# data[].attributes.body
Hey matties,

Ik neem jullie graag mee in het boek "Perenbomen bloeien wit", geschreven door Gerbrand Bakker en uitgegeven in 2007.

Groetjes, Tijmen

# data[].attributes.body
"Perenbomen bloeien wit" gaat over een plattelandsgezin: vader Gerard, tweeling Klaas en Kees, jongste broer Gerson en hun hond Daan. Hun moeder Marian is jaren geleden met haar minnaar naar Italië gegaan.

Thuis, op het platteland, spelen de broers vaak het spel "zwart": degene die met ogen dicht het dichtstbij het vooraf gekozen doel staat, wint. Later wordt "blind spelen" werkelijkheid voor Gerson.

Als de broers onderweg naar opa en oma een discussie krijgen over de kleur van de bloesem van peren- en appelbomen, raakt Gerard afgeleid en botst hij tegen een andere auto aan. Gerard en de tweeling raken lichtgewond, Gerson belandt op de intensive care en raakt blind. Niemand van het gezin kan echt met deze nieuwe situatie omgaan, en Gerson zelf wordt nog eenzamer dan hij al was.

Als Gerson thuis weer "zwart" speelt met zijn broers en in een sloot valt, voelt Gerson zich fijn. Later, wanneer ze weer bij opa en oma zijn, besluit Gerson om een meer in te lopen en niet meer terug te komen. Hond Daan is daar als enige getuige van. Gerson heeft rust gevonden, in de sloot en bij zijn favoriete zoekplaats bij het spel zwart de grafsteen.

# data[].attributes.body
Ik vind "Perenbomen bloeien wit" een mooi, maar ook best wel droevig verhaal. Voor iedereen uit het gezin en vooral voor Gerson.

Ik kan me goed inleven in het verhaal, en vooral in Gerson:

Ik zou mijn moeder ook missen, als ik haar nooit meer zou zien.

Ik zou ook niet weten hoe ik blind zijn zou moeten accepteren en eraan zou moeten wennen.

Ik zou me ook niet begrepen voelen door mijn vader, als hij me onder druk zet om met mijn blindheid aan de slag te gaan terwijl ik eigenlijk gewoon nog heel verdrietig hierover ben.

Het verhaal is makkelijk geschreven en er gebeurt telkens wel weer iets. Dat zorgt ervoor dat je het verhaal snel leest en snel wilt verder lezen. Het verhaal is echt niet saai. Er gebeuren ook dingen, die ik niet aan zag komen. Dat Gerson zo het meer in liep en niet meer terug kwam. Hoe eenzaam en onbegrepen heeft hij zich wel niet gevoeld? Echt verdrietig.

# data[].attributes.body
"Thuis, dit huis, is een kooi. Een duistere kooi waaruit ik misschien nooit kan ontsnappen. Klaas en Kees zijn vriendelijke, zachtaardige bewakers. Gerard is een iets minder vriendelijke bewaker. Hij brengt onrust, hij stelt vragen, hij wil me dwingen tot keuzes. Ik wil uitstellen, ik wil niet vooruit denken. Ik wil niets. Ik wil rust."

# data[].attributes.body
Hey matties,

Graag deel ik 3 plaatsen in "Perenbomen bloeien wit" met jullie, die ik bijzonder vind. Uiteraard zal ik jullie ook zeggen waarom ik dat vind.

Groetjes, Tijmen

# data[].attributes.body
Ervaren hoe het is om blind te zijn. Als je niet kunt zien, is niets meer vanzelfsprekend. Je wordt er onzeker en voorzichtig van. Je moet moeite doen, je moet je focussen en concentreren, en je moet je andere zintuigen nog beter gebruiken. Hoe gek het ook klinkt, het lijkt me heel vermoeiend.

De broers spelen het spel “zwart” heel vaak samen. Hoe bizar is het dan dat Gerson echt blind wordt. Het lijkt alsof ze er niet mee weten om te gaan. Het contact tussen Gerson en zijn broers en vader wordt nog wat ongemakkelijker. Er wordt niet echt met elkaar hierover gesproken. Dit zou ik echt niet fijn vinden. Ik zou mijn verdriet op zo'n moment veel meer uiten dan dat Gerson doet.

# data[].attributes.body
Na het auto-ongeluk belandt Gerson op de intensive care. Gerson wordt daar geholpen door een behulpzame verpleger. Hij adviseert Gerard en de tweeling om Gerson aan te raken en tegen hem te praten. Gerard vindt het moeilijk. Hij komt wel naar Gerson toe, omdat hij zich schuldig voelt, maar aanraken en praten tegen Gerson doet hij niet. De tweeling doet het wel, maar het voelt toch nog wel onwennig. Waarom is dat? Ik vind het een beetje raar. Dit wordt nog duidelijker als hond Daan stiekem meegenomen wordt naar de IC en direct Gerson op zijn verwonde gezicht likt. De hond Daan geeft om Gerson om wie hij is, zonder of met handicap. Gerson voelt deze liefde en geeft voor het eerst een teken van leven na deze aanrakingen van Daan.

# data[].attributes.body
3 maanden na het ongeluk gaan de jongens logeren bij opa en oma. Ze worden weggebracht door Gerard. Op verzoek van Gerson nemen ze dezelfde route als die ze bij het ongeluk namen. Bij de boomgaarden stoppen ze. Klaas bekijkt de perenbomen en constateert dat Gerson inderdaad gelijk had over hoe de perenbomen bloeien. Ze bloeien wit.

Mooi dat Gerson in staat was om nog een keer dezelfde route te rijden en dat Klaas Gerson gelijk gaf. Beide lijken me een soort verwerking van het auto-ongeluk.

Daarna rijden ze weer door. Vlak voor het kruispunt van het ongeluk kan Gerard niet meer verder rijden. Hij voelt de schuld weer opkomen. Totdat Gerson tegen zijn vader zegt dat hij niets aan het ongeluk kon doen. Pas toen kon Gerard weer verder rijden naar zijn ouders. Hij was opgelucht.

Ik vind het een groot gebaar van Gerson dat hij zijn vader vergeeft voor het auto-ongeluk. Het lijkt alsof Gerson al afscheid aan het nemen is.

# data[].attributes.body
Hey matties,

Na het lezen van dit boek ben ik blij met mijn vrienden, mijn matties. Heel erg bedankt dat jullie mijn blog gelezen hebben. Ik hoop dat jullie het leuk vonden.

Tot de volgende keer dan maar weer, Tijmen