# data[].attributes.headline
Η ΒΑΡΙΕΣΤΗΜΕΝΗ ΤΣΙΧΛΑ

# data[].attributes.subject
Η ΒΑΡΙΕΣΤΗΜΕΝΗ ΤΣΙΧΛΑ

# data[].attributes.body
Αγαπητοί και αγαπητές μου, ποιητές και ποιήτριες του κύκλου του Ροντάρι ποιητών,ουάου...ωραίο ακούγεται....αυτή που το σκέφτηκε αξίζει πολλά συγχαρητήρια....σας ξανά αποχαιρετώ ανάλαφρα, γλυκά...φραουλένια.

Κάθε ζαριά και ένα λεπτό. Μέσα στα έξι περίπου λεπτά που κρατάει « Η Βαριεστημένη Τσίχλα» προσπάθησα να χωρέσω έξι χαρακτηριστικά και από τις έξι αποστολές που μας ανατέθηκαν... μπορείτε να τα βρείτε;;;; Για να δούμε...

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΒΑΡΙΕΣΤΗΜΕΝΗ ΤΣΙΧΛΑ - (παραμύθι διαχείρισης εγκλεισμού της εποχής του Κορωνοϊού)

# data[].attributes.headline
Η επανάσταση στη Φουτούπολη

# data[].attributes.subject
Η επανάσταση στη Φουτούπολη

# data[].attributes.body
Έναν καιρό και μια φορά στην Φρουτούπολη ζούσαν πολλά-πολλά φρούτα, μεγάλα και μικρά, ώριμα κι ανώριμα, ζουμερά και ξερά, αποξηραμένα εννοούσα, με κουκούτσια και χωρίς, από χρώματα χαμός, κόκκινα, κίτρινα, πράσινα, μοβ, ροζ, μπλε, άσπρα, δίχρωμα, μονόχρωμα, πολλά, πάρα πολλά… δεν είναι το θέμα τα είδη των φρούτων αλλού είναι το θέμα μας, αυτό είναι άλλη ιστορία.
Τα φρούτα της φρουτούπολης συγκεντρωνόταν συνήθως σε κεντρικό σημείο της πόλης. Σκοπός τους να φτάσουν στο προορισμό τους, που από τη στιγμή που οι άνθρωποι τα έκοβαν απ’  τα δέντρα, ήταν να φτάσουν στην κοιλιά μεγάλων και κυρίως μικρών για να τους προσφέρουν όλες τις θρεπτικές ουσίες που είχαν, ώστε να είναι όμορφοι, γεροί, δυνατοί και να μεγαλώνουν.
Στήνονταν λοιπόν στο οπωροπωλείο όπως το έλεγε η καλή κοινωνία, μανάβικο όπως το έλεγαν οι πιο λαϊκοί τύποι, μπουτίκ λαχανικών για τους έχοντες χιούμορ ή τους πιο ξεπασμένους και περίμεναν…
Όποιος περνούσε τα έβλεπε και τα  έτρωγε με τα μάτια του. Μάλιστα με τα μάτια του… όχι με το στόμα του, να τα πάρει, να τα πλύνει, να τα καθαρίσει, να τα τεμαχίσει, να τ’ αραδιάσει όμορφα στην πιατέλα και να τα απολαύσει έτσι τρυφερά, τραγανιστά, ζουμερά μοσχομυριστά όπως ήταν…
Περνούσε ο Γιώργος κάποια μέρα «Αχ τι ωραία που είναι αυτά τα πορτοκάλια, τι θεσπέσιο άρωμα!» μονολογούσε «Μμμ, άστο καλύτερα τώρα θα πάω στα γενέθλια του φίλου μου του Πέτρου και θα φάω την τούρτα!» Έμενε το πορτοκάλι στο καλάθι να μαραζώνει.
Βόλταρε η Μαρία με τις φίλες της «Αχ, τι ωραία που μοσχοβολάει ο ανανάς! Τι όμορφος που είναι! Μου τρέχουν τα σάλια!» «Καλέ τι λες;» πεταγόταν η φίλη της η Ελένη «Δε βαριέσαι να τον καθαρίζει και να τον τεμαχίζεις; Άσε τον ανανά, πάρε ένα μπισκοτάκι για να γλυκαθείς» «Ναι, ναι καλύτερα…» κι έμεινε ο ανανάς στο ράφι.
Περνούσε ο Λάμπρος μπροστά από τη βιτρίνα του οπωροπωλείου «Πώπω, τι τέλειο μήλο, γυαλιστερό και στρουμπουλό είναι τούτο!» έλεγε βλέποντάς τα μήλα στο καφάσι «Μπα, θα φάω τη σοκολάτα που μου πήρε ο παππούς μου.» Έμενε το γυαλιστερό στρουμπουλό, τραγανό μηλαράκι στο καφάσι να θολώνει, να μαραγκιάζει και να σαπίζει.
Μα τι κακό ήταν αυτό! Τα περισσότερα από τα φρούτα της Φρουτόπολης έμεναν άθικτα να μαραίνονται, να θολώνουν, να μαλακώνουν και εν τέλει να σαπίζουν. Οι άνθρωποι και ο κυρίως τα παιδιά τα έτρωγαν με τα μάτια τους και άλλες φορές που τα έπαιρναν στο σπίτι απλά μετακόμιση έκαναν. Τα έβαζαν στο ψυγείο και τα ξεχνούσαν. Άνοιγαν το ψυγείο έβγαζαν το παγωτό το έτρωγαν κι έμειναν τα κερασάκια, αντί να γίνουν μια νόστιμη έστω κομπόστα να το νοστιμίσουν περισσότερο. Άλλοτε έπαιρναν το κουτί τον χυμό με τη ζάχαρη και το χρώμα, ευκολία αδελφέ μου, κι έμενε το φρέσκο πορτοκάλι!
─ Δεν πάει άλλο, αφού δεν μας τρώνε γιατί μας κόβουν από τα δέντρα και μας παίρνουν από τον βλαστό μας!
─ Θα κάνουμε διαδήλωση, να ακουστεί το αίτημά μας!
─ Ναι, ναι! Τώρα πάμε όλοι μαζί! Στη κοιλιά του μαθητή και όχι στη χωματερή! 
─ Φάτε φρούτα ζουμερά, για να έχετε σώματα γερά!
─ Κάποιος πρέπει να μιλήσει για μας! 
Τη διαδήλωση των φρούτων την άκουσε ένας διατροφολόγος και ευαισθητοποιημένος έτρεξε να μιλήσει στους ανθρώπους…
Τη διαδήλωση των φρούτων την κατέγραψε με την κάμερά του ένας δημοσιογράφος, πήρε και συνέντευξη από πολλά φρούτα. Έπρεπε να προβάλει τα αιτήματά τους…
Επενέβησαν οι ειδικές δυνάμεις, μάζεψαν τα φρούτα και αφού τα κατέγραψαν έπρεπε τώρα κάτι να κάνουν…

# data[].attributes.headline
Η επανάσταση στη Φρουτούπολη

# data[].attributes.subject
Η επανάσταση στη Φρουτούπολη

# data[].attributes.headline
Το ψέμα του Πινόκιου στη Χιονάτη και οι 7 νάνοι

# data[].attributes.subject
Το ψέμα του Πινόκιου στη Χιονάτη και οι 7 νάνοι

# data[].attributes.body
Τη μέρα που το σύννεφο πήρε τα φιλάκια, τα πήρε και τα πήγε μακριά, πολύ μακριά. Και πήγαινε, πήγαινε ώσπου στο δελτίο των έξι άκουσε για κάτι βροχές
«Φιλάκια μου, τώρα πρέπει να σας αφήσω. Το είπε και ο μετεωρολόγος στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων, δεν πρέπει να τον διαψεύσω… Θα χάσει τη δουλειά του!» Και έτσι τα άφησε το σύννεφο.
Κι ώσπου να φτάσουν  κάτω  στη Γη με τη βροχή παρέα, τούμπες, γέλια, αστεία, πειράγματα,  χαχανητά…Ματς, μουτς, μιτς,  βζιν, βγαν, βζουν, ώσπου προσγειώθηκαν.
Τοκ, τουκ, τικ, ταααακ… «Μα πού φτάσαμε;» λέει το ένα φιλάκι.
«Γιατί είναι τόσο σκληρά εδώ;» αναρωτιέται το άλλο.
«Εμείς είχαμε προορισμό να φτάσουμε σε κάποιον άνθρωπο. Τόσο σκληροί είναι οι άνθρωποι;»  ξαναρωτάει ένα τρίτο.
«Μα γι’ αυτό δεν είμαστε εμείς εδώ; Για να μαλακώνουμε τους σκληρούς ανθρώπους;» πετάχτηκε ένα άλλο.
Και ξαφνικά, βλέπουν μπροστά τους ένα περίεργο πλάσμα.
« Μα, ποιος είσαι εσύ; Γιατί δεν μας μιλάς; Κλαις;» ακούστηκαν πολλές φωνές, όπως ήταν λογικό, γιατί στα φιλιά δεν αρέσει να βλέπουν τους άλλους να κλαίνε, αμέσως θέλουν να επέμβουν.
«Άνθρωπος είμαι!» είπε με λυγμούς το παράξενο πλάσμα.
«Άνθρωπος; Τι σόι άνθρωπος; Οι άνθρωποι έχουν δέρμα κι είναι μαλακό, εσύ είσαι σκληρός!» απόρησε ένα αναπάντεχο φιλάκι.
«Είμαι ξύλινος, γιατί είμαι ο Πινόκιο; Καλά δε με γνωρίζετε;»
«Είσαι ξύλινος και κλαις;» πετάχτηκε ένα εγκάρδιο φιλάκι
.«Κλαίω, κλαίω γιατί με μάλωσε η Χιονάτη, που είπα ένα ψεματάκι. Γιατί δεν ήθελα να πάω με τους 7 νάνους στο δάσος για δουλειά!»
«Και τι ψεματάκι της είπες;» ρώτησε τον Πινόκιο ένα περίεργο φιλάκι.
Της είπα ότι στραμπούλιξα τη μύτη μου και όταν μετά με είδε να τη φυσάω κανονικά κατάλαβε το ψέμα μου και με μάλωσε… Αλλά εμένα δε μου αρέσει να τη στενοχωρώ…" κι έβαλε πάλι τα κλάματα. "Τώρα η Χιονάτη και οι 7 νάνοι δε θα με αγαπάνε…
«Έλα, Έλα, Πινόκιο, έλα να πάρε ένα φιλάκι" είπε ένα μεγάλο-μεγάλο φιλί.
"Κι από εμένα φιλάκι, ματςς" "Κι εγώ μααατς", "Κι εγώ, μουτς" "Κι από εμένα κι ακόμη ένα, μιτς" "Κι ακόμη ένα…"
"Άντε, άντε πήγαινε τώρα στη Χιονάτη να της ζητήσεις συγγνώμη και μετά πήγαινε στο δάσος να βοηθήσεις τους 7 νάνους και έρχονται κι πολλά φιλάκια…»

«Μια αγκαλίτσα κι δύο  φιλάκια από τη Χιονάτη ένα σε κάθε μαγουλάκι και 2 φιλάκια από τον καθένα από τους 7 νάνους!"
"Τέλεια! Θα μαζέψω 7 φιλάκια!»

Τι λέτε λέει αλήθεια ο Πινόκιο; Θα μαζέψει 7 φιλάκια;

# data[].attributes.headline
Σταματία Πασχαλίδου

# data[].attributes.subject
Σταματία Πασχαλίδου

# data[].attributes.body
Ήταν ένας αρλεκίνος από την Ιταλία.
Φορούσε πάντα πολύχρωμα κουστούμια με μανία.
Το πρόσωπό του ήταν μελαγχολικό,
γιατί το ΄να παπούτσι του τού ήτανε στενό.
Ένας αρλεκίνος από την Ιταλία γύρισε ταινία.

# data[].attributes.headline
Μάριαν Αγιούμπ - Συνεργατικές - Συντροφικές - Αγκαλιασμένες Σαπουνόφουσκες!!

# data[].attributes.subject
Μάριαν Αγιούμπ - Συνεργατικές - Συντροφικές - Αγκαλιασμένες Σαπουνόφουσκες!!

# data[].attributes.headline
Μάριαν Αγιούμπ λίμερικ

# data[].attributes.subject
Μάριαν Αγιούμπ λίμερικ

# data[].attributes.body
1.Ήταν ένας φτωχός ψαράς σε ένα βαρκάκι

ψάρευε σε λίμνη άνετη σαν σαλονάκι

γάζωνε τα κύματα, μάτωνε τα κουπιά

κι έβγαινε να ψαρέψει με την αστροφεγγιά

εκείνος ο φτωχός ψαράς με το βαρκάκι!!

2. Ήταν μια όμορφη κυρία απ' το Βόλο

που με τα χέρια γύριζε τον κόσμο όλο

ανάποδα σαν περπατάει

όλος ο κόσμος την κοιτάει

την ομορφοπαράξενη κυρία απ' το Βόλο!!

3. Ένας κακόφωνος τενόρος

που τραγουδούσε σε ένα όρος

κατρακύλησε μια μέρα από 'κει

για τη φωνή του κλείστηκε στη φυλακή

εκείνος ο κακόφωνος τενόρος απ' το όρος!!

4. Ήτανε κάποτε ένας ζευγάς

που κίνησε μια μέρα για να γενεί παπάς

πέρασε όμως την τσάπα για λιβανιστήρι

χώματα έβγαζε ο ζευγάς από το αγιαστήρι

εκείνος ο απρόσεχτος, ο άτυχος ζευγάς!!

