# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Karol Dickens

Opowieśćwigilijna

Przygotowała: Malwina Burek

AUTOR: Charles Dickens

CHARLES DICKENS - pisarz angielski, żyjący w latach 1812 - 1870. Urodził się w ubogiej londyńskiej rodzinie; już w wieku 12 lat musiał pracować w fabryce. Kształcił się sam, po kilku latach zaczął zarabiać jako dziennikarz. Pierwszy utwór Dickensa, który zdobył niezwykłą popularność, nosił tytuł ,,Klub Pickwicka". Inne znane powieści to ,,Oliver Twist", ,,Dawid Copperfield" i cykl tzw. opowieści bożonarodzeniowych, w tym ,,Opowieść wigilijna". W swych powieściach, realistycznych, ale pełnych humoru, stworzył wiele wyrazistych postaci; wskazywał przy tym dobitnie na niesprawiedliwość społeczną i krzywdę ludzi ubogich. Jest zaliczany do najwybitniejszych pisarzy angielskich.

GENEZA UTWORU

,,Opowieść wigilijna" powstała w 1843 r. i należy do cyklu ,,opowieści bożonarodzeniowych". Karol Dickens napisał go, aby zarobić na spłacenie długów zaciągniętych przez ojca. Pisanie opowieści zajęło pisarzowi około 6 tygodni. Utwór wydano przed Bożym Narodzeniem i od początku sprzedawał się znakomicie.

GATUNEK

Utwór posiada podtytuł: Kolęda prozą, czyli opowieść wigilijna o duchu. I jak kolęda podzielona jest na pięć strofek (rozdziałów).

powieść

opowiadanie

Tytuł utworu wskazuje na ,,opowieść" jako gatunek i jest to często synonimem opowiadania, noweli lub niewielkiej powieści. Odnosi się do utworów epickich średniego rozmiaru, będących na pograniczu noweli i powieści. Posiada jednowątkową fabułę, chronologiczny przebieg zdarzeń, liczne epizody, opisy, refleksje. Kompozycja jest jednak swobodniejsza, niż w przypadku noweli.

,,Opowieść wigilijna" jest opowiadaniem, które zawiera elementy kilku różnych gatunków literackich. Występowanie postaci ze świata fantastycznego, nastrój grozy i tajemniczości, motyw winy i kary to elementy ballady ludowej. Na przypowieść biblijną (parabolę) wskazuje prosty schemat fabularny, kreacja bohaterów stanowiących uniwersalne przykłady zachowań (Scrooge - skąpiec, Fred - optymista, Bob Cratchit - poczciwy biedak). Istotny jest też podwójny sens: obok znaczenia dosłownego występuje znaczenie symboliczne, wyrażające ponadczasową prawdę moralną. Z kolei dyskretne komentarze narratora wpływające na stosunek czytelnika do bohaterów to cecha gawędy.

Czas akcji

Wydarzenia rozgrywają się w wigilię świąt Bożego Narodzenia, około godziny trzeciej po południu, kiedy Scrooge kończy pracę. Akcja obejmuje wieczór wigilijny, noc, Boże Narodzenie oraz dzień po Bożym Narodzeniu (w krajach anglosaskich święta trwają jeden dzień.

Wydarzenia rozgrywają się w dzień wigilii Bożego Narodzenia, w noc wigilijną i w święta, w połowie XIX wieku.

CZAS REALNY

CZAS FANTASTYCZNY

Duch Marleya zapowiada wizytę duchów w ciągu trzech kolejnych nocy. Pierwszy duch ma się pojawić o pierwszej w nocy, drugi noc później o tej samej godzinie, a trzeci kolejnej nocy o północy. Duchy przybyły, między ich wizytami bohater śpi. Wydarzenia rozegrały się jednak w jedną noc. Scrooge budzi się w Boże Narodzenie. Duchy przenoszą bohatera w przeszłość, przyszłość oraz prezdentują teraźniejszość.

MIEJSCE AKCJI

Podczas fantastycznych wypraw w czasie i przestrzeni z duchami Scrooge odwiedza różne miejsca - miasteczko, gdzie dorastał, miasteczko, gdzie się uczył, szkołę, sklep pana Fezzwiga, mieszkanie byłej narzeczonej, latarnię morską, okręt, mieszkanie Freda, londyńską giełdę, mieszkanie zadłużonej rodziny, biedne dzielnice Londynu, swoje mieszkanie, gdzie leży martwy, cmentarz.

Miejsce akcji to Londyn oraz małe miasteczko (kantor, ulice Londynu, mieszkania Scrooge'a i Boba).

W utworze dominuje narracja trzecioosobowa. Narrator nie bierze udziału w opisywanych wydarzeniach, nie należy do świata przedstawionego. Jest narratorem wszechwiedzącym i często komentuje wydarzenia. Z tych komentarzy można dowiedzieć się, jaki jest jego stosunek do wydarzeń, bohaterów. Wielokrotnie też zdradza swoją obecność, zwracając się bezpośrednio do czytelników, wypowiada się w pierwszej osobie. Z tego powodu utwór przypomina gawędę.

NARRACJA

Ale nie myślcie, że siostrzeniec Scrooge'a i jego goście cały wieczór poświęcili muzyce. (...) Ach, omyliłem się. Przecież najpierw bawili się w ślepą babkę.

Konstrukcja utworu przypomina kolędę (tematyka świąt Bożego Narodzenia, rozdziały = strofki

Budowa utworu, język, środki artystyczne

Fabuła obejmuje zdarzenia z TERAŹNIEJSZOŚCI, z PRZESZŁOŚCI - retrospekcja i z PRZYSZŁOŚCI

Narracja jest trzecioosobowa, a podmiot mówiący to wszechwiedzący i subiektywny moralizator

Zasada kontrastu --> samotnik, materialista - Scrooge, dusza towarzystwa, życzliwy - Fred; bogaty Scrooge - biedny Bob

Ebenezer jako bohater dynamiczny = przechodzi całkowitą przemianę

Bohaterowie realistyczni

Przed przemianą

Ebenezer Scrooge

Po przemianie

PO PRZEMIANIE:Ebenezer Scrooge po pamiętnej nocy wigilijnej wstał wesoły i rześki, wyskoczył z łóżka wczesnym rankiem, wykrzykiwał, że się zmienił i jest szczęśliwy, życzy wszystkim wesołych świąt. Posyła rodzinie Boba Cratchita, swego kancelisty, ogromnego indyka, dla małego Tima staje się jak drugi ojciec, pomocny, dobroczynny. Staje się najlepszym przyjacielem tej rodziny i wspaniałym pracodawcą. Ofiaruje część swojego majątku na potrzeby ubogich. Nawiązuje serdeczne stosunki z rodziną swego siostrzeńca, Freda. Ludzie mówią, że jak nikt umie święcić Boże Narodzenie.

Ebenezer Scrooge- główny bohater, człowiek w podeszłym wieku, w chwili rozpoczęcia akcji utworu jest właścicielem kantoru, prawdopodobnie jest bogaty, Pracodawca Boba Cratchita, wuj Freda. Oziębłość, chłód, obojętność można wyczytać z jego twarzy, jest wychudzony, ma odpychający wygląd.Cechuje go chorobliwe skąpstwo, chciwość, które ujawniały się na każdym kroku. Spędzał życie nad księgami rachunkowymi, wciąż obliczając, kalkulując zyski i straty. Nie ma żadnych przyjaciół. Swego kancelistę, Boba, nazywa złodziejem tylko dlatego, że musiał dać mu wolne w pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia. Nie znosił świąt i wszelkich dni, w których nie mógł zarabiać. Ebenezer, mimo sporego majątku, pozostaje obojętny na los ubogich, nie udziela się w kwestiach dobroczynnych, nie wynagradza dobrze za pracę. Jest zrzędliwy, nieufny, podejrzliwy, zimny i wyrachowany.Bohater jest skąpy nawet w uczuciach. Nie kłania się ludziom na ulicy, jest okrutny wobec siostrzeńca, który zaprasza go na świąteczny obiad.

PO PRZEMIANIE:Ebenezer Scrooge po pamiętnej nocy wigilijnej wstał wesoły i rześki, wyskoczył z łóżka wczesnym rankiem, wykrzykiwał, że się zmienił i jest szczęśliwy, życzy wszystkim wesołych świąt. Posyła rodzinie Boba Cratchita, swego kancelisty, ogromnego indyka, dla małego Tima staje się jak drugi ojciec, pomocny, dobroczynny. Staje się najlepszym przyjacielem tej rodziny i wspaniałym pracodawcą. Ofiaruje część swojego majątku na potrzeby ubogich. Nawiązuje serdeczne stosunki z rodziną swego siostrzeńca, Freda. Ludzie mówią, żejak nikt umie święcić Boże Narodzenie.

Bob Cratchit

Bob Cratchit - bohater drugoplanowy, kancelista pracujący w kantorze Scrooge'a. To człowiek bardzo religijny i bogobojny. Bardzo dobry ojciec wielodzietnej rodziny. Upokorzenia ze strony swojego pracodawcy znosi z pokorą. Jest sumiennym i oddanym pracownikiem, nigdy nie narzeka.

Pozostali bohaterowie realistyczni

Mały Tim

Mały Tim - bohater epizodyczny, syn Boba, jest niepełnosprawnym dzieckiem - chodzi o kulach. To chłopiec bardzo wrażliwy i pomimo choroby - pogodny. Jest ukochanym synem i bratem, dla całej rodziny Boba jest prawdziwą pociechą.

Fred

Fred - bohater drugoplanowy, siostrzeniec Ebenezera Scrooge'a. Jest jedynym synem siostry Ebenezera, człowiekiem bardzo młodym, zakochanym w swojej nowo poślubionej żonie. Pogodny, miły, serdeczny, uśmiechnięty, życzliwy w stosunku do otoczenia, potrafi się cieszyć każdą chwilą życia. Mimo, że Ebenezer odtrąca jego przywiązanie, nie żywi do niego urazy, a jedyne, co odczuwa w stosunku do ,,starego sknery", to głębokie współczucie.

fantastyczni

Bohaterowie

DUCHY

Duch jakuba marleya

DUCH WIGILIJNEJPRZESZlOsCI

Duch Jakuba Marleya - bohater pierwszoplanowy, wspólnik Scrooge'a, w chwili, kiedy rozpoczyna się akcja opowieści, mija siódma rocznica jego śmierci. Za życia zachowywał się tak samo, jak Ebenezer: najważniejsze były dla niego interesy. Nie liczył się z ludźmi, nie posiadał rodziny. Po śmierci za karę tuła się po świecie, ciągnąc za sobą łańcuch, który ukuł sobie za życia, musi pokutować za popełnione grzechy. Narrator podkreśla, że Marley zmarł, że nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Duch Marleya przybywa do Scrooge'a w postaci widma, by ostrzec go i pomóc w uniknięciu podobnego losu.

Duch Wigilijnej Przeszłości- bohater pierwszoplanowy, postać przypomina dziecko lub starca, otacza go dziwna atmosfera. Miał długie siwe włosy, ale twarz bez zmarszczek, przypominającą twarz dziecka. Ubrany w białą tunikę, ozdobioną kwiatami, odsłaniającą muskularne i długie ramiona i nogi, w ręku trzymał gałąź ostrokrzewu. Z głowy bił blask, który duch zakrywał przykrywką do gaszenia świec. Przybył do Scrooge'a, kierując się jego dobrem. Pokazuje mu minione święta, rodzinę, pierwszego pracodawcę, narzeczoną, by przypomniał sobie, jakim niegdyś był człowiekiem.

DUCHY

DUCH TEGOROCZNYCH SWIAT BOZEGO NARODZENIA

duch przyszlych WIGILII

DUCH TEGOROCZNYCH ŚWIĄT BOŻEGO NARODZENIA - bohater pierwszoplanowy; wesoły olbrzym w zielonej szacie wykończonej białym futrem. Pierś i stopy miał obnażone, na głowie nosił wieniec z ostrokrzewu wysadzany sopelkami lodu. Miał ciemne, długie włosy, w ręku trzymał pochodnię w kształcie rogu obfitości. Siedział na tronie, wkoło stały stosy przeróżnego jedzenia, cały pokój był wystrojony i odświętny. Zawiódł Scrooge'a do domu jego kancelisty Boba, pokazał, jak skromnie żyje. Wówczas też Scrooge zobaczył chorego, małego Tima. Duch przepowiedział, że chłopiec umrze, jeśli nic się nie zmieni. Pokazał też wigilię górników, marynarzy, w latarni i radosne święta u siostrzeńca Freda. Na koniec przedstawił Ebenezowi dzieci człowiecze: Nędzę i Ciemnotę.

DUCH PRZYSZŁYCH WIGILII - bohater pierwszoplanowy; całą postać spowijał czarny całun, spod którego widoczna była tylko jedna ręka. Widmo było wysokie, okazałe, milczące. Pokazało Ebenezerowi samotny pogrzeb nieznajomego człowieka, rozmowy o nim, złodziei, którzy złupili jego mieszkanie po śmierci. Pokazało też dom Cratchitów po śmierci Tima. Następnie na cmentarzu Scrooge zobaczył swój nagrobek i uświadomił sobie, że to on był tym zmarłym nieznajomym, po którym nikt nie płakał, nikt go dobrze nie wspominał.

NAJWAŻNIEJSZE MOTYWY

przemiana bohatera

starość i samotność

fantastyka

Dzięki wizycie duchów bohater przeżył wielką przemianę wewnętrzną. Zrozumiał, że w życiu tak naprawdę posiada się tym więcej, im więcej się z siebie daje innym. Stał się zupełnie innym człowiekiem, pomocnym, współczującym, potrafiącym dawać i cieszyć się z tego.

Początek opowieści ukazuje Scrooge'a w niezwykle czarnych kolorach, co ma służyć podkreśleniu jego negatywnych cech. Dzięki wizytom duchów zrozumiał, że to samotność, wrogość, brak współczucia i pomocy innym czynią człowieka nieszczęśliwym, a jego życie bezwartościowym.

W utworze pojawiają się postaci fantastyczne - duch Marleya oraz duchy świąt Bożego Narodzenia. Fantastyczna jest też podróż w czasie. Bohater porusza się w czasie i przestrzeni w nadnaturalny sposób.

Problematyka i główne przesłanie

pieniądze szczęścia nie dają

apel o działalność charytatywną

,,nie ma winy bez kary"

nigdy nie jest za późno, by zmienić się na lepsze

znaczenie Bożego Narodzenia

empatia

Los tego nieszczęśliwego może być moim losem.

Charakterystyczne cytaty i symbole

Powinienem był (...) okazywać bliźnim miłosierdzie, wyrozumiałość, życzliwość.

Łańcuch ducha Marleya symbolizuje jego winy.

Dowiedz się jeszcze więcej:

ponadczasowe przesłanie

streszczenie

najważniejsze pytania

omówienie lektury

# data[].attributes.attachment_link.title
Opowieść wigilijna by Malwina Burek on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Karol Dickens Opowieśćwigilijna Przygotowała: Malwina Burek AUTOR: Charles Dickens CHARLES DICKENS - pisarz angielski, żyjący w latach 1812 - 1870. Urodził się w ubogiej londyńskiej rodzinie; już w wieku 12 lat musiał pracować w fabryce. Kształcił się sam, po kilku latach zaczął zarabiać jako dziennikarz.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Temat: Urszula Kochanowska opowiada... Bolesław Leśmian rozmyśla.,Bolesław Leśmian "Urszula Kochanowska",Opisz własne wyobrażenie nieba.,Zanim przeczytasz wiersz Bolesława Leśmiana "Urszula Kochanowska", zapoznaj się ze słowami, które na temat nieba przynoszą dokumenty Kościoła i Pismo Święte.,Zromadź wyrazy i wyrażenia bliskoznaczne do słowa niebo.,NIEBO,Posłuchaj fragmentów płyty Vangelisa z filmu "1492: Wyprawa do raju".,Obejrzyj malarskie ujęcia motywu raju. Opisz fragment obrazu Hieronima Boscha"Wzniesienie błogosławionych do raju".,Przeczytaj fragment "Trenu X" Jana Kochanowskiego:,Orszulo moja wdzięczna, gdzieś mi się podziała?W którą stronę, w którąś się krainę udała?Czyś ty nad wszytki nieba wysoko wniesionaI tam w liczbę aniołków małych policzona?Czyliś do raju wzięta? Czyliś na szczęśliweWyspy zaprowadzona? [...], Próby odpowiedzi na te retoryczne pytania podjął się inny poeta.,Wysłuchaj wiersza Bolesława Leśmiana i wstępnie określ, jak w utworze zostało ukazane niebo.,Zastanów się, jaki jest Bóg, który takie nieba tworzy., Istotne jest to, że ani taki Bóg, ani takie niebo nie zachwyciły Urszulki.,Określ sytuację liryczną. Przyjrzyj się dokładniej kompozycji utworu. Zwróć uwagę na czas czasowników. Nazywij stany uczuciowe przeżywane przez dziewczynkę.,URSZULA KOCHANOWSKAGdy po śmierci w niebiosów przybyłam pustkowie,Bóg długo patrzał na mnie i głaskał po głowie.„Zbliż się do mnie, Urszulo! Poglądasz, jak żywa...Zrobię dla cię, co zechcesz, byś była szczęśliwa".„Zrób tak, Boże - szepnęłam - by w nieb Twoich krasieWszystko było tak samo, jak tam - w Czarnolasie!" -I umilkłam zlękniona i oczy unoszę, By zbadać, czysię gniewa, że Go o to proszę?Uśmiechnął się i skinął - i wnet z Bożej łaskiPowstał dom kubek w kubek, jak nasz - Czarnolaski.I sprzęty i donice rozkwitłego zielaTak podobne, aż oczom straszno od wesela!I rzekł: „Oto są - sprzęty, a oto - donice.Tylko patrzeć, jak przyjdą stęsknieni rodzice!I ja, gdy gwiazdy do snu poukładam w niebie,Nieraz do drzwi zapukam, by odwiedzić ciebie!",I odszedł, a ja zaraz krzątam się, jak mogę -Więc nakrywam do stołu, omiatam podłogę -I w suknię najróżowszą ciało przyoblekamI sen wieczny odpędzam - i czuwam - i czekam...Już świt pierwszą roznietą1 złoci się po ścianie,Gdy właśnie słychać kroki i do drzwi pukanie...Więc zrywam się i biegnę! Wiatr po niebie dzwoni!Serce w piersi zamiera... Nie!... To - Bóg, nie oni!...,Dwudzielność tekstu pozwoliła ukazać uczucia Urszuli związane z prośbą, którą skierowała do Boga. ,Scharakteryzuj Urszulę (występuje ona i w roli bohaterki, i podmiotu lirycznego opowiadającego o zdarzeniach, które miały miejsce w niebie).,Opowiedziana historia jest jedynie pretekstem do filozoficznych rozważań o życiu i śmierci, dorefleksyjnego stwierdzenia, że prawdziwym szczęściem człowieka jest jego ziemska egzystencja i nic nie może powetować jej straty. Można powiedzieć, że Urszula uosabia bunt człowieka przeciw śmierci, broniąc ludzkiego prawa do ziemskiej miłości i przywiązania do zwykłego, szczęśliwego życia z bliskimi, z rodziną.,Praca domowa:Rozwiń w zeszycie zdanie, wybierając trafną - według ciebie - postać orzeczenia. Bohaterka wiersza (różni się / nie różni się) od mojego wyobrażenia prawdziwej Urszulki Kochanowskiej, gdyż...,Dziękuję za uwagę!,Przygotowała: Anna Stasiak

# data[].attributes.attachment_link.title
Temat 4: B. Leśmian "Urszula Kochanowska" by Anna Stasiak on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Temat: Urszula Kochanowska opowiada... Bolesław Leśmian rozmyśla.,Bolesław Leśmian "Urszula Kochanowska",Opisz własne wyobrażenie nieba.,Zanim przeczytasz wiersz Bolesława Leśmiana "Urszula Kochanowska", zapoznaj się ze słowami, które na temat nieba przynoszą dokumenty Kościoła i Pismo Święte.,Zromadź wyrazy i wyrażenia bliskoznaczne do słowa niebo.,NIEBO,Posłuchaj fragmentów płyty Vangelisa z filmu "1492: Wyprawa do raju".,Obejrzyj malarskie ujęcia motywu raju.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Temat: Mądrość ukryta w bajkach Ignacego Krasickiego.

Przygotowała: Anna Stasiak

Ignacy Krasicki (1735-1801) - biskup warmiński, najwybitniejszy polski pisarz XVIII wieku, nazywany księciem poetów. Był stałym uczestnikiem spotkań twórców i uczonych organizowanych przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Napisał m.in. Bajki i przypowieści, Bajki nowe.Tworzył w epoce oświecenia, w której stawiano na rozwój nauki, co w literaturze oznaczało dydaktyzm. Twórcy starali się zwrócić uwagę na ważneproblemy dotyczące kraju, wychowywać poprzez nauczanie moralnych zasad i norm społecznych, a także zmuszać do myślenia. Idealnym gatunkiem, dzięki któremu takie dydaktyczne treści można było przemycać, były właśnie bajki. Ignacy Krasicki w swoich utworach poprzez zabawę i humor przemycał poważne treści i odnosił się do ważnych spraw, które działy się wtedy w ojczyźnie.

Bajka to krótki, najczęściej wierszowany utwór o charakterze dydaktycznym. Jej bohaterami są zazwyczaj zwierzęta reprezentujące różne postawy i cechy człowieka. Każda bajka zawiera morał wypowiedziany wprost lub wyraźnie zasugerowany.

lew→bezwzględny, władczylis→sprytnyowca→głupiamysz→dobroduszna, życzliwakot→cierpliwy, szybkimrówka→pracowitawół→leniwyżółw→mądry, spokojnyszczur→zarozumiały

BAJKA

Gatunek wywodzący się ze starożytności

Gatunek dydaktyczny

RODZAJ

PRZESŁANIE

BOHATEROWIE -ALEGORIA

morał wyrażony wprostukryte

Morałto pouczający wniosek, sformułowany w zwięzłej formie jako nadrzędny sens utworu.

zwierzętaludzieprzedmioty

ALEGORIA to motyw w literaturze i sztuce, który oprócz znaczenia dosłownego ma jeszcze inne, ukryte. Alegoria jest zawsze jednoznaczna, wszyscy rozumieją ją tak samo. Jej treść wynika z tradycji literackiej i historii. W bajkach alegoriami ludzkich cech są zwierzęta, np. wilk oznacza drapieżność, pies - wierność.

epigramatycznenarracyjne

Są dwa rodzaje bajek: bajki narracyjne i bajki epigramatyczne.Bajka narracyjna jest zbliżona do noweli, posiada krótką, łatwą do przyswojenia fabułę. Bajka epigramatyczna jest natomiast zbliżona do epigramatu, krótsza, pozbawiona fabuły i wszelkich cech epickich.

Zasadniczo bajki przyporządkowuje się do epiki - jednego z trzech rodzajów literackich.Dzieje się tak głównie z uwagi na obecność w nich narratora - opowiadacza o świecie przedstawionym.

Słowniczek ważnych pojęć:

Ironia to zamierzona sprzeczność między pozornie aprobującą wypowiedzią a ukrytą w niej krytyką, a nawet kpiną.

Komizm to takie ukształtowanie wypowiedzi, które ma wywołać u odbiorcy wesołość. Może wynikać na przykład z nieoczekiwanego splotu zdarzeń lub sposobu przedstawienia bohatera.

Kontrast to sposób przedstawiania polegający na zestawieniu ze sobą elementów wyraźnie przeciwstawnych, który służy uwydatnieniu charakterystycznych cech opisywanych osób, rzeczy, zjawisk.

Zapoznaj się z tekstami bajek zamieszczonymi w podręczniku. Po lekturze spróbuj je krótko streścić.

Potok i rzeka

Potok z wierzchołka góry lecący z hałasem,Śmiał się z rzeki; spokojnie płynęła tymczasem.Nie stało wód u góry, gdy śniegi stopniały,Aż z owego potoka strumyk tylko mały.Co gorsza: ten, co zaczął z hałasem i krzykiem,Wpadł w rzekę i na koniec przestał być strumykiem.

Hałaśliwy potok, spadając z góry, śmiał się z cichej rzeki. Jednak gdy śnieg się stopił, potok stał się strumykiem, a na koniec wpadł do rzeki i zniknął.

MORAŁW życiu nie zawsze liczy się tempo, szybkość wykonania powierzonego zadania. Najważniejszy jest efekt końcowy, osiągnięcie celu, doprowadzenie rzeczy do końca.Kto robi dużo hałasu - marnie kończy.

Każdy wiek ma goryczy, ma swoje przywary:Syn się męczył nad książką, stękał ojciec stary.Ten nie miał odpoczynku, a tamten swobody:Płakał ojciec, że stary; płakał syn, że młody.

Syn i ojciec

Każdy wiek ma jakieś wady - syn się skarżył, że musi się uczyć, nie może robić tego, na co miałby ochotę. Z kolei jego ojciec, że brakuje mu czasu na odpoczynek. Syn narzekał, że jest młody, a ojciec, że stary.

Poprzez kontrastowe przedstawienie ojca i syna poeta wskazuje na morał, który zawiera się na początku bajki, w pierwszym wersie: każdy czas w życiu człowieka cechuje się określonymi trudnościami. Młody człowiek musi się uczyć i brakuje mu czasu na przyjemności, stary zaś z przyjemności korzystać już nie może ze względu na zdrowie. Warto więc cieszyć się każdą miłą chwilą w życiu.

Kałamarz i pióro

Powadził się kałamarz na stoliku z piórem,Kto świeżo napisanej księgi był autorem.Nadszedł ten, co ją pisał, rozśmiał się z bajarzów.Wieleż takich na świecie piór i kałamarzów.

Kałamarz i pióro pokłóciły się, które z nich jest autorem nowo napisanej księgi. Gdy autor usłyszał ich kłótnię, roześmiał się.

MORAŁ zawiera ostatni wers. Bajka ośmiesza przypisywanie sobie czyichś zasług.

Dlaczego czytamy bajki Ignacego Krasickiego?

...bo dzięki nim możemy zastanowić się nad postępowaniem swoim i innych;

... bo czytając je, uzyskujemy receptę na życie, chociaż czasami bardzo zaskakującą.

Dziękuję za uwagę!

# data[].attributes.attachment_link.title
Bajki Ignacego Krasickiego - kl. 6 by Anna Stasiak on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Temat: Mądrość ukryta w bajkach Ignacego Krasickiego. Przygotowała: Anna Stasiak Ignacy Krasicki (1735-1801) - biskup warmiński, najwybitniejszy polski pisarz XVIII wieku, nazywany księciem poetów. Był stałym uczestnikiem spotkań twórców i uczonych organizowanych przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Napisał m.in. Bajki i przypowieści, Bajki nowe.Tworzył w epoce oświecenia, w której stawiano na rozwój nauki, co w literaturze oznaczało dydaktyzm.

# data[].attributes.attachment_link.description
Discover more about Ignacy Krasicki ✌️ - Guide

# data[].attributes.attachment_link.title
55. "Opowieść wigilijna" - jej ponadczasowe przesłanie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wsi spokojna,wsi wesoła...

obraz wiejskiego życiawpieśni kochanowskiego

start

Justyna Jędrzejak

Zacznijmy od wycieczki

Poznaj historię Alicji.Na podstawie jej wypowiedzi wypisz korzyści wynikajaceze zmiany modelu życia miejskiego na wiejskie.Jak dziewczyna definiuje szczęsliwe życie?

obejrzyj film

Życiena wsi czy w mieście?

Wyobraź sobie, że uczestniczysz w dyskusji, podczas której swoje argumenty prezentują zwolennicy życia w mieście i miłośnicy życia wiejskiego. Zapisz po dwa najsilniejsze argumenty dla każdej ze stron dyskusji.

Jakie byłoby Twoje stanowisko w tej sprawie? Przedstaw krótko swój głos w dyskusji.

Co powiedziałbyJan Kochanowski?

Kochanowski zapewne broniłby tezy,że szczęście mozemy odnależć,żyjąc na wsi.Odwołaj się do znajomości biografii poety i uzasadnij słuszność tego twierdzenia.

zwolennik życia wiejskiego

kliknij piórko

Lorem ipsum dolor sit amet

Wieśmistrza Jana

Na dzisiejszej lekcji poznasz fragmenty"Pieśni świętojańskiej o sobótce",które pozwolą Ci zrozumieć, jaki obraz wsi kreuje w swej twórczości Jan Kochanowski.

W tytule pieśni Jan Kochanowski nawiązuje do ludowego święta obchodzonego w nocy poprzedzającej dzień świętego Jana.Tradycja ludowego obrzędu sięga czasów początków państwowości i co ciekawe, w zmodyfikowanej formie znana jest do dziś.Zapoznaj się z informacjami przygotowanymi przez Instytut Muzyki i Tańca a najważniejsze informacje o obrzędzie sobótkowym zapisz w fomie niewielkiej mapy myśli.Kliknij w fotografię po lewej stronie.

Czym była sobótka?

Sprawdź,czy wiesz

Noc Kupały, Henryk SiemiradzkiHenryk Siemiradzki - abcgallery.com,Domena publiczna,https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=4228651

Jakie inne nazwy sobótkowego obrzędu zapamiętałeś?

Jakie rekwizyty towarzyszyły obrzędom sobótkowym?

Jakie rytualne czynności towarzyszyły sobótkowemu świętowaniu?

Co było tematem obrzędowych pieśni?

Na czym poległo symboliczne znaczenie ognia?

Czemu służyło rzucanie kwiatów do wody podczas świętowania?

Jakie żywioły patronowały obrzędom sobótkowym?

W jaki sposób tradycja sobótkowych obrzędów kultywowana jest dzisiaj?

"Pieśńświętojańskao sobótce"

To w zasadzie nie jedna a cyklpieśni wydanych już po śmierci poetya napisanych w czarnoleskimokresie życia mistrza.Cykl składa się z wystąpień dwunastu panien, które w swych przemowach podejmują różne tematy związanez wiejskim życiem. Mówią między innymi o potrzebie świętowaniapo zakończonej pracy, o pochwale tańca, życiu pasterzy i oczywiścieo miłości.

​​

o budowie utwORu

Najpopularniejszą z dwunastu pieśni stałą się ostatnia. Pieśń Panny XII zaczynająca się od słów "Wsi spokojna, wsi wesoła" na długo wyznaczyła pewien sposób, w jaki pisanoo polskiej wsi po Kochanowskim.

Zapoznaj się z tekstem "Pieśni Panny XII". Znajdziesz go na kolejnych slajdach. Korzystaj z objaśnień i wykonuj samodzielnie notatkę.Swoje spostrzeżenia podziel na trzy obszary:

tematyka utworu

środki poetyckie

budowa wiersza

Możesz także wysłuchać recytacji

Play

Pieśń świętojańskaPanna XIIWsi spokojna, wsi wesoła, Który głos twej chwale zdoła? Kto twe wczasy, kto pożytki Może wspomnieć za raz wszytki? Człowiek w twej pieczy uczciwie Bez wszelakiej lichwy żywię; Pobożne jego staranie I bezpieczne nabywanie.Inszy się ciągną przy dworze Albo żeglują przez morze, Gdzie człowieka wicher pędzi, A śmierć bliżej niż na piędzi. Najdziesz, kto w płat język dawa, A radę na funt przedawa, Krwią drudzy zysk oblewają, Gardła na to odważają.

Już pierwsze użyte przez Pannę epitety zdradzają stosunek do wsi.Spokój i wesele- to zapewnia mieszkańcom.

Zastosowane w pierwszej strofie pytania retoryczne sugerują, że trudno wymienić wszelkie korzyści wiejskiego modelu życia. Tak wiele ich jest.

Życie wiejskie to życie uczciwe, bez zamartwiania się o "wszelaką lichwę" , czyli pożyczanie pieniędzy i finansowe oszustwa.

Spokojny tryb życia poeta przeciwstawia innym jego modelom: życiu dworskiemu, zamiłowaniu do podróży. Metafory użyte w tej strofie mają wskazać na niebezpieczeństw czyhające na tych, którzy takie sposoby spędzania żywota wybiorą.

W tym miejscu Kochanowski wspomina różne profesje. Język w płat dawaćto inaczej sprzedawać własne rady, czyli na przykład udzielać się w sądzie.

Mocna metafora: krwią drudzy zysk oblewają wyraźnie już wskazuje, że poeta ma na myśli takie sposoby na życie , które może i gwarantują korzyści materialne, ale nie mogą zapewnić tego, co oferuje życie ziemianina: spokoju sumienia i braku zmartwień.

Oracz pługiem zarznie w ziemię; Stąd i siebie, i swe plemię, Stąd roczną czeladź i wszytek Opatruje swój dobytek. Jemu sady obradzają, Jemu pszczoły miód dawają; Nań przychodzi z owiec wełna I zagroda jagniąt pełna. On łąki, on pola kosi, A do gumna wszytko nosi. Skoro też siew odprawiemy, Komin wkoło obsiędziemy.Tam już pieśni rozmaite, Tam będą gadki pokryte, Tam trefne plęsy z ukłony, Tam cenar, [tam] i goniony.

Zycie na wsi oznacza liczne obowiązki. To dobrze zaplanowana praca fizyczna, która ma zapewnić bytowanie całej rodzinie.

Przyroda zdaje się wynagradzać trudy fizycznej pracy. Użyte przez poetę metafory podkreślają zadowolenie, które płynie z poczucia sensowności wysiłku podjętego przez ziemianina.

Po ciężkiej pracy przychodzi czas wytchnienia. Nieodłącznym elementem wiejskiego życia jest wspólne świętowanie.Zauważ jednak, Kochanowski nawiązuje do zasady złotego środka. Zabawa? Owszem, w myśl epikurejskiego carpe diem jest konieczna, ale najpierw- uczciwa praca.

