# data[].attributes.body
9/A 693

# data[].attributes.body
Ağlama
Evler gözümün önünden sel gibi akıyor, ray sesleri boğuk bir şekilde kulağıma vuruyordu. Vagonun başında duran sıska kondüktör düdüğünü çaldı ve bağırdı: “İstasyona varmak üzereyiz!”. Neredeydim neden buradaydım anlam veremedim ama içimden bir ses yolculuğa devam etmem gerektiği söyledi. Yanımdaki yaşlı adam kahvesini içen sıska kondüktöre söylenip duruyordu. Çantamdan simit çıkartıp yemeye başladığım esnada karşı koltuğa uzun boylu birisi oturdu. Adamın yüzüne sardığı atkı nedeniyle yüzü belli olmuyordu. Yüzündeki atkıyı açtı ve
-Günaydın hanımefendi.
-Size de günaydın
Türk olduğumu nerden anlamıştı çok merak ettim, kendi kendime sorsam mı sormasam mı çatışmasına girdim ve sordum
-Türk olduğumu nerden anladınız acaba?
-Yediğiniz simit, Sydney’de bulunmayacak kadar güzel kokuyordu.
Bir bebeğe baktığınızda olduğu gibi yüzümde istemsiz bir tebessüm oluştu. Adamın okuduğu kitap dikkatimi cezbetti, adam sayfaları hızla çeviriyor kullanmaktan yıpranmış kalemiyle cümleleri işaretliyordu.
-Ben bu kitabın yazarıyım dedi bir anda. Sanki aklımı okuyor ne soracağımı tahmin ediyordu. Bu kadar dikkatli birisi hiç görmemiştim. Kondüktöre ne kadar yolumuzun kaldığını sormaya giderken hala adamı düşündüğümü fark ettim. Galiba ona, hayır hayır olamaz. Aklımdan geçenleri unutmaya çalıştım. Geri geldiğimde adam yoktu ve kitabını bırakmıştı. Üzüntüyle adamın kitabını aldım sayfaları çevirmeye başladım. İlk sayfada şöyle yazıyordu, “Sevgili Oya’ya”. O an donup kaldım terlemeye başladım, yanımdaki yaşlı adamın bile lakırdılarını duymaz oldum.
-Aaah ayağım!
Ayağımı yatağa vurmuşum. Annem odama geldi ve yatağımın üzerindeki kitabı sordu.
Neyden bahsediyordu anlamadım, başımı kaldırmaya mecalim yoktu, gücümü toplayıp baktım. Ne, hayır hayır bu olamaz! Bu imkansızdı adamın verdiği kitap ayak ucumda duruyordu. O kitabın bu kitap olduğundan emin olmak istiyordum. Bir dakika! İçinde bir şey yazıyordu. İçini açtım ve gerçekten de yazıyordu. Hayretler içinde kaldım, elim ayağıma dolaştı.
Annem kahvaltıya çağırıyordu, hiçbir şey olmamış gibi sakin bir cevap vermeye çalıştım. Kahvaltıda ağzıma bir şey almadım, babam soru sorunca anlamıyor boş gözlerle tabağa bakıyordum. Hastayım dedim odama gittim. Bir şey yapmalıydım, kim böyle bir şeyle karşılaşır ki hayatta diye düşünüp kafama taktım ve kafamda garip senaryolar yazdım. Sydney’e gidip o adamı bulmalıydım. Ama aileme ne diyecektim, nasıl gidecektim zaten bu aralar sıklıkla hasta oluyordum ve zayıflamıştım. İstanbul Üniversitesini yeni bitirmiştim yüksek lisans yapmaya gidiyorum diye bir yalan uydurabilirdim. Tren biletlerini aldım ve eşyalarımı hazırladım çantama kitabı koydum, babam ve annem istasyonda ağlıyordu, içleri kasvetle dolmuştu. Yapamazdım onlara gerçeği nasıl söyleyecektim, o adamı bulup konuşacak ve geri dönecektim. Ayaklarım kal diyor kalbim git diyordu.