# data[].attributes.headline
Μάριαν Αγιούμπ Παραμυθοσαλάτα

# data[].attributes.subject
Μάριαν Αγιούμπ Παραμυθοσαλάτα

# data[].attributes.body
«Όταν ο Πινόκιο συνάντησε τα 7 κατσικάκια!!»

Πολύχρωμη κλωστή δεμένη

σε μια μύτη τυλιγμένη

δώστης ψέμα να αρχινήσει

για αλήθειες να μιλήσει

τη μαγεία θα τη βρούμε

παραμύθια σαν σκεφτούμε!!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Πινόκιο. Ζούσε σε ένα δεντρόσπιτο. Ήθελε να βρει έναν φίλο. Ξέρετε, ο Πινόκιο δεν ήταν ένα αληθινό αγοράκι. Δεν είχε σάρκα και οστά. Δεν κυλούσε αίμα κόκκινο στις φλέβες του. Ούτε και φλέβες είχε. Ο Πινόκιο έμοιαζε τόσο πολύ με το σπιτάκι του. Ήταν κι αυτός από ξύλο.

Πριν πολλά πολλά χρόνια, ο Πινόκιο ήταν μονάχα ένα μάτσο σκόρπια κούτσουρα. Ένας ψηλός, γεροδεμένος γέρος, που έβγαζε το ψωμί του παίζοντας κουκλοθέατρο, τον έφτιαξε. Χρησιμοποίησε τα πιο όμορφα χρώματα. Έβαψε κόκκινα τα μάγουλα του. Του φόρεσε ένα πορτοκαλί καπέλο με ένα κίτρινο φτερό. Του έβαλε ένα καταπράσινο πουκάμισο, μπλε τιράντες που κρατούσαν ένα γαλάζιο παντελόνι. Τέλος, δυο υπέροχα μωβ μποτίνια. Η κούκλα είχε γίνει πανέμορφη. Ίδια ουράνιο τόξο.

Μια μέρα, ανάμεσα στον κόσμο που παρακολουθούσε την παράσταση του γέρου, βρισκόταν και μια νεραϊδομάγισσα. Δεν έλεγες πως ήταν στα καλά της. Κάθε φορά που πήγαινε ο ήλιος να ανατείλει μια καινούρια μέρα, δεν ήξερε κανείς πως θα ξυπνήσει εκείνη. Τη μια ξυπνούσε όλο γλύκα και τα μάγια της ήταν βάλσαμο. Την άλλη, όλο νεύρα και γκρίνια. Αλίμονο σε όποιον βρισκόταν στο δρόμο της και αποφάσιζε να τον μαγέψει με κανένα ξόρκι.

Μόλις λοιπόν αντίκρυσε τον Πινόκιο, θαμπώθηκε απ’ τα ζωηρά του χρώματα.

«Τίγκι, φίγκι, μπλουμ, μπλοχ, ωχ ωχ ωχ! Χόκους, Πόκους Χρωματόκους!!». Μόλις τέλειωσε η παράσταση, μια και δυο ξεστομίζει τα μαγικά της λόγια και μεταμορφώνει τον Πινόκιο σε αγόρι. Όχι τελείως αληθινό. Πάλι ξύλινος ήταν. Μόνο που τώρα μπορούσε να μιλήσει με δική του φωνή και να κινηθεί χωρίς τις κλωστές του. Η νεραϊδομάγισσα του ρίχνει λίγη από την αστερόσκονη της και πάρτον κάτω να κοιμάται του καλού καιρού. Τον χώνει μέσα σε ένα τσουβάλι και τον πάει στο κάστρο της.

Την άλλη μέρα ξυπνάει εκείνη με τα μπουρίνια της. Ξυπνάει κι ο Πινόκιο σαστισμένος και πάει να φύγει.

-      Για που το ‘βαλες; Του λέει εκείνη.

-      Πάω να εξερευνήσω τον κόσμο. Τόσο καιρό κλεισμένος στο κουτί με τις άλλες μαριονέτες μπάφιασα. Τώρα μπορώ να γνωρίσω την πλάση γύρω μου και να τη χαρώ. Απάντησε ο Πινόκιο.

-      Μωρέ τι μας λες; Το ξέρεις πως σε εμένα χρωστάς αυτή σου τη μεταμόρφωση; Και αντί να με ευχαριστείς με παρατάς;

Ο Πινόκιο όμως είχε ήδη αρχίσει το τροχάδην και ήδη απομακρυνόταν για τα καλά απ’ το κάστρο. Τότε η νεραϊδομάγισσα φωνάζει δυνατά και τον καταριέται:

-      Αγόρι αληθινό ποτέ σου να μη γίνεις

και μοναχός να ζεις χωρίς φίλο κανένα

είθε στο ψέμα σου εσύ καιρούς πολλούς να μείνεις

ψέμα κι αλήθεια μέσα σου να στέκουνε δεμένα!

Ο Πινόκιο ήταν πια μακριά απ’ το κάστρο. Ούτε που έδωσε σημασία στα λόγια της. Κακώς όμως. Μέρα με τη μέρα καταλάβαινε τι σήμαινε η κατάρα. Όποιον λάχαινε να συναντήσει στο δρόμο του, τον έχανε σε μια στιγμή. Κανείς αλήθεια από το στόμα του δεν άκουγε. Ακόμα κι όταν χαιρετούσε, πάλι ψέματα έλεγε. Καλημέριζε τους διαβάτες τη στιγμή που το φεγγάρι έχασκε ολόφωτο και τους καληνύχτιζε μέρα μεσημέρι, όταν καίγονταν απ’ του ήλιου τις αχτίνες. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, σε κάθε ψέμα του μεγάλωνε μεμιάς η μύτη του. Όσοι δεν έφευγαν θυμωμένοι απ’ τα ψέματα του, έφευγαν με καρούμπαλα και μελανιές. Βλέπετε η μύτη μεγάλωνε απότομα και τους χτυπούσε.

Μια και δυο, τι να κάνει. Είδε κι αποείδε. Έφτιαξε ένα σπιτάκι σε ένα δέντρο στο δάσος κι έζησε για χρόνια μέσα στη μοναξιά του. Ήξερε πολύ καλά πως κανείς δε θα τον ήθελε για φίλο, αφού μόλις άνοιγε το στόμα του φοβόταν πως ένα ψέμα θα ξεπετιόταν από μέσα.

Το σπιτάκι του ήταν τόσο απομακρυσμένο που κανείς δεν περνούσε από ‘κει. Ξάφνου, μια μέρα, εκεί που ο Πινόκιο λούστραρε το δεξί του πόδι καθισμένος στις ρίζες του δέντρου που ‘χε χτίσει το σπιτικό του, να σου ένας λύκος. Ο Πινόκιο δε θυμόταν πόσα χρόνια είχε να αντικρύσει οποιοδήποτε πλάσμα.

-      Καλημέρα, του λέει ο λύκος.

Μιλιά ο Πινόκιο. Αν μιλήσω, σκέφτηκε, θα πω πάλι καμιά ψευτιά κι ο λύκος ή θα φύγει ή θα με φάει.

Ο λύκος δεν πτοήθηκε. Ήθελε σε κάποιον να πει τον καημό του.

-      Είχα πάει που λες φιλαράκο μου στο σπίτι της κατσίκας. Εκείνη είχε φύγει να φέρει φαγητό για το φαγητό μου….χαχαχαχαχα, γέλασε ο λύκος με το αστείο του. Πάω που λες με την ευκαιρία να φάω τα επτά της τα κατσικάκια, αλλά με πήρανε χαμπάρι τα αθεόφοβα και τζίφος η μάσα. Ούτε ένα στρουμπουλάκι δεν μπόρεσα να προσφαϊσω. Αχ!! Αχ!! Αν με βοηθούσε κάποιος να κοροϊδέψω τις άτιμες τις νοστιμιές…

Ο Πινόκιο συλλογίστηκε. Το κουσούρι του αυτή τη φορά ίσως του φαινόταν χρήσιμο. Αν έβρισκε κάποιο ψέμα για να βοηθήσει το λύκο, ίσως να κέρδιζε επιτέλους ένα φίλο.

Το και το του λέει. Θα τους πεις ψέματα ότι είσαι η μαμά τους και τους έφερες τρυφερό χορταράκι για φαγητό. Πρώτα, για να σε πιστέψουν και να σου ανοίξουν πρέπει να γλυκάνεις τη φωνή σου. Φάε ένα βάζο μέλι. Και μην ξεχάσεις να βουτήξεις ολάκερος στο αλεύρι. Έτσι θα μοιάσεις στη μαμά τους και θα τα μπερδέψεις.

Έτσι κι έγινε. Τα μικρά κατσικάκια έπαιζαν αμέριμνα στο καλυβάκι τους. Χτυπάει ο λύκος την πόρτα. Καταφέρνει να τα κοροϊδέψει. Χλαπ, τα κάνει μια χαψιά αμάσητα και τα επτά.

Γυρνάει η μαμά κατσικά. Βλέπει το χαμό στο σπίτι της και τα κατσικάκια της να λείπουν κι αρχίζει να κλαίει και σταματημό δεν έχει. Ο Πινόκιο, που παραφύλαγε όλη αυτή την ώρα, τη λυπήθηκε. Πως όμως μπορούσε να της πει την αλήθεια, αφού απ’ το στόμα του έβγαιναν μόνο ψέματα; Αποφάσισε λοιπόν να μη μιλήσει καθόλου. Αντί να της πει την αλήθεια θα της την έδειχνε.

Την αρπάζει απ’ το ποδάρι και την οδηγεί στη λίμνη. Εκείνη τα ‘χε χάσει. Τα ‘χε καταλάβει όλα. Στην όχθη κοιμόταν αραχτός ο λύκος. Η τεράστια κοιλιά του ανεβοκατέβαινε με την βαριά του αναπνοή. Ξέχασα να σας πω, πως η μαμά κατσίκα ήταν η καλύτερη μοδίστρα όλου του δάσους. Παίρνει μεμιάς από τα ραφτικά της το ψαλίδι και ανοίγει την κοιλιά του λύκου. Ένα ένα πετάγονται από μέσα ολοζώντανα και τα επτά κατσικάκια.

Ύστερα, με κλωστή και με βελόνα, ράβει η κατσίκα την κοιλιά του λύκου, που αντί για κατσικάκια τώρα ήταν γεμάτη πέτρες. Τούτη την ώρα πιάνει μια μπόρα και γίνονται όλοι μούσκεμα. Να σου και ξυπνάει κι ο λύκος απ’ τα μπουμπουνητά. Ένιωθε το στομάχι του βαρύ. Μα καλά, πέτρες έφαγα; Συλλογιζόταν. Πριν καλά καλά καταλάβει τι είχε συμβεί, σταματάει η μπόρα. Πάει στη λίμνη να πιεί νερό και τι να δει; Μοναδικό, φανταστικό, υπέροχο. Μέσα της καθρεφτιζόταν το ουράνιο τόξο που ‘χε μόλις εμφανιστεί.

Αρχίζει να μονολογεί:

-      Αχ και να με άφηναν οι γονείς μου να γίνω ζωγράφος. Θα γινόμουν μεγάλος και τρανός. Θα έβγαζα με τα έργα μου το μεροκάματο. Δε θα αναγκαζόμουν να κυνηγάω αθώα πλάσματα κι όλοι να με έχουν για κακό.

Κι όπως μονολογούσε τον πήρε το βάρος απ’ τις πέτρες και μπλουμ μέσα στη λίμνη.

Ο Πινόκιο, η μαμά κατσίκα και τα κατσικάκια της, που τα είχαν ακούσει όλα, τον λυπήθηκαν. Ο Πινόκιο, μετά από ένα συμπονετικό βλέμμα στη μαμά κατσίκα, έτρεξε να βοηθήσει. Άρχισε να λέει δυνατά όποιο απίθανο ψέμα του ερχόταν στο μυαλό. Τι ότι ο κορμός των δέντρων έχει χρώμα ροζ. Τι ότι ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση. Τι ότι τα μυρμήγκια ζουν στη θάλασσα. Τι ότι οι αλεπούδες τη νύχτα χορεύουνε τανγκό για να τις πάρει ο ύπνος. Τι ότι οι ρινόκεροι είναι καταπληκτικοί στο μπαλέτο. Τι ότι δύο δρυοκολάπτες από την Τσεχοσλοβακία ανακάλυψαν την Αμερική. Τι ότι το φεγγάρι όταν κοιμόμαστε γίνεται τετράγωνο. Είπε, είπε, και τι δεν είπε. Μεγάλωσε λοιπόν τόσο η μύτη του, που ο λύκος κατάφερε να πιαστεί από αυτή και να βγει απ’ τη λίμνη. Φτηνά τη γλίτωσε. Λίγο ακόμα και θα πνιγότανε.

Με τη βοήθεια του Πινόκιο και των υπολοίπων ο λύκος είχε σωθεί. Η μαμά κατσίκα έβγαλε τις πέτρες από την κοιλιά του και τον έραψε προσεκτικά.

-      Ώστε ήθελες να γίνεις ζωγράφος; Τον ρώτησε.

-      Ναι μαμά κατσίκα. Ασόψετε η φήμη της γενιάς μου. Πρέπει να είμαι πάντα ο μοβόρος, τρομακτικός, κακός λύκος. Το ότι είμαι πεινασμένος δε σημαίνει πως δεν είμαι ρομαντικός. Μόλις αντίκρυσα το ουράνιο τόξο να καθρεφτίζεται στα νερά της λίμνης, θυμήθηκα το όνειρο μου το παιδικό, που ήθελα ζωγράφος να γενώ!!

