# data[].attributes.body
http://www.nu.nl/gezondheid/4172537/meer-zorg-maat-patient-in-ggz.html

# data[].attributes.body
https://www.nationalezorggids.nl/ggz/nieuws/31211-psychiatrische-patienten-steeds-vaker-onterecht-in-tbs-kliniek.html

Visie:

# data[].attributes.body
http://www.ggznieuws.nl/home/voorkom-psychische-crisis-door-app-met-noodplan/

Goed om mee te gaan in de tijd. Iedereen heeft tegenwoordig een smartphone of tablet. Door deze app is de stap misschien kleiner om naar de arts te gaan. Mensen krijgen zelf de verantwoordelijkheid in handen om de app te gebruiken. We vragen ons wel af of dit kostenbesparend is.

# data[].attributes.body
http://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2027178-psychiatrische-patienten-zitten-te-vaak-zonder-hulp.html

# data[].attributes.body
http://www.nu.nl/algemeen/4240170/verwarde-personen-krijgen-eerder-gedwongen-behandeling.html

visie:
Op langer termijn wordt er sneller gedwongen opgenomen.

# data[].attributes.body
Merel, Ellen, Laura en Marlon

We hebben dit artikel gekozen omdat we het belangrijk vinden dat zo weinig mogelijk mensen in de separeer cel geplaatst worden en omdat het artikel vrij recent geplaatst is. Wij vinden het goed dat er eerst naar andere mogelijkheden gekeken wordt voordat ze gesepareerd worden. De mogelijkheden zijn vrij verschillend maar makkelijk uit te voeren en vriendelijk voor de cliënt. Het is goed dat de separeer cel gebruikt kan worden wanneer het echt nodig is, voor de veiligheid van de patiënt en zorgverleners.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
5 september 2016 - Tien manieren waardoor het gebruik van de isoleercel, het separeren van een patiënt overbodig wordt, onderschreven door de Inspectie voor de Gezondheidszorg, aldus het NRC.
1 Thuisbehandeling
„De beste manier om niet te separeren, is mensen helemaal niet op te nemen", zegt Ingrid Meijerman, leider van het Intensive Home Treatment-team van zorginstelling Dimence. Dit samenwerkingsverband van artsen, verpleegkundigen, psychiaters en psychologen is 24/7 bereikbaar voor thuiswonende patiënten en hun familie. Meer dan twintig grote ggz-instellingen werken met deze methode.
2 De eerste vijf minuten
Ging een agressieve patiënt vroeger direct naar de isoleercel, nu passen steeds meer instellingen de zogenoemde 'eerste-vijf-minutenmethode' toe. Nellieke de Koning, directeur intensieve behandeling van GGZ Noord-Holland-Noord: „Stel, er komt een man op een brancard binnen. Hij ligt daar gefixeerd, angstig en scheldend. Onze personeelsleden stellen zich voor. Ze vragen hoe ze het aangenamer voor hem kunnen maken. Als er contact gemaakt kan worden, maken ze hem los."
3 Familie betrekken
GGZ Delfland heeft een kamer waar familieleden van patiënten die van ver komen, kunnen overnachten. 'Rooming-in' was vroeger ondenkbaar, zegt manager bedrijfsvoering Ferrald Dunnink. „Familie werd vaak als een probleem ervaren." Ook bij de elf zorginstellingen van GGNet kan familie van patiënten blijven slapen, op opklapbedden. Mee-eten kan ook. Senior verpleegkundige Wendy Huibers: „De aanwezigheid van familie voelt vertrouwd, zeker als het om ouders van kinderen gaat of om een partner. Ook voor hén kan het heel prettig zijn. Je laat een geliefde niet graag alleen in een crisis."
4 Vroegsignalering
Hoe eerder je problematisch gedrag herkent, hoe groter de kans dat separatie uitblijft. Slecht slapen, achterdocht of het constant denken aan drugs kunnen een voorbode zijn van agressief gedrag - vaak reden om iemand te separeren. Bij 168 patiënten van het forensisch psychiatrisch centrum Mesdag in Groningen werd 'vroegsignalering' toegepast, als onderdeel van het promotieonderzoek van verplegingswetenschapper Frans Fluttert. In dertig maanden halveerde het aantal separaties. Onder meer bij GGZ Centraal (achttien locaties door heel Nederland) wordt de methode van Fluttert gebruikt.
5 Crisiskaart
Wat kan iemand doen om een dreigende crisis af te wenden? De een heeft het meeste baat bij een warme douche, de ander stemt af op een natuurfilm. Bij sommige ggz-instellingen noteert de behandelaar in overleg met de patiënt wat een crisis teweeg kan brengen en wat zij in zo'n geval het beste kunnen doen. Voor patiënten is die crisiskaart een geheugensteuntje, voor naasten, omstanders en hulpverleners een wegwijzer. Bij GGZ inGeest, een zorginstelling in Noord-Holland, vergelijken ze de crisiskaart met een codicil. „Op de kaart staat ook beknopt beschreven hoe men een dreigende crisis bij de betreffende patiënt herkent, wie moet worden gewaarschuwd en wie dat doet."
6 Ervaringsdeskundigen
Bij GGZ Friesland werkt sinds kort iemand op de afdeling die zelf opgenomen is geweest. „De man weet hoe stigmatiserend het is om te worden opgenomen", vertelt Jos Keizer, psychiater en directeur behandelzaken. „Hij begrijpt patiënten die zeggen: daar gáát mijn toekomst." Iedereen die is opgenomen kan een beroep op hem doen, zegt Keizer. „Ook mensen die al eens gesepareerd zijn of die daar bang voor zijn."
7 Medicatie
De psychiatrische afdeling (PAAZ) van het Bravis ziekenhuis in Bergen op Zoom heeft regelmatig te maken met „acute situaties" en „ernstig agressieve delieren". „We zitten hier in het zuiden in het ghb-mekka", zegt verpleegkundige Marc van der Gracht. Het medicatiebeleid is hierop afgestemd. De hele dag zijn er „contactmomenten" met patiënten. Als verpleegkundigen vermoeden dat gedragsverandering tot escalatie, agressie of suïcidaliteit kan leiden, nemen zij contact op met de psychiater. Die besluit of de medicatie wordt bijgesteld. Dat kan binnen tien minuten geregeld zijn.

