# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jeśli widzisz tę wiadomość oznacza to, że mamy problemy z załadowaniem zewnętrznych materiałów na naszej stronie internetowej.

Jeżeli jesteś za filtrem sieci web, prosimy, upewnij się, że domeny *.kastatic.org i *.kasandbox.org są odblokowane.

# data[].attributes.attachment_link.title
Elektroujemność (film) | Chemia życia | Khan Academy

# data[].attributes.attachment_link.description
Elektroujemność to wielkość opisująca zdolność atomu do przyciągania elektronów w trakcie tworzenia wiązania chemicznego. Ogólnie, elektroujemność wzrasta w układzie okresowym pierwiastków wraz ze wzrostem numeru grupy i maleje wraz ze wzrostem numeru okresu. W związku z tym najbardziej elektroujemne pierwiastki znajdują się w prawym górnym rogu, a najmniej elektroujemne znajdują się w lewym dolnym rogu układu okresowego pierwiastków .

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jeśli widzisz tę wiadomość oznacza to, że mamy problemy z załadowaniem zewnętrznych materiałów na naszej stronie internetowej.

Jeżeli jesteś za filtrem sieci web, prosimy, upewnij się, że domeny *.kastatic.org i *.kasandbox.org są odblokowane.

# data[].attributes.attachment_link.title
Elektroujemność i wiązania chemiczne (film) | Khan Academy

# data[].attributes.attachment_link.description
Jeśli widzisz tę wiadomość oznacza to, że mamy problemy z załadowaniem zewnętrznych materiałów na naszej stronie internetowej. Jeżeli jesteś za filtrem sieci web, prosimy, upewnij się, że domeny *.kastatic.org i *.kasandbox.org są odblokowane.

# data[].attributes.headline
Wiązania chemiczne – kowalencyjne i kowalencyjne spolaryzowane

# data[].attributes.subject
Wiązania chemiczne – kowalencyjne i kowalencyjne spolaryzowane

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Porównując właściwości pierwiastków, można zauważyć, że niemetale znajdujące się w 18. grupie układu okresowego (helowce, zwane gazami szlachetnymi) wykazują najmniejszą aktywność. Helowce w zwykłych warunkach nie tworzą cząsteczek, a tylko niektóre z nich mogą tworzyć związki chemiczne, które są stosunkowo nietrwale. Okazuje się, że konfiguracja elektronowa atomów helowców jest trwała. Większość atomów pierwiastków, łącząc się ze sobą, dąży do uzyskania konfiguracji elektronowej najbliższego im w układzie okresowym helowca, na przykład atomy wodoru dążą do konfiguracji elektronowej helu, a atomy chloru - do konfiguracji elektronowej atomu argonu.

Jak pamiętasz, wśród helowców tylko atom helu ma 2 elektrony walencyjne (nazywane dubletem elektronowym), zaś atomy pozostałych gazów szlachetnych mają po 8 elektronów na ostatniej powłoce (tak zwany oktet elektronowy).

Atomy mogą łączyć się zarówno z atomami tego samego pierwiastka chemicznego, jak i atomami innych pierwiastków. Oddziaływanie pomiędzy atomami, które sprawiające, że atomy te łączą się ze sobą w sposób trwały, nazywa się wiązaniem chemicznym. W tworzeniu wiązania biorą udział elektrony walencyjne. Jak pamiętasz, liczba elektronów walencyjnych pierwiastka jest ściśle związana z jego położeniem w układzie okresowym i jego właściwościami fizykochemicznymi. To od niej zależy sposób oddziaływania i wiązania się ze sobą atomów.

Wodór to pierwiastek chemiczny, którego atomy nie są wolne, lecz zawsze połączone w pary za pomocą wiązania chemicznego. Wiązanie to polega na tym, że atomy wodoru oddają do wspólnego użytku po 1 elektronie. Mówi się, że uwspólniają elektrony, które nazywa się wspólną parą elektronową lub wiążącą parą elektronową. Symbolicznie wiązanie tworzone przez 2 atomy wodoru można przedstawić jako . Dzięki uwspólnieniu elektronów każdy z atomów wodoru uzyskuje konfigurację elektronową (liczbę elektronów), jaką ma najbliższy w układzie okresowym gaz szlachetny - hel (2 elektrony).