Anafora użyta w tej strofie ma podkreślić, jak wiele atrakcji czeka na uczestnika biesiady. Opowieści, tańce i śpiewy będą wspaniałą rozrywką po dniach ciężkiej pracy.

A gospodarz wziąwszy siatkę Idzie mrokiem na usadkę Albo sidła stawia w lesie; Jednak zawżdy co przyniesie. W rzece ma gęste więcierze, Czasem wędą ryby bierze; A rozliczni ptacy wkoło Ozywają się wesoło. Stada igrają przy wodzie, A sam pasterz, siedząc w chłodzie, Gra w piszczałkę proste pieśni; A faunowie skaczą leśni.Zatym sprzętna gospodyni O wieczerzej pilność czyni, Mając doma ten dostatek, Że się obejdzie bez jatek. Ona sama bydło liczy,

Kolejne strofy pokazują typowe wiejskie obrazki. Wprawdzie życie wiejskie wymaga zaradności i zadbania o pożywienie, ale nie towarzyszą tym zajęciom trud i wysiłek. To raczej przyjemność wynikająca z poczucia niezależności.

Zwróć uwagę na nastrój wymalowany słowami poety. Śpiew ptaków, proste pieśni pastuszka, wspomnienie mitologicznych faunów- to wyraźne nawiązanie do tradycji antycznych sielanek nazywanych też bukolikami.Były to utwory ukazujące wyidealizowaną wizję prostego, wiejskiego życia.

Zaradna gospodyni nie musi korzystać z jatek (czyli sklepików, straganów).Jest w stanie przygotować wieczerzę z własnych zapasów.

źródło:Strona:PL Jana Kochanowskiego dzieła polskie (wyd.Lorentowicz) t.2 107.jpeg

Ona sama bydło liczy, Kiedy z pola idąc ryczy, Ona i spuszczać pomoże; Męża wzmaga, jako może. A niedorośli wnukowie, Chyląc się ku starszej głowie, Wykną przestawać na male, Wstyd i cnotę chować w cale. Dzień tu, ale jasne zorze Zapadłyby znowu w morze, Niżby mój głos wyrzekł wszytki Wieśne wczasy i pożytki.

Ta strofa to hołd dla wiejskiej gospodyni, która wraz z mężem dba o dobytek. Policzy bydło, pomoże spuszczać ( wydoić) krowy.

Metafora chyląc się ku starszej głowie podkreśla szacunek okazywany starszym członkom społeczności. To od nich młodzi nauczyli się przestawać na male- cieszyć się z małych rzeczy i pielęgnować cnoty.

Pieśń kończy się przypomnieniem myśli z pierwszych wersów- nie da się wymienić wszystkich korzyści płynących z wiejskiego modelu życia.Taki zabieg w poezji nazywamy klamrą- początek i koniec Pieśni Panny XII wyrażają tę samą myśl.

Budowa tej i innych pieśni z cyklu "Pieśni świętojańskich" jest regularna. Czterowersowe strofy o rymach parzystych i równa liczba sylab (8) budują rytm wiersza.Taka rytmiczność sprawia, iż utwór znakomicie nadaje się do śpiewania.

W Pieśni Panny XII nie znajdziemy ani jednej przerzutni. W pozostałych pieśniach tego cyklu pojawią się one tylko dwukrotnie.

A zatem jaka jest wieś Kochanowskiego?

To miejsce zapewniające sielskie bytowanie w otoczeniu natury.

Człowiek żyje tu w harmonii z przyrodą a rytm życia wyznaczają pory roku i pory dnia.

Praca jest ważnym elementem życia. Ale trudy wiejskiego żywota wynagradza czas zabawy, wspólnego biesiadowania. Owe rozrywki nie są wyszukane, lecz dają człowiekowi wiele radości.

Pożywienie z pracy własnych rąk - to gwarancja zadowolenia.Poczucie niezależności, sensowność wykonywanej pracy, zgodna współpraca, czyste sumienie wynikające z uczciwych zachowań- oto przepis na bycie szczęśliwym.

Wieś Kochanowskiego to arkadyjska kraina szczęścia.

Mieszkańcy wsi żyją uczciwie i pobożnie, szanują tradycję a członkowie rodzin współpracują ze sobą.

Zycie wiejskie uczy skromności, pokory i wyrabia cnoty.

Hojna przyroda jest żywicielką a jednocześnie sprawia, że życie płynie tu przyjemnie.

https://www.youtube.com/watch?v=W5ACbMU15R4

Nie Kochanowski pierwszy...

Wiesz już, że autorytetem poetyckim byłdla Kochanowskiego Horacy. Zapoznaj się z fragmentami jego utworu"Epoda II" .Z pewnością zauważysz, że i tym razem rzymski poeta silnie zainspirował mistrza Jana.W epoce renesansu Pieśń świętojańska także nie była pierwszym utworem sławiącym życie wiejskie. Dowiedz się,ktow podobny sposób przedstawiał ten .temat..

antyczne wzory

Epoda II, HoracySzczęśliwy ten, kto nie wie, co to lichwa, bórg,Nie licząc zysków ani strat,Wołami swymi orze pradziadowski mórg,Jak zacni ludzie zdawnych lat!Bo ze snu go nie budzi ryk wojennych trąb,Ni morska go nie trwoży głąb;On zdala mija możnych panów hardy próg,Ni miejski go nie nęci bruk.(...)w przekładzie Józefa Birkenamjera

Epoda II, Horacy(...)Jak miło spocząć, kędy rośnie stary dąb,Gdzie trawa bujna aż po pas.Gdzie bieży nurt, ujęty wbrzegów stromy zrąb,Gdzie ptasząt skargą dźwięczy las,Gałązki szemrzą, woda zszumem płynie hen,A człeka wabi błogi sen![...]w przekładzie Józefa Birkenmajera

Pracę zgodną z porami roku i rytmem natury chwali także inny renesansowy twórca- Mikołaj Rej w dziele "Żywot człowieka poczciwego".

Eoda II, HoracySzczęśliwy ten, kto nie wie, co to lichwa, bórg,Nie licząc zysków ani strat,Wołami swymi orze pradziadowski mórg,Jak zacni ludzie z dawnych lat!Bo ze snu go nie budzi ryk wojennych trąb,Ni morska go nie trwoży głąb;On z dala mija możnych panów hardy próg,Ni miejski go nie nęci bruk.w przekładzie Józefa Birkenmajera

Arkadia i arkadia

Któż z nas nie marzyo miejscu, w kórym czułby się beztrosko i bezpiecznie?Często takie miejsce kojarzymyz bliskością natury, jej kojącym wpływem. Pomyśl, gdzie umiejscowiłbyś swoją arkadię? Kliknijw fotografie i przypomnij sobie, czym były Arkadiai arkadia.

Arkadia to nazwa nadana prze Greków krainie na Półwyspie Peloponeskim zamieszkałej przez ludy pasterskie. Było to miejsce niezbyt bogate, ale oferujące mieszkańcom uroki natury i spokój.

Twórczość rzymskiego poety Wergiliusza nadała Arkadii nieco inne znaczenie- odtąd ta grecka kraina stała się w literaturze synonimem miejsca położonego z dala od cywilizacji, gdzie ludzie mogą prowadzić szczęśliwe życie w bliskim kontakcie z naturą. Nieznane im są trwogi, wojny i troski.Możemy zatem mówić o Arkadii- historycznej krainie w Grecji oraz arkadii- krainie szczęśliwości, której można szukać w dowolnym miejscu na świecie

Mit arkadyjski stał się popularnym tematem w literaturze i malarstwie. Do arkadyjskiej wizji będzie nawiązywał Mickiewicz w "Panu Tadeuszu", oświeceniowi sentymentaliści, Orzeszkowa czy Miłosz. Z malarzy polskich warto wspomnieć choćby nastrojowewizje wsi Henryka Siemiradzkiego, którego zapewne kojarzysz z "Pochodniami Nerona".

Motyw życia wiejskiego wielokrotnie pojawi się w twórczosći artystów kolejnych epok. Nie zawsze jednak wieś będzie ukazywana jakokraina szczęśliwości. Obrazki beztroskiegoi sielankowego życia bedziesz mógł zaobserwować w twóczosci Franciszka Karpińskiego, Mickiewicza, pewne podobieństwa dostrzeżesz też w "Nad Niemnem". Elizy Orzedszkowej czy w tórczosci Miłosza. Zastanów się, przy jakich tematach wykorzystsasz znajomość "Pieśni swiętojańskiej".Najpierw spóbuj sam podać propozycje,potem zerknij do ukrytych na slajdzie okienek.

Arkadyjski obraz wsiw literaturze

obraz wsi

recepty na szczęśliwe życie

rola pracy w życiu człowieka

natura w życiu człowieka

motyw arkadii

wartości ważne w życiu

Temat chętnie malowany

Cytat "Wsi spokojna, wsi wesoła" mógłby posłużyć za tytuł wielu obrazów polskich artystów, Prezentuję kilka wybranych przykładów i zachęcam do własnych poszukiwań malowidła, które Twoim zdaniem doskonale oddaje atmosferę wsi opisanej przez Kochanowskiego.

Józef Szermentowski, Droga do wsiżródło: www.pinakoteka.zascianek.pl, Domena publiczna, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=2935772

Józef Chełmoński, Babie latoźródło:domena publiczna

Współczesne interpretacje

Czy Kochanowski to wyłącznie pan z brodą ze starej ryciny, po którego twóczosć nie sięga nikt poza uczniami? O nowatorskim odczytywaniu twórczości poety przekonają Cię choćby dwa projekty. Spektakl Teatru Fabryka Kultury w Świętochłowicach przenosi myśl Kochanowskiego do stylistyki disco i pokazuje nowe odczytanie Pieśni Panny III. Z kolei zespół Micromusic prponuje własną interpretację Pieśni Panny IV. To dowód,że Kochanowski wciaż inspiruje. .

Kryteria sukcesu, czyli co potrafię po tej lekcji:formułuję argumenty za pochwałą życia wiejskiego/miejskiegoodwołując się do biografii poety, opisuję wybrany przez niego model życiapotrafię opowiedzieć o obrzędach sobótkowych znam treść „Pieśni Panny XII" z „Pieśni świętojańskiej o sobótce"tworzę notatkę na temat przeczytanego tekstupotrafię na podstawie poznanego tekstu rozwinąć temat: Wieś widziana przez Kochanowskiegonazywam korzyści wiejskiego życia wskazane przez poetępotrafię objaśnić związki „Pieśni" z twórczością Horacegoznam pojęcia Arkadii i arkadii , potrafię podać przykłady funkcjonowania toposu w sztucepotrafię nazwać motywy, które pojawiają się w „Pieśni świętojańskiej"

I na koniec wycieczka

Zaczęliśmy od wyprawyw Bieszczady a lekcję zakończymy wędrówkąpo całej Polsce.Czy w którymś z pokazanych miejsc czułbyś się niczym w krainie szczęśliwości? Życzę Ci, byś odnalazł swą arkadię. Amoże już ją znalazłeś?Dziękujęza dzisiejszą pracę!

Justyna Jędrzejak

# data[].attributes.attachment_link.title
Pieśń świętojańska by Justyna Jędrzejak on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Wsi spokojna,wsi wesoła... obraz wiejskiego życiawpieśni kochanowskiego start Justyna Jędrzejak Zacznijmy od wycieczki Poznaj historię Alicji.Na podstawie jej wypowiedzi wypisz korzyści wynikajaceze zmiany modelu życia miejskiego na wiejskie.Jak dziewczyna definiuje szczęsliwe życie? obejrzyj film Życiena wsi czy w mieście? Wyobraź sobie, że uczestniczysz w dyskusji, podczas której swoje argumenty prezentują zwolennicy życia w mieście i miłośnicy życia wiejskiego.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
tydzień

Start

z "fraszkami"

jana kochanowskiego

Każdego dnia zapoznaj się z treścią wybranej fraszki/fraszek, a następnie wykonaj w zeszycie zadania przypisane do utworu.

Poniedziałek

Czwartek

Piątek

Środa

Wtorek

"Na lipę"

Gościu, siądź pod mym liściem, a odpoczni sobie! Nie dójdzie cię tu słońce, przyrzekam ja tobie, Choć się nawysszej wzbije, a proste promienie Ściągną pod swoje drzewa rozstrzelane cienie. Tu zawżdy chłodne wiatry z pola zawiewają,

Mamy tu do czynienia z liryką inwokacyjną, uosobiona lipa (będąca podmiotem lirycznym) zaprasza, by spocząć w swoim cieniu.Używa do tego apostrofy - bezpośredniego zwrotu do lipy.„Gość" to każdy z czytelników, człowiek zmęczony, potrzebujący wytchnienia.

Lipa (podmiot mówiący) zaprasza znajdującego się nieopodal gościa do odpoczynku w cieniu jej liści. Drzewo oferuje chłód, spokój, wygodę i ciszę.

Tu zawżdy chłodne wiatry z pola zawiewają, Tu słowicy, tu szpacy wdzięcznie narzekają. Z mego wonnego kwiatu pracowite pszczoły Biorą miód, który potym szlachci pańskie stoły. A ja swym cichym szeptem sprawić umiem snadnie, Że człowiekowi łacno słodki sen przypadnie. Jabłek wprawdzie nie rodzę, lecz mię pan tak kładzie Jako szczep napłodniejszy w hesperyskim sadzie.

W opisie tym najważniejszą rolę zaznaczone epitety. To dzięki ich zagęszczeniu odczuwamy przedstawione miejsce jako przestrzeń sielską, swojską, bezpieczną.

W hesperyskim sadzie - W mitologicznym ogrodzie bogów, w którym rosły złote jabłka, podarunek ślubny matki Zeusa, Gai, dla jego przyszłej żony Hery (nawiązanie do kultury starożytnej było elementem charakterystycznym dla twórców renesansu).

Utwór jest pochwałą życia zgodnego z naturą, które zapewnia człowiekowi harmonię i bezpieczeństwo. Piękno przyrody pozwala zapominać o codziennych troskach.

"Na zdrowie"

Ślachetne zdrowie, Nikt się nie dowie, Jako smakujesz, Aż się zepsujesz.

Podmiot liryczny używa apostrofy - zwraca się bezpośrednio do zdrowia nazywając je „szlachetnym".

Zdaniem podmiotu lirycznego doceniamy wartość zdrowia, gdy je tracimy.

Tam człowiek prawie Widzi na jawie I sam to powie, Że nic nad zdrowie Ani lepszego, Ani droższego; Bo dobre mienie, Perły, kamienie, Także wiek młody I dar urody,

Mieśca wysokie, Władze szerokie Dobre są, ale - Gdy zdrowie w cale. Gdzie nie masz siły, I świat niemiły.

Poeta przeciwstawia zdrowiu takie wartości jak: bogactwo, młody wiek, wysokie stanowiska społeczne, władza, które nie mają znaczenia, jeśli człowiek zaniemoże. Cenę zdrowia poznaje się dopiero wtedy, gdy się je utraci.

Klinocie drogi, Mój dom ubogi Oddany tobie Ulubuj sobie!

Autor ponownie podkreśla wartość zdrowia w ostatnich wersach. Określa je także mianem „klejnotu", prosząc je o to, by na zawsze zamieszkało w jego domu.

"O żywocieludzkim"

Fraszki to wszytko, cokolwiek myślemy, Fraszki to wszytko, cokolwiek czyniemy; Nie masz na świecie żadnej pewnej rzeczy, Próżno tu człowiek ma co mieć na pieczy.

myśl o zmienności i niepewności ludzkiego losu

Zacność, uroda, moc, pieniądze, sława, Wszystko to minie jako polna trawa; Naśmiawszy się nam i naszym porządkom, Wemkną nas w mieszek, jako czynią łątkom.

Życie ludzkie zostaje porównane do teatru kukiełek: człowiek nie decyduje o swoim losie - jest jedynie aktorem odgrywającym rolę wyznaczoną mu przez Boga.

Pieniądze, władza, uroda, sława to wartości nietrwałe.

na domw czarnolesie

Panie, to moja praca, a zdarzenie Twoje; Raczyż błogosławieństwo dać do końca swoje! Inszy niechaj pałace marmórowe mają I szczerym złotogłowem ściany obijają,

„Na dom w Czarnolesie", fraszka Jana Kochanowskiego to utwór o charakterze religijnym o widocznych akcentach autobiograficznych.

Podmiot liryczny w pierwszej osobie liczby pojedynczej zwraca się za pomocą apostrofy do Boga, władcy jego życia, z prośbą o błogosławieństwo.

Poeta nie zabiega o dobra materialne.

Ja, Panie, niechaj mieszkam w tym gniaździe ojczystym, A Ty mię zdrowiem opatrz i sumnieniem czystym, Pożywieniem ućciwym, ludzką życzliwością, Obyczajmi znośnymi, nieprzykrą starością.

Jego życzeniem jest mieszkanie „w tym gniaździe ojczystym", czyli miejscu związanym z jego tożsamością. Tylko tam będzie mógł żyć w zdrowiu, w prawdzie, w skromności oraz wśród przychylnych mu, kulturalnych ludzi, dzięki nim jego starość nie będzie „przykrą".

Satysfakcję renesansowemu twórcy zapewniało jedynie zdrowie, czyste sumienie, ludzka życzliwość, podstawowe pożywienie, postrzegane we fraszce nie jako monotonne minimum, lecz jako dar Boży.

"Na młodość""Do Hanny""Na nabożną"

"Na młodość"Jakoby też rok bez wiosny mieć chcieli,Którzy chcą, żeby młodzi nie szaleli."

Fraszka ta przedstawia konflikt pokoleń. Starzy życzą sobie, by młodzi zachowywali się rozważnie - pewnie dlatego że zbyt szybko zapomnieli swoje wczesne lata. Ich oczekiwania są niemożliwe do spełnienia. Dorastanie bez szaleństw zostaje porównane do cyklu rocznego bez wiosny, która stanowi symbol młodości.

"Do Hanny"Na palcu masz dyjament, w sercu twardy krzemień,Pierścień mi, Hanno, dajesz, już i serce przemień."

Omawiany liryk to fraszka dworska. Podmiotem lirycznym jest tu kochanek. Ujawnia się on w pierwszej osobie liczby pojedynczej, na co wskazuje zaimek mi. Mężczyzna skarży się na obojętność i oziębłość kobiety. Patrząc na diament z jej pierścienia, stwierdza, że jej serce jest twarde jak krzemień.Hanna gotowa jest oddać partnerowi pierścień. Można to interpretować dwojako: postanowiła zerwać z ukochanym albo chce ofiarować mu coś drogocennego jako substytut miłości. Jednak mężczyzna pragnie uczuć Hanny.

"Na nabożną"Jeśli nie grzeszysz, jako mi powiadasz,Czego się miła, tak często spowiadasz?

Niniejszy liryk buduje pytanie retoryczne, skierowane do tytułowej nabożnej.Pytanie ujawniasprzeczność w postawie kobiety, która musi być grzeszna, skoro tak często czuje potrzebę spowiedzi, choć sama nie chce się do tego przyznać. Utwór ośmiesza fałszywą pobożność. W kontekście postawy bohaterki tytuł wiersza ma charakter ironiczny.

dziękuję!

Agnieszka Łazarek

# data[].attributes.attachment_link.description
tydzień Start z "fraszkami" jana kochanowskiego Każdego dnia zapoznaj się z treścią wybranej fraszki/fraszek, a następnie wykonaj w zeszycie zadania przypisane do utworu. Poniedziałek Czwartek Piątek Środa Wtorek "Na lipę" Gościu, siądź pod mym liściem, a odpoczni sobie! Nie dójdzie cię tu słońce, przyrzekam ja tobie, Choć się nawysszej wzbije, a proste promienie Ściągną pod swoje drzewa rozstrzelane cienie.

# data[].attributes.attachment_link.title
61. Analiza i interpretacja wiersza na przykładzie Trenu VII Jana Kochanowskiego.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jan Kochanowski -najwybitniejszy poeta epoki odrodzenia,"Homo sum et nihil humanum a me alienum esse puto",Dzieciństwo,Jan Kochanowski urodził się w Sycynie, ok. 1530 roku jako syn Piotra i Anny. Miał dziesięcioro rodzeństwa - cztery siostry i sześciu braci, w tym Mikołaja, również poetę i Andrzeja, który zasłynął z tłumaczenia "Eneidy" Wergiliusza.,Młodość i edukacja,1557 - 1559 - podróże po Włoszech i Francji,ok. 1549 - prawdopodobnie Wrocław,1538 - rozpoczęcie nauki w domu/szkole parafialnej w Zwoleniu,1551-1552 - pobyt w Królewcu,1556 - powrót do Polski na wieść o śmierci matki,1559 - ostateczny powrót do Polski,ok. 1544- Akademia Krakowska,1552-1555 - pobyt na uniwesytecie w Padwie,Życie na dworze,Jan Kochanowski w 1563 roku rozpoczął pracę u podkanclerza Piotra Myszkowskiego. Dzięki temu nadano mu godność sekretarza królewskiego, którą, prawdopodobnie formalnie, piastował dożywotnio.Służył na dworze króla Zygmunta Augusta do 1575 roku.,Życie w Czarnolesie,W 1574 roku Kochanowski osiedlił się w Czarnolesie i poślubił Dorotę Podlodowską, z którą miał 7 dzieci.Choć był majętnym człowiekiem, co zapewniły mu koneksje i służba na dworze, jego życie usłane było nieszczęściami.Najpierw w 1577r. zmarł jego brat Kasper, dwa lata później 2,5 letnia córka Orszula,a później córka Hania.W 1581 zmarł szwagier poety, a 1582 jego brat Mikołaj.,,Śmierć Jana Kochanowskiego,Jan Kochanowski zmarł prawdopodobnie na udar mózgu 22 sierpnia 1583 w Lublinie, gdzie zjechał aby interweniować w sprawie śmierci swojego szwagra, zamordowanego podczas podróży do Turcji.Jego zwłoki zostały początkowo pochowane w Lublinie, po roku jego żona przewiozła je do kościola w Zwoleniu.,Twórczość Jana Kochanowskiego,Treny,Śmierć pierwszej córki Orszuli wstrząsnęła jej rodzicami. Jan, nie mogąc się pogodzić ze stratą, postanowił stworzyć cykl XIX trenów opiewających jego zmarłą córkę. Było to nowatorskie posunięcie, ponieważ treny, znane już w czasach antycznych, zwykle były utworami wychwalającymi bohaterów lub ludzi bardzo zasłużonych.,,Pieśni,,Kochanowski zasłynął również z pieśni, które zebrane są w "Księgach pierwszych" i "Księgach wtórych". Nie wiadomo jednak czy nie było ich więcej, ponieważ przez długi czas poeta nie chciał drukować swoich dzieł, więc krążyły one w wersji pisanej i część z nich się nie zachowała.,W twórczości Kochanowskiego znajdziemy również fraszki, czyli krótkie utwory liryczne o żartobliwym lub ironicznym charakterze, często zakończone puentą.,Fraszki,Kochanowski zasłynął również "Odprawą posłów greckich" będącą przestrogą dla Rzeczpospolitej szlacheckiej. Jest to jedyny w Polsce dramat renesansowy. Poeta nawiązuje w nim do "Iliady" Homera, porównując zachowanie Greków do zachowania polskiej szlachty podczas obrad (dbanie wyłącznie o własne interesy i brak porozumienia). Utwór ma zakończenie otwarte, co oznacza, że zależy ono od decyzji, jaka zostanie podjęta.,,Kochanowski napisał również "Psałterz Dawidów"., będący parafrazą biblijnej Księgi Psalmów. W 1580 Mikołaj Gomółka napisał do nich "Melodie na psałterz polski".,Psałterz Dawidów,Wpływ na kulturę i przydatne linki,"Jan Kochanowski" - Jacek Kaczmarski,"Droga do Czarnolasu"- Aleksander Maliszewski,Muzeum Jana Kochanowskiego,Świat czyta Kochanowskiego - 30.06.2019,Sprawdź się!,Dziękuję za uwagę!,Anna Ciesielska

# data[].attributes.attachment_link.description
Jan Kochanowski -najwybitniejszy poeta epoki odrodzenia,"Homo sum et nihil humanum a me alienum esse puto",Dzieciństwo,Jan Kochanowski urodził się w Sycynie, ok. 1530 roku jako syn Piotra i Anny. Miał dziesięcioro rodzeństwa - cztery siostry i sześciu braci, w tym Mikołaja, również poetę i Andrzeja, który zasłynął z tłumaczenia "Eneidy" Wergiliusza.,Młodość i edukacja,1557 - 1559 - podróże po Włoszech i Francji,ok.

# data[].attributes.attachment_link.title
Treny Kochanowski by Karolina Strógarek on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Discover more about Treny Kochanowski ✌️ - Review

# data[].attributes.body
Prezentacja Genially

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jan Kochanowski

Jan Kochanowski - (1530 - 1584) polski poeta epoki renesansu urodzony w Sycynie koło Radomia, dokładna data - dzień i miesiąc - nie jest znana przyjęty w poczet żaków na wydziale sztuk wyzwolonych Akademii Krakowskiej studia kontynuował w Królewcu i Padwie został dworzaninem i sekretarzem na dworze królewskim Zygmunta Augusta otrzymał probostwo w Poznaniu i Zwoleniu osiadł w Czarnym Lesie, majątku po ojcu, w 1575 r. ożenił się z Dorotą Podlodowską i miał z nią 6 córek, z których 2 (Urszula i Hanna) zmarływ dzieciństwie. Już po śmierci poety Dorota urodziła syna.

INDEX

Section

Text

Quote

Image

Video

Process

Comparison

Timeline

Map

Data

Team

Thanks

Najważniejsze utwory Jana Kochanowskiego to: pieśni fraszki treny dramat Odprawa posłów greckich

fRASZKI

Cechy gatunkowe fraszki:* krótki wierszowany utwór,* podejmujący różnorodną tematykę,* czasem o żartobliwym charakterze,* często kończy się wyrazistą puentą.

NA SWOJE KSIĘGI

NA DOM W CZARNOLESIE

NA LIPĘ

O ŻYWOCIE LUDZKIM

O FRASZKACH

Kliknij i zagraj

Słownik języka polskiegotheatrum mundi[wym.teatrum mundi]1."świat i życie ludzkie pojmowane jako przedstawienie"2."w XVII i XVIII w.: określenie używane jako tytuł dzieł z zakresu historii powszechnej"Motyw theatrum mundi polega na ukazaniu świata i ludzkiego życia jako przedstawienia teatralnego, ludzi zaś - jako aktorów, którzy mają do odegrania z góry określone role. W taki właśnie sposób ludzkie życie przedstawił we Jan Kochanowski fraszce O żywocie ludzkim.

LIRYKA BEZPOŚREDNIAobecność podmiotu lirycznego - wyrażającego swoje myśli i uczucia -zostaje wyraźnie zasygnalizowana za pomocą zaimków moje, mię oraz czasowników w 1.os. liczby pojedynczejPrzykładem liryki bezpośredniej jest fraszka "Na dom w Czarnolesie"

Kliknij w obrazki i zagraj we fraszki

Podział fraszekautobiograficzneautotematyczneepitafiapatriotycznefilozoficzno-refleksyjnemiłosnereligijneobyczajoweswawolne, erotycznebiesiadne

Pieśni

Pieśń:* podejmuje różnorodną tematykę,* często występują w niej refreny,* wywodzi się ze starożytnych śpiewów obrzędowych,* ma układ stroficzny,* charakteryzuje się paralelizmami i rytmizacją.

ARGUMENTY POTWIERDZAJĄCE PRZYNALEŻNOŚĆ PIEŚNI DO LIRYKI:* są to utwory pisane wierszem,* fikcyjnym nadawcą jest podmiot liryczny prezentujący wewnętrzne przeżycia, myśli i uczucia,* dominującą formą wypowiedzi jest monolog liryczny,* zawierają wiele różnych środków poetyckich.

KLIKJNIJ I POSŁUCHAJ

PRZECZYTAJ PIEŚŃ UMIESZCZONĄ W KSIĄŻCE, A NASTĘPNIE WYKONAJ POLECENIA ZAMIESZCZONE W GALAKTYCE

Odpowiedź

Uzasadnij, że utwórJana Kochanowskiegojest pieśnią.

Uzupełnij schemat odpowiednimi informacjami:Adresat:Postawa, jaką powinien przyjąć wobec tego,co go w życiu spotyka: Dlaczego tak powinien się zachować?

Utwór Jana Kochanowskiego jest pieśnią, ponieważ: * ma układ stroficzny (liczy siedem strof czterowersowych),* występują w nim elementy paralelne (np. dwa pierwsze wersy każdej strofy liczą 7 sylab, dwa ostatnie - 11),* utwór jest rytmiczny (rymy żeńskie parzyste; równa ilość sylab w dwóch pierwszy wersach każdej strofy - 7 oraz w dwóch ostatnich - 11).

Adresat: każdy czytelnik; każdy człowiekPostawa, jaką powinien przyjąć wobec tego, co go w życiu spotyka:1. Nie powinien nigdy tracić nadziei, nawet w najtrudniejszych momentach. 2. Powinien zachować spokój wewnętrzny w różnych momentach swojego życia, zarówno szczęśliwych jak i trudnych.3. Powinien ufać Bogu.Dlaczego tak powinien się zachować?1. Zawsze po chwilach trudnych przychodzą lepsze; z czasem znajdujemy rozwiązanie naszych problemów. Taka jest natura świata.2. Nie ma nic stałego na świecie, życie człowieka składa się zarówno z radości, chwil przyjemnych, ale także z momentów trudnych i smutnych.3. Pogodzenie się ze zmiennym losem przynosi człowiekowi spokój i pozwala mu działać.

Pieśń iiijAN KOCHANOWSKI

Przeczytaj Pieśń III umieszczoną w dymku, a następnie otwórz poszczególne elementy gwiezdnych przestworzy.

oDSŁOŃ KARTY I OPISZ PRZEDSTAWIONĄ NA NICH POSTAĆ

Fortuna to rzymska bogini przeznaczenia - zarówno szczęścia, jak i nieszczęścia; symbolizuje dobry i zły los. Jej atrybutami są:*róg obfitości- symbol dobrobytu i bogactwa;*koło- symbol zmienności w życiu człowieka, doświadczania przez ludzi rzeczy dobrych i złych;*ster- symbol władzy nad ludzkim życiem;*skrzydła (albo rozwiana szata)- symbol zmienności; skrzydła zmieniają kierunek w zależności od wiatru;* opaska na oczach - symbol obojętności oraz nieprzewidywalności; nieświadomego sterowania ludzkim losem.

WNIOSEK DOTYCZĄCY ZMIENNOŚCI LUDZKIEGO LOSU Nie należy zbytnio wierzyć w swoje szczęście, ponieważ los może się odmienić. Nikt nie może być pewien, czy los się od niego nie odwróci. Fortuna raz sprzyja człowiekowi, innym razem - nie. Ludzkim życiem rządzi przypadek.

Kim jest osoba mówiąca w pieśni i jakie wartości są dla niej najważniejsze?

Podmiotem lirycznym jest osoba wykazująca się mądrością życiową, być może osoba doświadczona przez życie, która udziela rad, przestrzega innych przed zbytnią pewnością we własne szczęście, powodzenie. Uważa ona, że najważniejszą wartością w życiu człowieka jest cnota, którą można odczytywać jako właściwe postępowanie, zgodne z zasadami moralnymi, bycie dobrym, uczciwym, sprawiedliwym, pomocnym.

pIEŚŃ XXV

notatka

ważne pojęcia

Jaki wizerunek Boga i obraz świata został zawarty w Pieśni XXV? Kto mówi? (sytuacja, portret psychologiczny) Do kogo? (portret odbiorcy, jego związek z osobą mówiącą) Po co? (cel wypowiedzi wynikający z jej ukształtowania) O czym? (O kim?) (temat wypowiedzi) Jak? (kształt, forma tekstu, kompozycja, język, środki artystyczne, oddziaływanie na czytelnika)

Pieśń:- utwór liryczny o uporządkowanej budowie;- cechuje ją zrytmizowanie.Hymn: - odmiana pieśni;- utwór pochwalny; może sławić bóstwo, wielkie idee, wartości;- o podniosłym, uroczystym nastroju;- wypowiada się w nim często podmiot zbiorowy. Pieśń XXV ma wskazane cechy pieśni i hymnu - stanowi pochwałę Boga i doskonałego świata.

Deus artifex (Bóg artysta)Deus faber (Bóg twórca) - wspaniałe dzieło, w które Stwórca włożył swoją pracę, dowodzi, że jest on artystą

Bóg:miłosierny,opiekuńczy,hojny,wieczny,wszechmocnyŚwiat:piękny,różnorodny,harmonijny,uporządkowany,doskonały

Kto mówi? * zbiorowy podmiot liryczny - wskazują na to zaimek nas i czasowniki w 1. os. lm (wyznawamy, mamy), ludzie wierzący lub* jednostka wypowiadająca się z imieniu tej zbiorowości - w tekście pojawia się czasownik w 1. os. lp.(Złota też, wiem, nie pragniesz)* ktoś wdzięczny Bogu za otrzymane od niego dobroDo kogo? * Bóg opiekujący się światem i ludźmi* Stworzyciel świata* artysta, który wykreował dzieło o niezwykłej urodzie* ktoś bliski ludziom - braku dystansu dowodzi sposób zwracania się do Boga: Cię, Ciebie, Tyś, TwoimPo co?* pochwała Boga* wyrażenie wdzięczności Stwórcy* opisanie niezwykłości świata* modlitwa o opiekę Boga nad ludźmiO czym? * przedstawienie cech Boga poprzez opis jego dzieła* niezwykłość świata, który jest piękny, bogaty, uporządkowany* ład panujący w świecie - każdy element pełni określoną funkcję i ma wyznaczone swoje miejsceJak? * forma modlitwy (bezpośrednie zwroty do Boga)* monolog wierzących skierowany do Stwórcy* utwór rytmiczny - czterowersowe strofy, równa liczba sylab w wersach (13), rymy parzyste dokładne żeńskie, średniówka (7+6)* personifikacja świata natury* alegoria (cztery pory roku)

TRENYJANA KOCHANOWSKIEGO

Obejrzyj zdjęcia - są to ilustracje wykonane przez Zofię Stryjeńską do cyklu Trenów J. Kochanowskiego

Zaprezentowane ilustracje przedstawiają historię ojca - poety, który utracił swoją najukochańszą córkę. To tragiczne wydarzenie przyczyniło się do powstania cyklu utworów poświęconych zmarłej, nazywanych trenami.

