# data[].attributes.body
Napisz opowiadanie inspirowane utworem Stanisława Mrożka rozpoczynające się od słów "Kogut przeczytał ogłoszenie..."

# data[].attributes.headline
KROK 2.           Zapoznaj się opowiadaniem "Artysta" Stanisława Mrożka ze strony 157. w podręczniku 

# data[].attributes.subject
KROK 2.           Zapoznaj się opowiadaniem "Artysta" Stanisława Mrożka ze strony 157. w podręczniku 

# data[].attributes.body
1. Przeczytaj tekst.
2. Odpowiedz na pytania z ćw. 1. s. 157. (pod tekstem).
3. Wykonaj tabelkę z ćw. 2. s. 158.

# data[].attributes.headline
KROK 3.               PRACA DLA WSZYSTKICH

# data[].attributes.subject
KROK 3.               PRACA DLA WSZYSTKICH

# data[].attributes.body
Przypomnij sobie formę użytkową jaką jest ogłoszenie.
W imieniu dyrektora cyrku napisz ogłoszenie pt. "Potrzebujemy zwierząt do pracy w cyrku".

# data[].attributes.headline
KROK 3.             Wyjaśnij hasła: absurd, artysta, ambicja, chora ambicja, groteska. 

# data[].attributes.subject
KROK 3.             Wyjaśnij hasła: absurd, artysta, ambicja, chora ambicja, groteska. 

# data[].attributes.body
Skorzystaj ze słownika.

# data[].attributes.attachment_link.description
Słownik języka polskiego PWN - znaczenie słów, ich pisownia, odmiana i pochodzenie, frazeologia, porady i ciekawostki językowe. Największe w Polsce wiarygodne źródło informacji poprawnościowych Wydawnictwa Naukowego PWN.

# data[].attributes.body
"Kruk i lis" - przypomnienie bajki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pochlebstwo, Podstęp, Próżność, KorzyśćBywa często zwiedzionym,

Kto lubi być chwalonym.

Kruk miał w pysku ser ogromny;

Lis, niby skromny,

Przyszedł do niego i rzekł: "Miły bracie,

Nie mogę się nacieszyć, kiedy patrzę na cię!

Cóż to za oczy!

Ich blask aż mroczy!

Czyż można dostać

Takową postać?

A pióra jakie!

Szklniące[1], jednakie.

A jeśli nie jestem w błędzie,

Pewnie i głos śliczny będzie."

Więc kruk w kantaty[2]; skoro pysk rozdziawił,

Ser wypadł, lis go porwał i kruka zostawił.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ignacy Krasicki, Bajki nowe, Kruk i lis :: Wolne Lektury

# data[].attributes.attachment_link.description
Pochlebstwo, Podstęp, Próżność, KorzyśćBywa często zwiedzionym, Kto lubi być chwalonym. Kruk miał w pysku ser ogromny; Lis, niby skromny, Przyszedł do niego i rzekł: "Miły bracie, Nie mogę się nacieszyć, kiedy patrzę na cię! Cóż to za oczy! Ich blask aż mroczy! Czyż można dostać Takową postać? A pióra jakie!

# data[].attributes.body
"Kruk i lis" - ilustracja

# data[].attributes.headline
KROK 2.               KARTA PRACY DO TEKSTU 

# data[].attributes.subject
KROK 2.               KARTA PRACY DO TEKSTU 

# data[].attributes.body
Pobierz kartę pracy. Przypomnij sobie bajkę Ignacego Krasickiego "Kruk i lis". Który z bohaterów miała odznaczał się przesadną ambicją? Wykonaj kartę.

# data[].attributes.body
Muzeum Karykatury - praca autora

# data[].attributes.attachment_link.description
Muzeum Karykatury im. Eryka Lipińskiego w Warszawie Museum of Caricature in Warsaw

# data[].attributes.body
Na tej platformie znajdziesz notę o Stanisławie Mrożku oraz fragment jednego z opowiadań. Powtórzysz sobie o stylizacji językowej.
Zapoznaj się z informacjami o autorze. Przeczytaj fragment opowiadania "Wesele w Atomicach".  Przeczytaj informację o stylizacji językowej. Wykonaj ćw. 1. i 3.3. (na platformie).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hej, wysoko ci u nas technika stanęła, wysoko...