Ο λύκος συγκινημένος αγκάλιασε τον Πινόκιο που τον είχε σώσει απ’ τον πνιγμό στη λίμνη. Ξαφνικά τι να δουν τα μάτια όλων; Ο Πινόκιο είχε γίνει αληθινό αγόρι. Δεν πίστευαν τα μάτια τους. Τους είπε «Καλημέρα» και για πρώτη φορά έλεγε αλήθεια, γιατί την ώρα εκείνη έλαμπε στο θρόνο του ο βασιλιάς ήλιος ψηλά στον ουρανό.

Ο Πινόκιο ήταν πια αληθινό αγόρι. Απ’ το στόμα του έβγαζε αλήθειες και ήταν περιτριγυρισμένος από ένα σωρό καινούριους φίλους. Ο λύκος έγινε ζωγράφος ξακουστός. Τα επτά μικρά κατσικάκια, όσα και τα χρώματα του ουράνιου τόξου έγιναν τα μοντέλα για τους πρώτους του πίνακες. Κάθε ένα είχε ένα διαφορετικό χρώμα απ’ την παλέτα του ουράνιου τόξου για αγαπημένο. Έτσι κι η μαμά κατσίκα τους έκανε το χατίρι και τους έραψε στο καθένα ρούχα στο αγαπημένο τους χρώμα.

Η πρώτη έκθεση ζωγραφικής του λύκου στο δάσος στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Και ποιος άραγε ήταν ο πιο κατάλληλος για να την οργανώσει; Ένα παιδί ντυμένο με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, που έλεγε τα καλύτερα για τους πίνακες του λύκου και για το πόσο καλός ήταν εκείνος πια. Και τώρα πια έλεγε αλήθεια.

Που και που βέβαια το μικρό αγόρι νοσταλγούσε την ξύλινη του μύτη. Ήταν τις στιγμές που κουραζόταν να βαστάει με τα χέρια του κάποιες από τις δημιουργίες του λύκου για να στεγνώσει γρήγορα. Αν τους κρέμαγε στη μύτη του θα ήταν σίγουρα πιο εύκολο, συλλογιζόταν και γελούσε… Αλλά τώρα ήταν αληθινό αγόρι με φίλους αληθινούς. Ε, μην είμαστε και αχάριστοι!! Και ζήσαν αυτοί καλά… κι εμείς καλύτερα!!

Εναλλακτικό τέλος

….Τα μικρά κατσικάκια έπαιζαν αμέριμνα στο καλυβάκι τους. Χτυπάει ο λύκος την πόρτα….

Ο Πινόκιο παραφύλαγε πίσω από ένα δέντρο. Πάνω που τα κατσικάκια είχαν πειστεί πως αυτή που τους χτυπούσε την πόρτα ήταν η μαμά τους και ήταν έτοιμα να ανοίξουν, κάτι παράξενο συνέβη. Μια γνωστή φιγούρα έσκιζε τον ουρανό πάνω στη μαγική της σκούπα. Ο Πινόκιο την αναγνώρισε αμέσως. Πως μπορούσε να ξεχάσει άραγε τη νεραϊδομάγισσα; Ούτε την ίδια μπορούσε να ξεχάσει ούτε και τα λόγια της. Την ώρα λοιπόν που ανοίγει η πόρτα και τα κατσικάκια αντικρύζουν το λύκο, που ήταν έτοιμος να χιμήξει επάνω τους, κατεβαίνει στο παρακάτω σύννεφο η νεραϊδομάγισσα, κι ύστερα στο παρακάτω, και στο πιο κάτω και με μια αστραπιαία κίνηση αρπάζει το λύκο και τον Πινόκιο και τους χώνει σε ένα μαγικό τσουβάλι.

Όταν πια η μαγική σκούπα οδήγησε τη νεραϊδομάγισσα πίσω στο κάστρο της, εκείνη ανοίγει το μαγικό τσουβάλι κι από μέσα βγαίνουν δυο άψυχες μαριονέτες κουκλοθεάτρου. Ο λύκος και ο Πινόκιο είχαν γίνει πια κούκλες. Η νεραϊδομάγισσα συνάντησε τον εγγονό του γέρου μαριονετίστα, που συνέχιζε την παράδοση της οικογένειας του και μαζί άρχισαν να ανεβάζουν παραστάσεις με λογής λογής υπέροχες μαριονέτες. Ανάμεσα τους και ο Πινόκιο με το λύκο.

Έτσι κι οι δυο έζησαν πια σαν μαριονέτες. Μόνο καμιά φορά που η νεραϊδομάγισσα ξυπνούσε στα πολύ μεγάλα κέφια της, τους έλεγε τα μαγικά της ξόρκια, κρυφά απ’ τον συνεργάτη της και τους ζωντάνευε. Ακόμη και η ζωή μιας νεραϊδομάγισσας βλέπετε, μπορούσε να είναι ώρες ώρες βαρετή. Με τους δυο φίλους έπινε το τσάι της μέχρι να βαρεθεί ξανά και να τους τοποθετήσει στο παντοτινό τους σπίτι, το κουτί με τις μαριονέτες.

Που να ξέρε η μαμά κατσίκα ότι παρά τρίχα είχαν γλιτώσει τα κατσικάκια της. Δεν πίστεψε ποτέ τα λόγια τους για όσα είχαν συμβεί. Μεγάλη φαντασία έχουν τα μωρά μου, σκεφτόταν. Τι παραμύθι σκαρφίστηκαν πάλι; Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Ψέματα κι αλήθεια… έτσι είν’ τα παραμύθια!!

# data[].attributes.headline
Μάριαν Αγιούμπ Σκιές

# data[].attributes.subject
Μάριαν Αγιούμπ Σκιές

# data[].attributes.headline
Μάριαν Αγιούμπ Σκιές

# data[].attributes.subject
Μάριαν Αγιούμπ Σκιές

# data[].attributes.headline
Μάριαν Αγιούμπ Σκιές

# data[].attributes.subject
Μάριαν Αγιούμπ Σκιές

# data[].attributes.headline
Μάριαν Αγιούμπ Σκιές

# data[].attributes.subject
Μάριαν Αγιούμπ Σκιές

# data[].attributes.headline
Μάριαν Αγιούμπ Σκιές

# data[].attributes.subject
Μάριαν Αγιούμπ Σκιές

# data[].attributes.headline
Μάριαν Αγιούμπ Ζαριά 1

# data[].attributes.subject
Μάριαν Αγιούμπ Ζαριά 1

# data[].attributes.body
Ήταν ο κορωνοιός

Δίπλα σε μια λίμνη

Ταρακουνούσε το νερό

Είπε: Πόσο θα ‘θελα έναν καφέ

Ο κόσμος είπε καλό δρόμο

Στο τέλος εκείνος εξαφανίστηκε!!

Με ομοιοκαταληξία:

Ήταν ο κορωνοιός

Σε μια λίμνη δίπλα

Ταρακουνούσε το νερό της Ίωσης ο γιος

Κι είπε: Πόσο θα ‘θελα έναν καφέ να ‘χα με μία τρίπλα

Ο κόσμος είπε καλό δρόμο

Στο τέλος εξαφανίστηκε με το σακάκι του στον ώμο!!

# data[].attributes.headline
Σταμπουλή Μαριάννα από τον Πέτρο Τσ. μαθητή του 7ου Νηπ. 

# data[].attributes.subject
Σταμπουλή Μαριάννα από τον Πέτρο Τσ. μαθητή του 7ου Νηπ. 

# data[].attributes.body
Φωτογραφία από την παράστασή μας 🎬📽

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Παναγιώτης Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Έλενα Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Μαριλένα Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Μαριλένα Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Δάφνη Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Δάφνη Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Γιώργος Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Γιώργος Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
ΓιώργοςΔ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Άννα-Καλλιρόη Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Κωστής Δ2

# data[].attributes.headline
Μάριαν Αγιούμπ - Ζαριά 2                                «Η ακτιβίστρια Ντόροθι και                  ο “μάγος” Όζ»

# data[].attributes.subject
Μάριαν Αγιούμπ - Ζαριά 2                                «Η ακτιβίστρια Ντόροθι και                  ο “μάγος” Όζ»

# data[].attributes.body
«Μα πως είναι δυνατόν;;;;;; Ανήκουστο!! Πραγματικά ανήκουστο. 2050 σου λέει μετά… πολιτισμός, ολογράμματα, ταξί που πετούν… και με όλη αυτή την πρόοδο και την εξέλιξη ο κόσμος μπορεί και διασκεδάζει ακόμα με την ατυχία των άλλων. Λες και ζούμε δύο αιώνες πίσω τουλάχιστον… Ανήκουστο, ανήκουστο… 2050 και υπάρχουν ακόμα τσίρκο… ».

Η Ντόροθι μονολογούσε… Η Ντόροθι, ένα νέο κορίτσι, λίγο φασαριόζικο, πολύ έξυπνο, όμορφο και πεισματάρικο. Σκοπός της ζωής της, από όταν ήταν μικρή, η προστασία των αδυνάτων. Φώκιες, χελώνες, κορμοί και κορμοράνοι, φύλλα και ρίζες πίνουν νερό στο όνομα της… που λέει ο λόγος.

Τώρα την τσίμπησε καινούρια μύγα. Διάβασε το πρωί στην ιπτάμενη εφημερίδα που της έφερε ο ιπτάμενος ταχυδρόμος πως ένα τσίρκο θα επισκεπτόταν τη διπλανή πόλη την επόμενη κιόλας μέρα. Δεν είχε πολύ χρόνο. Ένιωθε χρέος της να σταματήσει τον εξευτελισμό και την κακοποίηση τόσων άμοιρων ζώων και ανθρώπων.

- Ναι, ο κύριος Όζ; Ρώτησε αποφασιστικά η Ντόροθι κρύβοντας τέλεια το άγχος της.

- Ο ίδιος! Απάντησε μια φωνή από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου.

Ο κύριος Όζ, που τον φώναζαν μάγο στη δουλειά του, ήταν περιβαλλοντολόγος δικηγόρος και είχε κερδίσει επάξια τον τίτλο του μάγου. Δεν υπήρχε υπόθεση εις βάρος της φύσης και των δικαιωμάτων της που να είχε αναλάβει και να μην είχε καταφέρει να φέρει εις πέρας με τα «μαγικά» του.

- Το και το, του λέει η Ντόροθι, αφού πρώτα του συστήθηκε. Πράγμα περιττό, καθώς ποιος δεν ήξερε την ξακουστή ακτιβίστρια και πόσο μάλλον ο «μάγος» Όζ.

- Γνωρίζω την υπόθεση και με ενδιαφέρει πολύ!! Της απάντησε εκείνος.

Αφού κανόνισαν συνάντηση, έφαγαν και μια βίγκαν πάστα φλώρα, ήπιαν κι από ένα κόκονατ μίλκ με σπαστό πολύχρωμο οικολογικό καλαμάκι, τα είπανε και τα συμφωνήσανε. Η ιδιοκτήτρια του τσίρκου κα. Γκάλτς, γνωστή και ως μάγισσα της Δύσης, ήταν πολύ σκληρή αντίπαλος. Έπρεπε να την νικήσουν εκ των έσω.

Την άλλη μέρα έφτασαν στη διπλανή πόλη. Η παράσταση θα άρχιζε σε λίγες ώρες. Την ιδιοκτήτρια του τσίρκου δεν την ενδιέφερε τίποτε άλλο, παρά μόνο ο εαυτός της, το χρήμα και τα λούσα. Από ώρα έπαιρνε τον υπνάκο της που θα τραβούσε μέχρι σχεδόν την ώρα της παράστασης, παστωμένη με κρέμες και λοσιόν, με αγγουράκια τουρσί στα μάτια της και μια μοσχαρίσια μπριζόλα στο κάθε μάγουλο.

«Τώρα είναι η ευκαιρία να δράσουμε!!», ψέλλισαν ταυτόχρονα. Πρέπει να συναντήσουμε τα άτυχα μέλη του θιάσου. Μια και δυο τρυπώνουν στα καμαρίνια.

Από το πρώτο καμαρίνι ακουγόταν ένα πνιχτό κλάμα και ο ήχος της τηλεόρασης. Το κλάμα ερχόταν από ένα πλάσμα γεμάτο από την κορφή ως τα νύχια με ξανθές πελώριες τρίχες σαν άχυρα. Όλο του το σώμα, το κεφάλι, το πρόσωπο ήταν καλυμμένα. Στην τηλεόραση διαφήμιζαν για ώρα ένα ινστιτούτο αισθητικής με πακέτα αποτρίχωσης που κάνουν θαύματα. Το πλάσμα όσο παρακολουθούσε τη διαφήμιση, που επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά, τόσο πιο έντονο γινόταν τον κλάμα του.

Η Ντόροθι και ο Όζ το πλησίασαν και του συστήθηκαν. Ήταν ο Αχυρένιος. Το όνομα του το το είχε δώσει η ιδιοκτήτρια του τσίρκου εξαιτίας του τριχώματος του που έμοιαζε με άχυρο. Αυτή η περίεργη πάθηση που είχε και έβγαζε παντού τρίχες σαν άχυρα έκανε την κα. Γκάλτς να τον ενσωματώσει στο θίασο της.

- Αχ μακάρι να είχα λίγο μυαλό και να μη δεχόμουν την πρόταση της, είπε αναστενάζοντας.

- Αυτό που σου κάνει είναι εκμετάλλευση, είπε το ντουέτο Ντόροθι – Όζ. Η παράσταση για την κα Γκάλτς έχει τελειώσει και όταν ελευθερωθείς θα ξεκινήσει η ζωή σου, μακριά απ’ την ντροπή του τσίρκου.

