# data[].attributes.body
Emrullah Turanlı Primary School Ümraniye is also located in Istanbul in Turkey. There are 36 teachers and 1150 students.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
T.C. MİLLÎ EĞİTİM BAKANLIĞI İSTANBUL / ÜMRANİYE / Emrullah Turanlı İlkokulu

# data[].attributes.attachment_link.title
T.C. MİLLÎ EĞİTİM BAKANLIĞI İSTANBUL / ÜMRANİYE / Emrullah Turanlı İlkokulu

# data[].attributes.attachment_link.description
T.C. MİLLÎ EĞİTİM BAKANLIĞI İSTANBUL / ÜMRANİYE / Emrullah Turanlı İlkokulu

# data[].attributes.attachment_link.title
Turizmde 50.Yıl İstanbul Hazineleri Tanıtım Filmi

# data[].attributes.body
Hi. I am the counselor Kübra Saygı. It's my job to make feelings aware. It is very nice to do this with you as part of a project. I work at Emrullah Turanlı Primary School in Ümraniye, Istanbul.

# data[].attributes.body
Mehmet Akif Primary School Ümraniye is also located in Istanbul in Turkey. There are 71 teachers and 1880 students. There are 48 classrooms in the school. There are also 8 kindergartens.

# data[].attributes.attachment_link.description
Oficjalny serwis Miasta i Gminy Koźmin Wielkopolski.

# data[].attributes.headline
Szkoła Podstawowa nr 3 im. K. Makuszyńskiego w Koźminie Wlkp.

# data[].attributes.subject
Szkoła Podstawowa nr 3 im. K. Makuszyńskiego w Koźminie Wlkp.

# data[].attributes.body
Beata Minta

# data[].attributes.body
Beata Minta

# data[].attributes.body
Jestem nauczycielem edukacji wczesnoszkolnej w SP 3 im. K. Makuszyńskiego w Koźminie Wlkp.
Mam w klasie 19 uczniów w wieku 8 lat.

I am a teacher of early childhood education at Primary School No. 3 K. Makuszyński in Koźmin Wlkp.
I have 19 students aged 8 in my class.

# data[].attributes.headline
W projekcie biorą udział dzieci z klas 1,2,3,6 oraz z przedszkola.

# data[].attributes.subject
W projekcie biorą udział dzieci z klas 1,2,3,6 oraz z przedszkola.

# data[].attributes.attachment_link.title
Szkoły w Gminie Lipowa po termomodernizacji.

# data[].attributes.body
Danuta Knapek

# data[].attributes.attachment_link.title
#MalowniczaGminaLipowa  Widoki z Gminy Lipowa

# data[].attributes.headline
Zespół Szkolno - Przedszkolny w Słotwinie

# data[].attributes.subject
Zespół Szkolno - Przedszkolny w Słotwinie

# data[].attributes.body
Szkoła Podstawowa im. Orła Białego

# data[].attributes.body
Jestem nauczycielką języka niemieckiego. Obecnie pracuję w szkole podstawowej i pełnię funkcję dyrektora Zespołu Szkolno - Przedszkolnego. W swojej pracy stosuję innowacyjne metody pracy, jestem fanką nowoczesnych technologii i inspiruję moich nauczycieli do poszukiwania nowych metod pracy. Pierwszy raz biorę udział w projekcie etwinning, jest to dla mnie wyzwanie i z zadania na zadanie coraz pewniej się tutaj poruszam. Uwielbiam czytać książki i jeździć na nartach.

# data[].attributes.headline
ŞİRİNEVLER MEHMET ŞEN PRIMARY SCHOOL /NURPER GÖÇEN 

# data[].attributes.subject
ŞİRİNEVLER MEHMET ŞEN PRIMARY SCHOOL /NURPER GÖÇEN 

# data[].attributes.headline
nurper göçen /şirinevler mehmet şen prımary school

# data[].attributes.subject
nurper göçen /şirinevler mehmet şen prımary school

# data[].attributes.body
I will be in the fourth grade in 2020-2021 academic year. My students are 9-10 years old.
I have 38 students. I have 22 girls and 16 boys.

# data[].attributes.body
My name is Nurper Göçen live in Istanbul in Turkey. I am working in primary school. My school's name is Mehmet Şen Prımary School. I am a fourth grade teacher. My students are 9-10 years old. I studied 24 years in my profession.

# data[].attributes.body
3th grade
Primary School Temeni Egialias

# data[].attributes.body
Hi
I'm a primary teacher.E Twinning give me and my students the opportunity to communicate with other schools and learnant different cultures .My students are in 3th grade and they are aged between 8-9 years old.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Ελλάδα και οι ομορφιές της / TOP TIMELAPSE VIDEO FOR GREECE

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μιχαλης Κωνσταντελης

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΑΙΓΙΟ

# data[].attributes.body
Primary School Temeni Greece

# data[].attributes.body
POLAND

# data[].attributes.body
SŁUPSK - POLAND

# data[].attributes.headline
Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr5 im. Gryfitów w Słupsku POLAND

# data[].attributes.subject
Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr5 im. Gryfitów w Słupsku POLAND

# data[].attributes.body
Our 1st class c.
We study in a beautiful modern school, Primary School No. 5 in Słupsk. Słupsk is a large county town in the north of Poland.
We like drawing, singing and modern technologies. We learn to frame.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kamu Spotu-KÜLTÜR VE TURİZM BAKANLIĞI (Tanıtma Genel Müdürlüğü)

# data[].attributes.headline
The name of my school is 100th Year ATATURK Primary School. It is in Söke district center. My school has 17 classrooms, 1 workshop, science and informatics laboratory. There are 22 teachers and 340 students.

# data[].attributes.subject
The name of my school is 100th Year ATATURK Primary School. It is in Söke district center. My school has 17 classrooms, 1 workshop, science and informatics laboratory. There are 22 teachers and 340 students.

# data[].attributes.headline
I am a first grade teacher in the 2020-2021 academic year. I have 17 students in 1-D class. I have 10 male students and 7 female students.

# data[].attributes.subject
I am a first grade teacher in the 2020-2021 academic year. I have 17 students in 1-D class. I have 10 male students and 7 female students.

# data[].attributes.body
Hello everyone from Söke. I am a 1st grade teacher at Söke 100th Year ATATÜRK Primary School. I have just been appointed to my school. I finished 15 years in the profession. I love my job and children. Learning and teaching something new makes me happy. I love reading books. I am married and have a 9-year-old daughter.

# data[].attributes.body
https://youtu.be/MDxjrp5lkiY

# data[].attributes.attachment_link.title
Turkey intro | Türkiye İngilizce Tanıtımı | Turkey

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/867ac442-ee2b-41d3-b741-5c00a0e1595b

# data[].attributes.body
https://youtu.be/6C8Luh3KTqg?list=PLXJRkMF3Ro3sgH-ArGQcqUofVIDcz3vYo

# data[].attributes.attachment_link.title
Kizoa Movie - Video - Slideshow Maker: KOÇARLI ATATÜRK İLKOKULU

# data[].attributes.body
https://youtu.be/angjMbVll9k?list=PLXJRkMF3Ro3sgH-ArGQcqUofVIDcz3vYo

# data[].attributes.headline
We are in our project as 4 / A class. My 20 students are eagerly waiting to work.

# data[].attributes.subject
We are in our project as 4 / A class. My 20 students are eagerly waiting to work.

# data[].attributes.body
Hello, I Koçarlı / Aydin / I'm writing from Turkey. I am a teacher at Aydın Atatürk Primary School. Koçarlı is a wonderful town about half an hour away from Aydın. I work with children between the ages of 6 and 10. My teacher of twenty years. I love teaching my young students who want to learn more. My aim is to support my students in every way and encourage them to study in the best way possible. I believe my students can do wonders with their imagination because I dream. I love my job. I can't wait to work with you all. I am trying to catch innovations and developments related to my profession. I'm interested in drama, art, mathematics, culture, traditions, reading. I also enjoy making crafts and playing educational games.

# data[].attributes.body
Our kindergarten

# data[].attributes.attachment_link.description
Video made with Biteable. The World's Simplest Video Maker

# data[].attributes.attachment_link.title
Interactive image by Ania Bębenek on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Discover more about Interactive image ✌️ - Interactive Image

# data[].attributes.body
Jestem nauczycielem wychowania przedszkolnego od 28 lat. Bardzo lubię swoją pracę, bo kontakt z najmłodszymi daje mi dużo energii, radości i chęci do działania. Nieustannie poszukuję nowych metod i form pracy, aby dzień spędzony w przedszkolu był ciekawy i kreatywny. Prywatnie lubię czytać książki, uwielbiam górskie wędrówki, ukocham taniec. Mój ulubiony to salsa. Nie mogę się doczekać współpracy z wami wszystkimi!

I have been a pre-school education teacher for 28 years. I like my job very much, because contact with the youngest gives me a lot of energy, joy and willingness to act. I am constantly looking for new methods and forms of work to make the day spent in kindergarten interesting and creative. Privately, I like reading books, I love mountain hiking, I love dancing. My favorite is salsa. I look forward to working with all of you!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pomnik Jana Kasprowicza, Rynek, Rzeźba na Rynku, Panorama miasta, Kościół Garnizonowy, kamienica na Starym Mieście, Rzeźba-maska na elewacji Bazyliki Mniejszej Imienia NMP, Park Solanki, Kościół pw. NMP

Dewiza: Miasto Na Soli

Państwo

Polska

Województwo

kujawsko-pomorskie

Powiat

inowrocławski

Data założenia

ok. 1120

Prezydent

Ryszard Brejza

Wysokość

85-100 m n.p.m.

Populacja (31.12.2019)
* liczba ludności
* gęstość

72 561[1]
2385,3 os./km²

Położenie na mapie powiatu inowrocławskiego

Położenie na mapie Polski

Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego

52°47′45″N 18°15′40″E / 52,795833 18,261111

TERC ( TERYT)

0407011

al. Ratuszowa 36
88-100 Inowrocław

Strona internetowa

BIP

( niem. Inowrazlaw, od 1904 do 1920 i w czasie okupacji niemieckiej Hohensalza) - miasto w Polsce położone w województwie kujawsko-pomorskim, siedziba powiatu inowrocławskiego i gminy wiejskiej Inowrocław.

Miejsce obrad sejmików elekcyjnych województwa inowrocławskiego od XVI wieku do pierwszej połowy XVIII wieku. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa bydgoskiego.

Inowrocław położony jest nad rzeką Noteć, na Równinie Inowrocławskiej, w północno-wschodniej części Pojezierza Wielkopolskiego. Jest 49. miastem w Polsce pod względem liczby ludności i najludniejszym miastem w Polsce nie będącym miastem na prawach powiatu. Pod względem gęstości zaludnienia zajmuje pierwsze miejsce w województwie kujawsko-pomorskim (31. w Polsce). Według danych GUS z 31 grudnia 2019 roku miasto liczyło 72 561 mieszkańców. Inowrocław jest istotnym węzłem kolejowym i drogowym oraz wielobranżowym ośrodkiem przemysłowym, usługowym i uzdrowiskowym. Od 2013 roku w granicach miasta znajdują się miejsca pod inwestycje Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Zrzeszony w Związku Miast Polskich.