Pan młody miał pod lasem niezły kawał laboratorium i coś ze dwa reaktory wedle cesarskiego gościńca, zaś w samym obejściu nieduży, ale schludny zakład chemicznej syntezy. Pannie młodej ojciec dawał w posagu całą siłownię, w dobrym punkcie, w samym środku wsi, przy kościele. A do tego miała w malowanym kufrze chyba ze sześć patentów z dziedziny biochemii. Nic dziwnego, że młodzi byli dobrani i rodzice obojga wnet się na małżeństwo zgodzili. I ogłoszono w Atomicach wesele.

Akuratżem walcował blachę na zimno, jak brat panny młodej przyszedł na wesele mnie zapraszać. Był ci to postawny uczony, kolega mój jeszcze z . Boga pochwalił, bose nogi na słomiance wytarł i na przysiadł.

Trochę trudno nam było rozmawiać, bo tego roku odrzutowce szczególnie jakoś licznie się zleciały i pola startowe za stodołą sobie uwiły, coraz też któryś w powietrze wzlatywał i głośnym świegotem swoim słowa nasze tłumił.

- Ano, wydajemy ją za mąż! - westchnął gość. - Ino żeby awantury jakiej na weselu nie było - dodał strapiony.

- Coby miała być - odpowiedziałem. - Przecie to jest wesele pokoju, no nie?

Posiedzieliśmy jeszcze z kwadrans, popatrzyli, jak dzieci wracają drogą z uniwersytetu, jak stary Józwa zwozi do stodoły paliwo, a potem pożegnał się i poszedł.

Nadszedł dzień wesela. Trochę nieporęcznie wypadło, bo akurat w tym czasie zaczęli u nas przekształcać przyrodę.

Kiedym na miejsce przyszedł, akurat zaczynały się oczepiny. Druhny śpiewały:

Jak cię będą czepić,
spojrzyj do powały,
żeby twoje dzieci
czarne oczka miały.

Potem zrobiły jej elektrolizę i wyprowadziły do komory ciśnień.

Ale dopiero po kościele zaczęła się prawdziwa zabawa.

Stałem na przyzbie, żeby przedwieczornym powietrzem odetchnąć. Z izby dochodziły różne dźwięki , to znów . Coraz to buchały przyśpiewki a przytupywania. Kłębiły się, wrzały jurne siły wytwórcze. Na niebie pojawiła się gwiazda. Dzieci rzucały w nią kamieniami.

Wesele trwało w pełni, gdy jakoś przed jedenastą wyskoczył na środek młody Smyga zza rzeki, tancerz zawołany, pieśniarz i filut. Okręcił się parę razy, stanął przed orkiestrą i zaśpiewał na poczekaniu:

Już się przed wsią naszą
jasna przyszłość mości,
przez szczęście społeczeństwa
do szczęścia ludzkości!
Oj, dana, oj, dana!

Najpierw trzeba zacząć
od spraw moralności:
do szczęścia społeczeństw
przez ducha czystości!
Hop, dziś!

Ale już gwałt się podniósł i rwetes, i na środku izby zaczęły szybko wyrastać ogromne niebieskie paprocie - zwyczajna rzecz przy wzmożonej radioaktywności w zamkniętym pomieszczeniu. Już i inne rakiety latać zaczęły, jeden tylko Bańbuła zachował przyzwoitość i konwencjonalnie rżnął nożem. Wtem gwizd ostry się rozległ. To gospodarz, widząc, że inaczej gości nie uspokoi, skoczył do domowego rezerwuaru, odkręcił kurek i gazy bojowe na izbę puszczając, rozpoczął zakażanie. Rzucili się wszyscy do kombinezonów, ale mój okazał się nieszczelny, ponadto śpiący już trochę byłem, więc postanowiłem zaniechać zabawy i pomału do domu się zbierać.

Noc była jasna, bo od zagrody, gdzie odbywało się wesele - takie promieniowanie biło, że bez trudu drogę znajdywałem. Szło się rześko, bo deszczyk radioaktywny też skropił raz i drugi. Trochę mi tylko to przeszkadzało, że czułem ssanie w organizmie, no, ale po zabawie - to rzecz zwyczajna - no i to, że zaczęły mi wyrastać dodatkowe nóżki, po trzy pary z każdej strony, zielony róg na czole, a na grzbiecie chitynowy pancerzyk. Jakoś jednak dobrnąłem do chałupy, przelazłem przez szparę w ramie okiennej i znalazłszy sobie zaciszne miejsce na listwie za szafą, z dala od pająków - zasnąłem spokojnie, rozpamiętując, jak to było na tym hucznym weselisku.

