# data[].attributes.attachment_link.title
Pielęgnacja i rozwój dziecka - Ćwiczenia usprawniające motorykę małą cz. II | Klub Rodzica

# data[].attributes.attachment_link.description
Zapraszamy do obejrzenia kolejnego odcinka z serii Pielęgnacja i rozwój dziecka! Zobaczcie jak ćwiczyć motorykę małą dziecka za pomocą rzeczy, które na pewno macie w domu! Jeśli potrzebujesz informacji na temat rozwoju Twojego dziecka i motoryki, to przeczytaj ten artykuł: https://www.klubrodzica.com/trzeci-rok... W tym formacie filmów znajdziecie Państwo porady fizjoterapeutów, terapeutów integracji sensorycznej oraz psychologów i ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Prawidłowe trzymanie narzędzia pisarskiego daje podstawę do szybkiego, czytelnego i ergonomicznego pisania. Tylko prawidłowy chwyt gwarantuje optymalne użycie i wykorzystanie siły potrzebnej do spokojnego, ładnego i skoordynowanego pisma.

O rozwoju chwytu pisałam w jednym z poprzednich artykułów: Porozmawiajmy o rozwoju i rodzajach chwytów u dzieci. Dzisiaj porozmawiamy o rodzajach chwytów pisarskich.

Rodzaje chwytu pisarskiego

Pamiętajcie o tym, że nieprawidłowy chwyt narzędzia pisarskiego często prowadzi do zmęczenia i znacząco wpłynie na jakość i czytelność pisma.

Chwyt pisarski u dzieci można podzielić na chwyt prymitywny, przejściowy i dojrzały.

Rodzaje prymitywnych chwytów pisarskich

Chwyty prymitywne pojawiają się od 1 do 4 roku życia dziecka i są to chwyty z użyciem siły. Charakteryzują się aktywnym ruchem w trakcie rysowania wynikającym z mobilności stawu barkowego, a nie nadgarstka. Palce od strony łokciowej nie mają stabilizacji, kciuk zaczyna dążyć do opozycji i brak jest wyizolowanych ruchów palców.

Uwaga - zdjęcia które wykonałam są poglądowe, nie odzwierciedlają idealnie położenia narzędzia pisarskiego w dłoni, lecz pokazują jak mniej więcej dany chwyt wygląda. Milenka chwilę współpracowała przy sesji fotograficznej, niestety niektóre rodzaje chwytów były poza jej możliwościami - tutaj widzicie zdjęcia mojej ręki, które również są zdjęciami poglądowymi.

Chwyt cylindryczny odwrócony

Jest to pierwszy chwyt dziecka, który ma na celu użycie narzędzia pisarskiego i występuje około 1 roku życia dziecka.

Charakteryzuje się tym, że aktywny jest staw barkowy i brak jest mobilności nadgarstka w trakcie ruchu. Przedramię nie leży na stole.

Chwyt cylindryczny

Pojawia się u dzieci w wieku ok. 1,5 rocznych. I tak samo jak w chwycie cylindrycznym odwróconym - aktywny jest staw barkowy i brak jest mobilności nadgarstka w trakcie ruchu. Przedramię również nie jest podparte na stole.

Chwyt wskazicielem

Chwyt ten występuje między 2 a 3 rokiem życia dziecka. Dziecko chwyta narzędzie pisarskie wszystkimi palcami z charakterystycznym wyprostem palca wskazującego nad narzędziem pisarskim, pozostałe palce dziecko trzyma zgięte.

Kciuk jest wyprostowany i ułożony wzdłuż narzędzia pisarskiego. Przedramię nie jest oparte na stole, nadal brak mobilności nadgarstka w trakcie ruchu i aktywny jest staw barkowy.

Chwyt pędzlowy

Występuje on między 2 a 3 rokiem życia dziecka. Jest bardzo charakterystyczny, bowiem dziecko chwyta narzędzie pisarskie które jest ustawione pionowo - opuszkami wszystkich palców, które mogą być ustawione od lekkiego zgięcia aż do pełnego wyprostu.

Przedramię nie jest oparte na stole, w trakcie ruchu aktywny jest staw barkowy, nadgarstek nie jest mobilny.

Chwyt z wyprostowanymi palcami

Występuje między 3 a 4 rokiem życia i jest to bardzo ważny chwyt z punktu pojawienia się trzymania narzędzia poprzez kciuk i palce od strony promieniowej.

Palce dziecka od strony łokciowej mogą być w niewielkim zgięciu, ale nie są zamknięte w dłoni. Narzędzie pisarskie dziecko trzyma między kciukiem a palcami od strony promieniowej. Kciuk zaczyna być w opozycji.

Staw barkowy stabilizuje się, pojawia się aktywność przedramienia a przedramię spoczywa na stole.

Przejściowe chwyty pisarskie

Około 3 roku życia dzieci rozwijają wiele rodzajów chwytów i uzależnione to jest od indywidualnych wzorców ruchu. Ich cechą charakterystyczną jest to, że dziecko opiera już przedramię na stole, i dzięki temu umożliwia to rozwój ruchomości nadgarstka. W chwytach przejściowych nie występują jeszcze ruchy palców, za które odpowiadają krótkie mięśnie ręki - są więc to chwyty siłowe kontrolowane przez mięśnie długie ręki w obrębie przedramienia.

Chwyty te występują - i to zapamiętajcie na zawsze - nim ktoś każe Waszemu dziecku używać nakładki w celu korygowania chwytu - od 3 do 6 roku życia!!! Tak szóstego!

Są to jak najbardziej poprawne chwyty nie wymagające żadnej korekcji nakładkami w tym wieku.

Statyczny chwyt czteropalcowy

Taki chwyt w tej chwili ma moja Milenka. Jest to chwyt którego używają głównie dzieci o luźnej budowie stawów i nieco obniżonym napięciu posturalnym.

Bardzo często w trakcie rysowania zauważyć można u dziecka przeprosty w stawach międzypaliczkowych palca wskazującego i środkowego oraz nadmierny nacisk narzędzia pisarskiego na kartkę.

Dziecko chwyta narzędzie palcem wskazującym, środkowym i kciukiem, a narzędzie pisarskie leży w otwartej (całkowicie lub częściowo) przestrzeni między kciukiem a palcem wskazującym. Palec serdeczny stanowi oparcie dla narzędzia pisarskiego, a mały palec jest zgięty i stabilizuje chwyt.

Staw barkowy jest ustabilizowany (lub jest w nim tylko niewielki ruch), aktywne jest przedramię, a nadgarstek jest mobilny w bardzo małym zakresie.