Miasto uznawane jest za stolicę Kujaw Zachodnich. W Inowrocławiu funkcjonują sanatoria, domy uzdrowiskowe i tężnia solankowa, a samo miasto posiada status uzdrowiska. Posiada bogate złoża soli kamiennej, które wydobywane są tutaj od czasów starożytnych, stąd określenie „miasto na soli". Jednak od zamknięcia i zalania kopalni „Solino" sól w sposób tradycyjny nie jest już wydobywana. Miasto jest garnizonem wojskowym. W mieście rozlewa się także wysoko zmineralizowaną wodę „Inowrocławianka", która jest podobno najbardziej słoną sprzedawaną wodą pitną w Polsce. W parku solankowym znajdują się również tężnie (a właściwie tężnia).

Miasto królewskie lokowane w latach 1231- 1267 położone było w XVI wieku w województwie inowrocławskim.

Miejsce popisów szlachty województwa inowrocławskiego I Rzeczypospolitej

Patronką Inowrocławia jest Królowa Jadwiga.

Inowrocław położony jest na Kujawach Zachodnich, których jest stolicą. Miasto znajduje się w środkowym biegu Noteci. Leży na Równinie Inowrocławskiej. W niedużej odległości od miasta znajdują się dwa największe jeziora w województwie: Jeziora Pakoskie oraz Gopło. Na pierwszym z nich jest zlokalizowana zapora wodna oraz śluza. Na wschód od miasta leży Park Krajobrazowy Nadgoplański Park Tysiąclecia i obszary programu Natura 2000. Jest największym miastem na obszarze Kujaw zachodnich, Pałuk oraz ziemi mogileńskiej. Liczba prawie 75 tys. mieszkańców daje miastu 5 miejsce wśród największych w województwie. Południowe dzielnice znajdują się w dolinie Noteci i są położone niżej od innych części miasta. Inowrocław leży w strefie klimatu umiarkowanego ciepłego przejściowego. Rzeźba terenu jest lekko pofałdowana. Gleby w tej okolicy to głównie bardzo żyzne czarne ziemie. Przebiegają tędy szlaki turystyczne. Trwają prace przy modernizacji szlaków wodnych i przystosowaniu ich do celów turystycznych. W pobliżu zlokalizowane są kompleksy leśne. Tereny te obfitują w surowce naturalne, które są tutaj od dawna wydobywane. Inowrocław znajduje się na szlakach transportowych i jest ważnym węzłem komunikacyjnym: drogowym (o znaczeniu krajowym) i kolejowym (o znaczeniu międzynarodowym).

Według danych z 2002 Inowrocław ma powierzchnię 30,42 km², w tym:

Miasto stanowi 2,48% powierzchni powiatu.

Jedno z najstarszych miast polskich. W czasach starożytnych przebiegał tędy szlak bursztynowy. Przypadkowe znalezienie historycznych śladów działalności ludzkiej i prowadzone później prace wykopaliskowe wykazały, że na terenie obecnego Inowrocławia istniała prawdopodobnie najstarsza warzelnia soli, jaka została odkryta na ziemiach polskich.

Już w XI wieku teren ten stanowił dość zwarty kompleks osadniczy. Pierwsza wzmianka o Inowrocławiu pochodzi z 1185 roku, z dokumentu księcia Leszka, syna Bolesława Kędzierzawego, i określa miejscowość jako Novus Wladislaw. Nazwa została wybrana prawdopodobnie na cześć Władysława Hermana lub jako Nowy Włocławek, założony przez mieszkańców Włocławka, uciekających przed powodzią i szukających nowego miejsca do osiedlenia się. Miasto powstało na bazie dużego targu i znajdującej się w pobliżu warzelni soli. Prawdopodobnie pod koniec XII wieku stało się siedzibą kasztelanii.

W 1237 lub 1238 r. książę Kazimierz Konradowic sprowadził do Inowrocławia franciszkanów, darując im parcelę, na której powstał klasztor, zburzony w XIX wieku. Na przełomie lata i jesieni 1238 r. wojska księcia pomorskiego Świętopełka złupiły i spaliły gród. Prawdopodobnie po tym najeździe, a przed ślubem z Konstancją (córką księcia Henryka II Pobożnego), który odbył się w 1239 r., nastąpiła lokacja miasta, według nowoczesnych ówcześnie, śląskich wzorców. Widoczne są one w zachowanej do dzisiaj średniowiecznej siatce ulic i placów.

Inowrocław był siedzibą książąt kujawskich i starostów inowrocławskich. Jako siedziba starosty i ośrodek powiatu, stał się Inowrocław w XIV w. także siedzibą sądów szlacheckich, najpierw ziemskiego, a następnie grodzkiego, które funkcjonowały w tym mieście do końca XVIII w.

Książęta inowrocławscy:

Odbywały się tu procesy polsko-krzyżackie. Stąd pochodzili Królowie Polski: Władysław I Łokietek i Kazimierz Wielki. Z inowrocławskiego zamku król Władysław Jagiełło prowadził „Wielką Wojnę" z Zakonem Krzyżackim w 1410 roku.

W latach 1466-1772 Inowrocław był stolicą województwa inowrocławskiego obejmującego swym zasięgiem północno-zachodnią część Kujaw z miastami: Bydgoszcz, Solec Kujawski, Koronowo, Gniewkowo, Podgórz, Słońsko, Raciążek, Służewo, Lipno, Dobrzyń i Radziejów.

Okres zaboru pruskiego to czas wzrastającej germanizacji. W XIX w. miasto zaczęło się ponownie rozwijać. Powstało wiele obiektów: drukarnia (1840), szkoła średnia (1848), nowy szpital dla miasta i powiatu (1870), kopalnia i warzelnia soli oraz rozpoczęcie budowy węzła kolejowego (1872-1873), uzdrowisko (1875), fabryka maszyn rolniczych i fabryka sody (1882), gazownia (1902), wodociągi (1904), elektrownia (1908), linia tramwajowa (1912-1962). Jednocześnie mieszkańcy miasta aktywnie brali udział we wszelkich zrywach narodowych ( insurekcja kościuszkowska, powstania listopadowe i styczniowe). W 1812 w Inowrocławiu miał swą kwaterę cesarz Napoleon Bonaparte w drodze na Moskwę.

Inowrocław powrócił do Polski w roku 1919; wyzwolony został 6 stycznia. Na czele powstańców wielkopolskich przejmujących kontrolę nad miastem stał kpt. Paweł Cyms. Okres dwudziestolecia międzywojennego to czas zmagania się z trudną ogólną sytuacją gospodarczą w kraju, co w Inowrocławiu przekładało się między innymi na bardzo wysokie bezrobocie. Liczne były wystąpienia robotników i bezrobotnych. W 1926 policja krwawo rozgoniła demonstrację robotniczą. W latach 30. dochodziło do publicznych głodówek bezrobotnych. W 1930 r. głodowało m.in. 20 bezrobotnych powstańców. Mimo trudności gospodarczo-społecznych miasto się rozwijało. Uruchomiono Hutę Szkła Gospodarczego „Irena" i szyb Kopalni Soli przy ul. Poznańskiej (1924), zakończono budowę Zakładu Przyrodoleczniczego w uzdrowisku (1927), rozpoczęto budowę lotniska (1930) ukończoną po trzech latach. W 1933 w mieście powołano filię Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie.

W dniach 5-7 września 1939 roku oddziały polskiej 26 Dywizji Piechoty pod dowództwem płk. Adama Brzechwy-Ajdukiewicza stoczyły w rejonie miasta bój z jednostkami niemieckiej 4 Armii.

8 września 1939 z wojskami niemieckimi walkę prowadzili już sami mieszkańcy Inowrocławia, którym postawiono w 1984 roku pomnik na wschodnim krańcu Skweru Obrońców Inowrocławia.

Pierwsze dni okupacji hitlerowskiej to masowe aresztowania i egzekucje mieszkańców, spośród których największy rozgłos zdobyła sobie tzw. „Krwawa niedziela" (noc z 22 na 23 października 1939 r.) dokonana w ramach Intelligenzaktion.

Na początku wojny Niemcy przeprowadzili masowe wysiedlenia ludności polskiej i żydowskiej. W nocy 30 listopada 1939 r. Niemcy wypędzili z miasta ponad 1000 polskich rodzin. W latach 1940-1945 istniał tutaj obóz przesiedleńczy, przez który przeszło ok. 10 000 Polaków, kilkuset z nich zamordowano. W dzielnicy Mątwy znajdował się obóz dla jeńców wojennych z ZSRR, Francji i Anglii. Zginęło ich tutaj około 900. Inowrocław został wyzwolony 21 stycznia 1945 przez oddziały 12 Korpusu Pancernego Gwardii dowodzonego przez generała majora N. Tieliakowa przy współudziale 34 Brygady Piechoty Zmotoryzowanej (później otrzymała miano "inowrocławskiej") wchodzące w skład 1 Frontu Białoruskiego. Ostatni nalot niemiecki odbył się jednak jeszcze 4 kwietnia 1945 - pojedynczy samolot zrzucił 4 bomby odłamkowe i ostrzelał podróżnych na peronach dworca kolejowego w Inowrocławiu.

Na podstawie dekretu PKWN z 31 sierpnia 1944 zostały utworzone miejsca odosobnienia, więzienia i ośrodki pracy przymusowej dla „hitlerowskich zbrodniarzy oraz zdrajców narodu polskiego". Obóz pracy nr 105 Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego utworzyło w Inowrocławiu. Na terenie miasta (Mątwy) zaraz po wyzwoleniu funkcjonował obóz specjalny NKWD.

W latach 1950-1998 miasto administracyjnie należało do województwa bydgoskiego. Powiat inowrocławski przywrócono 1 stycznia 1999. W 2009 roku papież Benedykt XVI ogłosił Świętą Królową Jadwigę patronką miasta Inowrocławia. Rozpowszechnianiem historii Inowrocławia i powiatu inowrocławskiego zajmują się pasjonaci zrzeszeni w Towarzystwie Miłośników Ziemi Kujawskiej i miasta Inowrocławia.

W 1987 r. w Inowrocławiu zmarła mieszkająca tu od 1981 r. poetka romska Papusza - Bronisława Wajs. Mieszkańcami gminy Inowrocław byli polscy patrioci: Roman Bartoszcze (przywódca polskiego ruchu ludowego przełomu XX/XXI wieku), Piotr Bartoszcze (zamordowany przez reżim komunistyczny z 7 na 8 lutego 1984), Michał Bartoszcze (ludowiec, brutalnie pobity w trakcie wydarzeń bydgoskich). Wszyscy spoczywają na cmentarzu w Inowrocławiu.

Ścisłe centrum miasta jest typowe dla założonych w okresie średniowiecza miast. Centralnym placem jest rynek, od którego odchodzą uliczki. Istniejące przy nich obecnie kamienice w większości pochodzą z XIX wieku. W XX wieku Inowrocław wchłonął wiele okolicznych wsi. W czasach PRL-u rozpowszechniły się blokowiska. Na największym z nich - Rąbinie znajdują się budynki dochodzące do 11 pięter. Zakłady przemysłowe takie jak huta czy kombinat chemiczny są zlokalizowane na obrzeżach miasta, w typowo przemysłowych strefach. Duże obiekty handlowe znajdują się poza centrum, jednak w bliskości osiedli mieszkaniowych. Znajduje się tu tężnia solankowa. W kraju miasto jest uznawane za jeden z najlepszych ośrodków leczenia chorób dróg oddechowych.

Według danych z 31 grudnia 2019 roku Inowrocław jest piątym pod względem liczby ludności miastem w województwie kujawsko-pomorskim (za Bydgoszczą, Toruniem, Włocławkiem i Grudziądzem), licząc 72 561 mieszkańców. Największą populację Inowrocław odnotował w 1997 - według danych GUS 79 571 osób.