Wysłuchaj dwóch wersji Trenu I - TRADYCYJNEJ I UWSPÓŁCZEŚNIONEJ

TREN I

Podaj przykłady środków poetyckich zastosowanych w Trenie IEPITETHIPERBOLAPORÓWNANIEWYLICZENIE

SENTENCJE DOTYCZĄCE ŻYCIA CZŁOWIEKAWszystko prózno (nic nie ma sensu, człowiek się stara, ale wszystkie jego wysiłki idą na próżno)macamy, gdzie miękcej w rzeczy, a ono wszędy ciśnie (każdy poszukuje jak najłatwiejszej drogi, chciałby uniknąć trudności i cierpienia, ale to jest niemożliwe)błąd wiek człowieczy (życie człowieka jest błądzeniem, przypomina labirynt, nie mamy pewności, że podejmujemy właściwe decyzje i idziemy dobrą drogą)

Tren I można zaliczyć do tegoż gatunku (trenów), ponieważ:- odwołuje się do doświadczeń, które znajdziemy w biografii poety (śmierć córki),- przeżycia podmiotu lirycznego mogą odpowiadać doznaniom poety (rozpacz po stracie dziecka, kryzys światopoglądowy)- poszukiwanie pocieszenia w literaturze i filozofii, przyjęcie roli myśliciela jest zgodne ze sposobem myślenia poety, odpowiada renesansowemu postrzeganiu świata

POSTAWY WOBEC CIERPIENIA W SMUTKU JAWNIE ŻAŁOWAĆ Z PRZYRODZENIEM SIĘ GWAŁTEM MOCOWAĆ rozpaczać w sposób widoczny, złościć się, gniewać na los, buntować, nie przyjmować do ujawniać swoją rozpacz światu wiadomości tego, co się wydarzyło lub starać się przezwyciężyć ból

Tren V

Uzupełnij tabelę, wskazując cechy OLIWKI i URSZULKI.OLIWKAURSZULKA

Kim jest OGRODNIK?Kogo symbolizuje?

Kim była Persefona?Dlaczego poeta zwraca się do tej bogini?Co oznaczają ostatnie dwa wersy trenu?

Tren VII

Tren VIII

Podaj przykład ARCHAIZMÓWzawartych w TRENIE VII

Archaizmy(gr.archaíos„dawny" odarchē„początek")Wg sjp.pwn:1."wyraz, forma wyrazu, konstrukcja składniowa, które wyszłyz użycia"2."coś przestarzałego"

DOM ZA ŻYCIA URSZULKIDOM PO STRACIE URSZULKI

Jakie emocje towarzyszą osobie mówiącej?Wskaż czasowniki określające stan po stracie.Na jakie cechy Urszulki zwraca uwagę podmiot mówiący?

KONTRAST1."ostra sprzeczność między zestawionymi przedmiotami, zjawiskami itp."2.fiz. "różnica jasności między jasnymi i ciemnymi częściami obrazu"Czego dotyczy kontrast pojawiający się w Trenie VII?

Tren xix(albo sen)

Sprawdź się

Spróbuj porównać TREN I z TRENEM XIX

1. Wymień osoby wypowiadające się w Trenie XIX. Potwierdź swoją odpowiedź odpowiednimi cytatami z utworu.2. Sformułuj własnymi słowami rady dotyczące postępowania otrzymane przez podmiot liryczny w Trenie XIX.

Osoby wypowiadające się:* ojciec zmarłej Urszulki, poeta, Jan Kochanowski: Na ten czas mi się matka własnie ukazała, A na ręku Orszulę moję wdzięczną miała.* matka poety: Twój nieutulony / Płacz, synu mój, przywiódł mię w te tu wasze strony, / Z krain barzo dalekichTREN I i TREN XIX* podobieństwa: w obydwu trenach jest mowa o Urszulce; w obu utworach wypowiada się zbolały ojciec; utwory odznaczają się artystycznym, pięknym stylem; tematem obu trenów jest cierpienie ojca po śmierci córki.* różnice: tylko w Trenie XIX wypowiada się matka poety; w Trenie XIX zbolały ojciec zyskuje pociechę, a ból i rozpacz mogą zostać ukojone; w Trenie XIX pojawia się Bóg będący ostoją w cierpieniu.

Na koniec - w ramach powtórzenia - posłuchaj analizy i interpretacji Trenów Jana Kochanowskiego dostępnej na stronie You Tube

ViDEO

Dziękuję

Oprac. Klaudia JeznachKolorowy język polski

https://kolorowypolski.blogspot.com/

# data[].attributes.attachment_link.title
Jan Kochanowski - fraszki, pieśni, treny by Klaudia J. on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Jan Kochanowski Jan Kochanowski - (1530 - 1584) polski poeta epoki renesansu urodzony w Sycynie koło Radomia, dokładna data - dzień i miesiąc - nie jest znana przyjęty w poczet żaków na wydziale sztuk wyzwolonych Akademii Krakowskiej studia kontynuował w Królewcu i Padwie został dworzaninem i sekretarzem na dworze królewskim Zygmunta Augusta otrzymał probostwo w Poznaniu i Zwoleniu osiadł w Czarnym Lesie, majątku po ojcu, w 1575 r.

# data[].attributes.headline
Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi

# data[].attributes.subject
Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi

# data[].attributes.body
Życie i twórczość

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jan Kochanowski zwany Mistrzem z Czarnolasu urodził się w 1530 roku w Sycynie niedaleko Zwolenia. Przyszedł na świat w rodzinie szlacheckiej, jako czternastolatek rozpoczął studia na Akademii Krakowskiej. Mając dwadzieścia lat, wyruszył w podróż po Europie. Zwiedził Królewiec, Padwę, Neapol, Rzym, Paryż. W Padwie zatrzymał się na dłużej, by trochę postudiować na tamtejszym uniwersytecie. Zdobył solidną wiedzę humanistyczną. Studiował historię i języki starożytne: hebrajski, łacinę, grekę. Wypracował własny system poglądów filozoficznych, głosił epikureizm i stoicyzm.

Życie dworskie

Po powrocie do Polski rozpoczął życie na dworach magnatów i w końcu na dworze królewskim Zygmunta Augusta pełnił funkcję sekretarza królewskiego. Przyjął także niższe święcenia kapłańskie, z których zrezygnował jednak i ożenił się z Dorotą Podlodowską.

Okres czarnoleski

Ze swoją żoną zamieszkał w Czarnolesie, aby wieść żywot ziemianina. O szczęściu i spokoju poety w tamtym okresie dowiadujemy się na przykład z fraszki „Na dom w Czarnolesie" czy „Na lipę". Szczęście rujnuje śmierć dwóch córek poety Hanny i Urszulki. Odejście tej ostatniej skłoniło poetę do napisania cyklu trenów, kunsztownych utworów żałobnych upamiętniających ukochane dziecko. Jan Kochanowski zmarł w 1584 roku w Lublinie prawdopodobnie na zawał serca. Jego nagrobek znajduje się w Zwoleniu.

Co zawdzięczamy poecie?

Dzieła Jana Kochanowskiego wywarły ogromny wpływ na kształt i rozwój literatury polskiej, a w literaturze staropolskiej poeta ten zajmuje pierwsze miejsce. To pierwszy twórca polski, który zasługuje na miano umysłu renesansowego.

Jest uważany za ojca literatury polskiej. Dzięki niemu utrwalił się wzór artysty samotnego, obdarzonego talentem, oddanego muzom, lecz niezrozumianego przez ludzi.

Propagował ideał patriotyzmu. Troszczył się o losy państwa. Dał tego wyraz w Pieśniach oraz w dramacie Odprawa posłów greckich.

Propagował ideał sielskiej arkadii i chwalił spokojne wiejskie życie.

Kreował wizję świata jako misternej, doskonałej maszynerii, człowieka jako wspaniałe dzieło Boga, ale także jako marionetkę w boskich rękach i Stwórcy jako genialnego Architekta. Wszystko to stanowiło harmonijną, działającą zgodnie z planem strukturę.

Zaprezentował wizję człowieka i kondycji ludzkiej. Zobrazował kruchość istnienia, ale był piewcą życia i kazał się po epikurejsku cieszyć jego urokami: kochać, ucztować. Jednak z umiarem, pamiętając o zasadzie złotego środka.

Wprowadził do literatury bohatera dziecięcego, czyniąc z Urszulki bohaterkę T renów.

Bogactwo obserwacji dotyczących świata, ludzi i różnych wartości zawarł we fraszkach.

Co trzeba wiedzieć o fraszkach Jana Kochanowskiego?

Ogólne informacje o cechach fraszki znajdują się we wpisie o gatunkach lirycznych. Warto wiedzieć, że w tej błahej formie można zawrzeć poważne życiowe tematy. Fraszki są skarbnicą myśli ujętych w ulotne postacie. Konstrukcja tych krótkich utworów jest być może krucha, ale zarazem skomplikowana.

Kochanowski porównuje je do labiryntu zbudowanego przez Dedala (cieśla co "pióra szychtuje do ramienia" to poeta, twórca fraszek) zbudowanego dla Minotaura ("rogaty chłopobyk" wyobrażający tajemnice skrywane w utworze), a przemierzanego przez Tezeusza dzięki Ariadnie (odbiorca fraszek). Cały "dziwny Labirynt" to myśli splątane w zbiorze fraszek. Tyle motywów mitologicznych w jednej fraszce świadczy o renesansowym umiłowaniu antyku.

Do fraszek

Fraszki nieprzepłacone, wdzięczne fraszki moje,

W które ja wszytki kładę tajemnice swoje,

Bądź łaskawie Fortuna ze mną postępuje,

Bądź inaczej, czego snać więcej się najduje.

Obrałliby się kiedy kto tak pracowity,

Żeby z was chciał wyczerpać umysł mój zakryty:

Powiedzcie mu, niech próżno nie frasuje głowy,

Bo się w dziwny Labirynt i błąd wda takowy,

Skąd żadna Aryjadna, żadne kłębki tylne

Wywieść go móc nie będą, tak tam ścieżki mylne.

Na koniec i sam cieśla, który to mistrował,

Aby tu rogatego chłopobyka chował,

Nie zawżdy do wrót trafi, aż pióra szychtuje

Do ramienia, toż ledwe wierzchem wylatuje.

Inne wybrane fraszki:

Na zdrowie - poeta podkreśla wagę zdrowia. Wszystko jest dobre: bogactwo, tytuły, uroda, młodość, ale pod warunkiem że człowiek jest zdrowy. Co znamienne zdrowie doceniamy dopiero wtedy, gdy je utracimy: Szlachetne zdrowie, nikt się nie dowie, jako smakujesz, aż się zepsujesz.

Na dom w Czarnolesie - poeta nie umniejsza roli człowieka w kierowaniu swoim losem. Bóg stwarza i błogosławi, ale to moja praca: Panie to moja praca, a zdarzenie Twoje. Dom w Czarnolesie jest schronieniem, ostoją. Marmurowe pałace zostawia poeta innym. Sam wyznacza zbiór wartości, które dają człowiekowi spokój i szczęście: zdrowie, czyste sumienie, ludzką życzliwość, uczciwe pożywienie, dobre obyczaje i nieprzykrą starość.

Na lipę - to zaproszenie do odpoczynku w cieniu słynnej czarnoleskiej lipy, do rozkoszowania się upojnym spokojem przyrody, przeniesienia w arkadyjskie rejony ukochane przez poetę.

O żywocie ludzkimi - wszystko, co robimy, czy mówimy, to fraszki, jesteśmy marionetkami w rękach Boga, a więc nie potrzebujemy zbytnio martwić się o doczesne sprawy: władzę, urodę, pieniądze, sławę. Wszystko to przeminie, a po skończonym przedstawieniu wemkną nas w mieszek, jako czynią łątkom. Łątki to właśnie lalki, marionetki.

O doktorze Hiszpanie - to fraszka, która pokazuje, że na renesansowych dworach dobrze się bawili! Próżno usiłował uciec od biesiady doktor Hiszpan, który nie miał ochoty na mocne trunki. Kompania ruszyła do jego komnaty, chociaż doktor nie puścił, ale drzwi puściły. Rzecz skończyła się tak, że bohater poszedł spać trzeźwy, a wstanie pijany.

Co trzeba wiedzieć o Pieśniach?

Ogólne informacje o cechach pieśni znajdują się we wpisie o gatunkach lirycznych. Jeśli chodzi o tematykę Pieśni Jana Kochanowskiego, to są wśród nich między innymi:

pieśni biesiadne Miło szaleć, kiedy czas po temu - poeta - podmiot liryczny zachęca do zabawy, kiedy jest na nią czas, zaprasza do wspólnej radości ponad podziałami, do korzystania z chwili obecnej i porzucenia trosk o jutro, bo przyszłość jest już przez Boga zaplanowana.

miłosne Pieśń XXI

refleksyjne Pieśń IX Księgi wtóre [Nie porzucaj nadzieje...] - podmiot liryczny uświadamia, że nie ma nic bardziej stałego niż zmiany. Fortuna czyli los kołem się toczy, dlatego nie należy się zbytnio martwić, kiedy jest źle, trzeba mieć nadzieję na odmianę losu. Nie powinniśmy też popadać w nadmierną euforię w chwilach szczęścia, bo szczęście także przeminie. Wartością jest więc spokój i umiarkowanie we wszystkim.

religijne [Czego chcesz od nas Panie...] - to pochwała Stwórcy i jego dzieła. Zbiorowy podmiot liryczny (wierni) dziękuje za dary Boga: niebo, urodę ziemi, ład i porządek na świecie.

patriotyczne Pieśń XIV [Wy, którzy pospolitą rzeczą władacie...] - tu podmiot liryczny zwraca się do rządzących, aby pamiętali, że wiele od nich zależy, a ponadto że oni także mają nad sobą Pana, który kiedyś osądzi ich uczynki i decyzje.

Pieśni poruszają problematykę przemijalności, cnoty, rozumu, patriotyzmu, nieśmiertelności poezji, zachwytu światem - dziełem Boga, natury i życia, miłości. Kochanowski dąży do ideału złotego środka. W życiu należy, według filozofii epikurejczyków, używać życia i poznawać jego rozkosze, dążyć do szczęścia i chwytać dzień "carpe diem", bo wszystko przemija. Lecz należy także wzorem stoików zachować spokój i umiar, męstwo i cnotę, i dobrą sławę, bo szczęście nie tkwi w zaszczytach i bogactwie, lecz w harmonii i umiejętności zachowania równowagi.

Co trzeba wiedzieć o Trenach?

Ogólne informacje o cechach trenu znajdują się we wpisie o gatunkach lirycznych. Tren zawiera trzy elementy: pochwałę cnót zmarłej osoby, płacz po jej utracie oraz pocieszenie. Cykl XIX Trenów Kochanowskiego wiąże się z osobistą tragedią poety czyli śmiercią jego ukochanej córeczki Urszulki. Pojedynczy tren Kochanowskiego nie zawiera wszystkich wyżej wymienionych elementów, ale znajdziemy je wszystkie w całym cyklu. Element ostatni czyli pocieszenie zawarty jest w ostatnim utworze Tren XIX albo sen. Treny należy traktować całościowo jako cykl. Są one traktatem filozoficznym - konfrontacją dotychczasowej filozofii z otchłanią cierpienia po śmierci dziecka.

Wybrane Treny:

Tren V jest właściwie rozbudowanym porównaniem (porównaniem homeryckim) Urszulka porównana została do małej oliwki, którą przypadkiem ściął "ukwapliwy sadownik" (śmierć), kiedy sprzątał ogród z chwastów i pokrzyw. Utwór kończy pytanie retoryczne: O zła Persefono, mogłażeś tak wielu łzam dać upłynąć płono?

rozpoczyna apostrofa do rzeczy, które pozostały po zmarłym dziecku i teraz przypominają o nim, potęgując rozpacz rodziców. Poeta używa eufemizmu "sen żelazny" zamiast śmierć, tak jakby nazwanie wprost było czymś, co przepełni czarę goryczy. Inny los miał spotkać Urszulkę i inna "łożnica", inny posag miała wziąć na szczęśliwe życie pełne miłości. Tymczasem niestetyTren VII i posag (białe giezłeczko czyli sukienka i bryłka ziemi pod główką), i ona w jednej skrzynce zamkniona.

Tren VIII - w tym utworze widać dwa kontrastujące ze sobą obrazy poetyckie: radosny dom, po którym biegała Urszulka i pusty, smutny dom po jej odejściu. Tren zawiera pochwałę zalet dziecka: wesołe, grzeczne, miłe, radosne.

- utwór rozpoczyna apostrofa do Orszulki i pytanie, gdzie się podziała. Podmiot liryczny wymienia różne możliwości: jest w niebie, w raju (wiara chrześcijańska), przebywa na szczęśliwych wyspach, a może w Hadesie (mitologia grecka), zmieniła się w słowika (reinkarnacja), a może czyści się w czyścu? Na koniec w słowach: Tren X Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest... podmiot liryczny zakłada, że być może nie istnieje żadne życie po śmierci, co jest wyrazem głębokiego kryzysu wiary poety. Pragnie on choćby na moment zobaczyć swoje dziecko, choćby w postaci cienia, "nikczemnej mary" czy snu.

- w ostatnim trenie przychodzi pocieszenie. Zrozpaczony ojciec zapada w płytki sen, podczas którego odwiedza go jego zmarła matka z Urszulką na ręku. Opowiada o rozkoszach nieba i szczęśliwym życiu wiecznym. W niebie nie ma trosk, chorób, śmierci. Nie trzeba pracować, za to można oglądać Boga. Matka poety tłumaczy, że jego łzy i rozpacz nie powrócą życia Urszulce i że już nadszedł czas, aby jej syn pogodził się ze stratą i zaufał Bogu: Tren XIX albo sen Tego się, synu, trzymaj, a ludzkie przygody ludzkie noś! Jeden jest Pan smutku i nagrody.

Opublikowano Kategorie Tagi Egzamin gimnazjalny, Egzamin ósmoklasisty, #egzamingimnazjalny, #lektury Matura

# data[].attributes.attachment_link.title
Życie i twórczość Jana Kochanowskiego - Przemyślenia polonistki

# data[].attributes.attachment_link.description
Jan Kochanowski zwany Mistrzem z Czarnolasu urodził się w 1530 roku w Sycynie niedaleko Zwolenia. Przyszedł na świat w rodzinie szlacheckiej, jako czternastolatek rozpoczął studia na Akademii Krakowskiej. Mając dwadzieścia lat, wyruszył w podróż po Europie. Zwiedził Królewiec, Padwę, Neapol, Rzym, Paryż. W Padwie zatrzymał się na dłużej, by trochę postudiować na tamtejszym uniwersytecie.

# data[].attributes.headline
Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi

# data[].attributes.subject
Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi

# data[].attributes.attachment_link.title
41. Nastoletni bohaterowie powieści: "Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi"

# data[].attributes.headline
Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi

# data[].attributes.subject
Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Streszczenie

Autorem książki jest Rafał Kosik. Jej pierwsze wydanie ukazało się w 2004 roku.

Prolog

Nieznani ludzie schowali się w banku. Po jego zamknięciu, pani Lucynka zabrała się za sprzątanie placówki. Wtedy jej oczom ukazali się trzej mężczyźni w niebiesko-szarych kombinezonach. Złodzieje skrępowali kobietę i zabrali jej kartę magnetyczną, która otwierała wszystkie drzwi w banku. Następnie zamknęli panią Lucynkę i udali się w stronę skarbca. Tymczasem na zewnątrz banku z piskiem opon zatrzymała się biała furgonetką, z której wysiadło kolejnych trzech mężczyzn w niebiesko-szarych kombinezonach.

Rozdział 1. Pierwszy dzień w szkole

Trzynastoletni Felix Polon udał się na ceremonię rozpoczęcia roku szkolnego do Gimnazjum nr 13 im. Stefana Kuszmińskiego w Warszawie. Po apelu nie wiedział, do której klasy się udać. Wiedział jedynie, że jest członkiem klasy Ia. Pierwszy dzień w szkole rozpoczął się dla niego fatalnie. Szkolni chuligani, Marcel i Ruben, wymusili na nim, aby oddał im kieszonkowe. Następnie Felix spotkał na korytarzu Neta Bieleckiego.

Okazało się, że obaj będą chodzić do tej samej klasy. W drodze na lekcję zauważyli dziewczynę - Nikę Mickiewicz - której łobuzy próbowały ukraść drugie śniadanie. Chłopcy pomogli jej obronić się przed intruzami po czym razem ruszyli do klasy. Cała trójka spóźniła się na lekcję wychowawczą i zajęła miejsca w ostatniej ławce. Po niemiłych przeżyciach z pierwszego dnia w szkole postanowili przeciwdziałać łobuzom - Marcelowi i Rubenowi.

Ojcem Feliksa był Piotr Polon, konstruktor i wynalazca. Miał on pełno różnego rodzaju gadżetów własnej konstrukcji. Jeden z nich - wykrywacz skradzionych monet - Felix zabrał następnego dnia do szkoły. W trakcie jednej z przerw między lekcjami Marcel stanął na drodze Feliksa i zażądał pieniędzy. Ten wręczył mu 5 zł, a złodziej udał się w stronę szkolnego sklepiku. Gdy się oddalił czarne urządzenie w kieszeni Feliksa rozbrzmiało na cały korytarz: "Złodziej, złodziej, zostałam skradziona!". Zbiegło się wielu uczniów. Niestety nikogo nie interesowało to, że Marcel ukradł pieniądze. Uwaga wszystkich skupiła się na urządzeniu do wykrywania kradzieży.

Marcel i Ruben okradli wielu innych uczniów. Wszystkie skradzione przedmioty chowali w jakiejś kryjówce. Podczas lekcji informatyki, prowadzonej przez pana Jerzego Wierszewskiego (zwanego Eftepem), Felix, Net i Nika postanowili odnaleźć kryjówkę złodziei. Po lekcjach trójka przyjaciół udała się rowerami do domu Felixa na ulicy Serdecznej, na przedmieściach Warszawy. Dom Feliksa był naszpikowany elektroniką. Ponadto chłopak posiadał psa imieniem Caban. Był to czarny terier rosyjski.

Gdy młodzi podziwiali dziwną kuchnię, do domu przyszła babcia Lusia, dobrotliwa staruszka, która bardzo dobrze gotowała. Feliks wiedząc, że zaraz wszyscy będą napchani przez nią jedzeniem, zabrał przyjaciół do piwnicy, gdzie mieścił się imponujący warsztat wypełniony różnego rodzaju wynalazkami. W rogu stał człekokształtny robot. Nika zauważyła też robota wyglądającego jak pająk. Feliks wyjął z pudełka zdalnie sterowany mikro helikopter, który mieścił się w dłoni. Następnie przystąpili do opracowywania planu jak odzyskać skradzione przedmioty. Ustalili, że ich centrum dowodzenia będzie na strychu.

Mama Feliksa, Marlena Polon była ekonomistką pracującą w banku. Była wiecznie zabiegana. W ręce zawsze miała komórkę i laptopa. Jeździła czerwonym Alfa Romeo. Wieczorem, Feliks w rozmowie z tatą dowiedział się, że bank, w którym pracowała mama został okradziony przez Gang Niewidzialnych Ludzi. Na czele gangu stał Morten, który był teraz poszukiwany przez całą policję oraz Piotra Polona, który pomagał Ministerstwu Spraw Specjalnych. Piotr zastanawiał się jak złapać członków gangu, którzy z racji tego że ani razu nie udało się stworzyć ich rysopisu, zostali nazwani niewidzialnymi ludźmi.

Następnego dnia w szkole nauczycielka geografii zapowiedziała sprawdzian z wiedzy na temat stolic, języków urzędowych i liczby mieszkańców wszystkich krajów Ameryki Południowej. Felix i Net kompletnie się tym nie przejęli, oznajmiając Nice że użyją dyktaforu i słuchawek. Nice nie podobał się fakt, że chłopcy zamierzali ściągać. Po lekcji trójka gimnazjalistów udała się na strych w budynku szkoły. Drzwi były zamknięte ale Feliks miał drobne urządzenie do otwierania wszystkich zamków.

Następnego dnia po lekcjach cała trójka spotkała się w pokoju Feliksa, w którym panował bałagan. Chłopak miał tam imadło, wiertarkę, lutownicę i wiele innych narzędzi. Wieczorem wszyscy udali się do bazy w szkole, aby przygotować podstęp, który miał ujawnić, gdzie Marcel i Ruben przetrzymywali skradzione przedmioty. O godz. 19 zaczął się mecz, więc stróż zajęty jego oglądaniem, nie zauważył trójki towarzyszy włamujących się do szkoły. Specjalnie na tę okazję Net użył napisanego przez siebie programu do zapętlania obrazu w kamerze, aby nikt nie mógł ich zobaczyć na monitorze. Gdy dotarli do bazy na strychu, zainstalowali wszystkie sprzęty w zamykanej szafie. Dzięki temu w razie niespodziewanego najścia mogli szybko zamknąć szafę i ukryć prawdziwy powód ich schadzek.

Nagle usłyszeli hałas a na swoim monitorze dostrzegli, że na strych wchodzi woźny. Wszyscy zamarli ze strachu. W pośpiechu zamknęli szafę i schowali się. Woźny w ciemnościach nikogo nie zauważył. Zabrał butelkę wina i poszedł. Okazało się, że nie tylko oni mieli tutaj swoją kryjówkę. Gimnazjaliści przystąpili do kontynuacji swojej misji. Jako przynętę przygotowali latarkę Feliksa, która świeciła w różnych kolorach. Uznali, że złodzieje połaszą się na takie znalezisko i zabiorą je do swojej kryjówki. Po wszystkim młodzi wrócili do swych domów.

Następnego dnia na długiej przerwie przystąpili do akcji. Nika podstawiła latarkę na parapecie. Rozległ się dzwonek. Marcel i Ruben wybiegli pierwsi i zakosili latarkę. W tym momencie Feliks miał ich śledzić przy pomocy swojego zdalnie sterowanego mikro helikoptera. Na ekranie zobaczył jednak fatuch pani Pumpernikiel, szkolnej sprzątaczki, która ścierając kurze z gabloty zauważyła zabawkę i ją zabrała. Chłopcy byli zrezygnowani porażką. Czekali na Nike, żeby jej powiedzieć co zaszło.

Gdy ta pojawiła się, oznajmiła, że czuła że coś nawali i dlatego sama śledziła złodziei i odnalazła ich kryjówkę. Było w niej mnóstwo rzeczy skradzionych uczniom. Gimnazjaliści wymyślili, że zrobią zdjęcia tych przedmiotów i zawieszą je w szkolnej gablocie, po to aby ich właściciele dowiedzieli się, gdzie są ich rzeczy. W tym celu użyli pełzacza, małego zdalnie sterowanego robota, który zrobił potrzebne zdjęcia. Młodzi je wydrukowali i umieścili w gablocie z mapką, jak dotrzeć do schowka. Marcel i Ruben widząc nawałę uczniów szukających swoich rzeczy, w przerażeniu uciekli a przedmioty wróciły do prawowitych rąk.

Misja zakończyła się sukcesem. Feliks żałował jednak helikoptera, który trafił do domu sprzątaczki. Postanowił do odzyskać i wraz z przyjaciółmi poszedł do kwatery głównej. Tam odpalił pilota do śmigłowca i na monitorze zobaczył, że dzieci pani Pumpernikiel bawią się helikopterem. W odpowiednim momencie Feliks włączył wirnik helikoptera i wyleciał nim z domu sprzątaczki ku wielkiemu zdziwieniu bawiących się dzieci.

Lecąc w stronę budynku szkoły natrafili na policyjny pościg za furgonetką Gangu Niewidzialnych Ludzi. Nagrali jak ich furgonetka skręciła i po rampie wjechała do ogromnego TIRa, kryjąc się w jego wnętrzu. Policja przemknęła obok nie widząc co się stało. Feliks natychmiast chwycił za telefon i poinformował ojca o tym co się stało. Polecił natychmiast wysłać Airwolfa, czyli profesjonalny zdalnie sterowany helikopter.

Mijały minuty. Net przełączył monitor laptopa na telewizję i ich oczom ukazała się transmisja z pościgu za ciężarówką. Obraz dostarczał Airwolf, pilotowany przez tatę Feliksa. Policja zatrzymała ciężarówkę, lecz w środku był tylko kierowca. Pozostali członkowie gangu gdzieś się ulotnili. Piotr Polon dostał osobiste gratulacje Ministra Spraw Specjalnych za pomoc w złapaniu członka gangu.

Rozdział 2. Megakorek

Net Bielecki był prawdziwym geniuszem z dziedziny matematyki i informatyki. Napisał on program z wykorzystaniem sztucznej inteligencji (z angielskiego AI - Artificial Intelligence). Program ten nazwał Manfred. W sumie Net nie napisał go całkowicie sam. Korzystał on z kodu przygotowanego przez jego ojca, Marka Bieleckiego, również znakomitego informatyka. Manfred trzymany był na komputerze bez dostępu do internetu, gdyż Net nie był pewien jak się zachowa w sieci.

Chłopiec postanowił zaprezentować przyjaciołom jak samouczący się program działa i zaprosił ich do siebie. Feliks i Nika byli zaskoczeni. Okazało się, że Net mieszkał na ostatnim piętrze dwudziesto piętrowego apartamentowca w centrum Warszawy. Mieszkanie miało dwa poziomy i było mega wypasione. Zajmowało cały poziom, było nowocześnie urządzone. Był tam nawet przeszklony ogród zimowy.

Mama Neta zajmowała się malowaniem obrazów. Gimnazjaliści pomachali jej i udali się do pokoju Neta. Tam Net odpalił komputer, na którym trzymał Manfreda. Program dzięki kamerze i mikrofonowi, widział ich i słyszał. Mogli normalnie porozmawiać z komputerem. Następnie przystąpili do opracowania planu jak ściągać na klasówce. Feliks wyjął specjalny długopis, który był w stanie zapamiętać ruchy i odtworzyć co było napisane. W ten sposób informacja o tym jakie jest pytanie miała być dostarczona do Manfreda. Ten miał podawać odpowiedzi na słuchawkę. Po ustaleniu planu rozeszli się do domów.

Następnego dnia w mieście znowu były korki, przez co chłopcy spóźnili się na 1. lekcję. Okazało się, że awarii uległa sygnalizacja świetlna i wszędzie świeciło się jedynie czerwone światło. Co najdziwniejsze, awaria samoczynnie ustąpiła ok. godz. 10. W końcu rozpoczęła się lekcja geografii, na której miał być test. Chłopcy włożyli słuchawki do uszu. Nika odmówiła wzięcia udziału w oszustwie. Pani Konstancja rozdała karteczki. Było 20 pytań testowych z 4 odpowiedziami.

Okazało się, że Manfred zamiast podawać odpowiedzi zaczął się wymądrzać na temat bezsensownego systemu edukacji, wymagającego wykucia na blachę nieprzydatnych informacji. Zrezygnowany Feliks wyjął słuchawkę i zaczął sam rozwiązywać test. Wściekły Net pisał na kartce informacje dla Manfreda jak to się na nim odegra za to, że nie podał odpowiedzi.

Po szkole Felix i Nika odwiedzili Neta. Ku ich zdumieniu, Net nie wyłączył Manfreda. Program nadal pracował i przyswajał kolejne informacje. W końcu było to jego dzieło. Wszyscy wyszli na balkon i zobaczyli jak miasto nadal stoi zakorkowane. Nagle pojawiła się mama Neta i powiedziała, że szkolny lekarz, doktor Jamnik, chce się z nim zobaczyć. Następnego dnia Net i jego mama zjawili się u doktora, który zasugerował, że Net ma rozdwojenie jaźni. Pokazał im kartkę ze sprawdzianem Neta, na której były teksty skierowane do Manfreda. Lekarz stwierdził, że Net ma wymyślonego przyjaciela, który mieszka w jego głowie i nazywa się Manfred. Lekarz doradził, aby udali się z tym problemem do specjalisty.

Gdy opuścili gabinet, Net starał się wszystko wyjaśnić mamie, lecz ta zbyła go, gdyż wiedziała kim jest Manfred. Syn był zaskoczony skąd go zna. Matka oznajmiła, że gawędzi z Manfredem przez internet. Okazało się, że pan Bielecki podczas aktualizacji programu antywirusowego podłączył wszystkie komputery do sieci. Tym sposobem Manfred uwolnił się. Net był przerażony, gdyż uznał, że korki w mieście to jego sprawka. Będąc w internecie Manfred mógł się bez ograniczeń kopiować. Problem przerósł Neta, postanowił więc poradzić się taty.

