# data[].attributes.body
1) Źródła prawa dyplomatycznego :
- prawo zwyczajowe
- dokumenty :
+ Regulamin Wiedeński z 1815 r.  uzupełniony Protokołem Akwizgrańskim z 1818 r. ( dotyczyły klasy i pierwszeństwa przedstawicieli dyplomatycznych)
+ Konwencja o przedstawicielach dyplomatycznych z 1928 r. podpisana w Hawanie ( znaczenie regionalne)
+ Konwencja Wiedeńska o stosunkach dyplomatycznych z 18.06.1961 r. - pierwsza kodyfikacja międzynarodowa prawa dyplomatycznego w skali światowej
+ Konwencja Wiedeńska o misjach specjalnych (1969 r.)
+ Konwencja Wiedeńska z 14.03.1975 r. o stosunkach państw z organizacjami międzynarodowymi
- umowy międzynarodowe :
+ Konwencja o zapobieganiu przestępstwom i karania sprawców przestępstw przeciwko osobom korzystającym z ochrony międzynarodowej, w tym przeciwko dyplomatom z 14 XII 1973r.
+ Konwencja o bezpieczeństwie personelu ONZ i personelu współdziałającego z 9 XII 1994 r.
- zasady protokołu dyplomatycznego i grzeczności międzynarodowej
- normy prawa wewnętrznego ( np. w Polsce ustawa o służbie zagranicznej z 27 VII 2001 r. )

# data[].attributes.attachment_link.title
Konwencja wiedeńska o stosunkach dyplomatycznych

# data[].attributes.attachment_link.description
KONWENCJA WIEDEŃSKA O STOSUNKACH DYPLOMATYCZNYCH, sporządzona w Wiedniu dnia 18 kwietnia 1961 r. (Dz. U. z dnia 8 września 1965 r.) W Imieniu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej RADA PAŃSTWA POLSKIEJ RZECZYPOSPOLITEJ LUDOWEJ podaje do powszechnej wiadomości: W dniu 18 kwietnia 1961 r. została sporządzona w Wiedniu Konwencja wiedeńska o stosunkach dyplomatycznych.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Aktualną wersję Ustawy o służbie zagranicznej wraz z aktami powiązanymi można znaleźć w bazie Internetowego Systemu Aktów Prawnych ISAP.

Dz.U.2001.128.1403

USTAWA
z dnia 27 lipca 2001 r.
o służbie zagranicznej.

(Dz. U. z dnia 9 listopada 2001 r.)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa organizację i funkcjonowanie służby zagranicznej, a także szczególne prawa i obowiązki osób wchodzących w jej skład.

Art. 2. 1. W skład służby zagranicznej wchodzą:

1) członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w ministerstwie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych,

2) niebędące członkami korpusu służby cywilnej osoby zatrudnione w służbie zagranicznej,

3) pełnomocni przedstawiciele Rzeczypospolitej Polskiej w innym państwie lub przy organizacji międzynarodowej,

4) członkowie służby zagranicznej przeniesieni na stanowiska w komórkach organizacyjnych ministerstwa zapewniających obsługę zadań ministra właściwego do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

2. W skład służby zagranicznej nie wchodzą:

1) członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w ministerstwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w komórkach organizacyjnych zapewniających obsługę zadań ministra właściwego do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej,

2) osoby zatrudnione w placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy o pracę zawartej zgodnie z prawem państwa przyjmującego,

3) osoby zatrudnione w placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony - wykonywania funkcji na placówce przez członka rodziny - chyba że są one członkami korpusu służby cywilnej,

4) konsul honorowy, o którym mowa w ustawie określonej w art. 4 pkt 3.

Art. 3. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do osób wchodzących w skład służby zagranicznej, zwanych dalej "członkami służby zagranicznej", z wyłączeniem żołnierzy pełniących służbę w placówkach zagranicznych, stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505).

Art. 4. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) ambasadorze - oznacza to, mianowanego w trybie określonym w Konstytucji, pełnomocnego przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej w innym państwie lub przy organizacji międzynarodowej,

2) placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej "placówką zagraniczną" - oznacza to przedstawicielstwo dyplomatyczne, stałe przedstawicielstwo przy organizacji międzynarodowej, urząd konsularny, instytut polski lub inną placówkę podległą ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, mającą siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej,

3) konsulu - oznacza to osobę wyznaczoną do wykonywania funkcji konsularnych określonych w ustawie z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 9, poz. 34, z 1997 r. Nr 114, poz. 739, z 1998 r. Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 42, poz. 475),

4) służbie cywilnej - oznacza to służbę cywilną, w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej,

5) państwie przyjmującym - oznacza to państwo przyjmujące w rozumieniu Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych, sporządzonej w Wiedniu dnia 18 kwietnia 1961 r. (Dz. U. z 1965 r. Nr 37, poz. 232),

6) członkach rodziny - oznacza to współmałżonka, dzieci własne, przysposobione oraz inne dzieci wzięte na utrzymanie i wychowanie w ramach rodzin zastępczych, w wieku do lat 18 bądź będące w wieku określonym odrębnymi przepisami dotyczącymi zasiłków rodzinnych i pielęgnacyjnych, a także osoby niepełnosprawne wymagające stałej opieki członka służby zagranicznej.

Rozdział 2

Organizacja i funkcjonowanie służby zagranicznej

Art. 5. 1. Służbą zagraniczną kieruje minister właściwy do spraw zagranicznych.

2. Służba zagraniczna działa w ministerstwie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych i w placówkach zagranicznych.

3. Z zastrzeżeniem art. 2 ust. 1 pkt 4, służba zagraniczna nie działa w komórkach organizacyjnych ministerstwa zapewniających obsługę zadań ministra właściwego do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

Art. 6. 1. W służbie zagranicznej tworzy się stanowisko dyrektora generalnego służby zagranicznej.

2. Dyrektor generalny służby zagranicznej jest dyrektorem generalnym urzędu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, wykonującym także zadania określone w ustawie.

2a. Dyrektor generalny służby zagranicznej wykonuje zadania dyrektora generalnego urzędu wobec członków służby zagranicznej oraz członków korpusu służby cywilnej, o których mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 i 3.

3. Dyrektorem generalnym służby zagranicznej może zostać osoba posiadająca stopień dyplomatyczny, o którym mowa w art. 8.

Art. 7. 1. Zadania służby zagranicznej wykonują:

1) personel dyplomatyczno-konsularny, który stanowią, z zastrzeżeniem ust. 2, członkowie służby zagranicznej posiadający stopień dyplomatyczny,

2) personel pomocniczy,

3) personel obsługi.

2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dyrektor generalny służby zagranicznej może powierzyć obowiązki członka personelu dyplomatyczno-konsularnego na czas określony osobie, która spełnia wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 2-5, oddelegowanej lub wyznaczonej, za zgodą dyrektora generalnego służby zagranicznej, w trybie określonym w odrębnych przepisach, do służby zagranicznej - zatrudniając ją na podstawie umowy o pracę i nadając jej odpowiedni stopień dyplomatyczny.

Art. 8. 1. Ustanawia się, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2, następujące stopnie dyplomatyczne w służbie zagranicznej:

1) ambasador tytularny,

2) radca - minister,

3) I radca,

4) radca,

5) I sekretarz,

6) II sekretarz,

7) III sekretarz,

8) attaché.

2. Najniższym stopniem dyplomatycznym jest stopień attaché.

Art. 9. 1. Stopnie dyplomatyczne są jednocześnie stanowiskami pracy, a w placówkach zagranicznych funkcjami, na których członek personelu dyplomatyczno-konsularnego wykonuje czynności służbowe.

2. Zatrudnienie członka personelu dyplomatyczno-konsularnego na stanowisku kierowniczym w służbie zagranicznej, o którym mowa w art. 27 ust. 2 pkt 1, nie powoduje zmiany posiadanego stopnia dyplomatycznego.

Art. 10. 1. Stosunek służbowy oraz wynikające z niego prawa i obowiązki żołnierzy pełniących służbę w placówkach zagranicznych określają odrębne przepisy.

2. Osobom wyznaczonym do wykonywania zadań Ministra Obrony Narodowej w placówce zagranicznej nadaje się stopień dyplomatyczny:

1) attaché obrony (wojskowego, morskiego, lotniczego) albo

2) zastępcy attaché obrony (wojskowego, morskiego, lotniczego).

3. Minister właściwy do spraw zagranicznych i Minister Obrony Narodowej określą, w drodze zarządzenia, szczególne zasady wykonywania obowiązków służbowych przez osoby, o których mowa w ust. 1, a także organizację i funkcjonowanie w placówkach zagranicznych ataszatów obrony, z uwzględnieniem przepisów o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Art. 11. 1. Stopnie dyplomatyczne, z zastrzeżeniem ust. 2, nadaje dyrektor generalny służby zagranicznej.

2. Stopień ambasadora tytularnego, na wniosek dyrektora generalnego służby zagranicznej, nadaje minister właściwy do spraw zagranicznych.

Art. 12. 1. Stopień dyplomatyczny można, z zastrzeżeniem ust. 2, art. 7 ust. 2 oraz art. 18 ust. 1, nadać członkowi służby zagranicznej, który:

1) odbył, z zastrzeżeniem art. 40 ust. 2, aplikację dyplomatyczno-konsularną, o której mowa w art. 38, albo jest urzędnikiem służby cywilnej lub ukończył Krajową Szkołę Administracji Publicznej,

2) złożył egzamin dyplomatyczno-konsularny,

3) zna co najmniej dwa języki obce,

4) posiada tytuł magistra lub równorzędny,

5) wykazuje się odpowiednim stanem zdrowia psychicznego i fizycznego.

2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach członkowi służby zagranicznej niespełniającemu wymagań określonych w ust. 1 pkt 1-4, w związku z wykonywaniem zadań w placówce zagranicznej, można nadać stopień dyplomatyczny na czas niezbędny do wykonywania tych zadań.

3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje badań lekarskich, jakim podlega członek służby zagranicznej ubiegający się o stopień dyplomatyczny,

2) rodzaje dokumentów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 5

- mając na względzie charakter zadań wykonywanych przez członków personelu dyplomatyczno-konsularnego.

Art. 13. 1. Nadanie kolejnego, wyższego stopnia dyplomatycznego członkowi personelu dyplomatyczno-konsularnego następuje stosownie do przebiegu służby, posiadanych kwalifikacji zawodowych i oceny służbowej:

1) na wniosek lub po zasięgnięciu opinii kierującego placówką zagraniczną - w stosunku do członka personelu dyplomatyczno-konsularnego wykonującego zadania w placówce zagranicznej,

2) na wniosek bezpośredniego przełożonego po uzyskaniu pozytywnej oceny służbowej - w stosunku do członków personelu dyplomatyczno-konsularnego, innych niż wymienieni w pkt 1.

2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach członkowi personelu dyplomatyczno-konsularnego, który otrzymał pozytywną ocenę służbową, można nadać wyższy stopień dyplomatyczny na czas określony, nie dłuższy niż rok, z pominięciem kolejności nadawanych stopni i z zawieszeniem na ten czas dotychczasowego stopnia.

Art. 14. 1. Członek personelu dyplomatyczno-konsularnego, przy otrzymaniu po raz pierwszy stopnia dyplomatycznego, składa ślubowanie następującej treści:

"Przyrzekam i zobowiązuję się godnie reprezentować Rzeczpospolitą Polską, dbać o jej interesy i dobre imię, rzetelnie i sumiennie wykonywać powierzone mi obowiązki."

2. Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych i po zasięgnięciu opinii Szefa Służby Cywilnej, określi, w drodze zarządzenia, tryb, formę i ceremoniał nadania stopnia dyplomatycznego oraz składania ślubowania, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając historyczne tradycje i zwyczaje dyplomatyczne.