Struktura ludności miasta wg płci 30 czerwca 2019 roku:

Wykres liczby ludności Inowrocławia na przestrzeni ostatnich 110 lat [a]

Piramida wieku mieszkańców Inowrocławia w 2014 roku.

Najstarszy kościół Inowrocławia i jeden z najstarszych na Kujawach, sięgający metryką końca XII wieku. Pełni funkcję kościoła parafialnego, a od 2008 r. nosi tytuł bazyliki mniejszej, nadany przez papieża Benedykta XVI. Zniszczony w pożarze 1834 roku, kościół znajdował się w stanie ruiny. W latach 1901-1902 został poddany rekonstrukcji (z inicjatywy księdza Antoniego Laubitza) według projektu Juliusza Kothego, konserwatora zabytków prowincji poznańskiej. Wśród wyposażenia najcenniejsza jest gotycka rzeźba Uśmiechniętej Madonny i Dzieciątka Jezus datowana na lata ok. 1370-1380, umieszczona w ołtarzu głównym..

Jest to świątynia gotycka, trzynawowa z XIV wieku, oszkarpowana, kilkakrotnie przebudowywana, podczas okupacji pruskiej przez pewien czas zamieniona na magazyn. Sklepienie gotyckie zachowało się tylko w prezbiterium. Wyposażenie wnętrza utrzymane w stylu barokowym, ambona nosi cechy renesansu. Zwany inowrocławską farą.

Świątynia została wybudowana w latach 1861-1863 w stylu neoromańskim. Do 1945 służył wspólnocie ewangelickiej, w tym samym roku został konsekrowany jako kościół rzymskokatolicki. W latach 1977-1984 wnętrze kościoła zostało przebudowane przez architekta Wiktora Ostrzałkę z Katowic. W świątyni umieszczony jest obraz Chrystus Ukrzyżowany namalowany przez Artura Grottgera.

Bogaty wystrój rzeźbiarski świątyni, nawiązujący do polskich tradycji narodowych, jest dziełem poznańskiego artysty Władysława Marcinkowskiego. W 1909 roku w wyniku tąpnięcia ziemi (spowodowanego przez znajdującą się pod miastem nieczynną kopalnię soli) doszło do zawalenia się północnej ściany transeptu. Przez 20 lat świątynia pozostawała nieczynna aż do 1929 roku, kiedy odbudowano zawaloną ścianę i przywrócono kościół do funkcjonowania. Ceglany kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie wraz z dwunastowieczną Bazyliką Mniejszą Imienia NMP tworzą razem charakterystyczny i nieodłączny element inowrocławskiego krajobrazu miejskiego.

Budynek Urzędu Miejskiego - Neogotycki gmach z lat 1907-1908. W jego skład wchodzi również wieża. Obecnie siedziba prezydenta miasta;

Fragmenty fortyfikacji średniowiecznych znajdują się przy ulicy Poznańskiej 4 oraz na placu Klasztornym przy Państwowej Szkole Muzycznej;

neoklasycystyczny kościół garnizonowy św. Barbary i św. Maurycego z 1927-1928;

Gimnazjum św. Wojciecha przy ulicy Toruńskiej;

hotel „Bast" z 1901 r., według projektu Tomasza Pajzderskiego;

dom z końca XVIII w. przy pl. Klasztornym;

kamienice z przełomu XIX i XX w. przy ul. Królowej Jadwigi;

zabudowa ul. Solankowej - wille w stylach historyzujących z końca XIX i pocz. XX w. oraz z okresu międzywojennego;

kościół św. Józefa z lat 1936-1939, zniszczony w 1944, odbudowany w latach 1948-1952;

kościół Opatrzności Bożej z lat 1930-1931 w dzielnicy Mątwy.

Inowrocław pełni funkcje regionalnego (dla kilku okolicznych powiatów) ośrodka administracji centralnej, samorządowej i wojskowej.

W Inowrocławiu swoje wydziały lub filie dla regionu Kujaw Zachodnich ma wiele instytucji szczebla centralnego. Należą do nich m.in.: Główny Urząd Statystyczny, Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Swoją siedzibę ma tu Sąd Rejonowy. Obejmuje swoim zasięgiem miasto Inowrocław oraz 7 gmin, w tym 3 miejskie, zamieszkałe przez 122 tys. obywateli polskich. Mieści się tu też Prokuratura Rejonowa.

Inowrocław ma status gminy miejskiej, jednak od kilu lat walczy o nadanie tytułu miasta na prawach powiatu. Na czele władz samorządowych stoi Prezydent Miasta Inowrocławia - Ryszard Franciszek Brejza, który jest organem wykonawczym. Prezydent ma dwóch zastępców. Organem uchwałodawczym jest Rada Miejska. Przewodniczącym Rady Miejskiej jest Tomasz Marcinkowski, Wiceprzewodniczącymi Rady Miejskiej są: Magdalena Łośko, Grzegorz Kaczmarek, Patryk Kaźmierczak.[1] Inowrocław jest też siedzibą starostwa.

Inowrocław prowadzi również współpracę międzynarodową i ma miasta partnerskie. Jednym z nich od 1989 roku jest Bad Oeynhausen w Niemczech.

W mieście siedzibę ma Wojskowa Komenda Uzupełnień, która swoim zasięgiem obejmuje miasto Inowrocław oraz powiaty: inowrocławski, żniński i mogileński.

Miasto jest dużym ośrodkiem wojskowym. W skład garnizonu wchodzi Wojskowy Port Lotniczy (stacjonują tu śmigłowce bojowe), brygada lotnictwa oraz pułk inżynieryjny. W przeciwieństwie do innych garnizonów w kraju, ten inowrocławski ciągle się rozrasta. Rozwój wojska w mieście doprowadził do tego, że obecnie budowane są (na potrzeby żołnierzy) bloki na Osiedlu Rąbin. W skład Garnizonu Inowrocław wchodzą:

2 Inowrocławski Pułk Inżynieryjny im. gen. Jakuba Jasińskiego

płk mgr inż. Bogdan Prokop

ul. Dworcowa

1 Brygada Lotnictwa Wojsk Lądowych

gen. bryg. mgr. inż. Krzysztof Mitręga

ul. Jacewska

56 Baza Lotnicza

płk Krzysztof Zwoliński

Inowrocław-Latkowo

Wojskowa Komenda Uzupełnień

ppłk mgr Krzysztof Broniewicz

ul. Dworcowa

Placówka Żandarmerii Wojskowej w Inowrocławiu

st. chor. szt. Grzegorz Morawski

ul. Dworcowa

Kościół Garnizonowy

ks. ppłk Tomasz Skupień

ul. Kopernika

Inowrocław znany jest jako miejscowość uzdrowiskowa. Tradycje warzenia soli sięgają na tych terenach czasów średniowiecza. Współcześnie posiada warte zwiedzenia miejsca, zgrupowane w jednym kompleksie, położonym blisko centrum, w zachodniej części miasta:

Park Solankowy,

Zakład Przyrodoleczniczy,

szpitale uzdrowiskowe, branżowe,

tężnię uzdrowiskową,

Pijalnię Wód i Palmiarnię "Inowrocławianka",

Ogrody Papieskie (na cześć Janowi Pawłowi II),

Ogrody Zapachów - kwiatowe, ziołowe i bylinowe,

Termę Inowrocławską,

Teatr Letni,

muszlę koncertową,

tereny rekreacyjne: korty tenisowe, park linowy, siłownię plenerową dla dorosłych, plac zabaw dla dzieci, minigolf.

W 2016 roku Inowrocław okazał się najlepszy pod względem czystości ''powietrza'' spośród wszystkich 153 ''polskich'' miast ujętych w badaniu WHO (World Health Organization/ Światowa Organizacja Zdrowia). Biorąc pod uwagę stężenie rakotwórczego pyłu zawierającego PM2,5 miasto zostało uznane jedynym miastem o najczystszym powietrzu.

Inowrocław pełni funkcje ponadregionalnego ośrodka kultury. Odbywają się tu m.in.: Ogólnopolski Przegląd Młodzieżowych Orkiestr Dętych, Arlekinada (Ogólnopolski Festiwal Małych Form Teatralnych) oraz Coroczny Wojewódzki Profilaktyczny Festiwal Teatralny poPaTrz. Działają tu teatr, kino, muzea, galerie. W Inowrocławiu działa Teatr Miejski, w którym regularnie odbywają się spektakle, a także różnego rodzaju koncerty i akademie. Znajduje się tu też Teatr Letni oraz muszla koncertowa. Przy ulicy Kasprowicza mieści się muzeum, a na placu klasztornym Instytut Prymasa Józefa Glempa. Działają również domy kultury, biblioteki oraz kina.

Najważniejsze instytucje kultury w mieście:

Kujawskie Centrum Kultury

Muzeum im. Jana Kasprowicza

Teatr Miejski

Instytut Prymasa Józefa Glempa

Biblioteka Miejska im. Jana Kasprowicza

Stała Wystawa Solnictwa

Stała Wystawa Archeologiczna „Askaukalis"

Młodzieżowy Dom Kultury „Pszczółka"

Kino „Kinomax"

hala widowiskowo-sportowa

Państwowa Szkoła Muzyczna I i II st. im. Juliusza Zarębskiego

Prywatna Szkoła Muzyczna „Yamaha"

Sala Koncertowa im. Ireny Dubiskiej

Ogólnopolski Festiwal Młodzieżowych Orkiestr Dętych

Coroczny, marcowy Ogólnopolski Festiwal Małych Form Teatralnych Arlekinada

Coroczny Wojewódzki Profilaktyczny Festiwal Teatralny poPaTrz

Coroczny festiwal muzyki rockowej Ino-Rock Festival

Inowrocław jako miasto uzdrowiskowe ma dobrze rozwiniętą bazę noclegową. Znajdują się tu hotele świadczące usługi o wysokiej jakości. W Inowrocławiu znajdziemy następujące hotele:

Hotel „Park" **

Hotel „Bast" ***

Hotel „Penelopa" ****

Hotel „Focus Premium" ****

Platinum Apartamenty

Poza tym można zarezerwować miejsca w „Solanki" Uzdrowisko Inowrocław czy w sanatorium „Energetyk", „Modrzew", „Oaza", „Przy Tężni" oraz w licznych pensjonatach.

Wizytówką miasta jest uzdrowiskowy 85-hektarowy Park Solankowy. Znajdują się w nim kolorowe dywany kwiatowe, na które wysadza się rocznie ponad 110 tysięcy sadzonek kwiatów. W zachodniej części parku znajduje się tężnia solankowa, jeden z trzech tego typu w Polsce obiektów lecznictwa zdrojowego, mająca kształt dwóch połączonych wieloboków.

Od 1 sierpnia 2011 r. do każdej z najważniejszych atrakcji Inowrocławia prowadzi figura średniowiecznego żaka (5 figur), która w swojej postaci ma przypominać o czasach świetności miasta. Wykonane są z brązu, w wysokości ponad metr, przedstawione w ruchu. Autorem rzeźb jest Wojciech Mendzelewski z pracowni PRO-ART z Lublina.

Z Inowrocławiem związani są: Jan Kasprowicz, Stanisław Przybyszewski, Stanisław Szenic, Maria Konopnicka, gen. Władysław Sikorski, Stefan Starzyński, Józef Unrug oraz Janusz Kusociński, Roman Bartoszcze, Piotr Bartoszcze, Michał Bartoszcze.