Όλοι μαζί κίνησαν για το επόμενο καμαρίνι. Από μέσα ακούγονταν διάφοροι ήχοι, σαν μικροπράγματα που χτυπούν πάνω σε ένα μαγνήτη. Εκεί αντίκρυσαν τον Τενεκεδένιο. Κι αυτό το όνομα έμπνευση της διόλου στοργικής κας. Γκάλτς. Κι αυτός ο άνθρωπος είχε μια παράξενη πάθηση. Στον οργανισμό του υπήρχε υπερβολικά πολύς σίδηρος και το σώμα του λειτουργούσε σαν μαγνήτης, που προσέλκυε διάφορα αντικείμενα επάνω του, αντικείμενα που ακούγονταν σαν να προσκρούουν με φόρα πάνω σε ένα τενεκέ. Η παρέα του μίλησε για τα σχέδια της. Κάπου μέσα του κρυβόταν μια καρδιά που προσέλκυε πρώτη φορά στοργή και αγάπη από αυτή την ιδιόμορφη παρέα. Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος νοιαζόταν για τούτη την καρδιά. Έτσι τους ακολούθησε αμέσως.

Στο τρίτο δωμάτιο πλησίασαν πολύ πολύ σιγά, για να μην τρομάξουν το λιοντάρι που ήταν κουλουριασμένο σε μια γωνιά. Αλλά αντί να φοβηθούν αυτοί το θεριό, φοβήθηκε εκείνο τόοοοοσο που κουλουριάστηκε ακόμα πιο πολύ κλείνοντας ακόμα και τα μάτια του.

Ο Αχυρένιος και ο Τενεκεδένιος εξήγησαν στην Ντόροθι και τον Όζ ότι είναι τρομοκρατημένο από τότε που η κα. Γκάλτς το αιχμαλώτισε. Φυλακισμένο έχει χάσει το θάρρος του. Έχει ξεχάσει πως είναι λιοντάρι. Η Ντόροθι του πήγε έναν καθρέφτη που έβγαλε από την τσάντα της και οι υπόλοιποι του εξηγούσαν το σχέδιο. Το λιοντάρι δίσταζε στην αρχή ακόμα και να κοιταχτεί. Ακούγοντας όμως το σχέδιο και τις ενθαρρύνσεις όλων κοίταξε και ξανακοίταξε και ξανακοίταξε, μέχρι που έβγαλε ένα δυνατό βρυχηθμό που είχε από τα χρόνια της ελευθερίας του να καταφέρει. Παραλίγο να τους ακούσει η κα. Γκάλτς και να ξυπνήσει αλλά ευτυχώς…

Σε πολύ λίγο όλα ήταν έτοιμα. Η παράσταση θα άρχιζε σε λίγες ώρες. Ο κόσμος έπρεπε να μάθει την αλήθεια. Η μικρή μας παρέα έγινε τεράστια. Με καρδιά, μυαλό και θάρρος, μα πάνω από όλα με αγάπη και συνεργασία μαζεύτηκαν μιλιούνια για να δώσουν ένα τέλος στην απαίσια «αυτοκρατορία» της κας. Γκάλτς.

Μόλις εκείνη άρχισε με το μικρόφωνο της να διαφημίζει την πραμάτεια των «τεράτων» του τσίρκου της, η παρέα που είχε γίνει πια τεράστια και είχε περικυκλώσει το τσίρκο έβγαλε με δύναμη τους πασσάλους από το χώμα και ξάφνου η πελώρια σκηνή του τσίρκου πλάκωσε την μάγισσα της Δύσης που τα είχε χάσει.

Απ’ τα μεγάφωνα ακούγονταν τα συνθήματα της Ντόροθι και του Όζ και ο κόσμος είχε ξεκαρδιστεί με το φιάσκο και το πάθημα της κας. Γκάλτς. Μετά από ώρες που προσπαθούσε να βγει έξω από τη σκηνή του τσίρκου, ντροπιασμένη και μόνη έφυγε μακριά και κανείς από τότε δεν έμαθε νέα της.

Η παρέα τα είχε καταφέρει. Ήταν πια ελεύθεροι. Ο Όζ και η Ντόροθι αγκαλιάστηκαν και δώσανε ένα φιλί. «Ο αγώνας έτσι κι αλλιώς είναι πολύ ρομαντικός», δήλωσαν οι δυο τους λίγο καιρό αργότερα στο γάμο τους, όπου η Ντόροθι φορούσε, σαν εναλλακτική κοπέλα που ήταν, κόκκινα αντί για άσπρα γοβάκια. Κουμπάροι ήταν βεβαίως η παρέα του τσίρκου, όπου ο καθένας είχε βρει το δρόμο του… αλλά αυτό είναι μία και δύο και τρείς άλλες ιστορίες…

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!!

# data[].attributes.body
Ο μαξικαθρέφτης και ο χαρταετός

Ένα δροσερό απόγευμα, καλοκαιρινό

ο μαξικαθρεφτης τρώει κολατσιό.

Κάθεται σκεφτικός σε ένα παγκάκι

και τρώει παρέα με ένα πουλάκι.

Ξάφνου εμφανίζεται ένας χαρταετός

όμορφος, πολύχρωμος και φανταχτερός.

Πετάει ψηλά, πολύ ψηλά, στον ουρανό

μοιάζει με σύννεφο άσπρο και γαλανό.

Κάνει τρελές βουτιές και κολοτούμπες

και λέει όλο αρλούμπες.

Όλη μέρα ταξιδεύει , αλλάζει μέρη

και τον μαλώνει η μαμά του, η κ.Μαίρη.

Χαρταετός γλυκός και αγαπητός

είναι πάντα μα και χαμογελαστός.

Ο μαξικαθρέφτης και το πουλάκι

του στέλνουν από μακριά ένα φιλάκι.
Ι.Λ.

# data[].attributes.body
Τελευταία ζαριά

# data[].attributes.attachment_link.title
6η και τελευταία ζαριά Παραμύθια σε υποχρεωτικό κλειδί

# data[].attributes.headline
Σταμπουλή Μαριάννα από τον Πέτρο Τσ. μαθητή του 7ου Νηπιαγωγείου

# data[].attributes.subject
Σταμπουλή Μαριάννα από τον Πέτρο Τσ. μαθητή του 7ου Νηπιαγωγείου

# data[].attributes.body
Σήμερα είχαμε πρεμιέρα, τα 3 γουρουνάκια! Με μία μικρή παραλλαγή  στο σενάριο...Ο λύκος έφαγε το πρώτο γουρουνάκι που βρήκε μπροστά  του 😂

# data[].attributes.headline
Μαριάννα Σταμπουλή από τον Πέτρο Τσ. (μαθητή του 7ου νηπιαγωγείου)

# data[].attributes.subject
Μαριάννα Σταμπουλή από τον Πέτρο Τσ. (μαθητή του 7ου νηπιαγωγείου)

# data[].attributes.body
Θέατρο Σκιών 😊

# data[].attributes.body
Σαν Γλυκό του Κουταλιού

# data[].attributes.attachment_link.title
Σαν Γλυκό του Κουταλιού

# data[].attributes.body
Ο Χανς ο Χάχας στην Ελλάδα του 2020

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Χανς ο Χάχας στην Ελλάδα του 2020

# data[].attributes.body
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
"Με τον Ροντάρι κι ένα ζάρι....ΖΑΡΙΑ 2"

# data[].attributes.body
ΑΚΟΜΗ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ

# data[].attributes.attachment_link.title
"Με τον Ροντάρι κι ένα ζάρι...ΖΑΡΙΑ 5"

# data[].attributes.headline
Εύη Χαραλαμπίδου,Θάνος,Δέσποινα 

# data[].attributes.subject
Εύη Χαραλαμπίδου,Θάνος,Δέσποινα 

# data[].attributes.body
Ο Γουιζελ το ελαφάκι σε νέες περιπέτειες με τον Σνούπι και τη Λαίδη

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Μαριλένα Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Μαριλένα Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Παναγιώτης Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολόδου 

# data[].attributes.subject
📹Αποστολόδου 

# data[].attributes.body
Πελαγία
Κωστής Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Κωνσταντίνος Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου πελαγία

# data[].attributes.body
Έλενα Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Δάφνη Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία 

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία 

# data[].attributes.body
Γιώργος Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Άννα Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Άννα-Καλλιρόη Δ2

# data[].attributes.headline
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
📹Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Άννα-Καλλιρόη Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Παναγιώτης Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Μαριλένα Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Κωστής Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Έλενα Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Δάφνη Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Γιώτα Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Γιώργος Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Άννα-Καλλιρόη Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Άννα Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.subject
Αποστολίδου Πελαγία

# data[].attributes.body
Αναστάσης Δ2

# data[].attributes.headline
Αποστολίδου Πελαγία<

# data[].attributes.body
Αποστολίδου Πελαγία
Κωστής Δ2

# data[].attributes.body
Ζαριά 6η Ελένη

# data[].attributes.body
Ζαριά 6η Μάξιμος

# data[].attributes.body
Ζαριά 6η Θάνος

# data[].attributes.body
Ζαριά 5η Τάσος

# data[].attributes.body
Ζαριά 5η Γρηγόρης

# data[].attributes.body
Ζαριά 5η Θάνος

# data[].attributes.body
Ζαριά 5η Ελένη

# data[].attributes.body
Ζαριά 5η Μάξιμος

# data[].attributes.body
Ζαριά 6η Άγγελος

# data[].attributes.body
Ζαριά 5η Άγγελος

# data[].attributes.body
Ζαριά 4η Λίμερικ Άγγελος

# data[].attributes.body
Ζαριά 3η Άγγελος

# data[].attributes.body
Ζαριά 2η Άγγελος

# data[].attributes.body
Ζαριά 1η Άγγελος

# data[].attributes.headline
ΤΑ ΛΙΜΕΡΙΚ ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΤΟΥ Β1

# data[].attributes.subject
ΤΑ ΛΙΜΕΡΙΚ ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΤΟΥ Β1

# data[].attributes.headline
ΤΑ ΛΙΜΕΡΙΚ ΤΟΥ Β1

# data[].attributes.subject
ΤΑ ΛΙΜΕΡΙΚ ΤΟΥ Β1

# data[].attributes.body
ΣΩΤΗΡΙΑ Β'ΤΑΞΗ
Λίμερικ (γράμμα α)

Ήτνε δυο χριτωμέν κουτβκι

Κι συνντησν δέκ χελωνκι

Έφγν δέκ κεφτεδκι

Έπαιξν με τ σκθρκι

Κι έτρεχν ν γλυτώσουν πό τ λυκκι.

# data[].attributes.body
ΜΙΧΑΛΗΣ Β΄ΤΑΞΗ
Έβγαλα το πρώτο γράμμα από το όνομά μου Μ

Ένα γεροδεένο σκυλί

κλεισένο έσα στην αυλή,

του 'διναν ψωί νεράκι

και κανεεένα κοκαλάκι,

παρακαλούσε τον Θεούλη να του ρίξει λίγο φαγάκι,

και εκείνος του έδωσε  ένα πριζολάκι,

πω πω πω ένα φαγητό

νόστιο και τραγανό,

ωωωωω Θεέ μου ευχαριστώ

γέισε  η  πάκα στο λεπτό.

# data[].attributes.headline
ΛΕΙΠΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΩΡΓΟΣ

# data[].attributes.subject
ΛΕΙΠΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΩΡΓΟΣ

# data[].attributes.body
Β'ΤΑΞΗ
Σβήνουμε το γράμμα (τ)

Ήαν ένα καφεί σκαθάρι που ζούσε ση Μαδαγασκάρη

μα α μούρα ου πάνα σαν ου θυμωσιάρη!

Πρωί πρωί ένα χρισουγεννιάικο δένρο πήγε να αγοράσει

μα μόνο κυπαρίσια έμιναν  και πήγε να σκάσει!

Αυό ο κακόκεφο σκαθάρι από ην Μαδαγασκάρη!!!

(Γιώργος)

# data[].attributes.headline
ΛΕΙΠΟΓΡΑΜΜΑ ΕΥΗ Β' ΤΑΞΗ

# data[].attributes.subject
ΛΕΙΠΟΓΡΑΜΜΑ ΕΥΗ Β' ΤΑΞΗ

# data[].attributes.body
ΛΕΙΠΟΓΡΑΜΜΑ(γράμμα ο)

Μια μικρή Πριγκίπισσα απ τν βρά
μρφύλα  μα και γλυκιά
Χρεύει αγκαλιά με τ κυνελάκι
Πάν σε ένα μρφ βραχάκι
Εκείνη η μρφύλα πριγκίπισσα απ τν βρά!

# data[].attributes.body
Παραμύθι αλλιώς...

# data[].attributes.headline
Σούπερ ήρωας...

# data[].attributes.subject
Σούπερ ήρωας...

# data[].attributes.body
Πριν λίγο καιρό, πήρα τη θέση του Σούπερμαν!

Πετούσα όλη τη μέρα...
Καθώς πετούσα, είδα έναν γιατρό. Μπλιμ μπλομ: να βρεθεί το φάρμακο για τον κορονοϊό!

Δυστυχώς, υπήρχε πείνα... Κανείς δεν βοηθούσε τους καημένους τους ανθρώπους, που όλη τη μέρα δούλευαν  για ένα κομμάτι ψωμί!

Ξύπνησα και  κατάλαβα ότι ήταν ένα όνειρο...

Μακάρι να βρω ένα  ξόρκι για να σταματήσει η πείνα στον κόσμο μας...
Φάνης Μ. Ε΄τάξη

# data[].attributes.body
Η ζωή μου στο παρόν

Η ζωή μου είναι γλυκιά σαν σοκολάτα

Με παντεσπάνι αφράτο και λαχταριστό

Πασπαλισμένο με μπισκότο σαν ζαχαρωτό.

Στη χώρα μου τη μαγική συνοδοιπόροι στη ζωή

είναι η οικογένεια μου η ζουμερή. Είναι η ζωή μας γεμάτη με τρυφερές στιγμές τραγούδια, γέλια και πολλές αγκαλιές.

