# data[].attributes.body
Еще раз здравствуйте! Я Анелия, мне 47 лет, я путешествовала по разным странам, имею степень MBA Британского университета. Еще я люблю преподавать, есть вкусную еду и танцевать.

Для сегодняшнего задания Вам нужно загрузить:

1) Ваше  изображение

2) историю (шаг 4)

3) фидбэк вашим коллегам (шаг 5)

4) рефлексию

# data[].attributes.body
About Me: Hello Everyone! My name is Danara Raikhanova. I've been a teacher for 10 years. I love my job and love to assist students acquire new skills and knowledge.

I love to make learning fun and exciting.

Personal Info: I am a mom of pre-teen twin boys.Their names are Ali & Amir. They are 13 years old. Interested in watching animes, playing mobile and PS games. In my free time i enjoy spending time with them. i hate coking, but like eating))) I love my family and my life. I feel myself in the right place with the right people!

Story: One beautiful summer day, my mum took me to the to the river, to the picturesque nature. The water in the river was icy and flow was fast. A woman standing by the river wanted to wet her feetto cool herself. Unfortunately, she lost her balance and fell into the river. And I am a little 10-year old girl witnessed a very terrible scene. The flow carried this woman away at a very high speed. Allpeple standing nearby began to help, trying to help this poor woman. Thank God she was rescued. But this picture remained in my memory for a long time. From that time I had an aquaphobia, but this year, being a 36-year-old 'lady' i bought a swimming pool pass for one year. Already making a progress in swimming.

# data[].attributes.headline
Я расплакалась от этой историй

# data[].attributes.subject
Я расплакалась от этой историй

# data[].attributes.body
Здравствуйте. Меня зовут Меруерт. Когда я увидела вопрос про историю я все пыталась вспомнить самую интересную. Прочитав несколько историй моих коллег я начала анализировать, ведь то что мы запоминаем, это историй которые вызвали эмоций, страх, улыбку, волнение, эйфорию итд. Вот сейчас попробуйте вспомнить ваше детство? Скорее всего вы вспомните историю когда вам было очень весело либо очень грустно. Поэтому суть моей историй такова, мы - как учителя давайте дарить своим студентам позитивные впечатлений и эмоций, ведь завтра они станут большими людьми и в их руках будут судьбы на которые они могут повлиять, как и мы сейчас.

В дополнений хочу рассказать историю об директоре школы. Эту историю мне рассказал мой супруг который побывал в  там и увидел все своими глазами.

Казалось бы это самый обычный директор, но зайдя в эту школу можно почувствовать необыкновенную атмосферу дружбы позитива.  У этого директора есть отдельная комната где хранится, форма для школы, канцелярские товары книги и многое другое необходимое ученикам. И этот человек если уведет у ученика порванные штаны то позовет к себе и даст ему нужный размер, и что самое интересное он просит никому не говорить. Он очень внимателен как к ученикам так и к учителям. Если заметит что учителя нет настроения то позовет к себе на чай с угощением который есть у него в этом шкафу и выслушает проблемы и максимально попытается ему помочь и решить, чтобы тот учитель максимально был сконцентрирован на обучений детей(это очень важно, мы сами знаем что если у нас допустим есть проблемы с финансами или с семьей то сложно сконцентрироваться на работе).  Все его уважают и любят не от того что он директор и имеет какую то власть, а потому что он очень заботливый и добрый человек, поэтому он подает большой пример всем другим учителям а от учителей к ученикам.

На самом деле это очень красивая история, и не думаю что я смогла передать вам весь его огромный смысл. Но все же надеюсь что вам оно понравиться

# data[].attributes.headline
Тапсырма №5 

# data[].attributes.subject
Тапсырма №5 

# data[].attributes.body
Саламатсыздар ма
Менің есімім Абдрахманова Карлыгаш, 37 жастамын.
Мен ұстаз ретінде әр оқушыны болашақ азамат ретінде бағалап, осы тұжырымдаманы өз қызметіме басшылыққа аламын. Қазіргі компьютерленген жаңа заманда әр оқушының заман талабына сай әлемдік дәрежеде білімді меңгеруі үшін қазақ тілі пәні бойынша шығармашылық қабілетін дамыту – ең басты міндетім.
Бүгінгі күні ХХІ ғасырдың ақпараттанған, жан-жақты мәдениетті, іскер, өмірге икемделген, бәсекеге қабілетті дарынды шәкірт тәрбиелеу барша ұстаздың міндеті.

# data[].attributes.headline
Қайырлы күн! Мен Кален Лира, жасым 45те. Әлемнің бірнеше елдерінде әр түрлі мақсатта болдым, қызмет бабымен, саяхатпен, білім жетілдіру бойынша. 21 ғасырдағы ақпараттанған технология заманында  ресми оқытудың заманауи әдістерін енгізу керек. Барлығы сапаны жақсарту мәселесіне көтеріліп, өз міндеттерін меңгеріп, жаңа философияның талаптарын қабылдауы керек. 

# data[].attributes.subject
Қайырлы күн! Мен Кален Лира, жасым 45те. Әлемнің бірнеше елдерінде әр түрлі мақсатта болдым, қызмет бабымен, саяхатпен, білім жетілдіру бойынша. 21 ғасырдағы ақпараттанған технология заманында  ресми оқытудың заманауи әдістерін енгізу керек. Барлығы сапаны жақсарту мәселесіне көтеріліп, өз міндеттерін меңгеріп, жаңа философияның талаптарын қабылдауы керек. 

# data[].attributes.headline
Менің есімім Ляззат,

# data[].attributes.body
Менің есімім Ляззат, жасым 29 да. Бұл өмірде жаңалықты тапқанды ұнатамын.

# data[].attributes.headline
Оқиға: Сейсенбі күні

# data[].attributes.body
Оқиға: Сейсенбі күні азанда асығыс үйден шықтым. Сабағым 9да басталуы керек 30 минут қана қалды. Жол жиегінде тұрып такси тоқтатпақшы болдым, бірақ университет жаққа ешкім бара жатқан жоқ екен. Уақыт аз қалды, бір уақытта алдымда тұрған жолаушыларға бір көлік тоқтады, екі адам көлікке отырды, бір орын ғана қалды, бірақ неге екенін, асығыс болсам да, отырмаймын деп қалып кеттім. Кішкене өкініп қалдым, алайда артынша өзімнің досымның көлігі қасыма келіп тоқтағанда, отырмағаным дұрыс болыпты деп ойладым. Сол досыммен университеттің ішіне дейін келіп, сабағыма үлгердім.
Қорытынды -  біз ештеңені жайдан жай жасамаймыз, барлығының бір себебі не шешімі бар!

п.с. егер сізде де осындай жағдай болса, төменге жазып кетіңіз;)

# data[].attributes.headline
Смертоносная работа

# data[].attributes.subject
Смертоносная работа

# data[].attributes.body
Давным-давно, много-много лет назад, еще до эпохи Инстаграма (о, ужас!) и выведения Илоном Маском акций Тесла на биржу IPO (да ладно, и такие времена бывали?) отправились мы с коллегами в один из городов нашего светлого тридевятого царства на проведение строгих и беспристрастных вступительных экзаменов в один из симпатичнейших ВУЗов, расположенного в самом сердце и солнечном сплетении южной столицы. Ваша покорная слуга, на тот момент еще юная и свежеиспеченная преподаватель того самого ВУЗа, свято и трепетно блюла непоколебимые законы merit-based admissions, то бишь "с каждого по способностям, каждому по потребностям" деген сөз ғой. Правила проведения экзамена для всех абитуриентов во все времена были одинаковы: говорить - ни, вертеться - ни, шпаргалки - совсем ни, дышать - можно, но лучше вдумчиво и осознанно. Вот в такой приятной и располагающей обстановке, удалось-таки мне споймать с поличным одну хитрющую абитуриентку, бесстрашно списывающую на глазах всего честного народа. Дабы не растлевать этим актом вандализма кристально чистые души остальных экзаменующихся, вывели мы с коллегами нашу особу под белы рученьки за пределы exam room. Тут бы и сказочке был логичный и счастливый конец, но, как это обычно бывает в жизни - самый замес оказался впереди. Юная особа с таким положением дел мириться отказалась, и продолжавшийся не первый час экзамен был прерван иерихонским трубным гласом батюшки нашей особы, разъяренно ворвавшимся в аудиторию. "Әй, иттің балалары, менің бөпешкамды няғып ренжіттіңдер???" - спокойно, а главное вежливо сотряс воздух батенька. "Барлық туыстарыңды танытамын, осы бөлмеден шыққанда, атамын сендердi, атамын!" - подумав добавил он, элегантно проведя большим пальцем по шее, для пущей убедительности. Такое твердое обещание не оставило равнодушным ни меня, ни моих коллег, сразу чувствовалось - у человека есть стержень. А посему, выбирались мы из здания и города окольными путями, ночью, на перекладных обозах. Ладно, шучу, на жалость давлю, на самом деле мы попытались объяснить отцу неприемлемость поведения дочери, и пригрозили тем, что попытка списывания будет отмечена в деле абитуриента. Мораль сей басни: Вот таким вот образом идеологически правильная работа преподавателя может статься и смертельно опасной, преподавать - значит всегда быть на страже справедливости, гордо и высоко нести знамя науки, зажигать искру любви к знаниям в сердцах юных и пытливых парней и девушек! P.S. Но, в тот город я больше не езжу. Так, на всякий случай =)))

Reflection:
1) It was not difficult to present this story, rather I was excited and enjoyed the process so much!
2) Storytelling is an excellent instrument to boost the creativity of both teacher and students, it helps to develop imagination and visualization of material.

# data[].attributes.headline
Здравствуйте!

# data[].attributes.subject
Здравствуйте!

# data[].attributes.body
Однажды на работе случилось следующее. Шла защита дипломных проектов. Все выступили хорошо и мы объявили перерыв для обсуждения работ. Оставалось время и я пошла по длинному и темному коридору в другой конец этажа в туалет. На улице тоже уже стемнело.

Зайдя, я собралась помыть руки. Как вдруг в помещение зашел мужчина и прикрыл дверь. Я испугалась, наши все далеко, и меня никто не услышит. Я пулей мимо него вылетела в коридор. Тут он заговорил и сказал, что он чей-то муж, и у них подозрения, что я поставлю двойку. Конечно, я сказала, что так нельзя себя вести, и уточнила, что все защитились хорошо и отлично, что они ошибаются.

Он обрадовался и извинился.

Рефлексия. Для себя я поняла, что нельзя в темное время разгуливать по коридорам в одиночестве. Даже на работе!

# data[].attributes.attachment_link.title
Безымянный11

# data[].attributes.body
Иногда бывают моменты когда спешишь на работу и транспорт вовремя не приходит. Однажды я хотела успеть на свой маршрутный автобус,к сожалению не попала туда. Села в следующую маршрутку  . По пути увидела тот автобус на который не успела. Автобус стоял на обочине. Хорошо народ не пострадал.
Рефлексия: значит так было угодно свыше оградить меня от такого потрясения

# data[].attributes.headline
Ағылшын тіліне қызығушылық

# data[].attributes.subject
Ағылшын тіліне қызығушылық

# data[].attributes.body
Балалық шақ Ағылшын тілін білмейміз. Сары шетелдік көрсек "Халау шикі піскен палау" 😅 деп өзімізше амандасып күліп кетеміз. Бір күні анам мен сіңілім (бөпе) қонаққа бардық. Әкемнің інісі, неге екенін білмеймін әкем бармады. Жолда әлгі шетелдіктер кездесіп бізді ары бері суретке түсірді ау келіп. Біз мәзбіз 🤗. Маған қалам берді ұзақ уақыт ешкімге бермей тығып жүрдім. Себебі мен үшін бір қымбат көрінді. Кешкісін үйге келіп әкеме айттық. Күлді 🤣. Неменеге қуанасыңдар еліне барған соң сендерді журналға басып шығарады. Кедей мемлекетте бөпені қолда көтеріп жүреді. Арба (коляска) жоқ деп. Сосын көңілсіз болып қалдық. Шет тілін оқу арманым сол жылдары басталған еді...
Қазіргі нәтижем сол кездегі туристердің кездесуі деп ойлаймын.

# data[].attributes.headline
Сәлеметсіздер ме,мен

# data[].attributes.body
Сәлеметсіздер ме,мен Арибжанова Аружан,23 жастамын.Қазіргі заман талабына сай білім беру,дәстүрлі білім беруді жақсы қолдай отырып, болашақта студенттерге немесе оқушыларыма жақсы ұстаз боламын деген ойдамын.Осы курсқа қатысып жатқан әр жанның ойларымен толықтай келісемін.Әр бала жеке индевид,сол үшін де олардың ойымен санасып әрекет еткен жемісін береді деген сенімдемін.

# data[].attributes.headline
Добрый день, меня зовут Султан! Работаю в Таразском региональном университете имени М.Х. Дулати, PhD, доцент.

# data[].attributes.subject
Добрый день, меня зовут Султан! Работаю в Таразском региональном университете имени М.Х. Дулати, PhD, доцент.

# data[].attributes.body
Этот курс позволил повысить мне мою профессиональную деятельность. Полностью согласен с авторами данного курса. Спасибо большое вам за ваш вклад!

# data[].attributes.body
Добрый вечер, я Шарипова Айгуль.
Мне 54 года, я преподаватель иностранного языка в техническом вузе, мне нравится преподавать. Особых заслуг и регалий не имею. Стараюсь быть со студентами "на одной волне".  В свободное время люблю общаться с подругами, гулять с внуком. Иногда пишу стихи, в основном, поздравления близким. Меня захватывает просмотр хороших фильмов.  В молодости занималась горным туризмом.
Когда-то много лет назад, работая совершенно в другой системе, имела неосторожность превысить служебные полномочия, но не из корыстных побуждений. Моя опрометчивость чуть не стоила мне карьеры. Я прониклась пониманием и жалостью  к подростку, круглому сироте и изменила ему национальность для дальнейшего выезда в Германию на ПМЖ. Затем, в течение, месяца писала руководству объяснительные. Но ни разу не пожалела о своем поступке.
Моя рефлексия - находясь на государственной службе, необходимо неукоснительно следовать закону.
Доброте и человечности здесь почти не место.

