# data[].attributes.body
Ήταν 11.59. Η Κάρμεν, μία δεκαεννιάχρονη  κοπέλα από την Ιταλία είχε έρθει για διακοπές στην Ελλάδα, με αφορμή ένα μεγάλο φεστιβάλ που γινόταν στην Θεσσαλονίκη. Είχε μείνει για λίγες μέρες σε ένα μικρό ξενοδοχείο. Αποφάσισε να πάει κι αυτή στην γιορτή που γινόταν. […]

Περνούσε γρήγορα πάνω στα παγωμένα πλακάκια καθώς απομακρυνόταν από την Εγνατία. Έβλεπε μπροστά της την Καμάρα που όπως είχε ακούσει λεγόταν και Αψίδα του Γαλερίου. Σιγά σιγά, άρχισε να βρέχει και οι πυκνές σταγόνες κάλυπταν τα σκαλιστά στοιχεία του μνημείου. Πάνω στην Καμάρα βρίσκονταν μόνο τα φύλλα, που πετούσαν στον αέρα και θροΐζοντας προσγειώνονταν πάνω στο μάλλινο σακάκι της. Η βροχή δυνάμωσε κ έγινε καταιγίδα. Η κοπέλα, μούσκεμα τώρα, προσπαθούσε να βρει ένα υπόστεγο. Μη μπορώντας να ξεπεράσει όμως την περιέργειά της έτρεξε να ακουμπήσει το μνημείο. Η μουσική είχε χαμηλώσει και ίσα που έφτανε στα αυτιά της. Την μυρωδιά από το φρεσκοψημμένο φαγητό αντικατέστησε η μυρωδιά της βροχής. Τα τελευταία φώτα γινόντουσαν όλο ένα και πιο μικρά και φαίνονταν σαν μία ενιαία φωτεινή μάζα. Καθώς πλησίαζε, υπόκωφοι ήχοι χάιδευαν τα αυτιά της και το ολόγιομο φεγγάρι χάθηκε για λίγο από τα μάτια της. Πέρασε από κάτω και η σκιά της χάθηκε… Το όμορφο μαύρο καπέλο της με την κορδέλα και τα λουλούδια, προσγειώθηκε στο έδαφος, μαζί με ένα κουμπί από το παλτό της. Παραδίπλα, μερικές αχνές πατημασιές βούλιαζαν στο υπέδαφος, μέσα από το υγρό τσιμέντο. […]

Την επόμενη μέρα κιόλας, ένα εικοσιεπτάχρονο αγόρι, περνώντας από εκεί κοντά πήρε το καπέλο. Το εξέτασε κοιτώντας το πολύ προσεκτικά. Είδε κάτι πάνω. Άρχισε να τρέμει από τον φόβο του. Λιποθύμησε…

# data[].attributes.headline
Τα περιστέρια της Θεσσ

# data[].attributes.body
Τα περιστέρια της Θεσσαλονίκης, βλέπουν τα πάντα. Και, να είστε σίγουροι, υπάρχουν πολλά που ξεφεύγουν από το ανθρώπινο μάτι. Στα δρομάκια της πλατείας Ιπποδρομίου, εκεί αγαπούν να πηγαίνουν τα γκρίζα περιστέρια της πόλης. Εκεί είναι που βρίσκουν και τα πιο σπουδαία τους ευρήματα. Σήμερα, δεν έφθασαν πριν από όλους στο καθημερινό τους κυνήγι- στην αναζήτηση για κάποιο πεταμένο ψίχουλο ή λίγο παρατημένο τσουρέκι. Σήμερα κάποιος τα πρόλαβε. Δεν ήταν εκεί παρόλα αυτά, για να κλέψει από αυτά τα λιγοστά απομεινάρια τυροπιτάς. Περίεργος άνθρωπος ο συγκεκριμένος. Ιδιαίτερα ακίνητος. Τα περιστέρια, μαθημένα στον γρήγορο ρυθμό της ζωής στην πόλη, δίστασαν να τον πλησιάσουν.

Η ατμόσφαιρα άλλαξε απότομα. Μία φιγούρα πετάχτηκε από τους θάμνους. Φτερουγίσματα τράνταξαν την γαλήνη του ειδυλλιακού πρωινού, και οι ιπτάμενοι αιώνιοι παρατηρητές κρύφτηκαν πίσω από τα άδεια κλαδιά των γύρω δέντρων, που μέσα στο καταχείμωνο φάνταζαν γυμνά.

