# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά κι έναν καιρό, βαθιά μέσα στον ωκεανό, εκεί όπου το νερό είναι μπλε και καθαρό σαν κρύσταλλο και δεν φτάνει κανένας ήχος από την επιφάνεια, ζούσε ο Βασιλιάς της Θάλασσας με τους υπηκόους του και τις γοργόνες. Το βασίλειό του ήταν γεμάτο με τα πιο παράξενα λουλούδια και φυτά, κι ανάμεσά τους κολυμπούσαν κάθε λογής ψάρια, μικρά και μεγάλα, σαν τα πουλιά που πετάνε ανάμεσα στα δέντρα της γης.

Στο πιο βαθύ σημείο του βυθού, δέσποζε το κάστρο του βασιλιά. Ήταν ένα πανέμορφο παλάτι, με τοίχους από κοράλλια, πετράδια και κοχύλια με μαργαριτάρια. Εκεί ζούσε ο βασιλιάς με τις έξι κόρες του, που ήταν κι αυτές γοργόνες. Η μητέρα τους είχε πεθάνει εδώ και χρόνια και τις μικρές πριγκίπισσες τις ανέθρεψε η γιαγιά τους που ήταν πολύ περήφανη για την καταγωγή της. Γι' αυτό είχε βάλει δώδεκα στρείδια στην ουρά της για να ξεχωρίζει.

Όλες οι κόρες του βασιλιά ήταν όμορφες και καλές, αλλά η μικρότερη ήταν μαγευτική. Είχε γλυκό πρόσωπο με μπλε μάτια και απαλό δέρμα που ήταν ροζ σαν τα φύλλα του τριαντάφυλλου. Όπως όλες οι γοργόνες του βυθού δεν είχε πόδια, αλλά το σώμα της κατέληγε σε μια ουρά ψαριού.

Εξω από το κάστρο υπήρχε ένας όμορφος κήπος από άμμο, γεμάτος με θαυμαστά κόκκινα και μπλε λουλούδια, φρούτα που λαμπύριζαν σαν το χρυσάφι και φύλλα που δεν σταματούσαν ποτέ να κινούνται. Η άμμος ήταν κι αυτή μπλε, και έτσι νόμιζες ότι ο μπλε ουρανός είναι παντού, και πάνω και κάτω, παρότι βρισκόσουν στα βάθη της θάλασσας. Εκεί έπαιζαν οι έξι μικρές γοργόνες, η κάθε μια με τα παιχνίδια της.

Η μικρότερη πριγκίπισσα ήταν περίεργο παιδί, ήσυχο και προσεκτικό. Ενώ οι αδελφές της χαίρονταν με όσα έβρισκαν στα ναυάγια, η μικρή γοργόνα ασχολούνταν μόνο με τα κόκκινα λουλούδια που είχε φυτέψει στον κήπο και ένα μαρμάρινο άγαλμα που είχε βρει ο πατέρας της. Το άγαλμα έδειχνε ένα όμορφο αγόρι και η μικρή γοργόνα το αγαπούσε.

Τίποτε δεν άρεσε περισσότερο στη μικρή γοργόνα από το να ακούει ιστορίες για τον κόσμο έξω από τη θάλασσα. Ρωτούσε συνέχεια τη γιαγιά της να της πει όσα ήξερε για τα πλοία και τις πόλεις, τους ανθρώπους και τα ζώα. Μια μέρα η μικρή γοργόνα ρώτησε τη γιαγιά της:

- Πότε θα βγούμε στην επιφάνεια της θάλασσας για να θαυμάσουμε τη στεριά;

- Όταν θα γίνετε 15 χρόνων, της απάντησε εκείνη.

Έτσι έγινε. Κάθε πριγκίπισσα που έκλεινε τα 15 χρόνια, ανέβαινε ελεύθερα στην επιφάνεια της θάλασσας. Κι όταν γυρνούσε στο βυθό, είχε εκατοντάδες πράγματα να διηγηθεί στις υπόλοιπες αδελφές. Οι γοργόνες άκουγαν για την ξερή από τον ήλιο άμμο, τα φώτα των πόλεων, τα αστέρια που τρεμοπαίζουν στον ουρανό και τους ήχους από τις καμπάνες.

Τα χρόνια περνούσαν γρήγορα και οι πέντε από τις έξι αδελφές, που ήταν ελεύθερες πια να πάνε όπου θέλουν, δεν ενδιαφέρονταν για τον κόσμο των ανθρώπων. Ελεγαν ότι ο βυθός ήταν πιο όμορφος και ένιωθαν καλύτερα στο σπίτι τους.

Όμως η μικρότερη γοργόνα ήταν πια ανυπόμονη και δεν μπορούσε να περιμένει άλλο να έρθει η σειρά της.

Μια μέρα, η μικρή γοργόνα ανέβηκε κρυφά μέχρι την επιφάνεια του νερού. Η θάλασσα ήταν φουρτουνιασμένη από το δυνατό αέρα. Η μικρή γοργόνα είδε μεγάλα κύματα να χτυπάνε ένα ακυβέρνητο πλοίο.

Τα τεράστια κύματα έπεφταν πάνω στο πλοίο με δύναμη και έριχναν τους άντρες μέσα στη θάλασσα. Ξαφνικά, η γοργόνα άκουσε ένα νέο άντρα να ζητάει βοήθεια και να χάνεται στο βυθό της θάλασσας. Χωρίς να το σκεφτεί, κολύμπησε κοντά του και τον τράβηξε από το βυθό στην επιφάνεια της θάλασσας.

- Ο άντρας λιποθύμησε. Θα τον βγάλω έξω στην ακτή, σκέφτηκε η μικρή γοργόνα.

Όταν έβγαλε τον άντρα στην ακτή, η μικρή γοργόνα έμεινε κοντά του όλη τη νύχτα μέχρι να συνέλθει. Όταν ο ήλιος σηκώθηκε ψηλά στον ουρανό, η μικρή γοργόνα είδε ένα κορίτσι να περπατάει στην ακτή και κρύφτηκε πίσω από τα βράχια. Η κοπέλα βρήκε τον άντρα στην ακτή και κάλεσε βοήθεια. Ο άντρας άνοιξε σε λίγο τα μάτια του και χαμογέλασε στην κοπέλα που ήταν πολύ ομορφη.

- Ο πρίγκιπάς μας σώθηκε! φώναζαν οι άνθρωποι που είχαν μαζευτεί. Τον βοήθησαν να σηκωθεί και τον οδήγησαν στο παλάτι.

