# data[].attributes.body
1. Klik op het plusje rechts onder in beeld en voer bij onderwerp je antwoord in (max. 25 woorden).
2. Klik op een van de  icoontjes om een bestand, afbeelding of link toe te voegen. 3. Klik op publiceren.
De antwoorden zijn anoniem.
Dank voor je input!

# data[].attributes.body
Wat zijn 3 sterke en wat zijn 3 zwakke punten van het instrumentarium van de rijksoverheid? Wat zijn aanbevelingen voor de toekomst? En nog veel meer!
Bijlage 1 - Cultuur van en voor iedereen, beleidsdoorlichting OCW onderdeel cultuurdeelname 2001-2020 | Rapport | Rijksoverheid.nl

# data[].attributes.attachment_link.title
Bijlage 1 - Cultuur van en voor iedereen, beleidsdoorlichting OCW onderdeel cultuurdeelname 2001-2020

# data[].attributes.attachment_link.description
Het rapport bevat een beleidsdoorlichting van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW) voor het onderdeel cultuurdeelname 2001 tot en met 2020. Zij stuurt ook een beslisnota.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kennisagenda culturele en creatieve sector 2023-2026 verkenning 1e & 2e fase - Boekmanstichting

# data[].attributes.attachment_link.description
Om behoeften en verwachtingen, maar ook mogelijke valkuilen, bij de ontwikkeling van een Kennisagenda in beeld te krijgen gingen we vorig jaar in gesprek met verschillende partijen in de sector. Daarnaast bestudeerden we bestaande kennisagenda's en andere platforms voor kennisontwikkeling en -deling.

# data[].attributes.headline
Cijfers Nederlandse Poppodia 2019-2021: impact pandemie

# data[].attributes.subject
Cijfers Nederlandse Poppodia 2019-2021: impact pandemie

# data[].attributes.attachment_link.title
VNPF POPPODIA EN -FESTIVALS IN CIJFERS 2021

# data[].attributes.body
Een wandelend bos in Leeuwarden om bezoekers, voorbijgangers en deelnemers te laten nadenken over de (natuurlijke) toekomst. Incl. educatief programma voor scholen. #Arcadia #kunstensamenleving

# data[].attributes.headline
Schilder met Alzheimer herinnert zich opeens weer dingen als hij gaat schilderen. [Wat is het mechanisme - de herinnering van zijn lijf die de herinnering van in zijn geest activeert? Of zegt dit iets over de kunsten? We kennen dit ook van liedjes]

# data[].attributes.subject
Schilder met Alzheimer herinnert zich opeens weer dingen als hij gaat schilderen. [Wat is het mechanisme - de herinnering van zijn lijf die de herinnering van in zijn geest activeert? Of zegt dit iets over de kunsten? We kennen dit ook van liedjes]

# data[].attributes.body
https://www.linkedin.com/posts/blakewoolwine_alzheimer-lifelessons-activity-7015753334389153792-zgFd?utm_source=share&utm_medium=member_android

# data[].attributes.attachment_link.title
Blake Woolwine on LinkedIn: #alzheimer #lifelessons | 766 comments

# data[].attributes.attachment_link.description
A daughter uses her father's love of painting to get past his Alzheimer's on her wedding day The number of people living with #Alzheimer's doubles every five… | 766 comments on LinkedIn

# data[].attributes.headline
Een jaar waarin een nieuwe generatie kinderen kennismaakte met een echte oorlogsgebeurtenis in real time.  Kunst helpt deze gruwel uit te drukken, te verwerken en te beheersen. 

# data[].attributes.subject
Een jaar waarin een nieuwe generatie kinderen kennismaakte met een echte oorlogsgebeurtenis in real time.  Kunst helpt deze gruwel uit te drukken, te verwerken en te beheersen. 

# data[].attributes.headline
In opdracht van het VriendenLoterij Fonds, onderdeel van Stichting DOEN, heeft in 2022 een explorerend onderzoek plaatsgevonden. Met actieve methoden is gekeken hoe radicale verbeelding resoneert bij deelnemers van sociale kunstpraktijken. 