‘’Δύο … Δυο ακόμη και θα σε συναντήσω.  Όλα θα τελειώσουν’’, η κατακλυσμένη από αναφιλητά η φιγούρα προσπάθησε να τελειώσει την φράση της, μία κρυφή κατάρα σε όποιον μπορεί να την άκουγε. ‘’Σε λίγο θα πληρώσουν, θα πληρώσουν που σε έστειλαν εκεί.’’

Με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό, τράβηξε το μέταλλο από το θώρακα του ακίνητου άνδρα, που γυάλιζε από κάτι κόκκινο, όπως την όξινη σάλτσα που τα περιστέρια τόσο αγαπούσαν να συναντούν σε κάποιο ψωμί στα γεμάτα πεζοδρόμια.

Τα περιστέρια δεν μιλάνε, όμως βλέπουν τα πάντα. Και κατάλαβαν πως αυτός ο άνθρωπος δεν επρόκειτο να σηκωνόταν από την θέση του ξανά. Θα έμενε εκεί και το μπροστινό άκρο της πλατείας Ιπποδρομίου, θα έμενε για πάντα βαμμένο από το αίμα του.

# data[].attributes.headline
Λευκός Πύργος

# data[].attributes.subject
Λευκός Πύργος

# data[].attributes.body
Στον τέταρτο όροφο του λευκού πύργου στις έξι και μισή μπορούμε να διακρίνουμε στον κυκλικό χώρο εντυπωσιακά αγάλματα και μνημεία. Ακριβώς απέναντι παρατηρούμε μικρά παραθυράκια ασφαλισμένα με σίδερο   που κοιτάνε προς τον Θερμαϊκό κόλπο. Ακόμα βλέπουμε το πάτωμα και τους τοίχους, οι οποίοι είναι φτιαγμένοι από πέτρα. Ο χώρος είναι μεγάλος με μια οθόνη που βρίσκετε στα δεξιά της σκάλας. Εκείνη την στιγμή λίγοι άνθρωποι είναι αυτή που βρίσκονται στην αίθουσα και όλοι με ζεστά ρούχα λόγω της ψύχρας που επικρατεί. Το μόνο που ακούγεται είναι τα σιγανά βήματα των ανθρώπων που κατεβαίνουν τις σκάλες ή περπατάνε  και τα λόγια από το βίντεο που παίζει. Υπάρχει μια απροσδιόριστη μυρωδιά στην οποία μπορούμε να διακρίνουμε το απαλό άρωμα μιας κοπέλας. Καθώς κοιτάμε πίσω από την σκάλα δεν μπορούμε να δούμε πολλά, λόγω της περασμένης ώρας αλλά με τον απαλό φωτισμό που υπάρχει  στην αίθουσα δημιουργείτε μια ωραία ατμόσφαιρα.

# data[].attributes.headline
Μπροστά μου βλέπω την 

# data[].attributes.body
Μπροστά μου βλέπω την μπαλκονόπορτα της βίλας. Είναι ανοιχτή και οι κουρτίνες κινούνται ομαλά με τον ρυθμό που όρισε ο γλυκός, φθινοπωρινός, απογευματινός άνεμος. Στη γωνία του δωματίου υπάρχει ένα τζάκι, το οποίο είναι γεμάτο στάχτες. Στο διπλανό δωμάτιο, στην κουζίνα υπάρχουν κηλίδες αίματος και ένα μαχαίρι λείπει από τη θήκη με τα υπόλοιπα. Παρατηρώ σπασμένα γυαλιά και λουλούδια στο πάτωμα του δωματίου και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είναι από ένα βάζο που είχε ανθοδέσμες. Αριστερά μου βλέπω τον παλιομοδίτικο καναπέ του δωματίου. Δεξιά μου είναι τοποθετημένη μια τηλεόραση του 1950. Στο τζάκι παρατηρώ ένα χρυσό μενταγιόν, πολύ ακριβό. Τα κάδρα στους τοίχους είναι στραβά και κάποια έχουν πέσει στο πάτωμα, σαν να είχε γίνει μια σκληρή μάχη στο παρελθόν. Καθώς ανεβαίνω τα σκαλιά και φτάνω στο υπνοδωμάτιο, βλέπω το κρεβάτι να είναι άστρωτο. Στο βάθος του διαδρόμου του δεύτερου ορόφου, το φως στο μπάνιο είναι ανοιχτό. Μυρίζω μια παράξενη μυρωδιά, σαν κάτι να έχει καεί, όμως δεν μπορώ να την αναγνωρίσω. Ακούω το θρόισμα των φύλλων έξω στην αυλή και παράξενους θορύβους από την τηλεόραση. Το αεράκι αρχίζει και κρυώνει, τώρα που νυχτώνει. Παρόλο που νιώθω σχετικά ασφαλής, έχω ένα κακό προαίσθημα για τον χώρο. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως είχε γίνει δολοφονία εδώ και ότι κάποιος κατοικούσε στη βίλα παράνομα.