Art. 15. 1. Przedstawicielstwem dyplomatycznym w innym państwie lub stałym przedstawicielstwem przy organizacji międzynarodowej kieruje ambasador, a do czasu objęcia placówki zagranicznej przez ambasadora - kierownik przedstawicielstwa, którego wyznacza, spośród członków personelu dyplomatyczno-konsularnego, i odwołuje minister właściwy do spraw zagranicznych.

2. Placówką zagraniczną, inną niż wymieniona w ust. 1, kieruje kierownik placówki zagranicznej, którego wyznacza, spośród personelu dyplomatyczno-konsularnego, i odwołuje minister właściwy do spraw zagranicznych na wniosek dyrektora generalnego służby zagranicznej.

Art. 16. Kierujący placówką zagraniczną:

1) jest przełożonym wszystkich członków służby zagranicznej w kierowanej przez niego placówce zagranicznej oraz osób, o których mowa w art. 2 ust. 2,

2) odpowiada przed dyrektorem generalnym służby zagranicznej za prawidłowe gospodarowanie mieniem, przestrzeganie dyscypliny finansów publicznych, przestrzeganie przepisów, w szczególności przepisów prawa pracy oraz przepisów dotyczących tajemnic ustawowo chronionych.

Art. 17. 1. Ambasadora mianuje i odwołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych, zaakceptowany przez Prezesa Rady Ministrów.

2. Ambasador, z zastrzeżeniem art. 16 pkt 2, podlega służbowo ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych.

3. Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych, określi, w drodze zarządzenia, formę i tryb wydawania poleceń ambasadorowi, kierując się zadaniami służby zagranicznej i potrzebami polityki państwa.

Art. 18. 1. Dyrektor generalny nawiązuje z ambasadorem, który przed mianowaniem nie był członkiem służby zagranicznej, stosunek pracy na podstawie powołania, na czas pełnienia funkcji ambasadora, nadając mu, z zastrzeżeniem art. 11 ust. 2, na ten czas stopień dyplomatyczny.

2. Odwołanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ambasadora, o którym mowa w ust. 1, jest równoznaczne z odwołaniem w rozumieniu przepisów prawa pracy.

Art. 19. Ambasador w państwie przyjmującym, w zakresie swoich pełnomocnictw, w szczególności:

1) reprezentuje Rzeczpospolitą Polską,

2) chroni interesy Rzeczypospolitej Polskiej oraz jej obywateli, zgodnie z prawem międzynarodowym i prawem państwa przyjmującego,

3) uczestniczy w czynnościach przedstawicieli organów władzy publicznej w zakresie prowadzonych przez nich negocjacji i podejmowanych działań, zapewnia współdziałanie tych przedstawicieli, dba o zgodność ich czynności z założeniami polskiej polityki zagranicznej, a także udziela im pomocy i współdziała z nimi w zakresie ich zadań w stosunkach z państwem przyjmującym,

4) działa na rzecz promocji Polski, a zwłaszcza polskiej kultury, nauki i gospodarki,

5) udziela pomocy i współdziała w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań przez członków służby zagranicznej oraz innych osób delegowanych do załatwienia określonych spraw w państwie przyjmującym,

6) nadzoruje działalność wszystkich placówek zagranicznych w państwie przyjmującym,

7) prowadzi rokowania z państwem przyjmującym,

8) popiera przyjazne stosunki między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym,

9) zaznajamia się z warunkami, wydarzeniami i działalnością prowadzoną przez państwo przyjmujące i przekazuje właściwym organom władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej informacje na ten temat.

Art. 20. Ambasador przy organizacji międzynarodowej, zwanej dalej "organizacją", w szczególności:

1) reprezentuje Rzeczpospolitą Polską wobec organizacji,

2) utrzymuje łączność między Rzecząpospolitą Polską a organizacją,

3) prowadzi rokowania z organizacją i w ramach organizacji,

4) zaznajamia się z działalnością prowadzoną przez organizację i przekazuje właściwym organom władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej informację na temat jej działalności,

5) zapewnia udział Rzeczypospolitej Polskiej w pracach organizacji,

6) chroni interesy Rzeczypospolitej Polskiej, jej obywateli oraz polskich osób prawnych w stosunkach z organizacją,

7) popiera realizację celów i zasad organizacji przez współpracę z organizacją i w ramach organizacji,

8) uczestniczy, poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz w zakresie przedmiotu działalności organizacji, w czynnościach przedstawicieli organów władzy publicznej w zakresie prowadzonych przez nich negocjacji i podejmowanych działań, zapewnia współdziałanie tych przedstawicieli, dba o zgodność ich czynności z założeniami polskiej polityki zagranicznej, a także udziela im pomocy i współdziała z nimi w zakresie ich zadań w stosunkach z organizacją.

Art. 21. 1. Funkcje konsula wykonuje, wyznaczony przez dyrektora generalnego służby zagranicznej, członek personelu dyplomatyczno-konsularnego, który złożył egzamin konsularny.

2. Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres egzaminu konsularnego oraz sposób jego przeprowadzania, uwzględniając możliwość powtarzania egzaminu, a także sposób powoływania członków komisji egzaminacyjnej oraz wysokość ich wynagrodzenia.

Art. 22. 1. Urzędem konsularnym kieruje konsul albo konsul honorowy, o którym mowa w przepisach określonych w art. 4 pkt 3.

2. Funkcje konsulów oraz tryb postępowania przed konsulem określają przepisy, o których mowa w art. 4 pkt 3.

Art. 23. 1. Placówki zagraniczne podlegają okresowej inspekcji wykonywanej na polecenie dyrektora generalnego służby zagranicznej.

2. (uchylony).

Rozdział 3

Prawa i obowiązki członków służby zagranicznej

Art. 24. 1. Stanowisko w służbie zagranicznej wyznacza i odwołuje ze stanowiska dyrektor generalny służby zagranicznej.

2. Jeżeli wyznaczenie stanowiska pociąga za sobą zmianę miejsca pobytu członka służby zagranicznej, wyznaczenie stanowiska następuje z wyprzedzeniem nie krótszym niż 3 miesiące, chyba że na skrócenie tego okresu członek służby zagranicznej wyraził zgodę lub jeśli za skróceniem okresu przemawiają szczególne potrzeby służby zagranicznej.

Art. 24a. Członek służby zagranicznej może być przeniesiony na stanowisko w komórce organizacyjnej ministerstwa zapewniającej obsługę zadań ministra właściwego do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

Art. 25. Przeniesienia, o których mowa w art. 62 i 63 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, urzędnika służby cywilnej do służby zagranicznej dokonuje dyrektor generalny urzędu w porozumieniu z dyrektorem generalnym służby zagranicznej.

Art. 26. (uchylony).

Art. 27. 1. Wynagrodzenie członków służby zagranicznej składa się z wynagrodzenia określonego dla członków korpusu służby cywilnej, z tym że członkom personelu dyplomatyczno-konsularnego przysługuje dodatek służby zagranicznej z tytułu posiadanego stopnia dyplomatycznego.

2. Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych, po zasięgnięciu opinii Szefa Służby Cywilnej, określi, w drodze rozporządzenia:

1) stanowiska w służbie zagranicznej, w tym stanowiska kierownicze w służbie zagranicznej, z uwzględnieniem porównywalności stanowisk pracy personelu dyplomatyczno-konsularnego ze stanowiskami w służbie cywilnej oraz stanowiska personelu pomocniczego i personelu obsługi - z uwzględnieniem specyfiki zadań wykonywanych na tych stanowiskach,

2) mnożniki do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego członków korpusu służby zagranicznej,

3) mnożniki dodatku służby zagranicznej,

4) mnożniki dodatku z tytułu zajmowania stanowiska kierowniczego w ramach personelu dyplomatyczno-konsularnego

- kierując się specyfiką i charakterem zadań służby zagranicznej.

Art. 28. (uchylony).

Art. 28a. 1. O kierownicze stanowisko w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych, będące wyższym stanowiskiem w służbie cywilnej, może ubiegać się członek personelu dyplomatyczno-konsularnego lub inna osoba spełniająca wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 2-5, którzy spełniają dodatkowo wymagania określone w art. 53 ustawy z dnia 21 listopada o służbie cywilnej.

2. O stanowisko zastępcy dyrektora biura w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych może ubiegać się także członek personelu pomocniczego lub inna osoba spełniająca wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5, którzy spełniają dodatkowo wymagania określone w art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

3. O stanowiska dyrektorów biur do spraw budżetu i finansów, administracyjnych i majątkowych placówek zagranicznych, audytu wewnętrznego, a także informatyki w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych może ubiegać się także członek personelu pomocniczego lub inna osoba spełniająca wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5, którzy spełniają dodatkowo wymagania określone w art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

Art. 28b. Obsadzanie kierowniczych stanowisk w placówkach zagranicznych następuje w trybie określonym w art. 18 ust. 1 albo w art. 24.

Art. 28c. W przypadku osób podejmujących po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej w placówce zagranicznej, umowę o pracę zawiera się na czas określony, nie dłuższy niż 5 lat, z możliwością wcześniejszego rozwiązania stosunku pracy za dwutygodniowym wypowiedzeniem.

Art. 29. 1. Warunki pracy w placówkach zagranicznych powinny zapewniać prawidłowe i godne wykonywanie zadań służby zagranicznej.

2. Członek służby zagranicznej wykonujący obowiązki służbowe w placówce zagranicznej może otrzymać, na swój pisemny wniosek, wynagrodzenie w walucie państwa przyjmującego.

3. Członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej przysługuje dodatek zagraniczny na pokrycie zwiększonych kosztów związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych w placówce zagranicznej, uwzględniający poziom kosztów utrzymania w państwie przyjmującym.

4. Członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej zapewnia się:

1) nieodpłatne korzystanie z lokalu mieszkalnego odpowiedniego do sytuacji rodzinnej członka służby zagranicznej oraz częściowy zwrot kosztów jego eksploatacji,

2) pokrycie kosztów podróży przesiedleniowej, w tym przewozu mienia, oraz, raz na 2 lata, podróży urlopowej do kraju członka służby zagranicznej i członków jego rodziny, a także zwrot kosztów podróży i przewozu w przypadkach szczególnych i losowych,

3) zwrot uzasadnionych, udokumentowanych kosztów leczenia w państwie przyjmującym oraz kosztów leczenia przebywających z nim stale za granicą członków rodziny,

4) zwrot opłat za naukę dzieci ze względu na szczególne warunki państwa przyjmującego, jeżeli nie mają one możliwości uczęszczania do bezpłatnej publicznej szkoły typu podstawowego lub średniego,

5) zasiłek adaptacyjny, na pokrycie kosztów zagospodarowania się w państwie przyjmującym,

6) ryczałt z tytułu używania do celów służbowych samochodów osobowych i motocykli niebędących własnością pracodawcy.

5. Ambasadorowi i konsulowi kierującemu urzędem konsularnym, którego małżonek przebywa wraz z nim na placówce zagranicznej i nie jest zatrudniony na podstawie art. 31 ust. 1, przysługuje dodatek na pokrycie zwiększonych kosztów utrzymania rodziny.

6. Do osób niepełnosprawnych wymagających stałej opieki członka służby zagranicznej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące dzieci członka służby zagranicznej.

Art. 30. Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia:

1) wysokość i szczegółowe zasady przyznawania i wypłaty dodatku zagranicznego,

2) rodzaje, wysokość, tryb i szczegółowe zasady przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 29 ust. 4 i 5

- uwzględniając funkcje dyplomatyczne lub konsularne na placówce, specyfikę państw przyjmujących i kierując się potrzebą zachowania warunków socjalno-bytowych porównywalnych do warunków posiadanych przez członków korpusu dyplomatycznego lub konsularnego innych państw, a także mając na względzie wypadki szczególne, takie jak związane ze zgonami lub innymi wyjątkowymi wydarzeniami rodzinnymi.

Art. 31. 1. Jeżeli wymagają tego szczególne potrzeby służby zagranicznej, małżonkowie oraz osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa oraz w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli mogą być, za zgodą dyrektora generalnego służby zagranicznej, zatrudnione w tej samej placówce zagranicznej, nawet gdyby powstał między nimi stosunek podległości służbowej.