# data[].attributes.headline
Я работаю в Караганд

# data[].attributes.body
Я работаю в Карагандинском университете им. Е.А. Букетова с 1991 года, поэтому, наверное, можно было бы вспомнить много историй, связанных со студентами, или просто из личной жизни. Однажды к нам в университет приехал с визитом посол Румынии, который попросил организовать неформальную встречу со студентами, причем он сам лично проконтролировал организацию небольшого фуршетного стола для студентов. Продукты вместе со своими коллегами он также лично сам заносил в аудиторию. После интересной беседы по истории и культуре румынского народа, просмотра небольшого видео студенты были приглашены попить соки, поесть пирожные, конфеты и т.д. Некоторые студенты окружили посла, задавали вопросы, шло обычное общение. Так как на следующий день была запланирована официальная часть, посвященная юбилею независимости Румынии, уважаемый гость стал собираться и искать свой портфель. И вдруг, мы не не можем его нигде найти. У меня волосы дыбом, так как в ходе неформального общения, хождения по аудитории мы даже не обратили на передвижения людей. Даже не знала, то и думать. Все, думаю, дипломатический скандал. Но надо отдать должное послу, он не стал поддаваться панике, хотя внутри меня зарождался страх. Мы спокойно вышли из кабинета, разговаривая, спустились в холл, подошли к входной двери, и тут заходит шофер. Посол тихо спросил у него про портфель, оказалось, что шофер предусмотрительно положил его в машину. Не передать моих чувств!!! С одной стороны, радость, с другой, я стыд, что я плохо подумала о наших студентах. На самом деле, пока глаза искали портфель, и я потихоньку спрашивала про него у студентов, у меня в голове: кто из студентов мог его забрать... До сих пор помню свой панический страх.

# data[].attributes.headline
ДанагүЛ ЕСАлы 

# data[].attributes.subject
ДанагүЛ ЕСАлы 

# data[].attributes.body
Сәлеметсіздер ме! Мен Данагүл. Менің жасым 25те. Мен Сулейман Демирель Университетінде қазақ тілінен сабақ беремін. Мен саяхаттағанды және тауға шыққанды жақсы көремін. Пандемияның әсерінен соңғы уақытта шет елге шықпай жатырмын. Соңғы барған Грузия елі маған өте қатты ұнады. Әсіресе грузия халқының хачапуриі мен тарихы орындарының әсемдігі менің әлі есімде. Егер сіз Грузияға жолыңыз түсіп жатса, Мартвили шатқалын, Промотей үңгірін көруді ұмытпаңыз. Грузиндер өте қонақжай халық.

# data[].attributes.attachment_link.title
Презентация1

# data[].attributes.attachment_caption
Покорение пика Туриста

# data[].attributes.body
Добрый день.
Я, Жулдыз Оспанова, мне 42 года, имею ученую степень кандидата юридических наук, доцент, также занимаюсь частной практикой, профессиональный медиатор.
Очень люблю природу, путешествовать, совмещать отдых и обучение, постоянно повышаю свою квалификацию.
В 2017 году по работе я переехала из Астаны (ныне Нурсултан) в Алмату, и влюбилась в Алматинские горы.
Однажды мои знакомые предложили 2-дневный поход в горы, восхождение на одну из вершин - пик Туриста. Я сразу согласилась, хотя у меня не было специальной экипировки, подготовки, но было огромное желание покорить одну из красивейших вершин Алматинских гор. Поход оказался не из легких, тем более что это было первое мое восхождение, и на одном из переходов, я чуть не сорвалась. К счастью рядом были опытные люди, которые помогли мне собраться с духом и преодолеть этот горный переход.
Дойдя до самой вершины, для меня открылась невероятная панорама, красота которую ни с чем не сравнить и не описать словами, я ощущала полную свободу и победу над собой!!!
Это просто не описать словами, эйфории не было предела.
Рефлексия: однако я сделала для себя вывод, что "Горы не прощают ошибок", нужно очень серьезно и с полной ответственностью подходить к подготовке и походам в горы. Мне очень повезло и я вспоминаю свое первое восхождение с особой теплотой и любовью.

# data[].attributes.attachment_caption
Лейла Кудайбергенова

# data[].attributes.headline
Добрый день! Меня зо

# data[].attributes.body
Добрый день! Меня зовут Лейла Кудайбергенова. Расскажу историю произошедшую в период пандемии. Занятия шли в режиме онлайн, и я, предварительно подготовила все задания  вечером. На следующее утро планировала подключить ноутбук за 30 минут до начала  занятий: открыть обучающие программы, электронный журнал, портал и т.д. Но, как говорится, его Величество Случай, внес корректировки... Вечером отключили свет в нашем районе. Нет света - значит не работает роутер, сигнал интернета отсутствует, нет интернета - проблемы с проведением занятий. Вопрос был в том что предпринять? Единственным решением в данной ситуации было то что я начала  проводить занятия через Zoom с мобильного телефона. Спасло ситуацию то что можно было проводить демонстрацию слайдов, отправленных на почту, задачи в Гугл-таблицах были распределены индивидуально для каждого студента, на Wooclap сформировано задание, код этого задания я предусмотрительно сфотографировала и могла поделиться со студентами.
Занятия должны были проходить около 2  часов, и я переживала что зарядки на телефоне не хватит. Но, через 30 минут после начала первого занятия электроснабжение было восстановлено, и я смогла спокойно продолжать вести занятия, но уже используя ноутбук в привычном режиме. Вот такая история.
Рефлексия:
Наверное, все представили сколько эмоций можно пережить из-за экзогенных факторов... Но это и отличный опыт!

# data[].attributes.attachment_link.title
Лейла Кудайбергенова

# data[].attributes.body
Hi there! I am a second-year MA student at SDU. I love teaching, obsessed with pop culture, fashion, and cinematography :)

My story is about my first experience as a teacher, which was quite frightening. I was a second-year student, who started working in a language center part-time. First class with new students. Surprisingly, I was not nervous at all, but I should have been…

The lesson started, everything went fine, but one of the students, a 7-year-old boy made a mistake in spelling and I (friendly?) corrected it. What could go wrong? Nothing! But the student started crying, sobbing, and weeping in front of the class. I tried talking, comforting him, but nothing helped.

I was shocked, felt guilty, and went home. After, I decided to discuss it with one of my teachers at SDU. She recommended me to give him candy each time he made a mistake because he was probably afraid of failures, so I had to change his attitude towards them. Finally, it worked but took some time to adjust.

It became one of the principles of my philosophy of teaching, where I and my students see mistakes as our friends. Moreover, I felt huge responsibility since the beginning of my teaching experience :)

# data[].attributes.headline
Салем достар! Менің есімім Салтанат. Мен шетел тілі мұғалімі болғандықтан саяхат жасағанды ұнатамын,пандемия кезеңінде онлайн форматта ауысып сол мүмкіндіктен айырылып қалдық. Бірақ алдағы уақытта әлі де көп мүмкіндіктен туатынына кәміл сенемін. Өз басымнан өткен бір қызықты оқиғамен бөліскім келеді.Алғаш рет Мюнхен қаласына барғанда елге қайтар күні жер асты жолынның бағытын шатастырып құрбым екеуміз ұшаққа кешіге жаздап едік. Әлі күнге дейін осы оқиға есімде !!!

# data[].attributes.subject
Салем достар! Менің есімім Салтанат. Мен шетел тілі мұғалімі болғандықтан саяхат жасағанды ұнатамын,пандемия кезеңінде онлайн форматта ауысып сол мүмкіндіктен айырылып қалдық. Бірақ алдағы уақытта әлі де көп мүмкіндіктен туатынына кәміл сенемін. Өз басымнан өткен бір қызықты оқиғамен бөліскім келеді.Алғаш рет Мюнхен қаласына барғанда елге қайтар күні жер асты жолынның бағытын шатастырып құрбым екеуміз ұшаққа кешіге жаздап едік. Әлі күнге дейін осы оқиға есімде !!!

# data[].attributes.body
I’d like to share a story that happened to me when I was 23 years old, slim and beautiful, full of energy, and the girl who had never thought that such a situation as this may happen with her.
Everyone knows that most South Kazakhstan boys marry girls by kidnapping. It became a stereotype. However, this situation happened to me.

One beautiful August day, with my sister we went to the city Zhetisay, to our brother’s wedding party. So, we had a wonderful wedding party, after I was invited to the café by my classmates and told about it to my boyfriend who was in Karaganda at that moment. When I was leaving the house with the desire to meet my classmates my boyfriend called and said: “Dear, it would be better if you stay at home, I feel something will happen to you, I don’t want to lose when I eventually had found”. I listened attentively and calmed him down by exclaiming that they are my classmates. After all, we went there with my friend and her husband, had a great time and decided to go home. Suddenly, one of my classmates came to me and asked me to went out because he wanted to tell me something. We were outside, he came near, hold my hand, his hand was trembling, and said that everything would be good. I couldn’t understand why he was saying that, but my heart started beating very fast. I told him that I had to go and he promised to drive himself. Without bad thought in mind with my friend we sat in his car and left the café. On the way to my house, he didn’t say anything and suddenly changed the route and drove straight to his own house at high speed blocking all the doors. I was shocked, didn’t understand what was happening. We came to his house, he got off the car and said you would be my wife. Without any hesitation, despite the closed doors I got off the car from the driver’s side and run away from the gate. My classmate, who wanted to marry me was a little bit drunk, couldn’t seize me. I run so fast, turned to the next street and saw a lot of big grass in front of one house there and immediately hid back of it. People were searching for me, keeping silent I was lying on the ground, ants were climbing on me. I didn’t know what to do, it was 12 o’clock, midnight and called my boyfriend and told him that I was lying on the ground with ants on me. He was afraid and had bad thoughts ……….  Finish the story yourself!

Moral: What is destined will not go away, and the one who pursues will not reach.

# data[].attributes.body
Есімім – Гаухар, 26 жастамын. Қазіргі кезде екі мамандықты қатар меңгеріп, мұнай және газ саласында қызмет атқарамын, сонымен қатар ағылшын тілінен сабақ беремін. Менің мұғалім мамандығын таңдауыма бірден бір себепші болған жан – анам. Анам 23 жылдан астам білім саласында, соның ішінде 15 жыл Балалар үйінде мұғалім-тәрбиеші қызметін атқарып, қазіргі кезде даму мүмкіндігі шектеулі балаларға арналған арнайы білім беру ордасында мұғалім болып жұмыс істейді. Кішкене кезінен сан қилы сынақтарға ұшыраған балалармен жұмыс істеу қиындығын өз анамнан білемін деп нақты айта аламын. Ал, мұғалім энергия беруші элемент болғандықтан, алдымен өздері алатын энергия кездері болуы тиіс. Сондықтан анам жұмыстан үйге келген кезде, апам екеуміз сабағымызды оқып, үйімізді таза ұстайтынбыз. Апам екеуміз анамызға ауыр салмақ түсірмей, үлгілі оқушылардың қатарында болдық. Анамыздың жұмысының қиындығын білгеннен соң да болар, бастауыш кезінен үй жұмысын өз бетімізше орындайтынбыз. Менің үлгі тұтар ұстазым анам болып қала бермек.

# data[].attributes.headline
Не зарекайся!

# data[].attributes.subject
Не зарекайся!

# data[].attributes.body
На самом деле у меня нет какой-то определенной истории, которой я бы хотела поделиться. У меня достаточно многогранная и веселая жизнь, но почему- то все что происходит у меня в жизни, всегда приводит меня к цитате “Никогда не говори никогда”, даже выбор моей профессии. Мой любимый учитель, всегда мне твердил, что из меня бы вышел хороший учитель, на что я отвечала, что никогда и ни за что им не буду). Я всегда хотела быть прокурором, и получить свой долгожданный “Алтын белгі”. Но каким-то чудом я ушла после 9-ого в платный колледж, и очутилась на специальности переводчика, а в итоге все-таки стала преподавателем. Жалею ли я? Ни капли. Сейчас я занимаюсь любимым делом, которое, я верю, у меня неплохо получается.

# data[].attributes.body
Барлықтарыңызға қайырлы күн! Есімім Темірбек! Мен Сүлейман Демирель Университетінің 2ші курс магистрантымын. Ағылшын тілін, кітап оқуды, саяхаттағанды, достармен бас қосып әңгімелескен ұнайды. Өзімнің басымнан өткен оқиғалар көп болды, соның біреуімен бөлісейін. Оқу орталығында алғашқы жұмыс күні еді, менің ағылшын деңгейім жоғары болғандықтан, маған жоғарғы дейгейдегі топты берген болатын, алайда осыған дейін мен жоғарғы деңгейдегі оқушыларға сабақ беріп, аса көп тәжірибем болмаған. Ол топ бір мұғалімнің тобы еді, сондықтан ол топты маған берген болатын. Мен әбден қобалжып, дұрыс дайындалмай, сабақ беру процесінде көп уайымдап кеттім, тіпті басқа мұғалімдерден көмек сұрап кетттім :D. Бірақ ақыр соңында біз ір-бірімізді түсініп, жақсы қарым қатынаста болдық.
Рефлекс: Ешнәрседен қорықпай, әрқашан да алға қарай ұмтылу! Қателіктерден қорықпау!

# data[].attributes.headline
Сәлем, менің атым Қу

# data[].attributes.body
Сәлем, менің атым Қуаныш. Жасым 30-да. Декреттегі мұғаліммін. Жақсылық жүректі жылытады. 4-курс. Үш қыз болып университеттен шығып, үйімңзге қайту үшін таксиге міндік. Әдетте автобусқа мінетін, осы жолы бір дүниеге асығып таксиге міндік. Дала суық, күн бұлтты, күздің ызғарлы кеші еді. Кетіп бара жатып терезеден шалшықта тізерлеп отырған , қолын әркімге созған үйсіз адамды көрдік. Ешкім елер емғс. Жүрегім ауырып кетті. Қыздармен ақылдасып қайта бұрылдық. Таксилен түсіп , үйсіз адамның жағдайын сұрадық. Тізесі сыздап, суықтан жүре де, тұра да алмай қалыпты. Шалшық суда құлағаннан тұра алмапты. Бірден дүкеннен жейтін азық-түлігін алып, жедел жәрдем шақырып, ауруханаға жібердік. Дәрігерлерге қолындағы азығына тиіспеңіздер деп қоямыз😃. Қарны аш деп. Солан үйге келіп, еңкілдеп жыламасымыз бар ма?) жағдацы жақсарсын деп тілек тілеп, бұл оқиғаны да бастан кешірдік. Әлі күнге дейін сол кісінің жағдайы қалай болды екен деп қоямын. Эмпатия сезімі баршамызда болса әлемді зұлымдықтан құтқарып, жақсылықтың орнауына сеп болар еді .

# data[].attributes.body
Летом, когда ходили на плавание, мы каждый раз проезжали мимо роддома. Это было днем, когда обычно выписывают новорожденных. И моя дочь спрашивает:

- Почему каждый день с шариками забирают малышей?

- У нас же есть малыш? Они тоже хотят такого сладкого малыша, - объясняю я.

- Мама, самый сладкий малыш уже у нас же! - перебивает дочка.

Reflection: There is no doubt that the love that exists between siblings is unique.