Η μικρή γοργόνα έβλεπε για πολλή ώρα τους ανθρώπους να είναι χαρούμενοι που βρήκαν τον πρίγκιπα. Λυπήθηκε πολύ όμως επειδή δεν μπορούσε να πει στον πρίγκιπα ότι εκείνη τον έσωσε. Έτσι, πήγε πίσω στο βυθό και βρήκε τις αδερφές της.

- Τι είδες στην επιφάνεια της θάλασσας; ρώτησαν οι αδερφές.

Εκείνη όμως δεν απάντησε. Ήταν τόσο λυπημένη που δεν ήθελε ούτε να φάει ούτε να μιλήσει σε κανέναν. Έπαψε να φροντίζει τα λουλούδια του κήπου μαζί με τις αδελφές της. Καθόταν για πολλές ώρες και κοιτούσε το άγαλμα που είχε βρει ο πατέρας της στο βυθό. Το άγαλμα της θύμιζε τον άνδρα που είχε σώσει και δεν μπορούσε να τον ξεχάσει.

Η μικρή γοργόνα βγήκε πολλές φορές στην επιφάνεια της θάλασσας τις νύχτες με φεγγάρι αλλά δεν είδε ξανά τον πρίγκιπα. Μια μέρα αποφάσισε να πει στις αδερφές της αυτό που είχε συμβεί.

- Αν είχα πόδια θα έψαχνα τον πρίγκιπα και θα έμενα μαζί του για πάντα, είπε η μικρή γοργόνα.

Ένα χταπόδι άκουσε αυτά που έλεγε η μικρή γοργόνα και της μίλησε.

- Ίσως η επιθυμία σου να γίνει πραγματικότητα, αν πας στη μάγισσα που ζει στη σπηλιά του βυθού, είπε το χταπόδι.

Η μικρή γοργόνα πέρασε από σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια του βυθού και έφτασε στη μάγισσα.

- Αν θέλεις να έχεις πόδια όπως οι πριγκίπισσες της στεριάς πρέπει να μου δώσεις κάτι πολύτιμο, της είπε η μάγισσα.

- Θα σου δώσω ό,τι θέλεις. Χρυσάφι, κολιέ από μαργαριτάρια και κοράλλια, είπε αποφασισμένη η μικρή γοργόνα.

- Δε θέλω τέτοια δώρα. Εγώ θέλω τη φωνή σου! είπε η μάγισσα.

- Μα πώς θα μπορέσω να μιλήσω στον πρίγκιπα χωρίς φωνή; ρώτησε η μικρή γοργόνα.

- Δε χρειάζονται τα λόγια. Ο πρίγκιπας θα σε ερωτευθεί για την ομορφιά σου και το μαγευτικό χορό σου, της απάντησε η μάγισσα.

Η μικρή γοργόνα δέχτηκε και έδωσε τη φωνή της στη μάγισσα. Ετσι δεν μπορούσε να μιλήσει πια.

- Πιες αυτό το φίλτρο είπε η μάγισσα που είχε πια τη φωνή της γοργόνας.

- Όμως σε προειδοποιώ: Θα αποκτήσεις πόδια αλλά σε κάθε σου βήμα θα νιώθεις αβάσταχτο πόνο. Κι αν ο πρίγκιπας δε σε ερωτευθεί και παντρευτεί κάποια άλλη δε θα μπορέσεις να ξαναγίνεις γοργόνα. Μετά το γάμο, το επόμενο πρωί κιόλας, το σώμα σου θα γίνει αφρός της θάλασσας για πάντα.

Η μικρή γοργόνα ήπιε το μαγικό φίλτρο και η ουρά της μεταμορφώθηκε σε πόδια. Έπειτα, κολύμπησε μέχρι το παλάτι του πρίγκιπα. Όταν όμως άρχισε να περπατάει στη στεριά πονούσε πολύ και λιποθύμησε.

Ευτυχώς, την είδε ο πρίγκιπας, την πήρε μέσα στο παλάτι όπου την έντυσαν και την φρόντισαν. Στο παλάτι είχαν γιορτή και η μικρή γοργόνα ήταν τώρα καλεσμένη.

- Πώς σε λένε; τη ρώτησε ο πρίγκιπας.

Η μικρή γοργόνα όμως δεν μπορούσε να απαντήσει γιατί δεν είχε πια φωνή! Του χαμογέλασε και σηκώθηκε να χορέψει. Σε κάθε της βήμα η μικρή γοργόνα πονούσε πολύ, αλλά χόρεψε τόσο όμορφα που τη θαύμασαν όλοι στο παλάτι.

- Μου θυμίζεις την κοπέλα που με έσωσε στη θάλασσα. Είναι όμορφη όπως κι εσύ, της είπε ο πρίγκιπας. Αν μπορούσα να τη βρω θα την παντρευόμουν.

Η μικρή γοργόνα ήθελε να του φωνάξει πως τον αγαπάει και πως εκείνη τον έσωσε στη θάλασσα. Όμως δεν είχε φωνή κι έτσι δεν μπορούσε να πει τίποτα.

Μετά από μερικές μέρες ο πατέρας του πρίγκιπα ανακοίνωσε πως θέλει να παντρέψει τον γιο του με την κόρη ενός φίλου του. Όταν ο πρίγκιπας γνώρισε την πριγκίπισσα θυμήθηκε πως εκείνη είχε δει όταν ξύπνησε στη στεριά. Νόμισε πως εκείνη τον είχε σώσει κι αποφάσισε να την παντρευτεί.

Τη μέρα του γάμου, ο πρίγκιπας με τη νύφη και τους καλεσμένους ανέβηκαν σε ένα πλοίο για να γλεντήσουν. Όλοι ήταν χαρούμενοι εκτός από τη μικρή γοργόνα που κατάλαβε πως έχασε τον αγαπημένο της.

Τα μεσάνυχτα το γλέντι τελείωσε και όλοι πήγαν για ύπνο, εκτός από τη μικρή γοργόνα που περίμενε να ξημερώσει και να εκπληρωθεί η κατάρα της μάγισσας. Ξάφνου, είδε στη θάλασσα τις αδελφές της με κομμένα τα μαλλιά τους.

-Μην κλαις άλλο αδερφούλα, της είπαν. Δώσαμε τα μαλλιά μας στη μάγισσα του βυθού για να ξαναγίνεις γοργόνα. Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να πάρεις αυτό το μαχαίρι και να σκοτώσεις τον πρίγκιπα πριν ανατείλει ο ήλιος. Δεν υπάρχει άλλη λύση.

