# data[].attributes.body
Deadline gaat over een meisje genaamd Jem, ze is 15 jaar oud en woont in Engeland in een pleeggezin. Op een dag keek Jem naar haar moeder en zag cijfers boven haar hoofd, ze wist niet wat het betekende. Jem ontmoet een jongen genaamd Spider. Spider woont bij zijn oma omdat zijn moeder is weggelopen. Op een dag besloot Spider naar London te gaan en vroeg Jem mee. Jem ging uiteindelijk mee en ze gaan naar de London Eye, eenmaal bij de London Eye ziet Jem mensen met dezelfde cijfers boven hun hoofd en die dag was vandaag. Ze rennen zo ver mogelijk weg van de London Eye. Ze staan op een brug en zien het bij de London Eye ontploffen.(En daar stonden we dan, tegen de brugleuning hangend de rivier over te kijken, toen we de knal hoorden en de London Eye voor onze ogen werd opgeblazen, blz 65, uit het boek deadline). Omdat ze net voordat moment wegrende dachten ze dat zij de daders waren. De schrijver is Rachel Ward, Uitgever Lemniscaat. Hier is goede spanning opgebouwd.

# data[].attributes.attachment_link.title
Lemniscaat NL " Jeugd " Kinder- en jeugdboeken " Titels " Deadline

# data[].attributes.attachment_link.description
Voorvoelend dat er iets gruwelijk uit de hand gaat lopen, rent Jem met Spider weg voor wat later een terroristische aanslag blijkt. Dat wordt gezien, en ze zijn meteen verdacht. Door hun slechte achtergrond - afkomstig uit een beruchte wijk van Londen, geduchte spijbelaars, en Spider is al bekend bij de politie - passen ze precies in het plaatje van jeugddelinquenten.

# data[].attributes.body
Het verhaal begint met een opbouw van de storyline, want er wordt een beetje uitgelegd wie Jem is en hoe ze zich voelt, ze voelt zich altijd eenzaam en wilt het liefst alleen zijn. Ze zit altijd op plekken waar niemand komt zoals bij kanalen, garages schuurtjes en achter winkels bijvoorbeeld. Ze is in Engeland bij een flat want daar woont ze. Het speelt zich af voor 15-12-2009 want dat is de sterfdatum van Spider. Ze is samen met Spider onder een brug. Er is nog totaal geen spanning in het verhaal behalve uitleg over de cijfers waar ze achterkwam dat het een sterfdatum was en niet iets anders.

# data[].attributes.body
Ik vond het verhaal heel origineel, want ik lees bijna geen boeken en ik vond dit een heel goed boek. Want er is geen ander boek van een andere schrijver dat gaat over een sterfdatum boven het hoofd. Ik vind het slim bedacht van Rachel Ward, want je kan dan alle kanten op met het verhaal. Ze kon bijvoorbeeld ook Jem en Spider dood laten gaan terwijl zij bij de London Eye waren omdat Jem nog niet wist wat de nummers betekende of te laat was met het te bedenken dat die datum vandaag was. Er zijn verschillende plaatsen waar het zich afspeelt en het leest allemaal heel logisch aan elkaar vast.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The London Eye, or the Millennium Wheel, is a cantilevered observation wheel on the South Bank of the River Thames in London. It is Europe's tallest cantilevered observation wheel, and the most popular paid tourist attraction in the United Kingdom with over three million visitors annually. It has made many appearances in popular culture.

The structure is 135 metres (443 ft) tall and the wheel has a diameter of 120 metres (394 ft). When it opened to the public in 2000 it was the world's tallest Ferris wheel. Its height was surpassed by the 140 metres (459 ft) Sun of Moscow in 2022, the 160 metres (525 ft) Star of Nanchang in 2006, the 165 metres (541 ft) Singapore Flyer in 2008, the 167 metres (548 ft) High Roller ( Las Vegas) in 2014, and the 250 metres (820 ft) Ain Dubai in 2021. Supported by an A-frame on one side only, unlike these taller examples, the Eye is described by its operators as "the world's tallest cantilevered observation wheel". The Eye offered the highest public viewing point in London until it was superseded by the 245-metre-high (804 ft) observation deck on the 72nd floor of The Shard in early 2013.

The London Eye adjoins the western end of Jubilee Gardens (previously the site of the former Dome of Discovery), on the South Bank of the River Thames between Westminster Bridge and Hungerford Bridge beside County Hall, in the London Borough of Lambeth. The nearest tube station is Waterloo.

Design and construction

Supported by an A-frame on one side only, the Eye is described by its operators as a cantilevered observation wheel

The London Eye was designed by the husband-and-wife team of Julia Barfield and David Marks of Marks Barfield Architects.