# data[].attributes.headline
Арайлым Раймкулова 

# data[].attributes.subject
Арайлым Раймкулова 

# data[].attributes.body
Сәлеметсіздер ме? Менің есімім Арайлым, жасым 23те. Ағылшын тілі пәні мұғалімімін. Жалпы өзімнің мұғалімдік салама қалай келгенім жайлы айтқым келеді. Менің 4-5 жастағы бала күнімдегі ең сүйікті ойыным ол зал комнатасына өолыма кітап ұстап, қолыма таяқша ұстап, мұғалім ретінде кіріп, залдағы орындықтарды оқушылар ретінде көріп, соларға сабақ түсіндіріп, үй тапсырмасын сұрағанды жаным сүйетін еді. Түйін: Адам өзінің сүйікті ісімен айналысқысы келсе, онда өзінің бала күнінде сүйіп ойнаған ісіне назар аудару қажет Рефлексия: Қысқы мектеп мұғалім ретіндегі біліктілігімді арттыруға мол үлесін қосуда. Сіздерге алғысым шексіз

# data[].attributes.body
Барлықтарыңызға сәлем. Сторителлинг дегенде ойыма сан түрлі оқиғалар келді. Мұғалім болып жұмыс жасаған соң әр күні әр түрлі оқиғалар. Және осы жұмыс жасаған жылдарымда ұққаным оқушылар сені сезеді. Егер де мұғалім баланы жақсы көріп қарым қатынасы жақсы болса, нәтиже де сондай жақсы болады. Мысалы, мұғалімдіктің алғашқы жылында маған бір сынып берді. Барлық мұғалімдер ол сыныпты алғысы келмеді себебі онда тәртібі нашар бала бар екен. Ия оңай болмады, бірақ бұл оқиға мені педагогикалық жағынан нығайтты. Және ең маңыздысы мен бұл баланың тілін таба алдым. Демек әр баланың жүрегіне жол бар тек соған талпынатын ұстаз бар болса...

# data[].attributes.body
Hello everyone! My name is Arailym and I am 23 years old. I would like to share a story about my journey of studying Turkish language.
When I was studying at university, I had Turkish classes for 2 years. However, during this time I was not aware of the importance of this language.  Sometimes I missed some of my classes and did not pay  enough attention. After graduation, I had an opportunity to visit Turkey, city Kapadocia. I had to take a local bus from Istanbul in order to get there.
You know, intercity bus stations in Turkey are not places where you can meet tourists or people who speak English. When I arrived there, the place was quite crowded with local people. However, I could not find anyone who would show me some directions. I did not speak Turkish and they did not know English. It was stressful as I could miss my bus just because I did not understand the signs and people’s explanations. Luckily, I could catch my bus thanks to the Russian guy who helped me out there.
Upon arrival to Kazakhstan, I immediately started to learn Turkish intensively and understood my mistake I had done being a student. After several years, I visited this wonderful country again and could communicate with local Turkish people in their native language freely. I was so happy to be understood.

If you have an opportunity to learn a new language, don’t miss it!

# data[].attributes.body
Қайырлы кеш! Менің атым Ақниет. Мен 23 жастамын. Ағылшын және түрік тілдерінен сабақ беремін. Қазіргі таңда Сүлейман Демирел университетінің 2-нші курс магистрантымын. Сабақ беру барысындағы түсінген нәрсем ерекше қажеттілігі бар оқушылардың барлығын жеке оқытуды және ерекше күшті қажет етеді дегендей оларды түсірмеу немесе басқаша көз қараспен қарамау. Себебі, ол балалардың да біз біле бермейтін өте ерекше тұстары бар. Себебі, бір ерекше қажеттілігі бар оқушымен жұмыс істеген кезімде ол баланың әр түрлі істермен айналысып, сабаққа көңіл бөлмей отырғандай қылықтарын байқайтынмын және бұл балаға қайтадан түсіндіру керек болды ғой деп бастағанымда бағанағы түсіндірген заттарымның бәрін айтып беретін, бұл мүлдем тыңдамай отыр еді ғой, қалай барлығын түсініп бірден есінде сақтап алды дегендей ойлар келетін, бірақ соңында бұл көрініске бір емес бірнеше рет көзім жеткен соң, ол баланың қандай қабілетті екеннін түсіне бастадым. Бұл бір мысал ал ондай ерекше қажеттіліктері бар оқушылар деп қайратынымзбен олардың да іштерін де қандай алғырлары бар. Бұл нәрсемен айтқым келгені әрбір баланың еш қандай жағдайға қарамастан өздерінің мықты және алғыр тұстары бар, тек мұғалімдер соны көре біліп, сонымен дұрыс жұмыс жасай білсе одан да жақсы болар еді.

# data[].attributes.headline
Здравствуйте! Меня з

# data[].attributes.body
Здравствуйте! Меня зовут Куралай. Хотела рассказать одну историю, которая меня потрясла в прямом смысле. Раньше часто задерживались до поздна на работе. В один из таких вечеров, на работе оставались пару человек. Попрощавшись со всеми, вызвала лифт. Как ни в чем не бывало, зайдя в лифт, нажала на 1 этаж (спускалась с 10). Доехав до 1 этажа, двери лифта не открылись, а наоборот лифт поехал наверх и остановился между 9 и 10 этажами. Один из коллег услышал, что я застряла в лифте и передал охране для вызова лифтера. Через минут 5 работы лифтера, я поехала вниз и опять история повторилась, только уже без света и на большой скорости. Не передать свои чувства, это был страх, ужас, паника, я всеми силами держалась за ручки. Когда двери лифта все-таки открылись, меня встретил другой коллега и по его словам у меня был потерянный взгляд, тряслись руки. Я человек, который не смотрит фильмы ужасов, но в некоторых фильмах показывают моменты когда лифты падают и честно сказать, я думала меня ждет подобное. После этого я долго не могла ездить одна в лифте, лучше подняться пешком

# data[].attributes.headline
Кто как видит

# data[].attributes.subject
Кто как видит

# data[].attributes.body
Здравствуйте, меня зовут Асем Куанышбаева.
Мне 45 лет, мама двоих детей. преподаватель турецкого языка.
В жизни мы всегда находимся в окружении людей (семья, коллеги, студенты и др.), общаемся с ними, конечно не всегда может быть хороший диалог. Поэтому я всегда вспоминаю эту картинку и стараюсь думать о хорошем, вернее видеть хорошее в человеке (муж/жена/дети/ коллеги и др.) А что вы увидели в этой картинке?

# data[].attributes.attachment_caption
Елена Запиева, логопед- дефектолог, АШЖА

# data[].attributes.body
Добрый день, меня зовут Елена Запиева, я учитель- логопед. Хочу поделиться своей историей как я пришла к своей профессии. Мне было лет 10, когда мой младший брат Денис в 3 года упал и перекусил язычок посередине. Было много крови, но мы думали, что все заживет и будет хорошо. Но  мой брат стал говорить с большими дефектами речи, его могли понять только близкие люди. Тогда было очень мало логопедов и одна  опытный и заслуженный логопед сказала родителям, что выдадут справку для учебы в специализированной школе. Это было шоком, моя мама не захотела мириться в этим положением и продолжала искать других логопедов, но все отказывались. Но однажды в наш город после окончания института приехала молоденькая девушка и не смотря на сложный диагноз смогла полностью исправить речь! Мой брат получил высшее образование, стал кандидатом педагогических наук и до сих пор поддерживает связь со своим логопедом.
Эта история подтверждает пословицу "Не было бы счастья да несчастье помогло". Благодаря этому я выбрала профессию дефектолога- логопеда и не разу об этом не пожалела!)

# data[].attributes.headline
Добрый день! Меня зо

# data[].attributes.body
Добрый день! Меня зовут Бибигуль Ныгметова, представитель Павлодарского педагогического университета. Хочу поделиться историей этого фото. В 2013 году была на стажировке в Берлине, и в день своего рождения решила подняться на знаменитую Телебашню. До входа в нее сделала фото возле Часов мирового времени, прогулялась по Александрийской площади... Когда была уже на самой высоте Телебашни, наслаждаясь прекрасными видами Берлина, потянулась за своим любимым фотоаппаратом Canon, чтобы зафиксировать всю красоту, и... не нашла его в рюкзаке! Охрана подсказала, что, скорее всего, его украли на площади, а я не заметила... Так и не найдя его, разочарованная до предела, но быстро взявшая себя в руки и, посчитав данную ситуацию за возможность обязательно посетить это место еще раз)), продолжила наслаждаться видами города. Спустившись вниз, купила в находящемся на площади супермаркете новый фотоаппарат Canon. Вышла на площадь, подошла к Часам, сделала это счастливое фото, чтобы "закрыть" тему потери. В конце концов, в результате данной ситуации я получила подарок на День рождения - еще красивее, лучше, более мощный по функциям фотоаппарат! И кстати, в 2018 году, выиграв очередную стажировку, я специально приехала в Берлин, и сделала замечательные фото с высоты Телебашни! Всё к лучшему!

# data[].attributes.headline
Незабываемый опыт в Китае!

# data[].attributes.subject
Незабываемый опыт в Китае!

# data[].attributes.body
Всем привет!
Хочу рассказать историю, которая случилась со мной при первом приезде в Китай (для учебы).
Прошла неделя с приезда и мы уже более менее обосновались в общежитии. Ребята с Кызылорды помогли с ориентиром в Пекине, а также были рядом все первые дни. На выходных решили организовать футбол, для более близкого знакомства с ребятами из Казахстана. Как парень, игравший в футбол только в 500 тенговых кедах с базара=), мне очень хотелось купить хорошие футбольные бутсы (стипендия позволяла делать достаточные покупки). И вот, я на футболе в новых бутсах.
Не прошли и 10 минут, а я сделав пас легким бегом побежал на свою позицию, как вдруг "Хрыц", и еле как добрался до скамейки. Сначала никто не понял что случилось, а я не мог выговорить и слова из-за боли. Оперативно довезли до больницы и сделали рентген - сломал тазовую кость (подвздошный гребень). В итоге, ходил на уроки 1 месяц в инвалидной коляске.
Было много интересного за этот месяц, но самое главное это доброта и отзывчивость людей. Студенты старших курсов которые жили на квартире (тоже с Кызылорды), взяли меня к себе и помогали, так как на квартире условия были лучше, чем в общежитии. Увидев сплоченность наших ребят все последующие годы также старался помогать всем новым студентам, а также поддерживать эту сплоченность казахов в Китае!

# data[].attributes.headline
Добрый день!Боль

# data[].attributes.body
Добрый день!
Большое спасибо организаторам, много интересного материала.

# data[].attributes.attachment_link.title
Шахова Светлана Станиславовна

# data[].attributes.body
Қайырлы күн! Әлемнің бірнеше елдерінде әр түрлі мақсатта болдым, қызмет бабымен, саяхатпен, білім жетілдіру бойынша. Бүгінгі күні ХХІ ғасырдың ақпараттанған, жан-жақты мәдениетті, өмірге икемделген, бәсекеге қабілетті дарынды шәкірт тәрбиелеу барша ұстаздың міндеті деп ойлаймын. Осы курстың ұйымдастырушылары алғысым шексіз

# data[].attributes.body
Hello, everyone. I am a second year MA student at SDU and a practicing teacher of the English language. Nice to meet you all! I would like to share my story about how I chose my future profession.

It all started when I was in 9 grade back in 2014. I was interested in foreign languages,  English specifically and started taking extra classes to improve my language skills. Everything was pretty good until the time when I had to choose the fifth subject on national testing. I chose English, no wonder, and wanted to become an English teacher. However, my teachers were not happy about my decision saying that teachers do not make enough money and there were only a few scholarships (grants) for this subject. I considered their viewpoints and had some arguments with them, but did not change my mind about who I want to become. Thankfully, my parents supported my decision and let me do what I really wanted. Eventually, I passed the testing but did not score enough to get the scholarship, even though my results were very high, as it was anticipated by some of my teachers. I was upset but still was convinced that I had made the right choice. While studying at university, I got the scholarship thanks to my high academic achievements and could study for free for 2 years, which was a real relief for me. I am proud of my dedication and persistence and my parents’ support because now I feel to be in a right place.

# data[].attributes.body
Важность коллаборации

Как-то на втором курсе мы с друзьями-одногруппниками поехали на хайкинг в горы, который находился в другом городе от нашего кампуса в Японии. Инициатором поездки выступила одна из студенток, супер девушка, так как она знала японский язык, и организовала нам этот трип. Все было просто супер, пейзаж неописуемый, природа шикарная, огроменный лес у подножья с тропинками. Кампания друзей была вообще волшебная, каждый из нас рассказывал свои истории из жизни, различные факты о хайкинге, страшные и захватывающие сториз с фильмов, каково это потеряться в горах, застрять на канатке зимой, и т.д. Так вот, до горы мы добрались за 3 часа нормально, наш организатор все время требовала нас держаться вместе, так как кто-то мог часами делать селфи, кто-то изучать какие-то насекомые по дороге. Увидев и наслаждаясь видом сверху, мы решили не медлить со спуском, так как уже начало темнеть. По дороге вниз уже никого не было кроме нас, так как все возможные туристы уже уехали. И вот по середине дороги мы осознали что кого-то нет. Мы начали кричать, искать, разделились на группы, чтоб осмотреть разные дорожки...но бесполезно. Не зная что делать, мы спустились вниз и обратились в пункт охраны. Было уже так темно и страшно. Охрана пугала нас всевозможными рисками, что там могут быть и дикари, что света и связи нет в горах, и надо дождаться утра. Мы как могли уговаривали их вызвать службу спасения, вертолеты и всевозможную экипировку. После 2 часов расследования и выяснений, мы решили пойти сами искать. Как только мы вышли из пункта и добрались до подножья горы, увидели нашего друга, спускающегося сам.... Мы настолько обрадовались и плакали от счастья, что он был целый и невредим. А он оправдывался тем, что хотел попробовать спуститься другой дорогой и обогнать нас.
Рефлексия: Коллаборация и командная работа очень важна и нужна, чтобы достичь эффективного результата и минимизировать риски особенно тогда, когда это ново для тебя.

# data[].attributes.headline
Ұстаздық ұлы қасиет.

# data[].attributes.body
Ұстаздық ұлы қасиет. Абай атамыз " Сен де бір кірпіш дүниеге кетігін тапта бар қалан" деген өлеңінде, оқушыға өмірлік бағыт сілтеп, өмірге "кірпіш" болып қалануына зор үлес қосушы-мұғалім екенін айтса, ХХІ - ғасырға өзгеше қабылет,қасиетке ие ұрпақ қалыптасып келеді. Бүгінгі таңда ұстаздықтың мәні жаңа сиаттарға ие болуда.

