในราคาที่สูงขึ้น

เพิ่มมูลค่าต่อกิโลกรัมเมื่อเทียบกับการขายเป็นก้อนดิบ

6.

รายได้จากช่องทางออนไลน์ / ตลาด B2B

รายได้จากการขายตรงให้ผู้ซื้อผ่าน Facebook, Line Group, Alibaba, ThaiTrade

ตัดพ่อค้าคนกลาง ทำให้ได้ราคาสูงกว่า

7.

รายได้เสริมจากผลพลอยได้ (By-products)

น้ำยางตกค้างที่เหลือจากการทำขี้ยาง → บางแห่งนำไปทำเชื้อเพลิงชีวมวล

เศษขี้ยางคุณภาพต่ำ → ขายให้โรงงานผสมยางเกรดล่าง