# data[].attributes.body
กำหนดส่ง วันที่ 23 มกราคม 2563

# data[].attributes.body
เพื่อให้เราพอกินพอใช้ ไม่เดือดร้อนตัวเองและคนอื่น

# data[].attributes.body
อยากได้คะแนนดีกว่าเทอมที่ผ่านมา อยากมีเวลาพักผ่อน

# data[].attributes.body
พาครอบครัวไปเที่ยวรอบโลกและเก็บไว้บางส่วน

# data[].attributes.body
ส่งงาน money lover(สำรอง)

# data[].attributes.body
ส่งงาน money lover

# data[].attributes.headline
กิจกรรม รู้สึกพอเพียง

# data[].attributes.subject
กิจกรรม รู้สึกพอเพียง

# data[].attributes.headline
กระบวนทัศน์เทคโนโลยี

# data[].attributes.subject
กระบวนทัศน์เทคโนโลยี

# data[].attributes.body
https://www.bangkokbiznews.com/blog/detail/637275

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
คำว่า "กระบวนทัศน์" เป็นคำภาษาไทยที่นิยมใช้แปลคำว่า "Paradigm" ซึ่งมีความหมายถึงมุมมองเฉพาะที่มองไปยังปัญหาหรือประเด็นที่สนใจประเด็นใดประเด็นหนึ่งซึ่งเป็นมุมมองที่เกิดจากชุดข้อมูลเดียวกัน แต่ผู้มองอาจมองเห็นภาพหรือให้คำอธิบายกับชุดข้อมูลนั้นแตกต่างกัน ด้วยการใช้เหตุผลสนับสนุนที่แตกต่างกัน
ตัวอย่างที่มักนำมาใช้อธิบายคำว่า "กระบวนทัศน์" ก็คือการใช้ภาพมาอุปมาอุปมัยเพื่อให้เกิดความเข้าใจขึ้นได้ชัดเจน

ภายใต้ภาพเดียวกัน หรือ ชุดข้อมูลเดียวกันนี้ บางคนอาจมองเห็นภาพกระต่าย แต่บางคนอาจมองเห็นเป็นภาพนก

ซึ่งอธิบายชี้แจงได้อย่างชัดเจนว่า เหตุใดจึงเห็นเป็นภาพเช่นนั้น เรียกได้ว่า "ถูกทั้งคู่"
แต่ความสำคัญของการสร้างกระบวนทัศน์ก็คือ ปรากฏการณ์ที่จะทำให้คนเกิดความสามารถหรือในการแก้ปัญหาเดิมๆ ที่เห็นกันอยู่ทุกวันแต่ไม่เคยแก้ไขได้ เกิดมุมมองใหม่ที่นำไปใช้แก้ไขปัญหานั้นๆ ได้
สถานการณ์เช่นนี้ มักนิยมเรียกกันว่า การ "เปลี่ยนกระบวนทัศน์" หรือ Paradigm Shift

คนที่มองเห็นภาพในครั้งแรกเป็นหัวเป็ด เมื่อเกิดการเปลี่ยนกระบวนทัศน์ขึ้นได้ ก็จะสามารถมองเห็นภาพเป็นหัวนกได้

เกิดมุมมองใหม่ต่อชุดข้อมูลเดิม โดยไม่ต้องเปลี่ยนแปลงข้อมูลเดิมแต่อย่างใด!!!
คำว่า Paradigm มีการนำมาใช้เป็นครั้งแรก โดยนักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน ชื่อ Thomas Kuhn ในปี 1962 ซึ่งนำมาใช้อธิบายว่า เหตุใดองค์ความรู้ทางวิทยาศาสตร์จึงสามารถมีการพัฒนาให้สูงขึ้นได้เรื่อยๆ ในขณะที่วิชาวิทยาศาสตร์ เป็นเพียงความพยายามอธิบาย "ชุดข้อมูล" เดิมของธรรมชาติเท่านั้นเอง
Kuhn พบว่า การเปลี่ยนกระบวนทัศน์ ทำให้นักวิทยาศาสตร์เกิดมุมมองใหม่ ทำให้มองข้อเท็จจริงในธรรมชาติแยกย่อยของเป็นสาขาหรือแขนงต่างๆ ได้มากมาย และในแต่ละมุมมอง หรือแต่ละ "กระบวนทัศน์" ก็จะสามารถเจาะลึกลงไปเพื่อค้นหาความจริงของธรรมชาติได้อย่างละเอียดลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น