# data[].attributes.headline
Шаханова Жанар

# data[].attributes.subject
Шаханова Жанар

# data[].attributes.body
Мен, Шаханова Жанар, 48 жастамын. 28 жыл мұғалім болып еңбек етіп келемін. Бұл жылдар шығармашылық пен ізденіске толы болды. Әр баламен жұмыс жасау арқылы тәжірибе жинап келемін. "Мұғалім болу жүректің батырлығы" деген нақыл сөзде айтылғандай, талмай шығармашылықпен еңбектеніп келемін. Әр мамандықтың өзіндік қиындығы болатыны анық, бірақ баламен жұмыс жасаудан өзімді тапқанымды білдім.

# data[].attributes.attachment_caption
Джилкишева Асем Габдылгалимовна, техника ғылымдарының магистрі, Семей қаласының Шәкәрім атындағы университетінің оқытушысы

# data[].attributes.headline
Қайырлы күн, өмірімд

# data[].attributes.body
Қайырлы күн, өмірімде болған және болатын кез келген оқиғадан сабақ алатын жандардың бірімін. Мен үшін жағымды немесе жағымсыз жағдай болсын, ұстанымдарым мен құндылықтарымды қайта қарастырып, ары қарай дамуға нық қадам басамын.
Курс ұйымдастырушыларына алғысымды білдіремін, бұл да менің дамуыма қаланатын бір кірпіш деп қабылдаймын.

# data[].attributes.headline
Добрый день! Я, Нурж

# data[].attributes.body
Добрый день! Я, Нуржанова Самал.
Несколько лет назад директор лицея в котором я работала сказал что было бы хорошо связаться с радиолюбителями и развить технические кружки в лицее. После мне удалось связаться с одним из них и я увлеклась новой для меня сферой так что в итоге сейчас сама радиолюбитель второй категории с международным позывным и еще больше меня же радует то что мы смогли организовать кружок по радиотехнике и радиопеленгации в лицее который посещают учащиеся 5-11 классов с огромным интересом.
рефлексия: всегда стремиться познать неизвестное и совершенствовать себя в этом направлении

# data[].attributes.headline
Я учитель истории. П

# data[].attributes.body
Я учитель истории. Преподаю в университете, в школе. Стаж достаточный и истории из моей учительской жизни, которые оставили след в моей судьбе тоже достаточно....Какой же оставил в моем сердце глубокий след? Это было в тяжелые 1990-ые года. У нас в Алматы есть школа-интернат для одаренных детей из разных уголков области. Это сельские дети, которые живут в интернате и получают образование. Моя история с ними уникальна и поучительна в первую очередь для меня самой...Я приезжала к ним, вечером после своей основной работы. Цель- подготовиться к сдаче тестов для поступления в вуз. Каждый раз когда я приезжала - они ждали меня с нетерпением. Мы могли заниматься долго. Они уставали, но всегда были радостные и их отличала суперстремление - сдать историю на самый высокий балл. Мы не занимались по вопросам. Мы проводили лекции - беседы. Я им рассказывала, затем они выходили к доске и сами пересказывали но уже со своей богатой, красивой, глубокой речью. Как же они умели красиво говорить...И я не помню случая, чтобы они были хоть раз неподготовленными...Я давно не хожу в этот интернат. Эти ребята с которыми я имела честь работать стали уже большие и взрослые. Все 100% закончили мех-маты, физ-маты, информатики и программирования, обучаясь на гранте. Многие закончили магистратуру за границей. Нашли свое место в жизни. Пять лет назад иду по фойе Назарбаев Университета, подходит молодой человек с милой улыбкой. Я узнала Талгара сразу. Он был один из них. Сейчас толковый программист со светлым будущим. Вечером мы были у него дома. Я удостоилась чести быть главным героем  в традиции "тусау кесер". Вот они ребята из глубинки, которые, не читая Кайдзена, имели свой Кайдзен-принцип - быть на волне, жить любя и идти вперед. Вот такая моя история.
Рефлексия: любить учеников. Стараться видеть мир их глазами. Всегда помнить, что у ребенка очень ранимая душа. Никогда не забывать, что каждое слово имеет огромное значение для того человека, кому оно адресовано.

# data[].attributes.headline
Мен, Бағиева  Әсем қазақ тілі мен әдебиеті пәнінің мұғалімімін. Жасым 35-те. Осы сала бойынша аз-кем еңбек етіп, біраз тәжірибе жинадым.  Мен деген қалтасы қалың адамдардың балаларының алдыңда бақытсыз болып отырғанын  көрдім. Ондай балада сабаққа  құлшыныс қайдан болсын...  Сол балаларға мейірім мен тәрбиенің, сүйіспеншіліктің жетіспейтінін көргенде талай рет жүрегім ауырған. 

# data[].attributes.subject
Мен, Бағиева  Әсем қазақ тілі мен әдебиеті пәнінің мұғалімімін. Жасым 35-те. Осы сала бойынша аз-кем еңбек етіп, біраз тәжірибе жинадым.  Мен деген қалтасы қалың адамдардың балаларының алдыңда бақытсыз болып отырғанын  көрдім. Ондай балада сабаққа  құлшыныс қайдан болсын...  Сол балаларға мейірім мен тәрбиенің, сүйіспеншіліктің жетіспейтінін көргенде талай рет жүрегім ауырған. 

# data[].attributes.headline
Меня зовут Кулян. За

# data[].attributes.body
Меня зовут Кулян. За время работы в школе было много очень интересных ситуаций. Школа -это самое интересное место, где каждый день происходят веселые  события для нас и для детей. Хочется написать обо всех таких случаях, но вспоминается такой класс, который до позднего вечера не хотели уходить домой.  Ребятам очень нравилось общаться друг с другом, самостоятельно организовывать разные мероприятия и веселиться. Родители, которые приходили забирать своих детей приходилось очень долго ждать и даже сердились на нас, что мы их не отпускаем домой.
Рефлексия: Наша школа -это самое лучшее место учебы для детей.

# data[].attributes.headline
Жакилова Сауле

# data[].attributes.subject
Жакилова Сауле

# data[].attributes.body
Здравствуйте. Меня зовут Сауле и я являюсь магистрантом 2 курса в СДУ. Я одна их тех ребят, которые говорили в школе, что не будут работать учителем. Как итог, учитель математики.
Рефлексия: Хотелось бы по особенному отметить уроки Акерке Есенбековой и Акмарал Давлетовой. Всем спасибо.

# data[].attributes.body
1. write your name
2.your age
3. intersting fact

# data[].attributes.body
Добрый вечер всем, я Алексеева Оксана, мне 47 лет, преподаватель ИЯ в техническом ВУЗе и докторант ЕНУ им. Л.Н. Гумилева. Опыт в сфере образования начиная с детского сада и заканчивая ВУЗом, со студентами на "одной волне", к студентам отношусь как к равным, мне очень нравится преподавать. В свободное от работы время люблю почитать или посмотреть фильмы(предпочитаю исторические фильмы или детективы) в этот момент я либо вяжу крючком или вышиваю бисером, т.е. сочетаю полезное с приятным.
В моей педагогической деятельности было много запоминающихся историй. Одна из них это репетиторская работа с глухой девочкой. Я занималась с ее братом, а потом привели ее на занятие и меня не предупредили, что она глухая и не может говорить (видно ее мама побоялась, что я могу отказаться, если мне скажут заранее) и для меня это  было неожиданно, я полностью растерялась, для меня это был стресс. Я стояла в растерянности, а на меня смотрела эта девочка (Айгуль) и ждала моего решения, а я стояла и соображала как мне работать, потом вышла под предлогом попить воды, отказываться я не собиралась, но и не знала как работать. В итоге я вернулась и приступила к работе, было поначалу трудновато, но мы справились с ней. Конечно, здесь огромная заслуга принадлежит ее маме. Айгуль сумела получить высшее образование, она программист. Мы с ней подружились на  тот момент и общались даже вне занятий.
Рефлексия: Нужно оставаться человеком при любых обстоятельствах, из любой ситуации можно найти выход. А Айгуль я восхищаюсь, восхищаюсь ее силой духа.

# data[].attributes.headline
Гаухар Шукей

# data[].attributes.subject
Гаухар Шукей

# data[].attributes.body
Перечитав истории коллег, я долго размышляла над тем, какую же историю могу рассказать сама. Хочется поделиться тем, что будет пищей для размышления. Но такую историю, к сожалению, вспомнить не смогла. Поделюсь жизненным опытом, который стал этой же пищей для меня.
В жизни каждого человека рано или поздно наступает переломные моменты. И я не исключение. Отучившись в искренне ненавистном университете на специальность, о которой совсем не мечтала, я ставила цель - свернуть с этого пути и начать всё сначала. Дать шанс реализоваться в другой сфере, ведь во мне играла нелюбовь к своей специальности и комплексы зародившиеся от упреков: ведь не может филолог казахского языка по специальности говорить на русском языке в быту. Конечно же, я потеряла всякий интерес к процессу обучения и была твёрдо убеждена - это точно не мое. И вот окончив университет, я планировала поменять свою профессию. Но у судьбы на меня были другие планы. Здесь и ощутила тот самый переломный момент. Депрессия, эмоциональная нестабильность сильно потрепали меня, но я должна была двигаться дальше. Характерной депрессии незаинтересованностью я пыталась сдать экзамены, и каким то чудом, снова оказалась на своей же специальности. Я дала себе второй шанс и полюбила эту специальность. Я искренне наслаждалась процессом обучения и открыла для себя много интересного. Избавилась от комплекса неполноценного специалиста, избавилась от депрессии и прочего багажа негатива именно наслаждаясь процессом обучения. И это все - мои преподаватели, поддержавшие и организовавшие благоприятную среду обучения для всех и каждого, несмотря на различия в менталитете. Это побудило меня учиться усерднее и стать хорошим специалистом в будущем
Что касается курса, я очень ценю этот опыт, в котором могу узнать много нового и закрепить имеющие знания. Курс оказался очень полезен для меня.

# data[].attributes.body
Барлығына салем. Есімім Гулшат. Математика пәні мұғалімімін. Мамандығымды „Выбери себе работу по душе, и тебе не придётся работать ни одного дня в своей жизни.“ деген ұранмен таңдадым. Қазіргі таңда оқушыларымның жеткен жетістіктері мені одан әрі жігерлендіріп жатқаны рас.
Оқиға: Мектепте  6-сынып оқушыларына сабақ бердім. Баршаға аян осы сыныптын аяғында көп оқушылар дарынды баларга арналған мектептерге тест тапсырып бағын сынап көріп жатады. Бір тұйықтау бірақ өте ақылды  оқушым бар еді. Сынып жетекшіге барып анасына бұл оқушының БИЛ не тапсырып көруге білімі жететіндігін және оны анасына айтуын сұрадым. Сынып жетекші менің бұл ұсынысыма күліп ол ұлдың басқа сабақтардан төмен екенін айтты. Сол кезде демек мумкін аша алмай жатқан шығарсыздар бұл оқушы өте дарынды деп біраз сөзге келісіп қалдық.  Соңында оқушымнан анасынын номерін алып хабарластым😅. Қазіргі таңда ол оқушым еліміздегі алдынғы қатардағы мектептердің бірі БИЛнің оқушысы🙃.

Рефлексия:Оқушылардың болашағын, жеке қабілеттерін білмей олар ушін шешім қабылдап тастау улкен ақымақтык екенін тусіндім.

# data[].attributes.headline
Сәлеметсіздер ме? Менің Есімім Гүлжайна Жұмаш. Сүлеймaн Демирель Университетінің 2 курс студентімін. Мен 11 сынып бітіріп, ҰБТ тапсырарда биология пәнін таңдаған болатынмын. Медицина саласы мен үшін арман болды. Бірақ, 1 ғана балл оқуға грантқа түсуіме жетпей қалды. Сонымен, экология мамандығына түсіп, 1 жыл дайындық курсына оқыдым. 1 жыл бойы ағылшын және түрік тілдерін үйрендік. Оқу жылы бізге берген оқытушылар біздің тілге деген махаббатымызды оята алды. Өйткені, олардың студенттермен қарым - қатынасы, білімі, сабақтарды қызықты етіп өтуі біздің жүрегімізді жаулады. Сол апай ағайларды көріп тілге деген махаббатым ашылып, бір жарым жылдан соң мамандығымды ағылшын - түрік тілдері мұғаліміне ауыстырдым. Қазір, шүкір осы мамандықта оқып жатқаныма өте қуаныштымын. Айтайын дегенім, мұғалім ол әрбір адамның өмірінің өзгеруіне септігін тигізетін ұлы тұлға,менің медицинаға түсе алмай сондай бір өкініште жүргенімде керісінше мотивация беріп, қазіргі мамандығыма деген сүйіспеншілігімді өздерінің тәжірибелерімен, білімдерімен, студенттермен сондай бір керемет қарым қатынас құру арқылы оята білгені үшін мұғалімдеріме алғысым шексіз. Мен де оқушыларыма үлгі бола алатын ұстаз болғым келеді. 

# data[].attributes.subject
Сәлеметсіздер ме? Менің Есімім Гүлжайна Жұмаш. Сүлеймaн Демирель Университетінің 2 курс студентімін. Мен 11 сынып бітіріп, ҰБТ тапсырарда биология пәнін таңдаған болатынмын. Медицина саласы мен үшін арман болды. Бірақ, 1 ғана балл оқуға грантқа түсуіме жетпей қалды. Сонымен, экология мамандығына түсіп, 1 жыл дайындық курсына оқыдым. 1 жыл бойы ағылшын және түрік тілдерін үйрендік. Оқу жылы бізге берген оқытушылар біздің тілге деген махаббатымызды оята алды. Өйткені, олардың студенттермен қарым - қатынасы, білімі, сабақтарды қызықты етіп өтуі біздің жүрегімізді жаулады. Сол апай ағайларды көріп тілге деген махаббатым ашылып, бір жарым жылдан соң мамандығымды ағылшын - түрік тілдері мұғаліміне ауыстырдым. Қазір, шүкір осы мамандықта оқып жатқаныма өте қуаныштымын. Айтайын дегенім, мұғалім ол әрбір адамның өмірінің өзгеруіне септігін тигізетін ұлы тұлға,менің медицинаға түсе алмай сондай бір өкініште жүргенімде керісінше мотивация беріп, қазіргі мамандығыма деген сүйіспеншілігімді өздерінің тәжірибелерімен, білімдерімен, студенттермен сондай бір керемет қарым қатынас құру арқылы оята білгені үшін мұғалімдеріме алғысым шексіз. Мен де оқушыларыма үлгі бола алатын ұстаз болғым келеді. 

