# data[].attributes.body
Aan de toonbank bij onze koffiekoning in de binnenstad van Tilburg staat een opvallend grote meneer met een opvallend klein hondje aan de riem. Ik observeer van een afstandje de interactie tussen de vermoedelijk Simon hetende verkoper, mijn echtgenote, het hondje en Grote Meneer. Diens grijze, bijna recht vooruit stekende wenkbrauwen met een geschatte haarlengte van vijf à zes centimeter hebben direct mijn sympathie. In de decembermaand voorzien Charles Dickens-achtige medeburgers enorm in mijn behoefte aan nostalgie. En zeker als het buiten net een beetje is gaan sneeuwen.

Als Echtgenote mogelijk iets te vrolijk op het hondje reageert voegt Grote Meneer haar nogal zakelijk toe:

- “Hij is beslist níet aaibaar. Vingers slikt hij in een keer door.”

Echtgenote schrikt zichtbaar terug door de onverwacht blootgelegde diepere aard van deze Tilburgse viervoeter.

- “Hij is veel mishandeld,” verklaart Grote Meneer zich nader.

Een prima moment om mij in het gesprek te mengen meen ik, en dus vraag ik:

- “Vandaag ook nog?”

- “Zeker,” zegt Grote Meneer. “Dadelijk wéér.”

(dec 17)

# data[].attributes.body
Aan een van de Utrechtse grachten zit een kasteelachtig restaurant, dat ook nog eens zijn eigen bier brouwt. Ik reserveer - met vermelding van voor- en achternaam - per e-mail een tafel voor 2 heren om 17:00 uur. Murw van de 8e van Mahler, die zondagmiddag werd uitgevoerd in het plaatselijke muziekcentrum, melden we ons bij de serveerster. Onder welke naam ik gereserveerd had. Ik noem mijn achternaam en zij speurt over de lijst die bij de kassa aan de wand hangt. Ze denkt dat er iets mis gegaan is, want ik sta er niet tussen. En zíj weet ook niet hoe het kan.  Wij kijken ridderlijk het grand café rond. De keurig ingedekte tafel voor 2 personen bij het raam misschien? Die kan niet, want die is gereserveerd helaas. De grotere tafel ervóór dan,  hoewel nog niet afgeruimd? Ja, die kan wel, denkt ze.

We nemen er plaats en schuiven zelf de troep een beetje opzij. Serveerster 2 die  na tien minuten wachten een drankje komt opnemen weet wél hoe het kan. De receptie is zondag onbemand en dan komt de reservering niet door, namelijk - helaas. Murwer nog wend ik mijn hoofd af als ze weg loopt, overigens zonder de vuile vaat mee te nemen.  Mijn ogen blijven hangen op het bekrijte schoolbordje midden op de keurig ingedekte tafel naast ons aan het raam: “Ron 2p 17:00”

(nov 17)

# data[].attributes.body
Met mijn zwager ben ik beland in een wok restaurant in een gezellige Brabantse volkswijk. Bij de ingang wachten we tot we gezeten worden. Leunend tegen een kleine balie met daarop potten met pepermunt en lolly’s, vergapen we ons eerlijk gezegd een beetje aan de soms wel héél erg authentieke restaurantbezoekers.

Een middendertige vrouw komt in onze richting en reikt in het  voorbijgaan met haar arm tussen ons door naar een van de potten.

- “Even een pepermuntje hoor...,” verontschuldigt ze zich en loopt rustig verder.

- “Ze hebben ook lolly's,” zegt mijn zwager ondertussen.

De vrouw kijkt om, werpt ons een zeer genderpartijdige blik toe en zegt:

- “Nee dank je, ik krijg vanavond vast nog wel mijn eigen lolly.”

(okt 17)

# data[].attributes.body
Tijdens een herfstige wandeling door het Schwarzwald loop ik een prachtig tegen een berghelling gelegen 5-sterren hotel binnen om aan de receptie iets te vragen. Vóór mij zijn twee onderling Nederlands sprekende vrouwen met een onmiskenbaar Brabantse tongval aan het uitchecken. Ze spreken overigens ook prima Duits. De rekening bedraagt 3195 euro en ze hebben ‘eine angenehme Woche’ gehad, zo antwoorden ze de receptioniste. Vervolgens wordt het totaalbedrag geheel contant in biljetten van - op de laatste 45 euro na - 50 euro betaald, die uit enkele enveloppen met daarop het logo van het hotel tevoorschijn komen. De receptioniste blikt of bloost niet.