Mace was responsible for construction management, with Hollandia as the main steelwork contractor and Tilbury Douglas as the civil contractor. Consulting engineers Tony Gee & Partners designed the foundation works while Beckett Rankine designed the marine works.

Nathaniel Lichfield and Partners assisted The Tussauds Group in obtaining planning and listed building consent to alter the wall on the South Bank of the Thames. They also examined and reported on the implications of a Section 106 agreement attached to the original contract, and also prepared planning and listed building consent applications for the permanent retention of the attraction, which involved the co-ordination of an Environmental Statement and the production of a planning supporting statement detailing the reasons for its retention.

The spindle, hub, and tensioned cables that support the rim

The rim of the Eye is supported by tensioned steel cables and resembles a huge spoked bicycle wheel. The lighting was re-done with LED lighting from Color Kinetics in December 2006 to allow digital control of the lights as opposed to the manual replacement of gels over fluorescent tubes.

The wheel was constructed in sections which were floated up the Thames on barges and assembled lying flat on piled platforms in the river. Once the wheel was complete it was lifted into an upright position by a strand jack system made by Enerpac. It was first raised at 2 degrees per hour until it reached 65 degrees, then left in that position for a week while engineers prepared for the second phase of the lift. The project was European with major components coming from six countries: the steel was supplied from the UK and fabricated in The Netherlands by the Dutch company Hollandia, the cables came from Italy, the bearings came from Germany (FAG/Schaeffler Group), the spindle and hub were cast in the Czech Republic, the capsules were made by Poma in France (and the glass for these came from Italy), and the electrical components from the UK.

The London Eye was originally intended as a temporary attraction, with a five-year lease. In December 2001, operators submitted an application to Lambeth Council to give the London Eye permanent status, and the application was granted in July 2002.

On 5 June 2008 it was announced that 30 million people had ridden the London Eye since it opened.

Passenger capsules

The wheel's 32 sealed and air-conditioned ovoidal passenger capsules, designed and supplied by Poma, are attached to the external circumference of the wheel and rotated by electric motors. The capsules are numbered from 1 to 33, excluding number 13 for superstitious reasons. Each of the 10-tonne (11-short-ton) capsules represents one of the London Boroughs, and holds up to 25 people, who are free to walk around inside the capsule, though seating is provided. The wheel rotates at 26 cm (10 in) per second (about 0.9 km/h or 0.6 mph) so that one revolution takes about 30 minutes, giving a theoretical capacity of 1,600 passengers per hour. It does not usually stop to take on passengers; the rotation rate is slow enough to allow passengers to walk on and off the moving capsules at ground level. It is stopped to allow disabled or elderly passengers time to embark and disembark safely.

In 2009 the first stage of a £12.5 million capsule upgrade began. Each capsule was taken down and floated down the river to Tilbury Docks in Essex.

Ownership and branding

London Eye at twilight

The Eye on the South Bank of the Thames, with Jubilee Gardens (left) and County Hall (right) in the background

Marks Barfield (the lead architects), The Tussauds Group, and British Airways were the original owners of the London Eye. Tussauds bought out British Airways' stake in 2005 and then Marks Barfield's stake in 2006 to become sole owner.

In May 2007, the Blackstone Group purchased The Tussauds Group which was then the owner of the Eye; Tussauds was merged with Blackstone's Merlin Entertainments and disappeared as an entity. British Airways continued its brand association, but from the beginning of 2008 the name British Airways was dropped from the logo.

On 12 August 2009, the London Eye saw another rebrand, this time being called "The Merlin Entertainments London Eye". A refurbished ticket hall and 4D cinema experience were designed by architect Kay Elliott working with project designer Craig Sciba, and Simex-Iwerks as the 4D theatre hardware specialists. The film was written and directed by Julian Napier and produced by Phil Streather.

In February 2020, lastminute.com replaced Coca-Cola as the sponsor. Grammy Award-winning singer Meghan Trainor performed at the launch party on a boat overlooking the London Eye.

In March 2020, the wheel was illuminated blue every Thursday at 8pm in support of the National Health Service as part of the ' Clap for our Carers' campaign created during the COVID-19 pandemic.

Financial difficulties

Colourful London Eye near County Hall

On 25 May 2005, London mayor Ken Livingstone vowed that the landmark would remain in London. He also pledged that if the dispute was not resolved he would use his powers to ask the London Development Agency to issue a compulsory purchase order. The land in question is a small part of the Jubilee Gardens, which was given to the SBC for £1 when the Greater London Council was broken up.