# data[].attributes.headline
Здравствуйте. Меня з

# data[].attributes.body
Здравствуйте. Меня зовут Арайлым. Родилась и выросла в сельской местности и в 11классе по совету родителей выбрала английский язык, не зная ничего, даже как правильно читать. Мне говорили тогда что в университете научат с нуля, и я и повелась на это. Учеба в университете была самым трудным периодом для меня, я дрожала  перед каждым ответом. Как-то закончив 4года обучения, я была не уверена в своих знаниях и навыках. Из-за страхов и сомнении, хотелось взять и бросить эту деятельность, заняться чем-то другим в чем была бы хороша.
С другой стороны я любила преподавать, быть примером для своих студентов. В студенческое время всегда выигрывала различные полностью оплачиваемые конференции и другие мероприятия.
В один день, четко решила взяться на свои знания. Проходила много различных курсов с различными преподавателями. Не всегда мне качество преподавания нравилось 100%. Подняла свой уровень знании и продолжаю заниматься до сих пор онлайн, найдя своих идеальных преподавателей в International House London.
Также работала учителем английского языка в сельской местности, к сожалению здесь, ситуацию не сильно поменялась с момента моего окончания школы. Школьники также не умеют говорить на английском. Во время своей работы я старалась передавать знания максимально доступно и интересно.
Некоторые мои учащиеся до сих пор занимаются со мной онлайн. Хотя я перестала преподавать им в школе.
Рефлексия: не всегда стоит бросать какую-нибудь деятельность, не отдаваясь ему полностью. Глубокая любовь, упорство, совершенствование своей деятельности залог профессионального успеха.

# data[].attributes.headline
Сәлеметсіздер ме! Ме

# data[].attributes.body
Сәлеметсіздер ме! Менің атым Тоты Уалишева,2-ші курс магистрантымын. Менің айтар оқиғам да жұмыс орным- мектеп қабырғасында болған еді. Ол кезде енді бакалаврды бітіріп, "жас маман" болып мектепке орналасқанмын. Сабақ беріп жүрген бір сыныпта математикадан сабақ үлгерімі нашарлау қыз болды. Мен мотивация беріп "еңбек еткен адам барлық жетістікке жетеді,"- деп айтып жүрдім. Айта кететін жағдай, мектеп жаңадан ашылған және барлығы жаңа ортаға түскен еді. Үш тоқсан бойы осы қыздың сабақ ұлгерімінің жоғарылауын бақыладым. Себебі, бұл сыныпта оның тапқан достары өте зерек, әрі адао болды. Олар оны алға жетелеп, мақсатына жетуіне ықпал етті.
Рефлексия:
1. Қоршаған адамдарымызға әрдайым үңіле қарайық, олар бізді алға жетелей ме, жоқ артқа тарта ма?! Өзімізге мақсаты жақын, адал дос таңдай білейік!
2. Сенің қолыңнан бәрі келеді, егер сен еңбек етсең. "Еңбектің наны- тәтті" деп бекер айтылмаған.

# data[].attributes.headline
5-күннің тапсырмасы

# data[].attributes.subject
5-күннің тапсырмасы

# data[].attributes.body
1. Менің аты-жөнім Айтқазина Тоғжан. Жасым 23-те. Өскемен қаласында тұрамын. Сулейман Демирель Университетінің 2-курс магистрантымын.
2. Мен өзімнің басымнан өткен оқиғамен бөлісейін. 2021 жылдың қыргүйек айында Түркістанға жарысқа баруым керек болатын. Өз қаламнан Түркістанға тікелей қатынайтын пойыз болмағандықтан Семей-Түркістан бағытындағы пойызға билет алдым. Өскеменнен Семейге дейін таксимен жетіп алдым. Пойызға енді отырып, заттарымды жайғастырып жатқанда менің орныма басқа кісі келіп заттарын қойып жатыр. Сөйтсем мен келесі айдағы пойызға билет алып қойыппын) Не істерімді білмей қалдым. Мүмкін бұл бір белгі шығар, бармай-ақ қойсам ба екен деп те ойлап қоямын. Өйткені, бұған дейін менімен еріп бару керек адам жұмыстары шығып бармай қалған болатын.  Сонда да кассаға барып бидет сұрадым. Қалған ең соңғы билетті алып, пойызға қарай жүгірдім. Әрі қуанып, әрі қорқып тұрмын, Ең соңғы билет - ең нашар билет) Дәл дәретхананың жаны, үстіңгі орын. Асығып жүріп телефонымды құлатып алып, экраны сынып қалды. Түркістанға ешқашан барып көрмегенмін, пойыз Түркістанға түнгі 3 те жетеді. 2 күн жүріп жеткенде. ұйықтап қалыып жүрмейін деп қорқып жатырмын. Вагондағы адамдар да біртүрлі болды) Содан не керек, әйтеуір, аман-есен Түркістанға да жеттім. Жарысқа да қатыстым. Жүлделі 3-орын алдым.
3) Түйін: "Басы қатты болса, аяғы тәтті болады" деген рас екен. Жолыңызда кездескен қиыншылықтар мен сәтсіздіктерді жеңе алуыңыз керек. Сол кедергілердің артында сізге нағыз лайықты жүлде күтіп тұрады.

# data[].attributes.headline
Қайырлы күн! Менің е

# data[].attributes.body
Қайырлы күн! Менің есімім Арида. Жасым 31 де. Сулейман Демирель Университетінің 2-курс магистрантымын. Бос уақытымда үстел теннисін ойнағанды жақсы көремін. Бірінші мамандығым экономист,алайда жолдасымның мұғалімдікке деген қөз қарасын және құлшынысын көріп, бұл мамандыққа қызығушылық таныта бастадым.Сөйтіп декреттік демалыс уақытымда жаңадан студент атанып,оқуымды тәмәмдадым. Қазіргі уақытта тәжірибем аз дегенмен осы мамандықты дұрыс таңдағаныма кәміл сенемін! Winter School-дын білікті мұғалімдерінің бөлісіп жатқан ойлары мен үшін өте пайдалы!

# data[].attributes.body
Сәлеметсіздер ме?! Мен сіздермен бастан кешкен магистратура келу жайлы оқиғамды айтқым келіп отыр. "Нұр-Мүбарак" университетінің шетел тілі: екі шет тілі факультетінде білім алдым. Бірақ мамандығым бойынша жұмыс істегім келмеді. Университеттің 4 курс практика кезінде, бір мұғалім басқа мамандықтың 2 курс студенттеріне ағылшын тілінен сабақ беруімді сұрады. Мен ол группаға кіргенде қатты қорықтым, өйткені олардың жасы 19-45 жас аралығында болды. Танысып, сабақ өткізіп жатқанда олардың ағылшын тілі бастапқы дәрежеде екендерін байқадым. Тағы бірнеше ересек кісілер, жас студенттер білім алуына кедергі жасап, оқытпай отырды. Бірнеше рет ескерту жасасам да тыңдамады. Шарасыздықтан және білімге талпынып тұрған студенттерге көмектескім келіп, мамандығымды жетілдіріп, ұстаз болуды қаладым. Осы университеттің дамуына үлес қосу- менің миссиям ретінде қабылдадым.

# data[].attributes.headline
Задание 2, День 5

# data[].attributes.subject
Задание 2, День 5

# data[].attributes.body
Расскажу историю, вдохновляющую на работу с энтузиазмом:). В январе это года почти месяц моя маленькая дочь не ходила в садик, и очень скучала по нему. А у нас сложился ежедневный «ритуал» перед сном, где мы после сказок и стихов, желаем всем родным и близким, которых она перечисляет на память, здоровья, счастья и конечно же мир во всем мире. И вот однажды, после «Аташка аман болсын, Апашка аман болсын», она называет свою воспитательницу «Галия Сейсенбаевна аман болсын»:). К слову, дочке 4 года, и она не всех запоминает по имени и отчеству, но имя и отчество воспитательницы выговаривает очень хорошо. С тех пор, мы каждый день просим за ее здоровье, чтобы она встречала нас с улыбкой и в здравии. Это история напомнила мне о том, что каждый ребенок-ученик ищет своего вдохновителя, защитника в лице воспитателя, учителя, и, если мы все будем относится к детям как к родным, наше поколение Z вырастит такими, кому мы сможем доверить будущее семьи, рода, Родины. Любите детей и будьте любимы, дорогие коллеги! Пусть у вас будут много воспитанников, вспоминающих вас перед сном с улыбкой!

# data[].attributes.body
Сәлем! Менің атым Айгерим. Орыс тілінен мұғаліммін. Өмірде неше түрлі жағдайлардың болатыны баршанызға белгілі бірақ қашан, қай кезде болатыны ешкімге белгісіз. Әр түрлі оқиғалар бірінің басында болып бола бермейтін жайттар көп. Бастысы менің ұғынғаным қуаныш бар жерде қайғы жүреді. жақсылықпен қатар жамандық. ақ пен қара үйлесім табады. Айтпағым ненің болмасын басы болса, оның аяғы да болады. Ешнарсе шексіз емес.

# data[].attributes.attachment_caption
Нигара, СДУ магистранты, 2-курс

# data[].attributes.headline
Өмірімді өзгерткен ойлар

# data[].attributes.subject
Өмірімді өзгерткен ойлар

# data[].attributes.body
Жалпы кішкентай балалардың өмірге көзқарастары үлкендерге ой саларлық қой. Кішкентай ханзада кітабында бұл мәселе жақсы түсіндіріліген. Біз есейген сайын құндылықтарымыз да өзгеріп, өзімізге нағыз керектіден, жан қалауымыздан алыстай береміз. Мұғалімдік жолымды күтпеген жерден бастауыш сынып оқушыларымен бастадым. Міндет - шетелден келген, Қазақстанның қандай ел екенін білмейтін балалаларға біздің мәдениетті таныстырып, қазақ тілін үйрету. 6-7 жастағы оқушылардың түр-түсіне, әлеуметтік жағдайына, білім деңгейіне қарамай бір-бірімен дос бола алуы маған басқаларды шартсыз қабылдауды үйретті. Адамның қандай екенін киіміне емес, көңіліне қарап бағалауы маған өз-өзімді сынымауды үйретті. Кіп-кішкентай сыйлықтың өзіне де риясыз қуана алу маған өзімдегі көп нығметтің бар екенін байқатты. Сол қолынағы кішкентай сыйлығын жанындағы досымен бөлісуі мені қара басымды ғана ойламауға үйретті. Ең бастысы бөтен мемлекетті қанша жатырқаса да, бұл жерде аз уақыт өмір сүретін болса да, суын ішіп ауасын жұтып отырған елге деген құрмет үшін тіл үйренуге деген талпыныстары бағалау дегеннің жай сөз емесғ орасан еңбек екенін үйретті.

# data[].attributes.attachment_link.title
Green And Grey Modern Happy Birthday Card

# data[].attributes.body
Hello, my name is Alida. I am a teacher of English and Ive been teaching for about 3 years now. This is not such big experience but so far I am really enjoying my job and want to be better at it. I graduated from SDU and currently pursuing my MA there too. Writing a story seems to me to be something personal and what can build that connection with people, especially here. So, I will try to share with one story of my own here.
So, it is a story about how I spent a week on my own without internet at the beginning of this year! So, I live in Oskemen and went there on my winter vacation, which laster just for a week. Later, I happened to buy a ticket for the 5th of January and arrive in Almaty right in the middle of protests when there was no internet and no transport. When we were just entering the city all the people on the train found it odd that none of us had the internet. So the lady next to me called her relatives and got familiar with the situation at that time. So, I got (un)lucky to come to the city at the right time! I was just glad that I made it to my home. Initially, life without internet seemed to be a nightmare. Not checking your messages? Not scrolling your phone for another hour before bed just to watch some amusing short videos? Disaster! However, as it is said human gets used to anything! Just after 2 days I actually started feeling more calm and relaxed. The time passed slowly and I enjoyed my own company. Sleeping as long as you want, taking a nap as long as you want, reading a book as long as you want, drawing as long as you want, rereading your all notes, spring-cleaning the phone and the house these all seemed to be so satisfying and cozy. Making yourself full three-course meal (it was tough to cook without looking up at the recipes though) and treating yourself for every single day was amazing! Before I used to think that I am a "socail animal" and would not survive a day without people! Luckily, (or not) I was proved wrong. I was really glad when the situation was over, although i kinda didn't want to give up on my small honeymoon with myself! After the life got back on truck, I am again living my hectic life. However, now I do like taking some time for myself and be alone to get all my thoughts together! It does not happen very often, but it makes you truly appreciate the time when there is just you. Therefore, enjoying your own company is as important as enjoing someone else's.
Reflection: Being alone does not mean lonely. These days finding time for yourself could be another privilege.

# data[].attributes.body
ABOUT ME: Hello everybody! My name is Mambetnazarova Jarkinay. I have been working as an English teacher for 6 years. I enjoy teaching, that is why I am a teacher. Is a cause of great joy and satisfaction to see pupils eager to study and apply what they have learned over the school year.

PERSONAL INFO: I am a mom of a beautiful daughter. Her name is Nurziya. She is 2 years old. I am on maternity leave now and waiting to bring my second baby.

Personally, I enjoy spending my leisure time with my family. It's a means for me to reconnect with myself and recenter. I know that no matter what I'm going through or how I'm feeling at the time, they'll always be there for me.

If I could, I would listen to music all day. I simply like singing and dancing along to my favorite songs, allowing myself to get taken away by the beat. If I could, I would listen to music all day. I simply like singing and dancing along to my favorite songs, allowing myself to get taken away by the beat.

STORY: In my case, it is the possibility that my knowledge and commitment will change the life of each of my students. Because of English, I've altered my life and gained access to knowledge that was previously only available in this language. I want them to have the same things I have: a better life, a career, and the ability to express themselves in a foreign language. I enjoy assisting kids in developing good grammar use so that their thoughts may be presented without being undermined by illiterate sentences. I like guiding students through a wide range of forms and books to discover and appreciate the beauty of the well-crafted written word.

# data[].attributes.body
Добрый день. Благодарю вас, Анелия, за знания, труд, за ваше время.
У меня нет определенной истории, но хотела бы поделиться своими взглядом на жизнь. Я каждый день благодарю всевышнего за жизнь, за здоровье, за семью, за работу, за дом, за все, что окружает меня. Чувствую, что ангелы-хранители, мои предки, оберегают меня и ведут по правильному пути. Бывает, что сожалею, что не получилось так, как планировала, но оказывается, что это было к лучшему. Я каждый день просыпаюсь в 4,30 утра, выпиваю стакан горячей воды с лимоном, бегаю 3 км на беговой дорожке, занимаюсь йогой, принимаю душ, завтрак, витамины. В 7,00 выезжаю на любимую работу, где меня ждут, ученики и коллеги, вкусно кормят в столовой. Вечером забираю сына с садика, ужинаем всей семьей. В свои 37 лет абсолютно счастлива и здорова. Жизнь прекрасна! Любите и благодарите всевышнего!