# data[].attributes.subject
In opdracht van het VriendenLoterij Fonds, onderdeel van Stichting DOEN, heeft in 2022 een explorerend onderzoek plaatsgevonden. Met actieve methoden is gekeken hoe radicale verbeelding resoneert bij deelnemers van sociale kunstpraktijken. 

# data[].attributes.body
Art. 27 Almanak voor Radicale Verbeelding

# data[].attributes.headline
Het uitspreken en persoonlijke protest van Maryam Hassouni over grensoverschrijdend gedrag, seksime en stereotypering in de televisie- en theaterwereld in Nederland.

# data[].attributes.subject
Het uitspreken en persoonlijke protest van Maryam Hassouni over grensoverschrijdend gedrag, seksime en stereotypering in de televisie- en theaterwereld in Nederland.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
'Maryam, twee seconden voordat je je eerste zin zegt, kijk je naar links met een wanhopige blik, dan zucht je even, komma spelen, kijk dan naar rechts zodat ik zie dat je luistert, dan loop je twee stappen vooruit, terwijl je naar rechts blijft kijken en je zin zegt. En daar wil ik het echte verdriet zien. Leeft je moeder nog?'
- fragment uit Wat de fak

Maryam Hassouni staat met regisseur 'Dick' (pseudoniem) op de set van een mozaïekfilm. Ze is negentien. Drie jaar eerder werd ze bekend als Dunya in de serie Dunya en Desie (2002-2004). Dick geeft haar minutieuze aanwijzingen, waarin ze zelfs de interpunctie moet spelen. Als ze zegt dat ze geen robot is, noemt hij haar een 'amateur' en een 'verwend kutkind'. Jaren later komt ze hem tegen op een filmevenement, waarna hij haar een e-mail stuurt over de eerdere samenwerking.
Pas achteraf besefte hij dat ik toen nog zo jong was, en er zo ontzettend veel in mijn leven gebeurde. Ik was, volgens hem, als twintigjarige toen nog maar een klein meisje, met name in mijn 'privé-psychologische ontwikkeling' door mijn 'niet-westerse achtergrond in een westerse wereld'.
Eigenlijk had ze toen heel hard weg moeten rennen, vindt Hassouni (37) nu. In plaats daarvan was ze opgelucht dat hij niet meer boos was. In de e-mail noemt de succesvolle regisseur haar talentvol, sterk en aantrekkelijk - 'echt een speciaaltje'. Of ze niet mee wil werken aan zijn nieuwe project. "Hij wilde mij wel als muze. Ik voelde me vereerd. Maar muzen zijn zielloze vrouwen. Hij wilde me vertellen wat het is om vrouw te zijn, en niet zomaar een vrouw, een westerse vrouw. Hij was de white savior die mij ging redden van mijn barbaarse zandbakcultuur." Toch bezoekt Hassouni hem in zijn Italiaanse landhuis. Terwijl zij maar blijft vragen wanneer ze het script door gaan spreken, wil hij alleen over seks praten.

"

Als ik me koest zou houden, zou het machtsmisbruik ophouden, hoopte ik

Het is slechts een voorbeeld van het seksisme en racisme waar ze mee te maken kreeg in haar jaren als actrice, vertelt Hassouni. Het afgelopen jaar heeft ze met het schaamrood op de kaken oude berichten en mails teruggelezen voor haar boek Wat de fak, waarin ze letterlijk een boekje opendoet over haar traumatische jaren in de filmindustrie. "Wat anderen hebben gezegd en gedaan is niet eens het ergste. Dat ik zelf zo over mijn grenzen ben gegaan, vind ik schokkend. Als ik me koest zou houden, zou het machtsmisbruik ophouden, hoopte ik. Ik wilde erkend worden als actrice, maar ik zat gevangen in een droom." Het machtsmisbruik hield niet op.

Dit is een korte versie van het interview met Maryam Hassouni dat in december verschijnt in OneWorld Magazine. Nog geen abonnee? Meld je snel aan.