2. Małżonek ambasadora albo konsula kierującego urzędem konsularnym nie może podejmować zatrudnienia poza granicami kraju w czasie pełnienia funkcji przez współmałżonka, z zastrzeżeniem ust. 1.

Art. 32. 1. Jeżeli wymagają tego potrzeby służby zagranicznej, członek służby zagranicznej wykonuje pracę poza normalnymi godzinami pracy, a w wyjątkowych przypadkach także w niedziele i święta, bez prawa do oddzielnego wynagrodzenia i prawa do czasu wolnego w zamian za czas przepracowany.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do członków służby zagranicznej będących kobietami w ciąży oraz do członków służby zagranicznej sprawujących pieczę nad osobami wymagającymi stałej opieki lub opiekujących się dziećmi w wieku do 8 lat, chyba że na taką pracę wyrażą oni zgodę.

3. Członek służby zagranicznej ma prawo do nieprzerwanego 11-godzinnego odpoczynku.

Art. 33. 1. Członek służby zagranicznej wykonujący obowiązki służbowe w placówce zagranicznej, jeżeli wymagają tego szczególne potrzeby służby zagranicznej, obowiązany jest wykonywać polecenia kierującego placówką niezwiązane z pełnioną funkcją.

2. Członek służby zagranicznej wykonujący obowiązki służbowe w placówce zagranicznej, jeżeli wymagają tego potrzeby służby zagranicznej, może być czasowo przeniesiony do innej placówki zagranicznej. Czas tego przeniesienia nie powinien przekraczać 6 miesięcy.

3. Członkowi personelu dyplomatyczno-konsularnego, w przypadku, o którym mowa w ust. 2, jeżeli czas przeniesienia przekracza 3 miesiące, przysługuje wynagrodzenie przewidziane dla stopnia dyplomatycznego lub funkcji dyplomatycznej, na których okresowo wypełnia obowiązki, jeżeli jest ono wyższe od dotychczasowego.

Art. 34. 1. Członkowi personelu dyplomatyczno-konsularnego po 10 latach pozostawania w służbie zagranicznej przysługuje urlop dodatkowy w wymiarze 6 dni roboczych, a po 20 latach - 12 dni roboczych.

2. Członkowi służby zagranicznej w okresie służby w placówce zagranicznej w miejscu o klimacie szczególnie szkodliwym dla zdrowia przysługuje, w okresie służby w tej placówce, urlop dodatkowy w wymiarze 5 dni roboczych rocznie.

3. Minister właściwy do spraw zagranicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz miejsc o klimacie szczególnie szkodliwym dla zdrowia przebywających w nich na placówkach zagranicznych członków służby zagranicznej.

Art. 35. 1. Do urlopu wypoczynkowego członka służby zagranicznej wykonującego obowiązki służbowe w placówce zagranicznej nie wlicza się przypadających w tym okresie dni niebędących dniami pracy w państwie przyjmującym.

2. Członkowi służby zagranicznej, wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej, jeżeli przemawia za tym interes służby zagranicznej, może być, za jego zgodą, udzielony urlop wypoczynkowy łącznie za 2 lata kalendarzowe, zamiast dwóch corocznych urlopów wypoczynkowych.

Art. 36. 1. Członek służby zagranicznej nie może podejmować zatrudnienia lub wykonywać innych zajęć zarobkowych bez pisemnej zgody dyrektora generalnego służby zagranicznej.

2. Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki:

1) ogłaszania przez członków służby zagranicznej prac naukowych i publicystycznych związanych ze stosunkami międzynarodowymi, a także rozpowszechniania w środkach masowego przekazu wiadomości dotyczących takich stosunków lub służby zagranicznej, w tym udzielania wywiadów i ogłaszania prac naukowych,

2) przyjmowania upominków i innych świadczeń o podobnym charakterze

- biorąc pod uwagę interes służby zagranicznej i tradycje w dyplomacji oraz zapewnienie rozwoju intelektualnego i naukowego członków służby zagranicznej.

Art. 37. 1. Członek służby zagranicznej za naruszenie obowiązków służbowych odpowiada dyscyplinarnie na zasadach określonych w przepisach o służbie cywilnej, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

1a. Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec członków służby zagranicznej są:

1) upomnienie,

2) nagana,

3) nagana z ostrzeżeniem,

4) nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres 2 lat do wyższej kategorii zaszeregowania,

5) obniżenie kategorii zaszeregowania,

6) wydalenie z pracy w służbie zagranicznej.

2. W służbie zagranicznej działa rzecznik dyscyplinarny służby zagranicznej, będący rzecznikiem dyscyplinarnym w rozumieniu przepisów o służbie cywilnej.

3. Do ambasadorów, o których mowa w art. 18 ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 114 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

4. W placówce zagranicznej postępowanie wyjaśniające może prowadzić zamiast rzecznika dyscyplinarnego służby zagranicznej członek personelu dyplomatyczno-konsularnego wyznaczony, na wniosek rzecznika, przez dyrektora generalnego służby zagranicznej.

Art. 38. 1. W celu przygotowania do służby zagranicznej osób nieposiadających stopnia dyplomatycznego ustanawia się odbywaną w ministerstwie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych aplikację dyplomatyczno-konsularną, trwającą rok.

2. Program aplikacji dyplomatyczno-konsularnej przygotowuje dyrektor generalny służby zagranicznej po zasięgnięciu opinii Szefa Służby Cywilnej.

3. Przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej dotyczące służby przygotowawczej stosuje się odpowiednio.

Art. 39. 1. Aplikantem dyplomatyczno-konsularnym może zostać osoba, będąca obywatelem polskim, spełniająca wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 3-5.

2. Nabór na aplikację jest otwarty oraz odbywa się w drodze konkursu. Konkurs ma na celu sprawdzenie poziomu wiedzy ogólnej i stopnia znajomości języka obcego u kandydatów oraz ich predyspozycji i przydatności do pracy w służbie zagranicznej, przy czym sprawdzenie wiedzy odbywane jest z zachowaniem zasady anonimowości.

3. Ogłoszenie o konkursie na aplikację zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej dyrektor generalny służby zagranicznej, który konkurs organizuje i przeprowadza.

4. Minister właściwy do spraw zagranicznych określi w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem przeprowadzania testów, w tym testów psychologicznych, treści i formy wniosku o przyjęcie na aplikację dyplomatyczno-konsularną, z możliwością wykorzystania elektronicznych środków przekazu danych.

Art. 40. 1. Aplikację dyplomatyczno-konsularną organizuje i przeprowadza dyrektor generalny służby zagranicznej.

2. Dyrektor generalny służby zagranicznej może skrócić okres aplikacji dyplomatyczno-konsularnej lub zwolnić z obowiązku jej odbywania osobę spełniającą warunki, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3-5, której doświadczenie zawodowe w sferze stosunków zagranicznych gwarantuje fachowe wykonywanie obowiązków członka personelu dyplomatyczno-konsularnego służby zagranicznej.

Art. 41. 1. Aplikacja dyplomatyczno-konsularna kończy się egzaminem dyplomatyczno-konsularnym.

2. Celem egzaminu dyplomatyczno-konsularnego jest sprawdzenie wiedzy, kwalifikacji i posiadania predyspozycji niezbędnych do wykonywania obowiązków członka personelu dyplomatyczno-konsularnego.

3. Absolwent Krajowej Szkoły Administracji Publicznej oraz urzędnik służby cywilnej, spełniający wymogi, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3-5, a także osoba, o której mowa w art. 40 ust. 2, mogą przystąpić do egzaminu dyplomatyczno-konsularnego bez konieczności odbycia aplikacji dyplomatyczno-konsularnej.

4. Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, organizację aplikacji dyplomatyczno-konsularnej, sposób dokumentowania znajomości języków obcych oraz szczegółowe zasady i tryb dopuszczenia do egzaminu dyplomatyczno-konsularnego oraz zakres tego egzaminu, ze szczególnym uwzględnieniem sposobu powoływania członków komisji egzaminacyjnej, wysokości ich wynagrodzenia oraz sposobu przeprowadzania egzaminu dyplomatyczno-konsularnego, z zachowaniem zasady anonimowości przy sprawdzaniu wiedzy i z uwzględnieniem możliwości powtarzania egzaminu.

Rozdział 4

Przepisy szczególne

Art. 42. (uchylony).

Art. 43. 1. Zamówienia publiczne, o wartości od ponad 3.000 euro do 200.000 euro składane przez placówkę zagraniczną na roboty budowlane, dostawy lub usługi wykonywane poza granicami kraju, wymagają uprzedniej zgody dyrektora generalnego służby zagranicznej, która określa również zakres uprawnień kierującego placówką zagraniczną przy udzielaniu zamówienia.

2. (uchylony).

Rozdział 5

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 44. W ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1986 r. Nr 36, poz. 180, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1998 r. Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532 i z 2000 r. Nr 122, poz. 1322) w art. 1 dodaje się § 4 w brzmieniu:

"§ 4. Mężczyzna i kobieta, będący obywatelami polskimi przebywającymi za granicą, mogą zawrzeć małżeństwo przed konsulem lub przed osobą wyznaczoną do wykonywania funkcji konsula."

Art. 45. W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, Nr 98, poz. 1071 i Nr 123, poz. 1353) w art. 47 skreśla się wyrazy "urzędników służby dyplomatyczno-konsularnej oraz".

Art. 46. W ustawie z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 9, poz. 34, z 1997 r. Nr 114, poz. 739, z 1998 r. Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268 i z 2001 r. Nr 42, poz. 475) wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 2 otrzymuje brzmienie:

"Art. 2. 1. Konsulem może być mianowany ten, kto:

1) jest obywatelem polskim i korzysta z pełni praw publicznych,

2) ma pełną zdolność do czynności prawnych,

3) jest nieskazitelnego charakteru oraz ze względu na posiadane kwalifikacje i praktykę zawodową daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków służbowych, zgodnie z prawem i interesami Rzeczypospolitej Polskiej,

4) posiada tytuł magistra lub równorzędny,

5) nie był karany za przestępstwo popełnione z winy umyślnej,

6) spełnia inne wymogi określone w przepisach o pracownikach służby dyplomatyczno-konsularnej.

2. Jeżeli wymagają tego potrzeby służby, wykonywanie funkcji konsula można powierzyć osobie, która nie spełnia wymogów określonych w ust. 1 w pkt 4.";

2) art. 9 otrzymuje brzmienie:

"Art. 9. Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach polskich, odnosi się to, z wyłączeniem przepisów art. 11-13, 16, 23-26, odpowiednio do osób prawnych, instytucji i innych polskich jednostek organizacyjnych.";

3) art. 12 i 13 otrzymują brzmienie:

"Art. 12. 1. Konsul, o ile nie zabrania tego prawo państwa przyjmującego, z urzędu podejmuje przed sądami lub innymi władzami tego państwa czynności niezbędne dla ochrony praw i interesów obywateli polskich, jeżeli z powodu nieobecności lub innej ważnej przyczyny nie mogą oni w odpowiednim czasie bronić swoich praw i interesów ani nie ustanowili pełnomocników. O podjęciu tych czynności konsul zawiadamia niezwłocznie osobę zainteresowaną.

2. Konsul, za zgodą ministra właściwego do spraw zagranicznych i na podstawie udzielonego pełnomocnictwa, może zastępować lub zapewniać zastępstwo obywateli polskich przed sądami i innymi organami państwa przyjmującego w celu ochrony praw i interesów reprezentowanych osób, o ile nie zabrania tego prawo państwa przyjmującego.

3. Przyjęcie pełnomocnictwa konsul może uzależnić od dostarczenia dokumentów oraz wskazania innych dowodów i okoliczności potwierdzających istnienie wymagających ochrony praw i interesów obywatela polskiego, a ponadto od złożenia na piśmie zobowiązania do pokrycia poniesionych kosztów.

