# data[].attributes.body
B) Ik vind de stukken van zoenoffer (3 delen) lastig te volgen omdat daar vaak een flashback in zit. Er  was dan opeens een nieuwe gebeurtenis en dar is niet raar, maar als je dat dan gelezen hebt kom je er pas achter dat dat eigenlijk in een andere tijd was.

''Elf is ze en de beste van de klas, niet alleen in rekenen en taal, maar ook met gym.'' (p.61)

Dit gaat dan over Ricky vroeger. Dit is hoofdstuk (trefbal) gaat dan over de jonge Ricky, op de volgende bladzijde gaat het weer ineens over iets heel anders en de bladzijde ervoor gaat over Bob en een afspraakje. Zoiets kan ik dan moeilijk volgen en begrijpen.
C) De vaart zit er meteen in. Zoals ik al eerder genoemd heb is de allereerste bladzijde een hoofdstuk lang en dat is precies 1 zin lang. Er wordt meteen een metafoor gebruikt over het leven en je moet meteen je aandacht erbij houden. De rest van het boek moet je ook je aandacht erbij houden voor terugverwijzingen. Het is erg gedetailleerd.
D) Er zijn meerdere verhaallijnen die door elkaar lopen. Je volgt Ada, Bob en Ricky. Alle 3 hebben zij hun eigen verhaallijn. Het ene hoofdstuk volg je Ada, het andere Bob en dan tussendoor bijvoorbeeld nog Ricky. Dat maakt het boek erg interessant en niet saai of afhakend.

# data[].attributes.body
A) Ada, Bob en Ricky. Zij komen het meeste voor in het boek. Het merendeel van de gebeurtenissen draaien om hen. Je krijgt verhalen te weten over hen van vroeger, maar ook van nu. Bijvoorbeeld kreeg je van ieder personage een korte introductie over de kindertijd en dat werd daarna gekoppeld aan een wat langer stuk over de liefdeservaring later wat vaak teleurstellend was.
D) Ja ik kon me goed verplaatsen in de problemen, gedachten en gevoelens van de personages.

''Ade zat vijftien minuten te wachten op een weinig comfortabel houten bankje en twijfelde of hij alsnof de aandacht van de bediening moest trekken om een bestelling te plaatsen of dat hij voorlopig koffieloos voor zich tuit wilde blijven staren.'' (p.14)

Dit had ik afgelopen weekend nog toen ik met mijn vriend op een terras zat. Ik twijfel ook altijd over dat soort dingen en ga dan zo nadenken.

''Zwemmen maakt gelukkig, omdat je moeiteloos een metamorfose ondergaat, je hoeft je maar te laten vallen, je armen en benen te strekken en je bent een vis. '' (p.185)

Ook hiermee ben ik het eens. Zwemmen vind ik geweldig en precies wat hier omschreven wordt vind ik ook.
F) Ik vind dat Bob en Ada het meest op echte mensen lijken, omdat wat zij meemaken eigenlijk iedereen kan overkomen. Ongeluk in de liefde bijvoorbeeld, of het niet kunnen vinden van de juiste persoon. Ricky daarentegen vind ik een echt typetje. Zij is meer dat ene populaire meisje die iedere jongen aantrekkelijk vind. Het duidelijkste voorbeeld vind ik toch wel toen ze Jesse aan het verleiden was. Dat is zo typisch. Meid krijgt veel aandacht maar heeft een vriend dus er wordt stiekem verleidt. Er is ongeluk in de relatie waardoor dit gebeurd. Dat zie je tegenwoordig ook wel veel maar in veel films en series komt dit zo vaak voor. Daarom vind ik Ricky meer een typetje.

'' Eerlijkheid was altijd haar mooiste eigenschap geweest [...] Hallo, ik ben Ricky, ik vind dat je een mooi vest aanhebt'' (p.157-158)

# data[].attributes.body
Ik vind dat dit lied van Camila Cabello goed bij het boek past omdat dit liedje gaat over de liefde. Het geeft aan dat als je van iemand houdt dat consequenties heeft. In het boek is dat ook zo. Bijvoorbeeld Ricky die Jesse verleid in het bijzijn van haar parner. Ze waren ongelukkig. Ze hield van hem maar het werkte niet meer zo. De consequentie was ongelukkig zijn. Iedere liefde (zowel in het echt als in het boek) heeft zo zijn gevolgen. Hoewel het boek niet zielig afloopt, en dit lied wel een zielige ondertoon heeft, gaat het nog steeds om de liefde. Het houden van iemand, de gevolgen of consequenties van die liefde accepteren past goed bij het boek De waren

# data[].attributes.attachment_link.title
Camila Cabello - Consequences (orchestra)

# data[].attributes.body
De zoektocht naar ware liefde staat in deze roman centraal. Je leest over terugblikken naar liefdes van alle personages, maar ook liefde op het moment zelf. Al deze liefdesverhalen, ervaringen en gebeurtenissen zetten jezelf ook aan het denken. Je gaat nadenken over wat de karakters meemaken en dat reflecteren op jezelf en dat is iets heel moois. Voor veel mensen zal dat fijn zijn, dus dat vind ik heel leuk aan het boek:

''Wanneer je werkelijk ongelukkig was in een verhouding , moest je het gewoon uitmaken in plaats van blijven zeuren. Deed je dat niet, liet je je aan het lijntje houden, dan was er de facto sprake van onderwerping , wat voor sommigen trouwens, merkte ze op, de gewenste uitkomst was'' (p.108)

Ook op de eerste pagina van het boek lijkt het net alsof je in een soort droomwereld zit waarop je aan het eind van de pagina moet ontwaken door de wekker. Het zet je aan het denken over het leven. Je droomt over dingen,  gebeurtenissen of dingen die je wilt maar dan gaat de wekker. Je moet wakker worden. Of terwijl het staat voor dat je moet ontwaken, niet alles kan zoals jij wil. De wekker zal gaan en je zult beseffen dat het maar een droom was, dat het niet echt was, dat je het moet loslaten, het zal niet gebeuren. Dat soort achterliggende gedachtes als die hierboven verklaard wordt vind je terug in het boek. Dat zet je zelf aan het denken en ook over je eigen leven.

# data[].attributes.body
De waren is heel echt. Wat je leeft zou zo je zo echt kunnen gebeuren. Je leest bijvoorbeeld over alle plekken waar Ade, Bob, Ricky en hun partners (als ze die hebben op dat moment) heen gaan:

''De Stevenstoren, de Waalbrug en de hoge pijp van de Energiecentrale lagen niet meer achter maar naast elkaar'' (p.187)

Ook lees je over de gebeurtenissen die ze meemaken. Deze verschillen helemaal niet van de werkelijkheid. Ik ken ook mensen die studiegenoten waren en nu na twintig jaar ergens gaan afspreken net zoals Ade, Bob en Ricky. Daarom zijn ook de gebeurtenissen heel echt en begrijpelijk:

''De Hatertseweg is eindeloos lang en waneer je op de heenweg wind mee hebt, weet je dat je op de terugweg met tegenwind over valt plat omhoog naar het centrum moet''(p.67)

# data[].attributes.body
De waren heeft veel lange zinnen. Dat is iets wat me aansprak maar het is wel moeilijk. Je bent aan het lezen en moet heel goed je aandacht erbij houden. Daarom maken de lange zinnen het boek erg moeilijk:

''De nachtelijke woekeringen die zich vertakken in je hoofd en bloeien in je verbeelding en op de maat van je ademhaling uitgroeien tot een uitgestrekt woud waarin je, zonder dat je ooit moe wordt van de stappen die je zet, ronddwaalt van zonsopgang tot zonsondergang, dagen, weken, maanden aan een stuk, tot takken armen worden en bladeren gezichten en je mensen ziet die je al jaren niet meer hebt gezien en die je waarschuwen voor wat dreigt te gebeuren en gebaren dat je snel mee moet komen, wandelend , rennend, sprintend, in de verte hoor je een geluid dat steeds harder klinkt, een zwerm bijen met je hoofd er middenin, een helikopter die zal landen op de plek waar jij je bevindt, een suizend brommend zoemen dat aanhoudt en je naar de uiterste rand dwingt, je moet wat willen nu, een plan bedanken, actie ondernemen, terwijl een druppel speeksel uit je mondhoek in het katoen van de kussensloop dringt en je hand opzij beweegt, eerst zoekend, dan slaand, net zolang tot dat monster, dat ding, die kubus van een witte wekkerradio stilvalt in de werkelijkheid.'' (p.7)

Zoals hier in het bovenstaande citaat wel te merken is, is dat de aandacht vasthouden erg moeilijk is. Het is een gedetailleerd en lang citaat.

Ook is het moeilijk te begrijpen wie er aan het vertellen is. Er wordt veel in de 'hij dit, zij dat' taal gesproken,  dus waneer er ik staat is dat vewarrend. 'Vooral als je net begint te lezen heb je niet door wie er nou eigenlijk aan het woord is:

''Ik geef de complimenten door aan het Gemeentelijk Vervoerbedrijf, zei hij van achter de deur'' (p.154) of '' De twee vrienden uit mijn droom kon ik heel precies omschrijven toen ik wakker werd. '(p.10)

# data[].attributes.body
Nijmegen, de Grote Markt, is waar Ade, Bob en Ricky afspreken. Bob is als enige in Nijmegen blijven wonen. Ade (een vrijgezelle schrijver) is wat somber en meer verlegen. Toch is hij de verbindende schakel in de groep. Bob bewaart afstand maar loopt daar tegenaan. Ricky is een jonge moeder, voorzichtig maar gepassioneerd. Ze zijn allemaal rond de 40 en zijn studievrienden die nu hun eigen leven leiden. Ze hebben niet veel herinneringen samen om op te halen maar liefdesverhalen zijn er genoeg. Ze hadden verwachtingen van het leven na school maar ze komen erachter dat niet alles even makkelijk verloopt als gedacht.