Cliché na cliché

In de film Offers, waarvoor ze in 2006 een Emmy Award voor Beste Actrice won, speelde Hassouni een Palestijnse zelfmoordterrorist die onderdeel is van een slapende internationale terreurcel. De geloofwaardigheid van het script was nihil, maar ze speelde een interessant personage, schrijft ze in Wat de fak. De Emmy zou haar eindelijk toegang bieden tot de complexe en gelaagde rollen die ze tot dan toe miste, dacht ze. Rollen die niet gingen over de islam, drugskoeriers, of terroristen. Maar het bleef lang stil. En daarna kreeg ze weer clichéscripts toegestuurd.

"

Het is niet te doen, als actrice van kleur normale rollen krijgen

"Het is niet te doen, als actrice van kleur normale rollen krijgen", vertelt Hassouni. "Steeds vaker zei ik: dit wil ik niet spelen. Dan beloofden regisseurs dat mijn rol echt inhoud zou hebben. Maar nadat je het contract hebt getekend, kunnen schrijvers nog van alles aanpassen. Dan ging het toch weer over hoofddoeken en bomgordels. Zo frustrerend. Er wordt je een identiteit aangepraat en als jij daar niet in mee wilt gaan, dan ben jij het probleem."
Interview gaat verder onder de foto.

Op een gegeven moment liet ze in de contracten vastleggen dat ze geen clichérollen wilde spelen. "Maar dan ging de hoofdrol in een ziekenhuisserie niet door, of werd mijn rol gedegradeerd tot bijrol. Kwam het door die clausule? Je komt er niet achter." Dat producenten daarvoor kiezen is geen domheid, zegt Hassouni. "Voor hen is dit soort verhaallijnen fast tv; makkelijk te schrijven en kijkers hoeven niet te veel na te denken. Terwijl het publiek best complexere, meer realistische rollen aankan."

"

Het is een misvatting dat alleen in rechtse kringen racisme voorkomt

Pas nu ziet ze het voor wat het is: racisme. "Het is een misvatting dat alleen in rechtse kringen racisme voorkomt. De tv- en theaterwereld is links, maar ondertussen zijn de verhalen van series en films fucking racistisch. 'Zo gaat dat nou eenmaal in die cultuur', zeiden mijn witte collega's. 'Verhalen over eerwraak en terrorisme moeten we ook vertellen, dát is diversiteit!' Als ik daar tegenin ging, zeiden ze: 'Jij bent anders, Maryam, jij bent modern. De gemiddelde Marokkaanse vrouw is niet zo.' Links racisme vind ik nog gevaarlijker dan rechts racisme, omdat het moeilijker te herkennen is. Het is ingepakt in een illusie van tolerantie. Zo kun je mensen er nauwelijks op aanspreken."

Ze kreeg ook regelmatig minder betaald dan witte collega's voor vergelijkbare rollen, merkte ze toen ze rondvroeg. "Daardoor ga je aan jezelf twijfelen. Je doet het toch niet voor het geld, maar voor de passie, hoor je dan. Dan slikte ik het maar weer."

Safe space

Je grenzen in de gaten houden als acteur kan ingewikkeld zijn. "Tijdens het spelen is het goed om je kwetsbaar op te stellen, je grenzen op te zoeken. Buiten je comfortzone leer je het meest. Maar waarom voelde het dan helemaal niet goed om over mijn grenzen te gaan? Pas later ben ik gaan begrijpen dat je daarvoor een safe space nodig hebt. In de tv-wereld is die er vaak niet." Als ze negentien is, drukt een regisseur zijn piemel tegen haar billen tijdens de repetities van een toneelstuk. Na afloop laat hij haar langer blijven en moet ze een zoenscène oefenen met de acteur die haar broer speelt, terwijl zo'n scène niet voorkomt in het toneelstuk. Als Hassouni zich terugtrekt uit de productie wordt ze niet uitbetaald en belandt ze op een 'zwarte lijst'.