Yolculuk boyunca rüyamı ve o adamı düşündüm. Kitabın ismi “Ağlama” idi, neden böyle bir isim koymuştu o adam neler düşünüyordu rüyama nasıl girdi her şeyi merak ediyordum. Kitabın ciltti hazır olmamıştı herhalde, yazarın yani adamın ismi yazmıyordu. Yolculuk bittiğinde büyük bir çaresizlik içerisinde kaldım, adamı nasıl bulacaktım; koca ülkede yalnızdım sadece elimde bir kitap ve düşüncelerim vardı.
Kitap, ırkçılığa maruz kalan bir çocuğun okulda yaşadıklarını ve onu seven bir öğretmeninin ona yardım etmesini anlatıyordu. Acaba her şey bu kitapta mı gizliydi, hikayede geçen belli adresler ve anekdotlar vardı. Evet, evet! Nasıl düşünemedim o adreslere gitmeliydim, İyi ki İngilizce biliyorum yoksa vay halime diye iç geçirdim. Kitapta yazan adrese gittim, adres iki katlı siyah bir binayı gösteriyordu duvarlarının üzerinde beyaz yazılar vardı. Yazılara anlam veremedim. Adres ikinci katı tarif ediyordu, yolculukta kafamda kurduğum kötü senaryolardan dolayı başım ağrıyor ateşim düşmüyordu. Bir kat bile çıksam nefes nefese kalıyordum. Kapıyı bir zenci açtı. Çocuğun saçları yolunmuş ayakları yara bere içindeydi. Ona her şeyi anlattım ve ağlamaya başladı. Titrek bir sesle
-O benim öğretmenimdi dedi ama kaç aydır okula gelmiyor onu çok özledim.
Diye ağlamaya başladı.
Gözlerim kapanmaya başladı. Tekrar gözlerimi açtığımda açlıktan bayıldığımı fark ettim. Şimdi anlamıştım kitapta geçen öğretmen o adam, çocukta bu çocuktu. ​Binaya bu yüzden beyaz yazılar yazıyorlardı. Çocuğun durumuna mı üzüleyim kendi durumuma mı bilemedim. Bir şeyler atıştırdım ve doktora gittim hastanede kustum ve ağrılarım başladı. Doktor muayeneden sonra diğer doktorlarla hararetli bir şekilde konuşmaya başladı ve bana kanser olduğumu söyledi. O an kaynar sular başımdan aşağı döküldü, ağlamaya başladım. Ölmeden önce tek dileğim o adamı bulmaktı çünkü ona aşık olmuştum. Sonunda gerçeği kendime itiraf edebildim. Olur ya hani başınıza bir şey gelince aklınız başınıza gelir bana da öyle oldu. Okula gidip adamın adresini aldım ve adamın evine gittim, adamın komşuları onun bir kafede çalışmaya başladığını ve bu aralar kafasının çok dağınık olduğunu söylediler. Kafenin adresini aldım ve sokaklarda yürümeye başladım. Yalnızdım, çaresizdim, ölüyordum. Kafeye geldiğimde bir simit söyledim ve adamın gelmesini bekledim. Garson
-Buyurun hanımefendi dedi
Bu ses onun sesiydi. Arkamı döndüm adam elindeki tepsiyi yere düşürdü ve birbirimize bakakaldık. Aşık olduğum kişiyi bulmuştum aynı ses aynı boy aynı dikkatli bakışlardı. Ve oracıkta…