Opisane wiązanie łączące 2 atomy wodoru za pomocą wspólnej pary elektronowej jest przykładem wiązania nazywanego wiązaniem kowalencyjnym wiązaniem kowalencyjnym lub . Wiązanie to polega na uwspólnianiu elektronów i tworzeniu tak zwanych wiążących par elektronów, które należą w jednakowym stopniu do obu atomów. Tego typu wiązania kowalencyjne tworzą się między atomami tego samego niemetalu.

Zobacz wzory elektronowe wiązań kowalencyjnych między atomami wodoru.

Zobacz efekt wiązania między atomami wodoru oraz między atomami chloru.

Struktury, które powstają w wyniku połączenia się atomów za pomocą wiązań kowalencyjnych (wiązań atomowych), nazywa się cząsteczkami. Dwa atomy wodoru związane jedną parą elektronową noszą nazwę cząsteczki wodoru, a połączone ze sobą 2 atomy chloru stanowią cząsteczkę chloru.

W przyrodzie występuje bardzo dużo różnorodnych cząsteczek, które mogą zawierać od dwóch do ponad miliona atomów. Omawiane w tej lekcji cząsteczki wodoru i chloru są przykładami niewielkich układów atomów - cząsteczek dwuatomowych.

Każdą cząsteczkę można opisać wzorem. Jednym ze sposobów jest wymienienie symboli pierwiastków, których atomy wchodzą w jej skład, i zaznaczenie za symbolem pierwiastka (w prawym dolnym indeksie) liczby atomów wchodzących w skład cząsteczki. Przedstawiony zgodnie z tymi zasadami wzór cząsteczki jest nazywany cząsteczki.

Oprócz wiążących par elektronowych, w cząsteczkach mogą znajdować się także tzw. niewiążce pary elektronowe. Nie biorą one bezpośredniego udziału w tworzeniu wiązania chemicznego.

Wodór czy chlor są pierwiastkami, które w stanie wolnym, jako gazy, występują w postaci cząsteczek dwuatomowych. Dlatego w symbolicznym opisie tych gazów zawsze posługujemy się wzorami: , .

Atomy niemetali mogą uwspólniać więcej niż 1 parę elektronową.

Przykładem jest cząsteczka azotu zbudowana z 2 atomów azotu. Jak pamiętasz, atom azotu ma 5 elektronów walencyjnych, a do uzyskania 8 elektronów potrzebuje 3. Dlatego każdy z atomów w cząsteczce oddaje do wspólnego użytku 3 elektrony.

Między atomami azotu występują 3 wiążące pary elektronowe. Takie wiązanie określa się mianem . Wzór sumaryczny cząsteczki azotu to .

Wiązanie potrójne zawiera maksymalną liczbę wiązań, jaką mogą tworzyć atomy między sobą. W przyrodzie nie ma związków chemicznych, w których cząsteczkach występowałyby wiązania więcej niż trzykrotne.

Atomy różnych niemetali mogą (podobnie jak atomy należące do tego samego pierwiastka niemetalicznego) łączyć się ze sobą za pomocą wspólnych par elektronowych. Przykładem są atomy niemetali: wodoru i chloru, które łączą się ze sobą, tworząc cząsteczki chlorowodoru.

Każdy z atomów wchodzących w skład cząsteczki chlorowodoru oddaje po 1 elektronie walencyjnym w celu utworzenia wiążącej pary elektronowej (wiązania kowalencyjnego). Dzięki temu powstaje trwała konfiguracja elektronowa gazu szlachetnego: atom wodoru - helu, atom chloru - argonu.

W cząsteczce chlorowodoru atomy tworzą na ostatnich powłokach następujące konfiguracje: atom wodoru - dublet, atom chloru - oktet elektronowy.

Para elektronowa znajdująca się pomiędzy atomami wodoru i chloru w cząsteczce chlorowodoru nie należy w jednakowym stopniu do obu atomów, ale jest przesunięta w kierunku tego, który silniej przyciąga elektrony, w tym wypadku - w kierunku atomu chloru. Opisane wiązanie jest szczególnym rodzajem wiązania kowalencyjnego, nazywanym wiązaniem kowalencyjnym spolaryzowanym (wiązaniem atomowym spolaryzowanym) wiązaniem kowalencyjnym spolaryzowanym (wiązaniem atomowym spolaryzowanym) .

Wiązanie kowalencyjne spolaryzowane jest tworzone pomiędzy atomami należącymi do różnych niemetali. Uwspólniają one elektrony, a utworzona wiążąca para lub pary elektronowe są przesunięte w kierunku tego atomu, który ma większą zdolność przyciągania elektronów. Najczęściej jest to atom o większej liczbie elektronów na ostatniej powłoce.