"
Waar je grenzen liggen, weet je op een gegeven moment niet meer omdat ze zo vaak worden overschreden

"Deze vernederingen zijn blijkbaar normaal, dacht ik. Misschien was ik gewoon overgevoelig. Als je over zulke dingen 'zeurt', krijg je geen nieuwe rollen meer. Waar je grenzen liggen, weet je op een gegeven moment niet meer omdat ze zo vaak worden overschreden." Zo gaat ze voor een film na weken onderhandelen akkoord met naaktscènes, terwijl ze dat eigenlijk niet wil. Als ze vlak voor de opnames wordt afgezegd, voelt ze zich gebruikt.
Ik lag een week in bed en probeerde alles wat ik weg had gegeven terug te halen. Ik eiste mijn borsten terug, ik eiste mijn tepels terug, ik eiste mijn billen terug, ik eiste mijn schaamhaar terug en ik eiste mijn vagina terug. En nog een keer en nog een keer en nog een keer, totdat ik mijn lichaam weer als een geheel aan elkaar had geplakt.
Functioneren in de fallocratie

Ze is dertig jaar en eigenlijk wel klaar met de tv-wereld - ze studeert inmiddels Engels - als ze een hoofdrol krijgt aangeboden in een serie. Na lang wikken en wegen gaat ze overstag. De rol is mooi - stoer en vrij van clichés - maar tegenspeler 'Henk' (ook een pseudoniem) houdt wel van 'schoolpleinhumor', zoals hij het zelf noemt.

"
Mannen beschermen elkaar, vrouwen passen zich aan om te kunnen functioneren in de patriarchale samenleving

Henk gaat zich steeds meer misdragen. Hassouni: "Hij keek hoe ver hij kon gaan. Bij een scène in een kroeg klemde Henk opeens mijn hoofd vast met zijn arm, boog me voorover en gaf me een harde mep op mijn billen. Dat stond niet in het script. Iedereen schrok, maar niemand zei iets. Mannen beschermen elkaar, vrouwen passen zich aan om te kunnen functioneren in de patriarchale samenleving." Zelf kan ze op dat moment niet anders dan schaapachtig lachen. "Terwijl ik kapotging vanbinnen. Sommige mensen schreeuwen, ik verstijf. Ik hoopte dat het op zou houden als ik me koest hield. Het hielp niet."

Nadat Hassouni vertrekt bij de serie, geeft de omroep de producent opdracht om onderzoek te doen naar wat er op de set is gebeurd. Pas in maart dit jaar - vier jaar na dato - ontving ze de uitkomsten. Ze noemt het een smaadschrift. "Mijn woorden uit app-berichtjes zijn uit hun context getrokken, willekeurige fragmenten uit oude interviews zijn gebruikt om me als labiel en leugenachtig neer te zetten. Dat is voor hen gemakkelijker dan de grote acteur ontslaan."

De tv- en toneelwereld is ziek, vindt ze. "Voor vrouwen, mensen van kleur en queers kan het echt een giftige omgeving zijn. We moeten ons ervan bewust zijn dat dit systeem niet vanuit de hemel is neergedaald. Het is man made. Als genoeg mensen tegengas geven, kunnen we het veranderen." Ze zou willen dat kinderen op school leren zich uit te drukken en hun grenzen te kennen. "In plaats daarvan leren we incasseren, slikken, niet te veel ruimte innemen, braaf op je stoel blijven zitten."
Interview gaat verder onder de foto.

Ruimte innemen

Haar boek heeft ze voor zichzelf geschreven, vertelt ze. "Om te helen van al die keren dat ik mensen over mijn grenzen liet gaan. Om ruimte in te nemen. Voor mij gaat het boek over een vrouw die de regie over haar leven terugneemt en van zich laat horen. Eindelijk."