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=nyfX7TEPQow

# data[].attributes.body
Aylin Alpuğan 9/D 821

# data[].attributes.body
Aylin Alpuğan 821 (Lider)
Tijda Zilan Palancı 771
Tuba Haberdar 738
Vildan Fidan 718
Zeynep Nil Tok 876

# data[].attributes.attachment_link.title
D Geleceğin Edebiyatı Grubu Hikaye Yazısı

# data[].attributes.body
9/A 693

# data[].attributes.body
9/A 693

# data[].attributes.attachment_link.title
Anne Frank’ın Hatıra Defteri Kitap Fragmanı

# data[].attributes.body
Şevval Su Aktaş 9D 663

# data[].attributes.headline
Özge Nur Akoğlu (lider) 678Şevval Su Aktaş 663Zeynep Kongur 882Serra Kaynak 689Elifsu Sağıroğlu 655

# data[].attributes.subject
Özge Nur Akoğlu (lider) 678Şevval Su Aktaş 663Zeynep Kongur 882Serra Kaynak 689Elifsu Sağıroğlu 655

# data[].attributes.body
Kim demiş?

Kim demiş uğruna ölünmez diye ?

Bu yurdun toprağına, denizine,

Özgürlük ruhuyla akan nehrine.

Ölüm kolaydır bu vatan aşkıyla.

Kim demiş uğruna ölünmez diye ?

Eşit ve adil memleketime.

Katılmak serbesttir bu serüvene,

Bu vatan için hep, sonsuza dek…

# data[].attributes.headline
Özge Nur Akoğlu (lider) 678Şevval Su Aktaş 663Zeynep Kongur 882Serra Kaynak 689Elifsu Sağıroğlu 655

# data[].attributes.subject
Özge Nur Akoğlu (lider) 678Şevval Su Aktaş 663Zeynep Kongur 882Serra Kaynak 689Elifsu Sağıroğlu 655

# data[].attributes.body
https://youtu.be/SGOzpscotH4

# data[].attributes.attachment_link.title
Kitap Fragmanı Anne Frank'ın Hatıra Defteri

# data[].attributes.body
Muhammed Arda Çetin 9/A 726

# data[].attributes.attachment_link.title
Anne Frank ın Hatıra Defteri (kitabın fragmanı)

# data[].attributes.body
Şevval Su Aktaş 9D 663

# data[].attributes.body
Özge Nur Akoğlu 9/D 678
https://youtu.be/_cBIY6xMYAo

# data[].attributes.body
Şevval Su Aktaş 9D 663

# data[].attributes.body
9/D 5.Grup
Grup lideri: Özge Nur Akoğlu 678
Şevval Su Aktaş 663
Zeynep Kongur 882
Elifsu Sağıroğlu 655
Serra Kaynak 698

# data[].attributes.body
Anne Frank'ın Hatıra Defteri

# data[].attributes.attachment_link.title
Anne Frank'ın Hatıra Defteri-Kitap Fragmanı

# data[].attributes.body
Aylin Alpuğan 9/D 821 (lider)
Tijda Zilan Palancı 9/D 771
Vildan Fidan 9/D 718
Tuba Haberdar 9/D 738
Zeynep Nil Tok 9/D 876

# data[].attributes.attachment_link.title
Geleceğin Edebiyatı Anahtar Kelimelerle Şiir Yazma

# data[].attributes.body
Başkan: Yusuf Mücahit Tunçlar 654
Yusuf Sami Yılmaz 687
Mehmet Oğuzhan Kurhan 878
Ali Erkan Kukul 870
Tahsin Can Bıyık 701

# data[].attributes.body
Özge Nur Akoğlu 9/D 678

# data[].attributes.body
Muharrem Akman Aksu 9-A 699

# data[].attributes.body
Mustafa Kahraman 9/A 647

# data[].attributes.body
Mustafa Kahraman 9/A 647

# data[].attributes.body
https://youtu.be/4V6IKk8261Q

# data[].attributes.body
Mustafa Kahraman 9/A 647

# data[].attributes.body
MUSTAFA KAHRAMAN 9/A 647

# data[].attributes.body
M.Akman aksu 9-A

# data[].attributes.body
Muharrem Akman AKSU 9A 699

# data[].attributes.body
ORMANDAKİ KARMAŞA

# data[].attributes.body
https://youtu.be/tw5Rs2mhmdI

# data[].attributes.body
Emre KARAMAN 9/A 646

# data[].attributes.body
Emre KARAMAN 9/A 646

# data[].attributes.body
Feyza Kılıç 693
Asude Büşra Güvenkaya 712
Ada Cengiz 770
Betül Buse Aydın 648
Pelşin Alper 694

# data[].attributes.body
Enes Can Coşkun 9-D 686

# data[].attributes.body
İYİLİK ELÇİSİ

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Develer tellal iken, pireler berber iken… Ben dedemin beşiğini sallarken…

Uzak mı uzak diyarların birinde tüm işlerinde kaplumbağaları kullanan bir ülke varmış. Ülkede yaşayan herkesin bir kaplumbağası varmış ama kimsenin birden fazla kaplumbağası olmazmış. Kaplumbağaya herhangi bir zarar geldiğinde veya yaralandığında ise onun yerinealmak için yeni doğan kaplumbağalardan birine bakarlar, sonrasında  onu yeni kaplumbağaları olarak alırlarmış. Kaplumbağaları bizim bildiğimiz kaplumbağalar gibi küçük ve yavaş değilmiş. Onlar kocaman ve hızlılarmış. Buna rağmen yaşlandıkları zaman kimse onlara merhamet göstermezmiş. Bu ülkede yaşayan Lino adındaki genç, yardımsever çocuk kaplumbağasına çok değer verirmiş.