Η ζωή είναι ωραία και εάν έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε αληθινά τότε όλα είναι υπέροχα!!!Η αγάπη από καρδιάς είναι ανιδιοτελής χωρίς συμφέρον και το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να την σκορπάμε απλόχερα. Η οικογένεια μου, οι φίλοι μου, οι φίλες μου είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζομαι και πάντα είναι δίπλα μου και στις χαρές και στις λύπες. Η αγάπη είναι η κινητήρια δύναμη ώστε να προχωράμε μπροστά, να επικοινωνούμε με τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας. Τι πιο ωραίο από ένα άγγιγμα αληθινό, ζεστό όταν το έχουμε ανάγκη και το εισπράττουμε από τους αγαπημένους μας. Η δική μου ζωή έτσι είναι περιτριγυρίζεται από τέτοιους ανθρώπους  και είμαι πολύ ευτυχισμένη!!!

# data[].attributes.body
Η Χιονάτη στην Γιουχάν

Πολύχρωμη κλωστή δεμένη γύρω-γύρω στην ανέμη τυλιγμένη, παραμύθι ξεκινάει και σε τόπο μακρινό μας πάει……1,2, 3 φύγαμε……

Μια φορά και δυο καιρούς σε ένα παλάτι στη Γιουχάν ζούσε μια βασίλισσα και ένας βασιλιάς μαζί με την πανέμορφη κόρη τους, τη Χιονάτη. Ήταν ένα κοριτσάκι πολύ όμορφο και χαριτωμένο, είχε κόκκινα μάγουλα, σγουρά μαλλιά και κατάλευκο δέρμα. Περνούσαν πάρα πολύ ωραία, πηγαίναν βόλτες, διασκέδαζαν και οι μέρες τους ήταν η μια καλύτερη από την άλλη. Μια μέρα όμως η μαμά της αρρώστησε πολύ βαριά. Ήρθε ο γιατρός στο παλάτι την εξέτασε και μετά από πολλές εξετάσεις τους είπε:

-Δυστυχώς η βασίλισσα πρέπει να μείνει σε ένα δωμάτιο του παλατιού απομονωμένη  και δεν πρέπει κανείς να πάει να τη βλέπει. Είναι πολύ επικίνδυνο να κολλήσετε και έτσι να αρρωστήσετε και εσείς.

-Τι συμβαίνει γιατρέ; Η αγαπημένη μου  βασίλισσα είναι πολύ άρρωστη; Τι έχει;

-Είναι ένας καινούργιος ιός και δεν ξέρουμε πολλά ακόμη για αυτόν. Το όνομα του είναι Κορώνα όχι όμως αυτή που φοράει η βασίλισσα. Δυστυχώς αγαπητέ μου βασιλιά πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό ιό.

-Εμείς τι πρέπει να κάνουμε;

-Να μην πηγαίνετε στο δωμάτιο που είναι η βασίλισσα, να πλένετε πολύ σχολαστικά τα χέρια σας και να φοράτε μάσκα όταν πηγαίνετε έξω. Επίσης να αερίζεται το δωμάτιο της, να φροντίζεται να τρώει πολύ υγιεινά και να πίνει πολλούς χυμούς.

Ο βασιλιάς και η Χιονάτη υπάκουσαν στις εντολές του γιατρού. Η Χιονάτη ήταν πολύ στεναχωρημένη που δε μπορούσε να αγκαλιάσει τη μαμά της και κάθε τρεις και λίγο πήγαινε έξω από την πόρτα του δωματίου της μαμάς της και τις άφηνε γλυκά σημειώματα με ποιήματα, παραμύθια και τραγούδια. Φώναζε πόσο πολύ την αγαπάει και πίστευε ότι η αγάπη της θα γιατρέψει τη μαμά της.

-Μαμά μου σε αγαπώ, σε λατρεύω είσαι η καλύτερη μαμά του πλανήτη.

Η μαμά- βασίλισσα άκουγε τα γλυκόλογα της κορούλας της και έπαιρνε θάρρος. Περνούσαν οι μέρες και γινόταν όλο και καλύτερα ώσπου μια μέρα ο κορονοϊος  έφυγε πολύ μακριά και η βασίλισσα έγινε και πάλι καλά. Επέστρεψαν οι ευτυχισμένες μέρες στο παλάτι και η αγάπη της Χιονάτης νίκησε τον κορονοϊο.

Η Χιονάτη ήταν πολύ ευτυχισμένη, η μαμά της έγινε καλά και οι αγκαλιές και τα φιλιά πηγαινοερχόταν ασταμάτητα. Η Χιονάτη πανηγύριζε και φώναζε: Ζήτω!!! η αγάπη είναι το καλύτερο φάρμακο ενάντια στον ιό.

Έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα και να θυμόσαστε:  Η ΑΓΑΠΗ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΝΙΚΑ.

# data[].attributes.headline
Η Παραμυθοσαλάτα της Ειρήνης Ιωαν. Ε΄τάξη

# data[].attributes.subject
Η Παραμυθοσαλάτα της Ειρήνης Ιωαν. Ε΄τάξη

# data[].attributes.body
Οχτώ καιροί και μια φορά ήταν  η Μουλάν. Ξεκίνησε να πάει στον πόλεμο, όμως χάθηκε…

Ο δρόμος την οδήγησε στα βουνά και εκεί συνάντησε την Χάιντι και τον Πέτερ.

Έπαιξε μαζί τους και της έμαθαν να αρμέγει κατσίκες. Ξαφνικά σκόνταψε και έπεσε σε μια τρύπα!

Τίγκι, φίγκι, μπλουμ, μπλοχ, ωχ, ωχ, ωχ, τρικ, τρακ.

Πίσω από την πόρτα ένας χοντρούλης τυφλοπόντικας έπινε τσάι από την μαντάμ Τσαγιερό. Της σέρβιρε τσάι μέσα στο θρυψαλάκι.

Η μαντάμ Τσαγιερό ψιθύρισε στη  Μουλάν : Ο τυφλοπόντικας είναι ένας μαγεμένος πρίγκιπας! Τα μάγια θα λυθούν μόλις βρεθεί το κλειδί που ανοίγει την πόρτα της Αλίκης.

Τότε η Μουλάν σήκωσε το σπαθί, έσκαψε το χώμα και βρήκε το κλειδί. Άνοιξε την πόρτα και ο τυφλοπόντικας έγινε πρίγκιπας!!!

Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα….

# data[].attributes.headline
Όταν ο Πινόκιο συνάντησε την Ραπουνζέλ

# data[].attributes.subject
Όταν ο Πινόκιο συνάντησε την Ραπουνζέλ

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα κόσμο μαγικό, ζούσε μια πριγκίπισσα που την έλεγαν Ραπουνζέλ. Η Ραπουνζέλ ήταν φυλακισμένη σε ένα πολύ ψηλό πύργο. Μια μέρα  που περνούσε από κάτω ο Πινόκιο, είδε τη φυλακισμένη πριγκίπισσα να κάθεται στο παράθυρο και αναρωτήθηκε πώς θα μπορούσε να την ελευθερώσει. Ξαφνικά του ήρθε μια καταπληκτική ιδέα! Άρχισε να λέει φωναχτά πολλά ψέματα. Η μύτη του μεγάλωνε, μεγάλωνε ασταμάτητα, μέχρι που έφτασε στο παράθυρο της Ραπουνζέλ! Η Ραπουνζέλ τύλιξε τα χέρια της γύρω από τη μύτη του Πινόκιο και γλίστρησε, σαν πυροσβέστης, στην αγκαλιά του. Έτσι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!
Η παραμυθοσαλάτα της Κατερίνας Οικ. Ε΄τάξη

# data[].attributes.headline
Για 'σενα γλυκιά μας Άννα...

# data[].attributes.subject
Για 'σενα γλυκιά μας Άννα...

# data[].attributes.body
Άννα γλυκιά μας συντροφιά

μας δείχνεις γύρω μας την ομορφιά.

Περάσαμε τις πιο ωραίες μέρες

με σαπουνόφουσκες στους αιθέρες.

Σούπερ ήρωες, σκιές και μουσικές

στιγμές, όμορφες, μοναδικές!

Γλυκάκια, ποιηματάκια, παραμύθια

όλου του κόσμου η αλήθεια˙

μέσα στα καθαρά τα μάτια

και στου Ροντάρι τα κιτάπια.

Σ’ ευχαριστούμε ολόθερμα!<3

# data[].attributes.body
3η ζαριά
Η παραμυθοσαλάτα της Ελένης

# data[].attributes.body
5η Ζαριά

# data[].attributes.attachment_link.title
Σε ένα ταξίδι στην Ασία

# data[].attributes.headline
Μαριάννα Σταμπουλή

# data[].attributes.subject
Μαριάννα Σταμπουλή

# data[].attributes.body
Ο ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2020

Ο χρόνος είχε παγώσει… Τα ρολόγια είχαν σταματήσει να μετρούν το χρόνο και ζούσαν σε έναν κόσμο άχρονο, άχαρο και μονότονο!
Ο ευτυχισμένος πρίγκηπας δέσποζε στο κέντρο της πλατείας χωρίς να θυμάται τίποτα για την ιστορία του. Ποιος ήταν; Πως ζούσε πριν να γίνει άγαλμα; Πότε τον έστησαν εκεί στη μέση της πλατείας να σεργιανά τη ζωή της πόλης; Το μόνο που είχε βαθιά κρυμμένο στη μνήμη του παγωμένου μυαλού του, ήταν ότι "μάλλον" κάποτε ήταν ευτυχισμένος. Άλλα όχι τώρα πια… Σίγουρα όχι! Το χαμόγελο ήταν παγωμένο στα χείλη του, αλλά η πέτρινη καρδιά του ήταν λυπημένη, πολύ λυπημένη…
Έτσι ψηλά που τον είχαν στήσει, μπορούσε να βλέπει τα πάντα… Τίποτα από τη ζωή της πόλης δεν περνούσε απαρατήρητο. Έβλεπε κάθε μέρα τους κατοίκους της πόλης, μικρούς και μεγάλους, να περνούν από μπροστά του αδιάφοροι για κάθε τι και να φεύγουν χωρίς να του ρίχνουν ούτε ένα βλέμμα! Κανείς δεν ήταν ευτυχισμένος κι όταν δεν είναι οι άλλοι ευτυχισμένοι, πως μπορώ να είμαι εγώ, σκεφτόταν και η λύπη έσφιγγε ακόμα πιο δυνατά την καρδιά του.
Κανείς δεν νοιαζόταν σίγουρα για τις μαύρες σκέψεις του, περπατούσαν όλοι, σκυμμένοι προσηλωμένοι σε κάτι μηχανήματα που κρατούσαν στο χέρι (κινητά τα λέγανε θαρρώ) και με τα αυτιά βουλωμένα με ακουστικά. Δεν μιλούσαν ποτέ σε κανέναν, δεν χαιρετούσαν τους ανθρώπους που συναντούσαν, δεν σήκωναν το κεφάλι τους ούτε για να δουν τον ήλιο, δε χαμογελούσαν ποτέ! Σαν μαγεμένοι! Μα τι είχε γίνει; Τόσο είχαν αλλάξει οι άνθρωποι; Ή μήπως δεν ήταν πια της μόδας να είσαι πρίγκηπας; Μάλλον δεν εντυπωσιάζεται κανείς πια από την ευτυχία!

Όσο τον τυραννούσαν όλες αυτές οι σκέψεις, τόσο βεβαιώνονταν ότι κάτι έπρεπε να κάνει, για να δικαιώσει τον ευτυχισμένο πρίγκηπα που ήταν κάποτε. Τότε ήταν που ήρθε και στάθηκε στον ώμο του ένας κύκνος! «Είσαι πολύ όμορφος» του είπε, «αλλά βλέπω ότι κανείς δεν σου δίνει ούτε ένα βλέμμα. Ακόμη και η ομορφιά έχασε την αξία της; Οι άνθρωποι ξέχασαν να βλέπουν πραγματικά, μόνο κοιτούν για λίγο και η ματιά τους προσηλώνεται πάλι σ΄ αυτές τις μηχανές που κρατούν όλοι στα χέρια τους…»
Ο κύκνος τον κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια και είπε:
«Το πρόσεξες κι εσύ;»
Ο ευτυχισμένος πρίγκηπας τότε ένιωσε επιτέλους πάλι ότι «υπάρχει»! Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που κάποιος τον είχε προσέξει πραγματικά. Τότε πήρε το θάρρος και γεμάτος ελπίδα άνοιξε την «καρδιά» του στο μοναδικό πλάσμα που βρέθηκε ποτέ τόσο κοντά του.
Έχεις καμιά ιδέα, πως μπορούμε να τους «ξυπνήσουμε»; Ν΄ αρχίσουν πάλι να ζουν, να κοιτούν ο ένας τον άλλον στα μάτια, να μιλούν, να χαίρονται και να επικοινωνούν αληθινά…
Πρέπει πρώτα να κάνω κάτι για να δουν ότι υπάρχω…»
Ο κύκνος αμέσως τον ζέστανε με τα λόγια του;
- Μπορώ να σε βοηθήσω, άκουσέ με προσεκτικά. Νομίζω ότι πρώτα πρέπει να αλλάξεις εσύ! Κάνεις δεν εντυπωσιάζεται πια από πρίγκηπες, είναι πολύ ξεπερασμένοι… Μήπως να γινόσουν κάτι άλλο;;;
Ο πρίγκηπας το σκέφτηκε πολύ και αποφάσισε να ξεπεράσει τον εαυτό του και ν΄ αλλάξει τόσο, που να μη θυμίζει καθόλου τον ευτυχισμένο πρίγκηπα που ήταν κάποτε. Έτσι έγινε …πειρατής! Κανείς δεν του έδωσε όμως καμία σημασία. Θα ΄ναι κι αυτό ξεπερασμένο σκέφτηκε. Προσπάθησε τότε να σκεφτεί κάτι που θα συγκινούσε τους ανθρώπους κι έτσι έγινε αστροναύτης, ποδοσφαιριστής, ροκ σταρ… και τέλος αποφάσισε να γίνει …ποιητής. Τίποτα όμως δεν έφερε το αποτέλεσμα που περίμενε…
Τότε ήταν που αποφάσισε να σταματήσει να προσπαθεί να «ξυπνήσει» τους ανθρώπους, αλλάζοντας τον εαυτό του. Έπρεπε να σκεφτεί κάτι που θα άλλαζε τη σκέψη των ανθρώπων. Αποφάσισε λοιπόν να παραμείνει ποιητής και να αλλάξει τον κόσμο με τα ποιήματά του! Κάθε βράδυ έγραφε ποιήματα και τα έδινε στον πολύτιμο βοηθό του τον κύκνο. Εκείνος τα έπιανε όσο πιο τρυφερά μπορούσε με το ράμφος του και σαν ακούραστος ταχυδρόμος, τα πήγαινε από σπίτι σε σπίτι, από πόρτα σε πόρτα μέχρι που η ποίηση «μπήκε» σε όλα τα σπίτια της μικρής πόλης!
Αφού δούλεψαν και οι δυο σκληρά, παλεύοντας ο ένας με λέξεις, ρίμες και ομοιοκαταληξίες κι ο άλλος με τον αέρα, τη βροχή και το κρύο, κατάφεραν να «μπουν» σε όλα τα σπίτια και ν΄ αγγίξουν τις ψυχές όλων των ανθρώπων με την δύναμη και την ευαισθησία της ποίησης.
Όταν ξημέρωσε, ήταν μια καινούρια αλλιώτικη μέρα. Ο ευτυχισμένος πια ποιητής είχε αλλάξει τον …κόσμο!

Από τότε έζησαν αυτοί καλά, με του ονείρου τα ποιήματα αγκαλιά κι εμείς καλύτερα σκαρώνοντας, ακόμη περισσότερα του νου δημιουργήματα!!!!

# data[].attributes.headline
"Τι θα συνέβαινε αν ο κόσμος γέμιζε ζαχαρωτά" 

# data[].attributes.subject
"Τι θα συνέβαινε αν ο κόσμος γέμιζε ζαχαρωτά" 

# data[].attributes.body
Δυστυχώς σήμερα δε βρήκα τα αγαπημένα μου ζαχαρωτά στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς.

Ευτυχώς είχε καλό καιρό και αποφάσισα να ψάξω και αλλού.

Δυστυχώς όπου κι αν έψαξα δεν τα βρήκα.

Ευτυχώς εκεί που περπατούσα βρήκα ένα μαγικό ραβδί.

Δυστυχώς δεν ήξερα πώς να το χρησιμοποιήσω.

Ευτυχώς το μαγικό ραβδί είχε οδηγίες χρήσης.

Δυστυχώς οι οδηγίες ήταν στα κινέζικα.

Ευτυχώς ,μόλις άρχισα να το κουνάω ,πετάχτηκαν από μέσα τα αγαπημένα μου ζαχαρωτά και δε σταμάτησαν ,μέχρι που γέμισε ο κόσμος ζαχαρωτά.
Κατερίνα Οικ. Ε τάξη

# data[].attributes.headline
Hλίας Γ. Ε Τάξη

# data[].attributes.body
Hλίας Γ. Ε Τάξη

# data[].attributes.headline
ΖΑΡΙΑ ΝΟΥΜΕΡΟ 2

# data[].attributes.subject
ΖΑΡΙΑ ΝΟΥΜΕΡΟ 2

# data[].attributes.body
Τα τρία γουρουνάκια (NEW EDITION)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τρία γουρουνάκια που ζούσαν σε μία μεγαλούπολη με την οικογένεια τους. Μια μέρα η μητέρα τους, τους είπε: Γουρουνάκια μου μεγαλώσατε πια, πρέπει να πάτε να ζήσετε μόνα σας. Πρέπει να βρείτε μια δουλειά για να βγάζετε τα δικά σας χρήματα, ένα σπίτι για να μένετε και μια γυναίκα για να παντρευτείτε!

Τα γουρουνάκια απογοητεύτηκαν πολύ από τα λόγια της μητέρας τους, καθώς μάλιστα αυτή η συζήτηση έγινε την ημέρα της γιορτής της μητέρας, δηλαδή στις 10 Μαΐου 2020. Ωστόσο, δεν είχαν άλλη επιλογή. Πήραν τα χρήματα που είχαν μαζεμένα στον κουμπαρά τους, μάζεψαν τα ρούχα τους, τα λαπτοπ και τα κινητά τους κι έφυγαν για να φτιάξουν τη ζωή τους από το μηδέν. Φεύγοντας, πέρασαν και από το σπίτι της γιαγιά τους να τη χαιρετήσουν. Η γιαγιά τους έδωσε την ευχή της και 1.000 που έβγαλε κάτω από το στρώμα για τα πρώτα έξοδα.

Πρώτη τους δουλειά, λοιπόν, ήταν να βρουν ένα σπίτι για να περάσουν το βράδυ. Ευτυχώς, τα κινητά τους είχαν αρκετά δεδομένα για να μπουν στο ίντερνετ και να αναζητήσουν ένα σπίτι μέσω της εφαρμογής AIRBNB. Βρήκαν, λοιπόν, ένα ωραίο διαμέρισμα στο κέντρο με free wifi.

Μόλις έφτασαν στο διαμέρισμα, το ένα γουρουνάκι ξάπλωσε να κοιμηθεί, το άλλο έπαιξε παιχνίδια στο κινητό και το τρίτο ξεκίνησε αμέσως την εύρεση εργασίας. Μετά από πολλές ώρες αναζήτησης, βρήκε μια δουλειά 4ωρη σε μία εταιρεία κινητής τηλεφωνίας και ήταν πολύ χαρούμενο.

Την επόμενη μέρα κιόλας ξεκίνησε δουλειά, ενώ τα υπόλοιπα γουρουνάκια χαλάρωναν στο διαμέρισμα. Οι μέρες, όμως, περνούσαν και τα χρήματα λιγόστευαν. Τα άλλα δύο γουρουνάκια δεν έπαιρναν απόφαση να βρουν μια δουλειά. Μια μέρα γύρισε ο αδερφός τους πολύ θυμωμένος από τη δουλειά. Πήρε τον πρώτο του μισθό, ο οποίος ήταν μόλις 400 ευρώ. Αδερφάκια μου αυτά τα χρήματα δε μας φτάνουν, είπε. Πρέπει κι εσείς να βρείτε μια δουλειά. Θα τρώμε λιγότερο, είπε το ένα γουρουνάκι. Και θα σταματήσουμε και το κάπνισμα για να εξοικονομήσουμε χρήματα, είπε το άλλο. Εξοργισμένο με αυτά που άκουσε, το γουρουνάκι μάζεψε τα πράγματά του και τους εγκατέλειψε.

Οι μέρες περνούσαν και τα δύο γουρουνάκια δεν είχαν πλέον χρήματα να πληρώσουν το διαμέρισμα. Με τα μούτρα κατεβασμένα γύρισαν στη μητέρα τους και της είπαν τα μαντάτα. Η μητέρα τους, φυσικά, τους δέχτηκε πίσω αλλά αναρωτιόταν τι απέγινε το άλλο γουρουνάκι. Το πήρε, λοιπόν τηλέφωνο να μάθει νέα. Το γουρουνάκι είχε βρει και δεύτερη δουλειά και έβγαζε το μήνα 800 ευρώ. Γνώρισε και μια γουρουνίτσα την οποία ήθελε να παντρευτεί αλλά δεν είχε χρήματα στην άκρη για τον γάμο. Η μαμά του, τότε, του υποσχέθηκε πως θα του έδινε κι αυτή μερικά χρήματα αρκεί ο γάμος να ήταν μεγάλος με πολλούς καλεσμένους. Ήθελε οπωσδήποτε να καλέσει όλες τις φίλες της αλλά και τις αχώνευτες ξαδέρφες της που θα έσκαγαν από τη ζήλεια τους βλέποντας την να φοράει τουαλέτα. Κι έτσι κι έγινε! Ο γάμος ήταν πολύ λαμπερός κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!!

# data[].attributes.headline
από  τη Χριστίνα

# data[].attributes.subject
από  τη Χριστίνα

# data[].attributes.body
"Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα"  (2020 edition)

Ήταν μια φορά και έναν καιρό ένας αυτοκράτορας που τον έλεγαν Ιουστινιανό.

Ζούσε σε ένα τεράστιο παλάτι και ήταν πανέμορφο. Ήταν μάλιστα τόσο όμορφο που ξεπερνούσε και το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας που ήταν ακριβώς απέναντι. Το παλάτι χτίστηκε με δημοσία δαπάνη όμως ο Ιουστινιανός δεν έκανε απολύτως τίποτα για τους υπηκόους του. Περνούσε όλη την μέρα του σε ένα δωμάτιο στην καρδιά του παλατιού: το βεστιάριο. Εκεί υπήρχε ένας ολόσωμος τεράστιος καθρέφτης και μία ντουλάπα από ξύλο οξιάς ίσαμε είκοσι μέτρα πλάτος και δεκαπέντε μέτρα ύψος.Ο αυτοκράτορας ήταν ολίγον γκρινιάρης μα αυτό ήταν το πιο ασήμαντο ελάττωμα του αν σκεφτούμε πως όλα τα  χρήματα της αυτοκρατορίας τα διέθετε σε ρούχα. Ψώνιζε συνεχώς από τα Bershka τα Zara τα Pull and bear και φορούσε Louis Vuitton, Cristian Dior, Gorgio Armani και Versace. Εντάξει αυτό είναι υπερβολικό αλλά άμα υπάρχουν λεφτά όλα γίνονται. Είχε βέβαια και προσωπικούς ράφτες άλλα ήθελε να ψωνίζει από τα μαγαζιά και μετά να περπατάει στους δρόμους για να βλέπουν όλοι τα καινούρια του ρούχα. Είχε μανία με το καλό ντύσιμο, δεν πήγαινε ούτε στα θέατρα ούτε στα γήπεδα ποδοσφαίρου. Πολλοί έλεγαν ότι είχε ένα ρούχο για κάθε ώρα της ημέρας. Και ήταν αλήθεια. Μία μέρα κάθονταν στον θρόνο του και έβλεπε τηλεόραση. Άκουσε από τον Σωτήρη Τσιόδρα ότι κλείνουν τα εμπορικά κέντρα και τα καταστήματα μέχρι νεωτέρας λόγω του Κορωναϊού και έπεσε σε κατάθλιψη. Έδωσε εντολή στους ράφτες του να πιάσουν αμέσως δουλειά και να ράψουν όμορφα ρούχα με φανταχτερά σχέδια.Οι ράφτες όμως αρνήθηκαν και μάλιστα παραιτήθηκαν γιατί δεν άντεχαν να δουλεύουν με μάσκα και γάντια όλο το εικοσιτετράωρο! Ο αυτοκράτορας ήταν απελπισμένος. Ξαφνικά μια μέρα την ώρα που απολύμαινε τα χέρια του με πρώτης ποιότητας αντισηπτικό εμφανίστηκαν από το πουθενά δυο Ιταλοί ράπτες που έντυναν μέχρι και τον Πάπα όπως ισχυρίστηκαν, όμως στην πραγματικότητα ήταν δύο Ιταλοί απατεώνες που κυνηγούσαν το χρήμα. Ο αυτοκράτορας αφού τους έκανε το τεστ για τον ιό τους προσέλαβε και τους ρώτησε τι ρούχα σκέφτονται να φτιάξουν. Έλεγαν ότι φτιάχνουν ρούχα από ένα πολύ σπάνιο ύφασμα, που είναι το ομορφότερο του κόσμου! Τόσο όμορφο που λίγοι άνθρωποι μπορούν να φανταστούν τα σχέδια και τα χρώματα του. Γι'αυτό το λόγο, του είπαν, τα ρούχα από αυτό το ύφασμα μπορούν να τα δουν μόνο έξυπνοι άνθρωποι. Δηλαδή είναι αόρατα για οποιονδήποτε δεν ήταν ικανός για το αξίωμά του ή ήταν τελείως χαζός.

Όταν το άκουσε αυτό ο αυτοκράτορας κατενθυσιάστηκε. «Ωραία ρούχα θα είναι αυτά», σκέφτηκε. «Αν τα αποκτούσα, θα μπορούσα να καταλάβω ποιοι από τους υπουργούς μου δεν είναι άξιοι και να ξεχωρίζω τους έξυπνους από τους χαζούς! Αυτό το υλικό θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί αμέσως τώρα για τα καινούρια μου ρούχα!»Υπήρχε και οικονομική κρίση στο ανάκτορο οπότε όσο λιγότεροι υπουργοί τόσο λιγότερα περιττά έξοδα. Έτσι οι ράφτες- απατεώνες έπιασαν αμέσως δουλειά. Είχαν μπροστά τους τον αργαλειό μέρα και νύχτα και κουνούσαν τα χέρια στον αέρα παίρνοντας συνεχώς μια έκφραση κούρασης και ταλαιπωρίας. Ζητούσαν όλη την ώρα χρυσό και αυθεντικό μετάξι από τον αυτοκράτορα ο οποίος κάλυπτε πλέον τα έξοδα από τον προσωπικό του λογαριασμό στην τράπεζα. Οι απατεώνες έπαιρναν πάντοτε ο,τι ζητούσαν από τον αυτοκράτορα, τον κορόιδευαν κανονικότατα και ενώ ο Ιουστινιανός περίμενε με αγωνία τα νέα του ρούχα αυτοί κολυμπούσαν στο χρυσάφι. Μια μέρα ο Ιουστινιανός θα έσκαγε από την αγωνία και έστειλε τον έμπιστο και τον πιο ικανό υπουργό που είχε , τον Νίκο Χαρδαλιά, να δει πως παν οι δουλείες και φυσικά αν τηρούνται τα μέτρα που επιβλήθηκαν. Ένα από αυτά ήταν  το ενάμιση μέτρο απόσταση μεταξύ των ραφτών. Όταν είδαν τον υπουργό οι ράφτες ξεκίνησαν να του μιλάνε και να του παρουσιάζουν τα ρούχα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, όμως ο υπουργός δεν έβλεπε τίποτα όσο και αν άνοιγε τα μάτια του. Πίστεψε πως ήταν ανίκανος και χαζός επειδή δεν έβλεπε τα ρούχα άλλα στην πραγματικότητα δεν τα έβλεπε επειδή δεν υπήρχαν.Παρόλα αυτά προσποιήθηκε πως τα έβλεπε και άκουγε με προσοχή τους ράφτες για να πει ακριβώς τα ίδια λόγια στον αυτοκράτορα. Έτσι και έγινε. Μετά από μια εβδομάδα όλοι ήξεραν για τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα. Πήγε μετά τον υπουργό και ένας αυλικός και έπαθε ότι και ο υπουργός άλλα δεν είπε τίποτα. Ο αυτοκράτορας πλέον πέθαινε από την περιέργεια να δει και αυτός τα τόσο όμορφα ρούχα του και πήγε μαζί με δέκα αυλικούς στους ράφτες. Όμως και ο Ιουστινιανός δεν έβλεπε τίποτα αλλά παρόλα αυτά δέχτηκε να τον ντύσουν οι ράφτες. Έβγαλε τα ρούχα του και έκανε κινήσεις για να φορέσει το αόρατο παντελόνι του, το αόρατο πουκάμισο και την αόρατη μπέρτα. Όταν τελείωσε αυτή η διαδικασία ο αυτοκράτορας ήταν γυμνός. Απτόητος οργάνωσε μια γιορτή για να δουν οι υπήκοοι του τα καινούρια του ρούχα. Ο αυτοκράτορας θα περνούσε από πολλά σημεία, από τον ιππόδρομο, από την Αγία Σοφία και άλλα πολλά έτσι ώστε να μην υπάρχει συνωστισμός. Όλοι όσοι πήγαν στην γιορτή έστειλαν Β6 στο 13033 για να μην τους πιάσει η αστυνομία και πληρώσουν εκατόν πενήντα ευρώ πρόστιμο.Οι αυλικοί που είχαν την αρμοδιότητα σηκώνουν την μακριά μπέρτα του αυτοκράτορα, έπιασαν με τα χέρια το πάτωμα και προσποιήθηκαν ότι σήκωσαν και κουβαλούσαν την μπέρτα του. Δεν τολμούσαν ούτε καν να αφήσουν να εννοηθεί ότι δεν έβλεπαν τίποτε.

Έτσι προχωρούσε ο αυτοκράτορας με την ακολουθία του μέσα στο "πλήθος".Όλοι οι άνθρωποι που βρισκόταν στον δρόμο, ή κοιτούσαν από τα παράθυρα έλεγαν:«Πόσο όμορφα ρούχα φοράει ο αυτοκράτορας. Τι φανταχτερή μπέρτα. Πόσο όμορφα που συνδυάζονται μεταξύ τους!»Κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι δεν έβλεπε τίποτα, καθώς τότε θα σήμαινε ότι ήταν ανίκανος ή εντελώς χαζός! Έτσι για πρώτη φορά τα ρούχα του αυτοκράτορα άρεσαν σε όλους, παρότι ήταν ψέματα! «Μα δεν φοράει απολύτως τίποτα!» είπε τελικά ένα μικρό παιδί.«Δώστε βάση στη φωνή της αθωότητας!» είπε ο πατέρας του, και από στόμα σε στόμα διαδόθηκαν τα λόγια του παιδιού! «Μα δεν φοράει απολύτως τίποτα!», έλεγε ο ένας στον άλλο. «Ο αυτοκράτορας δεν φοράει τίποτα, είναι γυμνός!» φώναζε τελικά όλος ο λαός.Τα άκουγε ο αυτοκράτορας και του φάνηκε ότι ο λαός είχε δίκιο, αλλά σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να το υπομείνει και να προσποιηθεί ότι δεν συνέβαινε τίποτε. Έτσι συνέχισε το δρόμο του ήρεμος και οι αυλικοί συνέχισαν να σηκώνουν την ανύπαρκτη μπέρτα...

Μετά από λίγο όμως κατάλαβε ότι το παιδί έχει δίκιο και ότι οι δύο ράφτες τον κορόιδεψαν!

Αμέσως ανέβηκε στο άλογο του και κάλπασε προς το παλάτι ντροπιασμένος, παίρνοντας μαζί και το καημένο αγοράκι. Όλοι νόμιζαν ότι ο αυτοκράτορας θα τιμωρούσε το παιδάκι επειδή είπε την αλήθεια και τον έκανε ρεζίλι. Όμως, το επόμενο πρωί, ο αυτοκράτορας έβγαλε νέα ανακοίνωση όπου έλεγε ότι το αγοράκι είναι έξυπνο και ειλικρινές γιατί είπε την αλήθεια χωρίς να φοβηθεί. Γι' αυτό το αντάμειψε στέλνοντας σακιά γεμάτα αντισηπτικά, μάσκες και γάντια στους φτωχούς γονείς του!

Από τότε και μετά,  ο αυτοκράτορας σταμάτησε να είναι γκριν"Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα"  (2020 edition)

Ήταν μια φορά και έναν καιρό ένας αυτοκράτορας που τον έλεγαν Ιουστινιανό.

Ζούσε σε ένα τεράστιο παλάτι και ήταν πανέμορφο. Ήταν μάλιστα τόσο όμορφο που ξεπερνούσε και το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας που ήταν ακριβώς απέναντι. Το παλάτι χτίστηκε με δημοσία δαπάνη όμως ο Ιουστινιανός δεν έκανε απολύτως τίποτα για τους υπηκόους του. Περνούσε όλη την μέρα του σε ένα δωμάτιο στην καρδιά του παλατιού: το βεστιάριο. Εκεί υπήρχε ένας ολόσωμος τεράστιος καθρέφτης και μία ντουλάπα από ξύλο οξιάς ίσαμε είκοσι μέτρα πλάτος και δεκαπέντε μέτρα ύψος.Ο αυτοκράτορας ήταν ολίγον γκρινιάρης μα αυτό ήταν το πιο ασήμαντο ελάττωμα του αν σκεφτούμε πως όλα τα  χρήματα της αυτοκρατορίας τα διέθετε σε ρούχα. Ψώνιζε συνεχώς από τα Bershka τα Zara τα Pull and bear και φορούσε Louis Vuitton, Cristian Dior, Gorgio Armani και Versace. Εντάξει αυτό είναι υπερβολικό αλλά άμα υπάρχουν λεφτά όλα γίνονται. Είχε βέβαια και προσωπικούς ράφτες άλλα ήθελε να ψωνίζει από τα μαγαζιά και μετά να περπατάει στους δρόμους για να βλέπουν όλοι τα καινούρια του ρούχα. Είχε μανία με το καλό ντύσιμο, δεν πήγαινε ούτε στα θέατρα ούτε στα γήπεδα ποδοσφαίρου. Πολλοί έλεγαν ότι είχε ένα ρούχο για κάθε ώρα της ημέρας. Και ήταν αλήθεια. Μία μέρα κάθονταν στον θρόνο του και έβλεπε τηλεόραση. Άκουσε από τον Σωτήρη Τσιόδρα ότι κλείνουν τα εμπορικά κέντρα και τα καταστήματα μέχρι νεωτέρας λόγω του Κορωναϊού και έπεσε σε κατάθλιψη. Έδωσε εντολή στους ράφτες του να πιάσουν αμέσως δουλειά και να ράψουν όμορφα ρούχα με φανταχτερά σχέδια.Οι ράφτες όμως αρνήθηκαν και μάλιστα παραιτήθηκαν γιατί δεν άντεχαν να δουλεύουν με μάσκα και γάντια όλο το εικοσιτετράωρο! Ο αυτοκράτορας ήταν απελπισμένος. Ξαφνικά μια μέρα την ώρα που απολύμαινε τα χέρια του με πρώτης ποιότητας αντισηπτικό εμφανίστηκαν από το πουθενά δυο Ιταλοί ράπτες που έντυναν μέχρι και τον Πάπα όπως ισχυρίστηκαν, όμως στην πραγματικότητα ήταν δύο Ιταλοί απατεώνες που κυνηγούσαν το χρήμα. Ο αυτοκράτορας αφού τους έκανε το τεστ για τον ιό τους προσέλαβε και τους ρώτησε τι ρούχα σκέφτονται να φτιάξουν. Έλεγαν ότι φτιάχνουν ρούχα από ένα πολύ σπάνιο ύφασμα, που είναι το ομορφότερο του κόσμου! Τόσο όμορφο που λίγοι άνθρωποι μπορούν να φανταστούν τα σχέδια και τα χρώματα του. Γι'αυτό το λόγο, του είπαν, τα ρούχα από αυτό το ύφασμα μπορούν να τα δουν μόνο έξυπνοι άνθρωποι. Δηλαδή είναι αόρατα για οποιονδήποτε δεν ήταν ικανός για το αξίωμά του ή ήταν τελείως χαζός.

Όταν το άκουσε αυτό ο αυτοκράτορας κατενθυσιάστηκε. «Ωραία ρούχα θα είναι αυτά», σκέφτηκε. «Αν τα αποκτούσα, θα μπορούσα να καταλάβω ποιοι από τους υπουργούς μου δεν είναι άξιοι και να ξεχωρίζω τους έξυπνους από τους χαζούς! Αυτό το υλικό θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί αμέσως τώρα για τα καινούρια μου ρούχα!»Υπήρχε και οικονομική κρίση στο ανάκτορο οπότε όσο λιγότεροι υπουργοί τόσο λιγότερα περιττά έξοδα. Έτσι οι ράφτες- απατεώνες έπιασαν αμέσως δουλειά. Είχαν μπροστά τους τον αργαλειό μέρα και νύχτα και κουνούσαν τα χέρια στον αέρα παίρνοντας συνεχώς μια έκφραση κούρασης και ταλαιπωρίας. Ζητούσαν όλη την ώρα χρυσό και αυθεντικό μετάξι από τον αυτοκράτορα ο οποίος κάλυπτε πλέον τα έξοδα από τον προσωπικό του λογαριασμό στην τράπεζα. Οι απατεώνες έπαιρναν πάντοτε ο,τι ζητούσαν από τον αυτοκράτορα, τον κορόιδευαν κανονικότατα και ενώ ο Ιουστινιανός περίμενε με αγωνία τα νέα του ρούχα αυτοί κολυμπούσαν στο χρυσάφι. Μια μέρα ο Ιουστινιανός θα έσκαγε από την αγωνία και έστειλε τον έμπιστο και τον πιο ικανό υπουργό που είχε , τον Νίκο Χαρδαλιά, να δει πως παν οι δουλείες και φυσικά αν τηρούνται τα μέτρα που επιβλήθηκαν. Ένα από αυτά ήταν  το ενάμιση μέτρο απόσταση μεταξύ των ραφτών. Όταν είδαν τον υπουργό οι ράφτες ξεκίνησαν να του μιλάνε και να του παρουσιάζουν τα ρούχα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, όμως ο υπουργός δεν έβλεπε τίποτα όσο και αν άνοιγε τα μάτια του. Πίστεψε πως ήταν ανίκανος και χαζός επειδή δεν έβλεπε τα ρούχα άλλα στην πραγματικότητα δεν τα έβλεπε επειδή δεν υπήρχαν.Παρόλα αυτά προσποιήθηκε πως τα έβλεπε και άκουγε με προσοχή τους ράφτες για να πει ακριβώς τα ίδια λόγια στον αυτοκράτορα. Έτσι και έγινε. Μετά από μια εβδομάδα όλοι ήξεραν για τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα. Πήγε μετά τον υπουργό και ένας αυλικός και έπαθε ότι και ο υπουργός άλλα δεν είπε τίποτα. Ο αυτοκράτορας πλέον πέθαινε από την περιέργεια να δει και αυτός τα τόσο όμορφα ρούχα του και πήγε μαζί με δέκα αυλικούς στους ράφτες. Όμως και ο Ιουστινιανός δεν έβλεπε τίποτα αλλά παρόλα αυτά δέχτηκε να τον ντύσουν οι ράφτες. Έβγαλε τα ρούχα του και έκανε κινήσεις για να φορέσει το αόρατο παντελόνι του, το αόρατο πουκάμισο και την αόρατη μπέρτα. Όταν τελείωσε αυτή η διαδικασία ο αυτοκράτορας ήταν γυμνός. Απτόητος οργάνωσε μια γιορτή για να δουν οι υπήκοοι του τα καινούρια του ρούχα. Ο αυτοκράτορας θα περνούσε από πολλά σημεία, από τον ιππόδρομο, από την Αγία Σοφία και άλλα πολλά έτσι ώστε να μην υπάρχει συνωστισμός. Όλοι όσοι πήγαν στην γιορτή έστειλαν Β6 στο 13033 για να μην τους πιάσει η αστυνομία και πληρώσουν εκατόν πενήντα ευρώ πρόστιμο.Οι αυλικοί που είχαν την αρμοδιότητα σηκώνουν την μακριά μπέρτα του αυτοκράτορα, έπιασαν με τα χέρια το πάτωμα και προσποιήθηκαν ότι σήκωσαν και κουβαλούσαν την μπέρτα του. Δεν τολμούσαν ούτε καν να αφήσουν να εννοηθεί ότι δεν έβλεπαν τίποτε.