# data[].attributes.attachment_link.title
Tradycja i przyszłość, czyli stare i nowe - nie tylko w krzywym zwierciadle

# data[].attributes.attachment_link.description
Hej, wysoko ci u nas technika stanęła, wysoko... Pan młody miał pod lasem niezły kawał laboratorium i coś ze dwa reaktory wedle cesarskiego gościńca, zaś w samym obejściu nieduży, ale schludny zakład chemicznej syntezy. Pannie młodej ojciec dawał w posagu całą siłownię, w dobrym punkcie, w samym środku wsi, przy kościele.

# data[].attributes.body
rysunki

# data[].attributes.body
Plakat

# data[].attributes.body
Doskonała prezentacja o Stanisławie Mrożku. Zapoznaj się!

# data[].attributes.attachment_link.description
Informacje ogólne Początek kariery Sławomir Mrożek (przyszedł na świat 29 czerwca 1930 r. w Borzęcinie, zmarł 15 sierpnia 2013 w Nicei)- polski prozaik, satyryk, dramatopisarz i rysownik. Autor wielu satyrycznych opowiadań i utworów dramatycznych o tematyce filozoficznej,

# data[].attributes.headline
KROK 1.          Spotkanie z Mrożkiem w 2012r.  

# data[].attributes.subject
KROK 1.          Spotkanie z Mrożkiem w 2012r.  

# data[].attributes.body
Posłuchaj!

# data[].attributes.body
Posłuchaj!

# data[].attributes.body
Wywiad ze Stanisławem Mrożkiem
Zapoznaj się!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
TYGODNIK POWSZECHNY: - "Zawsze chciałem umrzeć tak, żeby przedtem mieć czas na usunięcie śladów po sobie. Nawet moje fajki spalić" - pisze Pan w jednym z listów do wieloletniego przyjaciela, Wojciecha Skalmowskiego. Tymczasem autobiografia "Baltazar", wydane przed dwoma laty listy do Jana Błońskiego czy mająca być tematem naszej rozmowy korespondencja ze Skalmowskim świadczą o tym, że dziś nie zależy już Panu na tak całkowitej dyskrecji... SŁAWOMIR MROŻEK: - Przez lata miałem koncepcję, by zacierać za sobą wszelkie możliwe ślady. Dlatego też w swoim czasie zdecydowałem się zamieszkać w Meksyku, dokąd wyjechałem głównie po to, by zniknąć - może nie w ogóle, ale zniknąć ze sceny, uciec od głupoty, która latami doskwierała mi w Paryżu, czy w ogóle na Zachodzie. Mierziło mnie szczególnie hasło "walki o pokój", powtarzane bez przerwy przez francuską lewicę i wszystkie tzw. siły postępu. Wiedziałem o komunizmie cokolwiek więcej niż przeciętny Francuz, gdy więc słyszałem ich opinie na tematy polityczne, to albo z trudem zmuszałem się do milczenia, albo wybuchałem. Irytowała mnie też wszelkiego rodzaju "political correctness" - gdy w Stanach ciągle powtarzano mi, że powinienem kochać Murzynów, czułem, że zaczynam stawać się rasistą. Należało uciec od tego jak najdalej. Długo zacierałem ślady, ale wyrzekłem się tej taktyki, wróciwszy do Polski po 33 latach emigracji. Koncepcja się zmieniła. Wróciłem, zacząłem na nowo żyć w Polsce, przez pewien czas byłem nawet bardzo otwarty na wszelkie spotkania czy rozmowy i dopiero później zacząłem kategorycznie ich odmawiać. Oczywiste jest, że mieszkając w Polsce nie mam szans być "człowiekiem znikąd", co udawało mi się w Meksyku. Więc nawet nie próbuję: stąd decyzja, by najpierw opublikować wspomnianą przez panów korespondencję z Błońskim, a teraz gruby tom listów Skalmowskiego i moich. Oba te tomy są w jakiś sposób moim wewnętrznym autoportretem. A także w znacznej mierze świadectwem zmagań z polskością, nie tylko Sławomira Mrożka, ale także Jana Błońskiego i Wojciecha Skalmowskiego.

