# data[].attributes.body
Miasto zbudowane na płaskowzgórzu, rozciągającym się na algierskim wybrzeżu. Miasto to z jednej strony cechowało szybkie tempo życia, wywołane, między innymi, gorącym klimatem, z drugiej zaś monotonia. Wszystko tutaj miało swój określony porządek , którego nic nie było w stanie zak

# data[].attributes.body
Jean’a Tarrou, który w okresie walki z dżumą staje się przyjacielem i pomocnikiem doktora. Organizuje ochotnicze formacje sanitarne, zajmujące się transportem i izolacją chorych. On także jak doktor, wierzy, że ludzie są raczej dobrzy niż źli, trzeba im tylko dać szansę.

# data[].attributes.body
Dr Rieux, którego postawa wobec zła jest wyrazem niezgody, buntu i walki z wszelkimi przejawami zła na świecie. Mężczyzna robi wszystko by zniwelować jakiekolwiek zło, a ponieważ jest ateistą, samotnie walczy ze światem i złem. Gdy dżuma odchodzi, nie zaprzestaje pracy – lekarz zawsze ma co robić. Zresztą dżuma, wojna, zło nie odeszły, zawsze mogą wrócić i trzeba będzie znów walczyć.

# data[].attributes.body
„Zresztą dobrze mi z dżumą i nie wiem, dlaczego miałbym się wtrącać żeby się skończyła.”- Cottard

# data[].attributes.body
„Ludzie są raczej dobrzy niż źli” - dr Rieux

# data[].attributes.body
„Żyć i umierać dla tego, co się kocha, tylko to mnie interesuje” -Rambert

# data[].attributes.body
„Bracia moi, doścignęło was nieszczęście, bracia moi, zasłużyliście na nie.”- ojciec Paneloux

# data[].attributes.body
„Zawsze myślałem że jestem obcy w tym mieście i że nie mam tu z wami nic wspólnego. Ale teraz kiedy zobaczyłem to, co zobaczyłem, wiem, że jestem stąd, czy tego chcę, czy nie chcę. Ta sprawa dotyczy nas wszystkich.” -Rambert

# data[].attributes.body
jedyny sposób żeby ludzie byli razem to zesłać im dżumę

# data[].attributes.body
„..trzeba iś naprzód i czynić dobrze”, „Najważniejsze to dobrze wykonywać swój zawód”- dr. Rieux

# data[].attributes.body
Świat bez miłości jest martwym światem i zawsze przychodzi godzina, kiedy człowiek zmęczony błaga o twarz jakiejś istoty i o serce olśnione miłością

# data[].attributes.body
Michel dozorca w kamienicy, w której mieszka doktor Rieux. Starszy człowiek bardzo sumiennie wykonuje swoje obowiązki i nie może uwierzyć, że w jego kamienicy znaleziono szczury. Jest pierwszą ludzką ofiarą dżumy.

# data[].attributes.body
Othon bardzo poważnie podchodzi do swoich obowiązków zawodowych i ubolewa nad tym, że jedynym przestępstwem, jakiego dopuszczają się po wybuchu epidemii mieszkańcy Oranu, jest nieprzestrzeganie rygorów związanych z chorobą.

# data[].attributes.body
Othon – sędzia śledczy, zmienia się po śmierci swojego synka. Dobrowolnie zostaje w obozie kwarantanny, pracując tam jako ochotnik. Umiera na dżumę w ostatnich dniach epidemii.

# data[].attributes.body
Castel – stary lekarz, to on pierwszy wypowiada straszne dla mieszkańców słowo „dżuma”. Potem produkuje własne serum.Ostatecznie Castel umiera na dżumę.

# data[].attributes.body
Michel dozorca w kamienicy Rieux, pierwsza ofiara dżumy.

# data[].attributes.body
Akcja powieści rozgrywa się w zamkniętym Oranie. Z tego powodu narrator praktycznie nie podejmuje wątków nie związanych bezpośrednio z miastem. Cały świat przedstawiony Dżumy ogranicza się do tego jednego miejsca.

