# data[].attributes.body
Ik zou deze reis aanraden als je houdt van mooi, poëtisch geschreven boeken. En als je je woordenschat wil vergroten dan is dit ook een aanrader. Als je van spannende boeken houdt dan is dit boek zeker geen aanrader, want er zit niks van spanning in. Ikzelf vond het een mooi boek om voor een keer te lezen. Ik vond het moeilijk om de belangrijke ruimtes uit het boek te kiezen, want er zit heel erg weinig verhaal in het boek. Daarom is het ook moeilijk om echt in het boek te komen. Het is een dun boek en dat vind ikzelf in dit geval wel fijn. Het  thema over het lot en doodgaan vond ik best zwaar.

Het boek eindigt met dat mevrouw Verona dood gaat. Ze komt bij het rijk der fabelen aan. En ze geeft antwoord op de belangrijkste vraag van haar leven: Noem één kenmerk, slechts één die jouw hele leven typeert. Opmerkelijk is dat ze niet de muziek noemt, maar dat ze een aantrekkingskracht op honden heeft.
Het boek eindigt waar het ook begonnen is, op het bankje.

# data[].attributes.headline
Het bankje aan de meander rivier in het dal

# data[].attributes.subject
Het bankje aan de meander rivier in het dal

# data[].attributes.body
Mevrouw Verona daalt de heuvel af. Op weg naar beneden gaat het sneeuwen. Als ze beneden aankomt gaat ze op een bankje zitten bij een rivier. Het is een meanderende rivier met kronkels. Het is een gure februaridag. Daar bij de rivier wacht ze op haar laatste moment. Ze wacht tot dat ze naar het rijk der doden gaat. Als ze op het bankje zit kijkt ze terug op haar leven.

Op het bankje begint de reis door het boek. Je maakt een reis door haar leven, je leert de mensen in het dorp Oucwègne kennen en je krijgt een zicht in de situatie en gebeurtenissen van het dorp. Het dorp Oucwègne was oud en leeggelopen. Een hele generatie lang werden er geen vrouwen geboren, dus er konden ook geen nieuwe kinderen komen. In het dorp is heel weinig te doen. Ik kreeg het gevoel dat het dorp een beetje achterliep. Maar hierdoor was er in het dorp wel een groot saamhorigheidsgevoel. Ze denkt aan madame Lunette die eigenlijk dierendokter was, maar er was verder slechts één andere dokter dus moest zijn ook mensen behandelen. En ze dacht aan haar man. Aan leuke en droevige momenten met hem. Ze hadden elkaar op het conservatorium leren kennen. Ze speelden samen, zij cello en hij piano. Daarna zijn ze altijd bij elkaar gebleven. Tot dat hij ziek werd en merkte dat hij impotent werd daarom hakte hij voor mevrouw Verona nog een voorraad hout en daarna hing hij zichzelf op aan een boom.

Het is een rustige sfeer zonder spanning, maar wel met verdriet. Ze weet dat hier op dit bankje haar leven zou eindigen. Het leven maakt haar niet zoveel meer uit zonder haar man. Al die jaren dat hij al overleden is, heeft ze in rouw geleefd. En die jaren zijn zo voorbij gegaan. Ik ervaarde dit moment als een moment waarin mevrouw Verona wist dat ze zou gaan sterven. Doordat ze zou gaan sterven liep ze haar leven nog even langs. Hier op dit bankje begint en eindigt de reis door haar leven.

# data[].attributes.headline
De kantine van de oude Katholieke cinema

# data[].attributes.subject
De kantine van de oude Katholieke cinema

# data[].attributes.headline
De hond van mevrouw Verona en meneer Pottenbakker

# data[].attributes.subject
De hond van mevrouw Verona en meneer Pottenbakker

# data[].attributes.headline
De kantine van de oude Katholieke cinema

# data[].attributes.subject
De kantine van de oude Katholieke cinema

# data[].attributes.body
Als al het werk gedaan was dan gingen de mannen naar de kantine van de oude katholieke cinema. Ik kreeg de indruk dat de kantine oud en verlaten was, maar desondanks was het wel heel gezellig. Ze gingen in de kantine drinken en fanatiek tafelvoetballen. Vrouwen, die deden niet mee. Er waren ook niet zoveel vrouwen in het dorp. Maar mevrouw Verona deed als enige vrouw wel mee. Mevrouw Verona en meneer Pottenbakker waren samen een duo. Het was lastig voor hen om een ander duo uit te dagen, want 'er viel geen eer te rapen uit een overwinning van een vrouw.' De mannen speelden liever mét een vrouw, want als je won met een vrouw als medespeler dan moest je wel erg goed zijn. Er was spanning door het tafelvoetbalspel, maar het was ook gezellig in de kantine. Toen meneer Pottenbakker overleden was hing er wel een andere sfeer in de kantine, want als weduwe speelde ze alleen nooit meer mee. Het was nog steeds gezellig, maar de mannen in de kantine probeerde wel om niks te zeggen over meneer Pottenbakker. Het verhaal mocht ook niet een beetje die richting opgaan. Ik had het gevoel dat de mannen in de kantine een beetje verliefd op mevrouw Verona waren. Ze hoopten steeds dat ze over haar verdriet heen was en dat ze iets met iemand anders aan wilde gaan. Maar dat gebeurde niet tot op één dag. Ze legde een muntstuk op tafel en ze zei: 'Wie durft!'. Dit was de eerste keer in al die tijd dat ze weer mee deed. De mannen wilden allemaal dolgraag met en tegen haar spelen.

