# data[].attributes.headline
หยก พรรณแสงรุ้ง กิติจันวานิตย์ 

# data[].attributes.subject
หยก พรรณแสงรุ้ง กิติจันวานิตย์ 

# data[].attributes.body
1) เครียด
2) หมด passion ในการเรียน รู้สึกว่าแต่ละวันต้องตื่นมานั่งเรียนหน้าจอคอมคนเดียว ในห้องเดิมๆคนเดียว ไม่ได้เจอเพื่อน ไม่ได้ออกไปใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ รู้สึกว่าที่ผ่านมาไม่มีสมาธิในการเรียนมากพอ พอรู้สึกว่าตัวเองทำไม่ได้ก็ไม่พยายาม จนเกิดเป็นผลเสียหลายอย่าง
3) พยายาม keep in touch กับเพื่อนๆ ออกไปข้างนอกเพื่อให้รู้สุกสดชื่น พาตัวเองไปกินของอร่อยๆ ไปดูหนังเพื่อคลายเครียด
4) รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ได้ปลดปล่อย รู้สึกเครียดน้อยลง

# data[].attributes.headline
มะรุม ธนกร วงษ์ถาวร

# data[].attributes.subject
มะรุม ธนกร วงษ์ถาวร

# data[].attributes.body
1) หน่วง
2) เทอมที่ผ่านมาเป็นเทอมที่ได้กลับไปเรียนที่บ้าน ทำให้ต้องปรับตัวหลาย ๆ อย่างไม่ว่าจะเป็นการใช้ชีวิตแบบใหม่(ใหม่สำหรับการปรับจูนกับวิถีชีวิตในต่างจังหวัด) การจัดการเวลาทั้งเรื่องเรียนและกิจกรรม โดยเฉพาะในเรื่องการเรียนและกิจกรรม เทอมที่ผ่านมาได้มีหลายวิชาที่ต้องใช้อุปกรณ์การเรียนเสริมต่าง ๆ ซึ่งบางชิ้นบางตัวเราก็ไม่มี ทำให้เรียนตามเพื่อนไม่ทัน พอนานเข้าเรื่อย ๆ ก็ทำให้รู้สึกหน่วง ไม่อยากเรียน ไม่อยากทำงาน เพราะทำไม่ได้ ทำให้เลือกการปล่อยให้สิ่งต่าง ๆ มันค้างคา จนรู้สึกหน่วงในการใช้ชีวิต เหนื่อยที่จะตื่นมาเรียน เหนื่อยที่จะนั่งเรียนให้จบ เหนื่อยที่จะดูคลิปเพื่อส่งงาน โดยเฉพาะช่วงสอบปลายภาคเป็นช่วงที่รู้สึกหน่วงที่สุด ไหนจะต้องทำงานที่ค้างให้ครบ อ่านหนังสือสอบ จัดการกิจกรรมในสถานการณ์โควิด ก็เลยนิยามความทุกข์ที่ยากเกินแบกรับไหวนี้ว่า “หน่วง”
3) บ่อยครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองถึงทางตัน หน่วง ท้อ ในเรื่องต่าง ๆ ก็จะมีกำลังใจและความช่วยเหลือจากเพื่อน ๆ และรุ่นพี่ คอยถามไถ่เรื่องงานที่เรายังไม่ส่ง ช่วยแนะนำการทำงานในโปรแกรมบนคอมพิวเตอร์ ช่วยติวสอบ และอื่น ๆ ทำให้เรามีไฟขึ้นมาอีกครั้ง เป็นไฟที่เพียงพอให้เราลุกขึ้นสู้กับตัวเองอีกครั้ง ทำให้กล้าตัดสินใจจัดการกับปัญหาโดยการ “จบ” มากกว่า “หลบ” ก็อาจจะจบได้ไม่หมดทุกอย่างแต่ก็ทำให้ผ่านพ้นความทุกข์ที่เรียกว่า “หน่วง” นี้ไปได้เยอะพอสมควร นอกจากเพื่อนและรุ่นพี่ก็ยังมีอาจารย์หลาย ๆ ท่านที่เมตตา ตามงานเราบ้าง หรือตอนที่เราทักไปขอส่งงานล่าช้า อาจารย์หลาย ๆ คนก็ให้โอกาสที่จะให้เราทำสิ่งที่ค้างไว้ให้เสร็จ และสุดท้ายก็ขอบคุณตัวเองที่ตอบรับทุกความห่วงใย ทุกความหวังดีจากทุก ๆ คนจนทำให้สามารถผ่านพ้นเรื่องราวต่าง ๆ มาได้ ขอบคุณครับ
4) หลังจากผ่านช่วง หน่วง และการพาตัวเองออกมาจากความรู้สึกหน่วงมาได้แล้ว ก็รู้สึกโล่งใจมาก ๆ โดยเฉพาะตอนที่เกรดออก หลาย ๆ วิชาเราคิดว่าน่าจะได้เกรดที่ผ่านพอดี ไม่ได้หวังมาก แต่พอเกรดออกบางวิชาก็ตามที่คิดไว้ แต่บางวิชาก็กลับได้เยอะกว่าที่คาดไว้ และเป็นวิชาที่มีเพื่อน ๆ และอาจารย์ ๆ คอยให้กำลังใจและให้โอกาสซะส่วนใหญ่ ทำให้รู้สึกขอบคุณทุก ๆ มากยิ่งขึ้นและขอบคุณตัวเองที่ก้าวข้ามกำแพงนี้ได้ และทำให้มีความตั้งใจในการเรียนและการทำงานในเทอมถัดไปมากขึ้น