Art. 13. Konsul czuwa, aby obywatele polscy zatrzymani, aresztowani lub w inny sposób pozbawieni wolności w państwie przyjmującym mieli zapewnioną ochronę prawną i traktowanie zgodne z prawem tego państwa oraz z prawem i zwyczajami międzynarodowymi. W szczególności może podejmować następujące działania:

1) zwracać się do sądów i innych organów państwa przyjmującego o udzielenie informacji o przyczynach zatrzymania, aresztowania lub pozbawienia wolności w inny sposób, a zwłaszcza o zarzutach stawianych tym obywatelom,

2) odwiedzać tych obywateli oraz porozumiewać się z nimi w inny sposób,

3) na wniosek obywatela ułatwiać mu porozumiewanie się z rodziną i innymi osobami bliskimi.";

4) art. 15 otrzymuje brzmienie:

"Art. 15. Konsul wykonuje czynności dotyczące zabezpieczenia i realizacji spadków lub innych należności przysługujących Skarbowi Państwa.";

5) art. 22 otrzymuje brzmienie:

"Art. 22. Konsul wykonuje czynności konsularne na podstawie upoważnienia ministra właściwego do spraw zagranicznych, a w stosunku do czynności określonych w art. 19 ust. 1-3, art. 20 i 21 upoważnienia ministra właściwego do spraw zagranicznych wydanego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw sprawiedliwości.";

6) w art. 23 w ust. 1:

a) w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem,

b) dodaje się pkt 3 w brzmieniu:

"3) wydaje zastępcze dokumenty podróży obywatelom innych państw oraz udziela wiz uprawniających do wjazdu do innych państw.";

7) art. 25 otrzymuje brzmienie:

"Art. 25. Konsul:

1) wydaje decyzje o przyjęciu oświadczenia w sprawie wyboru i odzyskania obywatelstwa polskiego,

2) wydaje decyzje w sprawie uznania za osobę pochodzenia polskiego w rozumieniu ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. Nr 106, poz. 1118 i z 2001 r. Nr 42, poz. 475),

3) przyjmuje od osób zamieszkałych w okręgu konsularnym podania o nadanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej obywatelstwa polskiego oraz podania o wyrażenie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.";

8) art. 28 otrzymuje brzmienie:

"Art. 28. 1. Konsul wykonuje funkcje w odniesieniu do statków podnoszących polską banderę oraz ich załóg, pasażerów i ładunków, a w szczególności:

1) kontroluje, czy statek jest uprawniony do podnoszenia bandery polskiej, oraz wystawia statkowi, który otrzymał polską przynależność, tymczasowe świadectwo polskiej przynależności statku,

2) przeprowadza inspekcje statku lub występuje z wnioskiem do organu administracji państwa, w którego porcie przebywa statek, o przeprowadzenie inspekcji lub przeglądów statku związanych z przedłużeniem ważności międzynarodowych świadectw,

3) przedłuża termin ważności dokumentów bezpieczeństwa statku i dokumentów dotyczących ochrony środowiska morskiego,

4) wydaje statkom o polskiej przynależności dokumenty przewidziane w odrębnych przepisach oraz przedłuża termin ich ważności,

5) wystawia książeczki żeglarskie oraz przedłuża termin ich ważności,

6) w razie uszkodzenia lub innego wypadku morskiego statku udziela pomocy w organizowaniu akcji ratowniczej oraz podejmuje czynności niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa uratowanych osób, jak również zabezpieczenia ich mienia oraz ładunku i mienia statku, a także interesów armatora polskiego,

7) przyjmuje protesty morskie oraz przesłuchuje kapitana i innych członków załogi, a także pasażerów na okoliczność wypadku morskiego,

8) uczestniczy przy wszelkich czynnościach podejmowanych na statku przez władze państwa przyjmującego związanych z zatrzymaniem, aresztowaniem lub pozbawieniem wolności w inny sposób członka załogi statku względnie pasażera albo zajęcia mienia znajdującego się na statku,

9) zapewnia opiekę i pomoc prawną członkom załogi statku w razie ich zatrzymania, aresztowania lub pozbawienia wolności w inny sposób, a także przy rozpatrywaniu przez sądy i organy administracyjne państwa przyjmującego spraw dotyczących tych osób,

10) udziela pomocy członkom załogi statku pozostałym na lądzie z powodu choroby lub z innych przyczyn oraz umożliwia im powrót do Rzeczypospolitej Polskiej,

11) podejmuje interwencje w razie dyskryminowania przez władze państwa przyjmującego statku lub członków jego załogi.

2. O czynnościach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, konsul powiadamia polską instytucję klasyfikacyjną i urząd morski właściwy dla portu macierzystego statku.

3. Szczegółowy zakres funkcji, o których mowa w ust. 1, określają odrębne przepisy.";

9) art. 30 otrzymuje brzmienie:

"Art. 30. Konsul odmówi wykonania czynności, która byłaby sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego.";

10) dodaje się art. 32a w brzmieniu:

"Art. 32a. Konsul prowadzi, w szczególności w formie zapisu elektronicznego, rejestry spraw, rejestry czynności konsularnych, jak również inne rejestry określone odrębnymi przepisami i przetwarza umieszczone w nich dane osobowe na zasadach określonych w przepisach odrębnych."

Art. 47. W ustawie z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 1998 r. Nr 119, poz. 773, z 1999 r. Nr 45, poz. 437, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 93, poz. 1027 i Nr 110, poz. 1167 oraz z 2001 r. Nr 56, poz. 580, Nr 76, poz. 813 i Nr 113, poz. 1208) w art. 6 w ust. 1:

1) w pkt 7 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem;

2) dodaje się pkt 8 w brzmieniu:

"8) udzielania zamówień o wartości od ponad 3.000 EURO do 200.000 EURO przez placówkę zagraniczną Rzeczypospolitej Polskiej na towary i usługi wykonywane poza granicami kraju, określonych w przepisach o służbie zagranicznej."

Art. 48. W ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych (Dz. U. Nr 156, poz. 777) wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 3 otrzymuje brzmienie:

"Art. 3. Szczegółowy zakres działania i organizację Instytutu określa statut Instytutu nadany, w drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych - z uwzględnieniem organizacji i funkcjonowania służby zagranicznej.";

2) w art. 5 w ust. 2 wyrazy "Ministra Spraw Zagranicznych" zastępuje się wyrazami "ministra właściwego do spraw zagranicznych";

3) w art. 6 w ust. 2 wyrazy "Minister Spraw Zagranicznych" zastępuje się wyrazami "minister właściwy do spraw zagranicznych";

4) w art. 7:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

"2. Oddział zamiejscowy tworzy, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw zagranicznych, na wniosek Dyrektora Instytutu, po zasięgnięciu opinii Rady Instytutu - z uwzględnieniem możliwości zatrudnienia na terenie działania oddziału pracowników o odpowiednich kwalifikacjach.",

b) w ust. 3 wyrazy "Ministra Spraw Zagranicznych" zastępuje się wyrazami "ministra właściwego do spraw zagranicznych";

5) w art. 10 wyrazy "Minister Spraw Zagranicznych" zastępuje się wyrazami "minister właściwy do spraw zagranicznych";

6) w art. 11:

a) wyrazy "Minister Spraw Zagranicznych" zastępuje się wyrazami "Minister właściwy do spraw zagranicznych",

b) wyrazy "Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej" zastępuje się wyrazami "ministrem właściwym do spraw pracy",

c) kropkę zastępuje się myślnikiem i dodaje się wyrazy "kierując się charakterem zadań Instytutu.";

7) w art. 12 wyrazy "Minister Spraw Zagranicznych" zastępuje się wyrazami "minister właściwy do spraw zagranicznych".

Art. 49. W ustawie z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802, Nr 89, poz. 972 i Nr 110, poz. 1189) w art. 190 ⁴ dodaje się § 2a w brzmieniu:

"§ 2a. Warunek, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie dotyczy członków służby zagranicznej."

Art. 50. W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2001 r. Nr 102, poz. 1116 i Nr 111, poz. 1194) w art. 111 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

"1. Wyższą Komisję Dyscyplinarną powołuje Prezes Rady Ministrów.

2. W skład Wyższej Komisji Dyscyplinarnej wchodzi 15 członków powoływanych przez Prezesa Rady Ministrów na okres 6 lat, w tym 12 członków powoływanych na wniosek Szefa Służby Cywilnej spośród urzędników służby cywilnej oraz 3 członków powoływanych przez dyrektora generalnego służby zagranicznej spośród członków personelu dyplomatyczno-konsularnego. Członkowie Wyższej Komisji Dyscyplinarnej pełnią swoje funkcje do czasu powołania ich następców."

Art. 51. W ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. Nr 106, poz. 1118 i z 2001 r. Nr 42, poz. 475) w art. 5 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

"5. Minister właściwy do spraw zagranicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o uznanie za osobę pochodzenia polskiego oraz szczegółowy tryb postępowania w sprawach wydawania przez konsula decyzji o uznaniu za osobę pochodzenia polskiego w rozumieniu ustawy."

Rozdział 6

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 52. Ambasadorowie pełniący swoje funkcje w dniu wejścia ustawy w życie pełnią je na zasadach dotychczasowych do czasu odwołania w trybie określonym w Konstytucji.

Art. 53. 1. Z dniem wejścia ustawy w życie:

1) członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w Ministerstwie Spraw Zagranicznych stają się członkami służby zagranicznej,

2) osoby zatrudnione w placówkach zagranicznych, z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 2 ust. 2, stają się członkami służby zagranicznej,

3) dyrektor generalny w Ministerstwie Spraw Zagranicznych staje się dyrektorem generalnym służby zagranicznej,

4) pracownicy oddelegowani lub wyznaczeni, w trybie określonym w przepisach odrębnych, do pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych lub w placówkach zagranicznych, z dniem wejścia ustawy w życie, stają się członkami personelu dyplomatyczno-konsularnego zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę w służbie zagranicznej; przepisy art. 54 stosuje się odpowiednio.

2. Z dniem wejścia ustawy w życie osoby, o których mowa w ust. 1 i art. 2 ust. 2, wykonują swoje obowiązki na dotychczasowych warunkach.

Art. 54. 1. Osobom zatrudnionym w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i w placówkach zagranicznych, spełniającym wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz znającym przynajmniej jeden język obcy, odpowiednio dyrektor generalny służby zagranicznej lub minister właściwy do spraw zagranicznych, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie, nada, z zastrzeżeniem ust. 4, stopień dyplomatyczny odpowiedni do zajmowanego stanowiska, biorąc pod uwagę stopień służbowy nadany na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 marca 1983 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników służby dyplomatyczno-konsularnej (Dz. U. Nr 20, poz. 90), przy czym osoby, które przed zatrudnieniem w placówce zagranicznej nie były zatrudnione w Ministerstwie Spraw Zagranicznych stopień dyplomatyczny otrzymują na czas określony, do dnia odwołania z placówki zagranicznej.

2. Osoby wykonujące obowiązki służbowe w placówce zagranicznej wykonują je do czasu odwołania z placówki zagranicznej, pełniąc funkcje posiadane w dniu wejścia ustawy w życie.

3. Osobom, które w dniu wejścia w życie ustawy nie posiadają stopnia służbowego nadanego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów, określonego w ust. 1, lub też nie spełniają wymagań określonych w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz nie znają języka obcego, dyrektor generalny służby zagranicznej wyznacza, z zastrzeżeniem ust. 4, stanowisko, przy czym osobom, które przed zatrudnieniem w placówce zagranicznej nie były zatrudnione w Ministerstwie Spraw Zagranicznych - dyrektor generalny służby zagranicznej wyznacza stanowisko na czas określony, do dnia odwołania z placówki zagranicznej.

4. Wyznaczenie stanowiska osobom, które nie spełniają wymogu określonego w art. 12 ust. 1 pkt 3, następuje na okres nie dłuższy niż 5 lat od dnia wejścia ustawy w życie.