Chwyt skrzyżowanego kciuka

Jego cechą charakterystyczną jest trzymanie narzędzia pisarskiego między promieniową powierzchnią palca wskazującego a kciukiem, który dziecko układa na palcu wskazującym w dowolnym miejscu.

Przedramię leży na stole, przedramię i nadgarstek są aktywne a staw barkowy jest stabilny.

Statyczny chwyt trójpalcowy

Jest to chwyt uznawany za najlepszy i najbardziej ergonomiczny. Zaczyna się rozwijać około 4 roku życia i doskonali aż do 14 roku życia.

Narzędzie pisarskie dziecko trzyma między palcem wskazującym a kciukiem, a palec środkowy podtrzymuje narzędzie pisarskie. Palec mały i serdeczny są zgięte i stabilizują chwyt.

Przedramię spoczywa na stole, nadgarstek i przedramię są mobilne a staw barkowy stabilny (lub występuje niewielki ruch).

Dojrzałe chwyty pisarskie

Są to chwyty uważane za najbardziej efektywne i należą do nich 4 rodzaje chwytów:

Chwyt trójpalcowy i czteropalcowy boczny

Narzędzie pisarskie jest trzymane pomiędzy przywiedzionym kciukiem a palcem wskazującym. Palec środkowy stanowi podparcie dla narzędzia pisarskiego, a palec mały i serdeczny są zgięte i schowane w dłoni.

Staw barkowy stabilny, mobilny jest nadgarstek, przedramię i palce.

Dynamiczny chwyt trójpalcowy

Jest to chwyt uważany za najlepszy i powszechnie oczekiwany przez nauczycieli i rodziców u dzieci.

Narzędzie pisarskie dziecko trzyma między palcem wskazującym a kciukiem, a palec środkowy od strony promieniowej podtrzymuje narzędzie pisarskie. Palec mały i serdeczny są zgięte i stabilizują chwyt.

Jest to chwyt identyczny jak chwyt statyczny trójpalcowy, lecz w tym chwycie widoczna jest mobilność palców.

Przedramię spoczywa na stole, stabilny jest staw barkowy oraz przedramię, mobilny jest nadgarstek i palce.

Dynamiczny chwyt czteropalcowy

Jest to określany jako „skuteczny", ponieważ użycie dwóch palców: środkowego i wskazującego zwiększa pewność i siłę chwytu.

Narzędzie pisarskie dziecko trzyma między kciukiem a palcem wskazującym i środkowym. Narzędzie pisarskie oparte jest na palcu serdecznym.

W tym chwycie widoczna jest mobilność palców.

Przedramię spoczywa na stole, stabilny jest staw barkowy oraz przedramię, mobilny jest nadgarstek i palce.

Chwyty dodatkowe

Są to chwyty siłowe i są bardzo nieskuteczne i nieefektywne w trakcie pisania. Są to na przykład takie chwyty jak chwyt z wciśniętym kciukiem oplecionym kciukiem czy chwyt opuszkami palców.

Milenka jeszcze jakiś czas temu miała chwyt opuszkami palców, który wygląda mniej więcej tak:

O zobaczcie jak kiedyś Milenka trzymała kredkę - tutaj dokładnie widać ten chwyt.

Chwyt z wciśniętym kciukiem:

Chwyt z oplecionym kciukiem

Jeśli widzisz, że Twoje dziecko używa któregoś z chwytów dodatkowych, które są naprawdę nieefektywne, to nie jest to powód do nadmiernego zamartwiania się, ani tym bardziej zmuszania dziecka do używania nakładki.

To jest czas abyście wdrożyli ćwiczenia, które są podstawą rozwoju motoryki małej, a także ćwiczenia doskonalące łuki dłoni, ćwiczenia mięśni kciuka i chwytu precyzyjnego a także ćwiczenia stabilizacji nadgarstków.

W kolejnym artykule, nim sięgniemy po często naprawdę niepotrzebne nakładki na narzędzie pisarskie - porozmawiamy o ćwiczeniach, które są podstawą do rozwijania ruchów motoryki małej.

Rozmowy z fizjoterapeutą Milenki

E. Górniewicz „Diagnozowanie trudności w czytaniu i pisaniu".

K. Piotrowska-Madej, A. Żychowicz „Smart Hand Model".

C.S. Kranowitz „Nie-zgrane dziecko. Zaburzenia przetwarzania sensorycznego - diagnoza i postępowanie".

# data[].attributes.attachment_link.description
Prawidłowe trzymanie narzędzia pisarskiego daje podstawę do szybkiego, czytelnego i ergonomicznego pisania. Tylko prawidłowy chwyt gwarantuje optymalne użycie i wykorzystanie siły potrzebnej do spokojnego, ładnego i skoordynowanego pisma. O rozwoju chwytu pisałam w jednym z poprzednich artykułów: Porozmawiajmy o rozwoju i rodzajach chwytów u dzieci. Dzisiaj porozmawiamy o rodzajach chwytów pisarskich.

# data[].attributes.body
Mała a jak ogromne ma znaczenie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mała a jak ogromne ma znaczenie. Tak, o niej mowa - „Mała motoryka" to właśnie jej postawnowiliśmy się przyjrzeć bardzo dokładnie i rozłożyć na części pierwsze. Pomógł nam w tym niezawodny jak zawsze Paweł Zawitkowski Fizjoterapeuta NDT-Bobath, specjalizujący się w terapii neurorozwojowej, oddechowej i terapii jedzenia. - a przy okazji człowiek o wielkim poczuciu humoru 😉 i autor książek z serii " Mamo, Tato, co Ty na to" Razem z trójką dzieci: Zuzią ( 1 rok ), Heleną ( 4 lata), Frankiem ( 7 lat) i Panem Pawłem spędziliśmy bardzo kreatywne, sobotnie popołudnie. Lepiliśmy, układaliśmy, nawlekaliśmy. Paluszki miały dużo roboty i o to właśnie chodziło. Udało nam się takže porozmawiać o tym co to właściwie jest ta Mała Motoryka i dlaczego jest taka ważna?
Przedstawiamy Wam pierwszą część tej rozmowy. Na drugą zapraszamy już za tydzień. Zobaczcie też koniecznie jakie rzeczy poleca Pan Paweł
1.Większość rodziców po raz pierwszy styka się z pojęciem "mała motoryka" w przedszkolu widząc zatroskaną twaz Pani Przedszkolanki informującej o konieczności ćwiczenia rączek przed nauką w podstawówce. Co to właściwie jest? Co to oznacza? Czy jest także duża motoryka? To pojęcia podstawowe w rozwoju dziecka. Duża motoryka to wszelka aktywność ruchowa, o charakterze globalnym, ruchy całym ciałem, takie jak pełzanie, obroty, siadanie, czworakowanie, chodzenie, skakanie, machanie rękami, głową, itp. Mała motoryka dotyczy ruchów precyzyjnych dłoni, ale przede wszystkim - palców: manipulacje palcami, chwytanie drobin, klocków, rysowanie, pisanie, nawlekanie igły, wiązanie supłów, itp.
Motoryka rozwija się i doskonali już w okresie płodowym, potem przez pierwsze miesiące, i dalej - lata życia. Tyle, że, z początku jest wyrazem aktywności własnej ośrodkowego układu nerwowego, a potem, stopniowo zyskuje charakter spontaniczny, coraz bardziej zależny od naszej woli i coraz lepiej zorganizowany, coraz bardziej precyzyjny, skoordynowany, płynny, elegancki, coraz lepiej planowany i realizowany niezależnie od zakłóceń zewnętrznych. Im lepsza jest motoryka globalna, duża, tym lepsza motoryka mała, precyzyjna. W większości przypadków zakłócenia motoryki małej, w tym pisanie, rysowanie, itp., możemy korygować doskonaląc motorykę dużą, w tym, planowanie, organizację i koordynację ruchu. „Trenowanie" pisania i setki pomocy, które mają poprawić np. kaligrafię dziecka, bez doskonalenia parametrów ruchu globalnego, nie przynoszą oczekiwanego efektu. Jak to zrobić? To już zależy od potrzeb i ograniczeń konkretnego dziecka.
2. Mała motoryka jest bardzo ważna i ma wpływ na pierwsze lata żmudnej nauki pisania. Rodzicom kojarzy się to głownie z całymi godzinami ślęczenia z dzieckiem nad szlaczkami. Czy mała motoryka ma coś wspólnego z SI - integracją sensoryczną - co to oznacza? Często te dwa pojęcia "Mała motoryka I SI" są razem zestawiane I gdy słyszy je przejęty rodzic nic nie rozumie., czuje jedynie lęk, że jest coś nie w porządku z jego dzieckiem.
Zacząłbym od tego, że ważne są: jakość wczesnych doświadczeń, charakter otoczenia i środowiska rozwoju dziecka, różnorodność i pozytywny charakter tych doświadczeń, od samego początku jego życia, od pierwszych tygodni i miesięcy. Zakłócenia w zakresie małej motoryki, innych umiejętności dziecka, często wynikają z ograniczeń na jakie niemowlę i małe dziecko narażamy. Przykłady takich ograniczeń? Leżenie niemowlęcia w leżaczku, foteliku od rana do wieczora, ograniczanie poznawania i badania, bo „się pobrudzi", „zmoczy", „przeziębi", „spoci", „porozrzuca", itp. Do piaskownicy - nie, na drzewo - nie, na łąkę - nie, na trampolinę - nigdy, rowerek biegowy - przewróci się, nie..., na podwórko - za żadne skarby, a poza tym nie będzie bałaganił w domu, a na podwórku był wczoraj... Ciągle jeszcze jedyną aktywnością jaką organizujemy dzieciakowi to rower i basen, a tymczasem - im więcej dziecko będzie poznawało różnorodnych aktywności i doświadczeń, rozumianych jako totalna aktywność ruchowa i totalne poznawanie świata całym sobą, z rodzicami podążającymi za pragnieniami dziecka, nie ograniczającymi, nie trenującymi go - tym lepsza będzie motoryka duża dziecka, lepsze poznanie siebie samego, świadomość swego ciała i umysłu, swoich możliwości, lepsze relacje z otoczeniem i rówieśnikami. Żeby układ nerwowy uczył się „integrować" bodźce i doświadczenia, musi mieć co integrować. Żeby dziecko sprawnie pisało i rysowało, powinniśmy stworzyć mu optymalne warunki doskonalenia motoryki dużej..., czyli im więcej szaleństw i wariacji, tym lepiej Jeśli dziecko ma problemy z kaligrafią, staramy się namówić rodziców na zwielokrotnienie w wymiarze dziennym globalnej aktywności ruchowej, a na szarym końcu, jeśli w ogóle..., ćwiczenia dłoni i placów...
Jeśli ktokolwiek stwierdzi, że dziecko może mieć zaburzenia integracji sensorycznej, to najpierw prosimy o dokładną ocenę jego cech i możliwości, poszerzoną o dokładny wywiad dotyczący jego rozwoju i środowiska w jakim dojrzewał, czy na co dzień funkcjonuje. Terapeuci, pedagodzy, psycholodzy nie są po to, by „podcinać skrzydła dzieciom i nogi rodzicom", tylko, by pomagać rozwiązywać problemy. 😊 Jeśli rozumiemy termin „integracja sensoryczna" jako cały system percepcji, czucia i adaptacji wszelkich bodźców zmysłowych, sprawnej analizy i organizacji bodźców płynących z otoczenia, a dalej, w wyniku zautomatyzowanego, czy też uświadomionego działania, naszej woli, odpowiedniej organizacji, planowania, moderowania i realizacji naszej odpowiedzi ruchowej, całego naszego organizmu, to tak... Tak rozumiany (przepraszam, że do bólu uproszczony) system jest ważny, ponieważ jest podstawą naszego życia i efektywnej codziennej aktywności, społecznej, zawodowej, każdej. Stanowi bazę dla naszego pojmowania samego siebie i naszego otoczenia. Podobnie..., precyzja i doskonałość motoryki małej, stanowi o jakości naszego życia. Możliwościach porozumiewania się, czy realizacji naszych pasji, obowiązków, uzdolnień.
Czy i dlaczego to ważne? W większości przypadków, zakłócenia motoryki małej są wynikiem indywidualnych kłopotów w dojrzewaniu i doskonaleniu motoryki dużej. Do tego, często nie bierze się pod uwagę indywidualnych różnic w dojrzewaniu biologicznym i motorycznym dziecka, jego mechanizmów adaptacyjnych, emocji i tła - czyli otoczenia w jakim się rozwija, czy kłopotów z jakimi musi sobie radzić... Integracja w nowej grupie, kłopoty w domu, zbyt wysokie, nieadekwatne do poziomu umiejętności, czy temperamentu dzieciaka wymagania...
Jakie są przyczyny zakłóceń w zakresie aktywności i zachowania dziecka, zaburzeń motoryki małej...? To już kwestia dogłębnej analizy w każdym indywidualnym przypadku.
SI-Ayres to naprawdę dobry system, ale przysłużymy się mu, nie traktując go jako lekarstwa na wszystko, a tym bardziej, nie strasząc zaburzeniami integracji sensorycznej każdego rodzica dziecka w wieku przedszkolnym, czy wczesno-szkolnym. Produkty polecane przez Pana Pawła do ćwiczenia małych i dużych paluszków Platforma edukacyjna Janod Układanka dydaktyczna Organic Woodboon Zabawka do kąpieli Boon Oogi -zabawka kreatywna -junior blue Djeco - nauka rysowania krok po kroku 😊WEE GALLERY - notesik do kolorowania Liliputiens - Artist Book - wilk Nicolas Crayon Rocks - kredki w woreczku To oczywiste... Janod - zestaw do tworzenia biżuterii Mon Petit - klocki kreatywne Art Azul Sentosphere - lekka plastelina Djeco - zestaw artystyczny z wełną Vilac - puzzle 500 szt - Ogród Warzywny Djeco -papier do origami Sentosphere - brazylijskie bransoletki Milaniwood - Cantonese Pudełko magnetyczne - Janod 😊
Z drugiej strony, jeśli rozmawiamy o „Integracji Sensorycznej" jako systemie stymulacji i terapii „Sensory Integration SI-Aires", to warto pamiętać, że jest to po prostu system terapeutyczny. A jako taki, nie jest lekarstwem na wszystkie przypadłości dzieciaków, ich trudności motoryczne, organizacji, planowania, koordynacji ruchu, ich trudności w koncentracji uwagi, zaburzenia relacyjne, czy strategii zachowania.
Znamy też inne systemy terapii psychomotorycznej, i w tym znaczeniu należy rozumieć „integrację sensoryczną" jako jedną z możliwości działania.
Na dodatek, często, przyczyny zakłóceń funkcjonowania dziecka mogą mieć inne źródło niż zaburzenia „integracji sensorycznej" w potocznym rozumieniu tego terminu, choć objawy mogą je przypominać. Takim przykładem są np. zaburzenia regulacyjne, których źródłem są nieadekwatne do możliwości przetwarzania przez dziecko, toksyczne, traumatyczne bodźce, czy doświadczenia... mogą być źródłem nieprawidłowych strategii zachowania, ale też odciskają swoje piętno na organizacji, planowaniu, koordynacji ruchu, prostych umiejętnościach, relacjach z rówieśnikami, dorosłymi...

Dlaczego integracja sensoryczna i mała motoryka są takie ważne? Czy chodzi tylko o ten przysłowiowy "ładny charakter pisma" w przyszłości.

Zdjęcia : Kaśka Marcinkiewicz www.projektmatka.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
EKSPERT MAMISSIMY - Paweł Zawitkowski - Mała Motoryka

# data[].attributes.attachment_link.description
Mała a jak ogromne ma znaczenie. Tak, o niej mowa - „Mała motoryka" to właśnie jej postawnowiliśmy się przyjrzeć bardzo dokładnie i rozłożyć na części pierwsze. Pomógł nam w tym niezawodny jak zawsze Paweł Zawitkowski Fizjoterapeuta NDT-Bobath, specjalizujący się w terapii neurorozwojowej, oddechowej i terapii jedzenia.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Motoryka mała - to określenie wszelkich czynności, które są wykonywane palcami i dłońmi. Im sprawniejsze ręce, tym bardziej precyzyjne prace można nimi wykonać, jednak jeśli mowa o dziecku, to najważniejsza wydaje się być taka sprawność, która umożliwi nabycie umiejętności pisania, rysowania, wycinania, czyli umiejętności niezbędne w czasie edukacji.

między 2. a 3. miesiącem trwa okres przejściowy, brak ruchów celowych,

między 3. a 4. miesiącem trzymanie przedmiotów bez udziału kciuka i palca wskazującego, zgięcie dłoniowe nadgarstka,

między 4. a 5. miesiącem pojawia się chwyt dowolny - dziecko zbliża obie dłonie do przedmiotu, ale szybko go wypuszcza, nie jest w stanie długo go trzymać,

między 5. a 6. miesiącem chwyt dłoniowy prosty - dziecko nakrywa przedmiot dłonią i zamyka palce na nim,

między 7. a 8. miesiącem - chwyt nożycowy - dziecko zaczyna się posługiwać kciukiem, ale jedynie go przywodzi i odwodzi do pozostałych palców, potrafi trzymać w każdej ręce po zabawce i próbuje nimi manipulować,

między 9. a 10. miesiącem - rozwija się chwyt pęsetowy, dziecko wyraźnie przeciwstawia kciuk pozostałym palcom,

12. miesiąc - chwyt szczypcowy (zwany też opuszkowym) umożliwiający trzymanie małych przedmiotów.

Całkowita dojrzałość ruchów następuje dopiero około 6. roku życia, dziecko ma zatem dużo czasu na doskonalenie złożoności i precyzji ruchów.

Proponowane poniżej ćwiczenia powinny przybierać formę zabawy, która daje radość dziecku i jest chętnie przez nie podejmowana.

Przesypywanie i przelewanie
To czynności zdecydowanie niedoceniane, a niezwykle istotne w życiu codziennym: umiejętność przelewania z dzbanuszka, ale też szklanki, butelki, słoika, korzystanie z lejka i transfer wody z jednego pojemnika do drugiego za pomocą kawałka gąbeczki, kroplomierza czy strzykawki. Także przesypywanie mąki, soli, kaszy, grochu czy fasoli za pomocą różnych kuchennych naczyń jest mile widziane przez dzieci, które w ten sposób ćwiczą koordynację ruchów.

Naukę pisania ułatwiają takie ćwiczenia:

rysowanie palcem w powietrzu, na ścianie, po stole,

szukanie wyjścia z rysunkowego labiryntu,

łączenie kropek, aby uzyskać cały rysunek,

wypełnianie kreskami (w różnych kierunkach) kształtów,

„pisanie" na piasku lub kaszy mannie rozsypanej na niskiej tacce,

rysowanie linii prostych, falistych, pętelek,

łączenie linią elementów na obrazku,

kopiowanie obrazków przez kalkę techniczną,

rysowanie po śladzie,

rysowanie obrazka bez odrywania ręki,

swobodne tworzenie szlaczków, ale też naśladowanie gotowych wzorów.

Autor:
Joanna Górnisiewicz

# data[].attributes.attachment_link.description
Motoryka mała - to określenie wszelkich czynności, które są wykonywane palcami i dłońmi. Im sprawniejsze ręce, tym bardziej precyzyjne prace można nimi wykonać, jednak jeśli mowa o dziecku, to najważniejsza wydaje się być taka sprawność, która umożliwi nabycie umiejętności pisania, rysowania, wycinania, czyli umiejętności niezbędne w czasie edukacji.

# data[].attributes.body
Wpływ funkcji ręki na rozwój mowy dziecka

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
NIEPUBLICZNA PORADNIA PSYCHOLOGICZNO - PEDAGOGICZNA KRESKA

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„
CHWYTAJ ŚWIAT A NIE TABLET" -

Jak rozwój motoryki małej wpływa na mowę dziecka?

Aktywność fizyczna ma ogromny wpływ na zdrowie i rozwój każdego organizmu, w szczególności organizmu dziecka , którego potrzeby ruchowe są zdecydowanie większe i wynoszą od 3 -5 h dziennie. Prawidłowy rozwój poznawczy nie jest możliwy bez odpowiedniej aktywności motorycznej, która stanowi źródło doznań i pobudzeń prowokujących układ nerwowy dziecka do działania, czyli rozwoju. Ruch stanowi niezbędny bodziec rozwojowy, uaktywniający wszystkie procesy zachodzące w organizmie.

Ponadto rozwój funkcji ręki , w szczególności ruchów precyzyjnych jest ściśle związany z rozwojem mowy- obszary w korze mózgowej odpowiedzialne za ruchy dłoni oraz narządów artykulacyjnych leżą w bezpośrednim sąsiedztwie. Stymulacja w obrębie dłoni pośrednio pobudza ośrodki mózgu, które kierują ruchami warg, języka i krtani (Masgutowa, Regner 2009) . Jakie wnioski można sformułować na podstawie z tych badań?

Mózg młodego osobnika charakteryzuje się największą gotowością do ulegania zmianom plastycznym. Ruch trenuje nie tylko mięśnie, lecz także mózg, umysł i psychikę. Dostarcza doświadczeń przestrzeni, czasu, schematu własnego ciała, koordynacji wzrokowo ruchowej, wyostrza zmysł wzroku i słuchu. Zespołowe gry i zabawy uczą umiejętności społecznych: współdziałania w grupie, zdrowego współzawodnictwa, umiejętności radzenia sobie z sukcesem i porażką, rozwiązywania konfliktów, dokonywania wyborów i krytycznego patrzenia na siebie, podporządkowania celów jednostki celom grupy.

Aby procesy rozwojowe zaprezentowane powyżej mogły prawidłowo przebiegać niezbędna jest świadomość posiadania własnego ciała i ruchów przez nie wykonywanych oraz przestrzeni jaką zajmuje a także integracja świadomości przynależności wszystkich części ciała do jednej całości- czyli somatognozja. Wyraża się ona w:

Każda nowa umiejętność powstaje na bazie wcześniejszych doświadczeń sensomotorycznych: każda czynność ruchowa o charakterze funkcjonalnym dostarcza centralnemu układowi nerwowemu przez sprzężenie zwrotne znaczną porcję doznań zmysłowych; każda nowa czynność ruchowa jako kompleks czuciowo - ruchowy jest naturalną konsekwencję dojrzewania potrzeb dziecka i poszukiwania przez nie sposobów ich zaspokajania.

Obszar kory mózgowej, odpowiedzialny za działanie całej kończyny górnej, a przede wszystkim - dłoni, kciuka i palców zajmuje zadziwiająco dużą powierzchnię w stosunku do pozostałych obszarów kory mózgowej. Zatem niedostatki lub zaburzenia w zakresie chociażby jednego elementu sfery sensomotorycznej manifestują się nie tylko w postaci deficytów rozwojowych ale zaburzeniami całego procesu zdobywania i doskonalenia czynności ruchowych.

Możemy zatem powiedzieć, że prawidłowy rozwój psychomotoryczny to harmonijny rozwój zarówno w sferze psychicznej ( emocjonalnej, intelektualnej i społecznej) oraz sfery motorycznej - w której to mała motoryka a w tym koordynacja wzrokowo ruchowo jest powstałym na bazie wzorców postaw i ruchów (dużej motoryki).

Opracowała: mgr Dorota Lubas- Koszewska

# data[].attributes.attachment_link.title
"Chwytaj świat a nie tablet" - jak rozwój motoryki małej wpływa na mowę dziecka? - NIEPUBLICZNA PORADNIA PSYCHOLOGICZNO - PEDAGOGICZNA KRESKA

# data[].attributes.attachment_link.description
„ CHWYTAJ ŚWIAT A NIE TABLET" - Jak rozwój motoryki małej wpływa na mowę dziecka? Aktywność fizyczna ma ogromny wpływ na zdrowie i rozwój każdego organizmu, w szczególności organizmu dziecka , którego potrzeby ruchowe są zdecydowanie większe i wynoszą od 3 -5 h dziennie.

# data[].attributes.headline
Ćwiczenia doskonalące sprawność motoryki małej 

# data[].attributes.subject
Ćwiczenia doskonalące sprawność motoryki małej 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Trudności dziecka z wykonywaniem zadań w obrębie motoryki małej mogą mieć różne podłoże: motoryczne, wzrokowe lub czuciowe. Diagnoza tych trudności nie jest prosta i wymaga współpracy nauczycieli, terapeutów zajęciowych, fizjoterapeutów, a także lekarzy.

Jak się za to zabrać?

Nim rozpoczniecie samodzielne korygowanie chwytu pisarskiego dziecka, bardzo istotne jest abyście zdobyli podstawową wiedzę z zakresu rozwoju chwytu. Wiedza ta pomoże Wam uniknąć błędów - takich, które zrobiłam ja.

Nie posiadając zupełnie wiedzy z zakresu rozwoju chwytu, rozpoczęłam korygowanie chwytu Milenki za pomocą nakładek.

Okazało się to zupełnie zbędne, gdyż jej chwyt jest wykształcony poprawnie - z uwzględnieniem jej deficytów rozwojowych.

W naszym przypadku okazało się, że aby osiągnąć poprawny chwyt musimy wykonywać ćwiczenia doskonalące stabilizację posturalną, stabilizację obręczy barkowej i ruchomości nadgarstka, a nie zabieranie się do tego od końca - czyli stosowanie nakładek na narzędzie pisarskie.

Dlatego jeśli macie jakiekolwiek wątpliwości związane z rozwojem chwytu Waszego dziecka - pierwsze co powinniście zrobić, to udać się specjalisty terapii ręki i fizjoterapeuty - a nie stosować nakładki korygujące. Może okazać się jak w naszym przypadku, że problem leży głębiej i odpowiednio dobrane przez terapeutę ćwiczenia poprawią nie tylko ogólną postawę dziecka, ale także dojdziecie powoli do poprawnego chwytu.