เราสามารถนำแนวความคิดของ Kuhn มาประยุกต์ใช้กับการสรรสร้างนวัตกรรมที่เกิดขึ้นกับสินค้าหรือบริการที่ต้องอาศัยเทคโนโลยีเป็นส่วนสำคัญในการความพึงพอใจหรือสนองตอบความต้องการของลูกค้าได้
ผู้ที่เกี่ยวข้องในวงการการสร้างนวัตกรรม เรียกแนวคิดนี้ว่า Technological Paradigm หรือ กระบวนทัศน์เทคโนโลยี
การเปลี่ยนกระบวนทัศน์ต่อเทคโนโลยีที่มีอยู่เดิม จะนำไปสู่การสร้างนวัตกรรมในมุมมองใหม่ที่ยังไม่เคยมีใครมองเห็นได้

ความจริงแล้ว เทคโนโลยีต่างๆ จะประกอบด้วยองค์ประกอบใน 2 ส่วนหลัก ได้แก่ เรื่องของความรู้หรือ know-how ทางวิทยาศาสตร์ที่อยู่เบื้องหลังของเทคโนโลยี และเรื่องของเครื่องมือและอุปกรณ์ที่ต้องนำมาใช้ประกอบ

ยกตัวอย่างเช่น เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ จะประกอบด้วยองค์ความรู้เกี่ยวกับพฤติกรรมของอิเล็กตรอน วิธีการคำนวณ ซึ่งเป็นความรู้ที่มาจากวิทยาศาสตร์ และ เครื่องมืออุปกรณ์ประกอบ เช่น ชิปประมวลผล จอแสดงผล และอุปกรณ์ป้อนข้อมูล เป็นต้น

การเปลี่ยนกระบวนทัศน์เทคโนโลยีที่จะนำไปสู่การสร้างนวัตกรรมขึ้นได้ อาจทำได้ทั้งกระบวนทัศน์ทางความรู้ และกระบวนทัศน์ทางอุปกรณ์ประกอบ

ในขณะที่การเปลี่ยนกระบวนทัศน์มีส่วนสร้างความก้าวหน้าในวงการวิทยาศาสตร์ ด้วยการเกิดวิทยาศาสตร์ในสาขาใหม่ๆ ขึ้นมากมาย การเปลี่ยนกระบวนทัศน์เทคโนโลยี จะนำไปสู่การเกิด "เส้นทางเดิน" ของเทคโนโลยีที่แตกต่างกัน (Technology Trajectory)

ในแต่ละกระบวนทัศน์ของเทคโนโลยี อาจเกิดเส้นทางการพัฒนาเทคโนโลยีไปในเส้นทางต่างๆ แตกแขนงกันออกไป ซึ่งในบางเส้นทางก็จะมีความโดดเด่นมาก บางเส้นทางก็อาจมีความโดดเด่นน้อย และเส้นทางเดินต่างๆ กัน อาจทำให้เกิดผลกระทบซึ่งกันและกันได้

ตัวอย่างเช่น ในเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ กระบวนทัศน์หลักจะเริ่มต้นจากการพัฒนาหลอดสูญญากาศและทรานซิสเตอร์เพื่อใช้ในอุตสาหกรรมวิทยุ แต่ได้พัฒนาไปในเส้นทางอื่นๆ เช่น อุตสาหกรรมโทรทัศน์ อุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์ และอุตสาหกรรมการสื่อสาร เป็นต้น

เส้นทางของเทคโนโลยีหนึ่ง อาจพัฒนาล่าช้าลง เนื่องจากเส้นทางอื่นพัฒนาไปไม่ทัน เช่น การลดขนาดของเครื่องคอมพิวเตอร์แบบสวมใส่ จะขึ้นอยู่กับการพัฒนาขนาดของหน่วยความจำหรือหน่วยประมวลผล ทำให้การพัฒนานวัตกรรมต้องหยุดรอซึ่งกันและกัน