# data[].attributes.body
przyjmuje postawę bierną. Głosi swoistą naukę, uważa, że dżuma jest karą, którą Bóg zesłał na ludzi grzesznych, że nie dosięgnie ona niewinnych. Sam umiera i nie przyjmuje pomocy.

# data[].attributes.body
Poświęcenie

# data[].attributes.body
wydarzenia przedstawione,  sa skłonne do głębszych przemyśleń, do przekazania uniwersalnych prawd o ludzkiej egzystencji

# data[].attributes.headline
Świadomość, że nie można być biernym wobec zła 

# data[].attributes.subject
Świadomość, że nie można być biernym wobec zła 

# data[].attributes.body
Znieczulica panująca w społeczeństwie, obojętność

# data[].attributes.body
Dżumę można określić jako powieść-parabolę (przypowieść). Podstawową cechą tego gatunku jest to, że wydarzenia i świat w niej przedstawione są pretekstem do głębszych przemyśleń, do przekazania uniwersalnych prawd o ludzkiej egzystencji.

# data[].attributes.body
Dżuma jako symol zła w człowieku

# data[].attributes.body
Ojciec Paneloux włącza sie do pracy w formacjach sanitarenych

# data[].attributes.body
Parabola , ponieważ ma motto.

Motto wskazuje na to, że treść utworu odnosi się do innego sensu, sensu przenośnego, metaforycznego.

# data[].attributes.body
Dżuma jest złem, która czyha na człowieka w każdym miejscu i o każdej porze.

# data[].attributes.body
Miasto jest ośrodkiem handlowym, usytuowanym na płaskowyżu, otoczonym przez piękne doliny. Co ciekawe, miasto to jest odwrócone tyłem do Morza Śródziemnego, możliwe że dlatego, by mieszkańców nie rozpraszał piękny widok na zatokę i by mogli skupić się na robieniu interesów.

# data[].attributes.body
Narrator utożsamia się z mieszkańcami miasta

# data[].attributes.body
Dżuma może być symbolem wojny

# data[].attributes.body
Po zamknięciu miasta zaczyna się szerzyć bezrobocie i alkoholizm.. ludzie przyzwyczajają się do sytuacji

# data[].attributes.headline
Dążenie do stania się lepszym człowiekiem 

# data[].attributes.subject
Dążenie do stania się lepszym człowiekiem 

# data[].attributes.body
Dobro, pomoc, etos pracy- dr. Rieux lekarz z powołania- leczy chorych poświęcając cały swój czas czasami ponad swoje siły.. nie ustaje w walce z epidemia, wierzy że uda się pokonać zarazę
Uważa że „ najważniejsze to dobrze wykonywać swój zawód”

# data[].attributes.body
Miasto jest dziwne, mimo że znajduje się tuż nad morzem, to jest odwrócone od zatoki - jedynie z jednego miejsca mieszkańcy i turyści mogą widzieć błękitne fale. To miejsce brzydkie, pozbawione ptaków, drzew i ogrodów. Obywatele miasta to ludzie nudni, bezmyślni, poddani swoim przyzwyczajeniom. Pracują cały tydzień, by w weekend oddać się przyjemnościom, ale bez większego entuzjazmu.