SŁAWOMIR MROŻEK: - Przez całe życie prowadziłem obfitą korespondencję z wieloma osobami, ale jej większość niszczyłem, zachowywałem tylko listy dla mnie naprawdę istotne, a takie właśnie pisywał Wojciech Skalmowski. Gdy ukazała się korespondencja z Błońskim, Skalmowski wyjawił, że zachował wszystkie listy, które do niego pisałem począwszy od początku lat 70. aż do roku 2003, uznałem więc, że jeśli się zgadza, możemy je opublikować. Podobnie istotna jest dla mnie wieloletnia korespondencja ze Stanisławem Lemem, po jego śmierci byłem zatem gotów zgodzić się na jej upublicznienie, niestety po chwilowym entuzjazmie rodzina pisarza sprzeciwiła się temu pomysłowi.TYGODNIK POWSZECHNY: - Pod pseudonimem Maciej Broński Pana przyjaciel sporo pisywał do "Kultury". To człowiek o szerokich zainteresowaniach: pisał o Norwidzie i Mickiewiczu, o Mrożku i Iwaszkiewiczu, ale także o Nabokovie - był jednym z pierwszych Polaków, którzy zachwycili się jego twórczością - czy o Zinowiewie, głośnym dysydencie radzieckim. Fascynował się prozą V. S. Naipaula, i to w czasach, kiedy nikt nie spodziewał się, że otrzyma on Nobla. Jako naukowiec przez dziesięciolecia badał irańskie języki i religie. Ale w listach nie skrywa, że ma poczucie zmarnowanego życia...
Ze Skalmowskim poznaliśmy się na początku lat 50. na studiach orientalistycznych, których ja nie skończyłem, on natomiast tak, potem zaś zrobił doktorat z iranistyki na berlińskim uniwersytecie i podjął pracę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pod koniec lat 60. był na stypendium naukowym w Teheranie i tam dotarły doń wieści o wydarzeniach marcowych, które przejęły go takim obrzydzeniem, że zdecydował się nie wracać do Polski: najpierw wykładał na Harvardzie - wtedy właśnie spotkaliśmy się po latach i odnowiliśmy naszą przyjaźń, która trwa do dziś - potem otrzymał propozycję pracy na Katolickim Uniwersytecie w Leuven, gdzie zajmował się nie tylko iranistyką, ale prowadził też zajęcia na slawistyce, a więc przybliżał studentom m.in. polską kulturę i literaturę. Ja w tym czasie żyłem w Paryżu albo w Berlinie. Jeśli więc czas pozwalał, spotykaliśmy się czy to w Paryżu, czy to w Brukseli, gdzie Wojtek zamieszkał, przede wszystkim jednak pisywaliśmy do siebie. Skalmowski stał się dla mnie bardzo ważnym i bliskim człowiekiem.

TYGODNIK POWSZECHNY: - Józef Czapski miał mu wtedy powiedzieć: pan nic nie rozumie, bo pan jest człowiekiem dnia, a nie nocy...

SŁAWOMIR MROŻEK: - Bo dyskrecja jest dla mnie, a i dla Skalmowskiego, rzeczą naturalną. TYGODNIK POWSZECHNY: - Wspomniał Pan, że ta korespondencja to m.in. świadectwo zmagania się z polskością. Wybrał Pan emigrację, by się uwolnić od PRL-u, ale też od anachronicznej polskości, wyzwolić od presji kolektywu, którego Pan organicznie nie trawi.

# data[].attributes.attachment_link.description
TYGODNIK POWSZECHNY: - "Zawsze chciałem umrzeć tak, żeby przedtem mieć czas na usunięcie śladów po sobie. Nawet moje fajki spalić" - pisze Pan w jednym z listów do wieloletniego przyjaciela, Wojciecha Skalmowskiego. Tymczasem autobiografia "Baltazar", wydane przed dwoma laty listy do Jana Błońskiego czy mająca być tematem naszej rozmowy korespondencja ze Skalmowskim świadczą o tym, że dziś nie zależy już Panu na tak całkowitej dyskrecji...