# data[].attributes.headline
       ..โคลงสี่สุภาพ ดำเนินมา..

# data[].attributes.subject
       ..โคลงสี่สุภาพ ดำเนินมา..

# data[].attributes.body
"ปรากฏในมหาชาติคำหลวงเป็นเรื่องแรก และมีวรรณกรรมที่แต่งด้วยโคลงสี่สุภาพ 3 เรื่อง ได้แก่ โคลงนิราศหริภุญชัย โคลงมังทราตีเชียงใหม่ ลิลิตพระลอ"

# data[].attributes.headline
         .สมัยอยุธยาตอนกลาง.

# data[].attributes.subject
         .สมัยอยุธยาตอนกลาง.

# data[].attributes.body
"วรรณกรรมที่ใช้โคลงสี่สุภาพ ได้แก่ โครงเรื่องพาลีสอนน้อง โคลงทศรถสอนพระราม และโคลงราชสวัสดิ์ พระราชนิพนธ์สมเด็จพระนายรายณ์มหาราช โคลงเฉลิมพระเกียรติพระนารายณ์มหาราช โคลงนิราศนครสวรรค์ กาพย์ห่อโคลง โคลงอักษรสามของพระศรีมโหสถ "

# data[].attributes.headline
        .สมัยอยุธยาตอนปลาย.

# data[].attributes.subject
        .สมัยอยุธยาตอนปลาย.

# data[].attributes.body
"โคลงนิราศพระบาท โคลงนิราศเจ้าฟ้าอภัย และกาพย์ห่อโคลงพระราชนิพนธ์เจ้าฟ้าธรรมาธิเบศร "

# data[].attributes.body
"โคลงยอพระเกียรติพระเจ้ากรุงธนบุรี และลิลิตเพชรมงกุฎ "

# data[].attributes.headline
           .สมัยรัตนโกสินทร์.

# data[].attributes.subject
           .สมัยรัตนโกสินทร์.

# data[].attributes.body
"วรรณกรรมที่ใช้โคลงสี่สุภาพที่เด่น ๆ ได้แก่ ลิลิตตะเลงพ่าย โคลงนิราศนรินทร์ โคลงนิราศสุพรรณ โคลงโลกนิติ สามกรุง"

# data[].attributes.headline
      ..ลักษณะบังคับ ดำเนินไป..

# data[].attributes.subject
      ..ลักษณะบังคับ ดำเนินไป..

# data[].attributes.headline
  ..สัมผัสระหว่างบท คำสร้อย..

# data[].attributes.subject
  ..สัมผัสระหว่างบท คำสร้อย..

# data[].attributes.headline
      ..รวมเป็นโคลงสี่สุภาพ..

# data[].attributes.subject
      ..รวมเป็นโคลงสี่สุภาพ..

# data[].attributes.headline
ข้อบังคับของโคลงสี่ส

# data[].attributes.body
ข้อบังคับของโคลงสี่สุภาพ
(สังเกตจากแผนผัง)
๑. บทหนึ่งมี ๔ บรรทัด
๒. วรรคหน้าของทุกบรรทัด มี ๕ พยางค์ วรรคหลังของบรรทัดที่ ๑ - ๓ มี ๒ พยางค์
บรรทัดที่ ๔ มี ๔ พยางค์ สามารถท่องจำนวนพยางค์ได้ดังนี้ ห้า -สอง (สร้อย ๒ พยางค์ มักลงท้ายด้วย นา แฮ เฮย เพื่อรับคำ ต่อคำ เชื่อมคำ )
ห้า- สอง
ห้า - สอง (สร้อย ๒ พยางค์ มักลงท้ายด้วย นา แฮ เฮย เพื่อรับคำ ต่อคำ เชื่อมคำ )
ห้า - สี่ (หากจะให้เกิดความไพเราะในการอ่านนิยมลงเสียงจัตวา)
๓. มีตำแหน่งสัมผัสตามเส้นโยง
๔. บังคับรูปวรรณยุกต์ เอก ๗ โท ๔ ตามตำแหน่งในแผนผัง