# data[].attributes.headline
เปตอง รุจิภาส ชื่นบาน

# data[].attributes.subject
เปตอง รุจิภาส ชื่นบาน

# data[].attributes.body
1) กำแพง
2) ตอนม.ปลายสังคมรอบข้างมีแต่คนเก่ง ๆ ไม่ใช่แค่เรื่องเรียนแต่เป็นกิจกรรมด้วย โดยมีครั้งนึงที่เรียนวิชาภาษาอังกฤษที่เรียนกับคุณครูต่างชาติ โดยคาบนั้นต้องจับสลากคำศัพท์เพื่อนำมาเป็นหัวข้อในการพูดหน้าห้องซึ่งตอนนั้นได้คำว่า Nocturnal เป็นคำที่ไม่รู้จักเลย ณ ตอนนั้น แล้วเพื่อนในห้องก็ค่อย ๆ ออกไปพูดคำที่จับได้กันทีละคนซึ่งเพื่อนทุกคนเก่งกันมาก ๆ จนทำให้เรายิ่งรู้สึกว่าเรากับเพื่อนต่างกันมาก ๆ ทำให้เรากลัวว่าเพื่อนจะมองเราในแง่ไม่ดี เราเลยกลายเป็นเด็กที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง ไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง ชอบเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น เลยค่อย ๆ เก็บตัวมากขึ้นเวลามีเรียน ไม่ค่อยแสดงความคิดเห็นหรือการมีตัวตนในห้องเรียนมากขึ้นจนกลายเป็นนิสัยตลอดช่วงม.ปลาย
3) พยายามกับการเรียนให้มากขึ้น และพยายามพูดคุยกับเพื่อนสนิทบ่อย ๆ และค่อย ๆ ย้อนมองดูว่าตัวเองไม่เก่งเรื่องอะไร เก่งเรื่องอะไร และพยายามรักตัวเองให้มากขึ้น พยายามเลิกเปรียบเทียบเรื่องต่าง ๆ ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากคอมฟอร์ทโซนแล้วทำกิจกรรมและสิ่งที่ตัวเองชอบมากขึ้น
4) เรามีความสุขมากขึ้น ใส่ใจตัวเองมากขึ้น เห็นคุณค่าของตัวเองมากขึ้น และเริ่มเรียนได้เข้าใจมากขึ้นถึงแม้ว่าจะยังไม่เท่ากับคนอื่น ๆ แต่ก็รู้สึกว่าพัฒนาขึ้นมาก ๆ รวมไปถึงยังได้รู้จักคนใหม่ ๆ และมีเพื่อนเพิ่มขึ้นจากการทำกิจกรรม ไม่เคยเสียใจเลยที่เลือกจะปีนข้ามกำแพงที่เคยขังตัวเองเอาไว้ออกมา