Na terenie Inowrocławia działalność prowadzą następujące związki wyznaniowe:

Inowrocław jest jednym z ważniejszych ośrodków gospodarczych w województwie kujawsko-pomorskim. Rozwinięty jest przemysł chemiczny, szklarski, maszynowy, metalowy, poligraficzny i spożywczy. Do największych zakładów na terenie miasta należą:

Inowrocławskie Zakłady Chemiczne „Soda-Mątwy" S.A. - zakłady produkują sodę kalcynowaną, kredę strącaną i chlorek wapnia,

Huta Szkła Gospodarczego „Irena" S.A., producent szkła kryształowego i szkła sodowego,

Inowrocławskie Kopalnie Soli „Solino" S.A. Grupa Orlen - producent soli i solanki,

Inofama S.A.,

Zakład Poligraficzno-Wydawniczy „Pozkal" - Drukarnia Kujawska,

Drukarnia Druk-Intro S.A.,

Drukarnia Polprint,

Drukarnia Ekspres,

Centrostal Inowrocław,

Kujawska Spółdzielnia Mleczarska Cuiavia.

W latach 1928-1986 w mieście funkcjonowała Kopalnia Soli „Solno", która została zlikwidowana w 1986 roku ze względu na zagrożenie wodne. W południowej części miasta znajduje się wielki zespół osadników Inowrocławskich Zakładów Chemicznych Soda Mątwy, tzw. „Białe morze". Z innych przedsiębiorstw wyróżnić można: Mostodrog, Drogi i Mosty, HT Tioplast Polska, Druk-Intro, Filar, Lematit, Joaga, Modina, Barbara Luijcx.

Rozwinięty jest sektor handlu i usług. W mieście swe siedziby ma wiele oddziałów banków, towarzystw ubezpieczeniowych, firm leasingowych i doradczych, funkcjonują liczne ośrodki handlu detalicznego i hurtowego, punkty usługowe, serwisy, istnieje kilkanaście stacji benzynowych i hipermarketów.

8 maja 2013 otwarto największe centrum handlowe w Inowrocławiu - Galerię Solną.

Wybudowano tu Regionalną Instalację Przetwarzania Odpadów Komunalnych, która produkuje, między innymi, tzw. paliwo elektryczne.

W Inowrocławiu krzyżują się też drogi krajowe i wojewódzkie:

W sąsiednich Tupadłach znajduje się węzeł drogi DK25 z drogą wojewódzką nr 412 Tupadły - Kruszwica.

17 lipca 2017 oddano do użytku liczący prawie 19 km wschodni odcinek obwodnicy miasta, zbudowany w l. 2014-2017. 30 października 2019 otwarto 5-kilometrowy odcinek północny, łączący węzeł w Latkowie z węzłem w Sławęcinku, położony na drodze krajowej nr 25. Umowa na realizację tego odcinka została podpisana z konsorcjum firm Kobylarnia i Mirbud w 2017 i opiewała na ponad 94 mln zł.

Początki kolei żelaznych w Inowrocławiu sięgają II połowy XIX wieku. 26 maja 1872 otwarto 45,4 km 2-torową linię kolejową Inowrocław- Bydgoszcz Główna. 15 sierpnia 1873 zakończono 2-letnią budowę i uruchomiono 366,4 km częściowo 2-torową linię kolejową Poznań Wschód - Inowrocław - Korsze. W marcu 1933 uruchomiono 156,1 km 1-torową linię Zduńska Wola Karsznice - Inowrocław. W II połowie XX w. sukcesywnie elektryfikowano najważniejsze linie kolejowe przebiegające przez Inowrocław W latach 1965-1974 zelektryfikowano całą 492 km 2-torową linię kolejową Chorzów Batory-Inowrocław- Tczew. W latach 1976-1990 zelektryfikowano całą linię kolejową Poznań Wschód - Inowrocław - Korsze.

Obecnie Inowrocław jest ważnym węzłem kolejowym o znaczeniu ogólnokrajowym. Leży na szlaku łączącym północ kraju z południem. Przez Bydgoszcz i Toruń łączy bowiem Gdańsk, Gdynię i Olsztyn ze wszystkimi dużymi miastami na południu. Największe znaczenie towarowe ma zelektryfikowana magistrala węglowa łącząca Gdynię z Chorzowem, poprzez to z innymi miastami konurbacji katowickiej. Od grudnia 2013 r. z Inowrocławia do Gdańska najszybsze pociągi docierają w ciągu około 2 godzin, a z Inowrocławia do Poznania w około godzinę.

Na dworcu głównym w Inowrocławiu zatrzymują się wszystkie pociągi pasażerskie.

Oprócz tego, w związku z remontem linii kolejowej nr 3 i wynikającym z niego objazdem, od czerwca 2017 r. przez stację Inowrocław Rąbinek kursuje 8 par pociągów Intercity.

Linie kolejowe w Inowrocławiu:

Linia 353 - Poznań Wschód - Skandawa

Linia 131 - Chorzów Batory - Tczew

Linia 742 - Inowrocław - Inowrocław Rąbinek

Linia 206 - Inowrocław Rąbinek - Drawski Młyn

Linia 231 - Inowrocław Rąbinek - Mogilno

Komunikacja Miejska w Inowrocławiu jest prekursorem rozwiązań proekologicznych dla transportu publicznego. W ostatnich latach MPK sp. z o. o. wspólnie z Miastem Inowrocław zrealizowało kilka dużych projektów, w ramach których zakupiono 28 nowoczesnych autobusów. Spółka obsługuje 14 linii w mieście i była pierwszym miastem w Polsce z taborem składającym się w 100% z pojazdów nisko i zero emisyjnych. Na terenie znajduje się 4 pantografy służące do szybkiego ładowania autobusów elektrycznych, pasażerowie mogą korzystać z biletomatów, nowych wiat przystankowych oraz tablic wyposażonych w elektroniczny system informacji pasażerskiej.

Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne sp. z o.o. w Inowrocławiu zajęło 8 miejsce w Ogólnopolskim Rankingu Najlepszych Przedsiębiorstw Komunikacji Miejskiej.

Dawniej, w latach 1912-1962 w Inowrocławiu kursowały tramwaje. Jeden tramwaj, taki jaki kursował w mieście (typ Konstal N) na pamiątkę został jako pomnik ustawiony przy wylocie ul. św. Ducha na Rynku.

Główny dworzec autobusowy znajdował się przy placu Kasprowicza w centrum miasta, niedaleko uzdrowiska i dworca kolejowego; w 2020 jego budynek został wyburzony. Transport autobusowy poza miasto do innych miejscowości zapewniają takie firmy jak:

Kujawsko-Pomorski Transport Autobusowy w Inowrocławiu (dawniej PKS)

Nadgoplańska Komunikacja Autobusowa w Kruszwicy

Jan-Trans w Janikowie

Bus Niespodziński w Gniewkowie

MatBud w Pakości

Sprint-Trans w Piechcinie

Prywatny przewoźnik autobusowy w Osieku Wielkim (-Osiek Wielki - Jaszczółtowo - Rojewo - Orłowo - Inowrocław)

W mieście znajduje się Lotnisko Inowrocław miejscowego Aeroklubu Kujawskiego.

W 2012 przy. ul. Poznańskiej otwarto sanitarne lądowisko.

Inowrocław jest bardzo dużym miastem, dlatego na terenie miasta działają odpowiednie służby, których celem jest zachowanie porządku i bezpieczeństwa. Z wielu możemy tu wyróżnić najważniejsze:

Jeden z największych szpitali w województwie kujawsko-pomorskim. Mieści się w 6-piętrowym budynku przy ulicy Poznańskiej w samym centrum miasta. Placówka jest klasyfikowana w rankingu gazety „Rzeczpospolita" jako 3 najlepszy szpital w województwie i 23 najlepszy szpital w kraju (na ok. 350 placówek). Znajdują się tu następujące oddziały: anestezjologii i intensywnej terapii, chirurgii urazowej i ortopedii, dziecięcy, kardiologiczny, oddział intensywnego nadzoru kardiologicznego, pracownia hemodynamiki, laryngologiczny, neurologiczny, oddział udarowy, noworodkowy, dwa oddziały chirurgiczne, oddział ratunkowy i izba przyjęć, okulistyczny, opieki paliatywnej, położniczo - ginekologiczny, urologii i onkologii urologicznej, dwa oddziały wewnętrzne.

Znajduje się tu 27 poradni.

Patronem szpitala jest doktor Ludwik Błażek. Był to wybitny chirurg, wieloletni ordynator oddziału chirurgii, a także dyrektor tutejszego szpitala.

Od 2007 roku przy WSG w Inowrocławiu funkcjonuje Uniwersytet Trzeciego Wieku.

Szkoły podstawowe

Katolicka Szkoła Podstawowa im. bł. Wł. Demskiego

nr 2 im. Panny Maryi - ul. Najświętszej Maryi Panny

nr 4 im. Janusza Kusocińskiego - os. Rąbin

nr 6 im. Mikołaja Kopernika - os. Nowe

nr 9 im. Marii Skłodowskiej-Curie - os. Mątwy

nr 10 im. Jana Kasprowicza - os. Szymborze

nr 11 im. Stefana Batorego - os. Piastowskie

Katolicka Szkoła Podstawowa - os. Rąbin

Szkoła Podstawowa Integracyjna / w ramach Zespołu Szkół Integracyjnych im. Powstańców Wielkopolskich

nr 16 im. Jana Pawła II - Jacewo

Katolicka Szkoła Podstawowa im. bł. Wł. Demskiego, ul. Wojska Polskiego 20, os. Szkoła Rąbin

Technika

Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1 im. Jana Pawła II,

Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 im. Genowefy Jaworskiej,

Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 3 im. Franciszka Zubrzyckiego,

Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 4 im. 59 Pułku Piechoty Wielkopolskiej

Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 5 im. gen. Władysława Sikorskiego,

Szkoły zawodowe
Zespół Szkół Zawodowych Rzemiosła przy Cechu Rzemiosł Różnych w Inowrocławiu

W Inowrocławiu mają siedzibę media o znaczeniu ponadregionalnym. Istnieją 3 stacje radiowe, kilka redakcji gazet i serwisów internetowych.