Hassouni ziet zichzelf niet meer acteren in de toekomst. "Ik vind spelen het leukste wat er is, maar na al die jaren van racisme en seksisme zie ik echt te weinig verandering. Op een gegeven moment moet je zeggen: het is klaar." Haar eigen waarheid verkondigen en ernaar leven is het mooiste wat ze kan doen. "Dan maar geen carrière." In de toekomst zoekt ze in haar eigen tempo de uitdagingen weer op. " Lean into discomfort, maar wél in een veilige omgeving. Ik wil geen muur optrekken, maar openblijven. Alleen dan kan je blijven groeien."
Een langere versie van dit interview verschijnt in december in OneWorld Magazine. Nog geen abonnee? Meld je snel aan.

# data[].attributes.attachment_link.title
Actrice Maryam Hassouni: 'De wereld van tv is links en fucking racistisch' - OneWorld

# data[].attributes.attachment_link.description
Zolang grensoverschrijdend gedrag in de filmindustrie niet wordt aangepakt, zal actrice Maryam Hassouni niet meer spelen, zo liet ze deze week weten. OneWorld interviewde haar voor het volgende magazine over haar boek Wat de fak, en over de vernederende film- en theaterwereld.

# data[].attributes.headline
Duurzaamheid wordt (gelukkig!) steeds serieuzer genomen door de sector. De door Het Scheepvaartmuseum ontwikkelde "Atlas voor de toekomst van tentoonstellingen" geldt als een eerste aanzet waarop we met elkaar duurzaamheid als uitgangspunt durven nemen. 

# data[].attributes.subject
Duurzaamheid wordt (gelukkig!) steeds serieuzer genomen door de sector. De door Het Scheepvaartmuseum ontwikkelde "Atlas voor de toekomst van tentoonstellingen" geldt als een eerste aanzet waarop we met elkaar duurzaamheid als uitgangspunt durven nemen. 

# data[].attributes.headline
Klimaatbewust omgaan met digitaal erfgoed

# data[].attributes.subject
Klimaatbewust omgaan met digitaal erfgoed

# data[].attributes.body
Het bewaren en presenteren van digitaal erfgoed heeft impact op het klimaat. Deze 'praatplaat' geeft een overzicht van de belangrijkste bevindingen uit het rapport De CO2-impact van opslag en gebruik van digitaal erfgoed: Met platform Delpher als casus. De plaat kan erfgoedinstellingen helpen bij het het gesprek over het onderwerp duurzaamheid en milieu-effecten van digitale opslag van digitaal erfgoed.

# data[].attributes.attachment_link.title
Praatplaat CO2-impact opslag en gebruik van digitaal erfgoed

# data[].attributes.attachment_link.description
Deze praatplaat geeft een overzicht van de belangrijkste bevindingen uit het rapport De CO2-impact van opslag en gebruik van digitaal erfgoed: Met platform Delpher als casus. De plaat kan bijvoorbeeld gebruikt worden door erfgoedinstellingen bij presentaties en gesprekken over het onderwerp duurzaamheid en milieu-effecten van digitale opslag.

# data[].attributes.headline
De kracht van lokale worteling in het theater

# data[].attributes.subject
De kracht van lokale worteling in het theater

# data[].attributes.body
https://cultureelpersbureau.nl/2022/11/de-geruchten-kloppen-theater-kan-nieuw-publiek-aanboren-door-lokale-worteling-ga-naar-enschede-om-het-te-zien/#.Y8qcfXbMKUk

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bepaal zelf de waarde!

We bieden je dit verhaal gratis aan. Om dat te kunnen doen hebben we jouw steun nodig.
Lees het verhaal, bepaal zelf onderaan wat dit verhaal je waard is. En doneer. Zo blijft deze site bestaan.

Vroeger, toen ik nog voor een landelijk ochtendblad over theater schreef, werd mijn reisagenda mede bepaald door het bereik dat de krant in een bepaalde regio had. Dus, als ik per se wilde schrijven over een theatervoorstelling in Enschede, over Enschedese toestanden, was de vraag van mijn chef: hoeveel abonnees hebben we in Twente? Meestal kwam het er dus niet van. Tenzij ik een goed verhaal had en het budget nog niet op was.