Art. 55. W okresie 5 lat od dnia wejścia ustawy w życie określony w art. 12 ust. 1 pkt 1 wymóg odbycia aplikacji dyplomatyczno-konsularnej uważa się za spełniony także w przypadku, gdy doświadczenie zawodowe danej osoby w sferze stosunków zagranicznych gwarantuje fachowe wykonywanie obowiązków członka personelu dyplomatyczno-konsularnego służby zagranicznej.

Art. 56. Prowadzone z udziałem konsula postępowania w sprawach spadkowych, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia ustawy w życie, toczą się według przepisów dotychczasowych.

Art. 57. Minister właściwy do spraw zagranicznych może wyrazić zgodę na utrzymanie zatrudnienia poza granicami kraju przez zatrudnionego w dniu wejścia w życie ustawy małżonka ambasadora albo małżonka konsula kierującego urzędem konsularnym.

Art. 58. Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych, określonych w ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres 2 lat od dnia wejścia ustawy w życie, zachowują moc przepisy rozporządzenia Rady Ministrów, o którym mowa w art. 54 ust. 1, i przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy określonej w art. 4 pkt 4 - w zakresie niesprzecznym z niniejszą ustawą.

Art. 59. Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że art. 42, w zakresie, w jakim dotyczy utworzenia środka specjalnego w celu wsparcia inwestycji i utrzymania placówek zagranicznych, oraz art. 43 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

# data[].attributes.attachment_link.description
Aktualną wersję Ustawy o służbie zagranicznej wraz z aktami powiązanymi można znaleźć w bazie Internetowego Systemu Aktów Prawnych ISAP. Dz.U.2001.128.1403 USTAWA z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej. (Dz. U. z dnia 9 listopada 2001 r.) Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1.

# data[].attributes.body
- czynne prawo legacji - prawo wysyłania przedstawicieli dyplomatycznych
- bierne prawo legacji - prawo przyjmowania przedstawicieli dyplomatycznych
Czynne i bierne prawo legacji posiadają wszystkie państwa,a także Stolica Apostolska.
Nawiązanie i utrzymywanie stosunków dyplomatycznych zależy od zgody zainteresowanych państw.
Zerwanie stosunków dyplomatycznych jest aktem jednostronnym (nie jest wymagana zgoda obu państw) i może być zastosowane jako sankcja wobec państwa naruszającego pokój lub dopuszczającego się aktu agresji.
W 2015 roku Polska utrzymywała stosunki dyplomatyczne ze 190 podmiotami międzynarodowymi (w tym z Suwerennym Wojskowym Zakonem Maltańskim).

# data[].attributes.body
Misja dyplomatyczna - stały organ państwa wysyłającego, mający swoją siedzibę w państwie przyjmującym. W.Góralczyk i S.Sawicki wskazują, że obecnie przez pojęcie misja dyplomatyczna rozumie się całą placówkę dyplomatyczną wraz z członkami misji. Misja reprezentuje państwo wysyłające i współdziała w jego imieniu w ustalaniu ogólnych zasad stosunków z państwem przyjmującym oraz w ich realizowaniu.
Funkcje misji dyplomatycznej są określone w art.3 Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych :

Artykuł 3
1. Funkcje misji dyplomatycznej obejmują między innymi:
a)   reprezentowanie państwa wysyłającego w państwie przyjmującym;
b)   ochronę w państwie przyjmującym interesów państwa wysyłającego i jego obywateli, w granicach ustalonych przez prawo międzynarodowe;
c)   prowadzenie rokowań z rządem państwa przyjmującego;
d)   zaznajamianie się wszelkimi legalnymi sposobami z warunkami panującymi w państwie przyjmującym i z rozwojem zachodzących w nim wydarzeń oraz zdawanie z tego sprawy rządowi państwa wysyłającego;
e)   popieranie przyjaznych stosunków pomiędzy państwem wysyłającym a państwem przyjmującym oraz rozwijanie pomiędzy nimi stosunków gospodarczych, kulturalnych i naukowych.

Misja dyplomatyczna może pełnić funkcję konsularną (art.3 ust.2 Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych).

# data[].attributes.attachment_link.description
Powoływane decyzją ministra spraw zagranicznych Instytuty Polskie są ważnym narzędziem polskiej polityki zagranicznej. Głównym zadaniem sieci Instytutów jest realizacja przesłania polskiej dyplomacji publicznej: dbania o dobre imię Polski i jej nieskazitelny wizerunek, w szczególności poprzez zapewnienie polskiej obecności w przedsięwzięciach międzynarodowych oraz nawiązywanie i utrzymywanie kontaktów z zagranicznymi partnerami z dziedziny kultury, edukacji, nauki i życia społecznego.

# data[].attributes.body
Konwencja Wiedeńska członkami misji nazywa wszystkie osoby zatrudnione w misji dyplomatycznej. Najważniejszą osobą jest szef misji, a pozostałe osoby to personel misji, który dzieli się na :
- personel dyplomatyczny
- personel administracyjno - techniczny
- personel służby misji.
Prywatni służący nie są członkami misji, jeśli nie są pracownikami państwa wysyłającego.

# data[].attributes.body
Art.14 ust.1 Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych

Artykuł 14
1. Szefowie misji dzielą się na trzy klasy, a mianowicie:
a)   ambasadorów i nuncjuszów, akredytowanych przy głowach państw, oraz innych szefów misji równorzędnego stopnia;
b)   posłów, ministrów i internuncjuszów, akredytowanych przy głowach państw;
c)   chargé d'affaires, akredytowanych przy ministrach spraw zagranicznych.

Wyróżnia się :
- charges d'affaires en pied - są to stali szefowie misji
- charges d'affaires ad interim - są to pracownicy misji, którzy chwilowo nią kierują w czasie nieobecności lub choroby szefa misji

Zasadę pierwszeństwa (precedencji, fr. preseance )uregulował Regulamin Wiedeński z 1815 r. Jak pisze J. Sutor w "Prawie dyplomatycznym i konsularnym"  :

Obecnie jedynym kryterium ustalania pierwszeństwa między szefami misji w obrębie każdej klasy jest moment oficjalnego objęcia funkcji w państwie przyjmującym, czyli w przypadku ambasadora i posła od dnia i godziny złożenia listów uwierzytelniających, a w przypadku stałego charges d'affaires - od daty złożenia listów wprowadzających.

Od tej reguły istnieje wyjątek : w niektórych państwach katolickich ( w tym w Polsce) pierwszeństwo tradycyjnie przysługuje przedstawicielom papieża (nuncjuszom).

Źródło : Julian Sutor, Prawo dyplomatyczne i konsularne

# data[].attributes.body
Według W.Góralczyka i S.Sawickiego termin korpus dyplomatyczny występuje w dwóch znaczeniach. W  pierwszym, węższym oznacza szefów misji dyplomatycznych akredytowanych w danym państwie. W drugim, szerszym znaczeniu korpus dyplomatyczny obejmuje także członków personelu dyplomatycznego oraz członków ich rodzin. W skład korpusu nie wchodzi personel administracyjno - techniczny i personel służby misji.
Na czele korpusu stoi dziekan, którym jest ambasador z najdłuższym stażem lub nuncjusz apostolski.
Dziekan pełni obowiązki ceremonialne, uczestniczy w oficjalnych uroczystościach, składa w imieniu korpusu życzenia głowie państwa z okazji święta narodowego, może interweniować u władz miejscowych, gdy np. sytuacja członków korpusu ulegnie znacznemu pogorszeniu.
Obecnym dziekanem korpusu dyplomatycznego w Polsce jest nuncjusz apostolski - abp Salvatore Pennacchio.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
| Spotkanie Noworoczne Pary Prezydenckiej z Korpusem Dyplomatycznym Wpis do ,,Księgi z Okazji Stulecia Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej" przez obecnych na spotkaniu członków Korpusu Dyplomatycznego Spotkanie Noworoczne Pary Prezydenckiej z Korpusem Dyplomatycznym
Ekscelencjo Księże Arcybiskupie, Dziekanie Korpusu Dyplomatycznego, Wielce Szanowny Panie Marszałku, Ekscelencje, Państwo Ambasadorowie, Członkowie Korpusu Dyplomatycznego Ekscelencje Księża Biskupi, Przedstawiciele Kościołów i Wyznań, Szanowni Panowie Generałowie, Szanowni Państwo Ministrowie, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście!
Jest mi niezmiernie miło powitać Państwa na wspólnym noworocznym spotkaniu korpusu dyplomatycznego. Wstępując w nowy 2018 rok, wszyscy mamy świadomość wielu wyzwań stojących przed społecznością międzynarodową. Wierzę jednak, że dzięki współpracy opartej na zaufaniu i dobrej woli dla wielu z tych wyzwań znajdziemy konstruktywne rozwiązania.

Inne wersje językowe do pobrania na dole strony.

Rok 2018 to rok wyjątkowy - rok, kiedy obchodzimy w Polsce 100-lecie odzyskania niepodległości. Po 123 latach zaborów, dzięki odwadze polskiego żołnierza, a także przezorności i dalekowzroczności polityków i dyplomatów, mających silne wsparcie ze strony narodu zjednoczonego wokół celu - odzyskania niepodległości, mając sojuszników naszej sprawy w Europie i za oceanem, udało nam się wykorzystać dogodny moment historyczny i Polska znów była wolna i suwerenna. Znów mogliśmy sami decydować o swoim losie i budować własne państwo.

Rok 1918, rok odzyskania przez moją Ojczyznę niepodległości, niósł ze sobą także i ważne przesłanie międzynarodowe. Z tej racji można go nazwać rokiem triumfu wolności i suwerenności w Europie Środkowej. Co prawda przez kolejne sto lat, jakie od tego momentu minęły, granice państwowe w naszym regionie wielokrotnie ulegały zmianom, różne były koleje losu poszczególnych państw i narodów, a także różne mocarstwa starały się tu bezskutecznie utrwalić swoją dominację poprzez wojny i narzucone reżimy, to jednak dzisiejszy charakter Europy Środkowej, jako mozaiki państw narodowych między Bałtykiem, Adriatykiem i Morzem Czarnym, jest w dużej mierze dziedzictwem właśnie roku 1918 i ówczesnego triumfu wolności i samostanowienia.

Chciałbym, żeby w sferze międzynarodowej wybrzmiało przesłanie 100-lecia odzyskania niepodległości: niepodległa Polska jest wartościową częścią Europy Środkowej, a suwerenna i dostatnia Europa Środkowa jest wartościową częścią wspólnej Europy i świata. Europa traci, gdy jest poddana koncertowi mocarstw albo zewnętrznej dominacji, a zyskuje pokój i warunki do rozwoju gospodarczego, jeśli potrafi czerpać z bogactwa wszystkich swoich narodów i państw. Dlatego chciałbym, żeby dyskusja o przyszłości wspólnej Europy, która z pewnością nabierze wigoru w 2018 roku, za punkt wyjścia obrała polskie i środkowoeuropejskie doświadczenie i płynącą z niego mądrość.

Chcemy, aby nasza część Europy wysłała pozytywny sygnał i dała trwały wkład do debaty o przyszłości Unii Europejskiej i wspólnego europejskiego rynku. Ma to znaczenie nie tylko dla unowocześnienia naszych, środkowoeuropejskich gospodarek i poprawy warunków życia naszych społeczeństw. Przede wszystkim ten głos jest dziś potrzebny całej Unii i sferze euroatlantyckiej. W moim przekonaniu nasza wspólnota stoi bowiem przed trzema zasadniczymi zagrożeniami: po pierwsze krótkookresowej dekompozycji, po drugie średniookresowej politycznej dezintegracji, a po trzecie długookresowej strategicznej degradacji globalnej pozycji UE.

