# data[].attributes.body
The next war

Out there, we've walked quite friendly up to Death, —
Sat down and eaten with him, cool and bland, —
Pardoned his spilling mess-tins in our hand.
We've sniffed the green thick odour of his breath, —
Our eyes wept, but our courage didn't writhe.
He's spat at us with bullets and he's coughed
Shrapnel. We chorussed when he sang aloft,
We whistled while he shaved us with his scythe.

Oh, Death was never enemy of ours!
We laughed at him, we leagued with him, old chum.
No soldier's paid to kick against His powers.
We laughed, — knowing that better men would come,
And greater wars: when each proud fighter brags
He wars on Death, for lives; not men, for flags.

Dit is een gedicht van een soldaat die ondanks de gruwel van de oorlog toch een mooi werk geschreven heeft. Wilfred Owen was een Britse soldaat en dichter tijdens de Eerste Wereldoorlog en zijn werk beschrijft de gruwelen van de oorlog met veel emotie. Ik heb dit gekozen, omdat ik het een mooi en ontroerend gedicht vind.

# data[].attributes.body
Paul is het hoofdpersonage en de verteller in het boek. Je krijgt het verhaal en zijn gevoelens bij de onmenselijke situatie vanuit zijn perspectief te lezen. Eerst is hij heel enthousiast over de oorlog, omdat hij zo getraind wordt. Maar naarmate hij meer mensen verliest en meer meemaakt, verliest hij dit enthousiasme. Zijn rol in het verhaal is heel ingrijpend en triest. Ik stel hem zo voor, omdat hij soldatenkleren draagt en hij ziet er vermoeid uit zoals Paul.

# data[].attributes.body
De oorlog speelt zich vooral af op het slagveld, waar de omstandigheden schrijnend zijn. De soldaten verstoppen hun in loopgraven die vol met modder zitten. Op deze plaats heerst steeds het geluid van bombardementen en de constante dreiging van de dood. Hier verliezen veel soldaten hun onschuldige leven. Ik heb dit gekozen, omdat er in het boek vaak gesproken wordt over de prikkeldraad en de onzuivere lucht. Het grootste deel van het boek speelt zich ook af op het slagveld.

# data[].attributes.headline
3. Spanning – De aanval op de vijandelijke loopgraven

# data[].attributes.subject
3. Spanning – De aanval op de vijandelijke loopgraven

# data[].attributes.body
André Rieu - O Fortuna (Carmina Burana - Carl Orff) Dit is een krachtig muziekstuk. In een van de spannendste scènes moet Paul samen met zijn medesoldaten de vijand aanvallen. Er heerst veel chaos, er is angst en er zijn gevechten. Dit zorgt voor een intense leeservaring. Dit hoor je ook terugkomen in het muziekstuk. Het is heel spannend en het geeft je een beangstigend gevoel. Ik heb dit gekozen, omdat ik het vind passen bij deze scène uit het boek.

# data[].attributes.body
Samuel Barber - Adagio for Strings

Dit is een droevig muziekstuk dat ik vind passen bij het einde van het boek. Pauls beste vriend, Kat sterft plots. Ze waren al vrienden voor de oorlog en dit gruwelijk fenomeen had hun nog dichter bij elkaar gebracht. Dit toont hoe willekeurig de oorlog is. Ik heb dit gekozen, omdat het een heel krachtig liedje is en het geeft je een gevoel van verdriet en gemis.

# data[].attributes.body
Dit is een propaganda poster. Thuis denkt men dat de oorlog eervol is, terwijl soldaten in werkelijkheid alleen maar lijden. Er worden posters over de situatie verspreid, terwijl enkel de soldaten weten hoe het er echt aan toegaat. Het wordt thuis veel beter vertoont. Dit contrast maakt me boos en gefrustreerd. Aan de andere kant vind ik het ook oneerlijk, omdat de ouders of de familie niet wisten hoe het echt ging met hun. Ik heb dit gekozen, omdat het een belangrijk aspect in het boek was.

# data[].attributes.headline
10. Fragment over de absurditeit van de oorlog 

# data[].attributes.subject
10. Fragment over de absurditeit van de oorlog 

# data[].attributes.body
“Vriend, ik wilde jou niet doden. Als je nog een keer in deze kuil zou springen, zou ik het niet doen, als jij je ook verstandig zou gedragen. Maar daarstraks was je alleen een denkbeeld voor me, een combinatie van begrippen die in mijn hersenen waren vastgelegd en waardoor mijn daad al van te voren bepaald was. Dat denkbeeld, dat heb ik neergestoken. Pas nu zie ik dat je mens bent als ik. Ik dacht aan je handgranaten, aan je bajonet en je wapens. Nu zie ik je vrouw en je gezicht en wat wij gemeen hebben. Vergeef me, vriend! Waarom houden ze ons niet telkens voor dat jullie net zulke arme drommels zijn als wij, dat jullie moeders net zo bezorgd zijn als de onze, en dat wij dezelfde angst voor de dood hebben, op dezelfde manier sterven en dezelfde pijn lijden. Vergeef me, vriend, hoe kon je ooit mijn vijand zijn? Als we deze wapens en deze uniformen weggooien, zou je net zo goed mijn broer kunnen zijn als Kat en Albert. Neem twintig jaar van mijn leven, vriend, en sta op. Neem nog meer, want ik weet niet wat ik er nog mee aan moet.”

Dit is een fragment waarin Paul beseft dat de vijandige soldaten net zo goed gewone mensen zijn. Hij praat tegen een gestorven soldaat van de andere kant. Hij smeekt voor vergiffenis en spreekt tegen hem als een ‘vriend’. Dit is een heel triest, maar vooral krachtig fragment, omdat het de zinloosheid van oorlog benadrukt.