Kijkcijfers, nu weer actueel door de affaire Matthijs van Nieuwkerk, zijn ook voor 'oude' media bepalend. Dat houdt automatisch in dat de Randstad vaker door kunstjournalisten bezocht wordt dan die delen van Nederland die meer dan een half uur met de trein weg zijn. Zoals Enschede.

Dienstregeling

De meeste acteurs wonen, vanwege hun freelance status, dus niet in Enschede, maar in Amsterdam. De meeste kunstenaars maken hun voorstellingen voor Amsterdam. De kranten en andere media schrijven over Amsterdam. Subsidiënten nemen Amsterdamse kunst als maatstaf voor wat subsidiabel is. Dat heeft allemaal dus hele banale oorzaken, die verdacht veel te maken hebben met de dienstregeling van de NS.

Ik schrijf dit artikel in de trein van 22 uur 16 uit Enschede naar Utrecht. mijn bezoek aan Twente betrof de laatste aflevering van een opmerkelijke theaterserie, getiteld Huize Enschede. Die werd middels een ingezonden persbericht op Cultuurpers in juichende bewoordingen beschreven als een uniek project dat totaal nieuwe publieksgroepen wist aan te spreken. Op YouTube zag ik de eerste drie afleveringen en dat was reden genoeg om de slotaflevering te gaan meemaken.

Het wat overdreven juichende persbericht bleek terecht. In De Kleine Willem, de overgebleven Kleine Zaal van de voormalige Enschedese Schouwburg, werd bier per blik verkocht. Wijn zat in plastic bekertjes en zaal en foyer stroomden vol met echte UT-studenten, van het soort dat je dus echt nooit in een theater ziet. Hardcore nerds, en volgens een typisch Enschedese folklore ingedeeld in 'huizen'.

Niet in hun blikveld

Ze kwamen niet voor een gala, maar voor de slotaflevering van een bijzonder slim in elkaar gezette soap die speelde rond een nieuwjaarsfeest in een van die studentenhuizen: de bijzondere, die onder de noemer SHE in twaalf kantons zijn verdeeld. Vraag me niet naar de details, ze zijn deel van de Twentse universitaire folklore.

Daar zul je in de Randstad dus niet zo snel een stuk over zien, en dat is best een gemis. Deze vierdelige serie trok per aflevering steeds meer publiek, en was uitverkocht tot en met de dernière. De studenten die ik na afloop spreek zijn stuk voor stuk meer dan enthousiast. Ze gingen nooit naar theater, het zat niet in hun blikveld, maar omdat er nu een verhaal verteld wordt over hún wereld waren ze getriggerd. Of ze nu ook direct een kaartje gaan kopen voor een Ibsen, zoals een van de acteurs zich afvroeg, is wat mij betreft niet zo belangrijk. Belangrijker is de vraag of een volgende voorstelling weer een brug naar hen weet te slaan.

Hoe vaak zie je bij ons in het westen theater dat je raakt omdat het rechtstreeks gaat over wat jou wereld is? In het betere jeugdtheater gebeurt het, maar daarna is het vaak toch een intellectueel kloofje dat je moet overbruggen om een avond theater echt te laten landen.

God in Rotterdam

Ik dacht terug aan wat mij ooit over de streep trok, en dan was dat - behalve een Japanse samoerai-versie van King Lear door Wijlen De Appel - de voorstelling God door het Rotterdamse Ro Theater. Het toen nog jonge en wilde duo Jos Thie en Antoine Uitdehaag had een oude waterleidinghal gevonden buiten de stad, omdat de Rotterdamse Schouwburg was gesloopt. De voorstelling was een actuele en sterk door Barbara van Kooten naar Rotterdam vertaalde versie van Woody Allens enige theaterkomedie. Als jonge Rotterdammer was ik, in een golf van herkenning, meteen gegrepen.

Jaren later overkwam me hetzelfde met de ook alweer Rotterdamse versie van The Family, ook een theaterserie over krakers en macht van vier afleveringen, die als grote inspiratiebron geldt voor de Enschedese serie die ik nu gezien heb. The Family was toen al een twintig jaar oud stuk van Lodewijk de Boer, en wordt helaas maar zelden hernomen. Dat lot zal Huize Enschede ook beschoren zijn, ook al droomt een deel van de makers nog van een remake in de Randstad.