Procesy te, rozciągnięte w czasie i przestrzeni, występują obecnie z różnym natężeniem. Już dziś mierzymy się z zagrożeniem dekompozycji UE, choćby poprzez projekt UE dwóch prędkości, czy jej polityczną dezintegracją, której wyrazem jest Brexit. W niedalekiej przyszłości oznacza to rosnące prawdopodobieństwo degradacji pozycji UE w sferze globalnej. Jako region Europy Środkowej, jako cała Unia Europejska czy wreszcie, jako wspólnota euroatlantycka, nie możemy do tego dopuścić, jeśli chcemy, by Europa rozwijała się harmonijnie. Jestem przekonany, że już dziś potrzebujemy zdecydowanch odpowiedzi na te zagrożenia. Potrzebujemy mądrej i roztropnej reintegracji.

Jej początkiem powinno stać się wzmocnienie rynku europejskiego z jego czterema podstawowymi swobodami. Istotnym krokiem ku temu jest lepsza integracja infrastrukturalna i gospodarcza w Europie na osi Północ-Południe, także w oparciu o takie instrumenty jak Inicjatywa Trójmorza. Musimy odbudować zachwianą równowagę gospodarczą, społeczną, infrastrukturalną i polityczną UE. Podziały między Północą i Południem, Wschodem i Zachodem, centrum i peryferiami muszą zostać zasypane.

Reintegracja UE powinna przebiegać na podstawie zasad jedności, solidarności i równości wszystkich państw członkowskich Unii. Silna Wspólnota wymaga też redefinicji globalnej pozycji Europy, która musi uwzględniać efektywne rozwiązywanie wyzwań takich jak kryzys migracyjny czy niestabilność walutowa euro.

Aby to osiągnąć, Unia Europejska potrzebuje zdolności do wewnętrznego kompromisu i pragmatycznych działań. Ale przede wszystkim wymaga przywrócenia właściwej hierarchii wartości w życiu społecznym. Nie ideologicznych i politycznych zaklęć, ale prawdziwych wartości, na których ufundowana jest wielowiekowa europejska tożsamość. Europa nie jest dziełem dzisiejszych polityków, jest nam powierzona przez pokolenia narodów europejskich, które tworzyły jej trudną, ale fascynującą historię. Kto myśli, że ma monopol na określenie, czym ma być Europa bez pytania o zdanie innych i uwzględniania ich racji ten jest uzurpatorem idei europejskiej, a nie jej reformatorem.

Europa jest i powinna być silna wolą swoich narodów, a instytucje wspólnotowe powinny tej woli służyć. Jeśli odwrócimy tę hierarchię i postawimy instytucje ponad narodami, to zburzymy właściwy porządek rzeczy. Efektem takiej aberracji jest odchodzenie społeczeństw od idei wspólnej Europy, które można łatwo dostrzec w całym cyklu wyborów, jakie miały miejsce w starych państwach Unii w 2017 roku. Instytucje Unii Europejskiej powinny wziąć na siebie swoją cząstkę odpowiedzialności za to społeczne rozczarowanie wobec integracji i dokonać analizy popełnionych błędów. Zadaniem instytucji wspólnotowych jest harmonijna polityka europejska, a nie piętnowanie, dzielenie i antagonizowanie narodów europejskich.

Uważam, że debata o przyszłości wspólnoty europejskiej powinna uwzględniać także dyskusję o otwarciu na nowe kraje członkowskie. Jeśli jeden kraj opuszcza Unię, to powinniśmy być gotowi, aby nowe państwa do niej wstępowały. Unia Europejska nie może być wspólnotą coraz mniejszej liczby państw albo Unią wykluczającą niektóre kraje członkowskie z procesu podejmowania decyzji. Dlatego Polska będzie konsekwentnie działać na rzecz jedności europejskiej bez podziału na lepszych i gorszych, bez reglamentowania prawa głosu. Będziemy konsekwentnie oczekiwać od Unii tego, co traktaty nazywają „lojalną współpracą państw członkowskich" oraz bronić zasady pomocniczości w relacjach z instytucjami wspólnotowymi.

To prawda, że jesteśmy w Unii wspólnotą konkurencji, a każdy ma prawo dbać o swój interes. Nie zapominajmy jednak, że w pierwszej kolejności jesteśmy wspólnotą lojalności i pomocniczości. Lojalna współpraca to znaczy: solidarność europejska, wolny rynek bez protekcjonizmu, solidarność budżetowa, równe prawa i proporcjonalne obowiązki. Ale przede wszystkim lojalna współpraca wymaga, aby żadne państwo nie wykorzystywało instrumentów polityki europejskiej przeciwko innemu krajowi członkowskiemu i jego bezpieczeństwu, na przykład bezpieczeństwu energetycznemu.

Musimy pokazać, że Unia Europejska jako projekt polityczny ma przyszłość. W tym duchu, działając na rzecz wspólnego interesu, rozpoczęliśmy w naszym regionie pogłębioną współpracę w ramach Inicjatywy Trójmorza. Zależy nam bowiem tak na jedności Unii Europejskiej, jak i na sile oraz podmiotowości Europy Środkowej. Te dwa parametry - zjednoczona, niepodzielna Unia, a w niej dynamicznie rozwijająca się Europa Środkowa są nieodzowne i współzależne. Zaburzenie efektywnego funkcjonowania jednego z nich z pewnością utrudni działanie drugiego.

W tym kontekście kluczowe znaczenie ma spójna, gęsta sieć komunikacji transportowej na osi Północ-Południe. Drogi, koleje, porty morskie i lotnicze, żegluga śródlądowa to składniki jednolitego rynku europejskiego. To realne narzędzia zbliżania społeczeństw, tworzenia miejsc pracy i poprawy możliwości działalności biznesowej. Równolegle konieczne jest wzmocnienie bezpieczeństwa energetycznego poprzez stworzenie wolnego rynku gazu w regionie środkowoeuropejskim, odpornego na szantaż energetyczny. I to jest sedno Inicjatywy Trójmorza.
Ekscelencje, Szanowni Państwo,
Rok 2018 to nie tylko rok 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę, ale także rok ważnych wyzwań dla bezpieczeństwa świata. Dawne konflikty nie wygasają, a niestety pojawiają się nowe. Polityka dialogu z trudem powstrzymuje politykę agresji i konfrontacji. Tym większą czujemy odpowiedzialność rozpoczynając nasze 2-letnie członkostwo w Radzie Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych. Nasza decyzja o ubieganiu się o miejsce w tym najważniejszym z punktu widzenia bezpieczeństwa świata forum wynikała z głębokiej troski o sprawiedliwość i pokój w polityce międzynarodowej. Hasło naszej kampanii brzmiało „Solidarność - Odpowiedzialność - Zaangażowanie". To właśnie te wartości będziemy promować podczas prac Rady Bezpieczeństwa i wokół nich kształtować się będą priorytety naszego zaangażowania.

Po pierwsze: solidarność. Ta idea, tak bliska Polsce i Polakom, to przecież nic innego jak wspólnota działania podyktowana wspólnotą interesów. Solidarność w ujęciu globalnym wyrażana jest poprzez przestrzeganie prawa międzynarodowego. Chodzi o prowadzenie takiej polityki, która oparta jest na sile prawa, a nie na prawie siły. Takiej polityki, która szanuje podstawowe zasady prawa międzynarodowego, tj. suwerenność i integralność terytorialną państw.

Po drugie: odpowiedzialność. Naszym priorytetem w Radzie Bezpieczeństwa będą także działania na rzecz wzmocnienia istniejących mechanizmów zapobiegania konfliktom, pokojowego rozwiązywania sporów oraz mediacji. Będziemy również wspierać inicjatywy zwiększające efektywność operacji pokojowych ONZ. Z uwagi na współzależność współczesnego świata, w którym konflikty na pozór lokalne stają się coraz częściej wyzwaniami globalnymi, wspólnota międzynarodowa musi dysponować realnymi narzędziami, aby skutecznie reagować w miejscu ich powstawania.

Po trzecie wreszcie: zaangażowanie. Polska konsekwentnie stoi na stanowisku, że zagrożenia dla bezpieczeństwa i pokoju współczesnego świata należy pojmować w sposób wielowymiarowy. Mam tu na myśli m.in. wojny hybrydowe, terroryzm, cyberprzestępczość czy też zmiany klimatyczne - zjawiska, które często wykraczają poza przedmiot prac Rady Bezpieczeństwa, a z pewnością wymagają większego zaangażowania społeczności międzynarodowej. Ostatnie zagadnienie będzie tematem planowanej na jesień tego roku konferencji klimatycznej COP24, która odbędzie się w Katowicach.
Ekscelencje, Szanowni Państwo,
W tym roku będzie miał miejsce również kolejny szczyt NATO. Chciałbym, żeby odniósł on sukces porównywalny z rezultatami szczytu warszawskiego z 2016 roku, tzn. aby był decyzyjny i sprawczy, a więc kontynuował proces zwiększania zdolności obronnych i odstraszania Sojuszu. Jednocześnie liczę, że będziemy w stanie podjąć dalsze kroki w realizacji strategii 360°. Bezpieczeństwo Sojuszu jest niepodzielne, niezależnie z którego kierunku przychodzą zagrożenia i jaki jest ich charakter. W celu koordynacji wysiłków zmierzających do dalszego wzmacniania bezpieczeństwa całego Sojuszu zaplanowaliśmy tuż przed brukselskim szczytem spotkanie przywódców w formacie tzw. bukaresztańskiej dziewiątki, które odbędzie się w Warszawie.

Wyznajemy zasadę, że każdy powinien wnosić do NATO odpowiedni wkład w rozwój naszych wspólnych, sojuszniczych zdolności obronnych. Ma to kluczowe znaczenie dla utrzymania w dobrej kondycji więzi transatlantyckich, które są istotne dla naszego bezpieczeństwa. Zależy nam na kontynuacji militarnej obecności wojsk sojuszniczych na wschodniej flance, jako realnego wzmocnienia naszego potencjału odstraszania i obrony.

W tym miejscy chciałbym z satysfakcją podkreślić, że w poprzednim roku powitaliśmy na terenie Polski wojska sojusznicze w ramach współpracy dwustronnej i w ramach realizacji decyzji podjętych podczas warszawskiego szczytu NATO. Obecność wojsk sojuszniczych w Polsce to najbardziej czytelny znak rzeczywistej solidarności sojuszniczej. Przedstawicielom państw, których żołnierze przebywają na terytorium Polski chciałbym za tę obecność bardzo serdecznie podziękować. Jednocześnie chcę podkreślić, że Polska także realizuje zadania wynikające z tej sojuszniczej solidarności. Będziemy kontynuować nasze misje wojskowe za granicą w ramach kontyngentów NATO i chcemy aktywnie powrócić do uczestnictwa w operacjach pokojowych ONZ.

Jednocześnie cieszy dobry prognostyk, jakim niewątpliwie jest zawiązanie stałej współpracy strukturalnej w zakresie obronności PESCO wśród państw członkowskich Unii Europejskiej. Liczymy, że współpraca ta będzie w równym stopniu służyć wszystkim członkom wspólnoty, a jej charakter nie będzie w żadnym stopniu kolidował z rozwojem zdolności obrony kolektywnej w ramach NATO.
Ekscelencje, Szanowni Państwo,
Współczesne relacje międzynarodowe to nie tylko relacje polityczne. Ich ważną treść stanowi także dyplomacja ekonomiczna. W zeszłym roku odbyłem szereg bardzo udanych misji gospodarczych na czterech kontynentach. Przyniosły one wymierne korzyści dla rozwoju polskich kontaktów gospodarczych. Chcę kontynuować realizację tego zadania także w roku 2018, zarówno podczas podejmowania przywódców partnerskich krajów w Polsce, jak i w trakcie moich wizyt zagranicznych.

Polska gospodarka rozwija się dynamicznie, a polskie firmy coraz odważniej wchodzą na rynki zagraniczne, w tym rynki pozaunijne. Jestem przekonany, że proces ekspansji polskich firm będzie kontynuowany w najbliższej przyszłości, a nawet będzie przyspieszał. Dlatego zachęcam Państwa do podejmowania działań służących zacieśnianiu powiązań między polskimi przedsiębiorcami a firmami i przedsiębiorcami z Państwa krajów.