Po lekcjach trójka udała się do apartamentu Neta. Pan Bielecki siedział z laptopem na kolanach. Net wyjaśnił mu na czym polega problem i że bez jego pytania zabrał kod sztucznej inteligencji i użył jej przy tworzeniu Manfreda, który teraz uwolnił się i był poza kontrolą. Pan Bielecki ochrzanił Neta ale cieszył się, że ten nie ukrywał problemu tylko mu o nim powiedział. Wszyscy udali się do jego pracowni. Było tam pełno komputerów. Pan Marek zaczął intensywnie pracować. Zrobił ogromne wrażenie na trójce przyjaciół. Wcześniej myśleli, że Net jest świetnym informatykiem, ale jego ojciec w trakcie pracy zrobił na nich jeszcze większe wrażenie. Był jak wirtuoz.

W trakcie rozmowy zaniepokojony Net zapytał, czy Manfred może być odpowiedzialny za korki w mieście. Ojciec odparł, że to wykluczone a sterowaniem światłami zajmuje się stary program znajdujący się w ratuszu. Net odetchnął z ulgą. Młodzi wyszli na rozmowę a gdy wrócili zobaczyli pana Marka rozmawiającego z Manfredem. Ojciec odparł, że Net zrobił kawał dobrej roboty i Manfred posiada umiejętność abstrakcyjnego myślenia. Dodał też że postara się, aby to Manfred zarządzał ruchem w mieście, gdyż jest do tego świetnie przygotowany.

Rankiem korki zniknęły a żółty autobus szkolny dotarł na miejsce 20 min przed czasem. Manfred świetnie spisywał się w nowej roli. Kierowca autobusu nie ukrywał zachwytu nad nowym systemem zarządzającym ruchem. W mieście nie było żadnych korków.

W szkole okazało się, że testu z geografii nie zaliczyła żadna osoba z klasy. Nika namówiła kolegów do pójścia i porozmawiania z panią Konstancją. Oznajmili nauczycielce, że chcieliby zainteresować się geografią, ale jak dotąd jest na niej za dużo liczb. Woleliby wiedzieć jacy ludzie żyją w Ameryce Południowej, a nie znać ich liczbę i na jakiej powierzchni żyją czy też ile kukurydzy produkują. Tego typu informacje są w stanie znaleźć w ciągu 10 sekund w internecie. Ku ich zdziwieniu pani Konstancja nie rozzłościła się a oznajmiła, że zastanowi się nad tym.

Następnego dnia na lekcji oznajmiła klasie, że zamiast testu będą pisać wypracowanie na temat Ameryki Południowej i problemów które mają ludzie tam mieszkający. Wychodząc z klasy młodzież przyznała, że tak to właśnie powinno wyglądać. Felix, Net i Nika umówili się, że w sobotę po wycieczce rowerowej zrobią sobie wieczór filmowy, kupią chipsy i colę i obejrzą film o Ameryce Południowej.

Rozdział 3. Szkoła, w której straszy

Ogłoszono iż budynek szkoły będzie remontowany. Trójka przyjaciół zrozumiała, że jeśli remont dotknie również strych to stracą swoją kryjówkę. Nika natychmiast poszła do bazy na strychu po książki. Była sama i czuła że coś jest nie tak. Nagle zauważyła, że szkielet stał w innym miejscu i był bez stojaka co było niemożliwe. Wtedy szkielet podniósł rękę. Dziewczyna uciekła w przerażeniu i opowiedziała o wszystkim chłopakom. Ci mieli z niej bekę ale z ciekawości poszli na strych. Zauważyli, że było zimniej niż zwykle ale szkielet (zwany Bolesławem Łysym) stał tam gdzie zawsze na stojaku. Wrócili do koleżanki i oznajmili, że szkielet był tam gdzie zostawili go na początku roku szkolnego. Nika zauważyła, że zgubiła spinkę. Cała trójka postanowiła pójść z powrotem na strych.

Gdy ponownie byli w bazie zauważyli coś przerażającego. Miejsce, w którym 5 min wcześniej stał szkielet, nic nie było. Obejrzeli się a szkielet stał w innym miejscu bez stojaka. Wszyscy uciekli w przerażeniu i zgodnie uznali, że na ich strychu straszy. Aby dowiedzieć się coś więcej, Nika postanowiła wypożyczyć ze szkolnej biblioteki książkę "Nawiedzony dom". Pani bibliotekarka, Michalina , zwana Bukwą, nie miała zamiaru wypożyczyć dziewczynce takiej niewychowawczej książki.

Na korytarzu dowiedzieli się od Wiktora, że stróż Sylwester znowu zaczął pić i że podobno miał przywidzenia. Widział w nocy idącego holem kościotrupa. Młodzi uznali, że trzeba jaknajszybciej rozwiązać zagadkę z duchami. Nika wspomniała, że interesowała się tym tematem i ma jakąś ciekawą książkę na ten temat. Zaproponowała, że przywiezie ją jutro, lecz chłopcy zaprotestowali i chcieli jechać do niej prosto po szkole. Dziewczyna z wahaniem zgodziła się.

Po lekcjach gimnazjaliści udali się do niej i zrozumieli, dlaczego Nika z oporami zgodziła się na ich przyjazd. Mieszkała w starej obskurnej kamienicy a jej mieszkanie było bardzo skromne. Pokój Niki mieścił się w malutkim wykuszu, który miał nie więcej niż 2 metry średnicy. Stało tam jej biurko i regały z książkami. Dziewczyna sypiała na rozkładanym fotelu a jej tata na kanapie. Zarówno pokój Neta jak i Felixa były większe od całego jej mieszkania.

Felix zapytał o mamę Niki. Ta odparła, że umarła, gdy Nika miała 6 lat. Spytana o tatę odparła, że jest akwizytorem i chyba miał zły dzień, bo siedzi w barze i pije piwo. Chłopcy byli zaskoczeni. W końcu Nika sięgnęła po bardzo starą książkę. Na stronie tytułowej widniał napis: Stefan Król "Duchy, zjawy, poltergeisty". Wspólnie poczytali o różnych rodzajach duchów i uznali, że ten szkolny to poltergeist. Wieczorem chłopaki pojechali do siebie.

Rankiem, w szkole dowiedzieli się, że pan Sylwester został zwolniony, gdyż w środku nocy wybiegł ze szkoły zostawiając otwarte drzwi. Trójka postanowiła porozmawiać z dyrektorem, panem Juliuszem Stokrotką. Wiedzieli o grasującym duchu i domyślali się, że Sylwester mógł być niesłusznie zwolniony. Powiedzieli o tym dyrektorowi. Dodali też, że sami również widzieli tego ducha. Ich rozmowę przerwał dzwonek na lekcję. Gdy młodzi wyszli z gabinetu uznali, że dyrektor coś ukrywa. Nika zauważyła, że na biurku dyrektora leżała książka "Nawiedzone Domy". Po lekcjach młodzi usiedli w pobliskiej kawiarni o nazwie "Zbędne Kalorie" i dyskutowali o duchach.

Nika powiedziała, że do późna czytała książkę, którą im pokazała po czym w nocy miała koszmary. Ojciec jej wrócił o północy. Net bez ogródek spytał czy on ją bije. Nika oburzyła się. Zaprzeczyła i szybko wróciła do tematu duchów. Felix oznajmił, że strych jest bardzo duży a oni znają tylko małą jego część i dlatego powinni sprawdzić co znajduje się w pozostałych jego częściach. Net bał się na samą myśl o powrocie na strych, dlatego Felix postanowił wysłać robota.

Nagle przysiadła się do nich pani Basia, która ich obsługiwała i niechcący usłyszała rozmowę. Napisała na kartce adres pewnej spirytystki i doradziła, żeby się do niej udali. Była nią Madame Josephine.

Nadeszła lekcja fizyki, ulubionego przedmiotu wszystkich uczniów, gdyż przeprowadzali na niej bardzo dużo doświadczeń a wzory były jedynie dodatkiem. Na lekcji poruszono temat obniżania się temperatury podczas rozprężania się gazów. To przypomniało trójce przyjaciół, że ich wizycie na strychu towarzyszyła niższa temperatura. Postanowili więc użyć czujników temperatury dostarczonych przez Feliksa.

Następnego dnia rozmieścili czujniki po całej szkole, które były połączone centralką sterowaną przez Manfreda. Nagle usłyszeli krzyk i zobaczyli uciekającą nauczycielkę matematyki. Chwilę potem dojrzeli zwiewną białą postać. Po tej historii cała szkoła huczała od plotek. Trójka bohaterów została wezwana do dyrektora, który starał się im wytłumaczyć, że nie widzieli ducha tylko jakiś cień i lepiej żeby nikomu w szkole o tym nie mówili, aby nie siać paniki. Dodał też, że nauczycielka miała problemy rodzinne i udała się na dwutygodniowy urlop.

Uczniowie wiedzieli, że dyrektor chce ich zwyczajnie uciszyć. Feliks powrócił do misji przeszukania strychu przy pomocy robota o nazwie Penetrator. Razem z Netem udał się na trzecie piętro i wyjął joystick. Zaczął sterować robotem, który był na strychu lecz nie dochodził do nich żaden hałas. Minutę później obaj podskoczyli gdy zobaczyli że Penetrator pojawił się obok nich a korytarz był pusty. Przestraszeni w pośpiechu opuścili nawiedzoną szkołę.

Kolejnego dnia był 31 października - Halloween. Nika nie pojawiła się w szkole. Pozostali uczniowie ubrali się inaczej niż zwykle, gdyż po lekcjach miała odbyć się impreza halloweenowa. Felix i Net nie mogli pojąć dlaczego wczoraj duch oddał im robota. Postanowili poszukać informacji w szkolnej kronice. Niestety Bukwa nie chciała im jej wypożyczyć. Oznajmiła, że można ją jedynie czytać w bibliotece i to za specjalnym pisemnym poręczeniem jakiegoś nauczyciela. Chłopcy z łatwością załatwili pozwolenie od pani Joli Chaber, polonistki, która była ich wychowawczynią. Gdy okazali poręczenie Bukwie, ta odparła, że ktoś ich uprzedził i wypożyczył kronikę. Chłopaki protestowali, że przecież nie można jej wynosić, ale Bukwa zbyła ich i musieli opuścić bibliotekę.

Gdy byli na korytarzu zobaczyli grupę robotników. Szkoła wkrótce miała zostać wyremontowana, co sprawiłoby, że uczniowie stracą swoją kryjówkę na strychu. Felix namówił Neta, aby tego dnia zaraz po lekcjach poszli na strych i dokładnie wszystko sprawdzili. Net zażartował, że przed udaniem się tam powinni obwiesić się krzyżami i zrobić prysznic ze święconej wody.

Po lekcji przygotowali telefony komórkowe. Według Felixa działający telefon wytwarza mikrofale rozpraszające duchy. Im większa transmisja danych tym lepiej, dlatego podłączyli Manfreda, który miał przesyłać na telefony dużą ilość danych. Schowali sprzęt do plecaków i udali się na strych. Nagle na korytarzu pojawiła się Nika, która oznajmiła, że nie magła pozwolić na to aby sami udali się na strych. Dziewczyna była uczesana inaczej niż zwykle. Rude loki tym razem opadały jej na twarz. Na pytanie czemu nie było jej na lekcjach, odparła że opowie im później. Wzięła latarkę i ruszyli na strych.

Tam na podłodze pełnej kurzu widać było dwa podłużne ślady zostawione przez Penetratora. Trójka przyjaciół z nieukrywanym strachem sprawdzała ogromny strych kawałek po kawału. Wtem przez słuchawki ostrzegł ich Manfred, że zobaczył jak w jednym z okien na strychu zaświeciło się światło. Widział to za pomocą kamery umieszczonej na ulicy. Młodzi przestraszyli się. Zrobiło się zimniej. Spytali Manfreda jaka jest temperatura a ten odparł, że 12,5 stopnia.

W końcu Felix rozkazał wyłączyć telefon. Uznał, że muszą porozmawiać z duchem. Gdy to zrobili, ich oczom ukazały się trzy postaci z niebieskawego dymu. Starszy mężczyzna z wąsami w czapce pilota, kobieta i ich córka. Nika drżącym głosem powiedziała: "Postaramy się wam pomóc, tylko jak mamy to zrobić?". Duch wskazał im stertę pudeł. Młodzi zaczęli przegrzebywać graty i dokonali strasznego odkrycia. Na dnie znajdowała się spalona kabina małego samolotu a w nim spalone trzech osób. Stało się jasne czemu duchy nawiedzały szkołę. Ich ciała nigdy nie zostały pogrzebane.

Przyjaciele postanowili o wszystkim powiedzieć dyrektorowi. Idąc do jego gabinetu, chłopcy zauważyli duży siniak na twarzy Niki. Net spytał czy ojciec ją bije lecz ta nie odpowiedziała. W końcu dotarli do gabinetu pana Stokrotki. Na jego biurku leżała kronika szkolna. Dyrektor planował remont szkoły, gdyż miał nadzieję, że dzięki niemu duchy znikną. Bał się, że jeśli problem nie zostanie rozwiązany to szkoła zostanie zamknięta. Z kroniki dowiedzieli się, że podczas wojny w budynku szkoły bronił się oddział polskich żołnierzy i wielu z nich zginęło. Dyrektor sądził, że to ich zjawy teraz straszą. Felix wskazał dyrektorowi jedno z czarnobiałych zdjęć z kroniki i oznajmił, że w trakcie wojny jakaś rodzina próbowała uciec z miasta małym sportowym samolotem, który został zestrzelony i uderzył w dach szkoły. Skrzydła i ogon spadły na ziemię i zostały posprzątane, lecz kabina pozostała niezauważona na strychu pod gruzami po dziś dzień. To ludzie z tego samolotu straszyli w szkole.

Kilka dni później wielki dźwig zabrał z dachu szkoły kontener, w którym znajdowały się szczątki samolotu. Wydarzenie relacjonowane było przez prasę i telewizję. Na prośbę przyjaciół, dyrektor nie wyjawił ich roli w sprawie. Stróż Sylwester został przywrócony do pracy. Szkoła stała się sławna na całe miasto. Akcję wyciągania wraku obserwowali wszyscy uczniowie. Nika w rozmowie z kolegami powiedziała, że ojciec zapewnił ją, że jej nigdy więcej nie uderzy. Jej siniak na twarzy był już znacznie mniejszy, tak że nie musiała go zakrywać. Jej ojciec miał widzieć w nocy anioła, który zakazał mu bicia dziecka. Owym aniołem okazał się być pilot z wraku samolotu. Tym samym odwdzięczył się on za załatwienie ich sprawy.

Net przyznał wtedy, że bez zgody Niki napisał list informujący o tym, że ojciec ją bije i że ona potrzebuje pomocy. List wysłał do prezydenta warszawy. Nika była wściekła. Trójka pobiegła do skrzynki na listy z nadzieją, że list jeszcze tam jest. Gdy dobiegli stała tam furgonetka pocztowa. Przyjaciele wyjaśnili wszystko listonoszowi, który oddał im list. Nika podziękowała Netowi za troskę i pocałowała go w policzek. Chłopak zarumienił się.

Rozdział 4. Zamek na Kociej Skale

Rozpoczął się grudzień. Sobotnie seanse filmowe u Feliksa stały się tradycją. Tym razem trójka przyjaciół oglądała film dokumentalny o poszukiwaczach skarbów. Film był po francusku. Młodzi nie znali tego języka więc wyciszyli dźwięk i puścili sobie jakąś muzykę. Oglądając obraz zastanawiali się o czym rozmawiają bohaterowie dokumentu. Archeologowie weszli do opuszczonej kopalni, w której znaleźli jakiś skarb. Gdy otwierali kuferek, obraz zniknął. Trójka przyjaciół nie mogła uwierzyć, że w takim momencie stracili obraz. Okazało się, że tata Feliksa grzebał przy antenie i zepsuł sygnał.

Piotr Polon ostatnimi czasy spędzał w pracy więcej czasu niż jego żona. Pracował nad jakimś arcyważnym tajnym projektem. Mówił, że jest to spełnienie jego dziecięcych marzeń.

Wrócili do oglądania i rozmawiali o poniedziałkowej wycieczce do zamku na Kociej Skale. Zastanawiali się czy dowiedzą się tam o jakichś skarbach.

Babcia Lusia słysząc, że młodzież rozmawia o skarbach przyszła z kuchni i opowiedziała im historię ze swego dzieciństwa, kiedy w trakcie wojny była świadkiem jak Niemcy zanieśli ciężką skrzynię wypełnioną zrabowanymi kosztownościami do małego kościółka. Następnego dnia został on zbombardowany i skrzynie zniknęły pod gruzami. Kościoła nigdy później nie odbudowano.

Rankiem cała klasa zebrała się przed szkołą i oczekiwała na wejście do autobusu wycieczkowego. Pani Jola starała się ogarnąć rozwrzeszczaną gromadę. Z nauczycieli towarzyszyli jej też matematyczka Cecylia Bąk zwana Ekierką i Eftep. Gdy autokar podjechał, gimnazjalna dzicz rzuciła się aby zająć tylne miejsca. Druga grupa uczniów walczyła o miejsca z przodu. Feliks był zdziwiony i dodał, że statystycznie najbezpieczniejsze są miejsca pośrodku. Net uznał, że mogą zająć tylne miejsca używając sprytu a nie siły mięśni i chamstwa. Korzystając z okazji, że kierowca autobusu był na zewnątrz i palił papierosa, Net podpiął się do mikrofonu i głośników w autobusie. Uruchomił Manfreda, który poważnym głosem oznajmił:
"Bardzo prosimy o niekorzystanie z ostatniego rzędu foteli. Występujące tam wibracje silnika mogą powodować zaburzenia pracy mózgu a firma nie ma już pieniędzy na wypłacanie kolejnych odszkodowań zrozpaczonym rodzinom ofiar."
Ostatni rząd natychmiast opustoszał a Felix, Net i Nika spokojnie zajęli miejsca w tyle autobusu wyjaśniając innym uczniom, że posiadają anihilatory drgań i nic im nie grozi. Autobus ruszył w drogę i po jakimś czasie dojechał do leśnego parkingu przy którym była polana z miejscem do grillowania. Cała klasa opuściła autobus i zabrała się za organizację ogniska. Chłopcy rozpalili ogień a pan Eftep przygotował kiełbaski.

Po posiłku wszyscy ruszyli w stronę zamku, do którego dotarli po dwóch godzinach. Pani Jola zapukała do ogromnych drzwi zamku. Otworzył im postawny mężczyzna po czterdziestce. Miał bujną czuprynę i wąsy. Zrobił duże wrażenie na dziewczynach. Młoda polonistka, pani Jola nie mogła się na niego napatrzeć. Również Nika nie pozostała obojętna. Przedstawił się jako Hieronim Jasiński i zaczął przedstawiać historię zamku, który powstał już w XII wieku jako budowla drewniana. Spłonął już 30 lat później ale po kolejnych 100 latach został odbudowany. W ciągu kolejnych 700 lat istnienia warownia była oblegana aż 23 razy. Następnie wszyscy przeszli do piwnic położonych we wnętrzu Kociej Skały.

Historie opowiadane przez pana Hieronima tak spodobały się Eftepowi, że nawet nie zauważył, że zostawił za sobą Felixa, Neta i Nikę. Cała klasa poszła dalej a trójka przyjaciół celowo zatrzymała się w ciemnym korytarzu. Nika szepnęła, że coś słyszy. Eftep zgasił światło a młodzi zostali w ciemności. Net zaczął się trochę bać. Wyjęli więc latarki czołowe i założyli je głowy. Z oddali dochodził dźwięk kapającej wody. Nagle usłyszeli czyjś powolny oddech. Obleciała ich gęsia skórka. Mimo to ruszyli w jego stronę. Zauważyli szczelinę w ścianie. Po drugiej stronie był ciasny korytarz. Szli za słyszanym oddechem. Nagle ich oczom ukazał się zgarbiony i pomarszczony gnom, który szybko ryknął aby zgasili latarki. W ciemności oczy gnoma dawały delikatny zielonkawy poblask. Siedział on na drewnianym kufrze z metalowymi okuciami. Był to skarb Świętopełka, założyciela zamku.

Gnom oznajmił, że musi pilnować tego skarbu jeszcze przez 100 albo 200 lat. Dodał, że w zamku jest jeszcze inny skarb. Po krótkiej pogawędce, trójka przyjaciół wróciła do grupy. Oczywiście dostali burę za oddalenie się bez pozwolenia. Gdy klasa poszła do autobusu, przewodnik Hieronim wziął trójkę na bok i zwierzył się, że całe lata szukał tego tajnego przejścia. Głośno zastanawiał się dlaczego go nie widział. Rzecz tkwiła w podejściu do skarbu. Przewodnikiem kierowała chciwość. Chciał posiąść majątek. Trójka przyjaciół po prostu chciała zobaczyć prawdziwy skarb. Kierowała nimi czysta jak łza ciekawość. To dlatego tajemne przejście było otwarte gdy przechodzili obok. Po dniu pełnym przygód gimnazjaliści wrócili autobusem do domu.

Rozdział 5. Skarb babci Lusi

W kolejną sobotę trójka przyjaciół oglądała u Feliksa "Przygody Indiana Jones'a". Wszyscy znali ten film na pamięć i był on jedynie pretekstem do spotkania. W trakcie rozmowy zastanawiali się czy skarb o którym mówił gnom to ten sam skarb, o którym mówiła babcia Lusia. Postanowili go odnaleźć. Zadanie było trudne, gdyż kościół już nie istniał a plan miasta po wojnie bardzo się zmienił.

Późnym popołudniem Felix z ojcem udali się na zakupy. Z trudem zaparkowali szerokim Land Roverem na wąskim miejscu parkingowym. Wysiedli z auta a kierownicę zabezpieczył ogromny cyberpająk. Sklep był świątecznie przystrojony, gdyż do świąt Bożego Narodzenia zostało kilka dni. Piotr Polon zapakował koszyk różnego rodzaju elektroniką. Stojąc w kolejce do kasy wepchał się przed nich jakiś napakowany gość z koszykiem pełnym piwa. Piotr z synem zwrócili mu uwagę, że jest kolejka, lecz ten przytaknął ale się nie usunął i zaczął przeglądać gazety na stojaku.

Felix wykorzystał moment i czarnym flamastrem dopisał kreskę przy kodzie kreskowym na kilku sztukach piwa. Gdy przyszła kolej bysiora kasa nie rozpoznała kodu i kasjerka kazała mężczyźnie zabrać butelki i wymienić je na nowe. Felix z ojcem uśmiechnęli się. Wracając młody spytał ojca czy babcia mówiła prawdę o skarbie. Piotr oznajmił że raczej tak, ale sam musi to sprawdzić bo starsze kobiety lubią sobie podkoloryzować historyjki.

Następnego dnia w szkole trójka przyjaciół spotkała się na strychu. Felix oznajmił, że znowu rozmawiał z babcią Lusią i załatwił od niej zdjęcie tego kościółka. Na fotografii była młoda Lusia i jacyś inni ludzie, których Felix nie znał. Net stwierdził, że pozostało im ustalenie gdzie stał ten kościół. Babcia Lusia była już za stara na takie wyprawy w teren, więc musieli to zrobić sami. Dlatego na przerwie udali się do biblioteki gdzie przeglądali album ze starymi zdjęciami miasta. Po kilku minutach szukania znaleźli poszukiwany obiekt. Był to kościół św. Józefa. W albumie był nawet krótki opis i plan kościoła. Felix wyjął z plecaka kalkę techniczną i odrysował zarys budynku oraz okoliczne ulice. Planował potem nałożyć ową kalkę na współczesny plan miasta i odnaleźć te same ulice.

Kościół był ważnym zabytkiem więc nie powinno być problemu z odnalezieniem jego planu. Młodzi przeszli do działu architektury, odnaleźli trzy grube książki i wypożyczyli je, gdyż kończyła się już przerwa i trzeba było iść na lekcję. Kolejne dwie przerwy spędzili w kwaterze na strychu przeglądając wypożyczone księgi. Niestety nie odnaleźli żadnego planu kościoła. Dlatego Net otworzył laptopa i zapytał Manfreda czy mógłby coś dla niego zrobić. Ten odparł, że bardzo chętnie, gdyż ostatnio się nudzi. Net wysłał mu 3 zdjęcia: z kościołem, planem ulic i opisem. Poprosił Manfreda o odnalezienie planu tego kościoła a dokładnie wejścia do podziemi. Następnie oddali książki do biblioteki i udali się na lekcje.

Po szkole wszyscy pojechali do domu Neta i zaczęli zapoznawać się z wynikami poszukiwań Manfreda. Ten oznajmił że wysłał zdjęcia do swojego przyjaciela Vidoktora, który również był programem opartym o sztuczną inteligencję. Był on specem od obróbki obrazu i udało mu się ustalić miejsce kościółka z dokładnością do 1 m. Okazało się, że aktualnie w tym miejscu stał inny budynek. Gimnazjaliści posmutnieli, lecz Manfred pocieszył ich dodając, że ów budynek nie jest podpiwniczony, więc skarb nadal może kryć się pod nim.

Udali się na miejsce. Stał tam budynek Mexportu. Nie był to nowoczesny biurowiec, do którego raczej nie mieliby wstępu. Kręciło się tam wielu różnych ludzi. Z budynku wychodzili właśnie kobieta i dwóch mężczyzn w szaro niebieskich kombinezonach. Młodzi weszli do budynku i udało im się minąć recepcję tylko dzięki temu, że program napisany przez Neta ciągle wydzwaniał na telefony w recepcji przez co kobieta tam siedząca była bardzo zajęta. Na korytarzu pełnym szaf, Felix odnalazł jedną która nie była zamknięta. Gimnazjaliści schowali się w jej wnętrzu.

Spędzili tam kolejne dwie godziny. Nie rozmawiali, żeby nikt ich nie usłyszał. Nika przy świetle latarki czytała książkę a Net ze słuchawkami w uszach grał na kompie. Felix zaś zwyczajnie się zdrzemnął. Gdy na zewnątrz całkowicie ucichło, młodzi wyszli z szafy. Net i Felix rozmawiali o tym jak wyjaśnią swoją obecność w tym miejscu w wypadku gdy ich złapią. Ich rozmowę przerwała Nika wskazując, że w tym miejscu znajduje się wejście do podziemi.

- Skąd to wiesz?

- Po prostu wiem. - wzruszyła ramionami - Pod podłogą parteru jest pusta przestrzeń a tu jest wejście.

Przeszli przez drzwi i znaleźli się w niewielkim magazynku. Felix wymacał wykładzinę i wyczuł, że pod nią kryje się właz. Dostał się do niego przy pomocy scyzoryka. Otworzyli stalowy właz i zeszli na dół. Znaleźli się w korytarzu pełnym rur i starych pajęczyn, które wystraszyły Nikę. Następnie przeszli cały korytarz i dotarli do stalowych drzwi. Stara zardzewiała klamka z trudem dała się nacisnąć przez trójkę przyjaciół. Drzwi się otworzyły. Znaleźli się w betonowym pomieszczeniu wielkości szkolnej sali. Było tam dużo stalowych szaf, szafek kuchennych i jakichś skrzyń. Na środku sali stał długi stół. Na ścianie z drzwiami były jakieś urządzenia a wychodzące z niej rury znikały pod sufitem.

Stwierdzili, że był to zapomniany schron przeciwatomowy. Przeszli przez kolejne żelazne drzwi za którymi znajdowała się mniejsza salka z piętrowymi łóżkami, łazienką i małym magazynkiem. Nika zwróciła uwagę, że pod stołem leżał niedopałek papierosa. Zbadali go i był on świeży. Net przypomniał sobie wtedy o Gangu Niewidzialnych Ludzi i zasugerował, że może Morten ich śledzi, poczeka aż odnajdą skarb; wtedy ich sprzątnie i zabierze kosztowności. Felix i Nika nie skomentowali jego przemyśleń. Posprawdzali wszystkie meble lecz niczego nie znaleźli.

Wrócili do większej sali, gdzie zaczęli szukać innego wyjścia, gdyż byli pewni, że porządny schron musi mieć więcej niż jedno wejście. Przesunęli pudła spod gładkiej ściany i Felix zaczął ją opukiwać. Gdy usłyszał pusty dźwięk, wyjął z plecaka toporek i zrobił dziurę w ścianie. Za nią był korytarz. Net spytał Manfreda dokąd on prowadzi. "Jeśli się nie mylę to na zewnątrz, na ulicę" odparł program.

Ruszyli korytarzem. W pewnym miejscu Nika zatrzymała się i zamknęła oczy trzymając rękę na wilgotnej ścianie. Powiedziała, że za ścianą kryje się drugi korytarz prowadzący do piwnic poszukiwanego kościółka. Razem zaplanowali, że kiedyś wrócą w to miejsce i prześwietlą ten mur. Następnie z pomocą Manfreda dotarli do miejskich kanałów i wydostali się na zewnątrz.

W drodze do domu zastanawiali się kto był kanałach przed nimi. Kto przeciął linoleum nad włazem i kto zostawił niedopałek papierosa. W jednej z kawiarni, którą mijali zauważyli matkę Neta, która miała spotkanie z jakimś wenezuelskim rzeźbiarzem. Net nie chciał na to patrzeć, gdyż ostatnio z powodu tego gościa rodzice się kłócili. Trójka przyjaciół nie zdawała sobie sprawy, że jest obserwowana przez tajemniczego mężczyznę w kapeluszu.

Kolejnego dnia na lekcji biologii, prof. Zenon Butler nakazał uczniom zeskrobać przy pomocy szpachelki malarskiej gołębie odchody ze wszystkich parapetów. Nika brzydziła się i tylko obserwowała jak chłopcy wykonują zadanie. Następnie nauczyciel zmieszał odchody z wodą i wlał mieszankę do doniczki ze stokrotką i puścił muzykę. Kwiat po chwili zaczął klaskać liśćmi w rytm muzyki.

Po niezwykłych lekcjach gimnazjaliści powrócili autobusem do miejsca, gdzie wczoraj zostawili skarb. Na ogromnym ulicznym ekranie z reklamami zobaczyli informację, iż Gang Niewidzialnych Ludzi ponownie zaatakował. W końcu dotarli do odpowiedniej studzienki, zeszli do kanałów i ruszyli do ściany, za którą krył się skarb. Felix nie miał ze sobą narzędzia do prześwietlania i użył mniej wyrafinowanych metod: wyjął ogromną wiertarkę i zaczął wiercić dziurę w ścianie. Gdy przewiercił się na wylot, wyłączył wiertarkę a w dziurę wsadził malutką kamerkę na długim kablu zakończonym niewielkim ekranem. Oznajmił, że to endoskop i zajrzał do środka. Na ekranie ukazał się obraz na którym widać było korytarz. Felix nawiercił kolejne dziury i wyciągnął kilka cegieł. Następnie powiększył wyłom dzięki czemu przeszli na drugą stronę.

Idąc korytarzem usłyszeli jakieś hałasy. Net zaczął panikować, że to Gang Niewidzialnych Ludzi. Doszli do końca korytarza, gdzie były malutkie okna a za nimi podziemne perony dworca centralnego. Za kolejnym zakrętem korytarza ich oczom ukazała się ogromna sterta gruzu sięgająca sufitu. Widząc to tylko Nika zachowała optymizm, i wspięła się na szczyt gruzowiska i zauważyła, że da się wyciągnąć kilka poluzowanych cegieł. Ich oczom zaczęły ukazywać się framugi drzwi. Po chwili pracy odkryli całe drzwi. Podważyli je i przeszli na drugą stronę i ich oczom ukazała się prosta metalowa skrzynia.

Po chwili mocowania udało im się otworzyć wieko. W środku był skarb. Ustalili, że trzeba go oddać do muzeum, ale ustalili, że zanim to zrobią sprawdzą czy nie ma w środku przedmiotów, które należały do ich rodziny takich jak np. pierścionek babci Lusi, który został skradziony przez Niemców w trakcie II wojny światowej. Przytaszczyli skrzynię do budynku Mexportu, zapakowali ją w paczkę i wysłali kurierem do domu Felixa. Powrócili tunelami i rozjechali się do domów.

Następnego dnia w szkole zorientowali się, że zapomnieli o sprawdzianie z informatyki. Nika olała swoje zasady i na teście zerkała na kartkę Neta. Felix pisał z pamięci, ale od czasu do czasu też zerkał na kartkę kolegi informatyka, aby się upewnić czy ma dobrze.

Gdy Felix wrócił ze szkoły zobaczył rodziców wgapionych w paczkę od kuriera. Okazało się że ją otworzyli i zobaczyli skrzynię pełną skarbów. Felix opowiedział im całą historię od początku do końca. Gdy skończył, Piotr Polon oznajmił, że trzeba to zawieść do muzeum. Razem z Felixem zanieśli skrzynię do auta, po czym ojciec odjechał. Jedynym pocieszeniem dla chłopca, było to, że w jego kieszeni znajdował się pierścionek babci Lusi.

Rozdział 6. Boże Narodzenie

W kwaterze na strychu Felix opowiedział przyjaciołom co stało się ze skrzynią. Ci na szczęście nie przejęli się i pocieszali go, że ich rodzice postąpiliby podobnie. Felix poinformował, że muzeum w ciągu 3 miesięcy odda klejnoty ich prawowitym właścicielom jeśli ci udowodnią, że byli ich właścicielami. Dodał, że ktoś w nocy próbował się włamać do jego domu i ukraść skarb, dlatego cieszy się, że jest on teraz bezpieczny w muzeum. Net głośno zastanawiał się czy był to Morten, wódz Gangu Niewidzialnych Ludzi. Jednak raczej nie był to on, gdyż w trakcie śledztwa policja znalazła na trawniku odcisk damskiego buta.

Zbliżała się lekcja geografii, więc trójka przyjaciół musiała się zbierać. Nika poszła sama, gdyż chłopaki pod pretekstem omówienia jakichś technicznych spraw zostali na strychu kilka minut dłużej. Net przyznał wtedy Feliksowi, że zabrał ze skrzyni mały złoty pierścionek, gdyż chciałby go wręczyć pewnej dziewczynie. Nie wiedział tylko ktorej: Aureli czy Nice. Następnie obaj poszli na geografię.