Het komt voor dat patiënten zich verzetten tegen het toedienen van rustgevende medicatie. Volgens nog niet gepubliceerde cijfers van GGZ Nederland uit 2014 gaven klinieken 2.384 keer 'dwangmedicatie met fysiek verzet'. In 2010 gebeurde dat nog twee keer zo vaak.
8 Zorgbeveiligers
Verschillende grote ggz-instellingen huren professionele beveiligers in om agressie in te dammen. Onder meer GGZ Noord-Holland-Noord, Dimence en GGZ Delfland kunnen beveiligers oproepen als ze een agressieve patiënt binnenkrijgen. De beveiligers mogen geen zorgtaken uitvoeren, zoals medicatie toedienen, maar wel patiënten vastpakken.
9 Vasthouden
Beveiligers en verplegers maken soms gebruik van holding, een techniek waarbij een patiënt stevig wordt vastgehouden totdat hij tot rust komt. De Inspectie voor de Gezondheidszorg ziet deze methode als toelaatbaar en humaan, mits zorgvuldig toegepast en alleen als het echt niet anders kan. Fixeren als manier om agressie te voorkomen kan te ver gaan. In 2011 ontstond ophef toen beelden naar buiten kwamen van de gehandicapte Brandon, die werd vastgebonden aan een lijn in een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Uit de rondgang van NRC blijkt dat omstreden methoden als de 'Zweedse band' waarmee mensen worden vastgebonden, nauwelijks meer worden gebruikt. Fixeren (inclusief holding) gebeurde in 2014 ruim vierduizend keer, iets minder vaak dan in 2010.
10 Rustkamers
Het laatste 'station' vóór de isoleercel zijn de zogeheten comfort rooms. Veel zorginstellingen beschikken hierover: een ontspanningsruimte voor patiënten die angstig, geagiteerd of onrustig zijn. Het gaat om mensen die geen gevaar voor zichzelf of anderen vormen, maar voor wie de drukte op een afdeling ervoor kan zorgen dat ze ontsporen.

Comfort rooms zijn er in alle soorten en maten; ze hebben gemeen dat ze prikkelarm zijn en niet worden afgesloten. In de pastelkleurige comfortroom van GGZ Delfland in Delft staan een tv, bed en bank. De verpleegpost, met cameratoezicht, zit op gehoorafstand. Indien gewenst kan familie in dezelfde ruimte overnachten op de slaapbank.