# data[].attributes.headline
ฮัซ ฮัซวานี หีมสุหรี

# data[].attributes.subject
ฮัซ ฮัซวานี หีมสุหรี

# data[].attributes.body
1) เคว้ง
2) การสอบไม่ติดในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าจะทำได้แล้วต้องพยายามใหม่อีกครั้งแต่กลับไม่มีแรงในการทำอะไรเลย อยากนอนอยู่เฉย ๆ ไม่ต้องคิดอะไรให้เสียน้ำตา
3) ร้องไห้ออกมาให้หมด ร้องไห้จนคิดได้ว่าจะร้องไห้ต่อไปอย่างนี้ทุกวันจริง ๆ หรอ แล้วที่หยุดเรียนจะมีค่าให้มามี้กับอาบะห์ภูมิใจหรอ ร้องไห้ได้แต่ก็ควรเริ่มทำอะไรสักอย่างแล้วนะ แล้วก็กอดตัวเองแบบบีบให้รู้สึกตัวว่าเนี่ย ก็มีอยู่แค่นี้
4) รู้สึกโล่งขึ้นที่ได้คุยกับตัวเอง หลังจากนั้นก็ค่อย ๆ เปลี่ยนตัวเอง ตื่นเช้า ไปเดิน-วิ่ง แบ่งเวลาในการอ่านหนังสือ เตรียมตัวสอบเข้าทีละสเต็ปและค้นหาสายงานที่อยากเป็น

# data[].attributes.headline
มล ดวงกมล ไชยโกษี

# data[].attributes.subject
มล ดวงกมล ไชยโกษี

# data[].attributes.body
1) เจ็บปวด
2) ความกังวลว่าตัวเองจะรักษาระดับมาตรฐานตัวเองได้ไหม กลายเป็นเรรียดกับงาน และมีเรียน พักผ่อนน้อย นอนไม่พอ จนเกิดปัญหาสุขภาพ
3.วิธีพาตัวเองออกจากความทุกข์ในตอนนั้น มลเลือกที่จะหายไปนั่งคิด และพยายามปรับสมดุล ซึ่งจริงๆตอนนี้ก็จังเป็รปัญหาอยู่ เพราะมลทำหลายอย่าง และติดนิสัยตัวเองว่าอยากทำอะไรก็อย่กทำเต็มที่
4.ก็ได้ข้อคิดกับตัวเอง ว่าจริงๆแล้วคนมีความพอดี ลงตัว ไม่สุดโต่ง

# data[].attributes.headline
หมิว อรปรียา วารินกุฎ

# data[].attributes.subject
หมิว อรปรียา วารินกุฎ

# data[].attributes.body
1. เสียใจ
2.มีโชค แมวสุดที่รักของพี่หมิว เป็นแมวตัวเเรกที่เลี้ยง เจอมีโชคครั้งแรกตอนไปปั่นจักรยานออกกำลังกาย เมื่อจอดพัก มีแมวเดินขึ้นมาจากข้างถนนเลยตัดสินใจจะนำมาเลี้ยงที่บ้าน เลี้ยงดูมีโชคอย่างดี แต่สุดท้ายน้องก็ป่วยพาไปหาสัตวแพทย์ เขาบอกว่าน้องเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว เราก็พยายามรักษาเต็มที่ หมดไปหลายบาทเลยแต่สุดท้ายน้องก็ไม่รอดจากเราไปอยู่ดาวแมว
3.เสียใจก็ร้องไห้ ยอมรับความจริงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เป็นการสูญเสียที่ต้องเผชิญครั้งแรก เวลานึกถึงน้องก็พยายามนึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุขด้วยกัน จะไม่พยายามนึกถึงตอนที่น้องป่วย หาอะไรทำ เช่น ดูหนัง ฟังเพลง ที่ออกไปข้างนอก พยายามไม่ให้มีเวลาคิดฟุ้งซ่านมาก
4.เข้าใจในชีวิตมากขึ้น ทุกอย่างมีเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป ต้องอยู่กับปัจจุบัน ทำทุกวันให้เต็มที่ มีภูมิคุ้มกันในการสูญเสียเพิ่มมากขึ้น