Lino ailesiyle beraber hergün gün ağarmadan önce evin arka tarafındaki dev kırmızı marul tarlasında kaplumbağasının karnını doyururmuş kaplumbağası doyduğunda ise  işlerini yapmaya başlarmış. Lino yaşadığı evden çok uzakta ülkenin en büyük ormanında çalışıyormuş. Ormana çalışma arkadaşlarıyla beraber düzenli bambu eker ve uzamış bambuları keserlermiş. Bu bambularla su hatları, köprüler ve ev eşyaları yapılırmış. Lino bambuları eker, toplar ve kaplumbağasına yükleyip bambu merkezine götürür satar kazandığı para ile ailesinin geçimini sağlamış.

Gel zaman git zaman Lino’nun kaplumbağası iyice yaşlanmış. Artık uzun mesafeleri gidince yoruluyor, ağır yükler taşıyamıyormuş. Lino, Baş Kontrolcü kaplumbağasının durumunu anlamasın diye işini arkadaşlarından daha az zamanda bitiriyormuş böylece kaplumbağasına bambu merkezine gitmek için daha çok zaman kalıyormuş.

Günlerden bir gün ormanda aşırı şiddetli bir yağmur yağmış. Herkes bir şekilde işini bitirip gitmeye çalışmış ama yağmurun yağması Lino’yu yavaşlatmış. Bambu merkezine herkesten sonra varmış. Baş kontrolcü ona “Neden bu kadar geç kaldın, kaplumbağan mı rahatsızlandı?” diye sormuş. Lino bu soruyu duyunca paniğe kapılmış çünkü kaplumbağasından ayrılmak istemiyormuş o yüzden Baş kontrolcüye “Hayır, efendim. Bambuları sıkı bağlayamadığım için merkeze gelirken yolda düştüler, onları bağlamak için yeniden uğraştım.” demiş. Baş kontrolcü inanmamış gibi görünüyormuş "Bundan sonra gözüm üzerinde olacak Lino, seni daha sıkı takip edeceğim. " demiş.

Lino söylediği yalandan dolayı utanç duyarak ve kaplumbağasının elinden alınmasından korkarak evine doğru yol alıyormuş o kadar dalgınmış ki evine giden yolu karıştırmış. Kaybolduğunu sonradan fark eden Lino yere çöküp ağlamaya başlamış.

Az sonra yerdeki küçük tepeciklerden sesler duymuş. Her tepecikten birer köstebek çıkmış. Köstebeklerden en bilge görüneni Lino’ya “Evlat, nedir seni bu kadar üzen şey? Söylersen sana yardımcı olabiliriz.” demiş. Lino başlamış derdini anlatmaya “Bizim ülkede kaplumbağalar her iş için kullanılır hayatımızın önemli parçalarıdır ne yazık ki yaşlandıklarında ve artık iş yapma işlevlerini kaybettiklerinde eskisi kadar önem görmezler. Benim kaplumbağam da yaşlandı ve yavaşladı ama ben ondan ayrılmak istemiyorum bu yüzden daha hızlı çalışıyorum ama bugün yağan yağmurdan dolayı o kadar hızlı çalışamadım Baş yönetici bana neden geciktiğimi sorduğunda ise ona yalan söyledim.” demiş ağlayarak. Bilge köstebek ”Üzülme biz sana yardımcı olacağız kaplumbağandan ayrılmamanı sağlayacağız.” demiş.

Köstebeklerin planı Lino ve kaplumbağasına bir yeraltı tüneli kazmakmış. Tünelin bir ucu ormana diğer ucu bambu merkezine çıkacakmış. Tünelin her iki ucuna da birer nöbetçi bırakılacakmış.

Tünel bittiğinde Lino ve kaplumbağası tüneli denemişler. Tünel gerçekten de bütün kısa yolların birleşimi gibiymiş. Çok hızlı bir şekilde bambu merkezine varmışlar. Lino tünelden geri dönüp köstebeklere teşekkür etmek istemiş. Lino köstebeklere ” Bizim için yaptığınız şeyler için size çok minnettarım sayenizde kaplumbağamdan ayrılmayacağım. Benden ne isterseniz isteyin yapacağım.” demiş. Bilge köstebekse “ Senden çok büyük bir şey istemeyeceğiz. Sadece gelip kralımızı görmeni istiyoruz.” demiş.