Η μικρή γοργόνα πήγε στο δωμάτιο που κοιμόταν ο πρίγκιπας με τη νύφη. Τον φίλησε τρυφερά κρατώντας το μαχαίρι πάνω από την καρδιά του. Όμως δεν μπόρεσε να τον σκοτώσει. Τον αγαπούσε τόσο πολύ. Έτσι πέταξε το μαχαίρι μακριά και βούτηξε στη θάλασσα.

Άρχισε να νιώθει το σώμα της να γίνεται λευκός αστραφτερός αφρός. Ξαφνικά άκουσε φωνές να τραγουδούν. Αέρινες μορφές εμφανίστηκαν ψηλά. Η μικρή γοργόνα ένιωθε να επιπλέει.

- Τι συμβαίνει; Ποιες είστε; ρώτησε με αγωνία.

- Είμαστε οι κόρες του αέρα, της απάντησαν οι μορφές. Αγάπησες έναν άνθρωπο και έκανες τα πάντα για να ζήσεις κοντά του. Αυτό όμως που επιθυμείς είναι πολύ δύσκολο να γίνει.

- Τι πρέπει να κάνω για να ζήσω μαζί του; ρώτησε χαμηλόφωνα η μικρή γοργόνα.

- Η μόνη λύση είναι να αποκτήσεις αθάνατη ψυχή όπως οι άνθρωποι, της απάντησαν τα αερικά. Η ψυχή των ανθρώπων ανεβαίνει στα ουράνια όταν το σώμα τους πάψει να ζει στη γη. Οι γοργόνες ζουν για πολλά χρόνια αλλά δεν έχουν αθάνατη ψυχή. Όταν έρθει η μέρα που θα πάψουν να ζουν το σώμα τους μετατρέπεται σε αφρό της θάλασσας, όπως συνέβη και σε σένα.

- Πώς μπορώ να αποκτήσω αθάνατη ψυχή; ρώτησε ξανά η μικρή γοργόνα.

- Οι γοργόνες μπορούν να αποκτήσουν αθάνατη ψυχή όταν ένας άνθρωπος τις αγαπήσει αληθινά. Εμείς ξέρουμε πως ο πρίγκιπας σε αγάπησε παρόλο που νόμιζε πως η γυναίκα που παντρεύτηκε τον έσωσε. Αν ήξερε πως εσύ τον είχες σώσει θα είχε παντρευτεί εσένα. Στον κόσμο των ανθρώπων όμως δε γίνονται όλα όπως περιμένουμε να γίνουν ή όπως θέλουμε να γίνουν, είπαν οι κόρες του αέρα.

-Δηλαδή δεν μπορώ να αποκτήσω αθάνατη ψυχή; ρώτησε η μικρή γοργόνα θλιμμένα.

- Τώρα γίνεσαι κόρη του αέρα σαν κι εμάς γιατί έκανες μία πολύ καλή πράξη αγάπης, της απάντησαν. Δε σκότωσες τον πρίγκιπα και θυσίασες τη δική σου ζωή για να ζήσει εκείνος.

- Άρα έχω αθάνατη ψυχή; ρώτησε η μικρή γοργόνα.

- Όχι ακόμα καλή μας αδελφή, της απάντησαν. Ούτε οι κόρες του αέρα έχουν αθάνατη ψυχή. Μπορούν όμως να την αποκτήσουν κάνοντας καλές πράξεις για τριακόσια χρόνια. Εμείς θα σε βοηθήσουμε να αποκτήσεις αθάνατη ψυχή.

Η μικρή γοργόνα ανέβηκε στα σύννεφα και έγινε κόρη του αέρα. Αντίκρισε τον ήλιο και δάκρυα κύλησαν από τα μάτια της.

- Είμαι στα αλήθεια κόρη του αέρα! είπε συγκινημένη. Τι όμορφα που είναι να βλέπω τον κόσμο από ψηλά!

Στο καράβι οι άνθρωποι είχαν ξυπνήσει. Η μικρή γοργόνα είδε τον πρίγκιπα και τη γυναίκα του να την ψάχνουν. Κοιτούσαν λυπημένοι τον αφρό της θάλασσας σαν να ήξεραν πως η μικρή γοργόνα βούτηξε στα νερά.

Χωρίς να την δουν τους πλησίασε και τους έδωσε ένα αποχαιρετιστήριο φιλί. Ξεκινώντας το ταξίδι της στον ουρανό κοίταξε για τελευταία φορά τον πρίγκιπα και ψιθύρισε:

- Θα συναντηθούμε ξανά μετά από τριακόσια χρόνια στον Παράδεισο.

- Και μπορεί πιο σύντομα, ψιθύρισε μια κόρη του αέρα. Εμείς μπαίνουμε στα σπίτια των ανθρώπων χωρίς να μας βλέπουν. Και όποτε βρίσκουμε ένα καλό παιδί που κάνει χαρούμενους τους γονείς του, χαμογελάμε κι εμείς με ευχαρίστηση. Με κάθε χαμόγελο, βγάζουμε έναν ολόκληρο χρόνο από τα τρακόσια χρόνια που πρέπει να περιμένουμε. Αλλά όταν βλέπουμε ένα άτακτο παιδί, δάκρυα κυλούν στα μάγουλά μας και για κάθε δάκρυ πρέπει να περιμένουμε μια μέρα ακόμα...

Λίγα λόγια για τη Μικρή Γοργόνα

To παραμύθι "Η Μικρή Γοργόνα" ("The Little Mermaid") γράφτηκε από τον Χανς Κρίστιαν Αντερσεν και δημοσιεύθηκε το 1836 στη Δανία. Όπως και πολλές άλλες ιστορίες του μεγάλου δανού παραμυθά, μεταφράστηκε σε πάρα πολλές γλώσσες και έγινε διάσημο. Ο χαρακτήρας της μικρής γοργόνας ήταν τόσο αγαπητός που έγινε εθνικό σύμβολο της Δανίας. Ετσι, το 1913, ο δανός γλύπτης Edvard Eriksen δημιούργησε το ομώνυμο άγαλμα που τοποθετήθηκε σε έναν βράχο στο λιμάνι της Κοπεγχάγης. Το άγαλμα ζήτησε ο Carl Jacobsen που είχε εντυπωσιαστεί από ένα μπαλέτο που είχε παρακολουθήσει με θέμα την ιστορία του Αντερσεν. Από τότε εκατομμύρια τουρίστες βλέπουν τη μικρή γοργόνα στη Κοπεγχάγη και μαθαίνουν την ιστορία...