ความสำเร็จของการสร้างนวัตกรรม จึงอยู่ที่การเลือกกระบวนทัศน์เทคโนโลยี และเส้นทางเดินของเทคโนโลยี ให้เหมาะสมกับความรู้ความชำนาญ ความมุ่งมั่น และวิสัยทัศน์นวัตกรรมของธุรกิจ รวมถึงสถานภาพและความแข็งแกร่งด้านการเงิน การลงทุน และความพร้อมของบุคลากร

ปัจจัยที่จะมีส่วนในการปรับเปลี่ยนเส้นทางเดินของเทคโนโลยี ยังขึ้นอยู่กับปัจจัยภายนอกอื่นๆ ค่อนข้างมาก ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของ สภาวะทางเศรษฐกิจที่จะส่งผลต่อตลาดและต้นทุนการผลิต และการสนับสนุนจากนโยบายของรัฐบาล ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมสาธารณูปโภคพื้นฐาน การสร้างสภาพแวดล้อมที่จะเอื้อต่อการพัฒนาเทคโนโลยีเป้าหมาย หรือ การกำหนดกฎระเบียบที่อาจเอื้อหรือเป็นอุปสรรคต่อการสร้างนวัตกรรม เป็นต้น

การสร้างความรู้ความเข้าใจกับ กระบวนทัศน์เทคโนโลยี (Technological Paradigm) และเส้นทางเดินเทคโนโลยี (Technology Trajectory) อาจจะเป็นภารกิจสำคัญอีกเรื่องหนึ่งที่ Startup ไทยจะต้องให้ความสนใจ นอกเหนือไปจากเรื่องของการตลาดและการผลิต
เพราะอาจเป็นตัวกำหนดชี้เป็นชี้ตาย ให้กับความคิดสร้างสรรในการสร้างธุรกิจนวัตกรรมที่ฝันไว้ ก็เป็นได้!!??!! ดูบทความทั้งหมดของ เรวัต ตันตยานนท์

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
การบริหารจัดการ

# data[].attributes.attachment_link.title
กระบวนทัศน์เทคโนโลยี | เรวัต ตันตยานนท์

# data[].attributes.attachment_link.description
คำว่า "กระบวนทัศน์" เป็นคำภาษาไทยที่นิยมใช้แปลคำว่า "Paradigm" ซึ่งมีความหมายถึงมุมมองเฉพาะที่มองไปยังปัญหาหรือประเด็นที่สนใจประเด็นใดประเด็นหนึ่งซึ่งเป็นมุมมองที่เกิดจากชุดข้อมูลเดียวกัน ...

# data[].attributes.headline
การเรียนรู้แบบองค์รวม

# data[].attributes.subject
การเรียนรู้แบบองค์รวม

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ประชาชาติธุรกิจ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
การเรียนรู้แบบองค์รวม (holistic learning) เป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับการเรียนแบบท่องจำ และเรียนเพื่อสอบอย่างสิ้นเชิง เพราะการเรียนรู้แบบองค์รวมเน้นการเรียนรู้ครบทุกมิติ และเรียนเพื่อให้รู้จักสังคม โดยเป็นการเชื่อมโยงระหว่างความคิด และข้อมูล ที่สำคัญ ยังเชื่อมโยงกับจิตใจด้วย

แต่ดูเหมือนการเรียนรู้อย่างเป็นองค์รวม จะเป็นเรื่องที่ยังไม่ถูกผลักดันในภาคการศึกษาของไทยอย่างเพียงพอ หากลองพิจารณาจะเห็นว่าเรื่องนี้กลับมีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะเป็นรูปแบบที่เหมาะสมกับยุค disruption ซึ่งเทคโนโลยีมีบทบาทในการท้าทายความสามารถ และสติปัญญาของมนุษย์ ทำให้ต้องเติมสมรรถนะที่จำเป็นอย่างทันท่วงที จนต้องใช้รูปแบบการเรียนรู้แบบย้อนศร คือ การกลับไปขยายศักยภาพภายในที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวให้ได้ฉายแววออกมา ทำในสิ่งที่เคยคิดว่ายาก ให้สำเร็จอย่างรวดเร็ว

