# data[].attributes.body
Wysiad-Jorgos Jankowski
Ogłoszenie i notatka prasowa- Tymon Myszkorowski
Życiorys- Bartek Sobolewski
Reportaż- Kamil Kostrzewa

# data[].attributes.body
Krzyżówka

# data[].attributes.body
Dziennikarz: Dzień Dobry. Bardzo się cieszę, że znalazł Pan wolną chwilę, aby spotkać się ze mną i poświęcić swój czas na przeprowadzenie krótkiego wywiadu.
Manolin: Dzień Dobry. Z wielką przyjemność  znajduję czas na rozmowę z miłym dziennikarzem.
Dziennikarz: Ooo dziękuję. Bardzo mi miło.
Ale na samym początku mam prośbę czy możemy mówić sobie po imieniu.
Manolin: Tak oczywiście mów mi Manolin.
Dziennikarz:Dziekuje. Na samym początku chciałbym dowiedzieć się ile masz lat i gdzie mieszkasz oraz dlaczego pomagasz Santiago?
Manolin: Jestem nastoletnim chłopcem i mieszkam w Hawanie.  Kiedy skończyłem pięć lat Santiago nauczył mnie łowić i od tego momentu często zacząłem wypływać z nim w morze. Pytasz mnie dlaczego jemu pomagam.  Hmmm... Odwdzięczam się za wszytko czego mnie nauczył oraz za każda mile spędzona chwile.
Dziennikarz: Rozumiem,  że  jest to dowód wdzięczności i łączy Was przyjaźń.
Manolin: Masz racje Santiago jest dla mnie kimś ważny.
Dziennikarz : Zastanawiam się bardzo dlaczego w takiej sytuacji Twoi rodzice nie pozwalają pływać Ci z Santiago.
Manolin: Czułem,  że  teraz mi zadasz to pytanie. Rodzice nie pozwalają mi pływać,  ponieważ stary przez osiemdziesiąt cztery dni nic nie złowił. Wszyscy w wiosce mówił, że  ma on pecha.  Dlatego moi rodzice bali się,  że  pech oraz nieszczęście może przejść na mnie. Obawiali się,  że w życiu może mi się nic nie udać.
Dziennikarz: Właśnie zastanawiałem się z czego wynika ten zakaz. Teraz już wiem. Bardzo chciałbym dowiedzieć się co czułeś,  co robiłeś i jak się zachowywałeś,  kiedy Santiago nie wracał przez cztery dni.
Manolin: No właśnie,  starzec wypływał zwykle na jeden, dwa dni. W sytuacji kiedy trzeciego dnia nie wrócił cala wioska razem ze mną zaczęła się martwic. Czułem lęk, że  mogło stać się cos złego. Gdy czwartego dnia nadal go nie było  bylem coraz bardziej smutny oraz przygnębiony. Wszyscy byli pewni, że starzec nie wrócił,  ponieważ zginął.  A ja bylem coraz bardziej zły,  że  przez rodziców nie mogłem z nim tam być.  Może by to cos zmieniło.  Ale jak zapewne wiesz wszystko się  szczęśliwe zakończyło.
Dziennikarz: Twoja szczera rozmowa utwierdziła mnie w Waszej wielkiej przyjaźni.  Bardzo Ci dziękuję za poświęcenie swojego czasu i za udzielenie szczerego wywiadu. I być może do zobaczenia następnym razem.
Manolin: Ja również dziękuje Tobie za mile spędzony czas i jestem pewnie,  że  do zobaczenia.