# data[].attributes.headline
 Ήταν νύχτα. Μέσα

# data[].attributes.body
Ήταν νύχτα. Μέσα στο Κόκκινο σπίτι επικρατούσε ησυχία. Στο ισόγειο, μέσα στην  βιβλιοθήκη τα φώτα ήταν σβηστά. Το μόνο φως στο δωμάτιο ερχόταν από το πέτρινο τζάκι, που πλημμύριζε τη βιβλιοθήκη με τη χαρακτηριστική πορτοκαλοκίτρινη λάμψη του. Ο χώρος ήταν μεγάλος. Δίπλα από το τζάκι υπήρχαν τα κλασικά εργαλεία, δηλαδή το φτυάρι και την τσιμπίδα. Δεξιά από το τζάκι ήταν μια μεγάλη βαριά δρύινη πόρτα, κάνοντας ακόμα πιο δύσκολο να βγαίνει ή να μπαίνει ήχος! Θα έλεγε κανείς ότι η βιβλιοθήκη ήταν ο ιδανικός ήχος για κάποια μυστική συνάντηση… και πράγματι ήταν… Απέναντι από το τζάκι, το μοναδικό παράθυρο της βιβλιοθήκης, ανοιχτό δρόσιζε τον χώρο επιτρέποντας τον αέρα να μπαίνει μέσα, αποτελώντας τη μοναδική επαφή της βιβλιοθήκης  με τον έξω κόσμο… Ο καθένας θα μπορούσε να ξέρει τι συμβαίνει εκεί μέσα αν οι κουρτίνες της δεν ήταν κλειστές… Σε κάθε τοίχο του δωματίου υπήρχαν ψηλά ράφια μέχρι το ταβάνι με εκατοντάδες βιβλία! Το δωμάτιο είχε επίσης ένα κλασσικό, περσικό χαλί, πάνω στο οποίο βρισκόταν και ένα ορθογώνιο τραπέζι με γυάλινη επιφάνεια. Πάνω του ήταν τοποθετημένο ένα βάζο με κόκκινα τριαντάφυλλα δίνοντας μια ευχάριστη μυρωδιά στον χώρο μαζί με το ξύλο που σιγοκαιγόταν στο τζάκι… Τέλος αριστερά κολλητά στο τζάκι βρισκόταν μια ντουλάπα, με γυάλινα τζάμια και πορσελάνινα σετ μέσα… Στο πάνω ράφι τα πιάτα, από κάτω τα φλιτζάνια, στη συνέχεια τα μπολ και κάτω κάτω φυσικά τα μεταλλικά πιρούνια, κουτάλια... και φυσικά, μαχαίρια. Ξαφνικά ακούστηκαν γδούποι από το πάνω πάτωμα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα η πόρτα άνοιξε και δύο άνθρωποι μπήκαν μέσα. Ο ένας μαυροντυμένος σαν σκιά, πάλευε με τον άλλον… Το σώμα και το πρόσωπο της σκιάς ήταν όλα καλυμμένα ώσπου ξαφνικά… Η μάσκα του έπεσε κάτω! Έπειτα ακούστηκε ένας ήχος σαν γυαλί που σπάει και όντως κάτι έσπασε… Η επιφάνεια του γυάλινου τραπεζιού έγινε χίλια κομμάτια αφήνοντας έτσι μόνο ον χρυσό σκελετό, χωρίς περιεχόμενο. Μαζί έπεσε και το βάζο με τα κατακόκκινα τριαντάφυλλα σαν αίμα! Έτσι όπως πάλευαν οι δύο φιγούρες κάτι φάνηκε να γυαλίζει… Παράλληλα ο αέρας λυσσομανούσε με μανία σαν να προσπαθούσε να κάνει την σκηνή πιο τρομακτική! Το γυαλιστερό αντικείμενο κατέβηκε μένοντας σε μία θέση… Η μαυροντυμένη φιγούρα έφυγε. Η ησυχία ήταν απότομη. Όλα ηρέμησαν… Το ρολόι της βιβλιοθήκης σήμανε μία τα μεσάνυχτα…

# data[].attributes.headline
Πλατεία Αριστοτέλους

# data[].attributes.subject
Πλατεία Αριστοτέλους

# data[].attributes.attachment_link.title
Πλατεία Αριστοτέλους

# data[].attributes.headline
Στην οδό μαύρης πέτρας

# data[].attributes.body
Στην οδό μαύρης πέτρας είναι μεσάνυχτα και επικρατεί το σκοτάδι, μόνο ένα αμυδρό φώς φαίνεται στο βάθος των σπιτιών. Όπου και να κοιτάξεις θα δεις γραμμένους τοίχους που λόγω της αμέλειας των ανθρώπων το χρώμα έχει ξεβάψει και τα τούβλα φαίνονται.