# data[].attributes.headline
            .สัมผัสระหว่างบท.

# data[].attributes.subject
            .สัมผัสระหว่างบท.

# data[].attributes.body
การแต่งโคลงสี่สุภาพต่อกันหลายๆ บท เป็นเรื่องราวอย่างโคลงนิราศ โคลงเฉลิมพระเกียรติ โคลงสุภาษิต หรือโคลงอธิบายเหตุการณ์ต่างๆ อาจทำได้ 2 ลักษณะ คือ โคลงสุภาพชาตรี และ โคลงสุภาพลิลิต

โคลงสุภาพชาตรี ไม่มีสัมผัสระหว่างบท ส่วนใหญ่กวีนิพนธ์แบบเก่าจะนิยมแบบนี้เป็นส่วนมาก

โคลงสุภาพลิลิต มีการร้อยสัมผัสระหว่างบท โดยคำสุดท้ายของบทต้นต้องส่งสัมผัสสระ ไปยังคำที่ 1 หรือ 2 หรือ 3 ในบทต่อไป

เช่น

# data[].attributes.body
คำสร้อยซึ่งใช้ในโคลงสี่สุภาพนั้น จะใช้ต่อเมื่อความขาด หรือยังไม่สมบูรณ์ หากได้ใจความอยู่แล้วไม่ต้องใส่ เพราะจะทำให้ "รกสร้อย"

คำสร้อยที่นิยมใช้กันเป็นแบบแผนมีทั้งหมด 18 คำ

1. พ่อ ใช้ขยายความเฉพาะบุคคล

2. แม่ ใช้ขยายความเฉพาะบุคคล หรือเป็นคำร้องเรียก

3. พี่ ใช้ขยายความเฉพาะบุคคล อาจใช้เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1 หรือบุรุษที่ 2 ก็ได้

4. เลย ใช้ในความหมายเชิงปฏิเสธ

5. เทอญ มีความหมายเชิงขอให้มี หรือ ขอให้เป็น

6. นา มีความหมายว่าดังนั้น เช่นนั้น

7. นอ มีความหมายเช่นเดียวกับคำอุทานว่า หนอ หรือ นั่นเอง

8. บารนี สร้อยคำนี้นิยมใช้มากในลิลิตพระลอ มีความหมายว่า ดังนี้ เช่นนี้

9. รา มีความหมายว่า เถอะ เถิด

10. ฤๅ มีความหมายเชิงถาม เหมือนกับคำว่า หรือ

11. เนอ มีความหมายว่า ดังนั้น เช่นนั้น

12. ฮา มีความหมายเข่นเดียวกับคำสร้อย นา

13. แล มีความหมายว่า อย่างนั้น เป็นเช่นนั้น

14. ก็ดี มีความหมายทำนองเดียวกับ ฉันใดก็ฉันนั้น

15. แฮ มีความหมายว่า เป็นอย่างนั้นนั่นเอง ทำนองเดียวกับคำสร้อยแล

16. อา ไม่มีความหมายแน่ชัด แต่จะวางไว้หลังคำร้องเรียกให้ครบพยางค์ เช่น พ่ออา แม่อา พี่อา หรือเป็นคำออกเสียงพูดในเชิงรำพึงด้วยวิตกกังวล

17. เอย ใช้เมื่ออยู่หลังคำร้องเรียกเหมือนคำว่าเอ๋ยในคำประพันธ์อื่น หรือวางไว้ให้คำครบตามบังคับ

18. เฮย ใช้เน้นความเห็นคล้อยตามข้อความที่กล่าวหน้าสร้อยคำนั้น เฮย มาจากคำเขมรว่า "เหย" แปลว่า "แล้ว"

# data[].attributes.attachment_link.title
การอ่านทำนองเสนาะเรื่องกาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวาน