# data[].attributes.body
Het verhaal gaat over Sabine, zij heeft ADHD en schermt op top niveau. Zij heeft een chaotisch leven en komt vaak in lastige situaties terecht. Zo wisselt ze vaak van vriendjes en van opleidingen. Haar vader is een militair die een keer is uitgezonden naar Bosnië. Haar vader vertelt niks over wat hij daar allemaal heeft gemaakt en kan om de kleintje dingen ontploffen. Later in het boek komen ze er ook achter dat hij PTSS heeft. Sabine weet niet hoe ze hier mee om moet gaan, maar ze leert jongeren kennen die hetzelfde meemaken als zij. Dan komt ze erachter dat zij niet de enige is met een explosieve ouder. Uiteindelijk gaat de vader naar een crisisopvang om daar rustiger te worden. Daarna gaat de vader van Sabine terug naar Bosnië om daar huizen en scholen weer op te bouwen voor de bevolking.

# data[].attributes.body
Ik vind het een heel indrukwekkend verhaal, zeker de stukjes die de vader verteld over Bosnië. In het verhaal gaat het meerdere keren over Bosnië en over dat de vader van Sabine daar allemaal heeft meegemaakt. Het is daarom ook niet in chronologische volgorde geschreven. Het is heel indrukwekkend om die verhalen te lezen en doordat Nicole Jongman (de schrijver) een dochter is van een militair is het grotendeels geen fictie.
Op de bladzijdes 31, 63, 104, 166 beginnen de verhalen over Bosnië.

# data[].attributes.body
De vader van Sabine heeft PTSS, dit houd in dat je snel boos word door dat hij een trauma heeft, hij heeft dus een kort lontje. Dit verklaart de titel van dit boek.

Een verhaalmotief van dit boek is dat Sabine steeds bang is dat haar vader boos wordt. Wel komt het in de loop van het verhaal steeds minder terug, aangezien haar vader naar een crisisopvang gaat.
Bosnië is ook een verhaalmotief in dit boek, het komt meerdere keren terug in het verhaal.
Schermen komt ook steeds terug in het verhaal. Sabine doet op hoog niveau schermen en dit is doet ze 20 uur per week.

Het motto van dit boek is om te laten zien, hoe heftig het kan zijn als een van je ouder een agressie probleem heeft. In het boek leert Sabine in het boek jongeren kennen die ook ouders hebben met agressie problemen. Hierdoor kwam zij erachter dat het nog erger kon en dat ze niet de enigste was.

# data[].attributes.body
De hoofdpersonage is Sabine. In het boek leef je met haar mee, het boek begint als ze veertien is en het boek eindigt als ze achttien is. Ze heeft ADHD en heeft een moeilijke jeugd.

Vader van Sabine: Is in 1994 naar Bosnië gegaan voor het leger. Heeft PTSS daar aan over gehouden. Hij word snel boos en daarvoor gebruikt hij medicijnen van de dokter om rustig te worden. Uiteindelijk gaat hij naar een crisisopvang heen. Hij heeft ook 2 restaurants op zijn nam staan.
Tegenstander: omdat hij vaak boos word op Sabine. Sabine is een beetje bang voor hem en daarom voelt ze zich niet fijn bij hem. Wel helpt hij haar altijd met schermen en dan gaat het wel erg goed, dit komt doordat er dan meerdere mensen zijn.

Moeder van Sabine:  Is heel aardig. Eerst werkte ze in een pensioen, maar toen gingen ze verhuizen en nu werkt ze in een restaurant.
Helper: Sabine en haar moeder kunnen het erg goed met elkaar vinden.

Zus van Sabine: Werkt in het restaurant. Ze heeft een leuk vriendje en ze doet erg relaxt tegen Sabine.
Helper: De band tussen Sabine en haar zus is goed. Sabine is ook erg goed met de vriend van haar zus.

Broer van Sabine: Werkt ook in het restaurant. Hij rookt ook en hij doet erg rustig tegen Sabine.
Helper: Sabine en haar broer hebben een goede band, alleen vind Sabine het vervelend dat hij rookt.

Oma van Sabine: Is heel aardig. Ze haalde altijd dingen in huis voor als Sabine kwam logeren. Ze is helaas overleden.
Helper: Sabine en haar oma hadden een hele goede band, maar helaas is ze overleden.

Koos: Hielp in het pension. Hij was een aparte kerel en heeft Sabine een soort van verkracht.
tegenstander: Koos doet dingen die Sabine helemaal niet wilt, maar Sabine durft niet echt boos op hem te worden.

Stefan: Is de coach bij het schermen van Sabine
Helper: Stefan helft Sabine met schermen.

Je kan je goed verplaatsen in Sabine, je leeft heel erg met haar mee en je leest dus ook wat zij denkt. Bij de rest van de personages valt het erg mee, wel kan je de keuzes goed begrijpen. Bij de hoofdstukken dat het om Bosnië gaat dan lees je wel de gedachtes van de vader van Sabine, dus dan kan je je goed verplaatsen in de vader van Sabine.

# data[].attributes.body
het is een heel mooi verhaal, vooral  het einde. Het begint een beetje droevig, doordat Sabine het heel erg zwaar had. Maar uiteindelijk heeft het een heel mooi einde, want de vader van Sabina gaat terug naar Bosnië. De verhalen over Bosnië zijn ook erg mooi en dat maakt het boek wel af. Want het is niet alleen maar drama, maar het is ook iets serieus tussendoor. Wel vind ik dat de verhalen over Bosnië verkeerd geplaatst zijn in het boek.

# data[].attributes.body
Ik heb voor dit gedicht gekozen omdat het past bij de ziekte van de vader van Sabine. PTSS speelt een grote rol in het boek en beïnvloedt erg het leven van Sabine. Ook is dit een reden waarom de jeugd van Sabine zo zwaar is geweest. Later in het verhaal komen ze erachter dat hij de ziekte PTSS heeft en op dat moment valt alles op zijn plek. Hij gaat naar een crisisopvang en daarna gaat hij terug naar Bosnië. Wanneer hij naar de crisisopvang gaat, gaat het steeds beter met Sabine, dan weet ze dat het goed met hem gaat.

# data[].attributes.body
Het is een mooi verhaal, maar lastig te volgen. Het verhaal is niet in chronologische volgorde geschreven en dit maakt het soms nogal vaag. Wel staat er bij elk hoofdstuk hoe oud ze is, dit maakt het wel weer erg duidelijker. Als je midden in het leven van Sabine zit komt er ineens een hoofdstuk over Bosnië en wat haar vader daar allemaal heeft gemaakt. Dit zijn hele mooie hoofdstukken, maar ze komen een beetje uit het niets. Ook na het hoofdstuk over Bosnië, gaan ze gewoon weer door waar ze gebleven waren en dan moet je weer teruglezen wat er precies gebeurd was. Dit maakte het lezen niet aangenamer.