# data[].attributes.body
Барлығына салем есімім Гулшат. Мамандығым мұғалім. Сіздермен мамандығым барсында болған бір  ерекше жағдаймен бөліскім келіп отыр. Математика пәнінен 6-сыныпқа сабақ бердім. Сыныпта бір өте тұйықтау бірақ зерек оқушы болатын. Ол баладан сабақ сұрамайынша өзі мулдем сабақ айтуға әрекет етпейді, өте тыныш, жанына жақындасан қорқақтайтын. Дәптерін тексергенде ол оқушының есептерді орындап болғанын және ол тапсырмалардың барлығы дұрыс екенін байқағанда таң қалғанмын. Сонымен баршаға мәлім 6-сынып оқушылары көктемде  мамандандырылған мектептерге тапсырып бақтарын сынап көріп жатады. Сынып жетекшісіне жолығып, анасына жеткізуін сұрадым. Сынып жетекшісі ол оқушының басқа сабақтардан өте төмен екенін, ол бәрібір тусе алмайды деп ойын  жеткізді. Мен оқушымнан анасының номерін алып өзім хабарластым. Сонымен оқушым қазірге таңда еліміздің алдынғы қатарлы БИЛ нің оқушысы.

Рефлексия: Оқушыларды толық танымай ешқашан олар ушін шешім қабылдамау.

Әрқашан оларға сену.

# data[].attributes.body
Барлығына салем есімім Гулшат. Мамандығым мұғалім. Сіздермен мамандығым барсында болған бір  ерекше жағдаймен бөліскім келіп отыр. Математика пәнінен 6-сыныпқа сабақ бердім. Сыныпта бір өте тұйықтау бірақ зерек оқушы болатын. Ол баладан сабақ сұрамайынша өзі мулдем сабақ айтуға әрекет етпейді, өте тыныш, жанына жақындасан қорқақтайтын. Дәптерін тексергенде ол оқушының есептерді орындап болғанын және ол тапсырмалардың барлығы дұрыс екенін байқағанда таң қалғанмын. Сонымен баршаға мәлім 6-сынып оқушылары көктемде  мамандандырылған мектептерге тапсырып бақтарын сынап көріп жатады. Сынып жетекшісіне жолығып, анасына жеткізуін сұрадым. Сынып жетекшісі ол оқушының басқа сабақтардан өте төмен екенін, ол бәрібір тусе алмайды деп ойын  жеткізді. Мен оқушымнан анасының номерін алып өзім хабарластым. Сонымен оқушым қазірге таңда еліміздің алдынғы қатарлы БИЛ нің оқушысы.

Рефлексия: Оқушыларды толық танымай ешқашан олар ушін шешім қабылдамау.

Әрқашан оларға сену.

# data[].attributes.headline
Сторителлинг қазіргі

# data[].attributes.body
Сторителлинг қазіргі кезде әлеуметтік желілерде өте белсенді түрде пайдаланылуда. Сторис, пост, прямой эфирларда кеңінен пайдаланылып жүр.

Кез-келген сабақта, әлеуметтік желіде сторителлинг қолдану тиімді. Оқырман, тыңдармандарды бірден баурап алады.

Оқушыларға сабақ беру барысында да сторителлингті қолданып көріңіздер. Жақсы нәтиже береді. Егер әлеуметтік желі арқылы табыс тапқыңыз келсе, осы сторителлингті пайдаланып көріңіз. Бірден өз қалағыныңыздай нәтиже берері сөзсіз.

Бастысы сторителлингта мықты интригамен бастау. Сол кезде сіздің оқиғаңыз соңына дейін оқылатын болады. Интригующий, шок қылатын тақырыптардан басталса, кез -келген оқиға соңына дейін оқылады.

ГРАНТҚА ТҮСУ МҮМКІН ЕМЕС?

9 сынып бітіріп колледжге емтихан тапсыруға бардым. 1 грантқа 7-8адамнан таласуда. Қазақстанның түпкір-түпкірінен келген мықты оқушылар. Қазақ тілі, математика, логикадан тест тапсырып шықтым. Грантқа іліккендер тізімі кешкі сағат 6-да шығады.

Шықсам барлық талапкерлер өздері жасаған тесттердің жауабын салыстырып жатыр екен. Қазақ тілі тест жауаптарын басқалармен салыстырсам мүлдем менікімен сәйкес келмейді. Көзімнен жас парлады, вроде бәрін дұрыс белгілеген сияқты едем. Бұл оқу орынан точна түспедім деп күдерімді үзе бастадым. Кешке дейін уақыт өтпей, әйтеуір дегенде сағат 6 болды.

Колледжге грантқа іліккен оқушылардың тізімі іліне бастады. Жүрек дүрс-дүрс. 1 жыл бойы армандаған оқу орным, қаншама дайындығым көз алдымнан өтті. Грантқа іліккен тізімнен аты-жөнімді іздей бастадым. Адамдар таласып, тармасып тізімді көруге мүмкіндік бермейді.  Бір кезде гранттардың тізімінде аты-жөнім жазылып тұр екен. Қуанып кеттім. Уррраааа грантқа түстім деп қуандым. Азанда оқушылармен қазақ тілі тест жауабын салыстырғанда менікі барлығы дұрыс, олардікі дұрыс болмаған екен🤣 Бәрін дұрыс белгілесем де өзіме деген сенімсіздік басым болған екен. Сомен қалаған колледжіме грантқа түстім. Оны бітіріп Университетке грантқа түстім. Оны бітіріп СДУ магситрға грантқа түстім. Неткен бақыттымын. Ата-анама ауырлық жасамай, барлық оқу орнында грантта оқыдым.

Мораль: өз қалауыңнан бас тартпа. Алдыңа арман қой, арманыңа апарар баспалдақтарды жаса да әрекет ет, дұға қосуды да ұмытпа. Сол кезде бәрі чики-пуки болады🙃

# data[].attributes.attachment_caption
Сәлеметсіз бе? Анелия ханым, Менің аты-жөнім Сапахова Нагима Бейсеновна. Мен 185 жбб мектебінде информатика пәнінен сабақ беремін.  

# data[].attributes.headline
Мен 18 жасымда тұрмы

# data[].attributes.body
Мен 18 жасымда тұрмысқа шығып 3 баланы тәрбиелеп, жоғарғы оқу орнына түстім. Менің арманым мұғалім болу болаты. Мен өз арманыма қол жеткіздім. Мектеп бітіріп, 10 жылдан кейін тест тапсырып грантқа түстім. Дипломымды алып қазіргі уақытта мектеи қабырғасында педагог қызметін атқарудамын. Ұжымда бірлікте жұмыс жасаймыз. Бір-бірімізге көмек беріп, үнемі жетістікке қол жеткізіп отырамыз, Біздің ұжым, басшылығымызбен бірге жұмыс жасаймыз. Біздің директор Данагул Рыспаевна жұмыс жасаған жаңашыл ұстаздарды құрметтейді.

Мен бос уақытымда Отбасыммен өткізгенді ұнатамын. Бауырларыммен, Отбасыммен таза ауаға шыққанды, Алматының Әдемі табиғатын аралауды, Тауға шыққанды ұнатамын.

Анелия ханымның сабағы мотивациялық бағыт берді. Мен өз сабағымда гугл форманың мүмкіндіктерін көп қолданамын. Презентация жасауда гугл презентациясымен Prezi бағдарламасын қолданамын. Сіздің берген мәліметтеріңіз маған құнды болды. Алдағы уақытта өз жобама қолданамын. Рақмет Сізге!

# data[].attributes.headline
Менің есімім Әзімхан

# data[].attributes.body
Менің есімім Әзімхан Әсем. Жасым 24-те. Қазіргі таңда СДУ-да математика мамандығының 2-ші курс магистрантымын.
История: Мен кішкене кезімнен мтематикаға өте жақын болдым.Сондықтан да болар математикаға жақын болғандықтан,мектеп бітіргенде математиканы таңдадым. Бірақ неге екенін білмеймін мұғалім деген мамандықты ұнатсамда, мамандық таңдау кезінде программист мамандығын таңдадым(себебі біз бітірген жылы айти дейтін мамандық өте танымал былайша айтқанда хит болатын әрі менің ортамда мұғалім дегенге көзқарас жақсы емес етін) Не керек университеттен шыққан соң, әкемнің досы кездесіп ойымды өзгертті,математика таңда ол өлмейтін ғылым деген сиякты  ойларды айтып,барып мамандықты өзгерттім математикаға.Бірақ оқуға түскенде қатты өкіндім. Қайта ауысқым келсе әйтеуір мүмкіндік болмады. Соңында сол ммандықты тамамдау курсында өзім мұғалім болып жұмысқа орналастым, балалармен жұмыс жасағанда ғана барып, математика мамандығын таңдау- өмірдегі ең дұрыс шешімім екендігіне көзім жетті
Түйін: Кей кезде адамдар өзіне ненің хайырлы әрі ұнамды іс екенін біле бермейді.Өмірде әр болып жатқан таңда немесе іс әрекет сіз үшін ең дұрыс әрі хайырлысы.Мейлі ол жаман болсын,мейлі ол жақсы болсын бірақ сол жағдай немесе іс әрекет сіз үшін ең дұрысы(Сол әкемнің досына әлі күнге дейін көрсем рақметімді айтамын)

# data[].attributes.headline
Сәлеметсіздер ме? Ме

# data[].attributes.body
Сәлеметсіздер ме? Мен математика мұғалімімін және Сду 2 курс студенті.
Оқиға: 1ші жылы онлайн істеп, 2 жылы мектепке барып, оқушылардың алдында сабақ бересін дегенде қатты қобалжыдым. Қырқүйек балалар шулап, дисциплина жағы қиын болды. Сол уақытта сабак кезінде бір оқушы екінші оқушының бетінен ұрып көгертіп жіберді. Мен енді не боларын білмей, сасып қалдым. Тек оқушыны медикке жіберуден басқа амалым қалмады. Өзім сабақ біткен соң, басқа сыныпқа сабақ беруге кетіп қалдым. Одан ата аналары келіп, ұрыс басталды. Өз басым, сабақ беру барысында, бағыт бағдар беретін жетекші немесе завучтар болу керек деп ойлаймын.

# data[].attributes.body
Сәлеметсіздер ме!
Менің аты-жөнім Давталиева Аружан. 23 жастамын. Сулейман Демирель Университетінің 2-курс магистрантымын.
Өміріме көп өзгеріс алып келген бір оқиғамен бөліссем деп шештім. Қазір, "Қазақ тілі мен әдебиеті" мамандығы бойынша магистратурада білім алып жатырмын, бірақ, дәл осы мамандыққа түсу ойымда болмаған, техникалық қателіктерге байланысты басында өзім қалаған мамандыққа түсе алмадым. Және ата-анам, достарым, жалпы жанымдағылардың барлығы орыс тілді болғандықтан, мен де көбіне орыс тілінде сөйлегендіктен, мен үшін 1 курс, өте ауыр болды, оқудан шығу туралы ой көп мазалайтын, бірақ уақыт өте келе, көп кітап оқып, тек қазақ тілінде сөйлеу арқылы біраз өзгерістер болды. Қазақ тіліне, оқытушы болуға деген үлкен қызығушық пайда болды. Осылай жүріп, бакалаврды қызыл дипломмен бітіріп, магистратураға грантқа түстім. Қанша стресс, төгілген көз жасы, ұйқысыз түндер болғанымен, өзімді жаңа қырымнан танытуыма, жаңа жеңістіктерге жетуіме, жаңа қызығушылықтардың пайда болуына 6 жыл бұрын, сол бір ғана қателіктің орын алғанына қатты қуанамын. Ешқашан берілмеңіздер.

# data[].attributes.body
Hello, everyone! I am Ulbike, a.k.a Bikesh that’s easier to say and more beautiful jk)
Beautiful day of autumn, students from different cities have gathered together in Almaty to achieve their dreams. First meetings, introduction, new friends, new society, everything was new and fresh. And for a girl who has never lived in another city, this experience was exciting and novice. The girl tried to hang out with new buddies and go sightseeing which she did afterwards.
The reality has come, new academic year started, meeting with the teacher, it turned out the classes are totally in English language, oopsie, She didn’t sign up for this, and hoped at least for Kazakh or Russian. She could barely speak English, this is nonsense she wanted to go home and live my family. She called her sister and complained from the start. The sister listened carefully and encouraged her saying that everyone goes through difficulties, it is natural, it is part of her life, without them she could not go further. These words gave her wings to fly and motivated to conquer the world. After that she started learning very hard and advanced her English from Elementary to Intermediate level in just 4 months. Yeah, it was tough but worth it.
Reflection: Yup, that girl is me) You should never, ever give up, at first everything looks difficult but you can do it! You have to have dedication, discipline and you must work hard towards your goal. I cannot imagine where I would be now if I did not challenge myself back then

# data[].attributes.headline
Never humiliate a child in front of other children.

# data[].attributes.subject
Never humiliate a child in front of other children.

# data[].attributes.body
Hi everyone! My name is Aktolkyn and here I am going to share a moving story of mine with you.
I used to be a very vulnerable and sensitive child. And in my final year at school I had to get "Altyn belgi" which was given to the children who have performed perfectly throughout 11 years. Although, I was trying hard I could not achieve desired results throughout the trial tests which made me really upset. One day, the director of school came into our class, pointed at me and blamed me for my "bad" effort. She also promised  to punish me in case I wouldn't achieve the goal. I can't now express my feelings which I was having at that time, I was ashamed and unhappy and hated myself.
Luckily, I have succeeded, however I still do remember that day in my life.
The morale of this story: always show empathy and watch your mouths and think 10 times before judging or blaming someone. Because that person might lose their dreams because of your words.

# data[].attributes.headline
Қайырлы күн! Жолдасбай Жаңылсын, жасым 26да. . 21 ғасырдағы ақпараттанған технология заманында ресми оқытудың заманауи әдістерін енгізу керек. Барлығы сапаны жақсарту мәселесіне көтеріліп, өз міндеттерін меңгеріп, жаңа философияның талаптарын қабылдауы керек.

# data[].attributes.subject
Қайырлы күн! Жолдасбай Жаңылсын, жасым 26да. . 21 ғасырдағы ақпараттанған технология заманында ресми оқытудың заманауи әдістерін енгізу керек. Барлығы сапаны жақсарту мәселесіне көтеріліп, өз міндеттерін меңгеріп, жаңа философияның талаптарын қабылдауы керек.