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
χανς κρίστιαν άντερσεν

# data[].attributes.attachment_link.title
Η μικρή γοργόνα

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Η μικρή γοργόνα: Μια φορά κι έναν καιρό, βαθιά μέσα στον ωκεανό, εκεί όπου το νερό είναι μπλε και καθαρό σαν κρύσταλλο και δεν φτάνει κανένας ήχος από την επιφάνεια, ζούσε ο Βασιλιάς της Θάλασσας με τους υπηκόους του και τις γοργόνες.

# data[].attributes.headline
Η μικρη γοργονα με τον φμπαμπα της κ τους φιλους της τον φουσκα κ τον σεμπαστιαν

# data[].attributes.subject
Η μικρη γοργονα με τον φμπαμπα της κ τους φιλους της τον φουσκα κ τον σεμπαστιαν

# data[].attributes.headline
ΗΛΙΑΝΑ ΚΟΣΚΙΝΑ

# data[].attributes.subject
ΗΛΙΑΝΑ ΚΟΣΚΙΝΑ

# data[].attributes.headline
ΗΛΙΑΝΑ ΚΟΣΚΙΝΑ

# data[].attributes.subject
ΗΛΙΑΝΑ ΚΟΣΚΙΝΑ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σπυριδούλα Σιλιόγκα

# data[].attributes.body
Η Σταχτοπούτα

# data[].attributes.body
Η Σταχτοπούτα θυμήθηκε τα λόγια της νονάς της και έφυγε τρέχοντας από το παλάτι. Στα σκαλοπάτια της βγήκε το γοβάκι, δεν προλάβαινε όμως να γυρίσει να το πάρει.

# data[].attributes.body
Amina Diavati

# data[].attributes.headline
Τα Ζωακια συζητουν

# data[].attributes.subject
Τα Ζωακια συζητουν

# data[].attributes.body
Σιμωνη Βλαχου

# data[].attributes.headline
Βλαχου Σιμωνη

# data[].attributes.subject
Βλαχου Σιμωνη

# data[].attributes.attachment_link.title
Ηρεμία έξω η βία!

# data[].attributes.attachment_link.description
ΈΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ!

# data[].attributes.headline
Χριστίνα Δημητριου

# data[].attributes.subject
Χριστίνα Δημητριου

# data[].attributes.body
Το δικό μου παραμύθι!

# data[].attributes.headline
Τα τρία γουρουνάκια Χρήστος Χειμαριός

# data[].attributes.subject
Τα τρία γουρουνάκια Χρήστος Χειμαριός

# data[].attributes.attachment_link.title
ΧΕΙΜΑΡΙΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 3 ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ

# data[].attributes.headline
ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

# data[].attributes.subject
ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά και έναν καιρό σε μια πολύ μακρινή χώρα ζούσε μια βασίλισσα. Μια μέρα σαν όλες τις άλλες, η βασίλισσα κάθονταν στο δωμάτιό της και δούλευε δίπλα στο παράθυρο. Όμως καθώς κοιτούσε έξω που χιόνιζε, τρύπησε κατά λάθος το δάκτυλό της. Τότε τρείς σταγόνες αίμα έπεσαν από το δάκτυλό της πάνω στο χιόνι. Η βασίλισσα κοίταξε το αίμα και είπε: "Θέλω όταν γεννηθεί η κόρη μου να είναι άσπρη σαν το χιόνι, κόκκινη σαν το αίμα και μαύρη σαν το ξύλο από το παράθυρό μου!"

Και έτσι έγινε. Όταν γεννήθηκε η κόρη της βασίλισσας είχε λευκό δέρμα σαν το χιόνι, κόκκινα μάγουλα σαν το αίμα και τα μαλλιά της ήταν μαύρα σαν το ξύλο του παραθύρου. Γι' αυτό ονόμασαν το κορίτσι "Χιονάτη".

Μια μέρα όμως η βασίλισσα πέθανε και ο βασιλιάς σύντομα παντρεύτηκε μια καινούρια βασίλισσα που ήταν πολύ όμορφη αλλά και πολύ κακιά και δεν ήθελε καμιά να είναι ομορφότερη από αυτήν.

Η κακιά βασίλισσα είχε έναν μαγικό καθρέφτη τον οποίο κοιτούσε και τον ρωτούσε:

"Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, πες μου ποια είναι η πιο όμορφη από όλες τις γυναίκες;"

Και ο καθρέφτης απαντούσε: "Εσύ βασίλισσά μου είσαι η ομορφότερη από όλες!"

Όμως όσο η Χιονάτη μεγάλωνε γίνονταν όλο και πιο όμορφη και μόλις έγινε εφτά χρονών ήταν το ίδιο όμορφη με την βασίλισσα.

Τότε μια μέρα όταν η βασίλισσα ρώτησε τον καθρέφτη ποια είναι η πιο όμορφη ο καθρέφτης απάντησε:

"Βασίλισσά μου μπορεί να είσαι πολύ όμορφη, αλλά η Χιονάτη είναι ομορφότερη από εσένα!"

Όταν η βασίλισσα το άκουσε αυτό χλώμιασε και θύμωσε πολύ. Τότε φώναξε έναν υπηρέτη της και του είπε: "Πήγαινε τη Χιονάτη βαθιά μέσα στο δάσος και φρόντισε να μην την ξαναδώ."

Ο υπηρέτης υπάκουσε και οδήγησε την Χιονάτη στο δάσος αλλά την τελευταία στιγμή την λυπήθηκε και δεν μπόρεσε να της κάνει κακό.

"Δεν θα σε πειράξω κοριτσάκι" της είπε και την άφησε. Αν και ήταν σίγουρος ότι τα άγρια ζώα του δάσους θα την σκότωναν, ένιωσε καλά με την απόφασή του να μην της κάνει κακό αλλά να την αφήσει στην τύχη της.

Η Χιονάτη περιπλανιόταν μόνη της στο δάσος και ήταν πολύ φοβισμένη από τα άγρια ζώα που ζούσαν εκεί. Μόλις έφτασε το βράδυ, για καλή της τύχη βρήκε μια καλύβα και μπήκε μέσα να ξεκουραστεί και να προστατευθεί.

Όλα τα πράγματα μέσα στην καλύβα ήταν καθαρά και νοικοκυρεμένα. Το τραπέζι ήταν στρωμένο με ένα λευκό τραπεζομάντηλο και επάνω σ' αυτό υπήρχαν εφτά μικρά πιάτα με εφτά μικρά καρβέλια ψωμί και εφτά ποτήρια με κρασί. Επίσης υπήρχαν εφτά μαχαίρια και εφτά πηρούνια τακτοποιημένα δίπλα στα πιάτα. Η Χιονάτη είδε ακόμη ότι στο βάθος δίπλα στον τοίχο υπήρχαν εφτά μικρά κρεβάτια.