# data[].attributes.headline
Huis van mevrouw Verona en meneer Pottenbakker

# data[].attributes.subject
Huis van mevrouw Verona en meneer Pottenbakker

# data[].attributes.headline
Het huis van mevrouw Verona en Meneer Pottenbakker

# data[].attributes.subject
Het huis van mevrouw Verona en Meneer Pottenbakker

# data[].attributes.body
Het huis staat op een heuvel in het dorp Oucwègne. Het is een houten huis. In de tuin van het huis staat een bos. Bij het huis stond een hele grote voorraad hout. Die voorraad had meneer Pottenbakker voor dat hij stierf gehakt voor zijn lieve vrouw, mevrouw Verona. Nu is die grote voorraad er niet meer. Het laatste blok hout heeft mevrouw Verona vandaag, een koude dag in februari, op de kachel gelegd. Daarom besloot mevrouw Verona naar beneden te gaan. Ze zou bij de rivier wachten tot dat het lot zich aan haar overgaf. Ze ging weg van het huis waar ze met meneer Pottenbakker jaren lang gewoond heeft. Jaren geleden op een dag in het voorjaar bespraken mevrouw Verona en meneer Pottenbakker of ze het huis zouden nemen. Het huis was in slechte staat.  Maar uiteindelijk besloten ze toch het huis te kopen, omdat ze er zouden kunnen sterven en ongelukkig zouden kunnen zijn. Ongelukkig, want zij realiseerden zich dat de één ooit dood zou gaan en dat de ander achter zou blijven. Mevrouw Verona hield heel erg van meneer Pottenbakker. Ze deden veel samen en ze hadden veel met elkaar gemeen. Ik denk dat ze samen een hele gelukkige tijd hebben gehad. Toen meneer Pottenbakker overleden was besloot mevrouw Verona  om van de boom waar hij zich aan had opgehangen een cello te maken. De cello staat nu in het huis. Elke ochtend speelde ze erop. Het was een lelijke cello met een lelijke klank, want de boom was niet van het goede hout. Maar desondanks speelde ze er elke ochtend op om aan meneer pottenbakker te denken. Om het gevoel te hebben dat hij er toch nog was. Ze deed ook vaak zijn truien aan om zijn geur te ruiken. Voor dat meneer Pottenbakker overleden was hing er een sfeer van liefde en van leven. Maar toen hij overleden was hing er voor mijn gevoel een sfeer van dood, rouw, gemis en liefde.

# data[].attributes.body
Mijn reisblog gaat over het boek ‘Mevrouw Verona daalt de heuvel af’. Het boek is geschreven door Dimitri Verhulst (1972). Hij is een Belgische schrijver en dichter. Hij heeft ook nog andere kinderboeken geschreven zoals 'De helaasheid der dingen' en 'Hotel Problemski'. De uitgeverij van het boek is CONTACT. De eerste druk van het boek was in 2006. In 2007 werd het boek genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. In het boek schetst Dimitri Verhulst een beeld van het leven van mevrouw Verona. Het boek is heel erg mooi en poëtisch geschreven. Het is nogal somber boek en ook geen spannend boek. Maar daardoor hangt er wel een rustgevende sfeer. Het boek bevat slechts honderdtien pagina's. Het taalgebruik vond ik soms best complex. Hij gebruikt soms Vlaamse woorden en ook veel ouderwetse woorden. Hij maakt veel gebruik van zintuigelijke metaforen. Een voorbeeld is: "..., die hun muzikale smaakpapillen aantastten." Je kunt muziek niet proeven. Hierdoor moet je vaak even nadenken.  Ondanks de sombere sfeer vond ik het een leuk boek om te lezen.

Een korte samenvatting:

De man van mevrouw Verona is al een tijdje overleden. Als ze het laatste houtblok van de voorraad op de kachel legt besluit ze de heuvel waar ze op woont af te dalen. Ze is al oud en ze weet dat de terugtocht naar boven fysiek niet meer gaat lukken. Beneden denkt ze terug aan haar leven in het dorp Oucwègne. Aan de bewoners van het dorp en aan meneer Pottenbakker, haar geliefde man. Ze zit op een bankje bij de rivier met haar hond op haar voeten. Daar wacht ze op haar laatste moment. Een citaat uit het boek: "Dat ene typische elementje waarmee ze haar tweeëntachtig jaren omvattende bestaan zou samenvatten, was dat honden steeds haar gezelschap hadden uitverkozen." Zo omschrijft mevrouw Verona haar hele leven