ด้วยเหตุผลนี้ สถาบันอาศรมศิลป์ สถาบันการเรียนรู้อย่างเป็นองค์รวมเพื่อรับใช้สังคม จึงร่วมกับศูนย์จิตตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล จัดงานระพีเสวนาและจิตตปัญญาศึกษา ในหัวข้อ "การเรียนรู้อย่างเป็นองค์รวม สู่ความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ (Holistic Learning for Thriving to be Wholesome)" โดยมีผู้ทรงคุณวุฒิจากต่างประเทศ มาร่วมนำเสนอประสบการณ์ ผ่านเวทีเสวนา และวงสนทนาย่อยใช้ความรักและปัญญาความรัก ความเข้าอกเข้าใจเป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาแบบองค์รวม เพราะแท้จริงแล้ว ปัญญาเป็นสิ่งที่ผสมผสานระหว่างสิ่งที่อยู่ในใจของเรา และสิ่งที่เป็นความจริง โดย "ดร.โทบิน ฮาร์ท" ศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยา State University of West Georgia อธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า เราไม่ควรทำการศึกษาที่ทำร้ายนักเรียน ซึ่งหมายถึงการบีบคั้นให้นักเรียนไม่มีขีดจำกัด ให้เขาเรียนในสิ่งที่เขาไม่ได้รัก เพราะหากทำอย่างนั้น เด็กจะไม่เกิดปัญญา และเท่ากับว่าเป็นการทำร้ายโลกของเราอีกด้วย

"ในศตวรรษที่ 21 เป็นยุคที่เทคโนโลยีก้าวหน้า ข้อมูลมหาศาล (big data) ส่งผลให้เราต้องเรียนรู้มากขึ้น ความรู้จึงกลายเป็นสินค้า และถูกจัดหมวดหมู่ให้แยกออกจากตัวตน เราจะต้องมีความรู้เนื้อ รู้ตัว เพื่อช่วยเปิดจิตใจให้พร้อมที่จะเรียนรู้ และใช้การเรียนรู้แบบองค์รวมหลอมรวมตัวเรา แทนที่จะมองว่าเราจะอยู่ตรงไหนในอนาคต แต่ควรหาวิธีว่าเราจะรู้เรื่องต่าง ๆ ในปัจจุบันขณะนั้นได้อย่างไร และทำการแยกแยะ แกะปมต่าง ๆ"

ดังนั้น สถานศึกษาจะต้องหันมามองว่า จะทำอย่างไรให้การเรียนแบบเป็นองค์รวมถูกหลอมรวมในโรงเรียน อาจต้องใช้วิธีให้เด็กมองมุมสูงลงมา เพื่อให้เห็นเบื้องลึกของหัวใจ อยู่กับปัจจุบัน และอีกวิธีหนึ่งที่ทำให้เราเรียนรู้แบบองค์รวมได้ คือ ความสัมพันธ์ การมีส่วนร่วมกันและกัน ไม่ใช่เพียงการมีปฏิสัมพันธ์

ฝึกเจริญสติทุกชั้นเรียน

"นพ.นิมรอด เชียนแมน" ผู้อำนวยการศูนย์ฝึกสติแห่งอิสราเอล (Israel Center for Mindfulness in Education) จากประเทศอิสราเอล กล่าวว่า การปรับการเจริญสติให้เข้ากับการศึกษาเป็นการฝึกฝนความตั้งใจของเด็ก เพราะการเจริญสติช่วยสร้างความเข้าใจในมิติของการตระหนักรู้ การจัดการอารมณ์ สุขภาวะ และการรับรู้ความสามารถของตนเอง

"การเรียนรู้เรื่องสติและการเรียนรู้ภายในจิตใจอย่างลึกซึ้ง มีโอกาสเรียนรู้ได้ตั้งแต่ระดับอนุบาลจนถึงระดับสูง ด้วยการใช้วิธีทำสมาธิ เช่น การนั่งก็ต้องนั่งอย่างมีสติ ให้รู้ว่านั่งเต็มที่ เต็มตัว เต็มก้น เต็มขา จิตรู้ว่าปัจจุบันนั่งอยู่ มีฐานที่หนักแน่น แล้วบอกตนเองว่า กำลังหายใจเข้า หายใจออก อยู่กับปัจจุบัน ก็จะทำให้ชี้เป้าหมายที่ถูกต้องได้"