# data[].attributes.headline
Қайырлы күн! Мен жолдасбай жаңылсын, жасым 26да. 21 ғасырдағы ақпараттанған технология заманында ресми оқытудың заманауи әдістерін енгізу керек. Барлығы сапаны жақсарту мәселесіне көтеріліп, өз міндеттерін меңгеріп, жаңа философияның талаптарын қабылдауы керек.

# data[].attributes.subject
Қайырлы күн! Мен жолдасбай жаңылсын, жасым 26да. 21 ғасырдағы ақпараттанған технология заманында ресми оқытудың заманауи әдістерін енгізу керек. Барлығы сапаны жақсарту мәселесіне көтеріліп, өз міндеттерін меңгеріп, жаңа философияның талаптарын қабылдауы керек.

# data[].attributes.headline
Кемелбекова Айгерім

# data[].attributes.subject
Кемелбекова Айгерім

# data[].attributes.body
Сәлем! Менің ұмытылмас оқиғам Астана қаласында болған еді, нақтырақ айтсам ұмытылмас түн))) Құрбыларымызбен жиналып бірнеше күнге пәтер жалдадық,түнде қонып таңертең завтрак дайындауға асханаға кірсек сатып алған продуктыларымыз жоқ, ешкім түсінбей сөйлесе бастасақ, бір құрбым түнде ұйқылы ояу бір адамның каблугы бар аяқ киіммен кухняға кіргенін естідім дейді. Мүмкін қыздар су ішіп жүр деп мән бермей ұйықтай бердім дейді, дереу есікті тексерсек түнде ашық қалыпты. Бір қызығы уйдегі телефондар, планшеттер орнында. Тек қана продуктілер жоқ)))

# data[].attributes.body
Hello everyone! My name is Merey and I am 24 years old. I am a master student of SDU and a teacher who work at school. I like to travel around the world,I'v been Turkey and United Arabic Emirates. I also like outdoor sports like volleyball, tennis...
История. 2021-жылдың аяғында Дубайға отбасымызбен саяхаттап баратын болдық, мектептен сұранып бәрі қортындыны жасаймын деп уәде беріп кеттім тоқсан аяқталуына үш күн қалғанда, оқушылардың алгебра геометрия ТЖБ жұмыстары тексеріліп бітпеген, ал менде уже рейс. Сонымен оқушылардың жұмыстарын сөмкеме салып алып, аэрпортта отырып ТЖБ жұмыс тексеріп оқушыларды қорттым.

# data[].attributes.body
Здравствуйте. Меня зовут Озер Айсель. Я студентка 2 курса СДУ. Люблю путешествовать и ходить в горы. Заканчивая школу, я долго думала над своей профессией, кем я хочу стать. В конечном итоге, я выбрала английский язык, но, точно знала что учителям я не буду и всем это говорила. Выбрав английский я думала что зная языки я найду работу любую, помимо учителя. Но, как говорится,никогда не говори никогда, в конечном итоге работаю учителям.

# data[].attributes.body
My name is Raikhan, and I have been teaching English for almost 9 years at school. I am a person who takes everything seriously, I cannot stay relaxed when it is deadline or something urgent should be done. I start to panic and say everyone that I am worrying) I think my family more than me wants me to graduate from university as I have been in stress since I was a student. The story that I want to tell is about one day when I forgot to take my children from the kindergarten. I was walking home and at the same time I was in online lesson on my phone listening other students' presentations. So, I finally got home and the lesson was going on. I kept on listening till the end of the lesson. After my husband came home, he asked about kids, that moment I realised I didn't take them home. We rushed to the kindergarten and found out that their babysitter took our kids home as I didn't show up. Finally we found our children in their babysitter's house safe and sound playing with her children)

# data[].attributes.attachment_link.title
Книга рецептов

# data[].attributes.body
Good day, everyone! My name is Aigerim Omarova. I am a second-year Master student. I have been teaching for 4 years and I am in love with my job. I spend my spare time cooking dishes of different cuisine, hiking to the mountains, and going shopping. The story which I would like to share with you happened recently when I was teaching my university students. After the term ended I was conducting a questionnaire among them to know what I succeed in and what should be improved in my lessons. I was certain that I receive at least half negative comments because I had some rules as no extra points and tasks, no extension of the deadline. Students were aware of the course policy and they were still begging for the opportunity to increase their grades at the end of the semester. Certainly, I declined their requests. However, I was surprised when I saw the survey results. 100% of responses were positive and students really enjoyed my classes. After this, I was sure about what I do and my teaching policy.

# data[].attributes.body
[нет фото]
Қайырлы күн! Есімім Аяулым. Бір әсер алған оқиғаны жазайын.
Кішкентай кезімде менің апам достарымен басқа қалаға машинамен шығады. Сол жерде бірнеше күн болып, кері қайтады. Қайтар жолда үлкен жол апаты болады. Атама сол жол апатынан барлығының қайтыс болғанын жеткізеді. Көлік толығымен өртеніп кеткендіктен, ол жерде кім болғанын анықтай алмайды, бірақ апамның алтын сағатын тауыпты. Қызы жайлы естіген атам қатты қиналады. Бірақ, Аллаһқа шүкір, апамда бітпей қалған шаруалары болып, қалып қойған екен. Сөйтіп, сол көлікке отырмапты. Қайтар кезде апамның жұмысының кесірінен, достарынан қалып қойғанына көңілі түскен шығар, бірақ, Аллаһ ол кісіні осылай апаттан сақтап қалды.
Осы оқиғадан кейін біз жаман деп ойлаған дүние, шын мәнінде біз үшін қайырлы болуы мүмкін екеніне көзім жетті

# data[].attributes.body
Good day everyone,

My name is Aizada. I think the story of my former pet might be interesting. It all started in a cold, rainy November evening of 2017. On that evening my dad noticed that a black dog with a frizzy fur was walking inside the yard of our house. As he approached the dog and observed closely, he found out that the dog was limping. Apparently one of his legs was wounded. On that night the dog stayed in the yard of our house. The next morning it was clear that he was of unusual breed that did not look like usual stray dog. We began to call him Laika. Later it was discovered that his breed was Black Russian Terrier, the breed which was specifically made in the USSR during Stalin period in order to perform complex military tasks. Gradually Laika became the part of our family as no owner came looking for him. He was a smart and loyal dog and stayed with us for almost two years until he mysteriously disappeared in a cold autumn night exactly the way he emerged out of dark corner of the yard two years earlier.

Reflection: In retrospect, I noticed that Laika tended to be quite melancholic most of the time and I don't know what he experienced in the past. But this leads me to think that animals too might be stuck in their past traumas just like humans do.

# data[].attributes.headline
Күнделік - өмір сценарийі

# data[].attributes.subject
Күнделік - өмір сценарийі

# data[].attributes.body
Орынтай айтса, айтқандай-ақ: “тұрақтылық тек тұрақтылықпен ғана қоректенеді”

Сәл ауырынқырап жүрмін. Онымды Морфиус сияқты сәйкессіздікке сенбейтін қалпым қара зерені ішуді доғарғанымнан деп тапты. Сонымен қатар соңғы кездері ұйқы режимім бұзылып жүр. Ұйқыға кеш жатып жүрмін. Оның да әсері бар, тегі. Бір жағынан D-set деп атайтын күнделікті бітіруім тиіс амалдарыма салғырт қарап жүргенімді қосып қойыңыз. Ол не дерсіз…

2017 жылдан бастап өзіме күндік жүктеме қоятыным бар еді. Пәленше бет кітап оқу, түгенше іспен шұғылдану деген сияқты норматив қой сондағысы. Оны DAY SET деп атауды жөн көргенмін. Mıracle mornıng дегені білетін шығарсыз. Дотер Мираклмен шатастырмаңыз. “Таңғы уақыттың шапағаты” деп пе қазақша аударылған кітап бар еді ғой. Ол жерде автор: Ұйқыңнан тұрған соң кітап оқы, спортпен шұғылдан, душқа түс, медитациямен айналыс, күніңді жоспарла. Бұның барлығына шамамен 1 сағат уақытыңды арна. Кейде өлдім-біттім-болдым деген сәттеріңде әрқайсысына кем дегенде 1 минут бөл деп жазған. Қазасыз қылатын парыз амалыңа айналсын дегендей. Мен оларды өзіме ыңғайлап өзгертіп алған ем. Соларға дені дұрыс көңіл бөлгенді қойғалы қаша-а-ан?...

Денемнің ауырыңқырап жүргені содан ба деп те қоямын. Иә, гәллап бойынша, сonnectedness бірінші орында болса, осы ғой енді.

Негізі өз басым, проблема, қиындық дегенді былай түсініп алғанмын.

Мәселен, менің айлық табысымды 10.000 теңге делік. Бірақ қадар, тағдыр бойынша Азат қаңтар айында 20.000 теңге табыс табуы қажет. Бірақ мен сол баяғы рутиналық іс-әрекеттірімді жасап жүрмін. Дым ізденбеймін. Барлығы бәз қалпы. Өзгеріссіз делік. Бұлай жалғастыра берсем, қосымша 10.000 теңге табуым мүмкін бе?

Сондай уақытта Алла Тағала мейірім, рақымшылығымен құлым тағдырдағы келесі деңгейге көтерілсін деп сырттан проблемалар / мүмкіндіктер жібереді.

Мәселен, әпкеме шұғыл ота жасау керек боп қалды. Оған 20.000 теңге қажет. Мен қол қусырып отыра бермеймін ғой. Қосымша табыс табу қажеттілік деңгейіне көтерілді. Мен енді қалай болса да, қосымша ақша табуым керек. Тиісінше, жұмсақ жерімді, құйымшағымды диваннан көтеремін. Жалдамалы жұмысшы боламын ба, әлде түнгі ауысымды бір жұмыс тауып аламын ба, әйтеуір сол ақшаны табамын.

Нәтижесінде, менің қазіргі жағдайым тағдырымдағы жағдайға шақ келеді, сәйкестенеді. Қаңтар айындағы 20.000 теңгені таптым.

Ал бағанағы сырттан туған фактор жай ғана жалқаубек бола бастадың деген триггер. Қайталанғыш стогнациялық бәлкім регрессиялық паттерннің салдары. Яғни өзгеріссіз өмір салтыңның нәтижесі.

Тиісінше, басқа түскен ауруым да дәл сондай жағдай. Кезінде Ысқақ Ньютон атамның физикасын өзгерткен Алберт Айнштайн айтпақшы: “проблеманың шешімі оның пайда болған деңгейінде шешілмейді”. Әдемі естіледі, иә? Бір деңгей көтеріл деп тұр ғой. Ендеше тағы бір афоризмін ду қол эможи авацияларымен қабыл алыңыз: “Басқа нәтижеге жетемін деп бір істі қайталай беру — ессіздік.”

Мәселенің нәтижесімен емес, түп тамырымен, шығу тегімен, асыл дәнегімен күресу керек, ағайын ,- деп реливантты, өзекті, актуалочка тақырыпқа “фелигранды” (🤨) ишарат жасағаным қалай кетті…

# data[].attributes.headline
Қажимқанұлы Диас

# data[].attributes.subject
Қажимқанұлы Диас

# data[].attributes.body
Сәлеметсіздер ме! Есімім Диас. Мен 2010 жылы қазақ-түрік лицейіне тарсырғым келді, бірақ ата-анам басында қарсы болды. Тіркеуге 1 күн қалғанда ата-анамның қарсы болғанына қарамастан, құжаттарымды жинап үйден шығып бара жатқанда алдымнан анам шықты. Қайда бара жатқанымды бірден сезгендей жарайды барып бағымызды сынап көрейік деді. Тіркеуге 20-30 минут қалғанда лицейге барып тіркелдік. Содан келесі күні сағат 10:00де сынақ болды 1 тур. Оған кешігіп қала жаздадық, есік енді жабылайын деп жатқан кезде үлгеріп кіріп кеттім. Аман-есен жазып, 1 турданда және 2 турданда сүрінбей өтіп кеттім. Шүкір 5 жыл бойы алған біліміме, тәрбиеме ешқашан өкінбеймін.
Соңында айтқым келгені: алдыңызға қойған мақсатыңыз, арманыңыз болсын соңына дейін жеткізу керек, егерде оған деген қызығушылығыңыз жоғары деңгейде болса!!! Қолымыздан бәрі келеді, тек қана соған әрекет ету керек!!!
Барлықтарыңызға сәттілік тілеймін!!!

# data[].attributes.headline
Когда опаздываю, ник

# data[].attributes.body
Когда опаздываю, никогда не нервничаю и не переживаю. Возможно меня уберегли от чего-то большего.
Все что не делается, делается к лучшему.

# data[].attributes.body
Наверное, многие из вас знают каково проживать в съемной квартире, постоянно  переезжать и разбираться с хозяевами. Так же всем известно, что цены на эти квартиры являются занебесными и продолжают расти. Однажды я решила пойти и проконсультироваться в банке насчет покупки собственного жилья. Тут мне сообщают, что я могу открыть депозит и в течение трех лет копить деньги и, что в этом случае изначально я плачу 10% годовых и после 7-8%. Собрав изначально 30-50% от всей стоимости, к чему естественно я бываю морально не готова, так как применив математические способности понимаю, что такие деньги будет сложно выплачивать и нелегко собрать на данный момент. Однако внезапно я вспоминаю, что когда то давно моя разумная мама открывала мне депозит. Спросив о нем, я получаю информацию, что с этим счетом я могу рассчитывать на 5% годовых. Испытывая большую радость и благодарность своим родителям, я иду рассчитывать свою прибыль, которая поможет мне купить собственную квартиру.
Подобный пример мы можем использовать для решения текстовых задач на проценты.
Рефлексия:
Написание истории было не столь трудным, однако обратить внимание на структуру и составление текста было важно.
Истории мы можем использовать как введение в тему, как практическое занятие и как заключение в конце урока.

# data[].attributes.headline
Саламатсыздар ма! Ме

# data[].attributes.body
Саламатсыздар ма! Менің атым Аружан, мен СДУ магистратурасының екінші курс студентімін және Ақтау қаласы ХББ НЗМде  математика пәнінің мұғалімімін.
Мен ешқашан өзімді бала оқытамын деп ойламадым өйткені мен кішкентай күнімнен заңгер боламын деп ойладым.
Алайда қәзір математика пәнінің мұғалімі болғаным үшін өкінбеймін керісінше өмірімде барлық нәрсе десемде болады математикамен байланысын тапты.