“Dat zou voor een bedrijf verboden moeten worden, zo’n groot geldbedrag contant aannemen,” zeg ik tegen haar als ik aan de beurt ben. “Schwarzgeld meinen Sie? Ach ja....”

(okt 17)

# data[].attributes.body
Twee vrouwen die Flinstones spreken zitten naast me in de hot springs. Wilma komt uit Seattle maar woont al jaren in Norway, want je kunt in Seattle off course geen kids upgrowen. Ze gaan then ook pas back home als de kids adults zijn.

Terwijl we onze lichamen dompelen in zwavelig IJslands bronwater vertelt Wilma uitgebreid over living in Norway. Betty probeert herhaaldelijk de monoloog van Wilma te doorbreken met een eigen ervaring. Maar daar heeft Wilma geen behoefte aan. Bij elk van de about acht pogingen komt Betty niet verder dan 'Yes, I....' waarna Wilma haar onderbreekt om enthousiast verder te oreren over Norwegian kinderopvang, vakantiedagen en healthcare.

Norway is not especially kidsfriendly maar wel familyfriendly, laat Wilma weten. Musea hebben for instance een dag in de week dat je je baby kunt meenemen, zegt ze terwijl ik met mijn voeten bedachtzaam wat losse pebbles op de bodem van de hot spring verschuif. Die baby wordt daar dan opgevangen en dan kun je als parent rustig het museum through.

Het lukt Betty eindelijk haar persoonlijke noot in de conversatie te vlechten als Wilma toch even moet ademhalen nadat ze verteld heeft dat ze zo'n dag in het Munch museum "Baby Scream" noemen:

- "Oh i love that so much, baby movies."

(aug 17)

# data[].attributes.body
Bij indrukwekkende waterval nummer zoveel is een houten kaffihús. Mijn neus wordt bij binnengaan getrokken naar de tomato based vegeatable soup die me verleidelijk toegeurt vantussen de uitgestalde etenswaren op de buffettafel. Om te  voorkomen dat onnodig wachtend in de rij mijn soep koud wordt, vraag ik aan zij-van-achter-de-kassa of ik eerst moet betalen en dan opscheppen of andersom. Zij-van-achter-de kassa zegt op een toon die ten minste énig genoegen in dominantie verraadt:

- "First you eat, than you pay."

- "So we eat. When we leave we tell you what we have eaten. And then we pay you what we tell you we have eaten." Ik neem in IJsland geen enkel risico meer in de zakelijke communicatie met de inheemse bevolking.

- "Yes," zegt zij-van-achter-de-kassa. ''And  don't overload your plate. Go back for a refill."

Geraakt door een land met zoveel vertrouwen in zelfs de uitheemse medemens schep ik mijn soup op en ga vervolgens op zouk naar bestek.

- "You have a spoon?" roep ik na een grondige speurtocht uiteindelijk de rij voorbij richting zij-van-achter-de-kassa, met mijn snel afkoelende bord tomato based vegeatable soup steeds instabieler in de handen.

Met in haar stem nu onmiskenbaar vijftig tonen grijs antwoordt ze:

- "Yes. You get one after you have paid.”

(aug 17)

# data[].attributes.body
In het midden van nergens is een winkeltje. Mét vers brood in het assortiment. Het zekere voor het onzekere nemend vraag ik Hem vrijdag vast naar de openingstijden op zondag. Hij zegt "tien uur" maar voegt er geruststellend aan toe dat Hij er om negen uur altijd al wel is.

Op zaterdag vraag ik Hem, niets aan het toeval over latend, hoe laat op zondag het verse brood komt. "Ongeveer half tien," zegt Hij.

Zondag vijf voor half tien hoor ik binnen stemmen. Kort nadat ik vergeefs geprobeerd heb de deur te openen komt Hij naar buiten en kijkt me vragend aan.

- "I am waiting for the bread," zeg ik.

Hij zegt dat het elk moment kan komen. Als op de rotonde een wit busje aan komt rijden roept Hij meelevend:

- "Ah, see - there it is allready!"

In een fris IJslands zonnetje geniet ik voor de winkel van het wijdse vulkaanlandschap om mij heen terwijl de bakster een aantal kratten met vers brood naar binnen draagt.

Zeer verguld weer met mijn grondige voorbereiding die het mogelijk maakt ons in den vreemde zelfs op zondag van een niet al te laat vers ontbijt te voorzien ga ik om iets over half tien de winkel binnen. Ik kies twee geurende broden uit en leg ze voor Hem op de toonbank. Hij kijkt me gezaghebbend aan en zegt:

- "On sunday we are open from ten o' clock. Sorry."