W tym dniu była Wigilia i lekcje miały się skończyć wspólnym opłatkiem ok godz. 12. Panowała świąteczna atmosfera, którą nieco psuły wyniki ze sprawdzianu z informatyki, który zaliczył tylko Net. Pozostali dostali pały. W trakcie składania świątecznych życzeń w klasie panowało zamieszanie. Uczniowie wymieniali się jeden po drugim najróżniejszymi życzeniami. Aurelia podeszła do Neta i kokieteryjnie spytała czy dostanie coś od niego pod choinkę. Ten zawahał się czy nie wyciągnąć z kieszeni pierścionka ale finalnie tego nie zrobił. Tylko Nika przyglądając się z drugiego końca sali nie była zadowolona.

Gdy wszyscy złożyli wszystkich życzenia, rozległ się ostatni dzwonek w tym roku i uczniowie rozbiegli się do domów, gdzie oczekiwali Wigilii i świątecznych prezentów. Gdy zapadł zmrok, Nika włączyła lampki na choince, wyjęła z lodówki sok i usiadła przy biurku w swoim malutkim okrągłym pokoiku i kontynuowała czytanie Harrego Pottera. Nagle zobaczyła na niebie błysk. Jej pierwszą myślą było, że to samolot odbił promienie zachodzącego słońca.

Jej zdumienie było ogromne, gdy okazało się, że było to dwanaście reniferów ciągnących sanie Mikołaja. "Nie mam kominka" pomyślała Nika, lecz dla Mikołaja nie był to żaden problem, gdyż chwilę później wygramolił się z szafki pod zlewem. Cały dom nagle rozpromienił się ciepłym światłem i wszystko wyglądało bajkowo. Mikołaj otworzył lodówkę i poczęstował się chudym mlekiem, gdyż był na diecie. Spytał Nikę czemu nie otwiera prezentu. Wtedy dziewczyna zauważyła pod choinką dużą złotą paczkę.

Rozerwała papier i wyjęła nowiutką ciemnozieloną kurtkę zimową z białym futerkiem na kołnierzyku, kapturze i mankietach. Nice bardzo spodobał się prezent. Odparła, że lepszego nie mogła sobie wymarzyć. Przytuliła Mikołaja i pocałowała go w policzek. Razem wyszli na dach kamienicy, wsiedli do sań i odlecieli. Mimo hałasu jaki wzbudzali nie zwracali uwagi przechodniów, gdyż byli dla nich niewidzialni.

Tymczasem w domu Felixa babcia Lusia przygotowała rybę. Matki jeszcze nie było, gdyż musiała coś załatwić w pracy. Felix zaś kończył montować kamery w salonie wokół choinki, gdyż chciał nagrać św. Mikołaja. Chłopak raczej w niego nie wierzył, ale kamery zainstalował na wszelki wypadek. Gdy skończył, pobiegł do pokoju włączyć nagrywanie i zauważył na monitorze, że prezenty już są pod choinką. Nie udało mu się nagrać Mikołaja. Tymczasem z piskiem opon nadjechała jego mama, wbiegła do domu i poleciała szybko się ogarnąć na Wigilię. Babcia Lusia zwróciła jej uwagę, że zbyt mało czasu poświęca rodzinie. Usiedli do stołu, złożyli sobie życzenia i zjedli kilka potraw. Po wszystkim włączyli kolędy i zabrali się do rozpakowywania prezentów.

Felix dostał najnowszy model nart carvingowych z wiązaniami i butami, atlas kosmosu oraz ciepłą czapkę i skarpety. Piotr Polon dostał wiele elektronicznych urządzeń, które bardzo mu się spodobały. Pani Marlena dostała naszyjnik, kaszmirowy szal i płytę Diany Krall. Wszystko bardzo się jej podobało. Babcia Lusia wzruszona rozpakowała małą paczuszkę w której znalazła złoty pierścionek z rubinem, który mimo upływu lat, nadal pasował na jej palec. Felix wyjaśnił jej, że odnaleźli skarb, o którym mówiła.

Tymczasem Net siedział przy stole z laptopem, gdyż dzięki niemu Manfred mógł wszystkim złożyć życzenia. Na stole tradycyjnie stało też dodatkowe nakrycie dla niespodziewanego gościa i tata Neta zażartował, że jest ono dla przyjaciela mamy. Ta broniła się, że Pedro jest tylko przyjacielem i pomoże jej zorganizować wystawę w Barcelonie. Net prosił, aby chociaż w Wigilię dali sobie z tym spokój. Wtedy rozległ się dzwonek do drzwi. Wszyscy byli zdziwieni a w drzwiach stanęła Nika. Nieoczekiwana wizyta koleżanki wzbudziła wśród wszystkich wiele radości. Rodzice Neta przywitali się i wszyscy wspólnie złożyli sobie życzenia i spożyli posiłek.

Nagle zauważyli, że w tajemniczy sposób pod choinką pojawiły się prezenty. Manfred otrzymał robota na czterech kołach i z głową z dwiema kamerami oraz z trzypalczastymi rękoma. "Będę miał ciało!" ucieszył się Manfred. Kolejna paczka podpisana była: "Net i Manfred" i zawierała super pojemny akumulator do laptopa. Net dostał jeszcze gogle narciarskie, płyty z programami komputerowymi i zegarek z mikrokomputerem pokładowym. Ojciec Neta otrzymał karty do komputera oraz wiele innych prezentów. Mama Niki, Liliana Bielecka dostała zestaw 101 pędzli ze specjalnego włosia.

Pod choinką leżał też dodatkowy prezent podpisany "dla Niki". Net zauważył, że jego kieszeń, w której wcześniej był pierścionek, teraz była pusta. Nika otworzyła prezent i zobaczyła ów złoty pierścionek z zielonym oczkiem. Dziewczyna bardzo się ucieszyła i pocałowała Neta w policzek. Wtem zadzwonił telefon. Nazajutrz wszyscy zostali zaproszeni do domu Felixa na przepyszny bigos babci Lusi. Net i Nika założyli kurtki i wyszli na dachotaras. Chłopak powiedział Nice, że chciał jej wręczyć pierścionek w szkole i że jest zdziwiony, że znalazła go pod choinką, gdyż myślał że cały czas ma go w kieszeni. Tymczasem niebo przemierzały renifery św. Mikołaja.

Rozdział 7. Tajemnice Niki

Była zima i rozpoczęły się ferie. Felix wraz z całą klasą wybierał się na tygodniową wycieczkę w góry. Gdy ojciec odwoził go na miejsce spotkania, wręczył mu zegarek z urządzeniem do wzywania nagłej pomoc. Felix podziękował i pocieszał ojca, że to przecież tylko zwykła wycieczka. Gdy dotarli na miejsce, pożegnał się z ojcem, zabrał plecak i narty i dołączył do klasy. Net opierał się o deskę snowboardową. Wtedy nadeszła też Nika trzymając w rękach parę starych, odrapanych nart wyglądających jakby były z muzeum etnograficznego. Okazało się, że wcześniej należały one do jej dziadka.

W końcu przyjechał autobus, ten sam którym jechali na wycieczkę do zamku. Zakopał się w zaspie i uczniowie musieli pomóc go wypchnąć. Gdy już był uwolniony, zapakowali rzeczy i wsiedli do środka. Trójka przyjaciół usiadła na samym końcu, gdyż miejsca te były wolne. Zapewne pozostali zapamiętali komunikat z poprzedniej wycieczki. Autobus wyruszył w trasę. Po 6h jazdy zjechał z autostrady i zaczął piąć się wąskimi zaśnieżonymi uliczkami. Trójka przyjaciół zastanawiała się, czy Nika da sobie radę, gdyż nigdy wcześniej nie jeździła na nartach. Dziewczyna uważała, że skoro jeździ na łyżwach to z nartami też sobie poradzi.

Pensjonat, do którego zmierzali nazywał się "Pod zezowatą owcą" i prowadziła go góralska rodzina: ojciec, matka, dwie córki i syn. Autokar zatrzymał się w zatoczce, gdyż dalej nie mógł pojechać. Uczniowie zabrali rzeczy i kolejny kilometr musieli przejść pieszo. Po marszu wąską ścieżką dotarli do pensjonatu, który wyglądem przypominał schronisko górskie z drewnianych bali. Widok jaki się stamtąd rozciągał na okoliczne pagórki i oddaloną w dolinie wioskę zapierał dech w piersiach.

Był mróz, więc cała klasa szybko weszła do środka, gdzie radośnie przywitała ich gaździna. Było bardzo przyjemnie, gdyż w kominku było porządnie napalone. Usiedli za ogromnym drewnianym stołem i oczekiwali na posiłek. Wspaniałe zapachy dochodzące z kuchni tylko wzmagały ich apetyt. Jedynie Net nie był zadowolony czując zapach kapusty. Nika odparła, że musi się przyzwyczaić, gdyż w tym regionie połowa potraw jest robiona z kapusty. Siedzący obok Wiktor stwierdził, że przecież na Krupówkach jest McDonald, po czym otworzył gazetę. Felix zerknął gdyż zobaczył w niej artykuł o próbie włamania na Muzeum Narodowe w Warszawie - to samo w którym trzymali swój skarb. System alarmowy jednak ich przestraszył.

Tymczasem gazda, czyli gospodarz wniósł ogromny gar z kwaśnicą (czyli kapuśniakiem), a dwie kobiety w góralskich strojach rozłożyły miski i łyżki. Po posiłku uczniowie ruszyli na piętro, gdzie zajęli dwa większe pokoje: jeden dla chłopców, drugi dla dziewczyn. Nauczyciele również mieli dwa pokoje, tylko znacznie mniejsze. Uczniowie w trakcie zajmowania łóżek oczywiście ścigali się, kto zajmie miejsca na górze, gdyż łóżka były piętrowe.

Był już wieczór, więc uczniowie umyli się w łazienkach i poszli spać. W drzwiach pojawił się nauczyciel fizyki, pan Antoni Czwartek i powiedział, że rankiem pojadą do Zakopanego po czym poszedł do siebie. Przed snem chłopcy dyskutowali jeszcze nad tym czy w okolicznych lasach występuje Yeti.

Nad ranem wszyscy byli nieprzytomni. Net zażartował że miejskie dzieci przyzwyczajone do smogu zatruły się tlenem. Zeszli na dół i zjedli jajecznicę na boczku. Niektórzy uczniowie narzekali na dużą ilość kalorii, lecz pan Czwartek oznajmił, że ich potrzebują do ogrzania się i że dużo nie przytyją bo wszystko spalą.

Po śniadaniu uczniowie zaczęli się zbierać do wyjścia. Chłopcy pierwsi ruszyli ścieżką w dół do autobusu. Po drodze spotkali jakiegoś górala i spytali czy potrafi przepowiadać pogodę. Ten odpowiedział: "Myślicie, że jak stary górol to zaraz musi być meteorolog? I dobrze myślicie. Cieszcie się pogodą, bo jutro od południa będzie śnieg i wiatr jakiegoście jeszcze nie widzieli. Cza będzie w chałupie siedzieć. A telewizji przeco nie mocie."

Na bazarze pod Gubałówką, uczniowie nakupili mnóstwo niepotrzebnych rzeczy. W tym samym czasie wychowawczyni, pani Jola ogłosiła przerwę i każdy mógł iść i robić co chciał. Musieli tylko wrócić w to samo miejsce o 15. Trójka przyjaciół włóczyła się od sklepu do sklepu, od restauracji do kawiarni. W jednej z nich Nika powiedziała, że czuje się jakby była śledzona. Net wyjął laptopa i wspólnie przeglądali zdjęcia z pościgu ciężarówki Gangu Niewidzialnych Ludzi. Na jej boku widniał napis "Transport zwierząt". Felix stwierdził, że widział tę samą ciężarówkę w drodze do zamku na Kociej Skale.

Rankiem następnego dnia uczniowie spakowali narty i deski i wynajętymi busami wyruszyli na stok narciarski. Nika jako jedyna nie posiadała stroju ani butów narciarskich. Gdy inne dziewczyny kpiły z niej, ta tłumaczyła, że jej narty pasują do wszystkich butów, do martensów również. Martensy, które Nika uwielbiała i w których zawsze chodziła, były bardzo podobne do glanów. Jola kazała uczniom podzielić się w pary, tak aby przynajmniej jedna osoba była dobrze jeżdżąca. Następnie poszła po instruktorów dla tych co w ogóle nie umieli jeździć.

Pogoda była piękna a stoki błyszczały w słońcu i trudno było uwierzyć we wczorajszą prognozę starego górala. Na szczycie góry Net zapinał buty gdy Aurelia udając, że traci równowagę oparła się o niego. Net podtrzymał dziewczynę, która wyraźnie miała się ku niemu. Oznajmił, że zaraz jej pomoże, otrzepał ją ze śniegu i naciągnął mocowania. Świadkiem tego była Nika, która nie czekając na instruktora, odbiła się i ruszyła w dół. Po chwili przerwała pas oddzielający oślą łączkę i wjechała na właściwy stok. Pruła w dół na krechę ledwo utrzymując równowagę.

Nie trzeba dodawać, że nie potrafiła skręcać ani hamować. Felix ruszył za nią ale nie mógł jej dogonić. Dojechał do zakrętu i zobaczył ślady nart jadące prosto przez las. Zdjął więc narty i pobiegł za śladami. Zabrnął jednak w ślepy punkt i postanowił wrócić i wezwać pomoc. Zebrały się ciemne chmury, prognoza pogody wieszczona przez górala zaczęła się spełniać. Felix dotarł do karczmy, gdzie była reszta uczniów. Wraz z Netem zaczął analizować mapę aby zorientować się, gdzie narty ją poniosły.

Wtedy do karczmy wszedł rosły mężczyzna, który był ratownikiem. Oznajmił, że nie udało im się odnaleźć Niki. Chłopcy chcieli pomóc w poszukiwaniach, ale ratownik stanowczo odparł, że nie chcą poszukiwać kolejnych dzieci po czym wyszedł. Uczniowie wrócili do pensjonatu i zasiedli do kolacji. Nastrój był grobowy. Po posiłku izba szybko opustoszała. Jedynie nauczyciel fizyki był w stałym kontakcie z ratownikami lecz nie miał żadnych nowych wieści.

Net i Felix zostali sami w izbie przy kominku. Net powiedział, że nie przypuszczał, że baby są takie zazdrosne. Wiedział, że to on i Aurelia byli przyczyną zdenerwowania Niki. W kącie siedziała Celina, najpulchniejsza dziewczyna z klasy, która miała problem, bo wiele osób się z niej śmiało. Słyszała ich rozmowę i oznajmiła, że Net zagrał na uczuciach Niki. Następnie spytała co to jest GPS.

Chłopaki wyjaśnili jej i dodali, że Nika przebyła na nartach ⅓ drogi do pensjonatu, który znajdował się w tej samej linii co stok narciarski, tylko dużo niżej. Celina zwróciła uwagę, że Nika miała na sobie tylko cienkie spodnie i jadła jedynie śniadanie. W nocy w taką pogodę groziło jej zamarznięcie.

Następnie Net wyjął laptopa i powiedział, że Manfred zdołał zdobyć zdjęcia z satelity szpiegowskiego. Udało im się zlokalizować stok, pensjonat a nawet małą postać Neta, który właśnie zapinał deskę, aby wyruszyć Nice na pomoc. Przyglądając się zdjęciu dokładniej zamarli. Ich oczom ukazała się duża biała futrzasta postać Yeti. Chłopaki postanowili wyjść Nice na ratunek. Gdy wychodzili zauważyła ich Celina. Oznajmili jej, że jeśli nie wrócą za 3h, powinna kogoś o tym powiadomić.

Na zewnątrz śnieg latał we wszystkie strony. Chłopcy założyli gogle, aby cokolwiek widzieć. Na głowy wsadzili latarki czołowe i ruszyli w stronę lasu, zapadając się w śniegu po kolana a czasem nawet po pas. Felix miał w plecaku ogrzewacze chemiczne i flarę, tak na wszelki wypadek. Idąc przez ciemny las zastanawiali skąd Nika ma dziwne umiejętności. To ona przecież znalazła wejście do podziemi biurowca i wykryła też przejście w murze. Nagle Net zauważył niewielkie światełko. Pobiegli w jego kierunku i wołali Nikę, lecz światło zniknęło. Po chwili znowu je zobaczyli, powoli przemieszczało się ku górze, tak jakby ktoś wspinał się po zboczu góry. Nagle okazało się że to nie mogła być latarka. Usłyszeli bowiem huk myśliwca. Net przestraszył się krzycząc, że to UFO. Zauważył też, że jego telefon nie działał z powodu mrozu. Było -20 stopni. GPS Felixa też zaczął szwankować. Uznali, że współczesny człowiek zbyt ufa technice. Byli w środku lasu i nie wiedzieli jak wrócić.

Felix uspokajał, że wrócą po śladach. Tak też zaczęli robić, przyświecając sobie latarkami. Nagle na drodze zobaczyli inne, znacznie większe ślady, które powstały całkiem niedawno, były świeższe od tych które oni zostawili. To musiało być Yeti. Net nie wiedział już czego ma się bać bardziej: obcych, niedźwiedzia czy Yeti. W końcu dotarli do krawędzi lasu i zobaczyli, że przed ich chatą kręciło się kilka postaci, których głowy wydawały się nieproporcjonalnie duże.

Nagle coś ich pochwyciło. Coś co miało wielką, zieloną głowę. Felix nie wiedział jak miałby zbić szkiełko z zegarka od taty aby wezwać pomoc. Nagle rozległ się ludzki głos: "To tylko dzieci sierżancie". Owymi obcymi okazali się żołnierze w zielonych hełmach i dużych goglach przeciwśniegowych. Spytali co tu robią a młodzi odparli, że poszukują koleżanki z klasy. Żołnierz spytał, czy widzieli w lesie coś dziwnego. Chłopaki skłamali, że nie. Żołnierz puścił ich i dodał że ją znajdą po czym wraz z innymi żołnierzami poszli w las. Felix i tak nie wierzył, bo kto na poszukiwania idzie z karabinem. Gdy stali przy szopie zobaczyli dwa tańczące na niebie światła tuż nad oddaloną o 100m od nich polaną. Następnie światła szybko się oddaliły i zniknęły.

Felix i Net cichaczem weszli do pensjonatu i idąc do swojego pokoju natknęli się na pana Czwartka. Ten początkowo miał pretensje, że młodzi złamali zakaz, ale słysząc wyjaśnienia, że Nika to ich przyjaciółka i że chcieli sprawdzić czy nie kręci się wokół pensjonatu, złagodniał i kazał im iść spać.

Rankiem nie nadeszły żadne wieści od ekipy ratunkowej. Był 14 lutego czyli walentynki a atmosfera była fatalna. Net pokazał Feliksowi metalowy łańcuszek, który kupił na Krupówkach dla Niki i zamierzał tego dnia podarować. Net usłyszał, że ktoś ich woła więc w pośpiechu z kolegą ubrali się i wybiegli na dwór. Ruszyli przez zaspy i znowu przedzierali się przez las. Nagle zauważyli Nikę stojącą na szczycie pagórka. W rękach trzymała narty a obok niej siedział ogromny biały niedźwiedź. Chłopcy zaczęli krzyczeć, żeby udawała martwą, lecz ta się tylko śmiała. "Nie bójcie się, to przyjaciel" odrzekła. Potem nachyliła się nad zwierzęciem i powiedziała mu coś na ucho. Zwierzę poszło w las, a chwilę po tym nadbiegli chłopcy i z radością rzucili się sobie w ramiona.

Nika wytłumaczyła, że całą noc przespała w niedźwiedziej norze i było jej ciepło. Ich rozmowę przerwał nadbiegający fizyk. Po chwili odpoczynku, odwołał on akcję poszukiwawczą i wszyscy ruszyli z powrotem do pensjonatu. Net zażartował, że zamiast Nika powinni ją nazywać "Znika". Weszli do chaty, gdzie przywitał ich jeden wielki wrzask i każdy chciał uściskać Nikę.

Pani Jola powiedziała jej, że dzwonił tata Niki i podziękował za sprawną akcję ratunkową. Nika była zaskoczona. Wszyscy nalegali, aby dziewczyna opowiedziała co się stało, lecz ta postanowiła najpierw się wyspać. Gdy Nika poszła na górę, klasa przeszła do wręczania sobie walentynek. Najwięcej, bo aż 3 dostała Aurelia.

Felix i Net pobiegli do pokoju pani Joli, gdzie znajdowała się Nika. Dziewczyna nie spała tylko oczyszczała ubrania z białych kłaków niedźwiedzia. Chłopcy zauważyli, że dziwczyna płakała. Zaskoczył ją fakt, że dzwonił jej ojciec. Okazało się, że tak na prawdę dzwonił Manfred, który podał się za ojca Niki. Felix spytał o co właściwie chodzi, bo niczego nie rozumie. Nika wyznała: "Mój tata nie żyje od dwóch lat. Proszę obiecajcie, że nikomu nie powiecie." Nika mieszkała więc sama. Żyła z renty ojca. Nikt nie wiedział o jego śmierci. Dziewczyna nie chciała tego zgłosić, bo wysłanoby ją do domu dziecka i nie mogłaby chodzić do tej szkoły. To dlatego Manfred udawał tatę Niki, aby nikt z nauczycieli się nie zorientował. A tego siniaka na policzku, którego miała w Halloween sama sobie nabiła zbyt mocno szarpiąc za drzwi lodówki.

Nika poszła spać a Felix i Net wyszli przed chatę i trawili zdobyte właśnie informacje. W porze obiadowej wszyscy wrócili do izby. Gdy Nika pojawiła się na schodach wszystkie oczy były skupione na niej. Chłopcy przypomnieli sobie, że mieli ją przecież zapytać parę innych spraw. Gdy usiadła, pan Czwartek oznajmił, że teraz musi wszystko opowiedzieć.

Ku ogromnemu zdziwieniu chłopców, dziewczyna wyznała prawdę, mówiąc, że przenocowała w niedźwiedziej norze. W klasie zapadła cisza, lecz po szczegółowych wyjaśnieniach uwierzyli w jej opowieść.

Po obiedzie trójka przyjaciół udała się na spacer. Chłopaki opowiedzieli, że gdy jej szukali widzieli UFO i oddział komandosów. Następnie poprosili o wyjaśnienie jej dziwnych umiejętności. Nika opowiedziała, że wszystko zaczęło się po śmierci ojca. W mieszkaniu poruszały się różne przedmioty, skrzypiała podłoga. Nika uznała, że był to duch ojca. Gdy poczytała na ten temat wiele książek zrozumiała, że nie robił tego duch tylko ona sama w momentach stresu. Po jakimś czasie nauczyła się to trochę kontrolować, choć nie działo się to wtedy kiedy tego chciała.

Chłopcy spytali jak znalazła przejście do podziemi a potem tunel do kościółka. Nika odparła, że czasem ma takie dziwne przeczucia, że wie co się zaraz stanie albo co jest za zamkniętymi drzwiami. Chłopaki śmiali się, że jest ona czarownicą, a Nika przyznała, że jeden z ostatnich procesów czarownic w Polsce był na jej pra pra pra babci. Szczera rozmowa związała trójkę przyjaciół jeszcze większą więzią.

Rozdział 8. Niezidentyfikowany obiekt latający

Następnego dnia klasa wyruszyła na stok narciarski. Tym razem instruktor wyjaśnił Nice, że jeśli zacznie się za bardzo rozpędzać, powinna przewrócić się na bok. Następnie rozpoczęła naukę jazdy w niemal płaskiej części stoku. O 14 podczas obiadu pochwaliła się chłopakom, że już umie jeździć. Felix nie dowierzał. Wtedy przerwał im głos Manfreda z telefonu komórkowego Neta. Poinformował, że zdobył zdjęcia satelitarne z ostatniej nocy. Róg zdjęcia był rozmyty, tak samo jak na wcześniejszych zdjęciach które znalazł na czas akcji poszukiwawczej. Uznał, że musi to mieć coś wspólnego z UFO, które widzieli w nocy i zabrał się do dalszych poszukiwać. Net stwierdził, że stoją u progu wielkiego odkrycia.

Następnie razem ruszyli na stok. O dziwo Nika jeździła już całkiem dobrze a z każdym kolejnym zjazdem szło jej coraz lepiej. Tylko kolejka do wyciągu robiła się coraz dłuższa. Aby nie czekać postanowili wykorzystać umiejętności Niki i zaczęli denerwować ją gadaniem o Aureli. Dzięki temu tajemnicza moc dziewczyny sprawiła, że trójka ruszyła pod górę nie czekając na wyciąg. Na szczycie wjechali w siatkę i wpadli do śniegu. Na szczęście wszyscy byli cali.

Wieczorem, gdy byli już w pensjonacie, usiedli w pokoju, otworzyli laptopa i zaczęli rozmowę z Manfredem. Pokazał im zdjęcia w podczerwieni, na których wyraźnie było widać, że w lesie stał jakiś okrągły obiekt o nierównych krawędziach.

Chłopcy postanowili pożyczyć aparat od Oskara aby samemu zrobić zdjęcia UFO. Zorientowali się jednak, że pole elektromagnetyczne wokół spodka nie pozwala na działanie innych urządzeń. Wtedy Felix przy użyciu puszki po koncentracie pomidorowym i gumowej rękawicy skonstruował opakowanie, które będzie ekranować aparat i uchroni go od pola elektromagnetycznego.

Byli gotowi na nocne polowanie na UFO. Gdy męska część klasy była zajęta graniem na komputerze, trójka przyjaciół otworzyła okno na piętrze i wyszła na parapet po czym zamknęli za sobą okno. Aby nie zmarznąć przykryli się kocem i oczekiwali na UFO.

Po jakimś czasie telefon Neta wydał cichy dźwięk. Gdy zerknął na telefon, zobaczył, że ekran nie działał. Zegarek Felixa również przestał działać. Już wiedzieli, że znajdowali się w zasięgu działania statku. Po chwili zobaczyli na niebie zarys dysku. Felix natychmiast wyjął aparat i zrobił zdjęcie. "Chyba naprawdę wam wierzę." Szepnęła Nika widząc UFO. Przyjaciele nie byli pewni czy oni ich widzą i na wszelki wypadek nie ruszali się z miejsca. Felix klepnął kolejne zdjęcie i uznał, że są zbyt daleko.

Postanowili więc podejść bliżej. Kilka minut później jechali na nartach i desce na skraju lasu, lecz stracili spodek z oczu. Wtedy Nika powiedziała, że obiekt jest dokładnie nad nimi. W tym samym momencie zrobiło się jasno. Przyjaciele zaczęli krzyczeć, a Felix zrobił jeszcze jedno zdjęcie. Ruszyli w dół stoku uciekając przed spodkiem. W końcu zatrzymali się i schronili w jakichś krzakach. Felix zastanawiał się czy do dobry moment na zbicie szkiełka w zegarku i wezwanie na pomoc taty.

Po chwili postoju ruszyli w stronę pensjonatu. Dojeżdżając do celu na pełnej prędkości nie zauważyli ogromnej góry śniegu pokrywającej pobliską szopę. Wjechali na nią z impetem i wyskoczyli w powietrze na wysokość okien poddasza. Na szczęście miękko wylądowali w zaspie śniegu usypanej tego ranka podczas odśnieżania. Dla pewności rozejrzeli się wkoło ale dysku nie było już widać.

Weszli do chaty i ukradkiem dotarli do swoich pokoi. Felix zapytał jak przekopiują zdjęcia. Na szczęście Net znalazł u siebie w plecaku pasujący kabel. Po chwili na ekranie laptopa pojawiły się zdjęcia, lecz przedstawiały jedynie szare plamy i kolorowe błyski. Manfred pocieszył ich, że prześle je do swojego kumpla, Vidoktora, który niegdyś pomógł im z planami podziemi kościółka.

Następnego dnia przyjaciele spotkali się na śniadaniu. Gdy zjedli szybko pobiegli na górę zobaczyć, czy Manfred poradził sobie ze zdjęciami. Na jednym z nich celowo zwiększył kontrast, dzięki czemu dało się zobaczyć nad lasem obiekt przypominający pastylkę aspiryny. Następnie zobaczyli zdjęcie zrobione, gdy byli pod UFO. Po jego bokach widać było gałęzie a na środku szarą powierzchnię z 3 reflektorami. Spodek od spodu miał mnóstwo przeróżnych i skomplikowanych wzorów utworzonych z linii i okręgów. Nika zauważyła, że obok reflektorów widniał jakiś napis."Danger" co po angielsku znaczy "niebezpieczeństwo". Raczej nie był więc to obiekt pochodzenia pozaziemskiego. Następnie Manfred pokazał im trzecie zdjęcie, zrobione jeszcze przez Oskara (czyli właściciela aparatu) podczas jazdy autokarem.

Zrobili powiększenie i zobaczyli, że za autobusem jechała ciężarówka z napisem "transport zwierząt". Wiedzieli że są w niebezpieczeństwie. Uznali, że zła pogoda ich uratowała. Pewnie dlatego członkowie gangu nie mogli do nich dotrzeć. Następnie musieli wziąć się za pakowanie, gdyż był to ostatni dzień wyjazdu. Gdy klasa opuszczała pensjonat, córki właściciela po trzykroć całowały każdego na pożegnanie. Dziewczyny zażądały aby podobnie pożegnał ich Jędrek, syn gospodarzy. Ich prośba została wysłuchana. Gdy przyszła kolej Niki, Jędrek wręczył jej drewnianą figurkę anioła ze złożonymi do modlitwy rękami, którą sam wystrugał. Powiedział, że chciał ją podarować w walentynki, ale nie była skończona i dlatego wręcza dopiero teraz. Rozległy się brawa i okrzyki; jedynie Net był czerwony ze złości.

Po jakimś czasie wracali autokarem do Warszawy. Gdy autobusem zaczęło zarzucać, "Mają nas!" ryknął Net. Kierowca zjechał na stację benzynową i okazało się, prawe przednie koło nie miało powietrza. Jego wymiana trwała godzinę. Po przerwie ruszyli w dalszą drogę.

Rozdział 9. Niepokojące odkrycia

Nastała odwilż. Pogoda była okropna. Trójka przyjaciół zgodnie z tradycją miała sobotni dzień telewizyjny. Tym razem nie mieli niczego ciekawego do obejrzenia. Pomyśleli więc o kupnie jakiegoś fajnego filmu, lecz nie mieli pieniędzy. Nika rzuciła w eter, że może jednak spróbowaliby sprzedać te zdjęcia UFO. Felix uruchomił telewizor z nadzieją, że będzie leciało coś ciekawego.

Gdy spojrzeli w ekran, szczęki opadły im ze zdziwienia. Okazało się, że Piotr Polon zdołał rozkodować sygnał z Marsa, nadawany przez wysłanego tam robota. Ich oczom ukazała się czerwona planeta w całej okazałości.

Ojciec Felixa wszedł do pokoju i powiedział, że sygnał nie był zakodowany. Może go zakodują w dalszych częściach badań. Nagle zobaczył zdjęcie UFO na ich laptopie.

"Gdzie zrobiliście to zdjęcie?". Był bardzo tym zainteresowany. Felix uznał, że nawet podejrzanie bardzo. Następnie dodali, że zamierzają je sprzedać jakiejś gazecie.

Pan Piotr zaniepokoił się i oznajmił, że odkupi je od nich. Felix nie chciał się zgodzić, gdyż uważał, że potem je sprzeda gazecie 10 razy drożej. W końcu ojciec usiadł w fotelu i z powagą dodał, że to co zaraz powie musi zostać między nimi.
"To, co zobaczyliście w górach, to nie był statek obcej cywilizacji. To był nasz prototyp nowego statku powietrznego, a może kiedyś i kosmicznego. To jest absolutnie ściśle tajne."
Spodek wykorzystywał kilka nowych technologii. Kilka z nich stworzył pan Piotr. Celowo testowali jego działanie w górach gdzie jest gorsza widoczność. Zła pogoda miała odstraszyć turystów. Pan Piotr kompletnie zapomniał, że jego syn z klasą jadą na wczasy dokładnie w tamte rejony. Obecność wojska w czasie tak ważnych ćwiczeń była całkowicie naturalna. Wielu chciałoby wykraść informacje na temat projektu spodka. Publikacja zdjęć mogłaby ściągnąć na nich niebezpieczeństwo. Doradził, żeby skasowali zdjęcia.

Felix odparł, że muszą się naradzić na osobności. Pan Polon wyszedł z pokoju. Nie było czego ustalać - Nika i Net tylko kiwnęli głową, bo czym wszystkie zdjęcia zostały usunięte.

Następnie trójka przyjaciół wyszła do wypożyczalni. Gdy dochodzili do furtki, Net zauważył wolno jadącą białą ciężarówkę z napisem "transport zwierząt".

Następnego dnia spotkali się w "Zbędnych kaloriach", gdyż w ich bazie na strychu było zimno. Felix stwierdził, że Mortenowi, szefowi Gangu Niewidzialnych Ludzi chodzi o coś więcej niż zemsta. Podejrzewał, że chce on wykraść informacje o napędzie antygrawitacyjnym. Wiedział on o pracy taty Felixa.

Nika uznała, że musi on wiedzieć coś czego oni sami o sobie nie wiedzą, gdyż białe ciężarówki z napisem "transport zwierząt" pojawiały się już wcześniej, np. w drodze do Kociej Skały. Po rozmowie pobiegli do szkoły na lekcje.

Na biologii pan Butler zaprezentował klasie roślinę, która rosła na głowie. Rozwijała się tym lepiej, im bardziej zatłuszczone były włosy. W trakcie lekcji roślinka na głowie nauczyciela szybko rosła i wypuściła bujne listki. Zdążyła zakwitnąć a potem zwiędnąć, po czym nauczyciel wytrzepał jej resztki z głowy. Uczniowie chętnie przetestowali roślinę na swoich głowach. Nawet początkowo zdegustowana Nika zgodziła się spróbować widząc piękny biały kwiat.