# data[].attributes.headline
ออม กนกวรรณ สุขนิ่ม

# data[].attributes.subject
ออม กนกวรรณ สุขนิ่ม

# data[].attributes.body
1.ผิดหวัง
2.ตอนแข่งกีฬาฮอกกี้ ตัวเองมีโอกาสตีลูกเข้าประตูได้ตั้งหลายรอบ แต่กลับไม่ทำเพราะกลัว ไม่มั่นใจในตัวเองว่าจะทำได้หรือไม่ จึงรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก
3.ค่อยๆพยายามฝึกซ้อมให้มากขึ้นและคอยเตือนตัวเองให้เชื่อมั่นอยู่เสมอว่าเราก็ทำได้
4.มีความมั่นใจมากขึ้น ได้ลองตีลูกเข้าประตูถึงแม้จะเข้าหรือไม่เข้าประตูก็ถือว่าเราได้ทำเต็มที่แล้ว

# data[].attributes.headline
คิง ติณณภพ เมืองแทน

# data[].attributes.subject
คิง ติณณภพ เมืองแทน

# data[].attributes.body
นึกถึงความทุกข์ที่ยังติดตรึงในใจเรา
1) รู้สึกผิดหวังในตัวเอง
2) เจอปัญหาที่เราไม่สามารถแก้ไขมันได้ เช่น เรื่องการร้องเพลง ช่วงที่เสียงเปลี่ยน(เสียงแตก) ประกอบกับเป็นช่วงพีคที่ได้รับโอกาสที่ดี แต่ด้วยการเปลี่ยนแปลงในหลาย ๆ อย่างที่เราควบคุมไม่ได้และเราได้รับโอกาสมาแต่เราทำได้ไม่ดี หรือมีปัจจัยที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ มันทำให้ยิ่งเสียใจและผิดหวังในตัวเอง จนไม่อยากจะทำอะไรเลยหรือถึงขั้นฝังใจไปในช่วงหนึ่ง
3) กลับมาอยู่กับตัวเอง แล้วพิจารณาว่าจริง ๆ แล้วปัญหามันคืออะไร มีสาเหตุอะไร แล้วเราจะแก้ไขหรือพัฒนาให้มันดีขึ้นยังไง หรือเป็นปัญหาที่ยังแก้ไม่ได้ก็ค่อย ๆ เรียนรู้ และปรับตัวให้ได้
4) ได้เรียนรู้จากประสบการณ์นั้น และนำมาปรับปรุงให้ดีขึ้น

# data[].attributes.headline
ไนซ์ จิรัชญา ผู้พัฒน์

# data[].attributes.subject
ไนซ์ จิรัชญา ผู้พัฒน์

# data[].attributes.body
1.เสียใจ
2.ด้วยความหวังดีเป็นห่วงว่าหมาเพื่อนบ้านจะป่วยถ้าไปมุดอยู่ในที่อับและมีฝุ่นเยอะ เพราะหมาเพื่อนบ้านป่วยบ่อย เลยไปเอาหมาออกมาแต่กลับโดนหมากัดที่มือ เลยต้องรับการรักษาที่รพ.หลายวัน/ครั้ง รับการฉีดยาอีกหลายเข็ม
3.ถึงแม้ว่าหมาจะไม่ได้รับรู้ถึงเจตนาดีของเรา เลยมองว่าหมาไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดี ตั้งใจจะกัดเรา แต่หมาทำไปด้วยสัญชาตญาณด้วยความตกใจ
4.เราก็ระมัดระวังตนเองมากขึ้น ทำอะไรก็อยู่ด้วยความปลอดภัย เกิดบทเรียน ได้ข้อคิดเพื่ออยู่ในสิ่งแวดล้อมให้ปลอดภัย ได้แก่
-เรียนรู้และปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมรอบตัวเรา
-ปฏิบัติตามสุขอนามัย
-ไม่พาตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานที่อันตรายหรือมีความเสี่ยงสูง
-ช่างสังเกต คิดแง่บวก
-ใช้อุปกรณ์ป้องกันอันตรายเมื่ออยู่ในพื้นที่เสี่ยงหรือทำกิจกรรมเสี่ยง
-เตรียมความพร้อมรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินเสมอ

# data[].attributes.headline
กาน กิจณัฐกาญจน์ ศรีพุฒ

# data[].attributes.subject
กาน กิจณัฐกาญจน์ ศรีพุฒ

# data[].attributes.body
1) อึดอัด
2) มีความเห็นไม่ตรงกันกับคนในครอบครัวในหลายเรื่องมาก ๆ เนื่องด้วยช่วงอายุที่ห่างกัน มุมมองที่ต่างกัน ความคิดที่ต่างกัน และเขามักจะไม่ค่อยเปิดใจรับฟังความเห็นต่างจากเรามากนัก ทำให้เวลาคุยกันก็มักจะเกิดอารมณ์ทางลบขึ้นอยู่ตลอด
3) หาอะไรอย่างอื่นทำ ออกมาจากบทสนทนานั้น เปลี่ยนหัวข้อพูดคุย และหลีกเลี่ยงการพูดคุยในหัวข้อที่อาจจะทำให้เกิดความขัดเเย่ง เลือกคุยกับคนที่เข้าใจเรา
4) ความขัดแย้งน้อยลง เราก็รู้สึกดีขึ้น สบายใจขึ้น

# data[].attributes.headline
มัดหมี่ รักษิตา ชินะรังษี

# data[].attributes.subject
มัดหมี่ รักษิตา ชินะรังษี

# data[].attributes.body
นึกถึงความทุกข์ที่ยังติดตรึงในใจเรา
1) นอนไม่หลับ
2) เกือบ 1 ปีที่ผ่านมานอนไม่ค่อยหลับ หรือจะตื่นกลางดึกเสมอ กว่าจะนอนได้ต้องผ่านไปชั่วโมงหรือนานถึงสองชั่วโมง พอตื่นขึ้นตอนเช้าก็หลับต่อไม่ได้เหมือนตอนเด็ก ง่วงข้างในแค่ไหน แต่ตาก็หลับไม่ลง
3) ช่วงแรก ๆ ทรมาน ทำไมนอนไม่หลับ อยากหลับมาก ๆ แต่ร่างกายไม่ยอมหลับ จนผ่านไปเริ่มทำใจและชินกับมัน แต่การนอนไม่พอส่งผลต่อด้านอื่น ๆ ในร่างกายเลยต้องไปหาหมอ
4) พอหาหมอนอนเยอะกว่าเดิมค่ะ5555

# data[].attributes.headline
นุเขต เขตแดน พัฒนกุล

# data[].attributes.subject
นุเขต เขตแดน พัฒนกุล

# data[].attributes.body
นึกถึงความทุกข์ที่ยังติดตรึงในใจเรา
1) กลัว
2) คิดมากถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ว่าหากตอนนั้นจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เหมือนเป็นการคิดไปก่อนว่าหากเกิดขึ้นจะเป็นอย่างไร
3) พยายามปล่อยใจหากมันจะเกิดก็ต้องเกิดเราไม่สามารถควบคุมอะไรได้ พยายามมีความสุขกับปัจจุบันให้ได้มากที่สุด อดีตก็คืออดีต เราไม่ควรเอาอดีตมาทำให้ปัจจุบันนั้นทุกข์ใจ
4) รู้สึกดีขึ้นเยอะมากกกกก ทำใจยอมรับกับอนาคต มองเห็นสิ่งๆต่างๆมากขึ้นว่าชีวิตนั้นยังมีอะไรอีกตั้งมากมาย

# data[].attributes.headline
พี ภาสวัฒน์ เฟื่องขจรศักดิ์

# data[].attributes.subject
พี ภาสวัฒน์ เฟื่องขจรศักดิ์

# data[].attributes.body
1. เครียด
2. มักจะคิดถึงในเรื่องต่าง ๆ ที่อาจจะเกิดขึ้น เรื่องที่ยังไม่เกิด หรืออนาคตที่ต้องใช้ีวิตต่อว่าจะเป็นอย่างไร จะมีอะไรเกิดขึ้นมาบ้าง เเละจะมีอะไรหายไป ทำให้มีความเครียดเกิดขึ้นมาบ่อย ๆ
3. พยายามมองโลกในเเง่ดี เเละหาข้อดีจากการใช้ชีวิตในเเต่ละวัน หาเหตุผลของการกระทำต่าง ๆ เเละทำความเข้าใจในสิ่งต่าง ๆ มากขึ้น ใช้เวลาร่วมกับเพื่อน เเละครอบครัวเพื่อทำให้ในเเต่ละวันมีสีสันมากยิ่งขึ้น
4. ทำให้สามารถระบายความเครียดไปได้ เเม้ว่าจะมีความรู้สึกนั้นหลงเหลืออยู่ เเต่ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่คนเรามักจะมีความเครียด เเละความรู้สึกต่าง ๆ ที่ต้องเผชิญอยู่เเล้ว

