# data[].attributes.body
We lopen alle vier met onze telefoontjes in onze handen naar het noorden om te kijken waar we weer bereik hebben. Iedereen is zenuwachtig en we zien eruit als een paar zombies. Als we bij Union Square aankomen, roept Jim ineens: ''Ik heb twee streepjes, er is bereik!'' Ik moet mijn vader bellen, denk ik. Hij moet weten of ik de orkaan heb overleefd. Met trillende, koude handen en een brok in mijn keel bel ik mijn vader. Als hij opneemt roep ik snel: ''Papa! Leven jij en mama nog? Gaat het allemaal goed?'' Met een opgeluchte stem zegt mijn vader: ''Emilia! Je hebt de orkaan overleefd.'' "De elekrticiteit was uitgevallen maar ik ben er nog en ik heb het overleefd.'' Het voelt goed om weer Nederlands te spreken en om mijn vaders stem weer te horen. Nadat ik mijn orkaanverhaal heb verteld begint hij natuurlijk weer over de politie en dat ik me moet melden. Ik vertel hem dat ik hier geen nare sms'jes kan krijgen en dat het hier een fucking paradijs is. Daarna druk ik hem weg, voordat hij nog wat kan zeggen.

# data[].attributes.body
Toen we het boek uit hadden waren we  erg blij dat het allemaal goed was afgelopen! Ook hebben we veel plezier gehad bij het maken van deze blogWe zijn erg meegesleept in het verhaal en zouden het boek zeker nog een keer lezen. Dit komt doordat het hele verhaal in de ik- vorm wordt verteld en het daardoor net voelt of je het verhaal zelf meemaakt. We raden het boek dan ook zeker aan aan mensen die houden van een beetje spanning en eens iets anders willen lezen dan normaal. Vooral het laatste deel van het boek vonden we erg bijzonder, omdat het over echte vriendschap gaat:
'Na een nachtje slapen over of ik naar mijn ouders zou gaan heb ik besloten om eerst met mijn moeder af te spreken, dit om met haar rustig te kunnen praten over wat er is gebeurd en hoe we het gaan oplossen. Na een lang gesprek over dat het misschien wel beter is als ik afgesloten van de problemen blijf , vertelde mijn moeder dat ik in New York mocht blijven! Ik wou het meteen vertellen. Helaas, toen ik bij mijn vrienden aankwam vertelde Jim het nieuws dat hij terug zou gaan naar zijn thuisland...  Ik kon niet geloven dat dit de laatste paar dagen zouden zijn dat ik Jim ooit in mijn leven zou zien. Zo werd het, ook al was de orkaan voorbij en was er weer licht, toch nog even donker.'

# data[].attributes.body
We zitten nu twee uur in het vliegtuig. Ik krijg het nu wel een beetje benauwd, vooral als ik nadenk over alle bacteriën die er in een vliegtuig zitten. Als ik om mij heen kijk en bedenk dat we op dit moment met driehonderd levende wezens in de lucht zweven.. Oh god ,ik begin te hyperventileren dit is zó gênant. Het voelt alsof ik niet meer weet hoe ik moet ademen en ik begin langzaam sterretjes om me heen te zien... Eerst probeer ik het nog te verbergen, maar na een paar minuutjes lukt dat gewoon niet meer en kijkt zowat het hele vliegtuig naar mij. Er wordt een dokter geroepen en ik krijg iets kalmerends. De rest van de vlucht gaat gelukkig een stuk beter.

# data[].attributes.body
Ons boekverslag gaat over ‘Honderd uur nacht’ en is geschreven door Anna Woltz. Het boek is uitgegeven door Querido in april 2014. Wij vinden het boek ontzettend geloofwaardig geschreven en realistisch. Het geeft ons een aanzet tot denken en spreekt sterk tot onze verbeeldingskracht. Hier is een korte samenvatting van het boek door de hoofdpersoon in de ik-vorm: 'Ik heb een vlucht geboekt naar New York en een hotelkamer die niet eens bestaat. Om zo mijn middelvinger op te steken naar de hele wereld. Ik ben namelijk razend op mijn vader. Het hele internet gaat er over. Daarom ben ik naar New York vertrokken. En of ik hier pas? Man, dit is New York. Je hoeft maar even te kijken naar de meisjes die hier wonen in films. Als de verhalen ook maar een klein beetje kloppen, dan stikt het hier van de eenzame, verknipte control-freaks. De eerste nacht slaap ik bij Jim, een soort drop-out met een perfect uiterlijk. Daarna bij Seth, een vijftienjarige computernerd, en Abby, zijn superslimme zusje van negen. Vervolgens arriveert de orkaan Sandy en leven we een paar dagen in ons orkaan asiel zonder bereik, licht, internet of warmte.'

# data[].attributes.body
Ik zie het groen-witte logo met de zeemeermin. Het is hier heerlijk warm en de wc is goddank schoon. Ik heb een muffin besteld en een kopje thee. Ik ga zitten aan een tafeltje en het eerste wat ik doe is mijn telefoon pakken. Ik zoek op hoe je een wond moet verzorgen en hoe vies en vervuild New York eigenlijk is. Daarna leg ik mijn telefoon weer neer want ik wil die bezorgde mails en gemene tweets niet lezen. De muffin die ik ondertussen eet is zacht en zoet van binnen. Ik bedenk dat ik nog steeds een hotel moet zoeken. In New York mag je geen hotel boeken als je minderjarig bent. Ik zou nu nog het eerste vliegtuig terug naar huis kunnen nemen. Maar nee, ik wil niet. Niemand hier kent mij als Emilia de Wit wiens vader erge dingen heeft gedaan en niemand hier bedreigt me met de dood. Ik blijf hier zo lang als ik wil.