Η Χιονάτη ήταν κουρασμένη και πεινούσε πολύ. Έφαγε λοιπόν ένα κομμάτι από το κάθε καρβέλι ψωμί και ήπιε μια γουλιά από το κάθε ποτήρι κρασί. Μετά θέλησε να κοιμηθεί. Ξάπλωσε λοιπόν σε ένα από τα κρεβάτια, όμως ήταν πολύ μακρύ, ενώ ένα άλλο ήταν πολύ κοντό και έτσι δοκίμασε όλα τα κρεβάτια ώσπου στο τέλος το έβδομο ήταν στα μέτρα της. Εκεί ξάπλωσε και αποκοιμήθηκε.

Μόλις πέρασε λίγη ώρα, γύρισαν οι ιδιοκτήτες της καλύβας. Ήταν εφτά νάνοι που ζούσαν μέσα στο δάσος και έσκαβαν το βουνό για να βρουν χρυσάφι.

Μόλις μπήκαν στην καλύβα άναψαν τις εφτά λάμπες τους και αμέσως είδαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Ο πρώτος είπε: "ποιος κάθισε στο σκαμνάκι μου;"
Ο δεύτερος είπε: "ποιος έτρωγε από το πιάτο μου;"
Ο τρίτος: "ποιος έφαγε από το ψωμί μου;"
Ο τέταρτος: "ποιος χρησιμοποίησε το κουτάλι μου;"
Ο πέμπτος είπε: "ποιος έφαγε με το πιρούνι μου;"
Ο έκτος: "ποιος έκοψε με το μαχαίρι μου;"
Ο έβδομος είπε: "ποιος ήπιε από το κρασί μου;"

Τότε ο πρώτος κοίταξε τριγύρω και είπε: "ποιος ξάπλωσε στο κρεβάτι μου;" Και τότε όλοι παρατήρησαν ότι κάποιος είχε χρησιμοποιήσει τα κρεβάτια τους. Ο έβδομος όμως είδε την Χιονάτη και φώναξε τα αδέρφια του να έρθουν να δουν. Τότε όλοι πήραν τα φαναράκια τους και πλησίασαν να κοιτάξουν την Χιονάτη. "Ω, τι όμορφο κοριτσάκι είναι αυτό!", είπαν όλοι οι νάνοι και συνέχισαν να την κοιτάζουν φροντίζοντας να μην την ξυπνήσουν. Τότε αποφάσισαν να κοιμηθούν μέχρι να έρθει το πρωί ενώ ο έβδομος νάνος κοιμήθηκε από μία ώρα στα κρεβάτια των αδελφών του.

Το πρωί που ξύπνησαν όλοι η Χιονάτη είδε τους νάνους και τους είπε τι της είχε συμβεί. Οι νάνοι που ήταν καλοί, της είπαν να μην στεναχωριέται και ότι μπορεί να μείνει μαζί τους. Ετσι συμφώνησαν να πηγαίνουν αυτοί στη δουλειά τους κι εκείνη να τους μαγειρεύει και να τους βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού.

Έπειτα οι νάνοι έφυγαν για να πάνε να ψάξουν χρυσάφι στο βουνό. Πριν όμως φύγουν είπαν στην Χιονάτη να προσέχει και να μην ανοίγει σε κανέναν γιατί φοβόντουσαν ότι η βασίλισσα θα ανακάλυπτε ότι μένει μαζί τους.

Η βασίλισσα που πίστευε ότι η Χιονάτη είχε πεθάνει, ήταν πλέον σίγουρη ότι αυτή είναι η πιο όμορφη και έτσι πήγε στον μαγικό καθρέφτη και τον ρώτησε:

"Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, πες μου από όλες τις γυναίκες ποια είναι η πιο όμορφη;"

Και ο καθρέφτης απάντησε: "Εσύ βασίλισσά μου είσαι η πιο όμορφη σε όλη αυτή τη χώρα. Όμως μακριά, πέρα από τους λόφους, βαθιά μέσα στο δάσος, εκεί που μένουν οι εφτά νάνοι, εκεί κρύβεται η Χιονάτη που είναι πολύ πιο όμορφη από εσένα!"

Τότε η βασίλισσα, που ήξερε ότι ο καθρέφτης δεν έλεγε ποτέ ψέματα, θύμωσε πάρα πολύ και κατάλαβε ότι ο υπηρέτης της την είχε προδώσει και δεν ότι δεν είχε σκοτώσει την Χιονάτη.

Αποφάσισε λοιπόν να μεταμφιεστεί σε γριούλα πωλήτρια και να πάει να βρει τη Χιονάτη. Όταν έφτασε στο σπίτι των νάνων χτύπησε την πόρτα και είπε:

"Πουλάω όμορφα πράγματα."

Η Χιονάτη, που ήταν εκείνη τη στιγμή μόνη της στο σπίτι, κοίταξε έξω από το παράθυρο και είδε τη γριά γυναίκα.

"Καλημέρα καλή κυρία, τι έχεις να πουλήσεις;" ρώτησε.

"Καλά πράγματα, όμορφα πράγματα!" απάντησε η μεταμφιεσμένη βασίλισσα, "έχω κορδόνια και κορδέλες σε όλα τα χρώματα".

Η Χιονάτη σκέφτηκε: "Θα αφήσω την γριούλα να μπει, φαίνεται καλή κυρία" και ξεκλείδωσε την πόρτα.

"Να 'σαι καλά", είπε η γριούλα, "ω! πόσο άσχημα είναι δεμένος ο κορσές σου! Κάτσε να στον δέσω όμορφα με έναν από τα κορδόνια μου." Η Χιονάτη, που δεν κατάλαβε ότι αυτή ήταν η κακιά βασίλισσα, στάθηκε μπροστά της για να της δέσει τον κορσέ. Τότε η γριούλα έπιασε γρήγορα τα κορδόνια από τον κορσέ και τα έσφιξε τόσο δυνατά που η Χιονάτη δεν μπορούσε να πάρει ανάσα και έπεσε κάτω σαν να είχε πεθάνει. "Αυτό είναι το τέλος της ομορφιάς της" είπε η κακιά βασίλισσα και έφυγε.