Radio:

Prasa:

Gazeta Pomorska (mutacja inowrocławska)

Express Inowrocławski (mutacja Expressu Bydgoskiego)

Nasze Miasto Inowrocław (wydawana przez UM)

Kurier Inowrocławski (darmowa gazeta wydawana co czwartek)

Internet:

[2] Portal informacyjny ki24.info

Serwis regionalny www.kujawyzachodnie.pl (wydawany przez ATS Marketing)

Portal miejski ino-24.pl

Portal inianie.pl (wydawana przez UM)

Miasto Inowrocław posiada kilkanaście obiektów sportowych. Najnowocześniejszym z nich jest Stadion Miejski im. Inowrocławskich Olimpijczyków (piłkarsko-lekkoatletyczny), mniej reprezentacyjnym obiektem sportowym o przestarzałej infrastrukturze jest Stadion Miejski nr 2 w Inowrocławiu (piłkarski), oprócz nich w mieście jest wybudowana hala widowiskowo-sportowa, baseny, korty tenisowe, park linowy, ścianka wspinaczkowa, 6 orlików, skatepark oraz sezonowe lodowiska.

tenis ziemny - Inowrocławskie Stowarzyszenie Tenisowe Sokół, Inowrocławskie Stowarzyszenie Tenisowe Goplania, Stowarzyszenie Kujawskie Centrum Tenisowe Masters, Klub Tenisowy Centrum

lotnictwo - Aeroklub Kujawski w Inowrocławiu

pływanie - Kryta Pływalnia „Delfin", „Wodny Park", „Inowrocławska Terma" oraz basen odkryty

siatkówka - UKS „Mechanik" Inowrocław, Młodzieżowe Stowarzyszenie Piłki Siatkowej OSiR Inowrocław

żeglarstwo - Yacht Klub Polski INOWROCŁAW

szachy - Inowrocławskie Towarzystwo Szachowe „Pozkal - Przydomek Inowrocław", Błękitni Gesal Inowrocław

boks - Cuiavia Inowrocław

sumo - Błękitni Gesal Inowrocław

W latach 50. XX wieku w Inowrocławiu działał klub żużlowy „Unia" Inowrocław. Zespół występował w Pomorskiej Lidze Okręgowej Żużla (dzisiejszym odpowiednikiem jest 2liga) i rozgrywał mecze m.in. z drużynami z Bydgoszczy i Torunia. Mecze były rozgrywane na obecnym Stadionie miejskim przy ul. Wierzbińskiego. Jednak po śmiertelnym wypadku na inowrocławskim torze sekcję żużlową w mieście zlikwidowano.

MMA i inne sporty walki - Criminal13 Fighting Division przy ul. Andrzeja 12

Najstarszą znaną nazwą miasta jest Novus Wladislaw; nawiązującą do imienia Władysław. Z czasem oficjalna nazwa miasta uzyskała brzmienie Juniwladislavia, a z niej w czasach Rzeczypospolitej Szlacheckiej wykształciły się spolszczone wersje: najpierw Iuniwłocław, a później Inowłocław. W latach 1904-1920 i podczas okupacji niemieckiej Hohensalza, czasami też Jungbreslau, Jungleslau).

Karol Kopeć, Ilustrowany przewodnik po Inowrocławiu i Kujawach (Kruszwica-Strzelno-Trzemeszno-Mogilno-Pakość), Inowrocław 1933 [3]

Stanisław Waszak, Przewodnik po Inowrocławiu i Kujawach (Kruszwica, Strzelno, Pakość), Inowrocław 1933 [4]

Alfred Krysiak, „Inowrocław i Kujawy" różne wydania z różnych lat

# data[].attributes.attachment_link.description
Pomnik Jana Kasprowicza, Rynek, Rzeźba na Rynku, Panorama miasta, Kościół Garnizonowy, kamienica na Starym Mieście, Rzeźba-maska na elewacji Bazyliki Mniejszej Imienia NMP, Park Solanki, Kościół pw. NMP Dewiza: Miasto Na Soli Państwo Polska Województwo kujawsko-pomorskie Powiat inowrocławski Data założenia ok. 1120 Prezydent Ryszard Brejza Wysokość 85-100 m n.p.m.

# data[].attributes.body
Jestem nauczycielem szkolnictwa specjalnego od 23 lat. W Zespole szkół im. Marka Kotańskiego w Inowrocławiu pracuję 17-ty rok. Jestem matematykiem , socjoterapeutą i panią od wycieczek.:) Prywatnie mama dwójki dorosłych dzieci. Słaba strona- mała znajomość narzędzi TIK, ale się uczę. :) Mocna strona, och jest ich tak wiele... :) Oczywiście żart ;)

I have been a teacher of special education for 23 years. In the School Complex Marek Kotański, I have been working in Inowrocław for the 17th year. I am a mathematician, sociotherapist and tour lady. :) Privately, a mother of two adult children. Weak side - little knowledge of ICT tools, but I'm learning. :) Strong point, oh there are so many ... :) Of course a joke;)

# data[].attributes.body
Zespół Szkół im. M. Kotańskiego w Inowrocławiu

# data[].attributes.body
Poznaj mój kraj

# data[].attributes.body
Moje miasto

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Radomsko - miasto w województwie łódzkim, siedziba powiatu radomszczańskiego oraz gminy Radomsko. Położone 90 km od Łodzi, 40 km od Częstochowy i 180 km od Warszawy leży na Wyżynie Przedborskiej, nad rzeką Radomką.

Było miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego w tenucie radomszczańskiej w powiecie radomszczańskim województwa sieradzkiego w końcu XVI wieku.

Według danych GUS z 31 grudnia 2019 r. miasto zamieszkiwały 45 843 osoby.

Według danych z roku 2008 Radomsko ma obszar 51,43 km², w tym:

tereny zurbanizowane: 13,81 km²

użytki rolne: 34,96 km²

użytki leśne: 2,17 km²

nieużytki: 0,49 km²

Miasto stanowi 3,57% powierzchni powiatu.

Radomsko leży w historycznej ziemi sieradzkiej. Położone jest w zachodniej części Wzgórz Radomszczańskich nad rzeką Radomką.

W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa piotrkowskiego.

Sąsiednie gminy: Gmina Radomsko, Dobryszyce, Kodrąb, Ładzice.

Centrum (obejmuje historyczne śródmieście Radomska, złożone głównie z kamienic oraz osiedle mieszkaniowe w kwartale ulic Stefana Wyszyńskiego - Feliksa Fabianiego - Rolna - Tysiąclecia; główne ulice: plac 3 Maja, Gabriela Narutowicza, Krakowska, Przedborska, Władysława Reymonta, Tadeusza Kościuszki, Stefana Żeromskiego)

Osiedle Tysiąclecia (osiedle powstało w 1967 roku; obejmuje zespoły mieszkaniowe z lat 70. i 80. XX wieku; jak również w niewielkim stopniu zabudowę jednorodzinną i szeregową; główne arterie: Tysiąclecia, Piastowska, Jagiellońska, Leszka Czarnego, Armii Krajowej, Starowiejska)

Osiedle Kowalowiec (powstało w okresie międzywojennym jako osiedle dla bezrobotnych; po wojnie obszar gwałtownej rozbudowy jednorodzinnej; przy ulicy 11 Listopada oraz Brzeźnickiej (od Antoniego Pajdaka do Jana Matejki) znajdują się bloki mieszkalne; główne arterie: 11 Listopada, ks. Kościowa)

Osiedle Brzeźnicka (obejmuje bloki mieszkalne wybudowane w latach 60. na ulicach Brzeźnickiej, Miłej i Stefana Batorego)

Młodzowy (obszar dawnej Kolonii Młodzowy; główne ulice: Młodzowska, Ignacego Krasickiego, Henryka Sucharskiego)

Kopiec (powstały przed II wojną światową obszar złożony z domów jednorodzinnych i niskich kamienic; główne ulice: Józefa Ignacego Kraszewskiego, Kopiec)

Miłaczki - Bugaj (powstały przed II wojną światową obszar złożony z domów jednorodzinnych i niskich kamienic; główne ulice: Bugaj, Jana Kilińskiego, Miłaczki, Hugona Kołłątaja, Architektów)

Osiedle Dwunastka (osiedle mieszkaniowe przy ulicach Targowej i Piwnej, wybudowane w latach 90. przez SM „Dwunastka")

Osiedle Adama Mickiewicza (osiedle domów jednorodzinnych powstałe w latach 80; główne ulice: Szarych Szeregów, Pana Tadeusza, Jacka Soplicy)

Osiedle Stefana Batorego (osiedle domów jednorodzinnych powstałe w czasach PRL; główne ulice: Ciepła, Henryka Sienkiewicza, ks. Antoniego Turleja)

Folwarki (wieś przyłączona do Radomska w latach 70; główne ulice: Krakowska, Gidelska, Marii Dąbrowskiej, Stara Droga)

Kierków (okolice cmentarza żydowskiego w Radomsku)

W historii Radomska nazwy ulic zmieniały się wielokrotnie: miało to miejsce po odzyskaniu niepodległości, w latach 30, w latach II wojny światowej, w okresie PRL i po jej upadku.

Plac 3 Maja (w okresie zaborów Rynek Aleksandrowski, w czasie okupacji niemieckiej Ring).

Ulica Krakowska (w 1935 roku przemianowana na ulicę Polskiej Organizacji Wojskowej, w czasie okupacji Kattowitzer Straße, w PRL ul. Armii Czerwonej, w 1990 roku wróciła do pierwotnej nazwy).

Ulica Gabriela Narutowicza (pierwotnie ulica Piotrkowska, w czasie okupacji Warschauer Straße).

Ulica Przedborska (w 1935 roku przemianowana na ulicę Bolesława Limanowskiego, w czasach PRL ul. gen. Karola Świerczewskiego).

Ulica Brzeźnicka (w okresie PRL ul. 16 Stycznia).

Ulica Władysława Reymonta (pierwotnie ul. Kaliska, w czasie wojny Bahnhof Straße).

Ulica Stefana Żeromskiego (pierwotnie ul. Żabia, w dwudziestoleciu międzywojennym i po wojnie ul. Stefana Żeromskiego, w czasie okupacji Markt Straße).

Ulica Tadeusza Kościuszki (pierwotnie aleja Powiatowa, w czasie wojny Deutsche Straße).

Aleje Jana Pawła II (w okresie międzywojennym ul. 11 Listopada, w czasie okupacji Bach Straße, po wojnie ul. Komuny Paryskiej).

Ulica Prymasa Stefana Wyszyńskiego (pierwotnie Strzałkowska, w latach 30 XX wieku przemianowana na Legionów, w czasie okupacji Spital Straße, w okresie PRL ul. 1 Maja).

Ulica Marszałka Józefa Piłsudskiego (pierwotnie Częstochowska, w czasie okupacji Parkstraße, bezpośrednio po wojnie ul. Marszałka Michała Roli-Żymierskiego, do 1990 roku ul. Ludwika Waryńskiego).

Ulica Rolna (w okresie PRL ul. Tadeusza Kupczyńskiego).

Ulica Stodolna (w okresie PRL ul. Mieczysława Wencla).

Ulica Thomasa Woodrowa Wilsona (pierwotnie ul. Przedborskie Glinianki, potem ul. T.W. Wilsona,a w okresie PRL ul. Juliana Marchlewskiego).

Ulica Feliksa Fabianiego (pierwotnie ul. Długa).

Ulica Armii Krajowej (do 1990 roku ul. Górna).

Ulica Marii Konopnickiej (pierwotnie ul. św. Marii Magdaleny).

Ulica Kasztelańska (pierwotnie ul. 700-lecia Miasta Radomska).

Ulica Stara Droga (w okresie PRL ul. Armii Ludowej).

Ulica Spacerowa (przed i w czasie II wojny światowej wieś Zakrzówek).

Ulica Henryka Sienkiewicza (w czasie okupacji Kopernikusstraße). Przed wojną Żelazna.

Ulica Stefana Batorego (w czasie okupacji Gartenstraße).

Ulica ks. Karola Kościowa (aż do 1990 roku ul. Stefana Okrzei).

Ulica 11 Listopada (pierwotnie ul. Cegielniana, w okresie PRL ul. 15 Grudnia).

Ulica Świętej Rozalii (w okresie PRL ul. Karola Wójcika).

Ulica Stefana Grota-Roweckiego (w okresie PRL ul. Mariana Buczka).

Ulica św. Rocha (w okresie PRL ul. Bolesława Bieruta).

Ulica gen. Leopolda Okulickiego (w czasach PRL ul. Czesława Kubika).

Piramida wieku mieszkańców Radomska w 2014 roku[10].

Od kilku lat Radomsko sukcesywnie wyludnia się. Według danych Polskiej Akademii Nauk Radomsko jest jednym z najszybciej wyludniających się miast w województwie łódzkim. W wyniku emigracji mogło ono stracić od 8 do 10 tysięcy osób - to jest 16% wszystkich mieszkańców miasta. Faktyczna liczba mieszkańców może wynosić więc od 38 tysięcy do 40 tysięcy. Wyliczenie oparto na podstawie sporządzonych umów na wywóz śmieci, gdzie wnosi się opłatę od osoby. Liczba ta odpowiada Radomsku z 1978 roku, gdzie według spisu powszechnego w mieście zamieszkiwało 39 500 mieszkańców. W ciągu ostatnich kilkunastu lat w mieście odnotowuje się ujemny przyrost naturalny oraz ujemne saldo migracji mieszkańców. Przykładowo w 2016 roku w Radomsku urodziło się 378 dzieci, a zmarły 572 osoby, co oznacza, że zmarło o 194 osób więcej, niż się urodziło. Według Polskiej Akademii Nauk w powiecie i Radomsku do 2050 roku ludność zmniejszy się o ok. 30 procent. W powiecie radomszczańskim zostanie 75-78 tys. mieszkańców, w samym Radomsku niespełna 30 tysięcy. Wyludnienie miasta zaczyna stawać się niepokojącym zjawiskiem, które odbija się na życiu gospodarczym miasta, a firmy mają problemy ze znalezieniem pracowników.

Tabela urodzeń i zgonów oraz saldo migracji mieszkańców.[1]

W wyniku wyludnienia miasta już od 2013 w Radomsku przedsiębiorstwa zaczęły zatrudniać pracowników z Ukrainy. W 2014 roku w Powiatowym Urzędzie Pracy w Radomsku zarejestrowano 74 obywateli Ukrainy, w 2015 roku - 329, a w 2016 roku było ich 870. Z każdym rokiem liczba pracowników z Ukrainy zwiększa się. Najwięcej Ukraińców zostało zatrudnionych w Radomsku w Łódzkiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej.[2][3][4] Niektóre związki zawodowe w zakładach z Radomska twierdziły, że Ukraińcy zabierają pracę miejscowym. Narastały konflikty polskich pracowników wobec polityki zatrudniania obcokrajowców przez zakłady w Radomsku. 19 listopada 2017 roku w Radomsku organizacja ONR zorganizowała marsz przeciwko pracownikom ze wschodu pod hasłami "„Chcemy repatrianta a nie imigranta", protestując przeciwko zatrudnianiu przede wszystkim Ukraińców przez lokalnych przedsiębiorców. 4 grudnia 2017 w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Radomsku zorganizowano debatę na temat napływu cudzoziemców ze Wschodu na lokalny rynek. Uczestnicy debaty wskazali na potrzebę asymilacji Ukraińców, ich integracji w polskim społeczeństwie. W tym celu również z inicjatywy dzielnicowych z Radomska doszło do spotkania policjantów z 40 pracownikami z Ukrainy z jednej z firm działających na terenie strefy ekonomicznej w Radomsku. Policjanci opowiadali o regulacjach prawnych obowiązujących w Polsce. Wymienili najczęściej popełniane na terenie powiatu radomszczańskiego czyny zabronione, w tym te dokonywane przez cudzoziemców.

Pisownia nazwy miasta nie była jednolita. W dokumentach pochodzących z XIII-XV wieku najczęściej występują: Radomokye, Radomskye, Radomske, Radomsk, Radomszcze, Radomskie. Dopiero kilka wieków później została przyjęta powszechnie nazwa Radomsko.

Powszechnie się przyjmuje, że nazwa Radomska pochodzi od nazwy rzeczki Radomki, która przepływa przez Radomsko. Taki sposób tworzenia nazw grodów od rzek był w słowiańszczyźnie powszechny (por. Puck od Putnica, Mieńsk od Mienia, Pińsk od Pina i wiele innych).

W przypadku Radomska założenie to wydaje się nie do końca prawdziwe, gdyż musimy wziąć pod uwagę również skąd się wzięła nazwa rzeczki Radomki. Nazwa Radomka, składa się z dwóch części; rdzenia Radom (prawdopodobnie od słowiańskiego imienia męskiego „Radom", które było skrótem od Radomira. Imię Radomir złożone z członu Rado- (rad - "być zadowolonym, chętnym, cieszyć się" lub radzić - "troszczyć się, dbać o coś") oraz członu -mir ("pokój, spokój, dobro"). Może ono oznaczać "tego, który troszczy się o pokój) i przyrostka -ka, który dodawano do rdzenia, by określić przynależność do czegoś, czyli Radomka, to rzeczka należąca do Radomira, inaczej rzeczka Radoma, Radomira. Przykładowo rzeka Stanisława nazywałaby się Stanisławka, a wieś Wojciecha, Wojciechówka.

Nazwa Radomsko to gramatycznie przymiotnik utworzony od imienia Radom (Radomir, podobnie jak rzeczka Radomka)za pomocą przyrostka -sk, który jest formantem przymiotnikowym, kontynuantem z języka prasłowiańskiego *-ьskъ-jь, określającym przynależność do czegoś. Końcówka ta występuje także w rodzimych nazwach innych krajów słowiańskich, na przykład w czeskiej i słowackiej nazwie Czech i Słowacji, czyli Česko i Slovensko. Tak więc Radomsko - Radom-sko to kraina Radomira, ziemia należąca do Radomira, a rzeczka Radomka, to rzeczka należąca do Radomira.

Z drugiej strony jeśli nazwa Radomsko to gramatycznie przymiotnik utworzony od nazwy rzeczki Radomki (Radomka - rzeczka Radomira) za pomocą przyrostka -sk; to nazwę Radomsko należy tłumaczyć jako krainę leżącą nad rzeczką Radomką czy ziemię leżącą nad rzeczką Radomką, która wcześniej wzięła swoją nazwę od Radomira. Hipotetycznie Radomir, zajmował ze swoim rodem lub plemieniem ziemię nad niewielką rzeczką, którą od jego imienia nazywano Radomką. Ale skoro samą rzeczkę nazywano od jego imienia Radomką, to logiczne, że musiano jakoś nazywać ziemię (osadę), którą zajmował Radomir ze swoim rodem czy plemieniem. Nadal pozostaje pytanie czy nazwa Radomsko pochodzi bezpośrednio od nazwy rzeczki Radomki czy imienia Radomir.Jak na radzie nie podjęto głębszych badań nad pochodzeniem nazwy miasta.

Galeria: Cmentarz żydowski

Osobny artykuł: Historia Radomska.

Kalendarium

1243 - pierwsza pisemna wzmianka o Radomsku.

1266 - nadanie praw miejskich przez Leszka Czarnego.

1288 - sprowadzenie Franciszkanów.

XIV w. - utworzenie powiatu radomszczańskiego.

1382 - pierwszy zjazd szlachty w sprawie wyboru Króla Polski.

1384 - drugi zjazd szlachty, wybór Jadwigi Andegaweńskiej na Króla Polski.

XV w. - utworzenie starostwa niegrodowego.

1624 - splądrowanie i spalenie miasta przez Lisowczyków.

1771 - 28 listopada, Kazimierz Pułaski na czele 600-konnego oddziału zatrzymuje się na postój w Radomsku. Otrzymuje tu wiadomość o podejrzewaniu go o usiłowanie królobójstwa i o porażkach konfederatów (według: Wiesław A. Zalewski „Co Kazimierz Pułaski w Radomsku porabiał" - Gazeta Radomszczańska, 3 czerwca 2004).

1789 - delegaci miasta biorą udział w czarnej procesji.

1793 - w wyniku II rozbioru Polski miasto trafia pod zabór pruski.

1807 - miasto wchodzi w skład Księstwa Warszawskiego.

1812 - grudzień, po klęsce pod Moskwą, rozproszone resztki Wielkiej Armii Napoleona przemieszczają się przez Radomsko. Śladem tych wydarzeń jest kapliczka przy ul. Mickiewicza.

1815 - upadek Księstwa Warszawskiego, miasto znalazło się w granicach Królestwa Kongresowego.

1828 - zatwierdzenie planu regulującego zabudowę miasta.

1830 - w Radomsku stacjonuje 4 szwadron 1 Pułku Strzelców Konnych Królestwa Kongresowego. Pułk został sformowany w 1815 roku. Za udział w walkach pułk otrzymał 2 krzyże kawalerskie, 44 złote i 42 srebrne.

1846 - budowa Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, której trasa przebiegała przez miasto.

1857 - wybudowanie nowego Ratusza (wcześniejszy budynek znajdował się na środku rynku); siedziby władz miejskich oraz zmiana nazwy miasta na nazwę zaborczą - Nowo-Radomsk (obowiązywała do 1922).

1859 - pracę w Radomsku podejmuje Feliks Fabiani, nauczyciel i społecznik.

1863 - 22 stycznia, w Radomsku padają pierwsze strzały Powstania Styczniowego.

1869-1876 - w miejsce starego wybudowany został nowy kościół pw. św. Lamberta.

1874 - sierpień, Henryk Sienkiewicz wraz z narzeczoną Marią Kellerówną przebywa w pobliskim Strzałkowie w majątku Biedrzyckich [5].

1879 - przemysłowcy francuscy po wykupieniu fabryki ceraty od Szai Ruziewicza zakładają Anonimowe Towarzystwo Metalurgiczne Przemysłu w Rosji w Nowo-Radomsku.

1879 - Francuz Piotr Chanove założył fabrykę „Metalurgia".

1881 - Bracia August i Karol - synowie Michaela Thoneta z Wiednia wybudowali fabrykę mebli giętych (obecny Fameg)

1881 - 23 października, utworzenie Ochotniczej Straży Ogniowej.

1884 - Henryk Siemiradzki nabywa dworek w Strzałkowie k. Radomska, gdzie przez wiele lat spędzał wraz z rodziną letnie wakacje, a w 1901 zachorował, stracił mowę i tamże zmarł w 1902 roku.

1908 - wybudowanie synagogi.

1912 - wybudowanie Fabryki Maszyn.

1912 - wybudowanie cerkwi prawosławnej pw. św. Mikołaja Cudotwórcy

1917 - wybuch epidemii tyfusu.

1919 - utworzenie Rady Delegatów Robotniczych, istniejącej do 1921 r.

1920 - przeniesienie do miasta Huty Szkła.

1921 - powstaje Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół"

1921 - nadanie Józefowi Piłsudskiemu tytułu Honorowego Obywatela Radomska.

1925 - zburzenie radomszczańskiej cerkwi na mocy decyzji władz wojewódzkich w Łodzi z przeznaczeniem pozyskanego budulca na budowę starostwa powiatowego.

1935 - 27 października, uroczyste otwarcie nowego budynku dworca kolejowego wzniesionego według projektu inż. arch. M. Michalskiego.

1935 - 26 grudnia, zmarł Telesfor Mickiewicz i został pochowany z wielkimi honorami na radomszczańskim Cmentarzu Starym, a jego pogrzeb był manifestem niepodległościowym, na który licznie przybyli wysoko postawieni przedstawiciele władzy i wojska.