Chcemy aktywnie i we współpracy z naszymi zagranicznymi partnerami budować gospodarkę XXI wieku. Taką, która będzie innowacyjna oraz konkurencyjna, a także będzie promować równe traktowanie wszystkich stron. Mam świadomość, że dla realizacji tego ambitnego celu potrzebujemy partnerów na wszystkich kontynentach.
Szanowni Państwo, Ekscelencje, Dostojni Goście,
100-lecie odzyskania niepodległości to święto 60 milionów Polaków mieszkających na całym świecie. Polonia stanowi największy atut polskiej polityki zagranicznej. Jestem dumny, że Polacy mieszkający za granicą aktywnie manifestują przywiązanie do swojej ojczyzny, do polskiego języka i do polskiej kultury. Cieszę się również, że z sukcesem uczestniczą w życiu społecznym, kulturalnym i gospodarczym, a także i politycznym krajów, które wybrali na swoją drugą ojczyznę, przyczyniając się tym samym do ich rozwoju. Polonia stanowi bez wątpienia piękną i niezwykle wartościową wizytówkę Polski.

Jest moim marzeniem, żebyśmy jako Polacy poczuli się w roku 100-lecia odzyskania niepodległości wspólnotą, zarówno tu w kraju, jak i w tych wszystkich miejscach, gdzie żyją moi rodacy. Dlatego liczę na życzliwe wsparcie ze strony Państwa krajów dla inicjatyw mających uświetnić rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. Jako Prezydent RP planuję odwiedzić w ciągu tego roku kilka ważnych polskich ośrodków za granicą, aby wspólnie z moimi rodakami świętować wolność i niepodległość.

Na koniec, korzystając z okazji, pragnę życzyć nam wszystkim sukcesów w rozwijaniu i umacnianiu relacji politycznych, gospodarczych
i kulturalnych między naszymi państwami, a wszystkim krajom, które przed stu laty odzyskały lub uzyskały niepodległość z całego serca życzę powodzenia w umacnianiu wolności i państwowości.

Wszystkiego dobrego! Szczęśliwego Nowego Roku!

# data[].attributes.attachment_link.title
Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej / Aktualności / Wypowiedzi Prezydenta RP / Wystąpienia / Wystąpienie Prezydenta RP na spotkaniu noworocznym z Korpusem Dyplomatycznym PL/ENG

# data[].attributes.attachment_link.description
Spotkanie Noworoczne Pary Prezydenckiej z Korpusem Dyplomatycznym Wpis do ,,Księgi z Okazji Stulecia Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej" przez obecnych na spotkaniu członków Korpusu Dyplomatycznego Spotkanie Noworoczne Pary Prezydenckiej z Korpusem Dyplomatycznym Ekscelencjo Księże Arcybiskupie, Dziekanie Korpusu Dyplomatycznego, Wielce Szanowny Panie Marszałku, Ekscelencje, Państwo Ambasadorowie, Członkowie Korpusu Dyplomatycznego Ekscelencje Księża Biskupi, Przedstawiciele Kościołów i Wyznań, Szanowni Panowie Generałowie, Szanowni Państwo Ministrowie, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kilka dni po złożeniu listów uwierzytelniających, w Nuncjaturze Apostolskiej odbyło się pierwsze spotkanie Nuncjusza Apostolskiego z Korpusem Dyplomatycznym. Zgodnie z obowiązującą w Polsce tradycją, każdorazowy Nuncjusz Apostolski pełni funkcję Dziekana Korpusu Dyplomatycznego.

# data[].attributes.attachment_link.title
Spotkanie z Korpusem Dyplomatycznym | Nuncjatura Apostolska w Polsce

# data[].attributes.attachment_link.description
Kilka dni po złożeniu listów uwierzytelniających, w Nuncjaturze Apostolskiej odbyło się pierwsze spotkanie Nuncjusza Apostolskiego z Korpusem Dyplomatycznym. Zgodnie z obowiązującą w Polsce tradycją, każdorazowy Nuncjusz Apostolski pełni funkcję Dziekana Korpusu Dyplomatycznego.

# data[].attributes.body
Personel misji dzieli się na trzy grupy :
- personel dyplomatyczny - ma najbardziej uprzywilejowaną sytuację prawną, jego członkowie korzystają z pełnych przywilejów i immunitetów dyplomatycznych
- personel administracyjno - techniczny - również korzysta z pełnych przywilejów i immunitetów
- personel służby misji - korzysta z ograniczonych przywilejów i immunitetów.
W Polsce personel dyplomatyczny jest określony w ustawie o służbie zagranicznej z 2001 r.

Art. 8.
1. Ustanawia się, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2, następujące stopnie dyplomatyczne w służbie zagranicznej: 1) ambasador tytularny; 2) radca – minister; 3) I radca; 4) radca; 5) I sekretarz; 6) II sekretarz; 7) III sekretarz; 8) attaché.
2. Najniższym stopniem dyplomatycznym jest stopień attaché.

W.Góralczyk i S.Sawicki piszą, że mianowanie szefa misji i członków personelu należy w zasadzie do państwa wysyłającego, jednak państwo przyjmujące może się sprzeciwić mianowaniu pewnych osób lub kategorii osób.
Największe ograniczenia dotyczą mianowania szefów misji. Przed jego mianowaniem państwo wysyłające powinno się upewnić w drodze poufnej, czy ta osoba będzie traktowana jako persona grata ( czy będzie mile widziana).
Wyrażenie zgody państwa przyjmującego na proponowaną osobę nazywa się

agrément.

Konwencja wiedeńska o stosunkach dyplomatycznych :

Artykuł 4

1. Państwo wysyłające powinno się upewnić, że osoba, którą zamierza akredytować jako szefa misji w państwie przyjmującym, otrzymała agrément tego państwa.
2. Państwo przyjmujące nie jest zobowiązane do podania państwu wysyłającemu przyczyn odmowy agrément.

Jedna osoba może być akredytowana jako szef misji w kilku państwach.
Zakończenie funkcji członka misji może nastąpić :
- z inicjatywy samego przedstawiciela dyplomatycznego,
- z woli państwa wysyłającego,
- z woli państwa przyjmującego ( uznanie obcego dyplomaty za persona non grata),
- na skutek wypadków losowych lub powstania okoliczności zewnętrznych uniemożliwiających dalsze istnienie obrotu dyplomatycznego.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
- Polska podjęła decyzję o uznaniu persona non grata czterech rosyjskich dyplomatów w Rzeczpospolitej. Decyzja ta została przekazana rosyjskiemu ambasadorowi o godz. 12 - powiedział minister spraw zagranicznych Jacek Czaputowicz.

Jak powiedział minister spraw zagranicznych Jacek Czaputowicz, decyzja o wydaleniu rosyjskich dyplomatów była konsultowana z premierem Mateuszem Morawieckim i partnerami zagranicznymi. Czterech Rosjan musi opuścić Polskę do 3 kwietnia, godz. 24. Dodał też, że osoby, które muszą wyjechać z Polski mogły dopuścić się szpiegostwa.

- Jest to wyraz solidarności z Wielką Brytanią, która stała się adresatem bezprecedensowego ataku, którym było użycie broni chemicznej wobec obywateli kraju - powiedział szef MSZ. - Otrucie Siergieja Skripala jest kolejnym elementem w całym cyklu działań Rosji, który ma burzyć porządek międzynarodowy oraz poczucie bezpieczeństwa - dodał.

Minister spraw zagranicznych stwierdził, że w reakcji na decyzję Polski należy oczekiwać podobnych działań ze strony Rosji.

Podobną decyzję podjęły też inne państwa. USA zdecydowały o wydaleniu 60 rosyjskich dyplomatów. W gronie solidaryzujących z Wielką Brytanią są m.in Francja, Niemcy, Litwa, Łotwa, Czechy, Ukraina, Włochy, Dania czy Holandia. Jak poinformowała agencja RIA Nowosti, że Rosja najbliższych dniach odpowie symetrycznie na decyzje wobec rosyjskich dyplomatów.

Przewodniczący Rady Europejskiej Donald Tusk poinformował, że na wydalenie dyplomatów zdecydowało się 14 państw UE i nie wykluczył dalszych kroków.

Wydalenie rosyjskich dyplomatów z Wielkiej Brytanii

Kilka dni temu w ramach sankcji Brytyjczycy nakazali 23 rosyjskim dyplomatom opuszczenie kraju. Rząd Theresy May zapowiedział też, że na Mistrzostwach Świata w Rosji nie pojawi się nikt z rodziny królewskiej. Na decyzję Wielkiej Brytanii zareagowała Rosja, która zdecydowała o wydaleniu 23 brytyjskich dyplomatów.

Już wcześniej pojawiały się nieoficjalne doniesienia o wydaleniu z Polski oraz innych państw rosyjskich dyplomatów.

Otrucie Siergieja Skripala

Do wydalenia rosyjskich dyplomatów z Wielkiej Brytanii doszło po otruciu na początku marca Siergieja Skripala i towarzyszącej mu 33-letniej córki. Policja potwierdziła, że była to próba morderstwa. Rosjanin i jego córka zostali otruci przy użyciu środka paralityczno-drgawkowego "Nowiczok".

Siergiej Skripal to były rosyjski pułkownik wywiadu wojskowego. Został skazany w Rosji w 2006 roku za szpiegostwo na 13 lat więzienia. Już w latach 90. XX w. miał przekazywać brytyjskiemu wywiadowi informacje na temat działań szpiegowskich Moskwy w krajach zachodnich. Ujawnił m.in. tożsamość rosyjskich agentów. Siergiej Skripal przeniósł się do Wielkiej Brytanii po tym, jak w 2010 r. w ramach wymiany szpiegów opuścił Rosję. Była to największa taka akcja pomiędzy USA a Rosją od czasu zakończenia Zimnej Wojny.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jacek Czaputowicz: czterech rosyjskich dyplomatów uznanych persona non grata

# data[].attributes.attachment_link.description
Polska podjęła decyzję o uznaniu persona non grata czterech rosyjskich dyplomatów w Rzeczpospolitej. Decyzja ta została przekazana rosyjskiemu ambasadorowi o godz. 12 - powiedział minister spraw zagranicznych Jacek Czaputowicz. Jak powiedział minister spraw zagranicznych Jacek Czaputowicz, decyzja o wydaleniu rosyjskich dyplomatów była konsultowana z premierem Mateuszem Morawieckim i partnerami zagranicznymi.

# data[].attributes.headline
8) Przywileje i immunitety dyplomatyczne

# data[].attributes.subject
8) Przywileje i immunitety dyplomatyczne

# data[].attributes.body
M. Gąsiorowski uważa, że immunitet ma charakter negatywny i oznacza uwolnienie się od czegoś, czemu inni podlegają, a przywilej ma charakter pozytywny i oznacza prawo korzystania z czegoś, co innym nie przysługuje.
K. Libera uważał, że :

przywilej to zdolność prawna robienia lub domagania się tego, do czego inni nie mają prawa; immunitet to zdolność prawna nierobienia tego, do czego inni są zobowiązani.

Uzasadnienie przyznawania przywilejów i immunitetów dyplomatom : nie mogliby oni należycie wywiązywać się ze swoich zadań, gdyby byli poddani prawu i jurysdykcji państwa pobytu i w ten sposób poddani jego woli.

Źródło : Tomasz Kamiński, Katarzyna Myszona - Kostrzewa, Stefan Sawicki, Prawo międzynarodowe publiczne w pytaniach i odpowiedziach

# data[].attributes.headline
9) Zakres przedmiotowy( przywilejów i immunitetów dyplomatycznych

# data[].attributes.subject
9) Zakres przedmiotowy( przywilejów i immunitetów dyplomatycznych

# data[].attributes.body
Konwencja wiedeńska o stosunkach dyplomatycznych zapewnia członkom personelu dyplomatycznego, personelu administracyjno - technicznego i członkom ich rodzin, pozostających z nimi we wspólnocie domowej, nietykalność osobistą.