Το βράδυ που γύρισαν οι εφτά νάνοι είδαν την Χιονάτη πεσμένη στο πάτωμα και πίστεψαν ότι είχε πεθάνει. Όμως, μόλις πήγαν να σηκώσουν το σώμα της, είδαν την κορδέλα που την έσφιγγε και κατάλαβαν τι είχε συμβεί. Γρήγορα έκοψαν τα κορδόνια του κορσέ και αμέσως η Χιονάτη άρχισε να αναπνέει και σύντομα ξαναβρήκε το χρώμα της.

Οι επτά νάνοι είπαν στη Χιονάτη: "Η γριούλα που είδες ήταν η κακιά βασίλισσα, γι' αυτό από εδώ και μπρος να προσέχεις και να μην ανοίγεις σε κανέναν όσο λείπουμε."

Όταν η βασίλισσα γύρισε σπίτι ρώτησε πάλι τον καθρέφτη της ποια είναι η πιο όμορφη και ο καθρέφτης της απάντησε ξανά η Χιονάτη!

Η βασίλισσα κατάλαβε ότι η Χιονάτη ζει ακόμη, και θύμωσε πάρα πολύ. Μεταμφιέστηκε λοιπόν πάλι, διαφορετικά όμως από την προηγούμενη φορά, πήρε μαζί της ένα δηλητηριασμένο χτένι και πήγε πάλι στο σπίτι των νάνων.

Μόλις έφτασε χτύπησε και είπε: "Πουλάω όμορφα πράγματα."

Όμως η Χιονάτη που στεκόταν στο παράθυρο απάντησε: "Δεν ανοίγω σε κανέναν."

Τότε η βασίλισσα είπε: "Δε χρειάζεται να ανοίξεις καλή μου κοπέλα, μόνο κοίτα τι ωραία χτένια πουλάω" και έδωσε το δηλητηριασμένο χτένι στην Χιονάτη από το παράθυρο.

Το χτένι ήταν τόσο όμορφο που το κορίτσι αποφάσισε να το βάλει στα μαλλιά της για να το δοκιμάσει.

Μόλις όμως το χτένι άγγιξε το κεφάλι της, το δηλητήριο που ήταν πολύ δυνατό την έριξε κάτω αναίσθητη. "Εκεί κάτω να μείνεις", είπε η βασίλισσα και έφυγε.

Για καλή τύχη της Χιονάτης οι νάνοι γύρισαν πιο νωρίς στο σπίτι εκείνο το βράδυ και μόλις είδαν το κορίτσι αναίσθητο κατάλαβαν τι είχε συμβεί.

Σύντομα βρήκαν το δηλητηριασμένο χτένι και μόλις το έβγαλαν η Χιονάτη συνήλθε και τους διηγήθηκε όλα όσα είχαν συμβεί.

Τότε οι νάνοι προειδοποίησαν για άλλη μια φορά την Χιονάτη να μην ανοίγει σε κανέναν όταν λείπουν.

Στο μεταξύ η βασίλισσα πήγε στο σπίτι της και ρώτησε αμέσως τον καθρέφτη της την ίδια ερώτηση. Όταν ο καθρέφτης της απάντησε και πάλι ότι η πιο όμορφη είναι η Χιονάτη, η βασίλισσα άρχισε να τρέμει από την οργή της και είπε: "Η Χιονάτη θα πεθάνει ακόμη και αν μου κοστίσει την ζωή μου."

Τότε πήρε ένα μήλο, πήγε σε ένα μυστικό δωμάτιο του παλατιού και έβαλε μέσα στο μήλο δηλητήριο. Από έξω το μήλο φαίνονταν πολύ ωραίο και γευστικό, όμως όποιος το δοκίμαζε θα πέθαινε αμέσως. Μετά μεταμφιέστηκε σαν γυναίκα χωρικού και ξαναπήγε στο σπίτι των νάνων.

Μόλις χτύπησε την πόρτα η Χιονάτη έβγαλε το κεφάλι της από το παράθυρο και είπε: "Οι καλοί νάνοι με συμβούλεψαν να μην ανοίξω σε κανέναν." "Κάνε όπως θέλεις" είπε η γυναίκα, "πάρε όμως αυτό το ωραίο μήλο, σου το κάνω δώρο". "Όχι, δεν το θέλω" είπε η Χιονάτη. Η βασίλισσα όμως που ήταν πονηρή της είπε: "Ανόητο κορίτσι! Τι φοβάσαι; Μήπως είναι δηλητηριασμένο; Έλα, εσύ θα φας από την μια μεριά και εγώ από την άλλη."

Το μήλο όμως ήταν έτσι φτιαγμένο που η μια του πλευρά ήταν δηλητηριασμένη ενώ η άλλη όχι! Η Χιονάτη που είχε μπει στον πειρασμό να δοκιμάσει το μήλο, γιατί φαινόταν πολύ νόστιμο, μόλις είδε την γυναίκα να τρώει από τη μια μεριά, δεν μπόρεσε να κρατηθεί άλλο και δάγκωσε κι αυτή από την άλλη.

Μόλις όμως δάγκωσε το μήλο έπεσε κάτω και φαινόταν σαν νεκρή. "Αυτή την φορά τίποτα δεν θα σε σώσει" είπε η βασίλισσα και γύρισε πίσω στο σπίτι της.

Τότε ρώτησε πάλι τον καθρέφτη της ποια είναι η πιο όμορφη και επιτέλους ο καθρέφτης της απάντησε:

"Εσύ βασίλισσα μου είσαι η ομορφότερη από όλες" και τότε η κακιά βασίλισσα χάρηκε πολύ.

Όταν ήρθε το βράδυ, οι νάνοι γύρισαν στο σπίτι τους και βρήκαν την Χιονάτη ξαπλωμένη στο πάτωμα. Δεν ανέπνεε καθόλου και φοβήθηκαν ότι είχε πεθάνει. Την σήκωσαν, χτένισαν τα μαλλιά της, έπλυναν το πρόσωπό της με κρασί και νερό όμως δεν μπόρεσαν να την κάνουν καλά.

Τότε την ξάπλωσαν πάνω σε ένα κρεβάτι και την θρηνούσαν για τρεις ολόκληρες μέρες. Σκέφτηκαν να την θάψουν όμως τα μάγουλά της ήταν ακόμη κόκκινα και το πρόσωπό της έμοιαζε όπως όταν ήταν ζωντανή.

Τότε είπαν: "Ποτέ δεν θα την θάψουμε στο κρύο έδαφος".