# data[].attributes.body
Баршаңызға сәлем! Менің есімім Құдайбергенова Аружан. Жасым жиырма үште. Қазіргі таңда Сулейман Демирель Университетінің 2 курс магистратура студентімін және 2 баланың анасымын. Бакалаврды бітіре салысымен Магистратураға түсуді шештім. Басында баламен оқу қалай болады екен, қиналып қалмаймын ба деген ой мүлдем болмапты, оқуға құштарлығымнан ол туралы ойламаппын да. Бұл қиындықтармен оқу барысында кездестім, алайда шын қалаған адам бәріне де уақыт табатындығына көзім жетті десем болады. Оған қоса жеке репетиторлық жұмысымды да қатар алып жүрдім, күніне 2-3 сағат болсын ағылшын тілінен сабақ бердім. Қызым ол кезде бірге де толмаған, көтеріп жүріп сабақ бердім. Содан болар 7 айлық кезінде сөйлеп бастады, Қазір 1 жас 8 айында бәрін айтады. Осы жақында ағасына "пока, бай бай, саубол" дегенде өзім таң қалдым. Бұл түрімен інісі де ерте сйлеп кететін сияқты. Айтпақшы, қызым мені апай дейтін, оқушыларымнан үйреніп алғаны ғой. Енді ғана анашым дейтін болды. Қорыта келе айтпағым оқимын деген адамға ештеңе кедергі емес. Бастысы уақытты дұрыс жоспарлап, сабыр етіп, кішкентай қадамдармен болсын алдыға жылжу! Бәріңізге сәттілік!

# data[].attributes.body
I am a lecturer at Suleyman Demirel University. I love to tell and listen to stories.
The last time an unusual story happened to me when I was returning from vacation with my husband.
At the airport, we were told that our flight was delayed by a day and that we would be temporarily placed in a hotel. Several buses were waiting outside to take us to the hotel. I got into one of them, my husband lingered outside to smoke. The bus I got on quickly filled up and he had to take another one. When I arrived at the hotel, I could not find my husband among the people who arrived with me. Having connected to the hotel's Wi-Fi, I could not get through to him, since he did not have access to the Internet. I started to panic. Couldn't hold back my tears. It has become ironic for some people to realize that the big girl is crying because she has lost her husband. I had his passport in my backpack, which made the situation even more serious, because wherever he was, not having a passport could cause him many problems in a foreign country.
Fortunately, it turned out that we were accommodated in several places, and his bus dropped him off at a nearby hotel. Later, the administration helped him return to the hotel where I was staying. We had a good day and flew home safely at night. We remember the incident with a smile.
1) It is usually difficult to start, since the main task of the introduction is to interest the listener.
2) I play the game “Two truths, one lie” with the students, where students have to tell 3 stories, one of which is fictional. The rest guess which of them is a lie.

# data[].attributes.body
Personal Info: Hello everyone🙋‍♀️! My name is Omirzak Ulbala, and I am 22 years old. I have done my BA's at KazUIR&WL as a simultaneous interpreter, and now I am doing my MA's at SDU as an English teacher. Nowadays I am interested in watching k-dramas and reading books. I love to eat🤤, but rarely cook😶. But I swear you guys, I am a good cook🤗

Story: How I have decided to become a teacher?
Teaching was never my option as a future profession. I respected the profession. I did have many beloved teachers, but I have never seen myself as a teacher. In 2019, I had a monthly practice at the library. The administration of that library requested to held English club twice a week for kids. I thought, why not! 8-9 times I have worked with kids. They were cute, adorable and enthusiastic about English. I thought: "Wow, it is interesting that today's children know what they want and they are passionate about "things". My practice had finished and I came to the library to took my documents. On my way to home,  I heard: " Miss Ulbala! Teacher! Ulbala teacher!". I was surprised, and turned around. There was a lil girl, Tanya, who was my student at English club. She had broken her arm, so a lot of writing tasks we did orally together, whilst other kids did them in written form. Her parent told me that Tanya noticed me in the road, and wanted to say hello to her English teacher. Then her mom thanked me for my job. On that moment, I wanted to be a real teacher. And Here I am😅😊
P.s. I almost cried when they walked away from me. It was so sweet)))

Reflection:
1) To tell this story was not difficult rather I felt nostalgic about the crucial moment of my future.
2) Storytelling is the tool, which help both, students and teachers, to have emotional connection within their communication. Storytelling can be used in many aspects of teaching to create respect and believe in the teacher-student relations.

# data[].attributes.body
Сәлем!
Есімім Назерке Авсат.
Соңғы бірнеше жылға дейін орыс тілінде қате сөйлеп қалсам, сол қатемді жылдар өтсе де ұмытпай, еске түскен сайын ұялып, жерге кіріп кететіндей болатын едім. Нәтижесінде орысша сөйлеуден қашып жүретінмін. Бірақ соңғы жылдары осы тілде көп сөйлейтін адамдармен жұмыс жасап, осы әдетімнен арылдым. Бұл ағылшын тілінде ұялмай сөйлеуге де өз пайдасын тигізді. Қазір тіпті шет елдіктермен сөйлессем де еш қысылмай сөйлеймін, арасында қате сөйлеп тұрғанымды сезіп, тіптен дұрысы қалай болатынын біліп тұрамын. Бірақ бұрынғыдай ұялу, қысылу жоқ. Тәжірибемде болғанындай бұның уақтылы екенін, тек сөйлесіп жаттығып қана қабілетті шыңдай алатынымды білемін.

# data[].attributes.body
Hi everyone
I'm Torgyn Ayazbay
I want to share one story from my own life.
About 3 years ago I went to one island in Malaysia alone. It was an island where the sun was shining brightly, the sand was so smooth the sounds of waves hitting the stones made me feel so calm. I lived in the place where were several tiny separate houses with a cozy cafe which was famous for their delicious fishes and fresh organic juices. One day, I decided to take a round tour to different islands. I have travelled with one Chinese family in a small ship. We had a great day by visiting several picturesque places and had different activities such s swimming, diving and fish trick. In this way, we have spent a fantastic day with a lot of warm memories. In the evening, when we were going back to our hotels, the father of the Chinese family asked me where is my stop, I have told him and he clarified my stop and talked with the driver. At that time I have felt myself so disappointed, sad and afraid that I could be lost in an island in a different country without mobile&Internet connection. He found out that the driver was trying to pick me off at different stop. Fortunately, Chinese family have waited for the driver to leave me first so I will be safe.

Reflection:  It was challenging for me to remember all the details and construct my story.
p.s. I shouldn't trust in all people. I should be careful with my choices in my life.

# data[].attributes.body
Всем привет!! Меня зовут Хуршида.

Много лет назад девушка по имени Ли-Ли вышла замуж в Китае и стала жить в одном доме со своим мужем и свекровью. Однако вскоре он понимает, что ужиться со свекровью очень сложно. У обоих совершенно разные характеры. Из-за этого они часто ссорятся и спорят. Согласно китайской традиции, такое поведение является неприятным и вызывает негативную реакцию в окружающей среде.

Спустя несколько месяцев дом превратился для него и его жены в ад после бесконечных драк между невестой и свекровью. Полагая, что сейчас нужно что-то делать, молодая женщина бежит в лавку специй, к старому другу отца, и рассказывает о своих бедах. Старик готовит ему зелье из трав и велит класть его в посуду, которую он готовит для своей свекрови понемногу каждый день в течение 3 месяцев. Яд будет даваться понемногу, чтобы не было очевидно, что его убила невеста.

Старик говорит молодой девушке, чтобы она очень хорошо относилась к своей свекрови и готовила для нее лучшие блюда, чтобы никто и ее муж не вызывали подозрений. Радостно вернувшись домой, Ли-Ли делает именно то, что сказал старик. Она готовит лучшие блюда каждый день. Он понемногу капал ядом на тарелку тещи. Он также был мил с ней, чтобы никто не заподозрил ее. Через некоторое время ее свекровь тоже сильно изменилась и стала относиться к ней, как к родной дочери. В доме дули ветры мира. Молодая женщина чувствовала себя под тяжелым бременем.

Сожалея о содеянном, он направился в магазин специй и выпросил у старика зелье, которое очистило бы его кровь от ядов, которые он до сих пор давал своей свекрови, не желая, чтобы старуха умереть больше. Старик посмотрел на Ли-Ли, которая говорила со слезами на глазах, и громко расхохотался: «Дорогая Ли-Ли сказала, я только что дала тебе витамины. В лучшем случае вы только укрепили свою свекровь, вот и все. Настоящий яд был в твоем мозгу. Когда вы хорошо к нему относились, он развалился и уступил место любви. Так вы стали как настоящие мать и дочь».
Никогда не забывайте эту девушку;
«У ТОГО, КТО ДАРИТ РОЗУ, ОСТАЕТСЯ ЗАПАХ РОЗЫ. ЛЮБИМЫЙ ЧЕЛОВЕК ЭТО ЧЕЛОВЕК, КОТОРЫЙ ДАЕТ СВОЮ ЛЮБОВЬ».

# data[].attributes.body
Once arriving at work I could't find my ID card. I looked for it everywhere, but my search was in vain. I began to remember what I had done, where I had been. Suddenly, one thing came to my mind that somebody had wanted to send message to my Instagram account the day before. But i had blocked that user. Intuition told me the message was probably about my ID card. Then in the evening I posted back a message to that user. This man was the one who had found my card. My intuition was right.

# data[].attributes.attachment_caption
Төлбасы Дәурен

# data[].attributes.body
Ең қызықты оқиғалардың бірі - мамандық таңдау уақытында болды. 11 сыныпты аяқтап, енді мамандық пен универ таңдайтын кез келді. Өзім электорэнергетикаға түскім келіп жүрген. Сөйтып Алматыға автобуспен жол тарттық. Автобусымыз Алматыға 2-3 сағат уақыт қалған кезде моторы істен шықты. Сөйтіп мені басқа автобусқа салып жіберді. Ол автобуста орын болмағандықтан отырып бардық. Енді Алматыға жетіп мамандық пен универ таңдауға АУЭС университетіне келіп мамандығымды белгілеп жазып кеттім. Бірнеше күннен кейін Алматыда өзімнің сынып жетекшім кездесіп қалады. Сөйтіп, ол ағаймен біраз сөйлескеннен кейін мамандығымды ауыстыратын болдым. СДУ-ға түскім келетін, СДУ-ға барып математика мамандығын жаздым. Жазып болғаннан кейін, анам хабарласады, жатақханасының бағасын сұрауымды айтады. Жатақхана бағасы қымбаттырақ болғаннан кейін, Сдудан документімды алуымды сұрайды. Сөйтіп, ҚазҰУ-не барып документтерімді өткіздім. Қазір қарап тұрсам, мамандық пен универ таңдау қызықты болғанын және ҚАЗҰУ-де оқығаныма да қуаныштымын. Ағайымның мені көріп қалып сөйлесуі, универді бірнеше рет жазғаным, барлығының бір себебі бар секілді.

# data[].attributes.attachment_link.title
Книга рецептов

# data[].attributes.headline
Менің есімім- Қазына

# data[].attributes.body
Менің есімім- Қазына. Бір жақын адамдарыммен үстел басында отырып айтылған, ерекше бір әсер еткен оқиға бар еді. Мысалы, қазіргі таңда әлемге танымал Алибаба үш рет оқуға тапсырып, түсе алмаған. Гарвардқа 10 рет өтініш білдірген. керек десеңіз, танымал KFCге жұмысқа орналасу үшін өтініш берген, барлығы 24 адамның 23-і қабылданып, тек Aлибаба қалып қойған. Альбатрос құсы 80 км жылдамдықпен 1000 км демалмай ұшып өте алатын, яғни 45 сағатта жерді айналып өте алатындай және балаларын 45 күн басатын құс екен. Ал пингвиндар өз баласын 35 күнде басып шығарып, 14 күн бойы қоректенбей жүре алады екен. Ал адам азғасындағы ең шыдамды орган- жүрек болып табылады екен. осы туралы информацияны ұмытып қалдым да...;)))))) "жалпы, адам мақсатқа, арманына жеткісі келсе, ең бірінші сабырлық, төзімділік, табандылық қасиеттерін бойына мейлінше сіңіру керек"- деп аяқтадық. оқушыларға қандай да бір қиыншылық туса, беріліп, қолын бір сілтеуден, барынша мықты тұлға болуға қолдан келгенше жігерлендіру керек деп түйдім.

# data[].attributes.attachment_link.title
203 НОВОГОДНЯЯ СЪЁМКА - 23 01 2022 год.JPG

# data[].attributes.body
My name is Aigul. I am 45.  The story is about my daughter.
Now she is a student at the medical university, but two years ago we had a hot discussion.
She always dreamt to become a dentist, but the scores weren't enough for the speciality she wanted to apply for. At  the same time  she got a grant in biology sciences at the university where I worked. I insisted on the biology sciences due to the fact that she was given a grant and wanted her to use it.  While she was confident in her desire to enter dentists' department. So we couldn't come to an agreement. She even went to the university on her own and refused the grant. Me and my husband were angry with her and her decision and told her about the perspective of loosing one more year and necessity of further hard study, and she unwillingly agreed with us, she was awfully upset. Then, one day, unexpectedly, her teacher from school sends us a message about university where some medical grants left, but the university wasn't in the capital, my daughter expressed the idea of going there, we were afraid of letting  her leave  us since it was for the first time, but she was happy. And now she is happy to study for the profession she wants. And it turned out that she had a Turkish grant, so she will go to study in Turkey for one or two semesters. So, sometimes children are wiser than their parents, and the way she behaved in that situation makes us  reconsider our values and our beliefs about life. Because of her decision she will have the profession she loves, and the grant is saved for one who wants to become a biologist!
Reflection: Never think of others as the weaker ones!

# data[].attributes.headline
Здравствуйте! Меня з

# data[].attributes.body
Здравствуйте! Меня зовут Бота.
Я хочу поделиться с Вами историей, которая мне очень понравилась:
Как-то в Индии один путешественник проходил мимо слонов и вдруг остановился. Его поразило, что эти гигантские животные были привязаны к столбу лишь тоненькой веревочкой. Никаких цепей, никаких клеток. Было очевидно, что в любой момент слоны могли с легкостью оборвать веревки, но почему-то они этого не делали.
Рядом со слонами он увидел человека, который ухаживал за слонами, и спросил его, почему те даже не пытались освободиться?

Смотритель ответил: " Когда слоны еще совсем маленькие, мы привязываем их такой же веревкой, им не хватает сил её разорвать. По мере взросления, слоны по-прежнему продолжают думать, что не могут разорвать эту веревку (основываясь на опыте детства). Они уверены , что не могут её разорвать (потому что не могли это сделать, когда были маленькими), поэтому даже не пытаются, хотя уже давно выросли и стали сильнее.”

Человек очень удивился. Эти животные могли в любой момент освободиться, уйти и стать свободными, однако они оставались на месте.

А сколько людей живет в полной уверенности в том, что у них что-то не получится, основываясь лишь на предыдущем неудачном опыте?

Падение - это часть обучения и роста. Всегда нужно идти вперед!