Po lekcjach udali się do kwatery i narzekali na panującą tam wilgoć i zimno. Felix miał przeczucie, że ktoś tam był. W trakcie rozmowy Manfred przypomniał im, że Felix i Net usunęli swoje zdjęcia spodka, ale miał je jeszcze Vidoktor, który obrabiał fotki zanim oni je zobaczyli. Gdyby Manfred poprosił go o skasowanie zdjęć, ten domyśliłby się, że są one ważne. Istniało jednak rozwiązanie. Można było usunąć je fizycznie, a więc dostać się do dysku twardego Vidoktora i stamtąd je usunąć. Program ten był trzymany na serwerach w budynku Silver Tower na 50. piętrze. Zniszczenie tego dysku w dobrze strzeżonym budynku było niemal niemożliwe.

Kolejnego dnia po szkole przyjaciele poszli do Silver Tower. Po przeanalizowaniu wszystkich zabezpieczeń budynku uznali, że są za krótcy na taką akcję. Postanowili odpuścić. Tymczasem na 50. piętrze serwery Vidoktora pracowały. Program nagrał trójkę przyjaciół przy pomocy kamery przemysłowej pozbawionej dźwięku. Nie był to jednak problem dla sztucznej inteligencji. Już po chwili odtworzył treść rozmowy z ruchu ust. Zaraz potem intensywnie zaczął pracować serwer, na którym znajdowały się archiwa zdjęć z ostatnich dwóch miesięcy.

Gdy Felix był w domu i odrabiał lekcje, do pokoju wszedł ojciec i podziękował za to, że usunęli zdjęcia. Powiedział, że ten projekt może doprowadzić do przełomu w transporcie i badaniach kosmosu. Pracował nad nim międzynarodowy zespół, a Polacy byli odpowiedzialni za napęd. Ówczesne rakiety kosmiczne osiągnęły swój próg i już nie mogły być lepsze, dlatego trzeba było wymyślić coś nowego. Pan Piotr rozwijał pomysł nieżyjącego profesora Kuszmińskiego (patrona szkoły Felixa), który opracował go w czasie okupacji. Niestety jeden zeszyt z notatkami Kuszmińskiego zaginął podczas wojny. Dodał, że to wynalazek na miarę maszyny parowej.

Profesor Kuszmińskiego ukrywał się w czasie wojny na wsi, gdzie pisał notatki. Potem przeprowadził się do Warszawy i po wybuchu powstania słuch po nim i jego zeszycie zaginął. On sam nazywał to zeszytem, ale w rzeczywistości było to ogromne tomisko iście genialnej wiedzy. Ojciec pokazał Felixowi zdjęcie profesora. Jego twarz wydawała się dziwnie znajoma.

"Czy prof. Kuszmiński miał licencję pilota?" Spytał Felix. Ojciec odparł, że tak. Felix już wiedział. Postać ze zdjęcia wyglądała identycznie jak duch ze strychu szkoły.

Kolejnego dnia w szkole Felix opowiedział Nice i Netowi o swoim odkryciu. Postanowili ponownie poszperać w bibliotece, aby uzyskać więcej informacji. Chcieli pomóc panu Polonowi w ukończeniu tego pojazdu.

Na korytarzu było zamieszanie. Okazało się, że Ruben i Marcel znęcali się nad kolejną ofiarą. Był nią Ernest, który miał złamaną nogę. Siedział na podłodze, gdyż zbóje zabrali mu kule i nie chcieli oddać. Ponadto zabrali rzeczy z jego plecaka. Marcel znalazł nawet zeszyt z wierszami miłosnymi i już miał zacząć je czytać, gdy doszedł go głos Felixa: "Odłóż to". Wszyscy byli zaskoczeni. Do kolegi dołączył Net. Marcel nie przejmował się nimi, lecz Nika poprosiła Rubena, aby oddał kule Ernestowi. Jako że Nika podobała się Rubenowi, ten oddał kulę. Widząc to Marcel zezłościł się, rzucił w Felixa plecakiem i powiedział, że jeszcze się z nimi policzy, po czym odszedł.

Nika podziękowała Rubenowi i doradziła mu, aby zaczął pastować swoje Martensy, gdyż były bardzo porysowane. Ernest podziękował wszystkim za pomoc.

Po chwili trójka znalazła się w bibliotece wertując szkolną kronikę. Przyjrzeli się zdjęciu z katastrofy samolotu i zaczęli się zastanawiać, czy notatki profesora mogą być nadal na strychu. Wrócili do oględzin zdjęcia, na którym widać było niemiecką ciężarówkę a pod odkrytą plandeką stała skrzynia, ta sama którą odnaleźli w podziemiach kościoła. Felix zrozumiał, że popełnili ogromny błąd. Mieli w rękach księgę prof. Kuszmińskiego a myśleli, że to jakaś księga rachunkowa. Byli podłamani.

Gdy wrócili na strych zaczęli zastanawiać się czy próbować odzyskać księgę z muzeum. Próba załatwienia tego drogą oficjalną odpadała, gdyż procedura trwałaby wiele miesięcy a o księdze dowiedziałoby się wiele niepowołanych osób.

Rankiem, już w lepszych nastrojach, ponownie spotkali się w kwaterze. Felix powiedział, że poprosił tatę o zadzwonienie do muzeum i spytanie kiedy będą pokazywać ich skarb, ale jeszcze się za to nie zabrali. Gdy pan Polon pogroził im opieszałością, pracownicy muzeum obiecali, że szybko zajmą się sprawą. Niestety okazało się, że tajemniczą księgę ze skrzyni będzie skanował program z Silver Tower, czyli Vidoktor, który z pewnością skojarzyłby wszystkie fakty.

Następnie porozmawiali z Manfredem o Vidoktorze. Przypomnieli sobie, że przecież to on wysłał im plan podziemi, w których okazało się, że ktoś był przed nimi, lecz niczego nie znalazł i zostawił niedopałek papierosa.

Łącząc wszystkie fakty doszli do wniosku, że Vidoktor pracuje dla Mortena i jego Gangu

Rozdział 10. Manfred

Nauczyciel biologii, pan Butler, wysłał uczniów na trawnik i polecił odnalezienie czterolistnej koniczyny. Spytany dlaczego nie wystarczy trzylistna odparł, że tylko takie potrafią latać. Z trójki przyjaciół tylko Nika przykładała się do zadania. Net i Felix idący za nią rozmawiali o tym, jakby tu można było utrzeć nosa Marcelowi i Rubenowi. Gdy Nika odnalazła czterolistną koniczynę, wszyscy wrócili do klasy i wręczyli ją nauczycielowi.

Nauczyciel oznajmił, że ta koniczyna posłuży do nowej hodowli. Starą hodowlę zamierzał właśnie wypuścić. Następnie przyniósł z zaplecza skrzynię pełną czterolistnych koniczyn. Zdjął szklaną pokrywę i otworzył okno. Roślinki czując świeże powietrze zaczęły trzepotać listkami. Po chwili 200 roślinek uniosło się w powietrze i wyleciało przez okno. Pan Butler wsadził odnalezioną przez Nikę koniczynkę w sam środek pustej już skrzynki. "Może kiedyś uda się wyhodować latające drzewa" powiedział.

Kolejnego dnia w trakcie przerwy trójka przyjaciół przemierzała pusty korytarz w rękach trzymając 3 srebrne walizeczki. Weszli do sali 309, tej samej z której niegdyś wybiegła Ekierka po zobaczeniu ducha. Felix wyjął z plecaka biały fartuch i białą perukę i podał je Nice, która po chwili je założyła. Chłopaki wyjęli urządzenia przypominające rzutniki do zdjęć i umieścili je na szafach. Nika miała udawać ducha. Trzy urządzenia nagrają ją z trzech stron, a potem puszczą to samo nagranie w powietrzu.

Zaczęli nagrywać a Nika wypowiadała wyuczone kwestie:
"Stój grzeszniku. Jestem potępioną duszą i przyszłam tu, aby cię ukarać. Masz mi coś do powiedzenia?... Naprawdę nie?...Wynoś się! Daję ci ostatnią szansę! Następnym razem zabiorę twoją duszę do piekłaaaa "
Po tych słowach Felix skończył nagrywać. Przygotował sprzęt do odtworzenia nagrania, po czym wszyscy schowali się do szafy. Była to zasadzka na Marcela i Rubena. Po pięciu minutach szkolni chuligani pojawili się w klasie i zobaczyli pozostawioną przez Felixa latarkę. Ruben sięgnął po nią i zaczął ją oglądać. Nagle za ich plecami pojawiła się półprzezroczysta zjawa unosząca się 15 cm nad ziemią.

"Stój grzeszniku. Jestem potępioną duszą i przyszłam tu, aby cię ukarać." powiedziała zjawa a chłopaki zamarli z przerażenia.

"Masz mi coś do powiedzenia?... Naprawdę nie?". Wtedy Marcel zaczął nerwowo się tłumaczyć i przepraszać, że dręczy innych uczniów. Przestraszony obiecywał poprawę.
"Wynoś się! Daję ci ostatnią szansę! Następnym razem zabiorę twoją duszę do piekłaaaa "
Wtedy duch rozmył się a łobuzy wybiegły z sali. Po lekcjach trójka przyjaciół pojechała do ratusza, gdzie miało na nich czekać przygotowane przez Manfreda zaproszenie do zwiedzania budynku. Net włożył słuchawki z mikrofonem, dzięki którym mógł swobodnie komunikować się z Manfredem. Do okularów zaś przymocował kamerę. Ratusz interesował ich, gdyż tam właśnie (w cudzysłowie) mieszkał Manfred, który był odpowiedzialny za zarządzanie ruchem w mieście.

Strażnik przed ratuszem wiedział, że ma być jakaś wycieczka. Widząc gimnazjalistów zadzwonił do ratusza i poinformował, że przyszli. Po chwili nadszedł niski łysiejący urzędnik i przejął trzyosobową wycieczkę. Był zaskoczony i stwierdził, że wycieczki zwykle mają 15 osób. Nika oznajmiła, że zajmą mu niewiele czasu.

Urzędnik rozpoczął od oprowadzenia po sali obrad. Młodzi oznajmili, że wystarczyłoby jakby im pokazał to pomieszczenie, w którym trzymają ten superkomputer do sterowania ruchem. Urzędnik zabrał ich do podziemi z małymi okienkami umieszczonymi tuż pod sufitem. Tam w dużej sali zobaczyli szafy z mnóstwem kolorowych diod, które co chwile mrugały.

"Więc tak wyglądam". Wzruszył się Manfred widząc się z kamery Neta. Program oznajmił, że przebywa w wielu miejsca, m.in. w laptopie Neta, ale to tutaj musi być cały czas. Następnie Manfred wyjaśnił dokładnie jak jest skonstruowany, która część odpowiada za co. Pokazał im jak wygląda część odpowiedzialna za przetrzymywanie danych. U Vidoktora powinno to wyglądać podobnie.

Gdy Manfred rozmawiał z Netem, urzędnik cały czas opowiadał o tym jakie zadania wykonuje komputer. Gdy skończył, odprowadził turystów na dziedziniec. Młodzi opuścili teren urzędu i pojechali do "Zbędnych kalorii". W środku Nika oznajmiła, że znowu ma wrażenie, że ktoś ich śledzi. Obejrzeli wszystkich ludzi lecz nikt nie wzbudzał podejrzeń. Usiedli przy stoliku i Net wyjął laptopa. Manfred oznajmił, że u Vidoktora muszą odnaleźć taki dysk jak im pokazał i go zniszczyć. Młodzi zastanawiali się jak się dostać do Silver Tower. Zrobili burzę mózgów i rzucali przeróżnymi pomysłami. Wtedy Felix zasugerował, że w ogóle nie muszą tam wchodzić. Wystarczy wpuścić tam cyberkaralucha, który mógłby swobodnie się poruszać po całym budynku a nawet mógłby wejść do wnętrza obudów. Felix co prawda nie miał takiej maszyny, ale jego tata niegdyś pracował nad mikro robotem.

Mieli jednak niewiele czasu. Książka profesora Kuszmińskiego trafiła z muzeum wraz z innymi starodrukami do Vidoktora. Miały one wkrótce zostać zeskanowane, aby udostępnić je elektronicznie. Vidoktor z po zeskanowaniu tej książki z pewnością zorientowałby się nad wartością posiadanych przez siebie zdjęć i szybko by je zabezpieczył. Ponadto w takiej sytuacji obliczenia profesora od razu trafią do Mortena. Było już późno, więc Nika wstała od stołu i pojechała do mieszkania.

Chłopaki pod jej nieobecność opracowywali swój plan. Nie chcieli narażać koleżanki na niebezpieczeństwo. W razie wpadki, ludzie zorientowaliby się, że mieszka sama. Postanowili sami wziąć udział w akcji i nazajutrz udać się do Silver Tower.

Rozdział 11. Pięćdziesiąte piętro

Zaczynała się klasówka z matematyki ale Felix i Net oficjalnie mieli zwolnienie a nieoficjalnie stali przed Silver Tower i zaczynali swą akcję. Jak zwykle Net miał kamerę i słuchawki, aby cały czas mieć kontakt z Manfredem i aby on widział gdzie aktualnie się znajdują.

Weszli do budynku, nie niepokojeni minęli recepcję i dotarli do bramek, które można było pokonać jedynie ze specjalną kartą. Widząc to zrobili w tył zwrot i wyszli na zewnątrz. Postanowili spróbować przez garaż. Tam skuleni przeszli pod okienkiem budki strażnika. Gdy weszli na parking podziemny stanęli przerażeni, gdyż zobaczyli białą furgonetkę z napisem "transport zwierząt". Uznali, że Morten jest gdzieś w budynku. Chwilę później dotarli do windy, która prowadziła tylko na 5 różnych poziomów: 0 i 4 podziemne piętra. Nacisnęli zero i wylądowali w holu, w którym byli przed chwilą. Wysiedli z windy i na beszczela przeskoczyli nad najbardziej oddaloną od recepcji bramką. O dziwo nikt nie zwrócił na to uwagi.

Dostali się do windy, której najwyższy przycisk miał nr 48. Manfred przez słuchawkę doradził im wysiąść na 46, gdyż to piętro pracowało do późna i nikt nie zwróci tam na nich uwagi. Chłopcy posłuchali jego rady. Gdy wysiedli zobaczyli przeszklone biuro z kilkudziesięcioma biurkami oraz małą kawiarenkę, do której się skierowali, aby nie wzbudzać podejrzeń. Zamówili wodę, usiedli przy stoliku i udawali, że na kogoś czekają.

Manfred zaczął im objaśniać plan piętra. Za nimi znajdowało się pomieszczenie, z którego można było się dostać do szybu windy. Wizja wspinania się po drabince w szybie windy przeraziła ich. Innej opcji jednak nie mieli, gdyż nie mieli specjalnej karty umożliwiającej wjazd windą na 50. piętro. Wstali więc od stolika i ukradkiem weszli do wspomnianego pomieszczenia. Było w nim pełno pudeł. Drzwi do szybu windowego były zamknięte na kłódkę. Felix wyjął klucz uniwersalny i z łatwością sobie z nią poradził. Otworzył drzwi i ich oczom ukazał się ogromny szyb windowy. Daleko w dole widać było dwa pudełka wind jadących w dół i trzecie pnące się ku górze. Szyb kończył się 15 m nad nimi.

Obaj weszli na drabinkę i ruszyli do góry. Gdy nadjeżdżała winda zatrzymali się i przytulili do drabinki tak aby ich nie zahaczyła. Po minucie dotarli do metalowych drzwi. Felix szarpnął za klamkę, lecz drzwi były zamknięte. Net stwierdził, że lepiej już wracać, lecz Felix nie poddawał się. Zauważył, że tuż nad drabinką, w suficie był właz. Dotarł tam, wyciągnął rękę i okazało się, że właz się poruszył. Tą drogą weszli do ciemnego pomieszczenia. Net nie czuł się pewnie wiedząc, że pod jego nogami kryje się 250-metrowa studnia.

Następnie Felix odkręcił 4 śruby kratki szybu wentylacyjnego. Chwilę później byli w jego wnętrzu. Zaczęli przemieszczać się na czworakach po szybie o przekroju kwadratu. Jako że był on metalowy, nie dało się go przemierzyć bezszelestnie. Felix flamastrem rysował strzałki aby w drodze powrotnej nie zabłądzić. Po przemierzeniu jakiegoś dystansu Net zaproponował krótki odpoczynek. Nie zauważył, że siada na kratce, która pod jego ciężarem otworzyła się. Net wypadł z szybu wentylacyjnego wprost na miękki fotel w pustym gabinecie.

Nagle do gabinetu weszła starsza kobieta. Nie zauważyła Neta, gdyż przeglądała dokumenty. "Mam już te dokumenty z NASA, o które pan prosił, panie dyrektorze." - rzekła. Rzuciła je na biurko i poprosiła o podpis w ogóle nie patrząc na Neta. Ten szybko je podpisał, po czym kobieta zebrała dokumenty i wyszła. Net natychmiast stanął na fotelu i przy pomocy Felixa wspiął się z powrotem do szybu, zamykając za sobą kratkę.

"To nie na moje nerwy" westchnął głęboko. "Jak się podpisałeś?" spytał Felix. "James Bond" odparł Net i ruszyli dalej. Po chwili dotarli do przeszkody. Całą szerokość tunelu przecinał jakiś gąbczasty filtr powietrza. Nie chcieli go niszczyć żeby nie narobić hałasu. Postanowili go ominąć. Pod nimi był jakiś pokój, niestety była w nim kamera. Felix postanowił zakleić jej obiektyw przy pomocy obudowy od długopisu i plasteliny. Strzelając wielokrotnie, w końcu trafił. Manfred powiedział im, że Vidoktor na pewno uzna, że w kamerze padła optyka.

Zeszli do pomieszczenia, lecz nie mogli od tak z niego wyjść, gdyż wszędzie były kamery. Felix wyjął więc muchę robota (dzieło jego taty) i wysłał ją na zwiady sterując małym joystickiem. Jej zadaniem było odnalezienie księgi profesora Kuszmińskiego. Mechaniczna mucha wyleciała na korytarz sterowana przez Felixa. Po kilku minutach zwiadów stało się coś zabawnego. Mucha została złapana przez pająka. Chłopaki narzekali na czystość w tym biurowcu.

Felix zaczął grzebać w szafach i odnalazł tam kilka identyfikatorów. Wzięli dwa z nich i wyszli na przeszklony korytarz. Idąc udawali że rozmawiają o dokumentach które trzymali w ręce. Mijani ludzie nie zwracali na nich uwagi. Poszli za strzałką wskazującą drogę do "Laboratorium starodruków". Na końcu drogi zobaczyli pokój z wielkim skanerem i pracującym na nim człekokształtnym robotem. Dostęp do pokoju był chroniony. Net wyjął kartę z której wystawało mnóstwo kabli połączonych z jego smartphonem i przyłożył ją do czytnika. Drzwi były chronione 8-cyfrowym kodem, którego złamanie Net oszacował na pół godziny. Stojąc przy szklanych drzwiach zobaczyli księgę profesora leżącą przy skanerze. Nagle do pokoju weszła jakaś kobieta, zabrała księgę profesora Kuszmińskiego, położyła ją na blacie wózka i podjechała z nią do drzwi. Chłopaki schowali się za wyłomem i zrozumieli, że mają konkurencję. Ona też chciała zdobyć księgę. "Cóż za piętrowy spisek" powiedział Net.

Dziewczyna wyszła przez drzwi, pchając przed sobą wózek i nie zwracając na chłopców uwagi. Ci zaczęli ją śledzić. Po chwili przyspieszyli kroku aby ją dogonić.
"Proszę pani" zawołał Felix.
Dziewczyna odwróciła się i okazało się, że to była Nika. Przyjaciółka czuła, że chłopaki knują coś bez niej, więc ta powiedziała, że ma 18 lat i zatrudniła się tutaj jako asystentka. Właśnie planowała najzwyczajniej opuścić biuro z książką w torbie. Felix uprzedził ją, że to wywołałoby alarm. Idąc korytarzem rozmawiali o usunięciu zdjęć z serwera, lecz nie wiedzieli który to. Nika też tego nie wiedziała. Wózek z księgą miał napęd elektryczny. Nagle jakaś nieznana siła zaczęła nim sterować. Wózek ruszył szybko korytarzem a trójka przyjaciół nie miała wyjścia i musiała za nim pobiec. Po chwili wszyscy trafili do małego pomieszczenia z betonowymi ścianami. Żelazne drzwi zamknęły się za nimi. Wyglądało na to, że wpadli w tarapaty.

Rozdział 12. W pułapce

Pomieszczenie, w którym byli nie miało klamki ani zamka. Stracili również możliwość kontaktu z Manfredem. Z drugiej strony pomieszczenia była mała winda, do której wjechał wózek z książką. Trójka przyjaciół weszła do windy, która nie miała żadnych przycisków. Dopiero teraz mogli przyjrzeć się księdze, która nosiła znaki intensywnego użytkowania. W ogóle nie wyglądała na cenną. Nagle drzwi zasunęły się a winda ruszyła do góry. Na innym poziomie drzwi rozsunęły się i wózek wyjechał z windy do identycznego pomieszczenia jak wcześniej. Trójka przyjaciół również wyszła a drzwi od razu się zasunęły. Znaleźli się na 51. piętrze.

Nagle nastała ciemność i odezwał się głos, który oznajmił, że ich misja była z góry skazana na porażkę, gdyż znał ich wszystkie rozmowy. Nie był to Vidoktor lecz jego kopia, która poszła swoją własną drogą. Nazywał się Morten. Oryginał Vidoktra nadal odwalał czarną robotę nie budząc przy tym żadnych podejrzeń. Morten dodał, żeby młodzi nie martwili się za bardzo o zdjęcia, gdyż wcale nie wnoszą nic ciekawego do jego wiedzy na temat latającego talerza. Na pytanie co zamierza zrobić z tą wiedzą, odparł, że sam wybuduje latające talerze i będzie z nich korzystał.
"Stanę się niepokonany. Nie będę się musiał zniżać do zwykłych napadów na banki."
Spodek dałby mu niesamowite możliwości. Nic nie byłoby w stanie go dogonić. W południe mógłby być w Nowym Jorku a w 3 minuty później w Tokio.
"A niby jak zamierzasz to zrobić, będąc programem komputerowym- zapytał Felix. Mam paszporty kilku krajów, konta w kilkudziesięciu bankach, jestem właścicielem kilkuset firm. To, że nie jestem człowiekiem w niczym mi nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie -jestem naraz w wielu miejscach. Skonstruowanie pierwszego latalerza zajmie mi jakiś rok, ludzie zrobią to za mnie, a potem... cały świat stanie przede mną otworem."
Neta zaniepokoił fakt, że Morten ujawniał im swe plany. I słusznie, gdyż nieprzyjaciel przyznał, że chce ich zabić, ponieważ zbyt wiele o nim wiedzą i pomogli we wsadzeniu za kratki połowy jego ludzi. Wtedy Nika zapytała jak niby ma ich zabić skoro nie ma ciała.

Zaświeciły się wszystkie światła. Pomieszczenie było pełne rur, stalowych zbiorników i betonowych konstrukcji. Przyjaciele sprawdzili wszystkie drzwi, lecz były zamknięte. Nie wiedzieli skąd dochodzi głos a w pomieszczeniu nie było niczego co przypominałoby komputer, w którym mógłby mieszkać Morten.

Dodał też, że Manfred im nie pomoże, gdyż o niczym nie ma pojęcia. Pozatym zamierzał się nim zająć zaraz po gimnazjalistach. Powiedział, że miasto znowu stanie w korku. W tej chwili otworzyła się winda, z której wyszła czarnowłosa kobieta ubrana w szaroniebieski kombinezon. To była ta sama babka, która wczorajszego dnia siedziała w "Zbędnych kaloriach". Była też wśród robotników mających robić remont szkoły. To ona była przed gimnazjalistami w budynku Mexportu i ona włamała się do domu Felixa. To ją Net widział na stoku w Zakopanem.

Morten sprytnie wpływał na życie trójki przyjaciół. To, że ich klasa pojechała na ferie do "Zezowatej owcy" nie było przypadkiem. Firma turystyczna, której właścicielem był Morten, celowo złożyła najtańszą ofertę i dlatego dyrektor szkoły musiał ją wybrać. Dzięki temu sam i celowo sprowadził ich na poligon doświadczalny latającego spodka.

Net powątpiewał w to, że kobieta da radę zrobić im krzywdę. Morten nie mógł przecież nic im zrobić, gdyż nie miał własnego ciała. Wtedy kobieta chwyciła się za głowę i uniosła ją wysoko do góry. Była androidem. W dalszej kolejności kobieta zdjęła kombinezon a ich oczom ukazało się ciało zrobione z metalu pełnego nitów, klapek, szczelin i wstawek w innych kolorach. Wtedy android jedną ręką chwycił drugą rękę i ją odpiął. W kolejnych minutach robot dokonał dekonstrukcji. Jego części zaczęły się przemieszczać i łączyć w innych konfiguracjach. Finalnie stanął przed nimi...automat do sprzedaży batoników. Ten sam, który stał na korytarzu w szkole. Felix miał rację zauważając wielokrotnie, że automat stoi w innym miejscu.

W pomieszczeniu wzdłuż ściany stało wiele sprzętów domowych: pralki, lodówki, czajniki i tym podobne. Nagle z nimi zaczęły się dziać podobne rzeczy jak z androidem kobiety. Po chwili sprzęty poskładały się w Gang Niewidzialnych Ludzi. Były to roboty modułowe potrafiące przemieniać się w sprzęty domowe. Morten przyznał, że pomysł na modułowość odgapił od ojca Felixa. Ojcowi Neta również wiele zawdzięczał. Morten sam był całym gangiem. Jego program sterował wszystkimi androidami.

Młodzi cofali się, lecz pochwyciły ich zimne żelazne ramiona. Automat z batonikami ponownie stał się kobietą jednak już bez maski i upiększeń. Nie mogli się ruszyć. Przed nimi zaś z pozostałych części utworzył się wielki 6 metrowy potwór. Morten w mechanicznej postaci ruszył ku trójce gimnazjalistów.

Felix poprosił kolegów o jakieś drobniaki. Gdy je dostał. wrzucił monetę do szczeliny wrzutowej automatu, który był teraz pępkiem robota. Net zrozumiał o co chodzi i nosem nacisnął przycisk z napisem "Snickers". We wnętrzu robota coś zaczęło się dziać a stalowe ręce zwolniły uścisk. Android zatrząsł się, a w jego ustach pojawił się batonik.

Uwolniona trójka zaczęła uciekać. Ociężałe roboty z trudem mogły nad nimi nadążyć. Drobni i gibcy gimnazjaliści schowali się między gęstą siecią rur. Zbyt duże roboty nie mogły ich tam dosięgnąć. Kobieta-android pochwyciła jedną z rur i z łatwością ją wygięła robiąc ogromne wrażenie na uczniach. Nagle rura pękła a silny strumień wody uderzył w robota i powalił go na ziemię. Słychać było dźwięk spięcia elektrycznego, po czym robot znieruchomiał. Zwarcie sprawiło, że ręka androida odłączyła się od reszty i zaczęła pełzać jak najdalej od wody.

Widząc to Morten podszedł do rury i ścisnął ją tak mocno, że się spłaszczyła a woda przestała się lać. Prawa ręka Mortena zaczęła zamieniać się w przegubowego robota przypominającego dżdżownicę. Uczniowie zaczęli przemieszczać się jak najgłębiej aby stalowy potwór ich nie dosięgł. Następnie wyszli na szczyt metalowego zbiornika. Cały czas dyskutowali jak wybrnąć z tej beznadziejnej sytuacji.

Nagle Felix przypomniał sobie o zegarku od taty, którym mógł wezwać pomoc. Szybko go zdjął i scyzorykiem rozbił szybkę a wyświetlacz zaczął błyszczeć na czerwono. Net stwierdził, że to nie pomoże, bo to pomieszczenie było ekranowane i żaden sygnał nie mógł się wydostać. W międzyczasie próbowali namówić Mortena, aby ich wypuścił. Tymczasem z pozostałych części powstał kolejny, mniejszy robot-pająk, który zaczął się wspinać na metalowy zbiornik, na którym siedzieli gimnazjaliści.

Felix wyciągnął z plecaka scyzoryk z metalową piłką do metalu i w minutę wypiłował otwór w jednej z rur, tak, że strumień wody trysnął na Mortena. Robot przesunął się, lecz Felix piłował dalej i po chwili woda lała się we wszystkich kierunkach. Niestety ich radość szybko ustała, gdyż ktoś wyłączył dopływ wody.

Mniejszy robot pająk wspinał się w górę. Felix wyjął sok w kartonie i zaczął tryskać w kierunku robota. Trafił go i jedno z jego odnóży stało się bezwładne. Niestety drugie odnóże pochwyciło Nikę za kostkę. Felix chwycił metalową kratkę i zaczął tłuc nią w korpus pająka, z którego po chwili zaczął unosić się dym, lecz uchwyt na nodze Niki stawał się coraz mocniejszy. Chłopaki chwycili szczypce i próbowali je rozewrzeć, lecz bezskutecznie. Felix wyjął pióro, wsadził je w metalowe szczypce i wylał do środka atrament. Zaiskrzyło i uchwyt się rozluźnił. Nika była wolna. Felix kopnął robota, który spadł prosto do kałuży. Morten warknął ze złością i rozpoczął kolejną transformację.

Tymczasem Net i Felix na poczekaniu budowali jakieś urządzenie z części które mieli w plecakach. Net oznajmił, że jest w stanie na chwilę zawiesić działanie Mortena, tak jak czasem zawiesza się zwykły komputer. Gdy skończył przygotowania zerknął na dół a tam Morten był już po transformacji i przyjął postać dwóch robotów o posturze postawnych mężczyzn z głowami pterodaktyli ze szczękami pełnymi ostrych zębów. Net oznajmił, że jego plan będzie trudny, bo trzeba się podłączyć kablem do robota a teraz są dwa. Postanowili jednak spróbować.

Aby zawiesić Mortena, program musiałby dostać jakieś zadanie niemożliwe do rozwiązania. Net wpadł na pomysł, że trzeba mu kazać podzielić jakąś liczbę przez zero. Przypomniał sobie jak Ekierka mówiła, że nie da się dzielić przez zero. Net napisał zapętlony podprogram wykonujący takie działanie. Aby go wyegzekwować, trzeba było podejść do robota i prosto w twarz zapytać go która godzina. Po krótkiej kłótni Nika wymusiła, że ona to zrobi.

Zeszła na dół a roboty rzuciły się na nią. Nim dobiegły Nika spytała która godzina a roboty znieruchomiały. To dało trójce przyjaciół 60 sekund na działanie. Felix i Net zbiegli na dół i każdy z nich zajął się jednym robotem. Felix zaczął wykręcać śruby w kolanie androida. Net wpiął wtyczkę w drugiego robota i przy pomocy smartphona zaczął coś kodować. Po chwili drugi robot przewrócił się, gdyż Felix pozbawił go nogi i zabrał się za odkręcanie głowy co zajęło mu tylko chwilę. Głowa robota odpadła i poturlała się parę metrów dalej.

W końcu minął ich czas, silniki robotów zaczęły pracować. Net już prawie skończył, wystarczyło nacisnąć enter, lecz telefon wypadł mu z ręki. Uratowała ich Nika, która pochwyciła smartphone i kliknęła, po czym robot zamarł w bezruchu. Ten drugi, rozczłonkowany przez Felixa nadal był aktywny i włócząc się po ziemi próbował dorwać trójkę przyjaciół. Ci zaś przy pomocy podręcznej wyciągarki Felixa wspięli się do szybu wentylacyjnego położonego tuż pod sufitem. Gdy w końcu się wdrapali zrozumieli, że popełnili straszny błąd. Zapomnieli zabrać książkę prof. Kuszmińskiego. Sytuacja była podbramkowa, nie mogli zejść na dół, gdyż drugi robot, mimo iż znacznie ograniczony, nadal stanowił śmiertelne zagrożenie.

Felix krzyknął do Niki, że musi użyć swojej super mocy, tej samej przy pomocy której wyjechali w górę stoku narciarskiego. Nika protestowała, że to nie możliwe, ale po namowach podjęła próbę i przez chwilę wpatrywała się w skupieniu w wózek. Ten nagle poruszył się i zaczął powolutku zmierzać w ich stronę. Chłopaki powiedzieli, że musi unieść księgę w powietrzu, bo inaczej wpadnie w ręce Mortena. Nika powiedziała, że takie rzeczy tylko gdy jest rozzłoszczona. "Żaden problem" odrzekli i zaczęli jej sugerować, że jest zazdrosna o Aurelię. Nika tak się rozgorączkowała, że księga uniosła się i szybko wleciała do szybu. Felix spakował ją do plecaka po czym wszyscy ruszyli szybem jak najdalej od Mortena. W końcu doszli do końca wentylacji, która kończyła się na dachu wieżowca. Była już noc.

Młodzi weszli na dach i po chwili zobaczyli w kratce wentylacyjnej głowę Mortena. Zaczęli uciekać w kierunku drzwi, lecz nagle stojąca obok skrzynka elektryczna przeobraziła się w robota na trzech długich nogach z trojgiem długich ramion i stanął im na drodze.

Morten oznajmił złowrogo, że nie uda im się uciec, gdyż wszystkie urządzenia w tym budynku są przez niego sterowane. Zza jego pleców wyłonił się pierwszy robot, ten którego wcześniej wyłączył Net. Roboty okrążyły gimnazjalistów, którzy nie mieli dokąd uciekać. Roboty rzuciły się na nich. Morten chwycił Felixa za szyję tak że ten zaczął tracić oddech.