# data[].attributes.body
Wojna

# data[].attributes.body
Kataklizm

# data[].attributes.body
-faszyzmu i komunizmu

# data[].attributes.body
Absurd

# data[].attributes.body
Metafora zła i wojny

# data[].attributes.headline
Kto "wstydziłby się przeżywać szczęście w samotności"? 

# data[].attributes.subject
Kto "wstydziłby się przeżywać szczęście w samotności"? 

# data[].attributes.body
Są dwa typy narracji: pierwszym narratorem jest Bernard Rieux, a drugim Jean Tarrou. Każdy z bohaterów prowadzi narrację na inny sposób, każda narracja pełni w powieści Camusa inną funkcję

# data[].attributes.headline
Wraz z rozszerzającą się epidemią dżumy bohaterowie zmieniają swoje poglądy i zachowanie.

# data[].attributes.subject
Wraz z rozszerzającą się epidemią dżumy bohaterowie zmieniają swoje poglądy i zachowanie.

# data[].attributes.body
w swym kazaniu głosi ideę dżumy jako kary za grzechy i wzywa do pokuty

# data[].attributes.body
Jean pomaga zadżumionym, angażuje się w ochotnicze oddziały sanitarne,działa z wielką energią i wytrwałością. Zarażony dżumą nie panikuje, ale jest realistą i wie, że czeka to śmierć.

# data[].attributes.body
Podstawowym narratorem jest mieszkaniec miasta, uczestnik opisywanych wydarzeń, który swoje zapiski ujmuje w formę kroniki.

# data[].attributes.body
Cieszył się z postępów dżumy. Czuje się dzięki temu bezpieczny, że ludzie zapomną o jego kryminalnej przeszłości.

# data[].attributes.body
Człowiek o kryminalnej przeszłości, cieszy się z rozszerzania epidemii, gdyż pozwala mu to robić nielegalne interesy

# data[].attributes.body
Hiszpan, który pomaga w planowaniu ucieczki Ramberta. Lubi rozmawiać o piłce nożnej i przesiadywać w hiszpańskiej restauracji, w której właśnie pierwszy raz spotyka Ramberta

# data[].attributes.body
Miasto jest dziwne, mimo że znajduje się tuż nad morzem, to jest odwrócone od zatoki - jedynie z jednego miejsca mieszkańcy i turyści mogą widzieć błękitne fale. To miejsce brzydkie, pozbawione ptaków, drzew i ogrodów.

# data[].attributes.headline
Narratorem jest dr Bernard Rieux. Jednak daje się poznać w późniejszej części utworu.

# data[].attributes.subject
Narratorem jest dr Bernard Rieux. Jednak daje się poznać w późniejszej części utworu.

# data[].attributes.headline
Jean Tarrou spędza czas na obserwacji niepojętych niekiedy zachowań ludzkich.

# data[].attributes.subject
Jean Tarrou spędza czas na obserwacji niepojętych niekiedy zachowań ludzkich.

# data[].attributes.body
Na początku powieści usiłował popełnić samobójstwo. Sąsiad ocenia go jako zamkniętego, cichego, tajemniczego. Po wybuchu epidemii jednak zmienia się. Stał się towarzyski i wszędzie usiłował zdobyć sobie sympatię. Jako jedyny cieszył się z postępów dżumy.

# data[].attributes.body
pracuje nad pierwszym zdaniem swej powieści

# data[].attributes.body
wyjechała na kilka dni przed wybuchem epidemii do sanatorium. Umiera tam tuż przed zakończeniem epidemii, Riuex nie zdążył się z nią zobaczyć przed jej śmiercią.

# data[].attributes.body
na początku podejmuje desperackie próby wydostania się z miasta, ponieważ chce wrócić do ukochanej kobiety

# data[].attributes.body
Rodziny zmarłych na dżumę nie mogły uczestniczyć w pogrzebach bliskich ponieważ miały kwarantannę

# data[].attributes.body
skromny, pracowity urzędnik merostwa

# data[].attributes.body
Gmachy publiczne zostały zamienione na szpitale

# data[].attributes.body
Tarrou organizuje pomocnicze oddziały sanitarne

# data[].attributes.headline
Miasto brzydkie. Wygląda spokojnie, ale odróżnia się od innych miast handlowych.

# data[].attributes.subject
Miasto brzydkie. Wygląda spokojnie, ale odróżnia się od innych miast handlowych.

# data[].attributes.body
Dr Rieux poświęca cały swój czas na walkę z dżumą- lecznie

# data[].attributes.body
Narrator w powieści mówi o sobie w trzeciej osobie.

# data[].attributes.body
Początkowo bawią się na mieście ale później zdają sobie sprawę z epidemi i starają się walczyć z dżumą

# data[].attributes.body
Ojciec Paneloux ,jezuita, po ogłoszeniu epidemii zarządza tydzień wspólnych modlitw w katedrze. Po śmierci małego dziecka przechodzi przemianę. Umarł na dżumę.