"ควรต้องสร้างโรงเรียนที่สามารถเชื่อมโยงความเข้าใจตัวตนภายในของเด็ก และการศึกษาไม่ควรเพ่งเล็งไปที่เรื่องเกรด เพราะมีประเด็นปัญญาที่ท้าทายและสำคัญกว่ามากมาย เช่น การขาดปัญญาที่แข็งแกร่ง จะทำให้เกิดภาวะซึมเศร้าทั้งในเด็กและผู้ใหญ่ ทำให้การตัดสินปัญหาต่าง ๆ ผิดทาง เกิดพฤติกรรมเสี่ยง หรือแม้แต่ส่งผลต่อปัญหาในการกิน กินมากเกินไปเพราะความเครียด ซึ่งปัญหาเหล่านี้ไม่สามารถแก้ไขโดยความรู้ทางวิชาการ"

"ผมได้ทดลองประยุกต์การฝึกเจริญสติในระบบการศึกษาของอิสราเอลระดับอนุบาลและประถม และกำลังจะเริ่มทำกับระดับมัธยม ส่วนในระดับมหาวิทยาลัย มีสถาบันทางภาคเหนือของประเทศเริ่มกระบวนการสอนนักศึกษาให้เป็นนักบำบัดฝึกการเจริญสติบ้างแล้ว"
โรงเรียนเป็นสถานที่เยียวยา
"โรงเรียนต้องเป็นที่สร้างกระบวนการ ไม่ใช่สร้างผลลัพธ์ทางเศรษฐกิจ" คำพูดดังกล่าวเป็นของ "ดร.อะลิซาเบ็ธ บีเวน" ประธานหลักสูตรและผู้บริหารระดับสูงของสถาบันการศึกษาองค์รวมแห่งแคลิฟอร์เนีย (California Institute of Integral Studies) โดยเธออธิบายว่า มีหลายครั้งที่เห็นการทำงานเกี่ยวกับการพัฒนาเด็ก ซึ่งแทนที่จะให้เด็กได้รับการพัฒนาตามธรรมชาติ แต่กลับให้เด็กฝืนพัฒนาการของตนเองให้มากที่สุด และผู้ใหญ่ลืมไปว่าการเป็นเด็กเป็นกระบวนการเจริญเติบโตตามช่วงเวลา ไม่ใช่จัดการให้เขาอยู่ตรงจุดที่ไม่เหมาะกับวัย

"ทุกโรงเรียนมีศักยภาพในการทำหน้าที่เป็นสถานที่แห่งความหวัง ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เป็นชุมชน และเป็นที่เยียวยารักษาในยุคสมัยที่ทุกอย่างก้าวไปรวดเร็ว แต่โรงเรียนต้องกลับมาคิดว่า ได้เคารพช่วงวัยของเด็กหรือยัง และต้องย้อนกลับมามองให้ถ้วนว่า พร้อมทำหน้าที่อันยากเย็นหรือไม่"

"เราพบว่ามีปัจจัยหลายอย่างที่บ่งชี้ถึงความจำเป็นในการสร้างการศึกษาเชิงเยียวยา เช่น สภาวะกดดันจากชีวิต ที่สมัยนี้ไม่ได้ตอบสนองความต้องการที่แท้จริงของเด็กที่กำลังเติบโต ดังนั้น การเรียนการสอนแบบองค์รวม และการให้การศึกษาแบบเข้าใจบาดแผลในใจของเด็ก จะช่วยสนับสนุนการพัฒนาด้านสติปัญญา ร่างกาย อารมณ์ สังคม และจิตใจ รวมถึงสุขภาพโดยรวม ปัจจัยเหล่านี้เป็นการพัฒนาที่นอกเหนือจากการศึกษาแบบดั้งเดิม ซึ่งมุ่งเน้นสาระทางวิชาการและการสอนในห้องเรียนจะทำได้"
นับว่าองค์ความรู้ที่ผู้เชี่ยวชาญร่วมแชร์ในครั้งนี้ แสดงให้เห็นความสำคัญของกระบวนการจัดการความรู้แบบองค์รวม แทนที่จะจำทุกสิ่งอย่างแยกกัน ควรเลือกที่จะโฟกัสไปที่ความสัมพันธ์ระหว่างข้อมูล องค์ความรู้ และจิตใจ จนพัฒนาเป็นปัญญาที่จะสร้างคนให้มีความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์