# data[].attributes.body
นึกถึงความทุกข์ที่ยังติดตรึงในใจเรา
1) ยาก
2) การชอบเก็บเรื่องราวในอดีตมาคิดก่อนนอนบ่อยๆรู้สึกว่าตัวเองผ่านมันไปได้ยาก เช่นเรื่องการทำอะไรขายหน้าต่อหน้าคนเยอะๆ
3) วิธีการพาตัวเองออกจากความทุกข์ใน
ตอนนั้น หลับไป ร้องไห้จนเหนื่อยแล้วก็หลับไป
4) ผลที่เกิดขึ้น ตื่นมาก็ลืมแต่ถ้าวันไหนเครียดมากก็เป็นอีก

# data[].attributes.headline
ชะเอม ภวรัญชน์ คงเจริญ

# data[].attributes.subject
ชะเอม ภวรัญชน์ คงเจริญ

# data[].attributes.body
1.กังวล
2.คิดกังวลถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่สำคัญกับเราในชีวิต ทั้งที่กำลังจะเกิด และเรื่องยังไม่เกิดขึ้น มักต้องการการวางแผน และคิดหาทางล่วงหน้าไว้เสมอจนกลายเป็นการวิตกกังวลว่ามันจะดำเนินไปยังไง จะจบแบบไหน worst case คือยังไง
3.พยายามคิดว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ทำส่วนของตัวเองให้เต็มที่ ถ้าหากเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมาก็นับมันเป็นการเรียนรู้ ไม่จดจ่อกับอนาคตมากจนเกินพอดี พยายามไม่กังวลกับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้
4.คิดฟุ้งซ่านน้อยลง ทำใจยอมรับอนาคตและผลต่างๆที่จะเกิดขึ้นได้ดียิ่งขึ้น เข้าใจตัวเองและสถานการณ์ได้ดีขึ้นเพราะคิดฟุ้งซ่านน้อยลง มีความสุขมากขึ้น

# data[].attributes.headline
แพร แพรพิพัสตร์ เสถียรวรัญญู

# data[].attributes.subject
แพร แพรพิพัสตร์ เสถียรวรัญญู

# data[].attributes.body
1)ว่างเปล่า
2)สูญเสียอากง ซึ่งเป็นบุคคลที่เรารักอย่างไม่ทันตั้งตัว ไม่ได้เตรียมใจไว้
3)หาสิ่งต่างๆทำ พยายามทำให้ตัวเองไม่ว่างหาอะไรทำเพื่อที่จะได้ลืมความรู้สึกนั้น พยายามคิดในแง่ดี คิดถึงแต่ความทรงจำที่ดีและได้ใช้เวลาพูดคุยอยู่กับครอบครัว ไม่ให้อยู่ตัวคนเดียว
4)ได้ยอมรับกับความเป็นจริงได้มากยิ่งขึ้น ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป ได้เข้าใจในอะไรหลายๆอย่างของชีวิตถึงแม้จะมีบางช่วงที่ยังนึกเสียใจบ้าง ทุกข์บ้าง แต่จะไม่หนักเหมือนก่อน จะกลายเป็นความรู้สึกคิดถึงทุกครั้งที่นึกถึง และยังคงอยู่ในความทรงจำ