1939 - 1 września ok. godz. 5.00, na Radomsko spadają pierwsze bomby - ginie ok. 30 osób ludności cywilnej. Ciała ofiar tego bombardowania składano w kaplicy cmentarnej przy Cmentarzu Starym. Na murach tej kaplicy umieszczona jest tablica pamięci, na której wymienione są osoby poległe w wyniku bombardowania. W bombardowaniu Radomska najprawdopodobniej brały udział samoloty Luftwaffe z pułku stacjonującego w Oleśnicy (niem. Oels), który to pułk kilkadziesiąt minut wcześniej zbombardował Wieluń. W efekcie tych terrorystycznych działań Niemców, ludność cywilna w panice masowo opuszcza miasto głównie w kierunku Przedborza i Piotrkowa Trybunalskiego. Samoloty Luftwaffe atakują kolumny bezbronnych cywilnych uciekinierów.

1939 - 3 września, Niemcy zajmują miasto - do miasta wkraczają oddziały 10 armii gen. Waltera von Reichenaua.

1939 - 4 września, Niemcy rozstrzelali kilkanaście osób na Folwarkach, Bartodziejach i w Stobiecku Miejskim.

1939 - 3-5 września, w rejonie Radomska toczą się zacięte walki powietrzne. W pobliżu Radziechowic zestrzelony zostaje niemiecki samolot rozpoznawczy Henschel Hs 126, a na wschód od Radomska zestrzelono polski samolot bombowo-rozpoznawczy PZL.23 Karaś. Załoga Karasia pochowana została w mogile znajdującej się na terenie przykościelnym w miejscowości Bugaj. W najbliższych okolicach Radomska znajdują się także inne mogiły [6] polskich lotników poległych w czasie tych walk. Do tych wydarzeń nawiązuje film [7].

1939 - powstają pierwsze oddziały ZWZ AK i później jest to największa org. zbrojnego podziemia w centralnej Polsce (jednym z dowódców zostaje por. Stanisław Sojczyński).

1941 - aresztowanie przez Niemców w Radomsku 151 osób. Egzekucje były dokonywane na tzw. Kopcu oraz w pobliskich miejscowościach takich jak: Wygoda, Dmenin, Pławno, Strzałków.

1943 - likwidacja radomszczańskiego getta i masowe mordy na Żydach przez niemieckich okupantów; Armia Krajowa pod dowództwem por. Sojczyńskiego dokonuje akcji odbicia 51 więźniów (40 Polaków i 11 Żydów) z siedziby gestapo w Radomsku.

1943 - 12 grudnia, na drodze z Radomska do Pławna (Wygoda Las) żołnierze AK dokonali skutecznego zamachu na Otto Schwarzmeira, komendanta żandarmerii w Gidlach, wykonując tym samym wydany wcześniej wyrok śmierci. W odwecie Niemcy rozstrzelali w tym miejscu dwudziestu zakładników przywiezionych z Częstochowy. Miejsce to jest oznaczone pomnikiem ku czci ofiar.

1944 - 23 kwietnia, powstanie konspiracyjnej powiatowej Rady Narodowej (w 1959 roku dla upamiętnienia tego wydarzenia na ul. Fabianiego wmurowano tablicę pamiątkową).

1944 - 12 września, rozegrała się największa bitwa na ziemi radomszczańskiej - bitwa pod Ewiną. Oddziały III Brygady Armii Ludowej im. gen. Bema przyjęły bitwę z 10-krotnie liczebniejszym wojskiem niemieckim.

26 grudnia 1944 r. żołnierze Armii Ludowej pod dowództwem kpt. Bolesława Boruty (ps. „Hanicz") dokonali udanego zamachu na Dehna - komendanta żandarmerii niemieckiej w mieście.

1945 - 16 stycznia, oddziały 254 i 294 dywizji pancernej 52 armii 1 Frontu Ukraińskiego Armii Czerwonej wyzwalają miasto, w walce ginie około 20 żołnierzy radzieckich (mogiła zbiorowa - pomnik na Nowym Cmentarzu (zdjęcie).

1945 - kwiecień, kpt. Stanisław Sojczyński ps. „Warszyc" wspólnie z byłymi żołnierzami Armii Krajowej zakłada największe w centralnej Polsce antykomunistyczne Konspiracyjne Wojsko Polskie (KWP) do walki z komunistycznymi władzami Polski.

1946 - 19-20 kwietnia oddział Jana Rogólki ps. „Grot" z KWP opanował chwilowo Radomsko i uwolnił 57 aresztowanych z więzienia powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa. Po tej nie w pełni udanej akcji, oddział KWP dowodzony przez Henryka Glapińskiego ps. „Klinga" dopuścił się zbrodni na jeńcach, więcej ... [8].

1946 - w czerwcu UB aresztuje kpt. Sojczyńskiego „Warszyca" i jego dowódców, rozbijając KWP, choć nieliczne oddziały walczyły do 1947 r., a resztki organizacji pozostały w podziemiu aż do 1954 r.

1949 - rozpoczęcie budowy kombinatu drzewnego „Fameg".

1957 - elektryfikacja linii kolejowej - pierwsze pociągi elektryczne (zdjęcie)

1959 - w 15 rocznicę powstania PRL na pl. 3 Maja odsłonięto pomnik ku czci żołnierzy Wojska Polskiego i Armii Czerwonej oraz członków ruchu oporu

1964 - 28 stycznia inauguracyjne przedstawienie kabaretu „Nietoperz" [9] w kawiarni „Stylowa". Wystąpili: Dyzma Krasoń - twórca kabaretu, Janusz Niezabitowski, Wiesław Witczak, Mirosław Kaliszczak, Maria Grabiec, i inni.

1964 - przeprowadzenie I Liceum Ogólnokształcącego do nowo wybudowanej siedziby przy ulicy Górnej.

1967 - wybudowanie Miejskiego Domu Kultury.

1967 - katastrofa lotnicza radzieckiego myśliwca szkolno-bojowego MiG 15 UTI pod Radomskiem (Sucha Wieś). Prawdopodobną przyczyną była eksplozja silnika turbo-odrzutowego, co najmniej jeden pilot katapultował się bezpiecznie.

1967 - rozpoczęcie budowy „Osiedla Tysiąclecia".

1968 - 14 stycznia, uruchomienie komunikacji miejskiej w ramach Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej. Początkowo cztery autobusy kursowały na trzech liniach (1. Folwarki-Bartodzieje; 2. Strzałków-Stobiecko Szlacheckie 3. Kietlin-Stobiecko Miejskie).

1968 - kwiecień, lotniczy pogrzeb ppor. pil. Cezarego - Jerzego Owczarka (zdjęcie) oraz Strona Pamięci [10].

1970 - otwarcie Muzeum Regionalnego im. Stanisława Sankowskiego.

1979 - powstanie Radomszczańskiego Klubu Sportowego (RKS).

1980 - powstanie radomszczańskich struktur NSZZ „Solidarność" z Józefem Kowalczykiem z FMR na czele.

1991 - pierwsze wolne wybory do Rady Miejskiej w Radomsku.

1997 - wybudowanie Hali Sportowej przy PSP nr 6.

2003 - podpisanie umowy partnerskiej z miastem Makó.

2004 - podpisanie umowy partnerskiej z miastem Wozniesieńsk.

2006 - podpisanie umowy partnerskiej z miastem Lincoln.

2008 - wybudowanie pierwszego w mieście „ORLIKA".

2008 - utworzenie w MDK „europejskiej Sceny Teatru im. Stefana Jaracza".

2009 - otwarcie „małej obwodnicy" Radomska (przedłużenie ul. Tysiąclecia)

2010 - otwarcie ronda im. Ofiar Zbrodni Katyńskiej

2014 - otwarcie ronda im. Braci Różewiczów.

2014 - 29 marca, otwarcie „Eraparku" przy ulicy Sierakowskiego 11.

2014 - 23 grudnia, zmarł w Lozannie Jerzy Semkow - urodzony w Radomsku, światowej sławy polski dyrygent.

2015 - zakończenie renowacji zabytkowej kamienicy przy ulicy Kościuszki 2.

Po licznej tutejszej społeczności żydowskiej zachował się w Radomsku jedynie cmentarz żydowski z ohelem cadyków Rabinowiczów ( Wielka Synagoga została zniszczona podczas II wojny światowej), natomiast w Krakowie synagoga Stowarzyszenia Modlitwy i Dobroczynności Chasydów Radomszczańskich oraz Synagoga chasydów z Radomska. Oprócz tego w Radomsku istnieje Otwarte Muzeum Żydowskie upamiętniające miejsca związane z Żydami. W 2016 roku wmurowano kamień węgielny pod Żydowskie Centrum Pielgrzyma w Radomsku [11] przy ul. Rabina Szlomo Rabinowicza.

Klasztor Franciszkanów ufundowany przez Władysława Łokietka; reprezentuje style od gotyku po późny barok, trawiony licznymi pożarami; XIII/XIV w.;

Kolegiata św. Lamberta (1869-1876) zaprojektowany przez jednego z polskich architektów końca XIX w. Konstantego Wojciechowskiego, w stylu neobarokowym;

Dane z 30 czerwca 2004 r.:

Zabytki nieistniejące:

Cerkiew prawosławna pw. św. Mikołaja Cudotwórcy przy dzisiejszym skrzyżowaniu ulicy Staszica z ul. G. Narutowicza (zbudowana w latach 1909-1912, zburzona w 1925);

Cerkiew prawosławna pw. św. Sergiusza z Radoneża - świątynia wojskowa, przy obecnej ul. Bugaj (zbudowana w 1893, zburzona po 1918);

Kościół Ewangelicki przy ul. Wł. Reymonta;

Pałacyk przy ul. Wł. Reymonta;

Stary Ratusz na placu 3 maja;

Radomsko jest dużym ośrodkiem przemysłu drzewnego z ponad 125-letnią tradycją. Najstarszym i zarazem najbardziej znanym zakładem meblowym jest Fameg, obecnie Fameg Sp z o.o. W najlepszym okresie FAMEG sprzedawał meble na wszystkich kontynentach, a meble projektowane w Radomsku były hitami na światowych targach meblowych. Przez pewien okres firma reklamowała się hasłem „Na krzesłach z Radomska siedzi cały świat". Dziś na terenie Radomska i najbliższej okolicy zarejestrowanych jest ponad 600 zakładów stolarskich, z których większość powstała po 1990 roku. Do największych zakładów stolarskich w Radomsku można zaliczyć Meble Wach oraz FAMEG, a w najbliższej okolicy radomska Mebin, Meble Nems, Meble Krysiak, Meble Olczyk oraz hurtownię akcesoriów do produkcji mebli firmę KORNER. Radomsko jest też dużym ośrodkiem przemysłu metalowego, maszynowego i szklarskiego.

Radomsko leży na szlaku komunikacyjnym przy trasie A-1[potrzebny przypis] i posiada duży obszar[potrzebny przypis] Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej (ŁSSE), która powstała na bazie programu wyborczego Akcji Wyborczej Solidarność oraz dzięki staraniom koalicyjnych władz miasta (AWS, PSL, LM) w latach 1998-2002 przy poparciu Marszałka Województwa Łódzkiego Stanisława Witaszczyka i Prezydenta Miasta Jerzego Słowińskiego. W roku 2006 zaplanowano budowę fabryki Indesit i włoskiej firmy Bora oraz budowę Centrum Logistycznego[potrzebny przypis]. Obecnie w ŁSEE działa więcej firm, m.in.: fabryka szyb zespolonych firmy Press-Glas i firma Aquila, producent tektury. Firma JYSK we wrześniu 2010 r. zakończyła budowę dwóch zautomatyzowanych magazynów wysokiego składowania o wysokości 38 m każdy. Pod południową częścią Radomska (w dzielnicy Stobiecko Miejskie) znajdują się odkryte w latach 70 duże pokłady wód geotermalnych[potrzebny przypis].