The South Bank Centre and the British Airways London Eye agreed on a 25-year lease on 8 February 2006 after a judicial review over the rent dispute. The lease agreement meant that the South Bank Centre, a publicly funded charity, would receive at least £500,000 a year from the attraction, the status of which is secured for the foreseeable future. Tussauds also announced the acquisition of the entire one-third interests of British Airways and Marks Barfield in the Eye as well as the outstanding debt to BA. These agreements gave Tussauds 100% ownership and resolved the debt from the Eye's construction loan from British Airways, which stood at more than £150 million by mid-2005 and had been charging an interest rate of 25% per annum.

Critical reception

London Eye as a boat passes on the River Thames, with Big Ben in the background

Sir Richard Rogers, winner of the 2007 Pritzker Architecture Prize, wrote of the London Eye in a book about the project:

The Eye has done for London what the Eiffel Tower did for Paris, which is to give it a symbol and to let people climb above the city and look back down on it. Not just specialists or rich people, but everybody. That's the beauty of it: it is public and accessible, and it is in a great position at the heart of London.

Big City Review wrote that:

If you're an amateur or professional photographer, the London Eye delivers the chance to get breathtaking photos of the city of London. The ride moves so slow which enables one to have ample opportunity to shoot photos and video from all angles. When your [sic] done shooting your photos, the ride's slow speed lets you just sit back and take in the incredible views of London. From the time your carriage reaches the highest point your breath will have been take away. That is why the London Eye is worth visiting.

Transport links

The nearest London Underground station is Waterloo, although Charing Cross, Embankment, and Westminster are also within easy walking distance.

Connection with National Rail services is made at London Waterloo station and London Waterloo East station.

London River Services operated by Thames Clippers and City Cruises stop at the London Eye Pier.

References

External links

# data[].attributes.attachment_link.description
The London Eye, or the Millennium Wheel, is a cantilevered observation wheel on the South Bank of the River Thames in London. It is Europe's tallest cantilevered observation wheel, and the most popular paid tourist attraction in the United Kingdom with over three million visitors annually. It has made many appearances in popular culture.

# data[].attributes.body
De politie heeft Jem gepakt en Jem mag alleen in de kerk blijven als de politie haar mag ondervragen, maar Jem zegt dat ze geen antwoord gaat geven voordat ze Spider ziet. Spider komt naar haar toe en ze willen samen alleen zijn dus ze klimmen samen het dak op. Op een gegeven moment slipte de voet van Spider op het natte steen en hij verloor zijn evenwicht. Hij wankelde nog even op de rand en bleef Jem aankijken. Hij zwaaide met zijn armen rond in de lucht voor evenwicht, maar het was te laat. Hij viel achterover door het dak heen. Hij lag met zijn rug op de grond met zijn ogen open voor zich te staren. Hij was er niet meer. Jem zag geen nummers meer boven zijn hoofd. Jem wordt gecremeerd en de oma van Spider en Jem strooien zijn as uit over de zee. Jem gaat terug naar haar pleeggezin, daar merkt ze op dat ze zwanger is van Spider. Ze krijgt een kind genaamd Adam, op een dag maakt hij een tekening van Jem en zichzelf met Jem haar sterfdatum.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
DEN HAAG - Asverstrooiingen op zee raken steeds meer in trek. Een Scheveningse rederij krijgt steeds meer verzoeken van nabestaanden die de as van een familielid op zee willen uitstrooien.

De opa van Dick Roos richtte in 1962 een rederij in de Scheveningse haven op. Hij kreeg hoogstens twee keer per jaar een verzoek voor een zeebegrafenis. En dat waren dan meestal excentrieke types. Nu wordt de rederij wekelijks gebeld over een asverstrooiing op zee.

De aanvragen komen uit verschillende landen, veel daarvan uit Duitsland. Ook veel Hindoestanen tonen volgens Roos interesse. Klanten kunnen overigens ook kiezen om de as in een urn naar de bodem van de zee te laten zakken.

# data[].attributes.attachment_link.description
DEN HAAG - Asverstrooiingen op zee raken steeds meer in trek. Een Scheveningse rederij krijgt steeds meer verzoeken van nabestaanden die de as van een familielid op zee willen uitstrooien. De opa van Dick Roos richtte in 1962 een rederij in de Scheveningse haven op.

# data[].attributes.body
Ik vond het een leuk boek want er zat een goede verhaallijn in zodat je alles goed kon volgen. Ik vond het een leuk motief hebben over de sterftecijfers. Toen ik de achterkant van het boek deadline las vond ik het een interessant verhaal hebben, maar ik vind ook dat er te veel wordt verklapt aan de achterkant van het boek, want dan weet je al wat er gaat gebeuren als je in je boek zit en dan gaat de spanning weg. Ik raad het boek zeer aan, aan mijn klasgenoten, want het is een spannend verhaal dat elke tiener wel zou willen lezen.

Uiteindelijk krijgt Adam de gave van Jem