Την έβαλαν λοιπόν σε ένα γυάλινο κουτί για να μπορούν να την βλέπουν και έγραψαν με χρυσά γράμματα το όνομά της και ότι ήταν κόρη βασιλιά. Μετά τοποθέτησαν το κουτί πάνω σε ένα λόφο και κάθε μέρα ένας κάθονταν εκεί ένας-ένας με τη σειρά για να την προσέχει. Τα πουλιά ήρθαν και αυτά για να θρηνήσουν την Χιονάτη. Πρώτο απ' όλα ήρθε μια κουκουβάγια, μετά ένα κοράκι και τελευταίο ένα περιστέρι.

Έτσι η Χιονάτη έμεινε ξαπλωμένη για πολλά, πολλά χρόνια και έμοιαζε σαν να κοιμάται γιατί το δέρμα της ήταν ακόμη λευκό σαν το χιόνι, τα μάγουλά της κατακόκκινα και τα μαλλιά της μαύρα.

Μια μέρα έφτασε στο σπίτι των νάνων ένας πρίγκιπας. Είδε το κουτί με την κοπέλα μέσα και διάβασε απ' έξω τα χρυσά γράμματα που έγραφαν ότι την έλεγαν Χιονάτη και ότι ήταν κόρη βασιλιά. Του πρίγκιπα του άρεσε πολύ η Χιονάτη και πρόσφερε στους νάνους λεφτά για να την πάρει μαζί. Εκείνοι όμως του απάντησαν: "Δεν θα την αποχωριστούμε ούτε για όλο το χρυσάφι του κόσμου."

Με τα πολλά και αφού κατάλαβαν ότι ο πρίγκιπας ήταν καλός και ότι θα προσέχει τη Χιονάτη, στο τέλος οι νάνοι τον λυπήθηκαν και του έδωσαν το κουτί με την κοπέλα. Την στιγμή όμως που πήγε να σηκώσει το κουτί για να το πάρει μαζί του, το μήλο έπεσε από το στόμα της Χιονάτης και ξύπνησε! Τότε εκείνη ρώτησε: "Πού βρίσκομαι;" Και ο πρίγκιπας απάντησε: "Είσαι ασφαλής μαζί μου." Έπειτα της εξιστόρησε τι είχε συμβεί και είπε: "Σε αγαπώ περισσότερο από όλο τον κόσμο. Έλα μαζί μου στο παλάτι του πατέρα μου και θα γίνεις γυναίκα μου." Η Χιονάτη συμφώνησε και πήγε μαζί με τον πρίγκιπα στο παλάτι όπου άρχισαν οι προετοιμασίες για τον γάμο τους.
Ανάμεσα στους καλεσμένους του γάμου ήταν και ο παλιός εχθρός της Χιονάτης, η κακιά βασίλισσα. Καθώς ντύνονταν με ωραία φορέματα γύρισε στον καθρέφτη της και ρώτησε: "Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, πες μου ποια είναι η πιο όμορφη από όλες;" Και ο καθρέφτης απάντησε: "Εσύ κυρά μου είσαι η πιο όμορφη εδώ, όμως η ομορφότερη από όλες είναι αυτή που θα παντρευτεί τον πρίγκιπα και θα γίνει νέα βασίλισσα."

Όταν το άκουσε αυτό, η κακιά βασίλισσα ένιωσε οργή. Όμως η ζήλια της και η περιέργειά της ήταν τόσο μεγάλες που ήθελε να πάει να δει την νύφη. Μόλις έφτασε στο γάμο και είδε ότι η νύφη ήταν η Χιονάτη που νόμιζε ότι είχε σκοτώσει τότε έσκασε από το κακό της και πέθανε.

Η Χιονάτη και ο πρίγκιπας έζησαν και βασίλεψαν ευτυχισμένοι για πολλά, πολλά χρόνια!

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αδελφοί γκριμ

# data[].attributes.attachment_link.title
Η χιονάτη και οι επτά νάνοι

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Η χιονάτη και οι επτά νάνοι: Μια φορά και έναν καιρό σε μια πολύ μακρινή χώρα ζούσε μια βασίλισσα. Μια μέρα σαν όλες τις άλλες, η βασίλισσα κάθονταν στο δωμάτιό της και δούλευε δίπλα στο παράθυρο. Όμως καθώς κοιτούσε έξω που χιόνιζε, τρύπησε κατά λάθος το δάκτυλό της.

# data[].attributes.headline
ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

# data[].attributes.subject
ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

# data[].attributes.body
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΓΟΥΤΕΜΒΕΡΓΙΟΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΗΤΑΝ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 6 Ο ΓΟΥΤΕΜΒΕΡΓΙΟΣ ΚΑΙ H ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑ

# data[].attributes.headline
Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΤΗΣ ΧΙΟΝ

# data[].attributes.body
Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ!

# data[].attributes.headline
Αγγελική Νίνου

# data[].attributes.subject
Αγγελική Νίνου

# data[].attributes.headline
Οι περιπέτειες του Ν

# data[].attributes.body
Οι περιπέτειες του Νιλς

# data[].attributes.headline
Ο Νιλς πετάει με τον

# data[].attributes.body
Ο Νιλς πετάει με τον Μάρτιν και η Σμίρε η αλεπού θέλει να πιάσει τις αγρόχηνες.
Άγης

# data[].attributes.body
NIKOS DIMITRIOY

# data[].attributes.attachment_link.title
ΠΑΡΑΜΗΘΙΑ ΝΙΚ.ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

# data[].attributes.headline
Η μηλιά του βασιλιά

# data[].attributes.subject
Η μηλιά του βασιλιά

# data[].attributes.body
Εικονογράφηση παραμυθιού από τα παιδιά

# data[].attributes.attachment_link.title
"Η μηλιά του βασιλιά"

# data[].attributes.headline
Παραμυθοσαλάτα

# data[].attributes.subject
Παραμυθοσαλάτα

# data[].attributes.body
Ανακατεύοντας στοιχεία κλασικών παραμυθιών...

# data[].attributes.attachment_link.title
Παραμυθοσαλάτα

# data[].attributes.headline
Νικόλας Κομιανός

# data[].attributes.body
Νικόλας Κομιανός
Το λυχνάρι του Αλαντίν. Λίγο διαφορετική η ιστορία από τη διασκευή της Ντίσνεϊ (του 1992). Μπόνους τρακ, απόσπασμα του τραγουδιού των τίτλων της ταινιας, στις ηχογραφήσεις!

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο Αλαντίν, ο γιος ενός φτωχού ράφτη, που είχε πεθάνει όταν το αγόρι ήταν ακόμη πολύ μικρό.