W mieście jest 6 hoteli.

Miasto położone jest przy szlakach komunikacyjnych:

Miasto posiada już fragment zachodniej obwodnicy na odcinku od ul. Brzeźnickiej do ul. Krasickiego, przechodzący przez teren Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Obecnie jej projekt obejmuje całą część północną od ul. Brzeźnickiej do ul. Narutowicza. Rozpoczęcie budowy obwodnicy planowane jest na kwiecień 2011. Budowa zachodniej obwodnicy Radomska, zakończyła się pod koniec 2014 r. W międzyczasie trwały rozmowy dotyczące sposobu finansowania i przebiegu południowej obwodnicy Radomska od ulicy Brzeźnickiej do ulicy Krakowskiej.

Transport zbiorowy

W Radomsku działa Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacji. Przedsiębiorstwo obsługuje 18 linii miejskich i podmiejskich.

Linie miejskie - 0, 4, 8, 9, 10, 13

1 międzymiejska linia - 1

1 międzypowiatowa - 23

8 podmiejskich - 2, 3, 5, 6, 7, 11, 12, 14, 15, 25

W mieście działa również PKS Radomsko. Firma jest największym radomszczańskim przewoźnikiem wożącym pasażerów na liniach krajowych. Zapewnia bezpośrednie połączenia m.in. do Łodzi, Piotrkowa Trybunalskiego, Częstochowy, Bełchatowa, Wrocławia, Krakowa, Katowic, Przedborza, Kamieńska, Pajęczna oraz wsi na terenie całego powiatu radomszczańskiego i okolic. Dworzec PKS znajduje się obok dworca kolejowego PKP przy ulicy Władysława Reymonta.

Przez Radomsko przebiega od 1846 roku trasa Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, obecnie jest to linia kolejowa nr 1: Warszawa - Skierniewice - Koluszki - Radomsko - Częstochowa - Zawiercie - Granica (Sosnowiec Maczki), z odgałęzieniem do Łodzi Fabrycznej. Radomsko posiada bezpośrednie połączenia kolejowe Regio (PolRegio) oraz TLK i IC (PKP INTERCITY) z Warszawą, Łodzią, Piotrkowem Trybunalskim, Częstochową, Katowicami, Wrocławiem, Opolem, Krakowem, Toruniem, Bydgoszczą, Gdańskiem, Gdynią, Szczecinem, Koszalinem, Bielsko-Białą itp.

W planach jest zakończenie budowy bocznicy kolejowej do ŁSSE.

Najbliżej położonymi portami lotniczymi od miasta Radomska są:

W 2011 otwarto sanitarne lądowisko przy ul. Jagiellońskiej.

W Radomsku działają:

Muzeum Regionalne im. Stanisława Sankowskiego mieści się w zabytkowym budynku dawnego ratusza, w którym w czasie okupacji niemieckiej była katownia Gestapo oraz po 1945 r. komunistyczne więzienie Urzędu Bezpieczeństwa, gdzie mordowano członków AK, NSZ, KWP. Aktualnie muzeum posiada 4 wystawy stałe pokazujące historie miasta i okolic. W posiadaniu muzeum jest ponad 16 tysięcy muzealiów. Przy muzeum działa galeria sztuki, w której organizowane są wystawy lokalnych (i nie tylko) artystów.

Biblioteka Publiczna w Radomsku jest organizatorem spotkań ze znanymi pisarzami, zajmuje się promocją lokalnie wydawanych pozycji książkowych.

Otwarte Muzeum Żydowskie - składa się z 50 kamiennych płyt wmurowanych w chodniki przy ulicach Radomska, wskazujących miejsca budynków religijnych i świeckich (domy modlitwy, synagogi, szkoły, zakłady) związanych ze społecznością żydowską mieszkającą przed II wojną światową w tym mieście.

Wydarzenia:

Open by Night. Radomsko nocą - w 2009 roku zapoczątkowana została impreza kulturalna pod nazwą „Open by Night. Radomsko nocą". W ostatni weekend sierpnia Radomszczanie do późnych godzin nocnych mogą uczestniczyć m.in. w koncertach, spotkaniach ze znanymi ludźmi, zwiedzać muzeum. W tych wydarzeniach uczestniczyli m.in. Maciej Maleńczuk, Blenders, Zbigniew Wodecki oraz Maria Czubaszek. Wydarzenie realizowane było do 2012 roku.

Dni Radomska - odbywająca się co roku na początku czerwcu trwająca dwa dni cykliczna impreza. Od 2017 roku wydarzeniem towarzyszącym jest Festiwal Smaków.

Różewicz Open Festiwal - organizowany w październiku przez Miasto Radomsko i Miejski Dom Kultury w Radomsku festiwal poświęcony życiu i twórczości Braci Różewiczów.

Placówki oświatowe na terenie Miasta Radomska:

Przedszkole nr 1 im. Jana Brzechwy, ul. Miła 13

Przedszkole nr 2 im. Janusza Korczaka, ul. Targowa 7

Przedszkole nr 3, ul. Zygmunta Sierakowskiego 19

Przedszkole nr 4 „Pod Zielonym Ludkiem", ul. Hugona Kołłątaja 12

Przedszkole nr 5, ul. 11 Listopada 33

Przedszkole nr 6 im. Marii Konopnickiej, ul. Rolna 2

Przedszkole nr 9 im. Jasia i Małgosi, ul. Sokola 2-4

Przedszkole nr 10, ul. Armii Krajowej 13

Przedszkole Specjalne, ul. Piastowska 10a

Publiczna Szkoła Podstawowa nr 1 im. Bolesława Chrobrego, ul. Piastowska 17

Publiczna Szkoła Podstawowa nr 2 im. Tadeusza Kościuszki, ul. Józefa Piłsudskiego 22

Publiczna Szkoła Podstawowa nr 3 im. Mieszka I, ul. Marii Dąbrowskiej 27

Publiczna Szkoła Podstawowa nr 4 im. Władysława Stanisława Reymonta, ul. Szkolna 4

Publiczna Szkoła Podstawowa nr 5 im. Mikołaja Kopernika, ul. Gabriela Narutowicza 207

Publiczna Szkoła Podstawowa nr 6 im. Władysława Broniewskiego, ul. Św. Jadwigi Królowej 20

Publiczna Szkoła Podstawowa nr 7 im. Romualda Traugutta, ul. 11 Listopada 16

Publiczna Szkoła Podstawowa nr 8 im. Przyjaciół Dzieci, ul. Mikołaja Reja 81

Publiczna Szkoła Podstawowa nr 9 im. Henryka Sienkiewicza, ul. Rolna 65

Publiczna Szkoła Podstawowa nr 10, ul. Kornela Makuszyńskiego 25

Policealna Szkoła Centrum Nauki i Biznesu "Żak", ul. Tadeusza Kościuszki 6

Policealna Szkoła Medyczna "Żak", ul. Tadeusza Kościuszki 6

Szkoła Policealna dla Dorosłych "Sokrates", ul. Bugaj 3

Szkoła Policealna dla Dorosłych, ul. Szkolna 4

Państwowa Szkoła Muzyczna I Stopnia im. Grażyny Bacewicz, ul. Tadeusza Kościuszki 14

Prasa: Na terenie regionu radomszczańskiego działa pięć lokalnych gazet: Dziennik Łódzki/Co Nowego, Gazeta „Po Prostu Informacje", „Gazeta Radomszczańska", „Komu i Czemu", bezpłatny tygodnik „Między Stronami".

Portale internetowe: W 2003 roku na terenie Radomska powstał portal internetowy WirtualneRadomsko.pl wskutek przekształcenia z Internetowego Radia Radomsko. Największą popularnością portal cieszył się w 2006 roku, kiedy wygenerował 1 315 029 odwiedzin. 1 stycznia 2007 roku portal zakończył działalność. Obecnie najważniejsze portale internetowe to Radomsko.naszemiasto.pl oraz Radomsko24.pl. Coraz większą popularnością cieszy się także blog historyczno-turystyczny Radomsk.pl oraz portal informacyjny gazety Pomiędzy Stronami. W sierpniu 2018 roku został zarejestrowany radomszczański portal internetowy Spotradomsko.pl, serwis informacyjny największej społeczności radomszczan w internecie

Radio: Do końca 2004 roku w Radomsku znajdował się nadajnik RMF FM na 97,1 FM. W pierwszych dniach 2005 roku przeniesiono go na Stację Linii Radiowych w Dobromierzu znajdującą się 30 km od miasta, i tam jest do dziś.

We wrześniu 2006 roku powstało Ersko, nadające na dwóch kanałach radio internetowe regionu radomszczańskiego. W ofercie jest głównie muzyka techno i dance na kanale głównym oraz inne rodzaje muzyki na kanale „Mix". Od sierpnia 2008 z Radomska emituje swój sygnał radio RMF Maxxx Kielce/Radom, na 101,1 FM. Od 7 grudnia 2015 roku zaczęło nadawać internetowe radio ERA z Radomska.

Na terenie Radomska działalność religijną prowadzą następujące Kościoły i związki wyznaniowe:

W Radomsku działa „liga miejska szóstek" organizowana przez MOSiR w Radomsku.
Na terenie miasta Radomska i powiatu radomszczańskiego działa też Powiatowe Zrzeszenie LZS, które jest organizatorem licznych imprez sportowo rekreacyjnych o randze gminnej, powiatowej i wojewódzkiej.

# data[].attributes.attachment_link.description
Radomsko - miasto w województwie łódzkim, siedziba powiatu radomszczańskiego oraz gminy Radomsko. Położone 90 km od Łodzi, 40 km od Częstochowy i 180 km od Warszawy leży na Wyżynie Przedborskiej, nad rzeką Radomką. Było miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego w tenucie radomszczańskiej w powiecie radomszczańskim województwa sieradzkiego w końcu XVI wieku.

# data[].attributes.body
zaczynam wielką przygodę z eTwinning; pedagog specjalny, wychowawca klasy II/III w Szkole Podstawowej Specjalnej w Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym im. ks. Jana Twardowskiego w Radomsku; pedagog od 33 lat (z 13-to letnią przerwą - administracja państwowa); Administrator strony i grupy na FB Wyjątkowi choć zwyczajni; dostępna na eTwinning i Facebook.

# data[].attributes.body
My name is Gözde Pınar OBALI. I live in Istanbul in Turkey. I am working in primary school. My school's name is Mehmet Akif Prımary School. I am a first grade teacher. My students are 7-8 years old. I studied 18 years in my profession.

# data[].attributes.body
I will be in the first grade in 2020-2021 academic year. My students are 7-8 years old.
I have 38 students. I have 20 boys and 18 girls.

# data[].attributes.headline
GÖZDE PINAR OBALI-Mehmet Akif Primary School

# data[].attributes.subject
GÖZDE PINAR OBALI-Mehmet Akif Primary School

# data[].attributes.body
Mehmet Akif Primary School Ümraniye is also located in Istanbul in Turkey. There are 71 teachers and 1880 students. There are 48 classrooms in the school. There are also 8 kindergartens.

# data[].attributes.body
https://youtu.be/m3Sv16eKkZ8

# data[].attributes.attachment_link.title
İstanbul Tanıtım 2016 | Turkey Istanbul the centre of the world

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=_jjIKMl90iM&t=135s