Voor patiënten die de comfortroom niet aankunnen, maar voor wie opsluiting niet nodig is, is er nog een variant: de intensive care unit. Meestal gaat het om een ruimte met meubilair van zacht materiaal, een badkamer en permanent contact met verpleegkundigen. Soms is er een deur naar buiten, waar patiënten een paar meter hun benen kunnen strekken voordat een hoge muur hun de doorgang belet. Als het moet kan de deur op slot, maar bij voorkeur staat die open.

Dit bericht is 11499 keer gelezen.

# data[].attributes.attachment_link.description
5 september 2016 - Tien manieren waardoor het gebruik van de isoleercel, het separeren van een patiënt overbodig wordt, onderschreven door de Inspectie voor de Gezondheidszorg, aldus het NRC. 1 Thuisbehandeling „De beste manier om niet te separeren, is mensen helemaal niet op te nemen", zegt Ingrid Meijerman, leider van het Intensive Home Treatment-team van zorginstelling Dimence.

# data[].attributes.body
http://www.ggznieuws.nl/home/nieuwe-aanpak-moet-aantal-zelfdodingen-terugdringen/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jurgen wist precies wanneer hij de gordijnen van zijn woonkamer open moest trekken. Als de ambulante verpleegkundige van GGz Breburg langskwam voor een tweewekelijks bezoekje, schraapte hij al zijn energie bij elkaar voor een optimistisch gesprek. Nee, het slapen ging best al beter. En natuurlijk nam hij zijn medicijnen, alleen in een ietsje lagere dosering.

Na het bezoek keek hij uit het raam. Zodra de verpleegkundige de hoek om was, trok hij vlug zijn gordijnen weer dicht en zette The Vampire Diaries op. Uitgeput van zijn toneelstukje stortte hij op de bank in elkaar. Het liefst zat hij zo dagenlang in het donker, keek hij duistere series en sprak hij niemand. Eten deed hij nauwelijks. Zijn moeder kreeg te horen dat ze zich niet zo met hem moest bemoeien. Hij liet zijn pillen staan en sliep haast niet. Zijn lichaam deed pijn en zijn geest zat opgesloten in een bodemloze put. Hij voelde zich ellendiger dan ooit.

Vliegende draken

Marja zag het slechter en slechter gaan met haar zoon Jurgen. Hij raakte gestresst van zijn baan in het magazijn van een wijnimporteur, ze vroegen te veel van hem. In december 2014 belandde hij in de ziektewet. Normaal ging Jurgen meerdere keren per week naar de sportschool en liep hij buiten hard. Nu sloot hij zichzelf op. Hij liet haar soms voor een dichte deur staan, zag zijn vrienden niet meer. Als hij haar wel binnenliet, praatte hij soms warrig. Marja sloeg meerdere keren alarm bij de ambulante verpleegkundigen die haar zoon twee keer per week thuis opzochten. Maar die prikten niet door zijn mooiweerpraatjes heen. Hij vormde geen bedreiging voor zichzelf of zijn omgeving, dus grond voor een gedwongen opname was er niet. Ze zagen het probleem niet zo zwaar in.

Marja wel. Ze trof een keer een pan op een brandend vuur aan, met een dikke aangekoekte laag erin. Die was Jurgen vergeten. De angst sloeg haar helemaal om het hart toen haar zoon op internet een groot mes en een zwaard bestelde. Die zette hij pontificaal in zijn woonkamer neer, het waren een soort heiligdommen voor hem. 'Het mes wordt steeds scherper, ik kan het zo door mijn been halen', zei hij tegen haar. Haar zoon was altijd een zachtaardige jongen geweest, hij zou nooit iemand opzettelijk pijn doen. Maar nu durfde ze niet meer voor hem in te staan. Ze waarschuwde de wijkagent en probeerde opnieuw een opname voor elkaar te krijgen. Tevergeefs. Meer dan een half jaar leefde hij zo in het duister. Marja voelde zich machteloos, hoeveel dieper moest haar zoon zinken voor hij de juiste hulp zou krijgen? Toen hij in november 2015 zijn oma vertelde dat hij niet meer naar huis durfde, omdat er draken over zijn huis vlogen, kwam er een psychiater langs. Jurgen werd zo agressief dat de psychiater een gedwongen opname nodig vond. Onder politiebegeleiding werd hij naar de psychiatrische afdeling in Breda gebracht.

Familie altijd welkom

GGz Breburg, de instelling voor geestelijke gezondheidszorg waar Jurgen onder behandeling is, probeert familieleden veel meer bij de behandeling te betrekken dan voorheen. 'Niemand kent je immers zo goed als je ouders, je partner of je kinderen', zegt psychiater Sandra Vos. En juist omdat cliënten zo snel mogelijk weer naar huis gaan, is de steunende rol van familieleden belangrijk.

Op de vernieuwde opnameafdeling voor 'High en Intensive Care' (HIC) in Breda en Tilburg zijn daarom geen traditionele bezoekuren meer. Familieleden zijn 24 uur per dag welkom. Er is een huiselijke familiekamer, waar bezoekers met de cliënt iets kunnen drinken of een spelletje kunnen doen. En het is mogelijk voor bijvoorbeeld partners of ouders om op de afdeling te blijven overnachten, om hun geliefde te kunnen bijstaan in de ergste uren van crisis.

Geen keurslijf

Een opname op een HIC-afdeling begint met een gastvrije ontvangst. 'Die eerste vijf minuten na binnenkomst zijn van groot belang', zegt verpleegkundige Geert Sleutjens. 'Ik probeer zonder oordeel echt in gesprek te gaan met cliënten. Alles is gericht op het maken van persoonlijk contact.'

Binnen 24 uur is er een gesprek met de cliënt, zijn of haar familie, en de behandelaren. Daar wordt besproken hoe het zover heeft kunnen komen, maar wordt ook aan cliënten en de familie de vraag gesteld welke factoren zouden kunnen bijdragen aan het herstel. Hoe kunnen hulpverleners zien of het slecht met je gaat? En wat kunnen zij in zo'n geval het beste doen om je te helpen?

'We geven cliënten zo veel mogelijk zelf de regie over hun herstel', zegt psychiater Sandra Vos. Er is geen keurslijf meer dat bepaalt dat je om negen uur moet ontbijten en om drie uur gaat sporten. 'We gaan met cliënten in gesprek: 'Je voelt je nu heel slecht, maar was er een moment vandaag dat je die suïcidale gedachten even niet had? Wat deed je toen?'Als iemand zich rustiger voelt door een half uur buiten een wandeling te maken, dan gaat er iemand mee zodat dat kan.'

Een magere jongen komt met zijn moeder binnenlopen voor de wekelijkse bespreking van zijn behandeling. 'Het is ergens begonnen in november', zegt de moeder. 'Dat hij alleen maar dood wil.' Hij kan het bijna niet uitleggen, zegt de cliënt, lang haar onder een gebreid mutsje. Hij kickte bijna een jaar geleden af van drugs, maar hij voelt zich allesbehalve beter. 'Ik moet steeds hyperventileren. Het is alsof ik in mijn lijf gepropt ben. Ik kijk naar mijn handen, maar het is alsof ik het niet ben. Heel raar. Dan denk ik: ben ik nou een geest ofzo? Er klopt iets niet.'

Sandra Vos legt uit dat deze vervreemding vaker voorkomt bij angststoornissen en dat het heel akelig voelt. Ze vraagt de jongen of er een moment was de afgelopen 24 uur dat hij zich rustiger voelde. 'Ik heb vanochtend in de tuin gespit', zegt hij. 'Toen ging het weer even.'

Een nacht slapen op de afdeling

Marja kreeg in de eerste weken van Jurgens opname bijna geen contact met haar zoon. Hij leek haar aanwezigheid nauwelijks te registreren, er kwam geen zinnig woord uit. Toch kwam ze iedere dag even langs, al was het maar tien minuten. Vaak bezocht ze hem laat, als ze een avonddienst had gedraaid op haar werk. Het idee dat ze 24 uur per dag kon binnenlopen bij haar zoon, gaf haar een welkom gevoel. Als ze rond etenstijd kwam, was er altijd wel iemand die vroeg of ze ook een bordje wilde. Een gastvrijheid die ze niet was gewend in de ggz.