Έτσι προχωρούσε ο αυτοκράτορας με την ακολουθία του μέσα στο "πλήθος".Όλοι οι άνθρωποι που βρισκόταν στον δρόμο, ή κοιτούσαν από τα παράθυρα έλεγαν:«Πόσο όμορφα ρούχα φοράει ο αυτοκράτορας. Τι φανταχτερή μπέρτα. Πόσο όμορφα που συνδυάζονται μεταξύ τους!»Κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι δεν έβλεπε τίποτα, καθώς τότε θα σήμαινε ότι ήταν ανίκανος ή εντελώς χαζός! Έτσι για πρώτη φορά τα ρούχα του αυτοκράτορα άρεσαν σε όλους, παρότι ήταν ψέματα! «Μα δεν φοράει απολύτως τίποτα!» είπε τελικά ένα μικρό παιδί.«Δώστε βάση στη φωνή της αθωότητας!» είπε ο πατέρας του, και από στόμα σε στόμα διαδόθηκαν τα λόγια του παιδιού! «Μα δεν φοράει απολύτως τίποτα!», έλεγε ο ένας στον άλλο. «Ο αυτοκράτορας δεν φοράει τίποτα, είναι γυμνός!» φώναζε τελικά όλος ο λαός.Τα άκουγε ο αυτοκράτορας και του φάνηκε ότι ο λαός είχε δίκιο, αλλά σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να το υπομείνει και να προσποιηθεί ότι δεν συνέβαινε τίποτε. Έτσι συνέχισε το δρόμο του ήρεμος και οι αυλικοί συνέχισαν να σηκώνουν την ανύπαρκτη μπέρτα...

Μετά από λίγο όμως κατάλαβε ότι το παιδί έχει δίκιο και ότι οι δύο ράφτες τον κορόιδεψαν!

Αμέσως ανέβηκε στο άλογο του και κάλπασε προς το παλάτι ντροπιασμένος, παίρνοντας μαζί και το καημένο αγοράκι. Όλοι νόμιζαν ότι ο αυτοκράτορας θα τιμωρούσε το παιδάκι επειδή είπε την αλήθεια και τον έκανε ρεζίλι. Όμως, το επόμενο πρωί, ο αυτοκράτορας έβγαλε νέα ανακοίνωση όπου έλεγε ότι το αγοράκι είναι έξυπνο και ειλικρινές γιατί είπε την αλήθεια χωρίς να φοβηθεί. Γι' αυτό το αντάμειψε στέλνοντας σακιά γεμάτα αντισηπτικά, μάσκες και γάντια στους φτωχούς γονείς του!

Από τότε και μετά,  ο αυτοκράτορας σταμάτησε να είναι γκρινιάρης και να ασχολείται μόνο με τα ρούχα του και άρχισε να κυβερνά τη χώρα με δικαιοσύνη και σοφία. Και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα.

ΤΕΛΟΣ

Οποιαδήποτε αναφορά σε πρόσωπα είναι για χιουμοριστικούς σκοπούς και όχι για να θίξει

ιάρης και να ασχολείται μόνο με τα ρούχα του και άρχισε να κυβερνά τη χώρα με δικαιοσύνη και σοφία. Και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα.

ΤΕΛΟΣ

Οποιαδήποτε αναφορά σε πρόσωπα είναι για χιουμοριστικούς σκοπούς και όχι

# data[].attributes.headline
Εγκέ Κ. Β΄τάξη

# data[].attributes.subject
Εγκέ Κ. Β΄τάξη

# data[].attributes.body
Μπερδεύοντας τα παραμύθια

# data[].attributes.headline
Ευαγγελία Γ.  Β΄τάξη

# data[].attributes.subject
Ευαγγελία Γ.  Β΄τάξη

# data[].attributes.body
Ακροστοιχίδες περασμένης εποχής

# data[].attributes.headline
Εγκέ Κ.  Β΄τάξη

# data[].attributes.subject
Εγκέ Κ.  Β΄τάξη

# data[].attributes.body
Τι θα συνέβαινε αν...

# data[].attributes.headline
Σταυρούλα Τ.  Β΄τάξη

# data[].attributes.subject
Σταυρούλα Τ.  Β΄τάξη

# data[].attributes.body
Ζαριά 1η

# data[].attributes.headline
6η ζαριά και τολμηρή!

# data[].attributes.subject
6η ζαριά και τολμηρή!

# data[].attributes.body
Εις εαυτόν

Αγαπητέ μου εαυτέ

Που τόσο σε θαυμάζω

Κανένας δεν σε ξεπερνά

Κούκλα σε ονομάζω

Κι αν κάποιος σε κακολογεί

Και ό,τι θέλει λέει

Εγώ σε έχω για Θεό

Κουβέντα δεν σηκώνω

Πολλές φορές  όταν κοιτώ

Στο βάθος του καθρέφτη

Μου φαίνεται πως σ’ αγαπώ

Όσο ποτέ κανέναν

Όσο για τα χαρίσματα

που έχεις στην ψυχή

Κανένας τόσο ευαίσθητος

Που να σου παραβγεί

Μυαλό και φρόνηση πολύ

Της λογικής κορώνα

Στους φίλους βάζεις μυαλό

Δεν αδικείς κανέναν

Είσαι ένα αριστούργημα σωστό

Της πλάσης δώρο είσαι

Όλοι τους σε θαυμάζουνε

Γιατί είσαι όπως είσαι…

Κοντή και μαυρομάτισσα

Χοντρή και φαγανούλα

Με μύτη κάμποσο γαμψή

Της παντρειάς κοπέλα…

Αρίστη, η Σταχτοπούτα

Κάποτε ήτανε ένα κορίτσι από καλή οικογένεια, που το έλεγαν Αρίστη και ζούσε πολύ ευτυχισμένο με την μαμά και τον μπαμπά του ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη. Της άρεσε να κάνει βόλτες με τη Μαζεράτη της στην Πόλη, να  κάνει ιστιοπλοία στον Πειραιά, φωνητική στο Ωδείο και να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο. Τον καιρό του λοιμού στην Αθήνα, κάπου το 430 πχ.,  η μανούλα της αρρώστησε βαριά από τον ιό και την έχασε. Τότε ο πατέρας της παντρεύτηκε την Ασχήμη με τις δυο κόρες της Κακίστη και την Φαύλη, δυο ξιπασμένες και πολυλογούδες. Η Αρίστη έκανε όλες τις δουλειές του σπιτιού, καθάριζε το τζάκι, μάζευε τις στάχτες και μια μέρα που την τρόμαξε η γάτα έπεσαν οι στάχτες στα τρυφερά της μπουτάκια και οι χαζές αδερφές της τη βγάλανε Σταχτοπούτα. Χαμός! Σε λίγο καιρό πέθανε και ο πατέρας της. Τότε το βασιλόπουλο αποφάσισε να κάνει πάρτυ για να διαλέξει τη σύντροφο της ζωής του στο Ηρώδειο με μουσικές, ορχήστρες και λοιπά. Έστειλε λοιπόν τον Ερμή με τη μηχανάρα του (πολλά κυβικά σου λέω!) και κάλεσε όλες τις κοπέλες του βασιλείου του. Ε οι χαζές αδελφές δεν την πήρανε μαζί τους τη Σταχτοπούτα. Τότε, ήρθε μπροστά της η θεά Αθηνά και της έφερε το μαγικό φουστάνι της Αφροδίτης για να το βάλει στον χορό. Της είπε όμως να μείνει ως τις 12. Μετά θα γινόταν πάλι το κορίτσι που κοιμόταν πλάι στις στάχτες. Της άφησε και το άρμα του φεγγαριού για να τη μεταφέρει. Στο πάρτυ ο πρίγκιπας την ξεχώρισε από όλα τα κορίτσια. Το φουστάνι της στραφτάλιζε με τα χίλια αστέρια που είχε πάνω του και τα γοβάκια της γυάλιζαν από μακριά. Κανείς δεν την κατάλαβε. Στη μεγάλη αίθουσα ήταν ο Περικλής, η Ασπασία, ο Αναξαγόρας και ένας ξυπόλυτος, που είχε μαζέψει πολύ κόσμο γύρω του. Τον φώναζαν Σωκράτη. Τον πλησίασε και μαγεύτηκε από τη σοφία του. Μα και εκείνη δεν πήγαινε πίσω από εξυπνάδα.  Ούτε που το κατάλαβε πως πέρασε η ώρα. Χόρεψε ροκ εντ ρολ μονάχα αυτή με τον πρίγκιπα, ήπιε σαμπάνια και τότε ξαφνικά το ρολόι  χτύπησε 12! Τα αστέρια από το φουστάνι της άρχισαν να λιώνουν, τα μαλλιά της λύθηκαν και άρχισε να τρέχει. Καθώς έτρεχε της έφυγαν τα γοβάκια. Αποφάσισε να πάει στη Φοντάνα ντι Τρέβι για να κάνει ευχή να την παντρευτεί το βασιλόπουλου, αλλά το άρμα του φεγγαριού χάθηκε, το χάι λουξ αμάξι της δεν ήταν στο σπίτι, οπότε περίμενε στο σπίτι. Το βασιλόπουλο έπεσε σε μεγάλη θλίψη. Τότε ο νάνος που είχε στη δούλεψή του βρήκε τα γοβάκια της Αρίστης και έκανε γύρω την Αθήνα να βρει σε ποια ταιριάζουν. Η Αριστώ δοκίμασε τελευταία τα γοβάκια, της στρώσανε και έγινε γυναίκα του γιου του βασιλιά.

Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

8/5/2020

Σήμερα, σκέφτομαι συνέχεια πόσο όμορφα κυλάει η ζωή μας! Πόσο τυχεροί είμαστε που ο ήλιος φωτίζει κάθε μέρα, που είμαστε γεροί και χαιρόμαστε τόσα καλά. Σκέφτομαι ότι είδα μετά από πολλές μέρες τις φίλες μου και ήπιαμε καφέ εξ αποστάσεως… Αυλή σπιτική, πιτούλα χωριάτικη, κουβεντούλα και ένα φως ατίθασο να πλημμυρίζει την πλάση. Την Κυριακή έχει γενέθλια ο άντρας μου. Θα τα γιορτάσουμε μαζί με τα κορίτσια μας. Τη Δευτέρα θα πάω στο σχολείο να συναντήσω και πάλι τους αγαπημένους μου μαθητές. Νιώθω πολύ ευτυχισμένη και τυχερή!

Τούρτα καραμέλας

Ζύμη πάνω, ζύμη κάτω, αφράτη σοκολάτα με κρέμα βουτύρου, τόνους φουντουκιού και επιστέγασμα καραμελωμένα αμύγδαλα να λιώνουν στο στόμα σου και να προκαλούν κραδασμούς στον ουρανίσκο. Να κατεβαίνουν υγρά από τον οισοφάγο και να ξυπνούν εκείνη τη στιγμή που κορίτσι 18 χρονών ταξίδεψες στου νου την περαχώρα για να συναντήσεις την κορυφή της γεύσης. Σε πόλη μακρινή από τον τόπο σου γεύτηκες πουτίγκα συναρπαστική. Διάβασες, σπούδασες τη ζωή και πήρες το γλυκό της. Ταξίδεψες αλλού στων φίλων το πορτάκι και χάρηκες φουντούκι σοκολάτα. Αλλού σε βρήκε ταξιδιώτη της καραμέλας η χαρά. Του συντρόφου η αγκαλιά έγινε καραμέλα. Γυρνώντας πίσω βρήκες τη ζύμη της μανούλας να σε περιμένει λαχταριστή. Και κάθισες και έκανες την τούρτα καραμέλας γεννώντας όμορφα παιδιά, για να σε συντροφεύουν.

# data[].attributes.headline
Τα καλλιγραφήματα που ταιριάζουν παντού!!!

# data[].attributes.subject
Τα καλλιγραφήματα που ταιριάζουν παντού!!!

# data[].attributes.headline
Σιροπιαστές φωλιές καταϊφιού (κρέμα λεμονιού - πραλίνα)σαν μικρογραφίες των φωλιών των πελαργών!😊

# data[].attributes.subject
Σιροπιαστές φωλιές καταϊφιού (κρέμα λεμονιού - πραλίνα)σαν μικρογραφίες των φωλιών των πελαργών!😊

# data[].attributes.body
‘’Ζεστή φωλιά''

Θα χτίσω μια ζεστή φωλιά

τα όνειρά σου ν’ ακουμπήσεις

Κι’ ύστερα με δυο γλυκά φιλιά

την αγάπη μας ν’ αναστήσεις

Σαν τα ταξιδιάρικα πουλιά

πολύ ψηλά να φτάσεις

Θα χτίσω μια ζεστή φωλιά

να γείρεις να ξαποστάσεις :)

# data[].attributes.headline
Μια παράξενη ομελέτα 

# data[].attributes.subject
Μια παράξενη ομελέτα 

# data[].attributes.body
Ήταν ο άνθρωπος που αγάπησε όλη η Ελλάδα.             Στην ομελέτα φούρνου με μπρόκολο, πατάτες και γραβιέρα.                Έκανε εμβόλιο ρευστότητας με επιστροφή φόρου. Είπε: ο θαλάσσιος Έβρος στο μουσείο Ακρόπολης. Ο κόσμος είπε:Covid 19 στο πείραμα της Μυκόνου. Στο τέλος από την πείνα με γλίτωσε η στάση στην ομορφιά.     Μαριλία Γιαν. Ε τάξη