Artykuł 29
Osoba przedstawiciela dyplomatycznego jest nietykalna. Nie podlega on aresztowaniu ani zatrzymaniu w żadnej formie. Państwo przyjmujące będzie traktować go z należytym szacunkiem i przedsięweźmie wszelkie odpowiednie kroki, aby zapobiec wszelkiemu zamachowi na jego osobę, wolność lub godność.

Artykuł 37
1. Członkowie rodziny przedstawiciela dyplomatycznego pozostający z nim we wspólnocie domowej, o ile nie są obywatelami państwa przyjmującego, korzystają z przywilejów i immunitetów wymienionych w artykułach 29-36.
2. Członkowie personelu administracyjnego i technicznego misji, łącznie z członkami ich rodzin pozostającymi z nimi we wspólnocie domowej, o ile nie są obywatelami państwa przyjmującego lub nie mają tam stałego miejsca zamieszkania, korzystają z przywilejów i immunitetów wymienionych w artykułach 29-35, z tym jednak że immunitet od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej państwa przyjmującego, wymieniony w ustępie 1 artykułu 31, nie stosuje się do czynności dokonanych poza pełnieniem ich obowiązków służbowych. Korzystają oni również z przywilejów i immunitetów wymienionych w ustępie 1 artykułu 36 w odniesieniu do przedmiotów wwiezionych w okresie pierwszego urządzania się.

Immunitet jurysdykcyjny :
- w sprawach karnych - obejmuje wszelkie stadia postępowania; władze śledcze nie mogą osoby korzystającej z immunitetu przesłuchiwać, zatrzymać ani przeprowadzać rewizji osobistej, a sąd powinien z urzędu stwierdzić swoją niewłaściwość i sprawę umorzyć
- w sprawach cywilnych - immunitet jest zasadniczo pełny, ale Konwencja wiedeńska przewiduje 3 wyjątki ( art.31 ust.1) :

Korzysta on również z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej tegoż państwa, z wyjątkiem:
a)   powództw z zakresu prawa rzeczowego dotyczących prywatnego mienia nieruchomego położonego na terytorium państwa przyjmującego, chyba że posiada on je w imieniu państwa wysyłającego dla celów misji;
b)   powództw dotyczących spadkobrania, w których przedstawiciel dyplomatyczny występuje jako wykonawca testamentu, administrator, spadkobierca lub zapisobierca w charakterze osoby prywatnej, a nie w imieniu państwa wysyłającego;
c)   powództw dotyczących wszelkiego rodzaju zawodowej lub handlowej działalności wykonywanej przez przedstawiciela dyplomatycznego w państwie przyjmującym poza jego funkcjami urzędowymi.

- w sprawach administracyjnych - obejmuje wszelkie rodzaje postępowania administracyjne, określany jest także jako niepodleganie jurysdykcji policyjnej  np/ przedstawiciela dyplomatycznego nie można ukarać mandatem

Immunitety jurysdykcyjne powstał w interesie państw wysyłających, a nie korzystających z nich przedstawicieli dyplomatycznych, dlatego zrzec się ich może tylko państwo wysyłające.
Przedstawiciele dyplomatyczni korzystają także z immunitetu podatkowego i celnego ( art.34 Konwencji) i nie są zobowiązani do składania zeznań w charakterze świadka (art.31 ust.2 Konwencji).
Źródło : W.Góralczyk, S.Sawicki, Prawo międzynarodowe publiczne w zarysie

# data[].attributes.headline
10) Zakres podmiotowy przywilejów i immunitetów dyplomatycznych

# data[].attributes.subject
10) Zakres podmiotowy przywilejów i immunitetów dyplomatycznych

# data[].attributes.body
Przywilejami i immunitetami dyplomatycznymi są objęci przedstawiciele dyplomatyczni, co zgodnie z definicją legalną z art. 1 oznacza:
- szefa misji dyplomatycznej,
- członka personelu dyplomatycznego misji.

Na mocy art. 37 przywileje lub immunitety dyplomatyczne w stopniu określonym w Traktacie przysługują również:
- członkom rodziny przedstawiciela dyplomatycznego, pozostającym z nim we wspólnocie domowej. Warunkiem jest jednak nieposiadanie obywatelstwa państwa przyjmującego,
- członkom personelu administracyjnego i technicznego oraz członkami ich rodzin pozostającymi z nimi we wspólnocie domowej. Warunkiem jest jednak nieposiadanie obywatelstwa państwa przyjmującego i miejsca stałego zamieszkania w tym państwie,
- członkom personelu służby misji, prywatnym służącym członków misji, niebędącymi obywatelami państwa przyjmującego lub nieposiadającymi stałego miejsca zamieszkania.

# data[].attributes.headline
11) Zakres czasowy obowiązywania przywilejów i immunitetów dyplomatycznych 

# data[].attributes.subject
11) Zakres czasowy obowiązywania przywilejów i immunitetów dyplomatycznych 

# data[].attributes.body
Immunitety oraz przywileje dyplomatyczne obowiązują od:
- wjazdu na terytorium państwa przyjmującego albo od momentu notyfikowania tego immunitetu przez właściwego ministra jeżeli dana osoba znajduje się już na tym terytorium.

Artykuł 39

1. Każda osoba uprawniona do przywilejów i immunitetów korzysta z nich od chwili wjazdu na terytorium państwa przyjmującego w celu objęcia swego stanowiska lub, jeżeli już się znajduje na tym terytorium, od chwili notyfikowania jej nominacji Ministerstwu Spraw Zagranicznych lub innemu ministerstwu uznanemu za właściwe.

Immunitety oraz przywileje dyplomatyczne wygasają w momencie:
- gdy funkcje osoby korzystającej z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych dobiegły końca - wtedy wygasają one z chwilą opuszczenia przez nią kraju lub z upływem rozsądnego terminu, w którym mogłaby ona to zrobić,
- w razie śmierci członka misji. Wtedy członkowie jego rodziny korzystają z immunitetów i przywilejów aż do momentu upływu "rozsądnego" terminu pozwalającego na opuszczenia terytorium państwa przyjmującego,
- gdy dana osoba uznana za persona non grata nie opuści w terminie terytorium państwa przyjmującego.

Immunitety i przywileje trwają nawet w razie konfliktu zbrojnego. Immunitet trwa również w odniesieniu do aktów, których osoba uprawniona dokonuje w toku pełnienia jej funkcji jako członka misji.

# data[].attributes.headline
12) Zakres terytorialny obowiązywania przywilejów i immunitetów dyplomatycznych 

# data[].attributes.subject
12) Zakres terytorialny obowiązywania przywilejów i immunitetów dyplomatycznych 

# data[].attributes.body
Przywileje i immunitety obowiązują na terenie państwa przyjmującego.

Nietykalność oraz wszelkie inne immunitety przysługują również na terytorium państwa trzeciego. Dzieje się to w momencie, gdy przedstawiciel dyplomatyczny przejeżdża przez terytorium lub znajduje się na terytorium państwa trzeciego podróżując celem objęcia swego stanowiska lub powrotu na nie albo też wracając do swego własnego kraju. Wtedy państwo trzecie, które udzieliło mu wizy (jeżeli takowa była wymagana), przyzna mu przywileje oraz immunitety niezbędne dla zapewnienia przejazdu lub powrotu.

To samo stosuje się również do wszystkich członków jego rodziny korzystających z przywilejów i immunitetów, którzy bądź towarzyszą przedstawicielowi dyplomatycznemu, bądź podróżują oddzielnie w celu połączenia się z nim lub powrotu do swego kraju.

W podobnych okolicznościach, tymi samymi uprawnieniami obdarzeni są członkowie personelu administracyjnego i technicznego lub personelu służby misji oraz członkowie ich rodzin.

# data[].attributes.headline
13) Obowiązek członków misji wobec państwa przyjmującego

# data[].attributes.subject
13) Obowiązek członków misji wobec państwa przyjmującego

# data[].attributes.body
Do obowiązków członków misji zaliczyć można poszanowanie prawa obowiązującego w państwie przyjmującym, tak jak i konieczność pozostawania postronnym w dotyczący sfery wewnętrznej.
Poza tym, do obowiązków można zaliczyć także utrzymywanie kontaktu z Ministrem Spraw Zagranicznych państwa przyjmującego lub

Artykuł 41

1. Bez uszczerbku dla ich przywilejów i immunitetów obowiązkiem wszystkich osób korzystających z tych przywilejów i immunitetów jest szanowanie ustaw i innych przepisów państwa przyjmującego. Mają one również obowiązek nie mieszać się do spraw wewnętrznych tego państwa.
2. Wszystkie sprawy urzędowe powierzone misji przez państwo wysyłające do załatwienia z państwem przyjmującym będą przez nią załatwiane z Ministerstwem Spraw Zagranicznych państwa przyjmującego lub za jego pośrednictwem bądź innym ministerstwem uznanym za właściwe.
3. Pomieszczeń misji nie wolno użytkować w jakikolwiek sposób niezgodny z funkcjami misji określonymi bądź w niniejszej Konwencji, bądź w innych normach powszechnego prawa międzynarodowego lub w specjalnych umowach obowiązujących między państwem wysyłającym a państwem przyjmującym.

# data[].attributes.body
Pomieszczenia misji dyplomatycznej określa art. 1 lit. i):

Artykuł 1

Dla celów niniejszej Konwencji następujące wyrażenia mają niżej określone znaczenie:

i)   wyrażenie "pomieszczenia misji" oznacza budynki lub części budynków i tereny przyległe do nich, niezależnie od tego, kto jest ich właścicielem, użytkowane dla celów misji, łącznie z rezydencją szefa misji

Zasadniczo pomieszczenia misji są nietykalne. Funkcjonariusze państwa przyjmującego nie mogą do nich wkraczać, chyba że uzyskają na to zgodę szefa misji. Takiej zgody natomiast nie wolno domniemywać np. w przypadku pożaru budynku.

Obowiązkiem państwa przyjmującego jest podjęcie wszelkich środków mających zapewnić nietykalność pomieszczenia misji przed jakimkolwiek wtargnięciem lub szkodą oraz zapobieżenia jakiemukolwiek zakłóceniu spokoju misji a nawet uchybieniu jej godności (misji). To samo tyczy się także członków misji.

Wszelkie znajdujące się w pomieszczeniach misji urządzenia czy inne przedmioty,  oraz środki transportu misji nie podlegają rewizji, rekwizycji, zajęciu lub egzekucji.

# data[].attributes.body
Misje specjalne są związane z pojęciem misji ad hoc -  prowadzona przy pomocy misji specjalnych na różnych szczeblach -  konkretnego zadania: niekiedy realizuje się ją w formie spotkań na najwyższym szczeblu np. "szczyty";

Aktem prawnym, o który opierają się misje specjalne, jest Konwencja o misjach specjalnych z 1969 roku. Jest ona ściśle powiązana z konwencją wiedeńską o stosunkach dyplomatycznych z 1961 roku.

Misja specjalna:
- misja czasowa reprezentująca państwo, wysyłana przez jedno państwo do drugiego państwa za jego zgodą, w celu wspólnego rozpatrzenia z nim
określonych spraw lub wypełniania wobec niego określonego zadania,
- państwo reprezentują oficjalne delegacje, a nie jego organy, instytucje gospodarcze itp.
- zakres zadań jest dowolny, a definiowany poziomem relacji między państwami
- podstawą jest zgoda obydwu państw; nie potrzeba stosunków dyplomatycznych
- status członków misji specjalnej podobny do statusu członków misji dyplomatycznej
- gdy misji specjalnej przewodzi głowa państwa lub osobistość wysokiej rangi, wtedy korzysta on z ułatwień, przywilejów i immunitetów
przyznawanych głowom państw składających oficjalną wizytę
- dzisiaj rozszerzono kategorie misji specjalnych o m.in. dyplomację parlamentarną,przedstawicieli państw na konferencjach międzynarodowych