# data[].attributes.headline
แพรว พรชิตตา มุสิกวัตร

# data[].attributes.subject
แพรว พรชิตตา มุสิกวัตร

# data[].attributes.body
1. Confusing
2. ฝันถึงเรื่องราวในอดีตและเรื่องที่ทำในเกิดความทุกข์ใจ และไม่สามารถดึงความรู้สึกออกมาได้หลังจากฝัน
3. ทักหาอาจารย์ที่ปรึกษา(นักจิตวิทยาโรงเรียน) และได้พูดคุยผ่านการคอล
4. ได้รู้ทฤษฎีที่เกี่ยวกับความฝันและจิตใต้สำนึก ได้ใช้เวลาทบทวนตัวเอง แต่ก็ยังมีคนที่อยู่ด้วยให้ได้ระบาย และได้รู้ว่า จริงๆ แล้ว ที่เราเสียใจ หรือที่เราติดค้าง เราไม่ได้เสียใจ ติดค้าง รู้สึกผิดกับตัวคนอื่น แต่เราเป็นกับตัวเอง เราใจร้ายกับตัวเองมากเกินไป ณ จังหวะที่อาจารย์พูดว่า “หนูต้องใจดีกับตัวเองมากกว่านี้นะแพรว” จังหวะนั้นคือปลดล้อคมากๆ เราคิดว่าเราเสียใจที่เขาไปมาโดยตลอด แต่สิ่งที่เสียใจและติดค้างที่สุดคือการมองข้ามตัวเองและไม่เห็นค่าในตัวเอง  หลังจากนั้นก็ได้เริ่มดูแลตัวเอง ใจดีกับตัวเองมากขึ้น ได้เป็นแพรวที่น่ารักและชอบตัวเองขึ้น มีความสุขในการใช้ชีวิตมากขึ้น🌻🌈✨

# data[].attributes.headline
พั้นช์ ลักษณพร ชะรุมรัมย์

# data[].attributes.subject
พั้นช์ ลักษณพร ชะรุมรัมย์

# data[].attributes.body
1.ห่าง
2.ตอนกลางคืน นอนไม่ค่อยหลับ มักใช้เวลาในการย้อนอดีต นึกถึงอดีตที่มีความสุข สนุกสนานกับเพื่อน ไม่ว่าจะเป็นตอนเด็กๆ ที่ไม่ต้องมีเรื่องให้กังวล เพื่อนๆข้างบ้านที่วิ่งเล่นด้วยกันทยอยย้ายบ้านกันจนไม่เหลือ ย้ายไปที่ห่างไกล เพื่อนๆกลุ่มมัธยมที่แยกย้ายกันไปเรียนต่างจังหวัด ไม่ค่อยได้เจอกัน ทุกช่วงเวลาที่มีความสุขในตอนนั้นค่อยๆห่างไกลเมื่อเติบโตขึ้น
3.ก้าวข้ามให้ได้ ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น โฟกัสที่ปัจจุบันให้มากขึ้น และเก็บอดีตไว้ในใจและเป็นความทรงจำที่ดี และเดินหน้าต่อ โทรหาเพื่อน ไปหาเพื่อนบ้าง เวลาที่ว่างตรงกันให้หายคิดถึง
4.อาจจะนึกถึงและโหยหาอดีตเหมือนเดิม แต่ไม่นำมายึดติดจนกระทบปัจจุบัน

# data[].attributes.headline
 นะ ศรุตญา หมัดแก้ว

# data[].attributes.subject
 นะ ศรุตญา หมัดแก้ว

# data[].attributes.body
นึกถึงความทุกข์ที่ยังตราตรึงในใจเรา
1. ตัน
2. แมวหาย2ตัวในปีเดียว อยู่ๆก็หายไปไม่รู้ว่าน้องไปไหนเป็นยังไง หรือใครเอาไป ใจหายแล้วก็เสียใจมาก เพราะรักแมวมากๆเหมือนเสียคนที่รักไปเลย
3. พยายามตามหาทุกทางแต่ยังไงก็ไม่เจอ เลยต้องปล่อยวางขอพรให้น้องได้ไปอยู่ในที่ที่ดีไม่ลำบากไม่ถูกใครทำร้าย
4. เริ่มทำใจได้ ถึงจะมีบางครั้งที่เปิดรูปแล้วยังรู้สึกเศร้าอยู่แต่ก็ดีขึ้นมากๆแล้วค่ะ