Η ατμόσφαιρα είναι βαριά εξαιτίας της υγρασίας που υπάρχει σε αυτό το παράξενο και απομονωμένο μέρος. Οι πόρτες είναι μισοσπασμένες, τα σκαλοπάτια βρεγμένα, τα φώτα χαλασμένα και οι γλάστρες διαλυμένες. Τα κάγκελα σκουριασμένα, έχουν πέσει κάτω, ενώ διάφορα σκουπίδια είναι παραπεταμένα.

Αυτό που ακούγεται είναι το θρόισμα των φύλλων και ο δυνατός αέρας που κατακλύζει την περιοχή, κάνοντας τα παράθυρα να τρίζουν. Μια καταιγίδα τρομοκρατεί την περιοχή, αρκετοί δρόμοι έχουν κλείσει στην πόλη και περίεργος κόσμος αρχίζει να εμφανίζεται. Σε αντίθεση με την οδό Μαύρης Πέτρας. Υπάρχει μία αρκετά άσχημη μυρωδιά που σου προκαλεί αναγούλα, όμως δεν μπορείς να καταλάβεις τι ακριβώς είναι και αρχίζεις να σκέφτεσαι καχύποπτα. Μπορεί να έχει γίνει κάτι ανατριχιαστικό.

Μόλις στρίβεις σε μία γωνία, δίπλα από έναν αναπτήρα αντικρίζεις ένα γάντι. Λίγο πιο κάτω από τα πόδια σου βλέπεις μία κηλίδα αίμα συνοδευόμενη από ένα μαχαίρι. Το οποίο πιθανότατα να έχει πέσει από τα χέρια του δολοφόνου.

# data[].attributes.headline
Μπροστά μου βλέπω τα π

# data[].attributes.body
Μπροστά μου βλέπω τα περίτεχνα παράθυρα και τις παλιές κουρτίνες που ανεμίζουν από το απαλό θρόισμα του φθινοπωρινού αέρα. Πίσω μου βλέπω τις σκάλες που οδηγούν στον κάτω όροφο της βίλας. Από δεξιά μου βλέπω τον γκρι ξεφτισμένο καναπέ όπου το δέρμα του έχει βγει. Αριστερά μου βλέπω ένα μικρό κυκλικό τραπεζάκι γυρισμένο ανάποδα σαν κάποιος να το πέταξε στο πάτωμα. Πάνω στους τοίχους βρίσκονται παλιά έργα τέχνη του 20ου αιώνα. Τα ξύλινα σανίδια στο πάτωμα προεξέχουν πράγμα που το κάνει εύκολο να σκοντάψεις και να πέσεις κάτω. Το περίεργο όμως είναι πως μυρίζω κάτι σαν πετρέλαιο που κάποιος να το έχει χύσει στο πάτωμα. Αγγίζω τους τοίχους και τους νιώθω υγρούς, μάλλον από την πολύ υγρασία. Ξαφνικά ακούω έναν ήχο από κάτι να πέφτει με δύναμη στο πάτωμα, σαν βαρέλι γεμάτο με κάτι υγρό μέσα. Αμέσως, πετάγομαι στις σκάλες και αρχίζω να τις κατεβαίνω τρέχοντας μα μόλις φτάνω στον κάτω όροφο όλα είναι φυσιολογικά σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Ήταν κίνημα τις φαντασίας μου; Αποκλείεται, ακουγόταν τόσο αληθινός ο ήχος αυτός για να είναι ψεύτικος. Παρόλα αυτά άρχισα να πιστεύω πως ήταν ένας ήχος της φαντασίας μου μέχρι που παρατηρώ  παρατηρώ ένα σκισμένο κόκκινο κομμάτι υφάσματος κολλημένο στην πόρτα. Προχωράω μπροστά να το πάρω σίγουρος πια ότι κάτι παράξενο συμβαίνει σε αυτή τη βίλα και πρέπει να το ανακαλύψω πρώτου κάποιος ακόμα πάθει κακό.