# data[].attributes.body
Koloman Moser był austriackim artystą który wywarł znaczący wpływ na sztukę 20 wieku. Był jednym z najważniejszych artystów wiedeńskiego ruchu secesyjnego oraz współzałożycielem Wiener Werkstatte. Moser zaprojektował szeroką gamę dzieł sztuki, w tym książki i graficzne prace od znaczków pocztowych po winety czasopism, modę, witraże, porcelanę i ceramikę, szkło dmuchane, zastawę stołową, srebro, biżuterię i meble.

Z jego odejściem z Wiener Werkstatte w 1907 roku, Kolo Moser powrócił do malowania swoich wcześniejszych dzieł. Wizyta u szwajcarskiego artysty Ferdinanda Hodlera w Genewie w 1913 r., Którego Moser spotkał po raz pierwszy w 1903 r. W wiedeńskiej secesji zwiastowałą zmianę stylistyczną jego pracy - twórczość w kierunku bardziej surowych kompozycji dwuwymiarowych i zmniejszonych, sztucznej palety, a także coraz bardziej symbolicznego patosu treści obrazkowych.
Ta promienna bogini miłości jest otoczona owalem, symbolizującym grotę. Jej wizerunek przypomina personifikacje wiatru i morza, które zazwyczaj grawerowano na starożytnych rzymskich sarkofagach.

# data[].attributes.body
Dürer postanawia zaprezentować się monumentalnie, w stylu, który niewątpliwie przypomina wyobrażenia Chrystusa - którego konsekwencje były dyskutowane wśród krytyków sztuki. Konserwatywna interpretacja sugeruje, że odpowiada on na tradycję naśladowania Chrystusa. Bardziej kontrowersyjny jest pogląd, że obraz jest proklamacją najwyższej roli artysty jako twórcy. Ten ostatni pogląd jest poparty łacińskim napisem obrazu, który tłumaczy się jako: „Ja, Albrecht Dürer z Norymbergi przedstawiłem się w odpowiednich [lub wiecznych] kolorach w wieku dwudziestu ośmiu lat”. Kolejna interpretacja stwierdza, że dzieło jest potwierdzeniem, że jego talenty artystyczne są nadane przez Boga.

# data[].attributes.body
Praca przedstawia matkę zaangażowaną w szycie siedzącą przed oknem. Młode dziecko w białej sukni pochyla się na kolanach matki, spoglądając na widza. Kobieta nosi pasiastą sukienkę przykrytą zielonym fartuchem, który odbija zielenie na trawie za oknem. Według Metropolitan Museum artysta użył dwóch niepowiązanych modeli jako matki i dziecka.

# data[].attributes.body
Polski artysta Witold Wojtkiewicz stworzył serię kompozycji emanujących pesymizmem, zdominowanych przez atmosferę apatii i rozpaczy. Obrazy Wojtkiewicza pełne są niepokojących postaci, żyjących w odrażającym świecie dziecinnych starszych i brzydkich dzieci. Postacie te są bohaterami somnambulistycznej wizji, którą artysta odtwarza w Fantazji. W kompozycji dominuje pomarańczowy kolor ściany; na tym tle pojawia się tajemnicza postać (z makabryczną głową przypominającą czaszkę), ubrana w krakowski gorset noszony na pół-włóknistej szacie. Przez bramę można zobaczyć kolejne figury i trudno jest zinterpretować scenę, która rozgrywa się na tle innej ściany. Nastrój depresji i lęku zwiększa wiązka suchych gałęzi, wyraźnie widocznych na ścianie z cegły. Ta intrygująca, niemal drapieżna atmosfera jest charakterystyczna dla Wojtkiewicza, który kiedyś wyznał swojej przyjaciółce Elizie Pareńskiej, że „okrutna przesada to mój duchowy kochanek, posmarowany jaskrawymi (…) kolorami (…), pachnący łzami gniewu”.

# data[].attributes.body
Kręgi konserwatywne szydziły z Liebermanna jako „apostoła brzydoty”. Niemniej jednak, Muzeum Verein w Muzeach Städelscher wykazało się odwagą i opatrznością, kiedy nabyło tę kluczową pracę zaraz po jej założeniu w 1899 roku. Liebermann naszkicował więźniów Burgerweeshuis w Amsterdamie. Dopiero później wykonał obraz olejny w swoim monachijskim studio. Dzieło to powstało w punkcie zwrotnym, kiedy Liebermann opuścił odcienie brązu swojej realistycznej fazy i przyjął jaśniejszą paletę impresjonizmu.

Pod kierunkiem wpływowej postaci Leopolda Sonnemanna, członka Reichstagu i założyciela i właściciela Frankfurter Zeitung, Städelscher Museums-Verein powstała w 1899 roku jako instytucja zbiorowego wspierania sztuki. Około osiemdziesięciu członków społeczeństwa świętowało swój pierwszy zakup w 1900 r. Dzięki przejęciu obrazu Maxa Liebermanna Dziedziniec Domu Dziecka w Amsterdamie, który był wówczas przedmiotem ożywionych kontrowersji. Berliński artysta był głównym przedstawicielem niemieckiego impresjonizmu, a zatem sprzeciwiał się imperialnej koncepcji sztuki, co znalazło odzwierciedlenie w scenach bitewnych i publicznych zwycięstwach. Ale obraz spotkał się również z odrzuceniem w szeregach społeczeństwa. Sonnemann zareagował natychmiast: zobowiązał się sam zapłacić część ceny zakupu i jednocześnie zagroził rezygnacją. W związku z tym radykalnym krokiem ludzie wycofali się, a współczesny wiek wszedł do muzeum w postaci tego obrazu.

# data[].attributes.body
Jeśli byłby obraz, który doskonale ujmuje skandynawską koncepcję hygge (przytulności), to Summer Night Haralda Sohlberga z Norwegii. Obraz przedstawia widok z balkonu mieszkania Sohlberga w Nordstrand, patrząc na zachód przez fiord Kristiania (obecnie Oslofjord). Myśląc o upamiętnieniu jego zaręczyn narzeczonym, stół kładzie się na dwie osoby. Scena wygląda tak, jakby kochankowie właśnie odeszli. Ostre linie graficzne budynku i balkonu, z perspektywiczną recesją, przenosi nas w kierunku błękitnych wzgórz i zachodzącego słońca. Nawet odbicie w oknach przywraca nam świetlisty krajobraz. To wpisuje się w północną tradycję krajobrazową, która odwraca naszą uwagę od codzienności i teraźniejszości, od bezruchu, od ogromu przestrzeni i od wieczności horyzontu.

# data[].attributes.body
W drugiej połowie lat 90. XIX wieku Antonín Hudeček dołączył do grupy studentów w pracowni malarstwa pejzażowego Juliusa Mařáka na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze i latem praktykował malowanie plenerem w wiosce Okoř pod Pragą. W towarzystwie Antonína Slavíčka i Otakara Lebedy wyprodukował wiele płócien, które są uważane za kluczowe dzieła przełomu XIX i XX wieku, w tym wieczorną ciszę, w której Hudeček osiągnął zrównoważone połączenie krajobrazu i figury. Postać młodej kobiety wciąga widza w płótno, aby cieszyć się atmosferą wczesnego lata, a także uczuciem melancholii.

# data[].attributes.body
W dniu Anny Petersen kobiety nie mogły głosować ani zapisywać się do Akademii Sztuk Pięknych. Artystka pokazała tej kobiecie bardziej zaangażowaną w myśl niż pracę, manifestując tym samym, jak kobiety są niezależnymi, myślącymi istotami.

Dziewczyna, która opiekuje się roślinami w szklarni, w rzeczywistości nie zajmuje się niczym podczas malowania. Może dlatego, że modeluje, ale także dlatego, że ma wewnętrzne życie o takiej sile i zapale, że nie może po prostu trudzić się. W latach osiemdziesiątych XIX wieku malowanie kobiet własnym życiem wyraźnie pokazuje, jak kobiety osiągają nowe poczucie własnej wartości. Nie są po prostu własnością ludzi, ani też nie są bezmyślnymi stworzeniami rządzonymi przez ich pragnienia. Ta kobieta jest jej własną kochanką i wie, jak pielęgnować naturę. Żyje czasem dojrzała do przesadzania na nowe kwiaty, by rosnąć - zarówno na konkretnym poziomie, jak i metaforycznie.

# data[].attributes.body
Znaczący wpływ na rozwój stylu wielkiej rosyjskiej artystki Zinaidy Serebriakowej dostarczyło Stowarzyszenie World of Art, którego członkiem została w 1912 roku. Późna secesja i symbolika współdziałają w pracach Serebriakovej. Mistrzów łączyło pragnienie estetycznej doskonałości, którą często znajdowali w kobiecych obrazach. Zinaida dostrzegła szczególne piękno rosyjskich chłopek zaangażowanych w codzienną pracę. Kobiety w jej obrazach są silne, wysokie i pełne siły i odwagi. Łaska ich ruchów, szczególna duchowość twarzy - wszystko to zostało wiernie przekazane w jej dziełach.

# data[].attributes.body
Pieter Bruegel Starszy jest najbardziej znany ze swoich dużych krajobrazów i widoków miejskich zamieszkanych przez małe, żywe postaci (często współczesnych chłopów), ilustrujące tematy biblijne, alegoryczne i ludowe. Oprócz przykładu Fricka znane są tylko dwa inne obrazy Grisaille Bruegla, zarówno na tematy religijne. Ten mały panel, niegdyś znajdujący się w kolekcji Karola I w Anglii, reprezentuje trio Landsknechte, najemnych żołnierzy piechoty, których malownicze kostiumy i zawadiackie powietrze dostarczały popularnych obrazów dla grafików w XVI wieku. Bruegel mógł wykonać grisaille Fricka jako model do takiego grawerowania, chociaż żaden nie jest znany, lub po prostu jako kawałek szafki. Łagodna łaska postaci na tym obrazie może odzwierciedlać prądy we współczesnej sztuce włoskiej.