# data[].attributes.headline
Władze są bezradne. Z początku zaprzeczają istnieniu zarazy, potem obawiają się nazwać ją po imieniu, wreszcie w obliczu lawinowo rosnącej liczby zachorowań ogłaszają stan wyjątkowy i zamykają miasto.

# data[].attributes.subject
Władze są bezradne. Z początku zaprzeczają istnieniu zarazy, potem obawiają się nazwać ją po imieniu, wreszcie w obliczu lawinowo rosnącej liczby zachorowań ogłaszają stan wyjątkowy i zamykają miasto.

# data[].attributes.headline
Władze są bezradne. Z początku zaprzeczają istnieniu zarazy, potem obawiają się nazwać ją po imieniu, wreszcie w obliczu lawinowo rosnącej liczby zachorowań ogłaszają stan wyjątkowy i zamykają miasto.

# data[].attributes.subject
Władze są bezradne. Z początku zaprzeczają istnieniu zarazy, potem obawiają się nazwać ją po imieniu, wreszcie w obliczu lawinowo rosnącej liczby zachorowań ogłaszają stan wyjątkowy i zamykają miasto.

# data[].attributes.body
Othon – sędzia śledczy, człowiek bardzo surowy i „sztywny”. Mówi „pani” do żony, w trzeciej osobie („on”, „ona”) do dzieci.

# data[].attributes.body
Oran jest zwykłym miastem i niczym więcej jak prefekturą na wybrzeżu angielskim.

# data[].attributes.body
,Zmiany pór roku czyta się tylko w niebie’

# data[].attributes.body
To żółte i szare miasto, brzęczące raczej niż hałaśliwe, krótko mówiąc, miasto szczęśliwe, jeśli można być szczęśliwym i posępnym zarazem

# data[].attributes.body
Joseph Grand to skromny, pracowity urzędnik merostwa.

# data[].attributes.body
,Miasto, trzeba przyznać, jest brzydkie’

# data[].attributes.body
Paneloux - początkowo uważa epidemię za karę za grzechy, gdy widzi umierającego syna sędziego, zmienia zdanie i sam pomaga zwalczać epidemie

# data[].attributes.body
Jean Tarrou-pomaga doktorowi Rieux w walce z dżumą, sam umiera na chorobę.. chce zostać święty bez Boga

# data[].attributes.body
Rambert- paryski dziennikarz, przyjeżdża do Oranu aby przeprowadzić ankietę, zastaje go epidemia

# data[].attributes.body
Miasto brzydkie. Wyglada spokojnie

# data[].attributes.body
Zwykle miasto niczym więcej jak prefektura francuska na wybrzeżu algierskim

# data[].attributes.headline
miasto żyjące handlem i "prostymi radościami"

# data[].attributes.subject
miasto żyjące handlem i "prostymi radościami"

# data[].attributes.body
samotny, skupiony na swoim zawodzie (wcześniej wysłał swą śmiertelnie chorą żonę do sanatorium. Jego żona umiera, zanim dżuma cofnęła się z miasta).

# data[].attributes.body
powieść nie jest napisana w pierwszej osobie, wydaje się nawet jakby narrację prowadziło kilku narratorów. Jest to świadomy zabieg artystyczny Camusa, który w ten sposób podkreśla odizolowanie, samotność człowieka zmagającego się dżumą - skrajnym, egzystencjalnym doświadczeniem