# data[].attributes.body
Haar naam was Sarah is geschreven door Tatiana de Rosnay en voor het eerst gepubliceerd in 2006.
Het is geschreven in twee verschillende tijden, 1942 (tijdens de Tweede Wereldoorlog) en in 2002.
Het boek heeft twee hoofdpersonen:
Sarah, een Joods Pools meisje dat in de Tweede Wereldoorlog in Parijs woont en Julia, een Amerikaanse journaliste die in 2002 in Parijs woont. Ik vond het een heel mooi, maar ook een heftig boek. Het heftigste moment vond ik toen Sarah de kast opende en haar broertje zag liggen.

Samenvatting, Sarah's verhaal.
Sarah en haar familie worden in de nacht van 16 Juli 1942 gearresteerd. Deze gebeurtenis heet het Vélodrome d'Hiver (Vel d'Hiv). Niemand ziet echter dat Sarah tijdens het inpakken haar kleine broertje Michel in de kast opsluit met het plan hem zo snel mogelijk weer te bevrijden. Ze worden naar kamp Beaune-la-Rolande gebracht. Samen met een vriendin ontsnapt Sarah uit het kamp. Ze komen terecht bij een ouder echtpaar, Jules en Geneviève. Samen met hen reist Sarah terug naar Parijs om haar broertje te bevrijden. Eenmaal in Parijs ontdekt Sarah dat haar broertje dood is. "Achter in de kast zag ze een glimp van een roerloos, opgekruld lichaam, daarna zag ze het dierbare gedichtje, zwart, onherkenbaar."

# data[].attributes.body
Julia's verhaal.
Julia is een Amerikaanse Journaliste die in Parijs woont en werkt voor een Amerikaans tijdschrift. Als ze voor haar werk een artikel moet schrijven over het Vel d'Hiver raakt ze verwikkeld in het leven van Sarah. Ze gaat op onderzoek uit, nieuwsgierig naar dit meisje.
Stap voor stap komt ze steeds meer te weten over Sarah en haar broertje Michel.

# data[].attributes.body
Het Vélodrome d'hiver (of Vel d'Hiv) was een stadion dat gebruikt werd voor wielerwedstrijden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd dit stadion gebruikt als verzamelpunt voor alle joden tijdens een enorme razzia op 16 en 17 Juli. In het stadion zaten meer dan 13.000 joden een paar dagen vast, zonder eten of drinken. Na een paar dagen werden ze gedeporteerd naar doorgangskampen, vanwaaruit ze naar werden Auschwitz doorvervoerd.

# data[].attributes.body
Het was nog heel vroeg, maar toch lag ik wakker in bed. Ik lag te denken over het gesprek dat ik gisteren hoorde tussen papa en mama. Over de Joden en Kampen. Ik heb er zelf ook wat van gemerkt. Joden mochten dit niet meer, Joden mochten dat niet meer. De sfeer werd steeds grimmiger voor joden. Ik heb de hele nacht wakker gelegen. Plotseling hoorde ik gebons op de deur. Ik keek uit het raam, het was nog donker buiten. Wie zou er zo vorige aankloppen? Ik hoorde stemmen: "Politie! Opendoen! Nu!" Angstig liep ik naar de kamer van mijn ouders. Ik maakte mijn moeder wakker. Die trok snel een badjas aan en liep naar de deur. Trillend opende ze de deur. De politie stormde naar binnen. Hard riep een van hen onze namen. Het enige wat mijn moeder kon uitbrengen was een zachte: "ja, dat zijn wij." De politie beval ons een paar spullen in te pakken. Ik liep naar mijn kamer. Mijn broertje was wakker geworden van het lawaai. Hij zei tegen mij:" Ik ga in onze geheime kast zitten." nog voor ik hem kon stoppen rende hij de kast in. Ik zag hem zitten. "Sluit me maar op, dan kan je me later bevrijden." Ik deed wat hij vroeg. Het was toch niet erg, ik zou hem over een paar uur weer komen bevrijden. Met mijn tas liep ik de kamer uit. Ik zei tegen mijn moeder dat mijn broertje veilig was en dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. Samen liepen we naar buiten, de politieagenten achterna.

# data[].attributes.body
Rachel, een ander meisje uit het kamp, en ik besloten dat we het morgen gingen proberen. Morgen gingen we ontsnappen. Ik zat op de grond in de barak en keek om me heen. Als ons plan goed zou verlopen, was dit de laatste keer dat ik hier zat. Op de vieze grond. In de stank. Met huilende kinderen om me heen. Ik kroop naast Rachel en viel met een gespannen gevoel in slaap.

De volgende dag zaten Rachel en ik de hele dag buiten op de grond. We keken om ons heen, wachtend op het juiste moment om ons door het gat in het prikkeldraad te wurmen. Opeens duwde Rachel tegen me aan. "Nu!" Riep ze. samen renden we naar het gaas. Rachel ging als eerste. Plotseling hoorde ik een stem achter me. "Wat denken jullie dat jullie aan het doen zijn?" Ik draaide me geschrokken om. Daar stond hij, de agent die vroeger dienst had in mijn buurt. Ik vertelde hem over mijn broertje. Ik barstte in snikken uit. Ineens legde hij zijn hand op mijn schouder. "Oke, snel, ga!" zei hij. Hij hield het prikkeldraad omhoog en voor ik het wist, stonden ik en Rachel aan de andere kant van het hek. "Waar wachten jullie op? Ren!" Zei hij. Rachel en ik zetten het op een lopen, totdat het kamp uit zicht verdween.

# data[].attributes.body
Elke dag heb ik aan je gedacht, Michel. Er is geen dag voorbij gegaan dat ik niet aan jou dacht. Ik woon onderhand al 15 jaar in New York. Nadat ik jou vond, ben ik tot mijn 20e bij Jules en Geneviève gebleven. Toen de oorlog voorbij was en ik oud genoeg was om weg te gaan, ben ik naar New York verhuisd. Hier kon ik opnieuw beginnen, dacht ik. Totdat ik erachter kwam dat een mens niet opnieuw kan beginnen, want mijn herinneringen blijven me achtervolgen. Morgen ga ik het doen. Ik kan zo niet langer leven! Ik kan niet leven met zo'n schuldgevoel. Ik vind het heel erg dat ik mijn zoon moet achterlaten, maar ik kan niet verder. Ik wil William ook niet met rot gevoel achterlaten, dus ik ga het laten lijken op een auto-ongeluk. Het is hier in New York immers druk genoeg. Morgen ga ik zelfmoord plegen.

# data[].attributes.body
Sarah heeft uiteindelijk de oorlog als enige uit haar familie overleefd, maar ze heeft uiteindelijk zelfmoord gepleegd. Ze is doodgegaan in een auto-ongeluk. Rachel is na de ontsnapping ziek geworden en verraden, ze is meegenomen door de politie.

Ik vond het een heel mooi en spannend boek en raad het zeker aan. Wel was het een zielig boek en zelf vond ik het een stom einde. Ik vind het niet leuk als de hoofdpersoon zelfmoord pleegt. Ook steek je uit dit boek veel op uit de Tweede Wereldoorlog en hoe eng het was in die tijd. Ik hoop dat ik het nooit hoef mee te maken!