Toen Jurgen na een tijd steeds weigerde zijn nieuwe medicatie in te nemen, bleef ze een nacht slapen op de afdeling. Ze zat lange pozen naast zijn bed, zei niks, was er gewoon. De wetenschap dat zijn moeder in de buurt was, leek Jurgen te kalmeren. Vier weken had het geduurd, maar nu nam hij toch eindelijk de pillen in.

Impressionistische kunst

De medicijnen sloegen aan. Jurgen kreeg langzaam weer zin om naar buiten te gaan, om te sporten. Samen met een ervaringsdeskundige van de afdeling maakte hij wandelingen, waarbij ze zeer persoonlijke gesprekken voerden. De jongen vertelde hem dat hij ook ooit zo'n crisis had doorgemaakt. Maar moest je hem nu kijken: dankzij medicatie kwam hij erbovenop en werkte hij weer fulltime. Jurgen putte hoop uit die verhalen. Toen hij een keer emotioneel werd, vroeg de ervaringsdeskundige of Jurgen een knuffel wilde. Hij had maandenlang geen enkele aanraking geduld, maar nu sloot hij de hulpverlener in zijn armen.

Een andere verpleegkundige had voor hem van huis een boek meegenomen over kunst, met afbeeldingen van werk van Manet, Van Gogh, de impressionisten. Hij kon daar lang naar kijken, het fleurde hem voor eventjes op als hij iets zag dat zo knap was gemaakt.

# data[].attributes.attachment_link.title
Bij deze psychiatrische instelling is familie altijd welkom

# data[].attributes.attachment_link.description
Jurgen wist precies wanneer hij de gordijnen van zijn woonkamer open moest trekken. Als de ambulante verpleegkundige van GGz Breburg langskwam voor een tweewekelijks bezoekje, schraapte hij al zijn energie bij elkaar voor een optimistisch gesprek. Nee, het slapen ging best al beter. En natuurlijk nam hij zijn medicijnen, alleen in een ietsje lagere dosering.

# data[].attributes.body
http://nos.nl/artikel/2130487-als-ze-ook-maar-iets-hadden-gezegd-leefde-hij-misschien-nu-nog.html

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Een goede vriend van Menno pleegde een paar jaar geleden zelfmoord. Hij had geen flauw idee dat zijn vriend suïcidale gedachtes had, totdat hij na een eerste zelfmoordpoging met hem op de crisisdienst belandde. "Daar was het chaos. Ik merkte dat de professionals ook niet wisten wat ze ermee moesten."

Menno doet zijn verhaal omdat vandaag de nieuwe aanpak van het Suïcide Preventie Actienetwerk (Supranet) gelanceerd wordt.

Drie jaar geleden, op de crisisdienst. Menno's vriend had net een eerste zelfmoordpoging gedaan. "Ik wist dat het niet goed met hem ging, maar dat het zo slecht ging, wist ik echt niet." Zijn psychiater wist dat wel. "Die psychiater wist blijkbaar al anderhalf jaar dat hij suïcidale gedachtes had, maar had dat niet gedeeld met vrienden en familie."

En dat was cruciaal, zegt Menno. "Op het moment dat de psychiater dit met ons dit had gedeeld, hadden wij met mensen samen kunnen komen en constateren hoe ernstig de situatie was. Het was heel erg versnipperd wat wij wisten."

Nu kreeg Menno's vriend na de poging nieuwe medicatie en werd hij naar huis gestuurd. "Terwijl hij al heel lang aangaf dat hij opgenomen wilde worden." Hij ging naar huis en de dag erna deed hij nog een poging. Toen was het te laat.

"De tweede zelfmoordpoging lukte. Hij overleed en wij vonden hem."

# data[].attributes.attachment_link.title
'Als ze ook maar iets hadden gezegd, leefde hij misschien nu nog'

# data[].attributes.attachment_link.description
Een goede vriend van Menno pleegde een paar jaar geleden zelfmoord. Hij had geen flauw idee dat zijn vriend suïcidale gedachtes had, totdat hij na een eerste zelfmoordpoging met hem op de crisisdienst belandde. "Daar was het chaos. Ik merkte dat de professionals ook niet wisten wat ze ermee moesten."

# data[].attributes.body
Maatschappelijke veranderingen?!

# data[].attributes.attachment_link.description
'Het is mij een raadsel wat de criteria zij om als verward [ersoon in het nieuws te komen'. www.pieterderks.nl