# data[].attributes.body
Bij het ontbijt een spelletje Wordfeud. De app vindt voor mij een speler die zich presenteert als Raimundos. Een ongeveertiger die zich liet fotograferen voor de skyline van een hoge stad. Ik ben helaas niet als eerste aan de beurt, want zie al dat ik van de zeven mij aangeboden letters 'tramden' kan leggen. Raimundos start met 'jouen'. Dat komt mooi uit want met mijn 'd' kan ik dat verlengen. In een keer al mijn letters kwijt: 65 punten. Raimundos brengt met zijn volgende woord zijn puntentotaal op 39. Door vervolgens 'dier' onder 'tramden' te plakken komt het mijne op 103. 'Jouend' is daardoor 'jouende' geworden.

Aan de rode stip rechtsboven zie ik dat Raimundos een chat start:

R: "Kun je ook spelen zonder cheater? Jij boefje..."

Ik: "Niet iedereen die intelligenter is dan jij of meer geluk heeft is een boefje hoor."

R: "Neem een ander in de zeik mietje. Ik speel langer dan jij wf en niemand legt binnen 3 sec zulke punten neer. En dit soort reacties van je kenmerkt de echte cheater. Fijne dag homootje. En reageren heeft geen zin meer. Je staat op block."

# data[].attributes.body
In een van vakantierust genietend Woerdens ziekenhuis meldt zich een doorleefde vrouw met dito stem bij de assistente achter de balie waarnaast ik zit te wachten. Ze moet een foto laten maken om te zien of haar lever aangetast is. Ze leest echter net pas dat ze vier uur van te voren  niet had mogen eten, drinken of roken. Maar ze heeft vanochtend al wél gerookt. En - zo geeft ze na enige tijd toe - ook gegeten en gedronken. Er ontstaat een gesprek tussen beiden over de opties. Een nieuwe afspraak? De vrouw komt er natuurlijk liever niet nog een keer voor terug. Toch een foto maken? De assistente twijfelt of dat nu wel zin heeft.  Ze biedt uiteindelijk aan daarover eerst met de arts te gaan overleggen. 'Helemaal prima,' zegt de vrouw. 'Als je dat wilt doen ga ik ondertussen nog wel effe een bakkie koffie halen.'

# data[].attributes.body
Op het vliegveld van San José hebben we nog tijd voor een lunch voordat we huiswaarts keren. Aan de counter geef ik de wat norse Costa Ricaanse serveerster mijn bestelling door en reken af met onze laatste contante colonnes. Ze sluit de kassa, kijkt me aan en vraagt: "What is your name?"

Op mijn hoede voor identiteitsfraude of andere Zuid-Amerikaanse ongemakken besluit ik niet meteen het antwoord te geven maar eerst een kritische tussenvraag te stellen:

- “Why?”

- "Why... ?”  Ze herhaalt alleen mijn vraag, lijkt het dan maar op te geven en loopt weg richting keuken.

Bijzonder tevreden over het mogelijke onheil dat ik ongetwijfeld voorkomen heb door zuinig te zijn op mijn persoonsgegevens voeg ik me aan het tafeltje bij mijn gezin. Meteen een mooie gelegenheid om tijdens het wachten op de bestelling mijn veertienjarige zoon een lesje 'de voordelen van een vader met een gezonde achterdocht' te geven.

Na tien minuten schalt over de luidspreker van het restaurant:

- "Order ready for mister Why!"

# data[].attributes.body
Zodra de vriendjes weg zijn, leg ik mijn brugklaszoon uit dat ik het best vind dat hij ze op ijsjes trakteert maar  dat ik het gezien mijn privacybehoefte wat ver vind gaan dat hij ze ook laat zien wat er verder nog in onze vrieskist ligt. Niet het hele dorp hoeft te weten dat deze wannabee-notabel ook maar gewoon Iglo vissticks eet.

Zoon zit alweer voor zijn computer wanneer ik  even later achter hem langs loop om wat sportkleding uit de kast te halen. Hij wacht even tot ik daarmee klaar ben, neemt dan rustig zijn headset af en zegt op vaderlijke toon:

- "Pa als je zo op je privacy gesteld bent, is het misschien niet erg handig om in je onderbroek achter me langs te lopen terwijl ik aan het skypen ben."