Bilge köstebek önde diğer köstebekler ve Lino arkasında bir sürü gizli geçitlerden geçmişler az gitmişler uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler sonunda köstebeklerin yer altı ülkesine varmışlar. Bu ülkenin insan dünyasından bir farkı yokmuş. Kendi su kaynakları, kulübeleri, tarlaları, pazarları varmış. Lino bütün bu şeyleri görünce çok şaşırmış.

Bilge köstebek Lino’ya etrafı gezdirdikten sonra onu saraya götürmüş ve kralın odasına çıkarmış. Lino odaya girdiğinde kralın bir insan olduğunu görmüş. Lino krala “Ben sizin de halkınız gibi köstebek olduğunuzu düşünmüştüm ama siz de bizim gibi insanmışsınız.” demiş. Kral “Evet, haklısın. Gel yanıma otur da sana tüm hikâyemi anlatayım.” demiş.

Lino gidip kralın yanına oturmuş. Kral başlamış hikâyesini anlatmaya “Ben yeryüzünde yaşarken insanlara çok kötülük yaptım, onların acı çekmesine sebep oldum. Sonra çok pişman olup buraya kaçtım burada köstebek halkıma insan dünyasını, nasıl düzenli yaşayacaklarını anlattım onların huzur içinde yaşamasına yardımcı oldum. Ama yıllar geçse de bir türlü üzerimden insanlara yaptıklarım yüzünden duyduğum pişmanlığı atamadım. Sonunda Bilge köstebeğe danıştım. O bana yeryüzünden bir elçi seçip onun aracılığıyla zor durumdaki insanlara yardım etmem önerisini sundu.” diyip Lino’nun yüzüne bakarak konuşmasına devam etmiş “Elçimizin kim olacağını ararken birçok kötü niyetli insanla karşılaştık. En sonunda seni bulduk seni uzun zamandır gözlemliyorduk ve ne kadar iyi niyetli bir insan olduğunu anlamıştık. Eğer kabul edersen senin yeryüzündeki iyilik elçimiz olmanı istiyoruz.” demiş kral. Lino gülümseyerek “ Bu dediğinizi seve seve yaparım efendim.” demiş.

O günden sonra Lino zor durumdaki insanları bulmuş onlara köstebekler kralıyla beraber yardım etmiş. Ve daha uzunca bir süre kaplumbağasıyla mutluca yaşamış diğer yaşlanmış kaplumbağalar için de tüneller hazırlamışlar.

Gökten üç elma elma düştü; biri bu masalı anlatana, biri dinleyene, diğeri de bütün iyi insanlara olsun…

Tijda Zilan Palancı 9-D 771

# data[].attributes.body
9/A 3.GRUP

Sevgi bir çiçekti,korkuyla soldu.
Empati sokaktı,çıkmaza saptı.
Irkçılık dostluk sınıfında kaldı,
Kalmayan tek şey ise umut oldu.

# data[].attributes.body
Gerilen göndere kanlı bir zulüm
Asıldı umutlar yağlı urgana
Durmazdı anlamazdı bir şey dünya
Soykırımlar var insanlık nağmına

Büyük kalbinde bir tohum umut
Sen bu zamanda özgürlüğü unut
Dünyalar orda dışarda sürüyor.
Bir küçük kızdı o evde çürüyor.

Günden güne azalıyor umutlar
Dışarıda bitmeyen katliamlar
Belki ileride olacaktı yazar
Bitemeyecek belki de hiç savaşlar.

Aynalar yalnız kaldı bu kasvette
Hakla batılın harbi bitmez tekte
Belki bunlar hiç olmazdı gerçekte
Kurduğumuz hayaller bile sahte

# data[].attributes.body
X´İ BULAMAYANLAR
FEYZA KILIÇ 693( LİDER )
ADA CENGİZ 770
ASUDE BÜŞRA GÜVENKAYA 712
BETÜL BUSE AYDIN 648
PELŞİN ALPER 694

# data[].attributes.body
9A 5.grup
Elif KIRKIÇ 737 (lider)
Fatıma Zehra YELKEN 700
Tuana DERELİ 756
Zeynep Zümral KILIÇ 765
Beyza Gül ÖZTÜRK 696

Lafa gelince yok hiç ayrımcılık,
Bu nasıl zihniyet bu nasıl aptallık.
Gözlerden okunurken yalnızlık,
Hapsolurken umutlara sarıldık.