Wiązania kowalencyjne spolaryzowane łączą także atomy azotu z atomami wodoru w cząsteczki związku chemicznego zwanego amoniakiem. Na podstawie numeru grupy, do której należy atom azotu (15.), winioskujemy, że ma on na ostatniej powłoce 5 elektronów. Do uzyskania trwałej konfiguracji brakuje mu 3 elektronów. Uzyskuje je od 3 atomów wodoru, z którymi tworzy wiążące pary elektronowe.

Z uwagi na to, że atom azotu ma większą zdolność do przyciągania elektronów niż atom wodoru, 3 wiążące pary elektronowe są położone bliżej atomu azotu. Dlatego wiązanie to jest wiązaniem atomowym (kowalencyjnym) spolaryzowanym.

Wzór sumaryczny cząsteczki amoniaku to .

Każdy z atomów wchodzących w skład cząsteczki amoniaku uzupełnia ostatnią powłokę elektronową: atomy wodoru tworzą dublet elektronowy, atom azotu - oktet.

Atomy różnych niemetali mogą uwspólniać więcej niż 1 parę elektronową. Przykładem związku chemicznego, w którego cząsteczkach tak się dzieje, jest dwutlenek węgla. Jego cząsteczki są zbudowane z 2 atomów tlenu połączonych z 1 atomem węgla.

Atom węgla znajduje się w 14. grupie układu okresowego i jego ostatnią powłokę elektronową tworzą 4 elektrony. W atomach tlenu natomiast jest 6 elektronów walencyjnych. Każdy z atomów w cząsteczce dwutlenku węgla uzupełnia swoją ostatnią powłokę do 8 elektronów: atomy tlenu oddają do wspólnego użytku z atomem węgla po 2 elektrony, atom węgla zaś z każdym z nich uwspólnia także 2 elektrony. Można policzyć, że na tworzenie wiązań atomy tlenu zużywają po 2 elektrony, natomiast atom węgla - w sumie 4.

Cząsteczka dwutlenku węgla ma następujący wzór sumaryczny: .

Atomy tlenu i węgla różnią się zdolnością do przyciągania elektronów, atom tlenu wykazuje silniejsze właściwości w tym względzie. Z tego powodu w cząsteczce dwutlenku węgla wiążące pary elektronowe są położone bliżej atomów tlenu.

Wiązanie chemiczne wiąże ze sobą atomy.

Wiązanie kowalencyjne (atomowe) polega na uwspólnieniu pary elektronowej pomiędzy atomami.

Każdy pierwiastek chemiczny, o ile to możliwe, dąży do uzyskania konfiguracji elektronowej najbliższego w układzie okresowym gazu szlachetnego.

Wiązania kowalencyjne tworzą atomy niemetali.

Atomy należące do różnych niemetali tworzą wiązania kowalencyjne spolaryzowane.

Struktury zbudowane z atomów połączonych wiązaniem kowalencyjnym (atomowym) są nazywane cząsteczkami.

Atomy w cząsteczkach: , , tworzą wiązania kowalencyjne (atomowe), a ich wiążące pary elektronowe należą w jednakowym stopniu do obu atomów w cząsteczce.

W cząsteczkach , , , występują wiązania kowalencyjne spolaryzowane, utworzone przez wspólne pary elektronowe, znajdujące się bliżej atomów o większej liczbie elektronów walencyjnych.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wiązania chemiczne - kowalencyjne i kowalencyjne spolaryzowane

# data[].attributes.attachment_link.description
Porównując właściwości pierwiastków, można zauważyć, że niemetale znajdujące się w 18. grupie układu okresowego (helowce, zwane gazami szlachetnymi) wykazują najmniejszą aktywność. Helowce w zwykłych warunkach nie tworzą cząsteczek, a tylko niektóre z nich mogą tworzyć związki chemiczne, które są stosunkowo nietrwale. Okazuje się, że konfiguracja elektronowa atomów helowców jest trwała.

# data[].attributes.headline
Ćwiczenia interaktywne - zapisywanie równań reakcji chemicznych

# data[].attributes.subject
Ćwiczenia interaktywne - zapisywanie równań reakcji chemicznych

# data[].attributes.body
Określanie nazwy soli

# data[].attributes.attachment_link.title
Chemia - Dyfuzja - Zintegrowana Platforma Edukacyjna