Pamiętajcie, że nasz organizm, to jedna wielka cudowna machina i jeśli zawodzi coś w jednym obszarze, to konsekwencje mogą się ujawnić w zupełnie innym. Nie leczymy wtedy objawów, a sięgamy do źródła zakłóceń, że tak to ujmę.

Nie można wymagać od np. 5 letniego dziecka poprawnego chwytu, jeśli to dziecko ma na przykład zaburzenia posturalne, jest bardzo wiotkie „w całości", a kompensuje to sztywnością na obwodzie.

Wtedy ani chwyt, ani nacisk przyboru pisarskiego na kartkę nigdy nie będzie prawidłowy, a terapię ręki dziecka musicie zacząć od ćwiczeń ogólnorozwojowych, poprawiających stabilizację posturalną, a nie od końca - czyli treningu chwytu.

Rozwój chwytu

Na co dzień wykorzystujemy różne rodzaje chwytów i angażowanie dzieci w powszechne, różnorodne czynności przyczynia się do rozwoju chwytu.

Aby dziecko mogło doskonalić umiejętności chwytne, grafomotoryczne i manipulacyjne musi przejść i opanować poszczególne etapy rozwoju chwytu - od chwytania odruchowego, które występuje do 3 miesiąca życia do chwytania dowolnego.

Jest to proces automatyczny i może przebiegać różnie u każdego dziecka.

Proces ten jest zależny od ogólnej dojrzałości układu nerwowego dziecka, jego kontroli posturalnej, koordynacji wzrokowo-ruchowej.

Zanim więc dojdziemy do chwytu pisarskiego i jego korygowania, zapoznamy się z rozwojem i rodzajami chwytu.

Uwaga - zdjęcia które wykonałam są poglądowe, nie odzwierciedlają idealnie położenia przedmiotów w dłoni, lecz pokazują jak mniej więcej dany chwyt wygląda. Niestety Milenka nie chciała współpracować do tej sesji fotograficznej, a samodzielne robienie sobie lewą ręką zdjęć prawej trochę mnie przerosło 😉

Klasyfikacja rozwoju chwytu:

Występuje do 4 miesiąca życia. Wprowadzając palec lub przedmiot do otwartej dłoni dziecka, noworodek odruchowo zgina palce i chwyta przedmiot stymulacji. Kciuk nie jest zaangażowany w takcie trzymania. Nie występuje świadome wypuszczenie przedmiotu z dłoni, przedmiot wypada przypadkowo.

2. Chwyt łokciowo - dłoniowy

Chwyt ten pojawia się około 4-5 miesiąca życia. Dziecko chwyta przedmiot palcami od strony łokciowej i może go podnieść i przenieść do linii środkowej ciała.

Trzymany przedmiot ściśle przylega do nasady dłoni i nie ma możliwości poruszania przedmiotem w dłoni.

3. Chwyt dłoniowy pierwotny

Jest to chwyt który pojawia się około 5-6 miesiąca życia. Dziecko chwyta przedmiot środkiem dłoni i ma zgięte wszystkie paluszki. Kciuk jest przywiedziony, ale nie bierze udziału w trzymaniu.

4. Chwyt dłoniowo - promieniowy

Pojawia się w 6-7 miesiącu życia. Jego cechą charakterystyczną jest chwyt promieniową stroną dłoni, a przedmiot jest ciągle przyciskany do dłoni. Zgięte palce: wskazujący i środkowy wraz z kciukiem trzymają przedmiot, a pozostałe palce są zgięte i stabilizują chwyt.

Pojawia się w 7-8 miesiącu życia i występuje charakterystyczne zagrabianie przedmiotu. Ramię, dłoń i palce poruszają się w celu zagrabienia przedmiotu.

6. Chwyt promieniowo - palcowy

Chwyt ten pojawia się ok 8-9 miesiąca życia i charakteryzuje się tym, że kciuk jest w opozycji do palców od strony promieniowej. Podczas chwytu jest widoczna przestrzeń pomiędzy przedmiotem a wnętrzem dłoni. Palec mały i serdeczny są w zgięciu.

Pojawia się między 8-9 miesiącem życia i jest to chwyt pomiędzy przywiedzionym kciukiem, a promieniową powierzchnią zgiętego palca wskazującego.

8. Chwyt pęsetowy pierwotny

To chwyt pojawiający się w 8-9 miesiącu życia. Jest to chwyt przedmiotu pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym. Dziecko trzyma przedmiot kciukiem i palcem wskazującym. Kciuk jest przywiedziony, a palce środkowy, serdeczny i mały są zgięte i umożliwiają stabilizację chwytu.

9. Chwyt potrójny szczękowy

Pojawia się około 11-12 miesiąca życia dziecka. Jego cechą charakterystyczną jest pełna opozycja kciuka w stosunku do palca wskazującego i środkowego, a przedmiot trzymany jest w opuszkach tych palców i kciukiem. Pozostałe palce nie biorą udziału w chwycie i stanowią stabilizację dla dłoni.

Ten rodzaj chwytu jest ściśle związany z rozwojem chwytu pisarskiego.

Pojawia się około 11-12 miesiąca życia. Dziecko chwyta przedmiot opuszkami palców: kciuka, palca wskazującego lub kciuka i środkowego. Kciuk jest w opozycji.

11. Doskonały chwyt pęsetowy

Pojawia się około 10-12 miesiąca życia. Dziecko chwyta przedmiot opuszkami palców: kciuka, palca wskazującego lub kciuka i środkowego. Kciuk jest w opozycji, a palce wskazujący lub środkowy zgięte. Dziecko nie potrzebuje stabilizacji podłoża.

Pamiętajcie:

Do przyczyn, które powodują trudności wykonywania zadań związanych z małą motoryką można zaliczyć: zbyt niskie/zbyt duże napięcie mięśniowe, słabą koordynację posturalną, trudności w ustaleniu wzorców lateralizacji, nieprawidłowości w funkcjonowaniu narządu wzroku oraz koordynacji wzrokowo - ruchowej, problemy z przetwarzaniem dotykowym i proprioceptywnym (to baza do świadomego i kontrolowanego chwytu), problemy z umiejętnościami manipulacyjnymi (z uwzględnieniem ruchomości nadgarstka, palców, koordynacji palców i rodzaju chwytu).

W kolejnym artykule porozmawiamy o rozwoju grafomotoryki i chwytu pisarskiego.