Farz edin ki savaşta bir genç kız
Gençliğiyle beraber yapayalnız.
Ne aşk kalmış ülkede ne şefkat,
Ölürken gençliğine doyamamış.

# data[].attributes.body
9A 1.Gurup
Rumeysa Altun 642
Eda Tüzi 874
Leyla Sıla Şimşek 682
Medine Çığır 777
Seniye Erdoğan 656

SAVAŞ

Ölüm bakışları semaya değince
Bi çare haykırışları sokağı kaplayınca                              Titrek bakışları çığlığı olunca                                            Sızladı tüm dünyanın burkuk yüreği

Tek başına bulutlara sığınınca
Tüm benliğiyle kaçmak isteyince
Kan kırmızısı,semayı boyayınca
Ölmüştü körpecik yüreğinin umudu.

# data[].attributes.headline
Vildan Fidan 9/D 718                   ÇOBAN VE KAVALI

# data[].attributes.subject
Vildan Fidan 9/D 718                   ÇOBAN VE KAVALI

# data[].attributes.body
Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde develer tellal iken pireler berber iken ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir çoban varmış.

Çoban her gün sabah kalkar, koyunlarını alır, yemyeşil çayıra gider, akşama kadar sürüsüyle gezermiş. Çok sevdiği kavalını da yanından eksik etmezmiş. Sonra küçük kulübesine döner elindekilerle mutlu mutlu yaşarmış.

Günün birinde sürüsüyle geziyormuş çoban. Her zamanki gibi çoban abasını çıkarmış. Ağacın gölgesinde dinlenirken koyunlarını sayıyormuş. Bir de ne görsün bir koyun eksik! Çobanın ödü kopmuş. Telaştan eli ayağına dolanmış. Tekrar tekrar saymış ama çare yok bir koyun kaybolmuş.

Çoban çare olarak başka bir çayıra gitmeye karar vermiş. Bir de ne olsun yine bir koyun kaybolmuş. Çoban gözlerini hiçbir koyundan ayırmasa da kayboluyorlarmış. Sanki koyunlar hava olup uçuyormuş. Başka bir gün bir tane daha ve bir tane daha...

Boynu bükük çoban oturmuş başlamış kara kara düşünmeye. O sırada yoldaki köylülerin konuşmasına kulak misafiri olmuş.

-Az önce gelen bir yabancı anlattı. Gezgin miymiş, neymiş? Kaf Dağı’nın arkasında bir kulübede herkesin derdine çare bulan aksakallı bilge bir dede varmış.

-Evet, evet ben de ordaydım. Yolu da öyle herkes tamamlayamıyormuş.

Bir sürü köylü toplanmış konuşan kişileri dinliyordu. Boynu bükük çoban bir anda heyecanlanmış bükük boynunu kaldırmıştı. Hemen çok sevdiği kavalını, abasını ve üç kuruş parasını almış koyulmuş yola.

Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Karşısına incecik bir köprü ve güzel kıyafetlerinden zengin olduğu belli olan bir adam çıkmış. Adam ince köprüden geçmeye çalışıyormuş. O sırada köprü kopmasın mı çoban hemen koşmuş. Adamın can havliyle tutunduğu köprüyü zar zor çekmiş. Adamın kurtulmasıyla çoban derin bir nefes almış. Adam hemen çobanın ayaklarına kapanmış.

-Çoban kardeş hayatımı kurtardın. Sana ne kadar minnettar olduğumu bilemezsin. Bir sürü altınım var al istediğin kadarını.

-Sağ ol kardeş ancak ben üzerime düşeni yaptım. Paran sende kalsın. Benim başka bir işim var.

Adam çobanın ayaklarına kapanıp defalarca teşekkür etmiş sonra ayrılmışlar. Çoban az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Ağlayan bir çocuk yanında bembeyaz bir atla dikiliyor. Çoban, bir çocuğa bir ata bakmış. Sormuş.

-Neden ağlıyorsun küçük çocuk?

-Ağlıyorum çünkü kayboldum. Sadece atımla gezmek istemiştim.

-Merak etme aileni bulmana yardım edeceğim.