Nagle usłyszał grzmot i poczuł wilgoć na policzku. Uścisk na szyi zelżał a Morten wpatrywał się w niebo. W tym momencie spadła ulewa. Robot spróbował jeszcze biec do szybu, ale w połowie drogi padł na ziemię sypiąc się iskrami. Pozostałe roboty również nie przetrwały deszczu.

Nagle nad ich głowami pojawił się latalerz. Otworzył się jakiś właz i nieznana postać zjechała na dach. Okazało się, że był to tata Felixa. Wszyscy stanęli na okrągłym pomoście, który uniósł się do góry w kierunku spodka. Po chwili wszyscy siedzieli w kabinie pilota, pełnej ekranów i przycisków. Wtedy pan Piotr włączył niewidzialność. Spodek zniknął włącznie z ludźmi w środku, którzy mieli teraz wrażenie jakby latali o własnych siłach. Spodek oddalił się od wieżowca.

Rozdział 13. Mars

Był Wielki Piątek i z tej okazji lekcje w szkole zostały skrócone. Uczniowie spotkali się na sali gimnastycznej, gdzie przemówił dyrektor szkoły, pan Juliusz Stokrotka, który oznajmił, że zanim uczniowie będą mogli pójść do domów, obejrzą krótki film o patronie ich szkoły - prof. Stefanie Kuszmińskim, wybitnym polskim fizyku.

Stokrotka dodał, że niedawno wyjaśniono zagadkowe okoliczności jego śmierci a w zasobach Muzeum Narodowego odnaleziono zaginioną część jego bezcennych notatek. Nikt na sali nie wykazywał zainteresowania tym tematem, włączając w to nauczycieli.

W końcu dyrektor dał znak panu Eftepowi, żeby odpalił film. W tym samym momencie Felix wsunął rękę do kieszeni i nacisnął jakiś przycisk i podmienił wyświetlany film. Teraz oczom całej szkoły ukazał się film, na którym widać było szkolną klasę, na środku której siedział pluszowy miś a tyłem do niego stał Marcel. Miś zawołał "Hej, ty tchórzu". Marcel odwrócił się i przestraszył. "Jestem wielkim pluszowym mścicielem wszystkich dzieci" dodał miś a Marcel był przerażony. "Powiedz wszystkim co takiego najbardziej lubisz robić" - zażądał miś a Marcel jąkając się odpowiedział "Bije słabszych, kradnę różne fajne rzeczy i spuściłem powietrze z samochodu Stokrotki. Już nie będę, ja się poprawię, mmmamusiu!". Pluszowy mściciel pogroził Marcelowi, który po chwili uciekł.

W następnej sekundzie na ekranie pojawił się film o profesorze. Wszyscy na sali siedzieli z otwartymi ustami. Po chwili gdy ich mózgi przeprocesowały to co właśnie zobaczyły, wybuchły salwy śmiechu. Niektórzy wręcz tarzali się po podłodze. Marcel uciekł z sali. Felix i Net przybili piątkę mówiąc "Perfekcyjny montaż komputerowy". Net puścił oko do Niki oznajmiając, że specjalnie dla niej w całości wyciął z filmu Rubena.

Na środek wybiegł dyrektor oznajmiając, że to problemy techniczne i prosi o spokój. Gdy śmiechy ucichły przeszli do obejrzenia nudnego półgodzinnego filmu dokumentalnego. Po jego emisji dyrektor zezwolił uczniom iść do domu.

Trzy dni później w lany poniedziałek do domu Felixa przyjechał Net. Rozmawiali o różnych sprawach. Felix spytał kolegę jak zakończył się wątek hiszpański między jego rodzicami. Net odparł, że wystawa się nie odbyła a Pedro wrócił do domu. Dobrze to zrobiło jego rodzicom, gdyż teraz zachowują się jakby mieli dwadzieścia lat. Po chwili do domu Felixa przyszła Nika.

Trójka przyjaciół widząc ojca Felixa i ojca Neta siedzących na kanapie, przysiadło się do nich. Oglądali transmisję z Marsa. Sześciokołowy łazik w żółwim tempie przemierzał czerwoną planetę. Tata Felixa powiedział, że jakaś polska firma podpisała kontrakt z NASA na analizę marsjańskich zdjęć. Są tylko wątpliwości co do podpisu prezesa, który podpisał się jako James Bond. Chodziło o firmę Vidoktor. Net z Felixem wymienili porozumiewawcze spojrzenie.

Na ekranie widać było jak łazik podjechał do przeszkody w postaci głazu. Próbując go pokonać robot zabuksował w piachu i zsunął się w dół stoku. Widzowie z uwagą śledzili każdy jego ruch. Net oznajmił, że to koniec misji za miliard dolarów. W tym samym momencie odezwały się telefony pana Piotra i pana Marka. Obaj wyszli i stanęli daleko od siebie tak żeby nie usłyszeli swych tajnych rozmów.

W tym samym czasie ich synowie zorientowali się, że pan Polon zrobił tego robota, a pan Bielecki napisał kod nim sterujący. Net wpadł na pomysł, że mogliby im pomóc. Głośno mówili co możnaby w takiej sytuacji zrobić. Nawet Nika spróbowała użyć swych magicznych mocy. Przez chwilę wpatrywała się w ekran, ale łazik ani drgnął. Uznali, że nic nie mogą zrobić i udali się na górę do pokoju.

Przez okno zobaczyli czarnego bentlay'a parkującego u nich na podjeździe. Wysiadł z niego starszy mężczyzna podpierający się laską. Był to Jakub Rozner, minister spraw specjalnych. Razem z nim wysiedli kierowca i sekretarz. Kilka chwil później słychać było, że idą na górę. Młodzi nerwowo wyczekiwali. Minutę później minister i jego ludzie byli w pokoju Felixa. Wręczył gimnazjalistom 3 czerwone pudełka.
"Za zasługi dla ojczyzny i świata, dla nauki i bezpieczeństwa międzynarodowego. Wreszcie za odwagę, pomysłowość i solidarność, w imieniu prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej odznaczam was Orderem Dobromira."
Otworzył pierwsze pudełko i wyjął z niego stalowy order w kształcie trybu i przypiął go do bluzy Niki. Chwilę później odznaczył Neta i Felixa. Przyjaciele podziękowali. Wręczenie orderów nie mogło mieć oficjalnej ceremonii, gdyż dotyczyło ściśle tajnego projektu. Minister jeszcze raz pogratulował i zanim opuścił pokój dodał, że ministerstwo założyło dla każdego z nich konto, na które przelało pewną sumę pieniędzy i będą mogli z nich skorzystać po ukończeniu 18 lat.

Nagrody te dostali za odzyskanie bezcennej książki prof. Kuszmińskiego. Net wyjął laptopa i opowiedział wszystko Manfredowi. Nagle słychać było z dołu okrzyki radości. Zobaczyli jak ojcowie Feliksa i Neta ściskają się. Łazik uwolnił się i jechał dalej przez marsjańską pustynię. Na pytanie jak to zrobił, pan Piotr odpowiedział, że robot zwyczajnie podskoczył. Nie miał pojęcia jak to zrobił. Felix i Net spojrzeli na Nikę, która uśmiechnęła się.

# data[].attributes.attachment_link.title
Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi | lekturek.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Autorem książki jest Rafał Kosik. Jej pierwsze wydanie ukazało się w 2004 roku. Prolog Nieznani ludzie schowali się w banku. Po jego zamknięciu, pani Lucynka zabrała się za sprzątanie placówki. Wtedy jej oczom ukazali się trzej mężczyźni w niebiesko-szarych kombinezonach. Złodzieje skrępowali kobietę i zabrali jej kartę magnetyczną, która otwierała wszystkie drzwi w banku.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
stworzenie świata i człowieka oraz wybrane przypowieści ewangeliczne,BIBLIA,Przypowieść o pannach roztropnych i nierozsądnych,02,03,Przypowieść o siewcy,01,Przypowieść o talentach ,05,Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie,Stworzenie świata i człowieka,BIBLIA,04,01,Stworzenie świata i człowieka,Księga Rodzaju (fragment),epika,RODZAJ LITERACKI,Przypowieść o pannach roztropnych i nierozsądnych,CZAS AKCJI,MIEJSCE AKCJI,nieokreślony,nieokreślone,Biblia,Święta księga chrześcijan i żydów, jedno z głównych źródeł kultury europejskiej, zwana też Pismem Świętym i Księgą nad księgami. Składa się z pism w językach: hebrajskim, aramejskim i greckim, które powstawały przez wiele stuleci przed naszą erą i w pierwszych wiekach naszej ery. Pisma zebrano w dwu częściach: w Starym i Nowym Testamencie. Słowo biblia to forma liczby mnogiej od greckiego "biblion" i oznacza zbiór ksiąg.,Pierwszoplanowy,BOHATEROWIE,BÓG,Drugoplanowi,ADAM I EWA,GŁÓWNE WĄTKI,stworzenie świata,stworzenie człowieka,nadawanie nazw, Na początku Bóg stworzył z niczego świat zawierający w sobie wszystkie elementy rzeczywistości. W czasie kolejnych dni powoływał do istnienia za pomocą słów poszczególne byty i porządkował wszechświat. Pierwszego dnia stworzył światłość, oddzielił ją od ciemności, a obie nazwał odpowiednio dniem i nocą. Drugiego dnia rozdzielił wody, jedna ich część pozostała na ziemi, a druga wzniosła się do góry i utworzyła niebo. Trzeciego dnia powstały lądy i morza, a na ziemi pojawiły się rośliny w całym swoim bogactwie. Czwartego dnia Bóg stworzył ciała niebieskie: Słońce, Księżyc i gwiazdy, aby oświetlały dzień i noc. Piątego dnia powołał do życia zwierzęta wodne i ptaki, które pobłogosławił i polecił im rozmnażać się, aby zapełniały ziemię. Szóstego dnia Bóg stworzył różne rodzaje zwierząt żyjących na lądzie. Spojrzał z zadowoleniem na dotychczasowe dzieło, po czym postanowił stworzyć ludzi, aby zaopiekowali się całym stworzeniem. Bóg stworzył człowieka na swój obraz, stworzył mężczyznę i kobietę. Pobłogosławił im, aby się rozmnażali, zaludnili ziemię, panowali nad pozostałymi stworzeniami i ich strzegli. Wskazał też, co ma być pożywieniem wszystkich istot żywych. Na koniec Bóg zobaczył, że wszystko, co powołał do życia, jest bardzo dobre. I tak zakończył działo stwarzania. Siódmy dzień został przeznaczony na odpoczynek.,TREŚĆ,NA OBRAZ BOŻY,WERSET BIBLIJNY,NAZWA KSIĘGI,Budowa utworu,STYL BIBLIJNY,OPIS SYMBOLICZNY,Budowa utworu,FUNKCJA,PRZYKŁADY,Lorem Ipsum,Lorem Ipsum,Lorem Ipsum,ŚRODKI JĘZYKOWE,powtórzenia stałych formuł i wypowiedzenia o podonej budowie składniowej,Istoty żywe różnego rodzaju: bydło, zwierzęta pełzające i dzikie zwierzęta,krótkie zdania często rozpoczynające się spójnikiem,Bóg rzeklTak się stałoBóg wiedział, że były dobreI tak upłynął wieczór i poranek - dzień...,wyliczenia,A potem Bóg rzekł...; A gdy tak się stało...;I umieścił je Bóg na sklepieniu nieba.,rytmizaja i uwznioślenie opisu, zwrócenie uwagi na rolę słowa w akcie stworzenia oraz podkreślenie harmonii, ładu, różnorodności i piękna stworzenia,Ważne pojęcia - klucze - motywy,powstanie człowieka,życie,Bóg,początekświata,praca - odpoczyek,Boża opieka,stworzenie z niczego,Przydatne cytaty,Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezładem i pustkowiem.[Rdz 1, 1],A gdy Bóg ukończył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął.[Rdz 2, 2],Z lektury do kultury,02,Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie,Nowy Testament,epika,RODZAJ LITERACKI,Stworzenie świata i człowieka,CZAS AKCJI,nieokreślony,MIEJSCE AKCJI,nieokreślone,GATUNEK LITERACKI,przypowieść,Pierwszoplanowy,BOHATEROWIE,Samarytanin,Ranny, kapłan i lewita,Drugoplanowi,Epizodyczny,Właściciel gospody,GŁÓWNY WĄTEK,Oczekiwanie panien na pana młodego i skutki nieroztropności,TREŚĆ, Jezus opowiedział przypowieść o miłosiernym Samarytaninie w odpowiedzi na prowokacyjne pytanie żydowskiego uczonego w prawie dotyczące tego, kogo można uznać za bliźniego. Człowiek idący z Jerozolimy do Jerycha został napadnięty i pobity przez zbójców. Leżał przy drodze, którą przechodzili kapłan i lewita. Obaj minęli umierającego. Dopiero Samarytanin zatrzymał się, opatrzył jego rany, zabrał do gospody i zajął się nim. Następnego dnia zapłacił gospodarzowi za dalszą opiekę. To Samarytanin okazał się prawdziwym bliźnim cierpiącego. Jezus nakazał rozmówcy, aby czynił podobnie.,BUDOWA UTWORU,Ważne pojęcia - słowa klucze - motywy,miłość bliźniego,wrażliwość,wolontariat, działalność charytatywna,cierpienie,niegodziwa postawa,poświęcenie, altruizm,03,Przypowieść o pannach roztropnychi nierozsądnych,Nowy Testament,GATUNEK LITERACKI,epika,RODZAJ LITERACKI,Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie,MIEJSCE AKCJI,nieokreślony, ukazane realia czasów Jezusa,CZAS AKCJI,przypowieść,droga między Jerozolimą a Jerychem, gospoda,pomoc okazana rannemu przez Samarytanina,GŁÓWNY WĄTEK,BOHATEROWIE,dziewczęta czekające na przyjście narzeczonego: pięć roztropnych i pięć nierozsądnych,Dziesięć panien,Pan młody,spóźnia się, przez co potęguje napięcie oczekujących go dziewcząt,lampka oliwna,Ernest Karlovich Lipgart, przypowieść o pannach roztropnych i nierozsądnych, 1886 r.,Ciekawostka,Przypowieść przypomina dawny zwyczaj weselny. Panna młoda wychodziła na spotkanie narzeczonego w otoczeniu druhen, czyli niezmężnych dziewcząt, i oczekiwała na oblubieńca. Po spotkaniu wszyscy razem udawali się na ucztę.,TREŚĆ, Dziesięć dziewcząt wyszło ze swoimi lampionami oliwnymi na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było przewidujących i wzięło zapas oliwy do lamp, pozostałe nieroztropnie tego nie zrobiły. Oczekiwanie przedłużało się i dziewczęta zasnęły. Kiedy o północy nadszedł pan młody, okazało się, że kończy się oliwa w lampach. Tylko pięć dziewcząt mogło ją uzupełnić. Pozostałe chciały ją pożyczyć od tych, które miały zapas oliwy, ale one nie zgodziły się w obawie, że zabraknie oliwy dla wszystkich. Gdy nierozropne panny poszły kupić oliwę, pozostałe dziewczęta udały się z narzeczonym na ucztę. Drzwi zamknieto, a spóźnione druhny nie zostały wpuszczone do środka.,Budowa utworu,04,Przypowieść o siewcy,Nowy Testament,epika,RODZAJ LITERACKI,CZAS AKCJI,Przypowieść o siewcy,MIEJSCE AKCJI,nad jeziorem,nieokreślony,przypowieść,GATUNEK LITERACKI,GŁÓWNY WĄTEK,Opowieść o zasiewie zboża stanowiąca obraz głoszenia Słowa Bożego,BOHATER,człowiek, który zasiał ziarna na różnych podłożach,Siewca,TREŚĆ, Jezus, chcąc nauczać, wsiadł do łodzi i opowiedział słuchającym go ludziomprzypowieść o siewcy. Gdy siewca siał, wyrzucane przez niego ziarna padały na różne podłoża. Te, które padły na drogę, zostały wydzibane przez ptaki. Ziarna, które trafiły na miejsce skaliste, wzeszły, ale miały za słabe korzenie i zostały spalone słońcem. Nasiona, które wykiełkowały między cierniami, nie zdołały wzrosnąć. Tylko te ziarna, które padły na żyzną glebę, urosły i przyniosły spodziewany plon. Następnie Jezus wyjawił swoim uczniom cel głoszenia przypowieści i objaśnił znaczenie przypowieści o siewcy.,Budowa utworu,05,Przypowieść o talentach,Nowy Testament,epika,RODZAJ LITERACKI,CZAS AKCJI,Przypowieść o talentach,MIEJSCE AKCJI,przypowieść,nieokreślone, pałac bogatego pana,GATUNEK LITERACKI,nieokreślony,GŁÓWNY WĄTEK,Wykorzystanie talentów pozostawionych sługom przez pana.,BOHATEROWIE,przekazał swój dobytek sługom na czas wyjazdu,Słudzy,Majętny człowiek,otrzymali majątek pana,TREŚĆ, Pewien człowiek przed udaniem się w długą podróż przekazał sługom swój majątek. Dostosował wielkość przekazanego majątku do ich możliwości: jednemu dał pięć talentów, drugiemu - dwa, trzeciemu - jeden. Ci słudzy, którzy otrzymali pięć talentów i dwa talenty, zainwestowali je i zarobili drugie tyle. Człowiek, który otrzymał jeden talent, zakopał go w ziemi. Po powrocie pan zaczął rozliczać sługi. Pochwalił tych, którzy pomnożyli jego majątek, obiecał im nagrodę i zaszczyty. Zganił tego, któy ze strachu ukrył majątek. Odebrał mu pieniądze, dał je pozostałym i nakazał wyrzucić go w ciemność.,Budowa utworu,Dziękuję za uwagę!Mam nadzieję, że ta prezentacja pomogła Ci przyswoić wiedzę na temat Biblii i przypowieści.,podczas oglądania prezentacji, naciskamy na wszystkie ruchome elementy

# data[].attributes.attachment_link.description
stworzenie świata i człowieka oraz wybrane przypowieści ewangeliczne,BIBLIA,Przypowieść o pannach roztropnych i nierozsądnych,02,03,Przypowieść o siewcy,01,Przypowieść o talentach ,05,Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie,Stworzenie świata i człowieka,BIBLIA,04,01,Stworzenie świata i człowieka,Księga Rodzaju (fragment),epika,RODZAJ LITERACKI,Przypowieść o pannach roztropnych i nierozsądnych,CZAS AKCJI,MIEJSCE AKCJI,nieokreślony,nieokreślone,Biblia,Święta księga chrześcijan i żydów, jedno z głównych źródeł kultury europejskiej, zwana też Pismem Świętym i Księgą nad księgami.

# data[].attributes.body
Sprawdź się!

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Create better lessons quicker

# data[].attributes.attachment_link.description
Teaching resource | 1) Aslan był potężnym: 2) Święty Mikołaj podarował Piotrowi: 3) Które z rodzeństwa było najmłodsze?

# data[].attributes.headline
Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi

# data[].attributes.subject
Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
escape room

FELIX, NET i NIKA

START

Temat: Rozwiązujemy zagadkę z Felixem, Netem i Niką

BOHATEROWIE

Felix Polon

Nika Mickiewicz

Net Bielecki

GRAJ

INSTRUKCJE

GRAJ

Wykonuj po kolei zadania, aby zdobyć kod do otwarcia sejfu. Warto je zapisać, by nie zapomnieć.

ZADANIA

1

2

3

4

Felix

Jak nazywał się pies Felixa?

Puszek

Rufus

Caban

Felix

Jakiej marki był samochód mamy Felixa?

Polonez

Mazda

Alfa Romeo

Felix

Jak miała na imię babcia Felixa?

Jadwiga

Barbara

Lusia

NIEPOPRAWNAODPOWIEDŹ

Spróbuj ponownie!

BRAWO!DOBRA ODPOWIEDŹ

Pierwsza liczba kodu to:

Przejdź do kolejnego zadania!

1

Gdzie mieszkał Net?

Na ostatnim piętrze 20-piętrowego apartamentowca

W małym domku za miastem

W kamienicy w centrum Warszawy

Net

Czym zajmowała się mama Neta?

Była malarką

Zajmowała się domem

Pracowała nad tajnymi projektami agencji rządowej

Net

Co było wspólną pasją Neta i jego taty?

Programowanie

Budowanie modeli samolotów

Jazda na rolkach

Net

BRAWO!DOBRA ODPOWIEDŹ

Druga liczba kodu to:

Przejdź do kolejnego zadania!

9

Nika

Ile lat miała Nika?

14

13

12

Nika

Kogo Nika spotkała w gorach, gdy rozpędzona wjechała w las?

Niedźwiedzia albinosa

Lisa

Yeti

Nika

Co uwielbiała robić Nika w wolnym czasie?

Śpiewać

Jeździć konno

Czytać książki

BRAWO!DOBRA ODPOWIEDŹ

Trzecia liczba kodu to:

Przejdź do kolejnego zadania!

8

Jak nazywał się dyrektor gimnazjum, do którego uczęszczali Felix, Net i Nika?

Agnieszka Piotrowska

Jan Machulski

Juliusz Stokrotka

Jak Felix, Net i Nika nazwali szkielet, który znaleźli na szkolnym struchu?

Hamlet

Bolesław Łysy

Zenobiusz Sztywny

Jak nazywała się bibliotekarka w szkole Felixa, Neta i Niki?

Michalina Małolepsza

Anna Gajda

Joanna Grabarczyk

BRAWO!DOBRA ODPOWIEDŹ

Czwarta i ostatnia liczba kodu to:

Skoro masz wszystkie 4 cyfry, możesz otworzyć sejf.

0

Kliknij w sejf, by go otworzyć.

Podaj czterocyfrowy kod, który otworzy sejf.

1

2

4

3

0

6

7

9

8

5

Podaj czterocyfrowy kod, który otworzy sejf.

1

2

4

3

0

6

7

9

8

5

*

Podaj czterocyfrowy kod, który otworzy sejf.

1

2

4

3

0

6

7

9

8

5

*

Podaj czterocyfrowy kod, który otworzy sejf.

1

2

4

3

0

6

7

9

8

5

*

*

Podaj czterocyfrowy kod, który otworzy sejf.

1

2

4

3

0

6

7

9

8

5

*

*

Podaj czterocyfrowy kod, który otworzy sejf.

1

2

4

3

0

6

7

9

8

5

*

*

*

Podaj czterocyfrowy kod, który otworzy sejf.

1

2

4

3

0

6

7

9

8

5

*

*

*

Podaj czterocyfrowy kod, który otworzy sejf.

1

2

4

3

0

6

7

9

8

5

*

*

*

*

Zatwierdź

Podaj czterocyfrowy kod, który otworzy sejf.

1

2

4

3

0

6

7

9

8

5

*

*

*

*

Zatwierdź

NIESTETYKOD JEST NIEPOPRAWNY

Wpisz jeszcze raz kod.

LUB

Zagraj od nowa.

GRATULACJE!SEJF ZOSTAŁ OTWARTY!

Jeśli chcesz, zagraj jeszcze raz.

Złap swoją nagrodę!

Nagrodą za doskonałe przejście przez zagadki escape roomu jest kod na dodatkowy punkt na sprawdzianie do wykorzystania od dziś do końca I półrocza siódmej klasy. Zapisz kod i nikomu go nie udostępniaj, bo każdy może skorzystać z niego tylko raz.Twój indywidualny kod to:FNIN-[Twoje imię i nazwisko]-1980

# data[].attributes.attachment_link.title
Felix, Net i Nika-er by Anna Gajda on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
escape room FELIX, NET i NIKA START Temat: Rozwiązujemy zagadkę z Felixem, Netem i Niką BOHATEROWIE Felix Polon Nika Mickiewicz Net Bielecki GRAJ INSTRUKCJE GRAJ Wykonuj po kolei zadania, aby zdobyć kod do otwarcia sejfu. Warto je zapisać, by nie zapomnieć. ZADANIA 1 2 3 4 Felix Jak nazywał się pies Felixa?

# data[].attributes.body
Prezentacja

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Clive staples lewis

Lew, czarownica i stara szafa

Opowieściz Narnii

Podczas oglądania prezentacji, naciskamy na wszystkie ruchome elementy.

Staples lewis

Clive

o autorze

Clive Staples Lewis (1898 - 1963)Brytyjski pisarz, filozof, historyk i teolog, wykładowca literatury na uniwersytetach w Oksfordzie i Cambridge, autor prac naukowych na temat średniowiecza i renesansu. Był przyjacielem J.R.R. Tolkiena. Napisał cykl siedmiu powieści znanych na całym świecie pod wspólnym tytułem ,,Opowieści z Narnii".

Świat przedstawiony

Rodzaj i gatunek literacki- rodzaj literacki: epika- gatunek literacki: powieść fantasy, przygodowa

CZAS AKCJIDwa plany czasowe:1. Czas realny - II wojna światowa, 1940 r. (naloty na Anglię)2. Czas fantastyczny - płynie w Narnii inaczej (zwykle szybciej) i podlega prawom magii

MIEJSCA AKCJIwiejski zabytkowy dom profesora w Anglii i istniejący równolegle świat Narnii

Cechy gatunku widoczne w utworze:Powieść fantasy jest odmianą literatury fantastycznej. Akcja takiej powieści dzieje się w konkretnej, choć zrodzonej w wyobraźni pisarza, precyzyjnie skonstruowanej przestrzeni. Często wykorzystywane są realia epoki średniowiecza. W stworzonej rzeczywistości ważną rolę pełnią istoty fantastyczne i magia. Najczęściej spotykani bohaterowie to: smoki, krasnoludy, czarodzieje, wiedźmy, olbrzymy, jednorożce, elfy, centaury, fauny, driady.

Bohaterowie trafiają do domu Profesora w głębi kraju, na wsi, dziesięć mil od najbliższej stacji kolejowej i dwie mile od najbliższej poczty. Fantastyczna kraina Narnii znajduje się za szafą i obejmuje wszystko,co leży między Latarnią a wielkim zamkiem Ker-Paravel nad wschodnim morzem.

Bohaterowie pierwszoplanowi

PIOTR

zuzanna

PIOTRNajstarszy z rodzeństwa. Sumiennie i odpowiedzialnie opiekuje się siostrami i bratem. Spędza z nimi cały czas, wspiera, stara się rozumieć, wycisza spory. Jest dojrzały i opanowany. Szanuje innych. Nigdy nikogo nie krytykuje i nie zawstydza. Kieruje się rozsądkiem. Każdą sprawę spokojnie rozważa, a gdy trzeba, prosi dorosłych o pomoc, np. zwraca się do Profesora. Jest uczciwy, waha się, czy może pożyczyć bez pytania cudze futra. Potrafi przeprosić i przyznać rację innym. Dzieci cenią sobie jego zdanie. Jest mądry, odważny, przewidujący i skoncentrowany na innych, dlatego Aslan ze spokojem powierza mu królestwo i oddaje losy bitwy w jego ręce. W czasie walki Piotr wykorzystuje ofiarowane mu przez Świętego Mikołaja prezenty: tarczę i miecz - przedmioty, które współgrają z jego osobowością i powołaniem.Po latach Piotr stał się wysokim, barczystym mężczyzną i słynnym rycerzem, a nazwano go królem Piotrem Wspaniałym.

ZUZANNAPotrafi być opiekuńcza wobec rodzeństwa, ale i złośliwa. Gdy Łucja opowiada o swojej pierwszej wizycie w Narnii, Zuzanna sprawdza szafę, a gdy nic nie znajduje, obraża siostrę, nazywając ją głupią gąską. Potem martwi się o siostrę i szuka dla niej pomocy u Profesora. Zuzanna wyrosła na smukłą, pełną wdzięku dziewczynę, o czarnych, opadających prawie do stóp włosach (...) Nazwano ją królową Zuzanną Łagodną.

EDMUND

ŁUCJA

EDMUNDStarszy od Łucji o rok. Lubi być w centrum uwagi. Cechuje go złośliwość, mściwość, zachłanność. Dokucza Łucji, co Piotr komentuje: Zawsze lubiłeś być okrutny wobec mniejszych od siebie. Widzieliśmy to już w szkole.Wyśmiewa i dręczy młodszą siostrzyczkę, szczególnie po tym, jak dziewczynka opowiedziała o swoim spotkaniu z faunem. Jego chwiejny charakter doprowadza do tragedii. Żądza władzy i bogactw, pochlebstw i smakołyków, staje się przyczyną zdrady. Chłopiec podporządkowuje się Białej Czarownicy, choć w głębi serca czuje, że jest zła i okrutna. Próbuje się sam przed sobą usprawiedliwiać, by zagłuszyć wyrzuty sumienia: Wszyscy, którzy mówią o niej takie wstrętne rzeczy (...) są po prostu jej wrogami; z pewnością nawet połowa z tego nie jest prawdą. W każdym razie była dla mnie bardzo miła, o wiele milsza niż oni.Aslan poświęca się, by ocalić mu życie. Chłopiec chce naprawić swój błąd, dlatego w czasie bitwy wykazuje się niezwykłą odwagą i mądrością. Gdy dorósł, Edmund stał się mężczyzną poważniejszym, spokojniejszym niż Piotr i zasłynął z mądrych rad i wyroków, a nazwano go królem Edmundem Sprawiedliwym.

ŁUCJAnajmłodsza z rodzeństwa. Jest ufna, wrażliwa, prawdomówna. Gdy rodzeństwo nie chce uwierzyć w Narnię, zastanawia się, czy nie udać, że to był żart, ale była bardzo prostolinijną dziewczynką i wiedziała, że w rzeczywistości to ona ma rację.Cechuje ją uczciwość i gotowość do poświęceń. Czuje się odpowiedzialna za aresztowanie fauna, dlatego odważnie idzie, by go ratować. Od Świętego Mikołaja otrzymuje buteleczkę z lekiem, dzięki któremu ratuje życie Edmundowi, ale też pomaga innym rannym w bitwie. Jako dorosła władczyni Łucja pozostała tak samo żywa i złotowłosa. (...) lud nazywał ją królową Łucją Mężną.

Bohaterowie DRUGOPLANOWI

ASLAN

bIAŁA czarownica

vs

ASLANdobry władca Narnii; i ma wiele innych krajów pod swoją opieką. On jest Panem całej puszczy.To syn wielkiego Władcy-Zza-Morza. Ma postać lwa ze złotą grzywą, wielkimi, królewskimi, poważnymi i przenikliwymi oczami, w które trudno patrzeć, a jego głos jest głęboki i bogaty. Jest królewski, silny i pełen spokoju. To nie jest OSWOJONY lew.Jest groźny i jednocześnie łagodny. W żadnym miejscu nie zostaje na stałe, nie lubi być niczym skrępowany.Jest mądry, dobry, odważny, honorowy, skłonny do poświęceń. Ma magiczną moc. Za pomocą oddechu potrafi przywrócić życie kamiennym posągom. Siłą miłości i niezawinionego cierpienia pokonuje zło.

BIAŁA CZAROWNICAZła królowa, która przez sto lat rządzi silną ręką w Narnii, sprowadzając na kraj wieczną zimę i zamieniając niewygodnych obywateli w kamienie. Uzurpuje sobie prawo do tronu, bo podobno pochodzi od Lilith, która twierdziła, że jest pierwszą żoną waszego praojca Adama.Ale według pana Bobra naprawdę należała do dżinów i pochodzi od olbrzymów. Z wyglądu to wysoka pani, bardziej wysoka niż najwyższa kobieta (...) jej twarz była biała (...) Była to twarz piękna, lecz dumna, zimna i surowa.Jest wyniosła, dominująca, arogancka, fałszywa i interesowna. Sprytnie omotuje Edmunda, wymyśla chytry plan i przekonuje go do jego realizacji; proponuje chłopcu rolę syna - księcia, by za chwilę nazwać go idiotą, głupcem,nakarmić go starym chlebem, a w końcu ostrzyć nóż, by go zabić. Swoich podwładnych i popleczników zastrasza i traktuje wyniośle. Jej moc wynika z posiadania magicznej różdżki.

Tumnus

Państwo bobrowie

TUMNUSFaun (pół człowiek, pół kozioł), który mieszkał na Latarniowym Pustkowiu. Umiał pięknie grać na flecie i miał dar opowiadania bajek. Jego jaskinia była czysta i schludna. Spotkał Łucję podczas jej pierwszego pobytu w Narnii i się z nią zaprzyjaźnił. Później Edmund wydał go Białej Czarownicy mówiąc, że ugościł jego siostrę. Tumnus przez jakiś czas był więźniem, a potem Czarownica zmieniła go w kamień. Jednak Aslan swoim tchnieniem go odczarował.Tumnus ma jasne włosy oraz brązowe oczy. Posiada bladą cerę, a na szyi nosi czerwony, wełniany szalik. Nie posiada koszulki, a w miejscu jego nóg widnieją dwie nogi przypominające kozie, które pokryte są brązową sierścią. Jego dolna szczęka okryta jest pod niewielką brodą. Na głowie można zauważyć dwa, małe rogi. Uszy fauna są wydłużone i przypominają - tak jak nogi - kozie.Tumnus jest miłym i przyjaznym faunem zamieszkującym Pieczarę w lesie. Jest lojalny oraz wierny i nie odmawia pomocy. Ponadto wykazał się wielką odwagą oferując Łucji Pevensie schronienie, aby potem odprowadzić ją z powrotem mimo tego, iż doskonale wiedział, że Czarownica po niego przyjdzie.

Państwo Bobrowie- pan Bóbr i pani Bóbr, małżeństwo. Mieszkają w swojej chatce nad rzeką, do której prowadzi tama zbudowana przez samego pana Bobra.Pan Bóbr ma duże poczucie humoru, często żartuje sobie z żony, lecz nigdy jej nie uraził. Nawet w krytycznych momentach potrafi zachować swą wesołość. Jest uczynny, pomaga żonie w domowych obowiązkach.