Lokale worteling

Wat mijn reis naar Enschede zo nuttig maakt, voor mezelf, maar hopelijk ook voor jou, is precies die kracht van lokaal geworteld, professioneel theater. Natuurlijk, we kennen de grote spektakels zoals Hanna en Hendrik, Het Pauperparadijs in Veenhuizen en de Katoenserie in Almelo, waar ik eerder over schreef. Lokaal spektakel is bekend, en randstedelijke collega's willen er nog weleens voor in de trein of auto stappen.

Dit is anders. De toneeltekst zit vol verwijzingen naar de landelijke actualiteit, maar pakt ook, soms genadeloos, de realiteit aan van het leven in een studentenhuis, met een strikte hiërarchie, en een emotionele afgrond die gevuld wordt met pillen, coke, bier en seks. Hier ligt misschien een basis voor waar ik al een tijd van droom: theater, professioneel geproduceerd door schouwburgen, waarbij productie en presentatie in een hand zijn, met diepe wortels in de lokale cultuur, los van de randstedelijke opvattingen over wat goed en mooi is. Want, wat werkt in Den Haag, doet het niet altijd goed op 2 uur rijden van Het Malieveld.

Hoe kunnen we dat een kans geven? Daar ga ik me de komende tijd eens in verdiepen.

# data[].attributes.attachment_link.title
De geruchten kloppen: theater kan nieuw publiek aanboren door lokale worteling. Ga naar Enschede om het te zien. - CULTUURPERS

# data[].attributes.attachment_link.description
Vroeger, toen ik nog voor een landelijk ochtendblad over theater schreef, werd mijn reisagenda mede bepaald door het bereik dat de krant in een bepaalde regio had. Dus, als ik per se wilde schrijven over een theatervoorstelling in Enschede, over Enschedese toestanden, was de vraag van mijn chef: hoeveel abonnees hebben we in Twente?

# data[].attributes.headline
"Wanneer overvragen we jullie?": "nog láng niet!" In 2022 konden maker en publiek elkaar eindelijk weer écht ontmoeten en samen kunst mogelijk maken.

# data[].attributes.subject
"Wanneer overvragen we jullie?": "nog láng niet!" In 2022 konden maker en publiek elkaar eindelijk weer écht ontmoeten en samen kunst mogelijk maken.

# data[].attributes.attachment_link.description
Op zondag 18 september 2022 vond "Doe het Samen" plaats, een evenement georganiseerd vanuit het programma Leve het Geven. Theater Rotterdam Witte de With werd een plek waar maker en donateur elkaar konden ontmoeten. Zuid-Hollandse podiumkunstenaars Jared Grant, Beth & Flo en House of Rat lieten allen een stuk uit hun repertoire zien om vervolgens in gesprek te gaan met donateurs over de geefrelatie.

# data[].attributes.headline
De Cultuurmonitor in Gelderland was voor mij erg belangrijk

# data[].attributes.subject
De Cultuurmonitor in Gelderland was voor mij erg belangrijk

# data[].attributes.headline
De Cultuurmonitor in Gelderland was voor mij erg belangrijk

# data[].attributes.subject
De Cultuurmonitor in Gelderland was voor mij erg belangrijk

# data[].attributes.attachment_caption
Slotevent 2/3/2023: op naar een sterk, fair en duurzaam kunstenveld

# data[].attributes.body
Sinds de coronacrisis gaat Kunstenpunt (Vlaanderen) in het traject A Fair New World?! op zoek naar hoe we de nieuwe wereld samen kunnen vormgeven op een solidaire manier.

Op 2 maart vindt het slotevent plaats in Theater Antigone (Kortrijk) => schrijf je gratis in via https://www.kunsten.be/ontmoetingen-programmas/save-the-date-slotevent-a-fair-new-world/