# data[].attributes.attachment_link.title
การเรียนรู้แบบองค์รวม ทางรอดการศึกษายุค Disruption

# data[].attributes.attachment_link.description
การเรียนรู้แบบองค์รวม (holistic learning) เป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับการเรียนแบบท่องจำ และเรียนเพื่อสอบอย่างสิ้นเชิง เพราะการเรียนรู้แบบองค์รวมเน้นการเรียนรู้ครบทุกมิติ และเรียนเพื่อให้รู้จักสังคม โดยเป็นการเชื่อมโยงระหว่างความคิด และข้อมูล ที่สำคัญ ยังเชื่อมโยงกับจิตใจด้วย แต่ดูเหมือนการเรียนรู้อย่างเป็นองค์รวม จะเป็นเรื่องที่ยังไม่ถูกผลักดันในภาคการศึกษาของไทยอย่างเพียงพอ หากลองพิจารณาจะเห็นว่าเรื่องนี้กลับมีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะเป็นรูปแบบที่เหมาะสมกับยุค disruption ซึ่งเทคโนโลยีมีบทบาทในการท้าทายความสามารถ และสติปัญญาของมนุษย์ ทำให้ต้องเติมสมรรถนะที่จำเป็นอย่างทันท่วงที จนต้องใช้รูปแบบการเรียนรู้แบบย้อนศร คือ การกลับไปขยายศักยภาพภายในที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวให้ได้ฉายแววออกมา ทำในสิ่งที่เคยคิดว่ายาก ให้สำเร็จอย่างรวดเร็ว ด้วยเหตุผลนี้ สถาบันอาศรมศิลป์ สถาบันการเรียนรู้อย่างเป็นองค์รวมเพื่อรับใช้สังคม จึงร่วมกับศูนย์จิตตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล จัดงานระพีเสวนาและจิตตปัญญาศึกษา ในหัวข้อ "การเรียนรู้อย่างเป็นองค์รวม สู่ความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ (Holistic Learning for Thriving to be Wholesome)" โดยมีผู้ทรงคุณวุฒิจากต่างประเทศ มาร่วมนำเสนอประสบการณ์ ผ่านเวทีเสวนา และวงสนทนาย่อยใช้ความรักและปัญญาความรัก ความเข้าอกเข้าใจเป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาแบบองค์รวม เพราะแท้จริงแล้ว ปัญญาเป็นสิ่งที่ผสมผสานระหว่างสิ่งที่อยู่ในใจของเรา และสิ่งที่เป็นความจริง โดย "ดร.โทบิน ฮาร์ท" ศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยา State University of West Georgia อธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า เราไม่ควรทำการศึกษาที่ทำร้ายนักเรียน ซึ่งหมายถึงการบีบคั้นให้นักเรียนไม่มีขีดจำกัด ให้เขาเรียนในสิ่งที่เขาไม่ได้รัก เพราะหากทำอย่างนั้น เด็กจะไม่เกิดปัญญา และเท่ากับว่าเป็นการทำร้ายโลกของเราอีกด้วย "ในศตวรรษที่ 21 เป็นยุคที่เทคโนโลยีก้าวหน้า ข้อมูลมหาศาล (big data) ส่งผลให้เราต้องเรียนรู้มากขึ้น ความรู้จึงกลายเป็นสินค้า และถูกจัดหมวดหมู่ให้แยกออกจากตัวตน เราจะต้องมีความรู้เนื้อ รู้ตัว เพื่อช่วยเปิดจิตใจให้พร้อมที่จะเรียนรู้ และใช้การเรียนรู้แบบองค์รวมหลอมรวมตัวเรา แทนที่จะมองว่าเราจะอยู่ตรงไหนในอนาคต แต่ควรหาวิธีว่าเราจะรู้เรื่องต่าง ๆ ในปัจจุบันขณะนั้นได้อย่างไร และทำการแยกแยะ แกะปมต่าง ๆ" ดังนั้น สถานศึกษาจะต้องหันมามองว่า ...

# data[].attributes.headline
กิจกรรม รู้สึกพอเพียง

# data[].attributes.subject
กิจกรรม รู้สึกพอเพียง

# data[].attributes.body
ความสุขครั้งล่าสุดของฉันคือเมื่อวาน(วันที่26/02) เป็นวันที่สอบวิชาเคมีเสร็จแล้ว ทำให้มีเวลาพักผ่อนเต็มที่ ได้ดูหนัง เล่นเกม ด้วยความสบายใจ