B. Harwas-Napierała, M. Przetacznik-Gierowska, J. Trempała, „Psychologia rozwoju człowieka, Tom 1".

J. Cieszyńska, M.Korendo „Wczesna interwencja terapeutyczna".

E. Górniewicz „Diagnozowanie trudności w czytaniu i pisaniu".

K. Piotrowska-Madej, A. Żychowicz „Smart Hand Model".

C.S. Kranowitz „Nie-zgrane dziecko. Zaburzenia przetwarzania sensorycznego - diagnoza i postępowanie".

# data[].attributes.attachment_link.title
Porozmawiajmy o rozwoju i rodzajach chwytów u dzieci

# data[].attributes.attachment_link.description
Trudności dziecka z wykonywaniem zadań w obrębie motoryki małej mogą mieć różne podłoże: motoryczne, wzrokowe lub czuciowe. Diagnoza tych trudności nie jest prosta i wymaga współpracy nauczycieli, terapeutów zajęciowych, fizjoterapeutów, a także lekarzy. Jak się za to zabrać? Nim rozpoczniecie samodzielne korygowanie chwytu pisarskiego dziecka, bardzo istotne jest abyście zdobyli podstawową wiedzę z zakresu rozwoju chwytu.

# data[].attributes.headline
Rozwój prawidłowego chwytu i manipulacji

# data[].attributes.subject
Rozwój prawidłowego chwytu i manipulacji

# data[].attributes.attachment_link.title
ETAPY PRAWIDŁOWEGO ROZWOJU CHWYTU I MANIPULACJI

# data[].attributes.attachment_link.description
Dar Terapii >> Sklep rehabilitacyjny - sprzęt rehabilitacyjny i sprzęt sportowy. Terapia wzroku,słuchu,mowy,produkty logopedyczne, produkty ortopedyczne, produkty medyczne,kinezyterapia,terapia SI,przybory dla dzieci,poradniki...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jednym z najważniejszych czynników wpływających na rozwój motoryczny dziecka jest wielkość i rozkład napięcia mięśniowego oraz stabilizacja posturalna. Regulacja napięcia mięśniowego jest kontrolowana przez wyższe ośrodki ośrodkowego układu nerwowego, a o stabilizacji decyduje dystrybucja napięcia mięśniowego oraz siła i wytrzymałość mięśni posturalnych.

W poprzednich artykułach pisałam Wam o rozwoju i rodzajach chwytów u dzieci, a także o rozwoju i rodzajach chwytu pisarskiego.

Dzisiaj przybliżę Wam temat napięcia mięśniowego i stabilizacji posturalnej.

Pamiętajcie!

Nasz organizm, to jedna wielka cudowna machina i jeśli zawodzi coś w jednym obszarze, to konsekwencje mogą się ujawnić w zupełnie innym. Nie leczymy wtedy objawów, a sięgamy do źródła zakłóceń, że tak to ujmę.

Posłużę się tutaj przykładem zegara i Waszego dziecka: wyobraźcie sobie, że macie piękny, stary zabytkowy zegar (to Twoje dziecko). Nagle zauważacie, że wskazówki chodzą coraz wolniej (zauważacie, że dziecko niepoprawnie trzyma narzędzie pisarskie) - skutkiem tego, zegar zaczyna się spóźniać (dziecko brzydko pisze, ręka jest bardzo męczliwa).

Wersja 1 - oliwicie wskazówki - czyli kupujecie nakładki na narzędzie pisarskie i skupiacie się na ćwiczeniach motoryki małej.

Wersja 2 - oddajecie zegar do zegarmistrza (idziecie z dzieckiem na diagnozę). Zegarmistrz rozkręca zegar (w naszym przypadku terapeuta zbada dziecko) i naprawia mechanizm napędowy zegara (rozpisuje Wam ćwiczenia jakie dziecko powinno wykonywać i nie są to tylko ćwiczenia motoryki małej, tylko ćwiczenia sięgające w głąb Waszego dziecka).

Jak myślicie, która wersja jest poprawna?

Oczywiście wersja druga. Nie można wymagać od np. 5 letniego dziecka poprawnego chwytu, jeśli to dziecko ma na przykład zaburzenia posturalne, jest bardzo wiotkie „w całości", a kompensuje to sztywnością na obwodzie.

Wtedy ani chwyt, ani nacisk przyboru pisarskiego na kartkę nigdy nie będzie prawidłowy, a terapię ręki dziecka musicie zacząć od ćwiczeń ogólnorozwojowych, poprawiających stabilizację posturalną, a nie od końca - czyli treningu chwytu.

Napięcie mięśniowe

Dzieci z prawidłowym podstawowym napięciem posturalnym potrafią osiągać prawidłową postawę ciała, nie wykorzystując mechanizmów kompensacyjnych. Jeśli u dziecka to napięcie jest niewystarczające, dochodzi wtedy do kompensacji we wzorcach postawy i ruchu. Wpływa to na nieprawidłowe obciążenia w układzie ruchu dziecka i tym samym wpływa na rozwój motoryki małej. Zarówno w budowie stawów, jak i zakresu ruchu i czynności manipulacyjnych.

Jak się objawia nieprawidłowa dystrybucja napięcia mięśniowego u dziecka?

1. Ma mniejsze zdolności w zakresie wykonywania ruchów precyzyjnych, które wymagają planowania, naśladowania i koordynowania ręki.

2. Ma trudności w utrzymaniu prawidłowej postawy podczas pracy przy biurku/stoliku. Często dziecko się kręci, pochyla nad stolikiem, jest bardzo męczliwe.

3. Ma nieprawidłowy chwyt, tym samym unika czynności związanych z pisaniem/rysowaniem.

4. Ma bardzo niski poziom graficzny pisma.

5. Występują także nieprawidłowości w zakresie precepcji czuciowej - na przykład nieprawidłowy nacisk narzędzia pisarskiego na kartkę.

Pamiętajcie!

Mózg steruje ruchem, który ma być wykonany, a nie poszczególnymi mięśniami potrzebnymi do wykonania tego ruchu. Nazywa się to kontrolą motoryczną i oznacza wzajemne dostrajanie się układu mięśniowo-szkieletowego i nerwowego. To dostrajanie się ma na celu zaplanowanie strategii motorycznej oraz jej ekonomiczne wykonanie.

Najważniejsze znaczenie dla kontroli motorycznej, która odnosi się do postawy ciała ma: wzrok, układ przedsionkowy i proprioceptywny oraz możliwość kontrolowania ruchu.

Ale o co chodzi?