Κάποιος γέρος, που του είπε πως ήταν θείος του, πρότεινε στον Αλαντίν να πάει μαζί του στις Ινδίες, για να μάθει εκεί τη δουλειά του ράφτη. Ο Αλαντίν δέχτηκε ενθουσιασμένος.

Έφυγαν από το σπίτι μόλις χάραξε η αυγή και ταξίδεψαν ώσπου έπεσε η νύχτα. Κατασκήνωσαν τότε σε μια πεδιάδα. Κι εκεί, το αγόρι έμαθε την αλήθεια. Εκείνος ο γέρος δεν ήταν θείος του, αλλά ένας κακός μάγος που είχε άσχημα σχέδια γι' αυτόν.

Ο μάγος, λοιπόν, ήθελε να κατέβει ο Αλαντίν σε μια βαθιά σπηλιά, για να βρει ένα λυχνάρι. Εκεί, όμως, εκτός απ' το λυχνάρι, ο νεαρός βρήκε και πολλές πολύτιμες πέτρες καθώς κι ένα δαχτυλίδι που το κράτησε για τον εαυτό του. Καθώς ετοιμαζόταν ν' ανέβει πάλι στην επιφάνεια, ο Αλαντίν κατάλαβε πως ο κακός μάγος θα του έπαιρνε όσα είχε βρει και θα τον έθαβε στη σπηλιά. Γι' αυτό, αρνήθηκε κι εκείνος να του δώσει το λυχνάρι. Τότε ο μάγος θύμωσε κι έκλεισε την πόρτα της σπηλιάς με μια μεγάλη πέτρα.

Έτσι ο Αλαντίν έμεινε κλεισμένος στη σπηλιά για δυο μέρες και δυο νύχτες. Κάποια στιγμή, όμως, έτριψε τυχαία το δαχτυλίδι κι αμέσως παρουσιάστηκε μπροστά του ένα τεράστιο τζίνι. Το τζίνι του είπε αμέσως πως μπορούσε να το διατάξει να πραγματοποιήσει κάθε επιθυμία του. Κι ο Αλαντίν του ζήτησε τότε να τον ξαναφέρει πίσω στο σπίτι του.

Την άλλη μέρα το πρωί, η μητέρα του τον βρήκε να κοιμάται ήσυχα στο κρεβάτι του. Κι όταν ο Αλαντίν ξύπνησε, της διηγήθηκε όλα όσα του είχαν συμβεί. Μητέρα και γιος ζήτησαν κατόπιν απ' το τζίνι του δαχτυλιδιού να τους φέρει φαγητό, αλλά εκείνο τους είπε πως δεν μπορούσε να ικανοποιήσει την επιθυμία τους.

Τότε, ο Αλαντίν είπε στη μητέρα του ν' ανταλλάξει το λυχνάρι με φαγητό. Εκείνη αποφάσισε πρώτα να το γυαλίσει και, καθώς το έτριβε, φανερώθηκε μπροστά τους το τζίνι του λυχναριού και τους είπε πως ήταν σκλάβος τους. Από εκείνη τη μέρα ο Αλαντίν κι η μητέρα του δε χρειαζόταν ν' ανησυχούν για τίποτα.

Ο Αλαντίν, που είχε στο μεταξύ ερωτευθεί την κόρη του Σουλτάνου, πήγε στο παλάτι για να ζητήσει το χέρι της. Ο Σουλτάνος του είπε τότε πως, αν μπορούσε να χτίσει ένα ολόκληρο παλάτι μέσα σε μια μονάχα μέρα, θα του έδινε το χέρι της κόρης του. Το τζίνι έχτισε το παλάτι κι ο Αλαντίν πήγε να ζήσει εκεί με την πριγκίπισσα.

Ο κακός μάγος, όμως, ξαναγύρισε, αποφασισμένος να βρει το μαγικό λυχνάρι. Παρουσιάστηκε στο παλάτι σαν ζητιάνος και κατάφερε την πριγκίπισσα να του δώσει το λυχνάρι. Κύριος τώρα του λυχναριού, ο κακός μάγος διέταξε το τζίνι να πάρει το παλάτι και την πριγκίπισσα και να τα φέρει στα λημέρια του. Ο Αλαντίν, όμως, με βοηθό του το τζίνι του δαχτυλιδιού, πήγε στο παλάτι και με μια δυνατή κλοτσιά πέταξε τον κακό μάγο έξω απ' το παράθυρο. Τότε, το παλάτι ξαναγύρισε στη θέση του κι ο Αλαντίν ξαναβρήκε την αγαπημένη του γυναίκα. Από τότε οι δυο τους δε χώρισαν ποτέ κι έζησαν για πάντα ευτυχισμένοι.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
χίλιες και μία νύχτες

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Αλαντίν: Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο Αλαντίν, ο γιος ενός φτωχού ράφτη, που είχε πεθάνει όταν το αγόρι ήταν ακόμη πολύ μικρό. Κάποιος γέρος, που του είπε πως ήταν θείος του, πρότεινε στον Αλαντίν να πάει μαζί του στις Ινδίες, για να μάθει εκεί τη δουλειά του ράφτη.

# data[].attributes.headline
Απόσπασμα του τραγου

# data[].attributes.body
Απόσπασμα του τραγουδιού των τίτλων της ταινίας Αλαντίν της Ντίσνεϊ (1992) από το Νικόλα Κομιανό

# data[].attributes.attachment_link.description
Get access to files anywhere through secure cloud storage and file backup for your photos, videos, files and more with Google Drive.

# data[].attributes.headline
Η Σταχτοπούτα

# data[].attributes.body
Η Σταχτοπούτα

# data[].attributes.body
Σταχτοπούτα

# data[].attributes.headline
Η εξαφάνιση της Ντόρας

# data[].attributes.subject
Η εξαφάνιση της Ντόρας

# data[].attributes.body
Από την Έμιλυ και τον αδερφό της Σπύρο!

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σπυριδούλα Σιλιόγκα

# data[].attributes.attachment_link.title
Η εξαφάνιση της Ντόρας.mp4

# data[].attributes.headline
"Η ιστορία του Κ"

# data[].attributes.subject
"Η ιστορία του Κ"

# data[].attributes.attachment_link.title
"Η ιστορία του Κ"

# data[].attributes.attachment_link.description
Η ιστορία αυτή δημιουργήθηκε από τα νήπια με αφορμή την ενασχόληση με το γράμμα "Κ" (από τη λέξη "Καλοκαίρι").