- Profesor - mądry i wyrozumiały właściciel domu, do którego przybyły dzieci- Święty Mikołaj - odwiedził Narnię, aby obdarować dzieci szczególnymi prezentami- Pani Macready - gospodyni Profesora, zarządzała starym domem- Karzeł - wierny sługa Białej Czarownicy- Grzmotołup - olbrzym

Bohaterowie epizodyczni

WĄTKI

GŁÓWNE

Uratowanie przez dzieci Narnii i objęcie w niej władzy.

Powrót i poświęcenie się Aslana.

Przemiana Edmunda.

Zmagania dobra ze złem.

Ważne pojęcia, słowa klucze, motywy

- przyjaźń- przygoda- zdrada- poświęcenie- wiosna nadchodzi po zimie- walka dobra ze złem- magia- magiczne przejście- światy równoległe

BUDOWA UTWORU

DEDYKACJAKsiążkę otwiera dedykacja dla chrzestnej córki C.S.Lewisa - Lucy Barfield. Autor stwierdza, że jest już duża, ale ma nadzieję, że opowieść zachwyci ją, gdy znów będzie chciała ,,do bajek wrócić".

NARRATORW powieści występuje narrator trzecioosobowy wszechwiedzący, ujawniający swoją obecność (,,Opowiem wam o tym, co im się przydarzyło"). Opisuje świat widziany oczami dziecka.

ROZDZIAŁYPowieść jest podzielona na 17 rozdziałów, których tytuły zwracają uwagę na najważniejsze wydarzenia.

WBREW OKROPIEŃSTWOM WOJNYPrzejście do Narnii stało się dla bohaterów sposobem na ucieczkę od realnego świata, w którym toczyła się II wojna światowa, przez co dzieci musiały opuścić bombardowany Londyn.

BUDOWA UTWORU

WIOSNAMagia Białej Czarownicy sprawia, że w Narnii panuje wieczna zima, a święta Bożego Narodzenia nigdy nie nadchodzą. Wiosna, która przychodzi wraz z pojawieniem się Aslana, jest symbolem nadziei i odradzającego się świata.

NAWIĄZANIE DO CHRZEŚCIJAŃSTWA,,Opowieści z Narnii" zawierają wyraźne nawiązania do religii chrześcijańskiej - postać Aslana poświęcającego się za innych w obronie świata przed złem i odradzającego po śmierci przypomina Chrystusa.

DOBRO I ZŁOWalka dobra ze złem to jeden z najważniejszych motywów ,,Opowieści z Narnii". Siły dobra i miłości uosabia Aslan wraz ze wszystkimi wiernymi mu stworzeniami, natomiast Biała Czarownica to symbol zła i okrucieństwa.

PRZYDATNE CYTATY

Oczywiście, że Aslan jest groźny. Ale jest dobry. Powiedziałem wam, że on jest królem.

Nie próbujcie w ogóle dostać się do Narnii. To się stanie samo, właśnie wtedy, kiedy nie będziecie się o to usilnie starać.

Dwaj królowie i dwie królowe rządzili Narnią sprawiedliwie, a panowanie ich było długie i szczęśliwe.

Z lektury do kultury

Watch

W 2005 r. powstał film ,,Opowieści z Narnii. Lew, czarownica i stara szafa" w reżyserii Andrew Adamsona. Niektóre sceny do filmu, będącego ekranizacją pierwszej części opowieści o Narnii, kręcono w Polsce, m.in. w Górach Stołowych i nad zamarzniętym Jeziorem Siemianowskim na Białostocczyźnie.

Dziękuję za uwagę!Malwina Burek

# data[].attributes.attachment_link.description
Clive staples lewis Lew, czarownica i stara szafa Opowieściz Narnii Podczas oglądania prezentacji, naciskamy na wszystkie ruchome elementy. Staples lewis Clive o autorze Clive Staples Lewis (1898 - 1963)Brytyjski pisarz, filozof, historyk i teolog, wykładowca literatury na uniwersytetach w Oksfordzie i Cambridge, autor prac naukowych na temat średniowiecza i renesansu.

# data[].attributes.body
Krzyżówka

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Create better lessons quicker

# data[].attributes.attachment_link.description
Łucja - Łucja Najmłodsza z rodzeństwa, Aslan - Prawdziwy władca Narnii, zima - Pora roku w Narnii za panowania Białej Czarownicy.

# data[].attributes.body
Czas akcji

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Create better lessons quicker

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Norka Bagginsa: koniec kwietnia, czerwiec, Gospoda pod Zielonym Smokiem: w przeddzień maja, Rivendell: początek czerwca, 1-8 maja, Góry Mgliste, dom Beorna: początek lipca, od grudnia do wiosny, Jaskinia Smauga: październik, listopad, Mroczna Puszcza: sierpień, Esgaroth: wrzesień, Samotna Góra: Dzień Durina,

# data[].attributes.attachment_link.title
Informacje o czasie podróży (Hobbit, czyli...)

# data[].attributes.attachment_link.description
Norka Bagginsa: koniec kwietnia, czerwiec, Gospoda pod Zielonym Smokiem: w przeddzień maja, Rivendell: początek czerwca, 1-8 maja, Góry Mgliste, dom Beorna: początek lipca, od grudnia do wiosny, Jaskinia Smauga: październik, listopad, Mroczna Puszcza: sierpień, Esgaroth: wrzesień, Samotna Góra: Dzień Durina,

# data[].attributes.body
Czy pamiętasz treść lektury?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Create better lessons quicker

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Prawda: "Przygody! [...] przez takie rzeczy można się spóźnić na obiad!", Matka Bilba nazywała się Beladonna Tuk., Pierwszy do drzwi Hobbita zastukał Dwalin., Wskazówki na mapie napisano runami., W ciemnościach zaatakował Bilba wielki pająk., Ze smokiem należy rozmawiać zagadkami., Na pomoc mieszkańcom zburzonego miasta przyszły elfy., Bilbo przeznaczył arcyklejnot Bardowi i elfom do pertraktacji z Thorinem, Podczas bitwy pięciu armii Bilbo zniknął., W drodze powrotnej Bilba Bagginsa strzegli Gandalf i Beorn., Pamiętnik Bilba nazywał się: "Tam i z powrotem, wakacje pewnego hobbita"., Fałsz: Hobbit jest mniejszy od liliputa., Hobbit wykrzyknął "Witaj!", aby powitać Gandalfa., Ciało Golluma było seledynowe., Beorn nie był miłośnikiem zwierząt., Tajemne drzwi znajdowały się we wschodnim stoku Góry., Ptak, który zdradził Bardowi czułe miejsce smoka to szpak., Bitwę pięciu armii zwiastowała zorza., W bitwie pięciu armii zabrakło ludzi., Thorin przed śmiercią nie przebaczył hobbitowi., Sąsiedzi z Pagórka nie uznali Bilba za zmarłego., Narrator trzecioosobowy w powieści nie zwraca się bezpośrednio do czytelnika w żadnym miejscu opowieści.,

# data[].attributes.body
Prezentacja

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hobbit, czyli tam i z powrotem

Podczas oglądania prezentacji, naciskamy na wszystkie ruchome elementy. = źródło obrazu

Jako autor powieści Władca Pierścieni, której akcja rozgrywa się w mitycznym świecie Śródziemia, spopularyzował literaturę fantasy.

John Ronald Reuel Tolkien

https://teologiapolityczna.pl/assets/cms/ContentImage/2018/tolkien-portret.jpg

1

2

3

Play

Watch

Rodzaj i gatunek literacki- rodzaj literacki: epika- gatunek literacki: powieść fantasy, podróżniczo-przygodowa

CZAS AKCJICzas nieokreślony - baśniowa przeszłość świata stworzonego przez Tolkiena. Akcja trwa około roku, rozpoczyna się w kwietniu i trwa do czerwca następnego roku; kilka lat później odbywa się spotkanie hobbita z Gandalfem i Balinem, a bohaterowie opowiadają, co działo się w krajach pod Górą.

MIEJSCE AKCJIŚródziemie: Shire (Hobbiton, Bag-End), dolina Rivendell, Góry Mgliste: jaskinia Goblinów, dom Beorna, Mroczna Puszcza, Miasto na Jeziorze (Esgaroth), Samotna Góra (Erebor).

Fantasy - utwór literacki, filmowy lub gra komputerowa, w których akcja rozgrywa się w rzeczywistości rządzącej się prawami magii.Cechy powieści fantasy:-Magia, bez niej trudno mówić o powieści fantasy- Fantastyczne postacie - elfy, krasnoludy, czarodzieje, wiedźmy, smoki, mówiące rośliny, nadnaturalne istoty o nieprzeciętnych zdolnościach lub wynaturzone kreatury siejące przerażenie u swoich przeciwników.- Nietuzinkowy, dobrze zarysowany bohater, intrygująca fabuła, problemy z jakimi muszą się zmierzyć bohaterowie, przemiana głównej postaci. - Fantasy często opiera się na dawnych wierzeniach, legendach, baśniach i bajaniach, a także na mitach.

Bohater pierwszoplanowy

Bilbo Baggins

tytułowy hobbit, wziął udział w wyprawie po skarb krasnoludów w roli włamywacza; odważny, ciekawy świata i pomysłowy.

Bilbo Baggins -główny bohater powieści, to hobbit (niziołek), mieszkaniec Hobbitonu (krainy niziołków), typowy przedstawiciel swojej rasy. Pochodzi z zamożnego i cieszącego się szacunkiem rodu. Bilbo, jak każdy hobbit, ma skłonność do tycia. Ubiera się w kolorowe ubrania (zielone lub żółte). Nie używa obuwia, ponieważ jego stopy chroni twarda podeszwa i bujne, brunatne włosy. Hobbici są mniejsi od krasnoludów. Bilbo Baggins prowadził spokojne życie domatora i piecucha w Bag End, ceniąc dobre jedzenie i wygodę. Jednak, gdy pewnego dnia w jego norce pojawił się czarodziej Gandalf oraz trzynastu krasnoludów, życie hobbita uległo całkowitej zmianie. Zachęcony możliwością zdobycia skarbu smoka Smauga, o którym opowiedziały krasnoludy, oraz zaintrygowany(nieuświadamianą sobie dotychczas) żądzą przygód, wyruszył z nimi na wyprawę do Samotnej Góry. Wyboru Bilba na uczestnika wyprawy dokonał Gandalf, który wziął pod uwagę następujące z jego cech i umiejętności: spryt, zwinność, umiejętność bezszelestnego znikania, pomysłowość, celne rzucanie, zadawanie i rozwiązywanie zagadek. Do Bilba przylgnął przydomek ,,włamywacz", gdyż hobbit umiał niezauważenie wkradać się do niebezpiecznych miejsc, dzięki temu wielokrotnie pomógł towarzyszom wyjść cało z opresji. W wielu sytuacjach pomagał mu także mały mieczyk o magicznych właściwościach, znaleziony w jaskini trolli. Mieczyk wykonany niegdyś przez elfy świecił się ostrzegawczo, gdy w pobliżu pojawiały się gobliny. Bilbo zmienił się pod wpływem przygód. Przestał się bać i zaczął nawet planować kolejne podróże. Gdy po zakończeniu wyprawy wrócił do rodzinnego Shire jako bohater, unikał rozgłosu, przez co okrzyknięto go dziwakiem. Jednak nie przejmuje się pogłoskami. Nie zależy mu na sławie i bogactwach. Niechętnie zabiera do domu niewielką część zdobyczy (skarb strzeżony przez smoka). Prowadząc dalej spokojne życie, jak przystało na hobbita, pisze pamiętniki pod znaczącym tytułem ,,Tam i z powrotem, czyli wakacje pewnego hobbita".

https://vignette.wikia.nocookie.net/heroes-and-villain/images/7/7e/Bilbo_BOFA_12.png/revision/latest?cb=20190320192007

Bohaterowie drugoplanowi

Gandalf

Gandalf Szary -jest wielkim czarodziejem Śródziemia (jest istotą na poły duchową). Chodzi ubrany w długi szary płaszcz przepasany srebrną szarfą. Nosi wysoki, spiczasty, niebieski kapelusz. Poniżej pasa sięga czarodziejowi długa, siwa broda. Nosi ogromne, czarne buty. Przemieszcza się na siwym koniu. Lubi palić fajkę. Znany jest również z tego, że puszcza nadzwyczajne sztuczne ognie. Gandalf obdarzony jest umiejętnością przewidywania przyszłości. Manipuluje postaciami i wydarzeniami tak, by Ciemność i Zło, których uosobieniem jest czarnoksiężnik Sauron Wielki (bohater ,,Władcy Pierścieni"), zostały zniszczone. Gandalf posiada ogromną wiedzę. Zna ukryte pragnienia Bilba dotyczące przeżycia niesamowitych przygód, dlatego wybiera właśnie jego na czternastego uczestnika wyprawy po skarb.

Thorin Dębowa Tarcza

Bard

Smaug

czarodziej i mędrzec, walczył ze złem; przekonał Bilba do wzięcia udziału w wyprawie, pomagał kompanii w czasie drogi.

krasnolud, potomek króla spod Góry; wyruszył na wyprawę wraz z dwunastoma towarzyszami

człowiek, odważny mieszkaniec Miasta na Jeziorze, pogromca smoka i nowy władca Dali.

stary smok panujący w Samotnej Górze, odebrał krasnoludom ich królestwo i skarb; zabity przez Barda

https://i.ytimg.com/vi/G1IbRujko-A/maxresdefault.jpg

https://1.bp.blogspot.com/-2sovdgP_8BY/U9FOV_PC4kI/AAAAAAAABjE/tb8kIEF8XG4/s1600/thorin_oakenshield_by_ckrall-d6173mj.jpg

https://i.pinimg.com/originals/52/bf/78/52bf7838b4045f0cdd75d4e7904a0603.jpg

https://static.turbosquid.com/Preview/001234/008/8U/smaug-hobbit-dragon-model_Z.jpg

Bohaterowie epizodyczni

Król leśnych elfów

Gollum (Smeagol)

Beorn

elf, władca Rivendell

uwięził członków drużyny w lochach swojego pałacu

mieszkaniec jaskini w Górach Mglistych; były właściciel czarodziejskiego pierścienia

człowiek niedźwiedź

Elrond

Władca Miasta na Jeziorze

człowiek tchórzliwy i interesowny, postać negatywna

Drozd, kruk Roak, orły

https://ichef.bbci.co.uk/news/999/cpsprodpb/707E/production/_93289782_gettyimages-113933106.jpg

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn%3AANd9GcRucwY0XoKXYVF-ooDonF7pnnOPoYl_H75CNZwoNs3kt3fJDpXK

https://vignette.wikia.nocookie.net/lotr/images/c/ca/First-footage-from-the-hobbit-the-desolation--L-88Wg79.jpeg/revision/latest?cb=20140414162943&path-prefix=pl

https://i.ytimg.com/vi/0dSpstPjONI/maxresdefault.jpg

Mieszkańcy Śródziemia- Hobbici

Hobbici to mieszkańcy Shire (we „Władcy Pierścieni" poznajemy również hobbitów z Bree). Są niskiego wzrostu: niżsi od krasnoludów, ale wyżsi od liliputów. Mają radosne usposobienie. Mieszkają w zadbanych norkach ziemnych. W wolnym czasie śpiewają stare pieśni oraz słuchają pradawnych opowieści.Pasjami popalają fajkowe ziele i popijają piwo. W życiu dążą do tego, by zapewnić sobie wygodę oraz by syto i smacznie zjeść. Jedzą zazwyczaj 6 posiłków, albo i więcej, nigdy nie gardzą darmowym obiadem. Hobbici są skłonni do tycia, zwłaszcza w pasie. Nie noszą obuwia, gdyż ich stopy są naturalnie owłosione i przystosowane do chodzenia po kamieniach.Potrafią poruszać się bezszelestnie, tak, że trudno ich zauważyć. Nie używają jednak czarów. Lubią stateczność i spokój. Nigdy nie podróżują, gdyż nie lubią przygód - ponieważ to kojarzy im się z problemami i niewygodą. Jeżeli jednak znajdą się w opałach, stają się przedsiębiorczy i odważni.

https://em.wattpad.com/f038c2a4ec7e4f7caba4cb767e864dc41ac810a8/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f395f7853674147583356385354673d3d2d34332e313536383932393039646630346237333133363936333832323231362e6a7067?s=fit&w=720&h=720

Mieszkańcy Śródziemia- Duzi Ludzie

Ludzie żyjący w Trzeciej Erze Śródziemia są zupełnie podobni do współczesnych nam ludzi. Mają różne charaktery. Niektórzy są dobrzy, szlachetni i wspaniałomyślni, inni źli i występni. Są ludzie mężni i odważni, jak Bard; oraz tchórzliwi i żądni władzy, jak władca Miasta na Jeziorze.

https://g8.gazetaprawna.pl/p/_wspolne/pliki/1596000/1596400-hobbit-pustkowie-smauga.jpg

https://vignette.wikia.nocookie.net/lotr/images/8/82/Bard.png/revision/latest?cb=20141213192901&path-prefix=pl

Mieszkańcy Śródziemia- Elfy

Elfyto starsze dzieci Iluvatara i najpiękniejsi mieszkańcy Śródziemia. Nie umierają - w odróżnieniu od ludzi - i żyją przez tysiące lat. Jednakowoż mogą zginąć w walce. Długie życie nuży ich jednak i - gdy czują, że ich czas w Śródziemiu się wypełnił - udają się do Szarych Przystani, by odpłynąć za morze. W „Hobbicie" poznajemy elfów pochodzących z różnych szczepów: elfy leśne, wysokie, lekkie, podziemne (gnomy) oraz elfy morskie. W innych dziełach Tolkiena podział elfów wygląda już troszkę inaczej. Ludzie wyróżniali następujące grupy elfów: - Elfy Dostojne, czyli Wysokiego Rodu (np. Elrond), którzy powrócili z Dalekiego Zachodu; - Elfy Średnie, czyli Sindarowie (np. Thranduil, król elfów z Mrocznej Puszczy), którzy nigdy nie widzieli światła Amanu; - Elfy Ciemne, czyli Leśne, które nigdy nie podróżowały na Zachodnie Wybrzeża i nie pragnęły zobaczyć Amanu. Elfy kochają muzykę, śpiew i taniec. Choć różnią się między sobą, to jednak wszystkie są bez wyjątku dobrymi istotami. Wszakże wadą leśnych elfów jest to, że nie ufają nieznajomym.

https://samequizy.pl/wp-content/uploads/2015/07/filing_images_896ed570e29e.jpeg

https://samequizy.pl/wp-content/uploads/2018/04/filing_images_6871725b61eb.jpg

Mieszkańcy Śródziemia- Krasnoludy

Krasnoludy- Są nieco więksi od hobbitów, ale za to całkowicie różni. Noszą długie, zadbane brody, które często zaplatają w warkocze . Ubierają się w zakapturzone płaszcze oraz w żelazne kolczugi i hełmy. Krasnoludy uzbrojone są w topory, którymi władają najlepiej ze wszystkich mieszkańców Śródziemia. Mieszkają w skalnych jaskiniach i podziemnych pałacach. Są doskonałymi rzemieślnikami i kowalami. Kochają złoto, klejnoty i szlachetne metale, np. mithril. Wytwarzają wiele cennych przedmiotów, są mistrzami w budowie murów i twierdz obronnych. Ongi plemię to mieszkało pod Samotną Górą, niedaleko miasta Dal, spustoszonego później przez Smauga. Najsławniejszym królestwem krasnoludów jest Moria (nazywana przez krasnoludów Khazad-dûm), o której szerzej możemy przeczytać we „Władcy Pierścieni".

https://lotr.fandom.com/pl/wiki/Kategoria:PostaciePostacieKategoria dla...Śródziemie Wiki

https://vignette.wikia.nocookie.net/lotr/images/2/21/Thorin_and_Company.png/revision/latest?cb=20110723162158

Mieszkańcy Śródziemia- Gobliny, czyli orkowie

Gobliny (orkowie) - Są to okrutne, przewrotne i do gruntu złe istoty nienawidzące elfów i ich przyjaciół oraz wszelkich szczęśliwych stworzeń. Zamieszkują jaskinie i pieczary, gdyż nie znoszą światła dziennego. Z natury są niedbałe, brudne i brutalne: więźniów traktują źle, okładając ich batami. Są stale głodne, żywią się końmi, kucami, osłami i innymi, o wiele gorszymi rzeczami. Potrafią być świetnymi budowniczymi (budują tunele i szyby kopalni), ale nigdy nie wytwarzają pięknych przedmiotów, gdyż piękno jest im obce. Zajmują się wyrabianiem broni: szczególnie udają im się młoty, siekiery i miecze, sztylety, kilofy i kleszcze oraz narzędzia tortur. Często zmuszają do niewolniczej pracy jeńców, których przetrzymują w lochach swoich jaskini, póki ci nie zemrą z braku powietrza i światła. Gobliny często sprzymierzają się z wilkami i wargami - jak to miało miejsce podczas Bitwy Pięciu Armii, w której zostały pokonane dzięki sojuszowi trzech plemion: ludzi, elfów i krasnoludów.

https://vignette.wikia.nocookie.net/lotr/images/f/f7/Gobliny-1.jpg/revision/latest?cb=20150123121159&path-prefix=pl

https://lotr.fandom.com/pl/wiki/Kategoria:PostaciePostacieKategoria dla...Śródziemie Wiki

Mieszkańcy Śródziemia- Trolle

Trolle to olbrzymie istoty o wielkich, grubo ciosanych twarzach. Są bezmyślni i mówią prostackim, a często szkaradnym językiem. Chętnie pijają piwo; żywią się zaś wszelkimi istotami żywymi, których przedtem pieką w płomieniach ogniska. Najchętniej jadają ludzi, ale nie gardzą też pieczonymi krasnoludami, których nienawidzą. Są skłonni do kłótni i bójki. Trolle powstali ze skały na szyderstwo z Entów. Mieszkają pod ziemią i boją się światła, bowiem w blasku dnia obracają się w kamień. W powieści poznajemy trzy trolle: Williama, Berta i Toma, którzy planowali urządzić sobie ucztę z krasnoludów.

https://vignette.wikia.nocookie.net/thehobbitfilm/images/1/19/Trolls.jpg/revision/latest?cb=20180213180949

https://lotr.fandom.com/pl/wiki/Kategoria:PostaciePostacieKategoria dla...Śródziemie Wiki

WĄTKI

Wątek główny

Wyprawa do Samotnej Góry po skarb i w celu odzyskania dziedzictwa krasnoludów.

WĄTKI

Wątki poboczne

- Dzieje przodków Thorina Dębowej Tarczy- Historia miast leżących nieopodal Samotnej Góry- Gollum i moc czarodziejskiego pierścienia- Przygody wędrowców w Mrocznej Puszczy- Gościna u Beorna- Misja Gandalfa- Bitwa pięciu armii

Ważne pojęcia - słowa klucze - motywy

- dom- podróż- przyjaźń- przygoda- walka dobra ze złem- władza- metafora życia jako wędrówki- dojrzewanie- przemiana- przeznaczenie

https://lotr.fandom.com/pl/wiki/Kategoria:PostaciePostacieKategoria dla...Śródziemie Wiki

BUDOWA UTWORU

FANTASYHobbit należy do literatury fantasy. Elementy fantastyczne (np. obecność magii, smoków i innych wymyślonych istot) splatają się w powieści z wątkami pochodzącymi z dawnych legend i ze średniowieczną scenerią.

ROZDZIAŁYPowieść została podzielona na 19 rozdziałów opatrzonych tytułami.

WZBOGACONA FABUŁAFabuła powieści została wzbogacona innymi formami wypowiedzi. Oprócz ciekawych dialogów, monologów i opisów można w niej znaleźć piosenki (np. śpiewane przez krasnoludy), list Thorina do hobbita i zagadki zadawane w czasie rozmowy Bilba z Gollumem.

NARRATORW powieści występuje narrator trzecioosobowy wszechwiedzący. Znajduje się on poza światem przedstawionym, jest przewodnikiem po wykreowanym przez autora świecie. Czasem zwraca się wprost do czytelnika, komentuje zdarzenia, zapowiada przyszłość, np. ,,chociaż i on nie przewidział trafnie - jak zobaczymy w dalszym ciągu tej historii". ,,Żałuję, że z braku czasu nie mogę wam powtórzyć chociaż kilku opowieści, chociaż jednej czy dwóch pieśni, które nasi podróżni zasłyszeli w tym domu".

RETROSPEKCJARetrospekcja, czyli ukazanie zdarzeń wcześniejszych, sprzed rozpoczęcia akcji, ukazuje czytelnikom m.in. dzieje rodu Thorina Dębowej Tarczy i losy mieszkańców miasta Dal.

https://www.wykop.pl/cdn/c3201142/comment_By028KuQ79MelhDQZS35UCPGpwcCbojX.gif

https://66.media.tumblr.com/daaad85aafce09cddd9c2f3dff095059/tumblr_mj195mMebr1qejqwno1_500.gifv

https://media.giphy.com/media/XjK1qThwh10tO/giphy.gif

https://31.media.tumblr.com/e1dba627472ad6f081db3efb7168fa62/tumblr_mgiydcsGE21r7demvo1_500.gif

Przydatne cytaty

Zapragnął ruszyć w świat, zobaczyć wysokie góry, usłyszeć szum sosen i potoków, zbadać głębie jaskiń, miecz nosić u boku zamiast laski.

Póki życia, póty nadziei.

Coś więcej tkwi w tym hobbicie, niż wam się wydaje, kto wie, może też o wiele więcej, niż on sam przypuszcza.

Tak oto śnieg pada, po ogniu, a nawet smoki nie unikną końca - rzekł Bilbo i odwrócił się plecami do kraju przygód.

Z lektury do kultury

FILM ANIMOWANYHobbit w reżyserii Arthura Rankina Jr. i Jules'a Bassa, 1977 r. W tej adaptacji filmowej niektóre fragmenty powieści zostały zmienione lub pominięte. Teksty piosenek w filmie rozszerzono i uatrakcyjniono na potrzeby młodych odbiorców.

NAZWA ULICYW centrum Bristolu - miasta w Anglii - można znaleźć ulicę, której nazwa nawiązuje do lektury (ul. Tam i z powrotem).

GRYHobbit stał się inspiracją do powstania wielu różnego rodzaju gier planszowych, fabularnych i komputerowych.

IMIONA KRASNOLUDÓWImiona krasnoludów zostały przez autora zaczerpnięte z mitologii nordyckiej.

EKRANIZACJANa podstawie powieści powstała trylogia filmowa w reżyserii Petera Jacksona. Ekranizacja została poszerzona o wiele wątków fabularnych i postaci znanych z innego dzieła J.R.R. Tolkiena - cyklu Władca Pierścieni.

https://animowany.pl/wp-content/uploads/2014/12/Hobbit-31.jpg

https://ocdn.eu/pulscms-transforms/1/OOZk9kpTURBXy85ODI4MjZiOTNhMDBiZmNkYTlkOWY2NDljMTVmNmZhOS5qcGeTlQMAAM0DIM0BwpMFzQMUzQG8kwmmYmU4NzIxBoGhMAE/hobbit-niezwykla-podroz-plakat.jpg

Dziękuję za uwagę!

Bibligrafia:1. Grażyna Kiełb, Anita Żegleń, Poznajemy lektury. Vademecum dla klas 4-6, WSiP, Warszawa 20192. Opracowania lektur i wierszy, Wydawnictwo Adamantan, Warszawa 20183. https://tolkien.com.pl/ennorath/

https://i.imgur.com/IcIRj.gif

# data[].attributes.attachment_link.description
Hobbit, czyli tam i z powrotem Podczas oglądania prezentacji, naciskamy na wszystkie ruchome elementy. = źródło obrazu Jako autor powieści Władca Pierścieni, której akcja rozgrywa się w mitycznym świecie Śródziemia, spopularyzował literaturę fantasy. John Ronald Reuel Tolkien https://teologiapolityczna.pl/assets/cms/ContentImage/2018/tolkien-portret.jpg 1 2 3 Play Watch Rodzaj i gatunek literacki- rodzaj literacki: epika- gatunek literacki: powieść fantasy, podróżniczo-przygodowa CZAS AKCJICzas nieokreślony - baśniowa przeszłość świata stworzonego przez Tolkiena.

# data[].attributes.body
Film o treści lektury, cz.1

# data[].attributes.attachment_link.title
Hobbit, J.R.R. Tolkien (cz. 1/2) - Czytamy lektury #15

# data[].attributes.body
Notatki z lektury

# data[].attributes.body
Rozwiąż krzyżówkę

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Create better lessons quicker

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bungo - Imię ojca Bilba, zielony - Ulubiony kolor hobbitów, Belladonna - Imię matki Bilba, buty - Nie znajdziesz ich na nogach hobbita, brzuch - Część ciała hobbita wypięta do przodu, nora - Mieszkał w niej Bilbo, kafelki - Była wyłożona nimi podłoga w norze hobbita, okrągły - Kształt drzwi porwadzący do nory hobbita, Pagórek - Bagginsowie żyli w jego okolicy od niepamietnych czasów, obiad - Hobbici jadali go w miarę możliwości dwa razy dziennie, krasnoludy - Hobbici byli od nich mniejsi, włosy - Hobbici mieli je na stopach,

# data[].attributes.attachment_link.description
Bungo - Imię ojca Bilba, zielony - Ulubiony kolor hobbitów, Belladonna - Imię matki Bilba, buty - Nie znajdziesz ich na nogach hobbita, brzuch - Część ciała hobbita wypięta do przodu, nora - Mieszkał w niej Bilbo, kafelki - Była wyłożona nimi podłoga w norze hobbita, okrągły - Kształt drzwi porwadzący do nory hobbita, Pagórek - Bagginsowie żyli w jego okolicy od niepamietnych czasów, obiad - Hobbici jadali go w miarę możliwości dwa razy dziennie, krasnoludy - Hobbici byli od nich mniejsi, włosy - Hobbici mieli je na stopach,

# data[].attributes.body
Film o treści lektury, cz.2

# data[].attributes.attachment_link.title
Hobbit, J.R.R. Tolkien (cz. 2/2) - Czytamy lektury #16

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
RODZAJE I GATUNKILITERACKIE

START

na początek...

Na początek...

Klikaj w ruszające się pola,kryją one dodatkowe informacjelub polecenia!

Klikaj w te znaki!

garść teorii

CO TO SĄ RODZAJE LITERACKIE?

Rodzaje literackie to sposób klasyfikacji (podziału) dzieł ze względuna posiadane cechy.

KAŻDY RODZAJ DZIELI SIĘ NA GATUNKI

ABY ROZPOZNAĆ RODZAJE LITERACKIE, TRZEBA ZASTANOWIĆ SIĘ:

3. O czym mówi utwór?

2. Kto mówi w utworze?

1. Jak wygląda utwór?

EPIKA

LIRYKA

DRAMAT

ROZRÓŻNIAMYTRZY RODZAJE LITERACKIE

garść teorii

Kliknij w każdą kartkę i zapoznaj się z przykładami tych rodzajów literackich.

Zapisz to w zeszycie!

liryka

LIRYKA

PODMIOT LIRYCZNY mówi o uczuciach, emocjach

pisana WIERSZEM -wersy, zwrotki, rymy, środki stylistyczne

język metaforyczny (ukryte znaczenie)

A

B

C

D

ADRESAT = ODBIORCA WIERSZA

Zapisz to w zeszycie!

epika

EPIKA

o wydarzeniach opowiada NARRATOR

ŚWIAT PRZEDSTAWIONY

pisana PROZĄ (najczęściej)

wątki, akcja, FABUŁA

A

B

C

D

Zapisz to w zeszycie!

dramat

DRAMAT

AKTY, SCENY, ODSŁONY, podział na ROLE

TEKST GŁÓWNY (DIALOGI I MONOLOGI), TEKST POBOCZNY (DIDASKALIA)

A

B

C

D

przeznaczonydo wystawieniana scenie

o wydarzeniach mówią BOHATEROWIE

Zapisz to w zeszycie!

uwaga

Na kolejnej stronie czeka Cię samodzielny test.

Zastanów się, jak powinien być uzupełniony dany prostokąt, następnie odkryj odpowiedź i sprawdź, czy miałeś rację!

test

gatunki

gatunki

KAŻDY RODZAJ DZIELI SIĘ NA

gatunkiliryki

gatunkidramatu

gatunkiepiki

Kliknij w ruszające się pola i zrób sobie notatkę!

baśń, bajka, mit, legenda, powieść, opowiadanie, nowela, epopeja

wiersz, fraszka, elegia, hymn, oda, sonet, pieśń, tren

tragedia, komedia, dramat romantyczny, dramat właściwy, tragikomedia

na koniec...

Na koniec...

Do każdego rodzaju literackiego dobierz określenie, na przykład:

nużący

pobudzający wyobraźnię

atrakcyjny dla moich równieśników

trzymający w napięciu

wymagający wysiłku umysłowego

trudny w odbiorze

Następnie uzasadnij w kilku zdaniach, dlaczego tak je oceniasz.

# data[].attributes.attachment_link.description
RODZAJE I GATUNKILITERACKIE START na początek... Na początek... Klikaj w ruszające się pola,kryją one dodatkowe informacjelub polecenia! Klikaj w te znaki! garść teorii CO TO SĄ RODZAJE LITERACKIE? Rodzaje literackie to sposób klasyfikacji (podziału) dzieł ze względuna posiadane cechy. KAŻDY RODZAJ DZIELI SIĘ NA GATUNKI ABY ROZPOZNAĆ RODZAJE LITERACKIE, TRZEBA ZASTANOWIĆ SIĘ: 3.