W prostych słowach: wzrok umożliwia dziecku zidentyfikowanie poszczególnych elementów otoczenia oraz planowanie wykonania ruchu.

Informacja wzrokowa jest łączona z informacją z narządu przedsionkowego o położeniu i ruchu głowy w stosunku do otoczenia.

Proprioceptory które zlokalizowane są w ścięgnach, stawach, włóknach mięśniowych dostarczają informacji o ustawieniu poszczególnych stawów w trakcie ruchu. Dzięki powtarzaniu informacji proprioceptywnych w trakcie terapii dochodzi do zmiany wzorców motorycznych.

Dlaczego Wam o tym piszę?

Ponieważ zrozumienie mechanizmu kontroli posturalnej sprawi, że łatwiej będzie Wam nauczyć dziecko potrzebnych mu aktywności. Będziecie mieli świadomość tego, że ćwiczenia te dziecko musi wykonywać, aby docelowo - na przykład wypracować poprawny chwyt pisarski i odpowiedni nacisk narzędzia pisarskiego.

Stabilizacja posturalna i centralna

Stabilizacja posturalna to po prostu utrzymanie postawy ciała w różnych pozycjach. Utrzymanie postawy ciała w trakcie ruchów jest możliwe dzięki stabilizacji centralnej.

Jak to wszystko pracuje?

Każdy ruch kończyną rozpoczyna się od tego, że mięśnie tułowia napinają się, aby zapewnić dziecku najlepszą pozycję do wykonania ruchu. Dopiero później następuje ruch ręką lub nogą.

Na przykład dziecko z dobrą stabilizacją posturalną jest w stanie dłuższy czas utrzymać przy stoliku poprawną postawę i efektywnie wykonywać czynności manipulacyjne czy grafomotoryczne.

W przypadku słabej stabilizacji posturalnej, dziecko często pokłada się na stoliku, kołysze się lub kręci na krześle, zakłada ręce na oparcie krzesła lub podtrzymuje rączkami głowę w trakcie siedzenia.

Już jesteśmy mądrzejsi, ale...

Jakie ćwiczenia pomogą dziecku doskonalić stabilizację centralną?

Młodsze dzieci powinny pchać jeździki, bawić się młotkiem (zabawki typu przebijanki). Powinny dużo się czołgać, chodzić na czworakach, przechodzić przez tunele i tory przeszkód. Bardzo polecane są zabawy typu "twister" - czyli układanie rąk i nóg na barwnych kołach na macie.

Nie zapominajcie też o placach zabaw: podciąganie na linach, pchanie ciężkich przedmiotów, chodzenie po drabinkach, wspinanie się.

Starsze dzieci powinny wykonywać odpowiednie ćwiczenia, które wzmacniają mięśnie odpowiedzialne za utrzymanie dynamicznej stabilizacji w trakcie aktywności.

Jakiego typu są to ćwiczenia?

1. ćwiczenia mięśni stabilizujących globalnie - czyli części piersiowej prostownika grzbietu, mięśnia prostego brzucha oraz skośnego brzucha wewnętrznego i zewnętrznego. A także mięśnia czworobocznego lędźwi.

2. ćwiczenia mięśni stabilizujących lokalnie - czyli mięśni przykręgosłupowych, prostownika grzbietu, czworobocznego lędźwi, poprzecznego brzucha oraz mięśni dna miednicy.

3. ćwiczenia mięśni stabilizujących które oddziałują na kręgosłup i kończymy - czyli mięśnie klatki piersiowej, mięśnie pośladkowe i powierzchownie usytuowane mięśnie grzbietu i klatki piersiowej.

Nie obejdzie się więc jak widzicie bez wizyty u terapeuty, zdiagnozowania dziecka i zalecenia odpowiednich ćwiczeń. Pamiętajcie, że na własną rękę, możecie więcej zaszkodzić niż pomóc!

Myśleliście, że to wszystko? Niestety nie. Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze:
Stabilizacja obręczy barkowej
Mięśnie obręczy barkowej odgrywają ogromną rolę w zapewnieniu stabilności i umożliwiają wykonywanie ruchów ręki i przedramienia. Jednocześnie: pełnią rolę stabilizatorów i wykonują ruch.

Wykonywanie ruchów manipulacyjnych i precyzyjnych jest efektem osiągniętej stabilizacji obręczy barkowej, kontroli nadgarstka oraz koordynacji ruchów palców.

Widzicie więc teraz wyraźnie dlaczego nie zaczynamy pracy nad chwytem dziecka kupując mu nakładki na ołówek? Bo to pisząc wprost: guzik to da, poza większą frustracją dziecka.

Pamiętajcie!

Aktywność stabilizacyjna tułowia zapewnia utrzymanie prawidłowej postawy ciała w trakcie rysowania i pisania oraz umożliwia płynną kontrolę nacisku narzędzia pisarskiego. Dlatego też przed dłuższymi ćwiczeniami stolikowymi zaleca się ćwiczenia i aktywności w których budowana jest stabilizacja barku.

Jakie to ćwiczenia?

Na przykład wspinanie się na drabinki na placu zabaw, wchodzenie na czworakach po schodach, pchanie ciężkich przedmiotów, przeciąganie liny, ciągnięcie rury od odkurzacza, przenoszenie przedmiotów.

W kolejnym artykule z tego cyklu opowiem Wam o tym jaki wpływ ma percepcja czuciowa na motorykę małą.

Do poczytania wkrótce!

Rozmowy z fizjoterapeutą Milenki

B. Harwas-Napierała, M. Przetacznik-Gierowska, J. Trempała, „Psychologia rozwoju człowieka".

E. Górniewicz „Diagnozowanie trudności w czytaniu i pisaniu".

K. Piotrowska-Madej, A. Żychowicz „Smart Hand Model".

C.S. Kranowitz „Nie-zgrane dziecko. Zaburzenia przetwarzania sensorycznego - diagnoza i postępowanie".

# data[].attributes.attachment_link.title
Terapia ręki - napięcie mięśniowe i stabilizacja posturalna. - KreatywneWrota.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Jednym z najważniejszych czynników wpływających na rozwój motoryczny dziecka jest wielkość i rozkład napięcia mięśniowego oraz stabilizacja posturalna. Regulacja napięcia mięśniowego jest kontrolowana przez wyższe ośrodki ośrodkowego układu nerwowego, a o stabilizacji decyduje dystrybucja napięcia mięśniowego oraz siła i wytrzymałość mięśni posturalnych. W poprzednich artykułach pisałam Wam o rozwoju i rodzajach chwytów u dzieci, a...