Birlikte az gitmişler, uz gitmişler. Dere tepe düz gitmişler. En sonunda büyük bir eve varmışlar. Çocuk sevinçle çobana sarılmış teşekkür etmiş. Çocuğun ailesi de minnettar kalmış.

-Çoban kardeş madem yardım ettin bu zavallı çocuğa bu atı al senin olsun belli ki yolun uzun.

-Sağ olun ama bu at sizin. Çocuğu da sevdiği attan ayırmak istemiyorum. Hem benim farklı bir işim var.

Vedalaşıp ayrılmışlar. Çoban az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Karşısına yaşlı bir kadın çıkmış. Kadın elleriyle otlara dokunuyor, ağlıyormuş. Çoban kadının yanına gitmiş.

-Anacığım ne arıyorsun, neden ağlıyorsun?

-Ah yavrum yardım et bana lütfen. Gözlerim görmüyor. Görebilmeleri için kırmızı ot, siyah benekli bir çiçek ve beyaz yapraklı bir çiçek lazım ama onları dahi göremiyorum.

-Merak etme anacığım istediklerini bulup getireceğim sana.

Hemen kadının istediği bitkileri bulup getirmiş. Kadının anlattığı şekilde ilacını yapmış. Kadına vermiş. Kadın görmeye başlamış. Çobana çok kez teşekkür etmiş.

-Yavrum benim becerikli güzel bir kızım var eğer istersen onunla evlenebilirsin. Senin gibi iyi kalpli birine onu emanet edebilirim.

-Özür dilerim ama kızınız daha beni tanımıyor ben de onu. Ayrıca benim şu anda yapmam gereken önemli bir işim var.

Vedalaşıp ayrılmışlar. Çoban gitmiş, gitmiş, gitmiş. Az gitmiş uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Sonunda Kaf Dağı’nın arkasındaki kulübeye ulaşmış. Kapının önüne geldiğinde içeriden gelen “Gel” sesiyle girmiş içeri. Karşısına aksakallı bilge dede çıkmış. Dedenin işaret ettiği yere oturmuş.

-Buraya seni getiren nedir çoban kardeş?

-Benim koyunlarım nereye gidersem gideyim kayboluyor. Gözlerimi hiç ayırmasam dahi kayboluyorlar.

-Peki, çoban kardeş eğer kavalını bana verirsen koyunlarını geri alabileceğini söylesem, ne dersin?

Çoban şaşkınlıktan ne yapacağını bilememiş. Üzülmüş de üzülmüş çocukken ona verilen çok sevdiği kavalından ayrılacağı için.

-O koyunlar benim değiller. Başkalarının bana emanet ettikleri koyunlar. Hem onları çok seviyorum. Onları ben büyüttüm sonuçta. Eğer kavalımdan ayrılmam gerekse de koyunları sahiplerine sağlam bir şekilde ulaştırmalıyım.

Aksakallı bilge dede duyduğu şeyle gülümsemiş. Keyifle konuşmuş.

-Çoban kardeş, sen çok iyi bir insansın. Buraya gelirken yolda karşılaştığın insanlara yardım ettin sana verdikleri ödülleri almadın. Yaptığın bu iyilikler senin mutluluğunu ve huzurunu kıskanan kötü kalpli büyücünün kilitlediği kapıdaki üç halkayı çözdü. Koyunların artık serbest ve sağ salim evlerindeler.

Çoban sevinçle evine gitmek için yola koyulmuş. Yolda annesiyle kızı görmüş kızla tanışmış. Gönülleri uymuş birlikte eve gitmeye başlamışlar. Çoban kız ve kızın annesiyle devam ederken yanında atıyla çocuğu görmüşler. Çocuk çobana atını vermiş ve teşekkür etmiş.

Kızla çoban atla beraber yola devam etmiş. Yolda zengin adamı görmüşler adam parasının bir kısmını çobana vermiş ve teşekkür etmiş. Çoban evine döndüğünde koyunları tam bulmuş. Ağacının altında da kavalını bulmuş. Sevinçle kavalını çalmış. Çobanla kızın 40 gün 40 gece düğünleri olmuş. Büyücü de dayanamamış kıskançlığından uzak diyarlara gitmiş.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Gökten 3 elma düşsün biri masalı yazan kişiye, biri anlatan kişiye biri de okuyan kişiye.