# data[].attributes.headline
ปัน ปัณณวิชย์ บำเพ็ญผล

# data[].attributes.subject
ปัน ปัณณวิชย์ บำเพ็ญผล

# data[].attributes.body
นึกถึงความทุกข์ที่ยังติดตรึงในใจเรา
1) แตกสลาย
2) สถานการณ์การสุญเสียสิ่งที่ตัวเองรัก
3) สิ่งแรกที่ทำคือ พิจรณาความเป็นจริงที่เกิดขึ้น ยอมรับความเป็นจริง ต่อมาคือ นั่งอยู่กับตัวเอง นั่งคิดทบทวนสิ่งต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นร่วมกัน เปลี่ยนมุมมองความคิดของตัวเอง ต่อมา คือกลับไปใช้ชีวิตให้เหมือนเดิม และคอยเฝ้าระวังอารมณืความคิดของเราเสมอ ถ้าเกิดขึ้นอีก ก็ให้มันรู้ว่าเราคิด รู้สึกอะไร และยอมรับและเดินหน้าต่อไป
4) เราสามารถใช้ชีวิตได้ปกติ เข้าใจสิ่งต่างๆ และไม่มองสิ่งเหล่านั้นเป็นสิ่งที่แย่ เรื่องของการสุญเสีย เรามองมันเป็นเรื่องปกติ และสามารถมองแต่สิ่งที่สวยงามที่เกิดขึ้นได้ และไม่ทุกข์อีกถ้านึกถึงวันที่จากลา

# data[].attributes.headline
อร อรวรา คำหอม

# data[].attributes.subject
อร อรวรา คำหอม

# data[].attributes.body
1 กลัว
2 ความผิดหวัง กลัวว่าจะทำสิ่งต่าง ๆ ออกมาได้ไม่ดี
3 กลับมาทบทวนตัวเอง สังเกตตัวเอง เราเห็นอะไรในตัวเราบ้าง เราดีขึ้นจากสิ่งที่เกิดขึ้นยังไงบ้าง แล้วเราจะพัฒนาตัวเองต่อไปได้ยังไงบ้าง
4 เห็นและยอมรับในตัวเองมากขึ้น

# data[].attributes.headline
เปิ้ล ชุติมา สุรเศรษฐ

# data[].attributes.subject
เปิ้ล ชุติมา สุรเศรษฐ

# data[].attributes.body
นึกถึงความทุกข์ที่ยังติดตรึงในใจเรา
1) หนึ่งคำแทนความรู้สึกทุกข์ในใจ
2) บอกเล่าถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
3) วิธีการพาตัวเองออกจากความทุกข์ในตอนนั้น
4) ผลที่เกิดขึ้น

# data[].attributes.headline
ฟัต ฟัตฮี หะยีสะมะแอ

# data[].attributes.subject
ฟัต ฟัตฮี หะยีสะมะแอ

# data[].attributes.body
นึกถึงความทุกข์ที่ยังติดตรึงในใจเรา
1) เสียดาย
2) ได้รับหน้าที่ให้เป็นตัวแทนในการจัดกิจกรรมขนาดใหญ่ แต่ตัวเองไม่ได้ทุ่มเทให้มันจนถึงที่สุด ทั้งที่น่าจะทำได้ดีกว่านี้ จึงมารู้สึกเสียดายและอยากย้อนกลับไปแก้ไขอีกครั้ง
3) ยอมรับและจดจำเป็นบทเรียนเพื่อไม่ให้เกิดความรู้สึกนั้นอีก
4) มูฟออนจากมันได้ เรียนรู้ที่จะไม่ทำพลาดซ้ำอีก

# data[].attributes.headline
ติน บุญรักษา คงรัตนานนท์

# data[].attributes.subject
ติน บุญรักษา คงรัตนานนท์

# data[].attributes.body
นึกถึงความทุกข์ที่ยังติดตรึงในใจเรา
1) ความรู้สึกเหมือนทั้งตัวที่กำลังจมลงไปในน้ำ
2) สถานการณ์เมื่อเกิดความสูญเสียเข้ามา ความนึกถึง ปม ความด้อยค่าตนเอง สูญเสียความมั่นใจ
3) ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น เผชิญหน้าเข้าสู่ความเป็นจริง
4) เกิดความสบายใจขึ้นเรื่อยๆ อาจนึกย้อนถึงทุกช่วงเวลา

# data[].attributes.headline
แช้ม จิรภาส สายสิงห์

# data[].attributes.subject
แช้ม จิรภาส สายสิงห์

# data[].attributes.body
1.นอย
2.ปัญหาสุขภาพและอาการบาดเจ็บจากการซ้อมกีฬา
3.พยายามไปทำกายภาพบำบัดเพื่อให้กลับมาใช้ชีวิต
4.อาการต่าง ๆ ไม่หายสนิท ยังเป็น ๆ หาย ๆ แต่สามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติ