# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=PHbCbXywj7k&t=1s

https://loveschool.pl/ch-po-spolglosce-s-oraz-przed-rz-o/

https://www.umiemypolski.pl/cwiczenia-rodzina-wyrazow

https://wordwall.net/pl/resource/23705699/zaj%c4%99cia-rewalidacyjne/cechy-charakteru-1

https://wordwall.net/pl/resource/9942329/polski/frazeologia-z-%c4%85-i-%c4%99

https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-mity-greckie/141?source=explicitExercise

https://www.umiemypolski.pl/memory-synonimy-czasowniki-2

https://www.sp11bedzin.edu.pl/wp-content/uploads/2021/04/schmitt-oskar-i-pani-roza.pdf

# data[].attributes.attachment_link.title
Mity greckie – Czytanie ze zrozumieniem – Umiemy to

# data[].attributes.body
https://www.p37.miastorybnik.pl/files/zbirwierszyjulianatuwima.pdf

https://www.youtube.com/watch?v=qM-7rSrZh8s&t=2s

str.17

https://www.scribd.com/document/776291744/Agnieszka-Fr%C4%85czek-Rany-Julek-O-tym-jak-Julian-Tuwim-zosta%C5%82-poet%C4%85

https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-bajki/103?source=explicitExercise

# data[].attributes.attachment_link.title
Czytanie zdań (dwuznaki) (łatwe) – Słowa w zdaniach – Umiemy to

# data[].attributes.attachment_link.description
Uzupełnianie słówek w zdaniach: ćwiczenie do treningu słownictwa w kontekście.

# data[].attributes.body
https://flipbook.nowaera.pl/dokumenty/Flipbook/Elementarz-odkrywcow-cwiczenia[kl_3][cz_4][pr_2020]/index.html#p=51

https://wordwall.net/pl/resource/9942329/polski/frazeologia-z-%c4%85-i-%c4%99

str. 21

https://www.sp11bedzin.edu.pl/wp-content/uploads/2021/04/schmitt-oskar-i-pani-roza.pdf

# data[].attributes.attachment_link.title
Rodzina wyrazów – Ćwiczenia online – Umiemy polski

# data[].attributes.attachment_link.description
Rodzina wyrazów – Ćwiczenia online, szybkie przygotowanie do sprawdzianu, obszerny zbiór przykładów

# data[].attributes.body
https://loveschool.pl/ch-po-spolglosce-s-oraz-przed-rz-o/

https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-bajki/103?source=explicitExercise

https://www.youtube.com/watch?v=tpe7hw34zok

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-mistrz-ortografii-wiosna-1?source=explicitKC&topic=cwiczenia-ortografia

https://www.umiemypolski.pl/memory-synonimy-czasowniki-2

https://www.p37.miastorybnik.pl/files/zbirwierszyjulianatuwima.pdf

https://edukacjawczesnoszkolna.com.pl/ortografia-roz/

https://www.scribd.com/document/776291744/Agnieszka-Fr%C4%85czek-Rany-Julek-O-tym-jak-Julian-Tuwim-zosta%C5%82-poet%C4%85

# data[].attributes.attachment_link.title
Bajki – Czytanie ze zrozumieniem – Umiemy to

# data[].attributes.body
https://sp1ropa.pl/files/s/714/6391/Edytor/File/Zaczarowana_Zagroda.pdf

https://view.genially.com/5fb26abb6656490d1f5c7ad4/presentation-antarktyda

https://wordwall.net/pl/resource/2065932/polski/rz-po-sp%C3%B3%C5%82g%C5%82oskach

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-synonimy-rzeczowniki-1?source=search

https://wordwall.net/pl/resource/2523986/ortografia/rz-po-sp%C3%B3%C5%82g%C5%82oskach

https://wordwall.net/pl/resource/2065932/polski/rz-po-sp%C3%B3%C5%82g%C5%82oskach

https://wordwall.net/pl/resource/2421328/ortografia/rz-po-sp%C3%B3%C5%82g%C5%82oskach

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze lekcje w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
"Rz" po spółgłosce p: przyroda, przygoda, przyjaciel, "Rz" po spółgłosce b: brzoza, brzdąc, brzuch, "Rz" po spółgłósce d: drzewo, drzwi, drzazga, "Rz" po spółgłósce g:

# data[].attributes.body
https://www.sp11bedzin.edu.pl/wp-content/uploads/2021/04/schmitt-oskar-i-pani-roza.pdf

https://wordwall.net/pl/resource/100277897/pisownia-przeczenia-nie-z-czasownikami-i-rzeczownikami

https://zsksiezomierz.goscieradow.pl/cms/70721/pisownia-nie-z-innymi-czesciami-mowy

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-synonimy-rzeczowniki-3

https://ssp.palecznica.pl/wp-content/uploads/2020/03/%C4%86wiczenia-ortograficzne-dla-klasy-6.pdf

https://ssp.palecznica.pl/wp-content/uploads/2020/03/%C4%86wiczenia-ortograficzne-dla-klasy-6.pdf

https://zsksiezomierz.goscieradow.pl/cms/70632/czytanie-ze-zrozumieniem-klasa-v---1

https://wordwall.net/pl/resource/85608465/polski/-nie-z-czasownikami-i-rzeczownikami

https://zsksiezomierz.goscieradow.pl/cms/70721/pisownia-nie-z-innymi-czesciami-mowy

https://wordwall.net/pl/resource/1226586/polski/pisownia-nie-z-r%C3%B3%C5%BCnymi-cz%C4%99%C5%9Bciami-mowy

# data[].attributes.body
https://view.genially.com/5fda8a85ebe82c0d17f18b7a/presentation-slemy-swiateczne-zyczenia

https://view.genially.com/5fe055d5a666f40d7dc6452c/presentation-lekcja-zyczenia-swiateczne

https://padlet.com/rozag/klasa-2c-da9bw8pa03ytbxfp/wish/mlNDZ345meAyWznG

https://www.youtube.com/watch?v=ZYUYjWmrDc8&t=352s

https://padlet.com/rozag/klasa-2c-da9bw8pa03ytbxfp

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-synonimy-rzeczowniki-1?source=explicitKC&topic=cwiczenia-synonimy-rzeczowniki

# data[].attributes.attachment_link.title
Synonimy: rzeczowniki (łatwe) - Decydowanie - Umiemy to

# data[].attributes.attachment_link.description
Najważniejsze zagadnienia ortograficzne z podstawy programowej szkoły podstawowej i średniej: rz/ż, h/ch, ó/u, ę/en, ą/om, wielkie litery, pisownia skrótów i skrótowców itd.

# data[].attributes.body
https://view.genially.com/5fda8f6f37663f0d6c04ee66/presentation-redagujemy-zyczenia-swiateczne

https://padlet.com/rozag/klasa-3-5y5t1dqqv17456yv/wish/mlNDZ3rjJ971QznG

https://www.umiemypolski.pl/memory-synonimy-czasowniki-2

https://wordwall.net/pl/resource/11479440/polski/synonimy

https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-mity-greckie/143?source=explicitExercise

https://www.scribd.com/document/772566055/Sposob-na-Elfa-prosto-text

https://view.genially.com/5fd65fd1e7f0ee0d6b690660/interactive-content-piszemy-listy

https://dziecisawazne.pl/6-grudnia-mikolajki/

https://www.umiemypolski.pl/korektor-listy-pisma-instrukcje-2/3

# data[].attributes.attachment_link.title
Synonimy: czasowniki (średnie) – Memory – Umiemy to

# data[].attributes.attachment_link.description
Powtórka wybranych zagadnień języka polskiego w formie gry memory – szukanie pasujących do siebie par.

# data[].attributes.body
https://www.umiemypolski.pl/memory-cwiczenia-synonimy-rzeczowniki-1?source=explicitExercise

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-pisownia-a-i-om-w-zakonczeniach-rzeczownikow-2

https://wordwall.net/pl/resource/101072156/%C5%9Bwi%C4%99to-niepodleg%C5%82o%C5%9Bci

https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-mity-greckie/147?source=explicitKC&topic=cwiczenia-czytanie-tekstow

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze lekcje w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rzeczpospolita Polska - Pełna nazwa państwa polskiego brzmi , Europa - Polska leży na kontynencie, który nazywa się, biały i czerwony - Nasze barwy narodowe to kolor, orzeł - Godłem Polski jest, "Mazurek Dąbrowskiego" - Hymnem narodowym Polski jest pieśń, Warszawa - Stolicą Polski jest, Gniezno i Kraków - Dawniej stolicami Polski były miasta, Morze Bałtyckie - Morze, nad którym leży Polska nazywa się, Wisła, Odra, Warta - Trzy największe rzeki Polski to, Gdańsk, Sopot, Gdynia - Trójmiasto to 3 miasta:, Tatry - Najwyższe góry Polski to, Rysy. - Najwyższy szczyt Tatr to:, 16 - Na ile województw podzielona jest Polska? , Zygmunt ||| Waza - Król, który przeniósł stolicę z Krakowa do Warszawy to:,

# data[].attributes.attachment_link.description
각 키워드를 올바른 정의 옆에 드래그하여 놓으세요.. Rzeczpospolita Polska - Pełna nazwa państwa polskiego brzmi , Europa - Polska leży na kontynencie, który nazywa się.

# data[].attributes.body
https://www.umiemypolski.pl/memory-cwiczenia-synonimy-rzeczowniki-1?source=explicitExercise

https://eduzabawy.com/generatory/pisanie-po-sladzie/

https://wordwall.net/pl/resource/6783407/polski/narodowe-%c5%9bwi%c4%99to-niepodleg%c5%82o%c5%9bci

https://wordwall.net/pl/resource/6581159/%C5%9Bwi%C4%99to-niepodleg%C5%82o%C5%9Bci

# data[].attributes.attachment_link.description
E‑podręczniki to bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne.

# data[].attributes.body
https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-mity-greckie/147

https://www.umiemypolski.pl/korektor-pisanie-e-maili-2/26?source=explicitExercise

https://wordwall.net/pl/resource/9942329/polski/frazeologia-z-%c4%85-i-%c4%99

https://www.youtube.com/watch?v=-GLzOzXP8I8&ab_channel=Uczsi%C4%99polskiego-LearnPolishLanguage

# data[].attributes.body
Przymiotniki

https://flipbook.nowaera.pl/dokumenty/Flipbook/Wielka-Przygoda_podrecznik-klasa-3_czesc-1%5Bpr_2022%5D/index.html#p=43

https://view.genially.com/63b9b705469dba0013e63929/presentation-o-psie-ktory-jezdzil-koleja

król Sielaw

https://www.youtube.com/watch?v=GmFRVEgBeM8

# data[].attributes.body
https://wordwall.net/pl/resource/38111258/polski/nazwy-narodowo%c5%9bci

https://www.umiemypolski.pl/memory-czytanie-slow-gdzie-mieszkaja-zwierzeta-2?source=explicitExercise

https://www.umiemypolski.pl/uzupelnianie-slowek-czytanie-zdania-dwuznaki

https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-doktor-pomysl/8

legenda o Syrence warszawskiej

https://www.youtube.com/watch?v=7ZtJjiR5wbk&ab_channel=BajkowyZak%C4%85tek

https://www.superkid.pl/generator-arkuszy

# data[].attributes.body
https://wordwall.net/pl/resource/1294523/polski/stopniowanie-przymiotnik%c3%b3w

https://wordwall.net/pl/resource/2365983/nie-z-czasownikiem-i-przymiotnikiem

https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-mity-greckie/143

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-synonimy-rzeczowniki-1

https://www.psp15.opole.pl/images/Biblioteka/o%20psie,%20kt%C3%B3ry%20je%C5%BAdzi%C5%82%20kolej%C4%85,%20r.%20pisarski.pdf

podręcznik - nie z czasownikami i przymiotnikami

file:///D:/Pobrane/Tropiciele_klasa3_Podrecznik4.pdf

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Basia stwierdziła, że obiad w restauracji był ____. Paweł ____ notatki. Wczoraj oglądałem film o ____ chłopcu. Bartek ____ stroju na basen. Marysia ____ na lekcji. Krzyś był ____ dla Antka. W sklepie były ____ owoce. Agatka ____ zupy ogórkowej. Błażej był dzisiaj ____ w przedszkolu. Zosia to ____ dziewczynka.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pisownia nie z czasownikami, przymiotnikami

# data[].attributes.attachment_link.description
Basia stwierdziła, że obiad w restauracji był ____. Paweł ____ notatki. Wczoraj oglądałem film o ____ chłopcu. Bartek ____ stroju na basen. Marysia ____ na lekcji. Krzyś był ____ dla Antka. W sklepie były ____ owoce. Agatka ____ zupy ogórkowej. Błażej był dzisiaj ____ w przedszkolu. Zosia to ____ dziewczynka.

# data[].attributes.body
Sposób na Elfa - książka

https://wydawnictwoliteratura.pl/wp-content/uploads/2024/03/Sposob-na-elfa-str-3-19.pdf

https://www.youtube.com/watch?v=-GLzOzXP8I8&ab_channel=Uczsi%C4%99polskiego-LearnPolishLanguage

https://pisupisu.pl/klasa5/mity-syzyf

https://view.genially.com/609ac7fcb7594b0db7746cda/presentation-pisownia-nie-z-roznymi-czesciami-mowy

https://wordwall.net/pl/resource/26818428/pisownia-%C4%85-i-%C4%99-quiz

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ucz się polskiego - Learn Polish Language

# data[].attributes.attachment_link.title
Quiz Ortograficzny z ą i ę – Sprawdź Swoje Umiejętności!

# data[].attributes.body
https://wordwall.net/pl/resource/9942329/polski/frazeologia-z-%c4%85-i-%c4%99

https://www.umiemypolski.pl/korektor-pisanie-e-maili-2/26?source=explicitExercise

https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-mity-greckie/143

https://wordwall.net/pl/resource/16590040/polski/dzie%c5%84-matki-aforyzmy

https://www.umiemypolski.pl/rozumienie-czytanie-ze-zrozumieniem-dzieje-kultura-polski/269

https://wordwall.net/pl/resource/2122478/polski/dzie%c5%84-matki-uzupe%c5%82nij-czasowniki

https://wordwall.net/pl/resource/9942329/polski/frazeologia-z-%c4%85-i-%c4%99

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze lekcje w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
muru nie przebijesz.Atak jest najlepszą ____. Czy ja jestem ____ u nogi? Dzieci i ryby głosu ____. Pokażę ci, gdzie raki ____. Nieszczęścia ____ parami. Je, aż mu się uszy ____. Przepadł jak kamień w ____. Komu w ____, temu czas. ____ jak ryba w wodzie. A może zjemy ____ soli?

# data[].attributes.headline
01.06.2025  Klara - nasza mama czarodziejka

# data[].attributes.subject
01.06.2025  Klara - nasza mama czarodziejka

# data[].attributes.body
https://www.umiemypolski.pl/dyktanda-cwiczenia-pisownia-nie-1

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-synonimy-rzeczowniki-1

https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-mity-greckie/143

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-mistrz-ortografii-wiosna-1

https://www.youtube.com/watch?app=desktop&v=n2ajdxD_0oY&t=384s

https://wordwall.net/pl/resource/27074220/wyrazy-zako%C5%84czone-na-%C3%B3w-%C3%B3wka-%C3%B3wna

https://wordwall.net/pl/resource/2008680/ortografia/%c3%b3-w-zako%c5%84czeniach-%c3%b3w-%c3%b3wka-%c3%b3wna

# data[].attributes.attachment_link.title
Pisownia „nie" z różnymi częściami mowy (łatwe) - online Dyktanda

# data[].attributes.attachment_link.description
Dyktanda polegające na poprawnym uzupełnieniu brakujących liter lub słów. Szeroka gama zagadnień z całej ortografii (i nie tylko), ciekawe i dowcipne teksty, natychmiastowa kontrola, wizualizacja postępów.

# data[].attributes.body
https://www.umiemypolski.pl/memory-czytanie-slow-gdzie-mieszkaja-zwierzeta-2?source=explicitExercise

https://www.umiemypolski.pl/uzupelnianie-slowek-czytanie-zdania-dwuznaki

https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-doktor-pomysl/8

https://www.umiemypolski.pl/memory-czytanie-slowa-dwuznaki-1?source=explicitExercise

https://lubartow.przedszkolecasper.eu/wp-content/uploads/2020/03/Niesamowite-przygody-10-skarpetek.pdf

konto.onet.pl/signin?state=https%3A%2F%2Fpoczta.onet.pl%2F&client_id=poczta.onet.pl.front.onetapi.pl&variant=reminders-variant-1

# data[].attributes.attachment_link.title
Gdzie mieszkają zwierzęta? (średnie) – online Memory

# data[].attributes.attachment_link.description
Powtórka wybranych zagadnień języka polskiego w formie gry memory – szukanie pasujących do siebie par.

# data[].attributes.body
https://wordwall.net/pl/resource/2122478/polski/dzie%c5%84-matki-uzupe%c5%82nij-czasowniki

https://www.umiemypolski.pl/rozumienie-czytanie-ze-zrozumieniem-dzieje-kultura-polski/269

https://wordwall.net/pl/resource/16590040/polski/dzie%c5%84-matki-aforyzmy

https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-mity-greckie/143

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-znaki-interpunkcyjne-rozpoznawanie-i-stosowanie-1

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-znaki-interpunkcyjne-rozpoznawanie-i-stosowanie-1

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-mistrz-ortografii-wiosna-1

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-znaki-interpunkcyjne-rozpoznawanie-i-stosowanie-1

https://www.umiemypolski.pl/wpisywanie-rzeczownik-odliczebnikowy-2

https://www.umiemypolski.pl/korektor-pisanie-e-maili-2/26?source=explicitExercise

# data[].attributes.attachment_link.title
Mity greckie – online Czytanie ze zrozumieniem

# data[].attributes.body
Lany poniedziałek

https://www.youtube.com/watch?v=wz-2fMNlG64&ab_channel=Kana%C5%82PopularnonaukowyOdpowiedziNaPytania

https://www.youtube.com/watch?v=VFtPX6dAPa4&t=28s&ab_channel=agroakt

wiocha

https://www.tiktok.com/@michal_dudzinski/video/7481751786915712278

mit - Nić Ariadny

https://www.umiemypolski.pl/rozumienie#ps1168

https://www.youtube.com/watch?v=Axtn1amvZfg&ab_channel=Bajaniena%C5%9Bcianie

dowcipy o Jasiu

https://www.umiemypolski.pl/dowcipy-o-jasiu/110

policjant e-mail

https://www.umiemypolski.pl/korektor-pisanie-e-maili-2/26?source=explicitExercise

znaki intrrpunkcyjne\

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-znaki-interpunkcyjne-rozpoznawanie-i-stosowanie-1

mistrz ortografii

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-mistrz-ortografii-wiosna-1

# data[].attributes.attachment_link.title
Lany Poniedziałek – skąd ta tradycja? Historia Śmigusa-Dyngusa!

# data[].attributes.body
czytanie ze zrozumieniem

https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-doktor-pomysl/8

czytanie z uzupełnianiem

https://www.umiemypolski.pl/uzupelnianie-slowek-czytanie-zdania-dwuznaki

gdzie mieszkają zwierzeta

https://www.umiemypolski.pl/memory-czytanie-slow-gdzie-mieszkaja-zwierzeta-2?source=explicitExercise

# data[].attributes.attachment_link.title
Doktor Pomysł - online Czytanie ze zrozumieniem

# data[].attributes.body
https://view.genially.com/63b9b705469dba0013e63929/presentation-o-psie-ktory-jezdzil-koleja

pdf

https://www.psp15.opole.pl/images/Biblioteka/o%20psie,%20kt%C3%B3ry%20je%C5%BAdzi%C5%82%20kolej%C4%85,%20r.%20pisarski.pdf

# data[].attributes.attachment_link.title
O PSIE, KTÓRY JEŹDZIŁ KOLEJĄ [Bajanie na ścianie]

# data[].attributes.body
Dowcipy

https://www.umiemypolski.pl/dowcipy-latwe/56

Zemsta Zeusa

https://www.umiemypolski.pl/czytanie-ze-zrozumieniem-mity-greckie/136

Prometeusz

https://www.youtube.com/watch?v=FvjKirHjlls&t=5s&ab_channel=Bajaniena%C5%9Bcianie

Ortografia - wiosna

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-mistrz-ortografii-wiosna-1

e-mail do złodzieja

https://www.umiemypolski.pl/korektor#ps1764

Synonimy

https://wordwall.net/pl/resource/6763406/rewalidacja/synonimy-wyrazy-bliskoznaczne

# data[].attributes.attachment_link.description
Ucz się języka polskiego na wesoło - znajdź błędy ortograficzne i interpunkcyjne w dowcipach.

# data[].attributes.body
Znaki przystankowe

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-znaki-interpunkcyjne-rozpoznawanie-i-stosowanie-1

Polscy nobliści - notatka stefan marzec

https://www.youtube.com/watch?v=ODpDkebGriw&t=114s&ab_channel=Kelivier

Syzyf - bajka

https://padlet.com/rozag/klasa-3-5y5t1dqqv17456yv/wish/goElQyR8MoYyZ3yY

Synonimy

https://www.umiemypolski.pl/decydowanie-synonimy-rzeczowniki-1

https://wordwall.net/pl/resource/6763406/rewalidacja/synonimy-wyrazy-bliskoznaczne

https://view.genially.com/63b9b705469dba0013e63929/presentation-o-psie-ktory-jezdzil-koleja

https://www.psp15.opole.pl/images/Biblioteka/o%20psie,%20kt%C3%B3ry%20je%C5%BAdzi%C5%82%20kolej%C4%85,%20r.%20pisarski.pdf

https://wordwall.net/pl/resource/2122478/polski/dzie%c5%84-matki-uzupe%c5%82nij-czasowniki

# data[].attributes.body
Podobno niedługo ogłoszą nabór do zespołu rockowego
Myślę że wszyscy marzą żeby się tam dostać.
Ja tam wolę zostać w moim chórze pa spieszę się na próbę .
Chyba się nie nadaję.
Ja się nie nadaję.
U nas w szkole uczniowie tylko o tym mówią.

Dowcipy KLIKNIJ

https://www.umiemypolski.pl/dowcipy#ps300

Prometeusz bajka KLIKNIJ

Homonimy KLIKNIJ

Mity greckie - stworzenie świata KLIKNIJ

# data[].attributes.attachment_link.description
Ucz się języka polskiego na wesoło - znajdź błędy ortograficzne i interpunkcyjne w dowcipach.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rozpoznawanie i stosowanie znaków interpunkcyjnych (łatwe) – online Decydowanie

# data[].attributes.attachment_link.description
Najważniejsze zagadnienia ortograficzne z podstawy programowej szkoły podstawowej i średniej: rz/ż, h/ch, ó/u, ę/en, ą/om, wielkie litery, pisownia skrótów i skrótowców itd.

# data[].attributes.attachment_link.title
PRZYMIOTNIK - odmiana, stopniowanie - ĆWICZENIA POWTÓRZENIOWE

# data[].attributes.attachment_link.title
Elementarz odkrywców, ćwiczenia, klasa 3, część 4

# data[].attributes.attachment_link.description
Elementarz odkrywców, ćwiczenia, klasa 3, część 4

# data[].attributes.body
https://meet.google.com/dnw-cpky-gna

# data[].attributes.attachment_link.description
Real-time meetings by Google. Using your browser, share your video, desktop, and presentations with teammates and customers.

# data[].attributes.attachment_link.title
Liczebniki główne i zbiorowe (średnie) - online Decydowanie

# data[].attributes.attachment_link.description
Najważniejsze zagadnienia ortograficzne z podstawy programowej szkoły podstawowej i średniej: rz/ż, h/ch, ó/u, ę/en, ą/om, wielkie litery, pisownia skrótów i skrótowców itd.

# data[].attributes.attachment_link.title
Stopniowanie przymiotnika w zdaniach (średnie) – online Wpisywanie

# data[].attributes.attachment_link.description
Tradycyjne ćwiczenie, w którym należy wpisać poprawną odpowiedź (np. literę, wyraz w odpowiedniej formie itp.)

# data[].attributes.headline
nie z różnymi częsciami mowy dla Antka i Matldy

# data[].attributes.subject
nie z różnymi częsciami mowy dla Antka i Matldy

# data[].attributes.attachment_link.title
Pisownia „nie” z różnymi częściami mowy (łatwe) – online Dyktanda

# data[].attributes.attachment_link.description
Dyktanda polegające na poprawnym uzupełnieniu brakujących liter lub słów. Szeroka gama zagadnień z całej ortografii (i nie tylko), ciekawe i dowcipne teksty, natychmiastowa kontrola, wizualizacja postępów.

# data[].attributes.body
https://meet.google.com/ine-qufo-tzo

# data[].attributes.attachment_link.description
Real-time meetings by Google. Using your browser, share your video, desktop, and presentations with teammates and customers.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mity greckie - online Czytanie ze zrozumieniem

# data[].attributes.attachment_link.description
Następny tekst " Możesz wrócić do niego najwcześniej jutro. Ograniczenie dotyczy wyłącznie powtórnego rozwiązywania tego samego zadania. Możesz rozwiązywać inne zadania z tego zestawu.Ograniczenie nie ma związku z licencją lub jej brakiem. Powtórne rozwiązywanie tego samego zadania w krótkim odstępie czasu jest po prostu nieefektywne.

# data[].attributes.attachment_link.title
Synonimy: rzeczowniki (łatwe) – online Decydowanie

# data[].attributes.attachment_link.description
Najważniejsze zagadnienia ortograficzne z podstawy programowej szkoły podstawowej i średniej: rz/ż, h/ch, ó/u, ę/en, ą/om, wielkie litery, pisownia skrótów i skrótowców itd.

# data[].attributes.attachment_link.title
klasa 6 – Czytanie – Ćwiczenia online – Umiemy polski

# data[].attributes.attachment_link.description
Czytanie – Ćwiczenia online, szybkie przygotowanie do sprawdzianu, obszerny zbiór przykładów

# data[].attributes.attachment_link.description
flamaster - pisak, mazak, płot - ogrodzenie, siatka, samochód - auto, pojazd, droga - ulica, trasa, zakład - fabryka, firma, bagaż - walizka, torba, zeszyt - brulion, notatnik, jedzenie - żywność, pożywienie, budynek - dom, wieżowiec, podróż - wycieczka, rejs,

# data[].attributes.attachment_link.title
Pinokio - Ściągi, wypracowania, lektury - Bryk.pl

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
SKĄD SIĘ WZIĘŁY NAZWY MIESIĘCY

STYCZEŃ

Nazwa pochodzi od słowa stykać. Oznacza, że stary rok styka się z nowym, nadchodzącym. Druga teoria odnosząca się do nazwy tyczeń zakłada, że wzięła się ona od zbierania w zimie drewna (tyczek).

LUTY

W dawnych czasach terminem luty określane były rzeczy zimne i nieprzyjemne. Początkowo istniały jeszcze nazwy strąpacz i sieczeń.

MARZEC

Trzeci miesiąc nazwę zawdzięcza bogowi wojny Marsowi, to w tym miesiącu najlepiej jest obserwować planetę Mars dzięki jej dobrej widoczności.

KWIECIEŃ

Ta nazwa wzięła się od słowa kwiat. Początkowo nazwa brzmiała „wodzikwiat" przez to, że zwodził pierwszymi ciepłymi dniami.

MAJ

Miesiąc ten również nazwę wziął od rzymskiej bogini Mai. Łacińskie słowo majus oznacza miły lub radość.

CZERWIEC

Nazwa czerwiec pochodzi od małego owada, czerwca polskiego. W tym miesiącu nasi przodkowie zbierali jego poczwarki. Następnie suszyli je na słońcu i używali do pozyskiwania czerwonego barwnika.

LIPIEC

Nazwa pochodzi od kwitnących w tym okresie lip.

SIERPIEŃ

Początkowo istniała także nazwa sirzpień. Pochodzi od sierpa, którego wtym okresie używano do ścinania zboża.

WRZESIEŃ

Swoją nazwę zawdzięcza kwitnącym w tym miesiącu fioletowym wrzosom.

PAŹDZIERNIK

Nazwa miesiąca pochodzi od słowa paździerze oznaczającego suche łodygi lnu.

LISTOPAD

Kolejna nazwa, której pochodzenie jest widoczne na pierwszy rzut oka. Listopad swoją nazwę wziął od spadających, suchych liści.

GRUDZIEŃ

Nazwa pochodzi od słowa gruda, oznaczającego zamarzniętą ziemię.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
SPÓŹNIALSKI - KUBA PRZYSZEDŁ NA URODZINY TOMKA KIEDY WSZYSCY JEDLI JUŻ TORT.DZIECI NIE ZWRÓCIŁY NA KUBĘ UWAGI,BO ON BARDZO CZĘSTO PRZYCHODZIŁ PO CZASIE NA WSZYSTKIE WSPÓLNE IMPREZY I UMÓWIONE SPOTKANIA., ZDYSCYPLINOWANY - KASIA MIAŁA ZAZWYCZAJ ODROBIONĄ PRACĘ DOMOWĄ I BYŁA PRZYGOTOWANA NA KAŻDĄ LEKCJĘ PRAWIDŁOWO. CHĘTNIE WYKONYWAŁA POLECENIA OSOBY DOROSŁEJ I DBAŁA O SWOJE RZECZY., NERWOWY - MONIKA BARDZO CZĘSTO, KIEDY COŚ JEJ SIĘ NIEPODOBAŁO, TO KRZYCZAŁA NA INNYCH, UDERZAŁA ICH ALBO MÓWIŁA IM BRZYDKIE SŁOWA;, NIEPRWDOMÓWNY - MICHAŁ OPOWIADAŁ KRZYSIOWI, ŻE BYŁ W KOSMOSIE I WIDZIAŁ LATAJĄCE UFO. CHCIAŁ RÓWNIEŻ ZABRAĆ KRZYSIA DO SWOJEGO HELIKOPTERA. A JAK KRZYŚ POPROSIŁ, ŻEBY POKAZAŁ MU ZDJĘCIA Z WYPRAWY W KOSMOS, TO MICHAŁ POWIEDZIAŁ, ŻE ZEPSUŁ MU SIĘ APARAT., ZACHŁANNA - JANEK ZAZWYCZAJ CHCIAŁ WSZYSTKO ZABRAĆ DLA SIEBIE. NIE DZIELIŁ SIĘ Z NIKIM SWOIMI ZABAWKAMI I CIĄGLE MÓWIŁ, ŻE MA WSZYSTKIEGO MAŁO., PUNKTUALNY - ZOSIA UMÓWIŁA SIĘ Z OLĄ NA WSPÓLNY SPACER. WYSZŁA Z DOMU WCZEŚNIEJ ABY ZDĄŻYĆ NA UMÓWIONĄ GODZINĘ, BO NIE CHCIAŁA ABY KOLEŻANKA NA NIĄ CZEKAŁA.,

# data[].attributes.attachment_link.description
SPÓŹNIALSKI - KUBA PRZYSZEDŁ NA URODZINY TOMKA KIEDY WSZYSCY JEDLI JUŻ TORT.DZIECI NIE ZWRÓCIŁY NA KUBĘ UWAGI,BO ON BARDZO CZĘSTO PRZYCHODZIŁ PO CZASIE NA WSZYSTKIE WSPÓLNE IMPREZY I UMÓWIONE SPOTKANIA., ZDYSCYPLINOWANY - KASIA MIAŁA ZAZWYCZAJ ODROBIONĄ PRACĘ DOMOWĄ I BYŁA PRZYGOTOWANA NA KAŻDĄ LEKCJĘ PRAWIDŁOWO.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze lekcje w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ŁADNY - BRZYDKI, DUŻY - MAŁY, PRACOWITY - LENIWY, ZŁA - DOBRA, WOLNY - SZYBKI, SUCHY - MOKRY, SŁODKI - KWAŚNY, OPALONY - BLADY, CICHY - GŁOŚNY, MĄDRY - NIEMĄDRY, KŁAMLIWY - PRAWDOMÓWNY, ODWAŻNY - TCHÓRZLIWY, CIĘŻKI - LEKKI, OSTRY - MDŁY, SŁAWNY - NIEZNANY, DROGI - TANI,

# data[].attributes.attachment_link.description
ŁADNY - BRZYDKI, DUŻY - MAŁY, PRACOWITY - LENIWY, ZŁA - DOBRA, WOLNY - SZYBKI, SUCHY - MOKRY, SŁODKI - KWAŚNY, OPALONY - BLADY, CICHY - GŁOŚNY.

# data[].attributes.attachment_link.description
Synonimy Inaczej wyrazy bliskoznaczne. Są to wyrazy o podobnym lub identycznym znaczeniu, najczęściej różniące się jednak od siebie odcieniem znaczeniowym, barwą uczuciową lub czasem występow…

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Click on the magnifying glass

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tinci

odpowiednie dać rzeczy słowo. Do czego służą synonimy, antonimy, wyrazy wieloznaczne i homonimy

Click on the magnifying glass

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tinci

Wyrazy wchodzą ze sobą w różne relacje pod względem znaczenia. Wyróżnia się m.in.:

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tinci

* WYRAZY BLISKOZNACZNE (synonimy) - to wyrazy, które mają podobne lub takie samo znaczenie, np. kłamstwo, nieprawda, fałsz

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tinci

WYRAZY PRZECIWSTAWNE (antonimy) - to pary słów, które mają przeciwne znaczenie, np. kłamstwo - prawda

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tinci

WYRAZY WIELOZNACZNE- to słowa mające wiele znaczeń, które łączy podstawowa wspólna cecha. Przykład: kuchnia -1. pomieszczenie, w którym przygotowuje się potrawy; 2. potrawy z jpotrawy z jakiegoś kraju lub regionu (np. kuchnia śródziemnomorska); 3. urządzenie do przygotowywania potraw

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tinci

ĆWICZENIA

1

2

3

4

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tinci

ĆWICZENIA

5

6

7

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tinci

Homonimy to wyrazy, które mają identyczne brzmienie, często także pisownię, ale różne, niepowiązane ze sobą znaczenia.

Przykłady: I. ranny - poranny, robiony rankiem II. ranny - taki, który otrzymał rany I. klon - drzewoII. klon - wytwór inżynierii genetycznej I. podrobić - dokonać fałszerstwa II. podrobić - pokruszyć, rozdrobnić I. para - zestawienie dwóch rzeczy II. para - woda w stanie gazowym

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tinci

ĆWICZENIA

8

9

10

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tinci

Dziękuję

# data[].attributes.body
KLIKNIJ

# data[].attributes.attachment_link.title
Lato, lato czeka - Piosenka na zakończenie roku szkolnego - Piosenka wakacyjna - Podkład Jangok

# data[].attributes.attachment_link.title
EduKredka – Bezpieczne wakacje / Film edukacyjny #17

# data[].attributes.headline
Wielkimi krokami zbliżamy się do czwartej klasy.

# data[].attributes.subject
Wielkimi krokami zbliżamy się do czwartej klasy.

# data[].attributes.attachment_link.title
O PSIE, KTÓRY JEŹDZIŁ KOLEJĄ [Bajanie na ścianie]

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"O psie, który jeździł koleją"

Roman Pisarski

Pomysł napisania książki o Lampo, powstał, kiedy Roman Pisarski poznał historię psa, która została opisana we włoskiej gazecie

Autor pisze, że Lampo żył kilka lat temu we Włoszech, dlatego możemy określić, że były to lata sześćdziesiąte XX wieku.

Miejscem akcji jest głównie stacja Marittima we Włoszech oraz Piombino, gdzie mieszkał zawiadowca z rodziną.

Tu zaczyna się moja przygoda

Marittima

Poznaj moich przyjaciół

A to mój pomnik, może będziesz we Włoszech, to koniecznie mnie odwiedź

Ja się z Tobą żegnam, ale Twoja pani ma jeszcze kilka słów

To zakończenie naklej na kolejną kartkę i wykonaj ilustrację do niego.

Wiem, że nie spodobał Ci się koniec mojej historii. Napisz swoje szczęśliwe zakończenie

Przepisz plan wydarzeń na kartkę, przepisuj po jednym zdaniu

Ułóż plan wydarzeń

To zawiadowca

Mała Adele

Gina i Roberto

Moi przyjaciele kolejarze

Marittima

Wenecja

Sapri

Paola

Palmi

Piombino

Florencja

Turyn

Reggio

Palermo

Mediolan

Rzym

WŁOCHY

Podkreśl na brązowo wszystkie przymiotniki

Narysuj bohatera książki

Zachowanie w stosunku do ludzi: wierny, sprytny, mądry, oddany,troskliwy, oddany, bohaterski

Zwyczaje: podróżował koleją, ale zawsze wracał do domu, punktualnie po kolacji wybiegał do pociągu, pomagał robotnikom, wieczorem jechał na kolacje do zawiadowcy, zawsze był blisko zawiadowcy

Wygląd:kundel, podobny do szpica i owczarka, wesołe oczy, zawadiacki wygląd, przy grzbiecie jasna pręga

Opisz Lampo zgodnie z planem

Wykonaj dowolną ilustrację do lektury.

Gdzie toczy się akcja?

Kiedy wydarzyła sie ta historia?

Skąd autor wziął pomysł na napisanie książki?

Wykonaj kartę pracy do swojej książki

Przynieś do szkoły.

Połącz kartki.

Zaprojektuj i wykonaj okładkę.

Poskładaj swoje karty pracy - 6+ 1 plastyczna

Skompletuj swoją książkę

Podkreśl na zielono wszystkie czasowniki.

Wykonaj na kolejnej kartce ilustrację do wybranego punktu z planu- PASTELE

Wykończ estetycznie kartę.

Wklej przepisany plan

Tytuł karty- PLAN WYDARZEŃ

Wykonaj kolejną kartę pracy do swojej książki

PAMIĘTAJ - NAZWY MIAST PISZEMY DUŻĄ LITERĄ

Zwiedził też ..................

Z wujem zawiadowcy mieszkał w ..........

Mieszkał z rodzina zawiadowcy w ..............

Lampo przebywał na stacji w .........

Tytuł karty- Miasta, gdzie był Lampo

Wykonaj kartę pracy do swojej książki

PAMIĘTAJ - imiona piszemy dużą literą

Narysuj jak sobie wyobrażasz rodzinę zawiadowcy i podpisz imiona

Poza tym poznajemy ..........

Zaprzyjaźnił się również z rodziną zawiadowcy:...........

Lampo poznał najpierw............

Tytuł karty- Bohaterowie lektury

Wykonaj kartę pracy do swojej książki

PAMIĘTAJ - zdania rozpoczynamy dużą literą. Postaraj sie, aby Twoje zdania były ze sobą powiązane. Możesz skorzystać: później, następnie, potem,

Zacznij tak:Byli jeszcze spory kawałek od dziecka, gdy wyprzedził ich Lampo. Odbił się jak gumowa piłka i dał potężnego susa tuż przed samą lokomotywą.

Tytuł karty- Moje zakończenie

Wykonaj kartę pracy do swojej książki

Nazywam się Lampo, jestem zwykłym kundelkiem

Mam zadanie dlaCiebie: korzystając z książki wypisz miasta, w których byłem, a pod nimi , na podstawie obejrzanych zdjęć, namaluj Włochy, na ktróre ja mówię Italia.

Mam kolejne zadanie:wypisz bohaterów książki i wykonaj ilustrację

Nastepne zadanie , ma dla Ciebie Twoja pani, bo mi nie wypadało

Poznaj kraj, po którym podróżowałem

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
wysoki - niski, chudy - gruby, mokry - suchy, chory - zdrowy, dobry - zły, jasne - ciemne, zimno - ciepło.

# data[].attributes.attachment_link.title
O Psie, który jeździł koleją- wydarzenia

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. - Pojawienie się Lampo na stacji w Marittimie., 2. - Zaprzyjaźnienie się zawiadowcy z psem., 3. - Samodzielne podróże koleją psa Lampo., 4. - Nieszczęśliwy wypadek psa., 5. - Troskliwa opieka przez starsze małżeństwo nad psem., 6. - Wysłanie Lampo do Palermo., 7. - Ostatni powrót Lampo do domu., 8. - Uratowanie małej Adele.,

# data[].attributes.attachment_link.description
1. - Pojawienie się Lampo na stacji w Marittimie., 2. - Zaprzyjaźnienie się zawiadowcy z psem., 3. - Samodzielne podróże koleją psa Lampo., 4. - Nieszczęśliwy wypadek psa., 5. - Troskliwa opieka przez starsze małżeństwo nad psem., 6. - Wysłanie Lampo do Palermo., 7. - Ostatni powrót Lampo do domu., 8.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze lekcje w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Test - Seria pytań wielokrotnego wyboru. Wybierz poprawną odpowiedź, aby kontynuować.

# data[].attributes.attachment_link.title
Koniec i początek - Nowi Tropiciele kl. 3

# data[].attributes.headline
W czasie ostatnich zajęć kl. 3c - 29.05.2024 r.

# data[].attributes.subject
W czasie ostatnich zajęć kl. 3c - 29.05.2024 r.

# data[].attributes.body
W czasie zajęć:

Poznaliśmy pisownię wyrazów rozpoczynających się cząstką "bez-" , "ws-".

Pisaliśmy zdania ze słuchu.

Przypomnieliśmy sobie , co to jest rodzina wyrazów oraz utrwaliliśmy wiadomości na temat rodzajów zdań.

Samodzielnie układaliśmy zdania z podanymi wyrazami.

Rozmawialiśmy o ogrodzie oraz o pracy ogrodnika.

Wykonaliśmy następujące ćwiczenia:

ćw. 5,6,7,8 str. 15, ćw. 5 str. 31, ćw. 6,7,8 str. 32, ćw. 1,2,3 str. 34.

Praca domowa

Ćw. 9 str. 33 ( utrwalenie pisowni wyrazów z : rz, ż, ch, h).

Dla chętnych - str. 39 ;-).

Od następnego tygodnia zaczynamy omawiać naszą lekturę "O psie, który jeździł koleją".

Proszę ustnie przygotować się do napisania krótkiego listu (do kolegi, kogoś bliskiego) na temat: Moje wakacyjne plany ( Gdzie i kiedy pojadę? Z kim zamierzam pojechać? Kogo odwiedzę? Co chcę zobaczyć?).

# data[].attributes.headline
W czasie ostatnich zajęć - 22.05.2024 r.

# data[].attributes.subject
W czasie ostatnich zajęć - 22.05.2024 r.

# data[].attributes.body
W domu

Dokończ ćw. 7 str. 13 ( KĆ cz. 5), dla chętnych str. 12.

Kończymy czytać lekturę "O psie, który jeździł koleją".

# data[].attributes.attachment_link.title
Byli Sobie Wynalazcy... 🤔 Maria Skłodowska-Curie ☢️

# data[].attributes.attachment_link.title
Maria Skłodowska-Curie - WYBITNI POLACY W HISTORII 🇵🇱

# data[].attributes.body
Tekst piosenki

Piosenki dla Dzieci: Piosenka mądrych dzieci (Mała Orkiestra Dni Naszych)

Kto przykładem świeci - mądre dzieci
Kto segreguje śmieci – mądre dzieci
Kto radzi sobie w sieci – mądre dzieci
Kto ognia nie roznieci – mądre dzieci!

Mądre dziecko nie kłamie bo nie musi.
Nie biega ze skargami i płaczem do mamusi.
A gdy narozrabia, nie robi głupiej miny
Przyznaje się do błędu, przeprasza za winy.

Kto przykładem świeci - mądre dzieci
Kto segreguje śmieci – mądre dzieci
Kto radzi sobie w sieci – mądre dzieci
Kto ognia nie roznieci – mądre dzieci!

Mądre dziecko nie myśli o sobie
Potrafi rozróżnić, co złe a co dobre
Nie ma się za kogoś lepszego od innych.
W obronie staje słabszych i niewinnych.

Kto przykładem świeci - mądre dzieci
Kto segreguje śmieci – mądre dzieci
Kto radzi sobie w sieci – mądre dzieci
Kto ognia nie roznieci – mądre dzieci!

Obietnic dotrzymuje i nie wywiera presji
Krzyku nienawidzi, brzydzi się agresji.
Słucha ludzi mądrych, by wiedzę poszerzyć
Pamięta, że nie wszystkim można wierzyć.

Kto przykładem świeci - mądre dzieci
Kto segreguje śmieci – mądre dzieci
Kto radzi sobie w sieci – mądre dzieci
Kto ognia nie roznieci – mądre dzieci!

# data[].attributes.attachment_link.title
Mała Orkiestra Dni Naszych - Piosenka mądrych dzieci 🦉 Piosenki dla dzieci

# data[].attributes.attachment_link.title
Nie bój się myśleć inaczej - Światowy Dzień Osób z Zespołem Downa 2020

# data[].attributes.attachment_link.title
[AUDIOBOOK] Mira Jaworczakowa Oto jest Kasia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mira Jaworczakowa

Oto jest Kasia

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Proszę, oto jest KASIA.

Buzia rumiana, okrągła, trochę nadąsana. Oczy ciemne, ani
ładne, ani brzydkie - takie sobie zwyczajne, szarobure; nos odrobinę
zadarty, włosy proste, porządnie przyczesane. Do tego jeszcze
spódniczka w kratkę i sweterek granatowy, własnoręcznie przez
mamę zrobiony na drutach.

- Dzień dobry, Kasiu!

Kasia stoi, przygląda się, przygląda - jakoś nie chce uśmiechnąć
się na przywitanie.

Więc jeszcze raz:

- Dzień dobry, Kasiu!

Wzruszyła ramionami, wydęła leciutko wargi.

- Ależ, Kasiu, patrz: Przecież to są twoi koledzy i twoje koleżanki
z tej samej co i ty klasy ze wszystkich szkół. Oni chcą poznać ciebie,
chcą wiedzieć, jaka jesteś.

- Wielkie rzeczy, nie potrzebuję wcale!

Odwróciła się. Poszła.

Więc nie bardzo dobrze zaczyna się ta nowa znajomość. Ale
trudno! Zobaczymy, co będzie dalej...

Skarżypyta

- Jurek, bo ja się nudzę!
- Co? - Jurek podniósł nieprzytomne oczy znad książki.
- Nudzę się! Jurek, ja chcę, żebyś się ze mną bawił.
- Baw się sama - starszy brat wzruszył ramionami, bardzo
niezadowolony, że Kasia przeszkadza mu czytać. Książka była
niezmiernie ciekawa: o lotniku, i to jak odważnym!
- Gdyby tatuś był w domu, toby się ze mną bawił - powiedziała
stanowczo Kasia.
- Ale tatuś jest z mamą w kinie - przypomniał Jurek i znów
wsadził nos w książkę.
- Gdyby rodzice byli...
- Odczep się! Nie widzisz, że czytam?
- Kiedy ja nie chcę, żebyś czytał. Chcę, żebyś się ze mną bawił.
Kasia nie miała zamiaru ustąpić bratu. Jakże Jurek może czytać,
kiedy ona się nudzi? Jurek jest niedobry, jest zupełnie paskudny...
Kasia bardzo nie lubi zostawać z nim sama w domu. Że też
rodzice nad tym się nie zastanowią, tylko idą sobie, jakby nigdy nic,
do kina. A może już wracają?
Podbiegła do otwartego okna, wyjrzała na ulicę.
Działo się tam wiele ciekawych spraw. Jechał wóz i turkotał po
bruku. Jechał zielony samochód, zatrąbił - wóz zjechał na bok,
a samochód pomknął dalej. Ile ludzi idzie ulicą...
A to co znowu? Piosenka?

Śpiewała ją maszerująca ulicą niewielka grupa harcerzy. Na
samym przodzie - Kasia aż dech wstrzymała na chwilę - na
przodzie szedł mały, chudy chłopiec z żółtym bębenkiem, na którym
wybijał takt pałeczkami: ra-ta-ta-tam, ra-ta-ta-tam...

Wszyscy ludzie na ulicy patrzyli tylko na niego, zatrzymywali się
nawet - tak poważnie i dumnie kroczył.

Oczy Kasi zapaliły się wielkim zachwytem. O, gdyby tak ona
mogła maszerować z bębenkiem, najważniejsza z całego oddziału,
najważniejsza na całej ulicy! Westchnęła głęboko i powoli odeszła
od okna do swoich zabawek. Popatrzyła na nie, pokiwała głową;
wszystkie, nawet śliczna Małgosia, która umiała mówić „mama"
i zamykała oczy - przestały się jej podobać. Małgosia leżała
porzucona na podłodze i gdy Kasia trąciła ją końcem bucika,
powiedziała smutno:

- Ma-ma!

„Wielkie rzeczy: mama" - skrzywiła się Kasia. Wcale dziś nie
chciała być Małgosiną mamą. To nie jest przecież coś, czym można
zadziwić całą ulicę, coś takiego jak żółty bębenek.

I Kasia z wielkiego zmartwienia, że nie ma żółtego bębenka,
znów przypomniała sobie o Jurku.

- Jurek, słuchaj! Słuchaj, Jurek! Ja ci coś powiem.

- Dobrze, dobrze - brat machnął ręką zupełnie tak, jakby się
opędzał od bardzo dokuczliwej muchy - tylko nie przeszkadzaj!

Bo właśnie lotnikowi, temu z książki, zepsuł się silnik. Jeszcze
chwila i samolot runie w dół...

Ach, Boże drogi! Jurkowi serce tłukło się w piersi, w gardle
zaschło z przerażenia.

„Uratuje się czy nie? Żeby się uratował, żeby mu się tylko nic nie
stało!"

Cały świat przestał istnieć dla chłopca, a wraz ze światem
zniknęły dwa pokoje z kuchnią i łazienką na pierwszym piętrze
w domu przy ulicy Wesołej numer jedenaście. I Jurek ze swoim
lotnikiem leciał teraz nad nieprzebytą afrykańską dżunglą i razem
z nim przygotowywał się do skoku!

A co będzie, jeżeli spadochron się nie otworzy? Nawet pomyśleć
straszno...

- Rodzice kazali, żebyś się mną zajmował! - wrzasnęła mu
w samo ucho rozzłoszczona Kasia. - Ja wszystko powiem mamie
i tatusiowi, jaki ty jesteś, ja im powiem, żeby cię zbili!

Tego już było za dużo. Jurek z całej siły trzasnął książką w stół.

- Zabieraj się, smarkata, bo ci takie lanie sprawię, że
popamiętasz!

- Uaaaaa! - rozwrzeszczała się Kasia.

Zasłoniła twarz rękami, żeby brat myślał, że płacze, ale zerkała
na niego przez rozstawione palce.

- No, czego beczysz? - spytał Jurek bezradnie. - Przecież ci nic
złego nie zrobiłem.

- A właśnie, że zrobiłeś. Wszystko powiem, wszystko powiem.

- Skarżypyta! - Jurek szarpnął się niecierpliwie, a że
w odpowiedzi Kasia pokazała mu język, brat z kolei trzepnął ją
lekko w rękę.

Teraz rozpłakała się już na dobre, z chlipaniem, ze łzami - nie
dlatego, żeby ją ręka zabolała, tylko z ogromnej złości.

- Nie cierpię ciebie! - zatupała nogami.

I nagle... zamek w drzwiach zgrzytnął: wrócili rodzice. Jurek nie
wyszedł do przedpokoju, Kasia natomiast wypadła z wielkim
hałasem. Na całe mieszkanie rozległ się jej płaczliwy głos:

- Jurek mnie bił i krzyczał na mnie!
Ojciec zaczął zaraz uspokajać:
- Popatrz, cośmy ci przynieśli, córeczko. Patrz, przecież lubisz
czekoladę.
Głos ojca był miękki, czuły.
Mama tymczasem weszła do pokoju, stanęła przy Jurku.
- Jak mogłeś, synku...
Chłopiec zerwał się z krzesła, podniósł obie ręce do góry, chcąc
coś zawołać.
Mama ociężałym ruchem osunęła się na krzesło; była bardzo
blada, pod oczami miała ciemne cienie i taka była zmartwiona...
Jurek wolno opuścił ręce w dół.
- Ja... ja już nie będę tak, mamusiu. Nie będę - powiedział cicho
przez zaciśnięte zęby.

„Nowa"

Tak ni stąd, ni zowąd w ciągu roku przybyła do klasy nowa
uczennica. Ewce, która siedziała w jednej ławce z Kasią, bardzo się
ta nowa od razu spodobała.

- Patrzcie, dziewczynki, jaka ona ładna i jaką ma kokardę!

- Wielkie rzeczy: kokarda - ostro powiedziała Kasia. - Ja też
mam w domu kokardę, nawet dwie.

Ewka zamilkła i niepewnie spojrzała na Kasię. Kasia jest bardzo
dobrą uczennicą, więc pewnie ma rację, że kokarda to żadne
„wielkie rzeczy". Chociaż ta nowa podobała się Ewce nie tylko
z powodu kokardy; była taka ładna, rezolutnie patrzyła spod
długich rzęs na wszystkie dzieci.

- Ma brzydką sukienkę - zauważyła Kasia. - I pocerowaną.

Ewka potrząsnęła głową i odrzuciła na plecy dwa jasne
warkoczyki spięte klamerkami w kształcie czerwonych biedronek.
Westchnęła, bo miała wielką ochotę zaprzyjaźnić się z tą
dziewczynką, ale jakoś nie śmiała powiedzieć o tym Kasi.

Tymczasem dzieci obskoczyły nową koleżankę; pytały jedno przez
drugie:

- Jak się nazywasz?

- A gdzie mieszkasz?

- Kim jest twój tatuś? A mamusia?

- Będziesz się z nami bawić na pauzie?

Kasia była bardzo ciekawa, co dziewczynka odpowiada, ale nie
podeszła do niej, tylko trzymała się z daleka. Ewka natomiast

podbiegła do tamtej. Nie wytrzymała i podbiegła, chociaż jeszcze
przedwczoraj zaklinała się, że będzie przyjaciółką Kasi - taką od
serca i na całe życie... Na znak przyjaźni wymieniły wtedy między
sobą zakładki do książek, uplecione z kolorowych wąskich
wstążeczek na lekcji robót.

No i proszę, a teraz co ta Ewka wyrabia? Nawet nie spojrzy na
Kasię, tylko gada i gada z tą nową. Inne dzieci tak samo.

Wreszcie Ewka wróciła na miejsce, zaróżowiona, podniecona.

- Wiesz co? Umówiłam się, że na pauzie będziemy razem skakać
przez skakankę, po kolei. Ona będzie z nami...

- Pewnie wcale nie potrafi! - burknęła Kasia.

- Ależ umnie, powiedziała, że umie skakać - zapewniła Ewka
gorąco. - A wiesz, kim jest jej tatuś? - Ewka aż zachłysnęła się
z zachwytu. - Nigdy, nigdy byś nie zgadła!

- No? - niespokojnie zapytała Kasia.

- Strażakiem - powiedziała powoli Ewka, śledząc z uwagą, jakie
też ta wiadomość zrobi na Kasi wrażenie. - Jest strażakiem i ma
błyszczący hełm, i po drabinie umie się wspinać, takiej rozkładanej.
Jak się dom zapali, to ojciec Antolki...

- Co? - przerwała Kasia. - Jakiej Antolki?

- No, tej nowej; ona się nazywa Antolka. Jej tatuś ratuje ludzi!

- Wielkie rze... - zaczęła Kasia, ale w porę ugryzła się w język.
Popatrzyła tylko z zazdrością na Antolkę.

Antolka siedziała koło Wisi i tak śmiesznie jakoś, niezgrabnie
wstała, gdy pani weszła na lekcję do klasy, że zrzuciła swój zeszyt
na podłogę. Kasia parsknęła śmiechem. Antolka obejrzała się na
nią, zagryzła wargi i poczerwieniała. Potem podniosła zeszyt
i położyła go na ławce.

W czasie lekcji okazało się, że wcale nie była z niej taka znowu
dobra uczennica; przy odpowiedzi zacinała się, myliła...

Kasi wyraźnie poprawił się humor.

- Masz, jaka jest ta twoja Antolka - szepnęła do Ewki. - Przecież
myśmy to przerabiali bardzo dawno, a ona nie umie...

- Dopiero w zeszły piątek przerabialiśmy - usiłowała
wytłumaczyć nową koleżankę Ewka. - Ona jeszcze nas dogoni.

Na pauzie Kasia zaraz upomniała nową:

- Musisz się dobrze uczyć, bo inaczej wstyd przyniesiesz naszej
klasie. My tu nie chcemy mieć dwójarzy.

Powiedziała to z wielką powagą i zmarszczyła brwi.

Antolka speszyła się trochę, ale nic nie odpowiedziała.

- Magdziu, Kasiu! - zawołała Ewka. - Chodźcie, będziemy
skakać na podwórku.

Więc pobiegły wszystkie cztery w stronę rozłożystych krzewów
jaśminu, rosnących w samym rogu szkolnego podwórka.

Kasia, biegnąc, posłyszała, jak Jędrek, najwyższy chłopiec
w klasie, który nic sobie z niczego nie robił, mówił do Kazia:

- Ty, Kazek, wiesz? Niech tylko dorosnę, też będę strażakiem!

A Kazio, który w piłkę grał jak ostatnia gapa, westchnął i szepnął
rozmarzony:

- Ech, strażak! To ci dopiero!

Antolka tymczasem rozglądała się z zaciekawieniem dokoła, bo
nie znała jeszcze przecież szkolnego podwórka.

- Ładnie tu - powiedziała. - A w tych jaśminach na pewno
mieszkają wróżki.

Dziewczynki spojrzały na nią ze zdziwieniem.

- Jakie wróżki?

- Jaśminowe - wyjaśniła Antolka. - Sukieneczki mają białe
i przezroczyste skrzydełka.

- Nieprawda! - przerwała Kasia. - Nikt tu takich wróżek nie
widział.

- I w ogóle wróżek wcale nie ma na świecie - dodała poważnie
Ewka.

Przez chwilę wydawało się jej, że naprawdę wśród gałęzi mignęło
coś białego, ale skoro Kasia powiedziała, że o wróżkach to
nieprawda...

Antolka zerknęła smutnie spod rzęs na nowe koleżanki - chciała
im przecież coś ładnego opowiedzieć!

- Wy nie wiecie... - zaczęła jeszcze, ale Magdzia jej przerwała:

- Właśnie, że wiemy. A Kasia wie na pewno, bo ona jest bardzo
dobrą uczennicą.

Kasia kiwnęła głową.

- A widzisz?

Więc już koniec z wróżkami o przezroczystych skrzydełkach...

- Daj, Magdziu, skakankę.

- Każda będzie skakać po dwadzieścia razy, dobrze? -
zaproponowała Magdzia, patrząc w stronę Kasi. - Tak będzie
sprawiedliwie.

- Dobrze - zgodziły się Ewka i Antolka. - Która pierwsza skacze?

- Ona jest nowa - zaczęła Magdzia, wskazując na Antolkę - może
ona...

Ale Kasia wyrwała jej z rąk skakankę.

- Ja będę pierwsza - zdecydowała szybko i niebieski sznurek już

migał w powietrzu.

- Raz, dwa, trzy... - zaczęła liczyć Ewka.

Kasia aż rumieńców dostała od tego skakania, a skakała lekko,
ładnie, równo. Zerkała tylko co chwila, czy Antolka to widzi.

- Ewka, patrz, jak ja skaczę. Magdziu, patrz! - wołała, z trudem
łapiąc oddech.

- ...osiemnaście, dziewiętnaście, dwadzieścia - odliczała Ewka. -
Kasiu, już, już! Teraz Antolka.

Kasia roześmiała się i skakała dalej.

- ...dwadzieścia trzy, dwadzieścia cztery... - liczyła dalej Ewka. -
Przecież umówiłyśmy się, że...

- Nie wolno skakać więcej niż dwadzieścia razy - stanowczo
powiedziała Antolka. - Oddaj skakankę!

- „Nie wolno, nie wolno" - przedrzeźniała ją Kasia, dalej skacząc.
- Już ty wiesz, co wolno, a czego nie wolno! Mnie właśnie wolno.

Ewka i Magdzia, jak zwykle, zgodziły się z Kasią.

- Odbierzcie jej skakankę! - zawołała głośno Antolka.

- Jeszcze czego?! - roześmiała się Kasia. Była najzupełniej
pewna, że ani Ewka, ani Magdzia skakanki nie odbiorą. Lubiła je
właśnie za to, że słuchały jej we wszystkim i zawsze chwaliły...

Nagle stało się coś dziwnego: „nowa" podbiegła do Kasi i nie
prosząc, nie pytając - wyrwała jej z rąk skakankę.

Kasia stanęła zupełnie osłupiała. Ani przez chwilę nie pomyślała,
że może zdarzyć się coś podobnego. Nie wiedziała w pierwszej
chwili, co ma teraz zrobić, co powiedzieć. Dopiero po pewnym czasie
znalazła wyjście. Po prostu wzruszyła ramionami i jakby od
niechcenia bąknęła:

- Wielkie rzeczy! Mnie się już i tak nie chce skakać.

Ewka i Magdzia spojrzały ze zgrozą na Antolkę. Ze zgrozą, ale i z
podziwem.

- Skacz! - Antolka podała skakankę Magdzi, która nieśmiało
spojrzała na Kasię i już-już miała zacząć skakać, jednak się
wstrzymała.

- Nie, teraz ty! - oddała Antolce skakankę.

Kasia lekko zmarszczyła brwi; nie podobała się jej ta uprzejmość
Magdzi.

Do klasy na lekcję wróciła pochmurna. Siadła w swojej ławce
i starannie, staranniej niż zwykle, rozłożyła potrzebne książki
i zeszyty. Gdy pani weszła, Kasia podniosła się zgrabnie i cicho.

- Kasiu, Kasiu - dobiegł ją w tej samej chwili rozpaczliwy szept
Magdzi. - Nie masz zapasowego pióra? Moje gdzieś się zapodziało...

- Cicho! - ofuknęła ją Kasia. - Nie wiesz, że na lekcji się nie
rozmawia?

Niech sobie Magdzia pożycza pióro od Antolki...

Jaka z niej panna

W domu Kasia zastała dziadzia Hilarego i ciocię Klocię. Ciocia
naprawdę nazywała się Krysia, ale tatuś mówił na nią „ciocia
Klocia" i bardzo się to wszystkim podobało. Kasia zaśmiewała się
z tego tatusiowego żartu, więc już tak zostało, a ciocia Krysia
nazywała się „ciocia Klocia".

- Moje dziecko kochane! - zawołał dziadzio. - Jak tam w szkole,
panie dziejku? Same piątki?

- Wiadomo - potwierdziła ciocia. - Przecież doskonała uczennica!
Wszyscy z niej jesteśmy dumni.

- A jaka z niej ładna panna rośnie! - zachwycał się dziadzio.

Kasia przygładziła sobie spódniczkę, potem pieszczotliwie
przytuliła się do dziadzia.

- Śliczna panna, panie dziejku! No, no, no - powtarzał staruszek.

- Udała się nam córka - kiwnął głową tatuś. Miał promienną
minę. - W szkole są z niej nadzwyczaj zadowoleni, że tak na
lekcjach uważa, że taka pilna, że...

- Zygmunt - wtrąciła mama. - Nie wychwalaj tak dziecka. Nie
trzeba.

Kasia aż zarumieniła się z radości; skakała koło cioci, robiła
różne przyjemne minki, przechylała głowę, mrużyła oczy,
uśmiechała się, jakby chciała pokazać jeszcze:

„O, widzicie, jaka jestem? Patrzcie na mnie i nie rozmawiajcie
o jakichś tam waszych sprawach, bo te sprawy są przecież o wiele
mniej ważne niż ja!".

- Wiecie - mówiła ciocia Klocia do rodziców - mam w przyszłym

tygodniu wyjazd służbowy do Poznania. Tak się z tego cieszę, bo
nigdy w Poznaniu nie byłam. Tam podobno jest śliczny ratusz...

- Ale! Nie tylko ratusz! - objaśnił tatuś. - A katedra...
- Ciociu, ciociu Klociu! - pisnęła cienko Kasia, tarmosząc ciotkę
za rękaw. - A ja umiem nowy wierszyk!
- Naprawdę? - zapytała ciocia. - Więc z tym Poznaniem...
- Dziadziu, powiedzieć ci wierszyk? - zwróciła się Kasia bardzo
głośno do dziadka.
- Powiedz, dziecinko, powiedz, panie dziejku! Czekajcie, teraz
Kasia będzie mówiła wierszyk.
- No, powiedz, powiedz - pogłaskał ją po głowie tatuś. - Ten
o motylkach, dobrze?
- Nie, ja nie chcę o motylkach! Powiem ten o szkole.
Stanęła na środku pokoju, dygnęła ładnie i zaczęła:
A w ogródku, pod szkolnymi oknami,
Rośnie trawka jak zielony aksamit...
Wszyscy słuchali w milczeniu.
- No, naprawdę! - sapnął dziadzio. - Słowo daję, jak na scenie
deklamuje! Artystka, panie dziejku, z niej będzie, prawdziwa
artystka!
Patrzcie, jaki u nas porządek.
Kasia wyciągnęła rękę i pokazała dokoła.
Jak prześlicznie nasza szkoła wygląda...
- Brawo, brawo! - zawołali wszyscy, gdy skończyła.
Kasia nagle się roześmiała.
- A jedna dziewczynka u nas w klasie, Wisia Kiczorek, to tak

mówi. - I przedrzeźniając Wisię, zaczęła:

Patscie, jaki u nas poządek,

Jak pseślicnie nasa skoła wygląda...

- Cha, cha, cha! - wybuchnął śmiechem dziadzio. - Ale
podpatrzyła, panie dziejku! Słowo daję, panie dziejku, że
podpatrzyła. A cóż to za Wisia, co nie umie mówić?

- Och! - Kasia machnęła ręką niedbale. - Taka głupia jest ta
Wisia - roześmiała się, zadowolona, że tak dobrze udało się jej
określić sepleniącą koleżankę.

Szkoda, że goście nie zostali dłużej. Tak było z nimi przyjemnie!
Kasia aż westchnęła, kiedy poszli. Chciałaby, żeby jeszcze ktoś się
nią zachwycał, żeby chwalił... a tu mama zawołała:

- Zygmunt, dzieciaki! Chodźcie na kolację!

I podała jajecznicę.

Zrobiło się zupełnie codziennie, zwyczajnie.

- Jedz, Kasiu, prędko, bo czas spać.

- Kiedy ja nie chcę jajecznicy! Przecież ja jajecznicy nie lubię.

- Ja wiem, dziecinko, ale późno jest... - usiłowała wytłumaczyć
mama.

- Nie będę jadła jajecznicy.

Jurek, który dopiero teraz wrócił z zebrania kółka mechanicznego
i chciał opowiedzieć coś ojcu, skrzywił się zniecierpliwiony.

- Oj, przestań z tymi grymasami.

- Nie będę jadła jajecznicy! - powtórzyła Kasia i, odsunąwszy się
trochę, zaczęła bujać się na krześle.

- Czekaj, czekaj, krzesło się przewróci i nabijesz sobie guza -
zaśmiał się brat.

- Dajże spokój, Jurek! - zgromił chłopca ojciec. - Siądź spokojnie,
córeczko, grzecznie. No co, naprawdę nie chcesz jajecznicy?
Marysiu, może dasz jej jednak coś innego...

- Powinna jeść to, co wszyscy - łagodnie powiedziała mama.

Kasia patrzyła po kolei to na ojca, to na matkę.

- Jeszcze jest mała... - zaczął ojciec.

- Ach, Zygmunt!

Teraz Kasia patrzyła już tylko na tatusia, i to patrzyła błagalnie,
tak właśnie, jak gdyby mama chciała ją, biedną, małą dziewczynkę,
okropnie skrzywdzić, a jeden tylko tatuś mógł wyratować. Tatuś
zauważył ten wzrok i zrobił niezdecydowaną minę. Kasia zsunęła
się prędko z krzesła i podbiegła do ojca.

- Mój tatuś, mój kochany! - objęła go za szyję.

- Marysiu... - jęknął tatuś w stronę mamy.

- Kasiu, proszę usiąść przy stole i jeść to, co wszyscy -
powiedziała mama.

Ciapana widelcem przez pół godziny jajecznica dawno wystygła
na talerzu, chociaż i mama, i tatuś prosili:

- Kasiu, Kasiuniu, jedz prędzej!

Ale Kasia postanowiła, że skoro zmuszają ją do jedzenia, będzie
właśnie jadła bardzo powoli, najwolniej, jak tylko umie.

Zresztą, gdy jajecznica już ostygła, i tak trudno ją było jeść
prędzej, bo zrobiła się naprawdę niesmaczna i każdy kęs, zimny
i wstrętny, niemal stawał w gardle. Kasia była w końcu bliska
płaczu. Nie odzywała się wcale i nie patrzyła na ojca, obrażona, że
jednak nie wziął jej bardziej zdecydowanie w obronę przed mamą.

Raz tylko podniosła na niego oczy i spytała niespodziewanie:

- Tatusiu, a ty... czym ty jesteś?

- Ja? - zdziwił się ojciec. - Jak to czym? Pracuję
w wydawnictwie.

- Och! - skrzywiła się Kasia. - A czy mógłbyś być strażakiem,
takim, co to po drabinie...

- Dlaczego? - Otworzyła mama szeroko swoje śliczne niebieskie
oczy. - Kasieńko, co też tobie przychodzi do głowy?

- Ale mógłbyś być czy nie? - upierała się przy swoim Kasia.

- Nie, nie mógłbym. Mam inny zawód!... - tatuś przerwał
i patrzył zdumiony na córkę, bo Kasia zamachała nagle rękami
i wykrzyknęła z ogromną pretensją:

- No właśnie! To ty taki jesteś! No, widzisz.

A później tatuś też nie mógł zrozumieć, dlaczego Kasia odwróciła
się niechętnie, gdy chciał ją pocałować na dobranoc. I nie domyślił
się, że to za tę jajecznicę i za to, że nie wspina się w błyszczącym
hełmie po rozsuwanej drabinie...

Coś dziwnego

I kto by mógł przypuścić, że dziś stanie się coś takiego: coś
dziwnego... nawet strasznego zarazem.

A ranek zaczął się zwyczajnie. Słońce wpadło do pokoju, najpierw
nieśmiało, jakby tylko wtykało swój promienisty nos, potem zaś
wpakowało się już całe, rozłożyło jasnymi plamami na stoliku do
odrabiania lekcji, na krzesłach, niewielkiej półce z książkami, na
łóżkach Kasi i Jurka. Zajrzało do kąta z Kasinymi zabawkami i do
drugiego, pełnego różnych skrzynek, w których Jurek trzymał swoje
obcęgi, druty, śrubki, młotki i inne rzeczy - zupełnie niepotrzebne
dziewczynkom, a niezmiernie potrzebne chłopcom.

Niklowany mały budzik także dzwonił zwyczajnie jak każdego
dnia.

Na głos budzika łóżko Jurka skrzypnęło parę razy; chłopiec
podniósł rękę, przetarł oczy i ziewnął szeroko.

„Jeszcze chwilkę" - pomyślała sennie Kasia, wtulając nos
w poduszkę. Wiedziała, że za chwilę mama zacznie krzątać się
w kuchni, a potem wejdzie do pokoju, uśmiechnięta, w szafirowym
szlafroczku do samej ziemi, i zawoła:

„Dzień dobry, dzieciaki! Wstawajcie prędko, już czas".

A jeżeli Kasia będzie się ociągała, jeżeli uda, że jeszcze drzemie,
mama podejdzie do niej, przygładzi rozsypane włosy i powtórzy
miłym, spokojnym głosem:

„Nie można już spać, córeczko! Szkoła na ciebie czeka".

Więc chociaż dziś budzik zadzwonił, Kasia leżała sobie spokojnie
dalej.

Tymczasem... to dziwne: nie słychać w kuchni krzątania mamy.
I nikt nie wchodzi do pokoju...

„No, co ta mama? - pomyślała Kasia, niezadowolona, że oto jest
jakoś inaczej, niż być powinno. - Co ta mama?"

Jurek właśnie podniósł się z łóżka, gdy drzwi otworzyły się
gwałtownie i stanął w nich tatuś, już zupełnie ubrany, tylko
nieogolony.

- Co? Tatuś gdzieś wyjeżdża?

- Nie, nie, Jureczku. Nigdzie nie jadę. - Ojciec był bardzo
niespokojny. - Wiecie... to mamusia pojechała.

Kasia zaniemówiła ze zdumienia, Jurek nic z tego nie rozumiał.

- Pojechała? Mama?

- Kiedy pojechała?

- Dziś w nocy. Wróci niedługo - tatuś starał się uspokoić dzieci.

Nagle Jurek krzyknął jakimś nieswoim, zgorączkowanym głosem:

- Ale mamie nic się nie stało, tatusiu! Ale mamie nic?!

Ojciec przygarnął go na chwilę ramieniem do siebie.

- Naprawdę nic się nie stało, synu. Naprawdę. Zobaczysz: za
tydzień, dziesięć dni, znów mama będzie z nami.

Jurek starał się uśmiechnąć i głęboko parę razy odetchnął.

A Kasia patrzyła to na ojca, to na brata i w głowie jej się nie
mieściło, że mama mogła sobie gdzieś pojechać, a ich tu samych
zostawić.

- No dobrze - rozłożyła szeroko obie ręce. - Pojechała. A kto nam
obiad ugotuje? A śniadanie?

- Wyłaź z łóżka i nie gadaj! - rozgniewał się nie wiadomo
dlaczego Jurek, mimo że tatuś stał tuż obok.

Kasia roześmiała się przekornie, zupełnie pewna, że brat zaraz
oberwie od ojca za podnoszenie na nią głosu. Tymczasem znów stało
się inaczej niż zwykle: tatuś, zamiast strofować Jurka, zamachał
tylko w powietrzu rękami i przynaglił:

- Córeczko, nie marudź! Ty jesteś dobre, kochane dziecko! Wstań
zaraz, umyj się; przecież jeszcze śniadanie trzeba zrobić.

Naprawdę niepojęte stawało się wszystko: kto ma robić
śniadanie? Tatuś? Jurek? Kasia przecież nie. W dodatku zostawili
ją teraz samą w pokoju. Jurek pędem pobiegł do łazienki, ojciec
pospieszył do kuchni.

- Tatusiu! - zawołała za nim Kasia.

Nawet się nie odezwał. Więc Kasia znów, tym razem o wiele
głośniej:

- Tatusiu, bo ja nie mogę znaleźć skarpetki!

Wprawdzie obie skarpetki leżały razem na podłodze koło łóżka,
ale Kasi nic innego nie przychodziło do głowy, by przywołać ojca.

I tak nie zjawił się, tylko zawołał z kuchni:

- Poszukaj, córeczko, poszukaj, kochanie! Nie mam czasu,
przecież sama widzisz.

Co było robić? Kasia powoli, powolutku odsunęła kołdrę, spuściła
bose nogi i siadła na łóżku zamyślona.

- Juuuurek! - krzyknął z kuchni ojciec. - Czy nie wiesz,
w którym garnku mama gotuje mleko?

Jurek wyskoczył z łazienki mokry, z ręcznikiem w ręku.

- Ojej, chyba w czerwonym! Zaraz, a może nie...

- Wszystko jedno! Wezmę pierwszy z brzegu - zdecydował szybko
ojciec.

Słychać było, jak chodził po kuchni, otwierał szafkę, z której coś
wyleciało i z brzękiem uderzyło o podłogę... Kasia siedziała dalej na
łóżku, nasłuchując uważnie.

Dziwny jest ten ranek...

- Juuuurek! - głos ojca brzmiał tak, jakby wzywał ratunku. - Nie
wiesz, gdzie mama trzyma jajka? Mówiła mi, ale jakoś
zapomniałem.

Więc Jurek znowu wybiegł z łazienki, tym razem już bez
ręcznika, ale w koszuli wciągniętej tylko przez głowę i na jedną
rękę.

- Wiem, że chleb jest w kredensie z prawej strony.

Teraz obaj kręcili się, biegali po kuchni, coś otwierali, coś
zamykali.

- Ach, ja jestem jeszcze nieogolony! - przypomniał sobie tatuś.

Przebiegając przez przedpokój, zajrzał do Kasi.

- Jeszcze się nie ubrałaś? Przecież prosiłem!

„To co, że prosiłeś? - miała wielką ochotę odpowiedzieć Kasia. -
Ja chcę, żeby ktoś się mną zajął, a nie tak..."

Poczuła zdecydowaną pretensję do mamy, bo to jej przecież wina,
że dzisiejszy ranek jest taki.

- Jeszcze nie wstałaś? - Jurek wpadł do pokoju i szybko kończył
się ubierać. - Mleko już się gotuje.

- Nie chcę mleka! - powiedziała Kasia dobitnie.

Jurek nie zwrócił na to najmniejszej uwagi, natomiast rozejrzał
się po pokoju i spytał niespokojnie:

- Coś tu pachnie... jakoś dziwnie...

Kasia wzruszyła ramionami: czuła się obrażona na brata i chciała

koniecznie, żeby to zauważył. Stała obok łóżka w długiej nocnej
koszuli i naburmuszona dotykała palcem wiszącego na krześle
ubrania.

- Ruszże się wreszcie!

Spojrzała na niego spod oka: „Jak zechcę, to się ruszę, a jak nie
zechcę, to nie". Wzięła jednak ubranie, bo tatuś właśnie wychodził
z łazienki.

- Rany boskie! - krzyknął. - Co tak śmierdzi?

- A może w kuchni? - zainteresował się żywo Jurek.

W drzwiach kuchni zderzył się z ojcem: obaj stanęli jak wryci
i obaj jednocześnie jęknęli ze zgrozą:

- Aaach!

Z gazowej kuchenki kapało mleko: białe strugi ciekły po podłodze,
jakaś smutna resztka przypalała się w pustym garnku, wydając
okropny zapach.

- Widać wziąłem za płytki garnek - ojciec usiłował dociec
przyczyny mlecznej katastrofy. - Co teraz będzie ze śniadaniem?

Miał taką nieszczęśliwą minę, że Jurkowi żal się go zrobiło.

- Nic, tatusiu - pocieszał. - Zjemy chleb z masłem, i już. Zupełnie
dobre śniadanie!

Podszedł do szafki, coś w niej poszperał.

- Ooo! Jest i marmolada! - zawołał triumfalnie. - Nie, herbaty
już nie zdążymy zrobić, daj spokój, tatusiu.

- Dla Kasi trzeba ukroić chleba i nasmarować - przypomniał
sobie tatuś.

Wreszcie w kuchni ukazała się Kasia. Już w progu oświadczyła
z naciskiem:

- Nie będę piła mleka, nie chcę!

- Nie będziesz - zgodził się od razu tatuś, zerkając na
nieszczęsny garnek. Równocześnie spojrzał na zegarek i zaczął na
stojąco jeść kawałek chleba z masłem.

- Wolę kakao - dodała Kasia po chwili zastanowienia.

Jurek parsknął krótkim śmiechem.

- Figa z makiem, kakao też nie będzie! Jedz prędko chleb. Masz,
to dla ciebie.

- Słuchaj, synu. Zamknij mieszkanie, jak będziesz wychodził,
i nie zgub kluczy - prosił tatuś. - Ja już muszę gonić.

Chwycił płaszcz z wieszaka i, narzuciwszy go tylko na ramiona,
szybko wybiegł na schody.

- Nie zapomnę! - odkrzyknął za nim Jurek.

Teraz dopiero uświadomił sobie, że nie ma pojęcia, jak tu
właściwie potrafią przez tyle dni zaradzić wszystkiemu bez mamy.
I jeszcze do tego ta smarkata, która pokazuje fochy...

Przejechał dłonią po swojej jasnej, kręconej czuprynie, ledwie dziś
przyczesanej, i ze zniecierpliwieniem spojrzał na siostrę: siedziała
cicho, z miną wystraszoną, potulnie gryząc krzywo ukrojoną pajdę
chleba.

Wielkie rzeczy - porządki

Któregoś dnia tatuś zawołał Jurka i zamknął się z nim w pokoju.
Kasia była bardzo ciekawa, co oni tam robią: aha, rozmawiają, ale
tak cicho, że prawie nic nie mogła usłyszeć. Nawet kiedy pod same
drzwi podeszła i ucho do nich przyłożyła - także nie było słychać.
Tylko szu-szu i szu-szu, ani słowa nie można zrozumieć.

I dlaczego to z Jurkiem tatuś rozmawia, a z Kasią nie?
„A właśnie nie będziecie rozmawiać!" - postanowiła Kasia.
Zacisnęła wargi, zamachnęła się nogą i jak nie łupnie w drzwi!
Z całej siły! A potem jeszcze raz, a potem drugą nogą. I pięściami!
Chcieli czy nie chcieli, musieli otworzyć i wyjść do niej.
- Jesteś bardzo niegrzeczna, Kasiu! Jakże tak można? - zgromił
ją tatuś.
Popatrzyła na ojca: „Jak można?". A oni to mogą się zamykać?
- Myśmy właśnie mówili, że mamusia już za dwa dni wróci
i przywiezie ci niespodziankę.
- Niespodziankę? - Kasia w jednej chwili zapomniała o dąsach
i gniewie. - Naprawdę? Powiedz, tatusiu, powiedz, jaką?
- O, nie powiem - roześmiał się tatuś. - Sama zobaczysz. Tylko
tyle możesz wiedzieć, że niespodzianka jest śliczna.
Teraz i Jurek roześmiał się razem z ojcem.
- Tatusiu, on wie, a ja nie - zorientowała się Kasia. - Tatusiu,
dlaczego on wie pierwszy?
Uczepiła się brata, chodziła za nim krok w krok.
- Jurek, to o niespodziance tatuś ci opowiadał?

- Uhm.

- Jurek, czy to do zabawy?

- Co?

- Ta niespodzianka.

- Nie wiem.

- Widzisz, jak kłamiesz! - oburzyła się Kasia. - A o czym tatuś
z tobą rozmawiał tyle czasu?

Jurek uśmiechnął się pobłażliwie i zrobił minę, jakby był już
zupełnie dorosły.

- My, mężczyźni, mamy czasem ze sobą do pomówienia... -
wyjaśnił.

Innym razem może Kasia sprzeczałaby się z bratem, ale dziś nie.
Dała mu nawet wreszcie spokój. Najważniejsze przecież, że mama
wraca i znów wszystko będzie po dawnemu. Oj, jak to przyjemnie!
Kasia z wielkiej radości zaczęła wypisywać palcem na pokrytej
grubą warstwą kurzu szafce: „MAMA". I niespodzianka jeszcze!
Może żółty bębenek? A może niebieskie filiżanki dla lalki? Albo
garnki i patelnia - czerwone, śliczne, z wystawy tej na rogu ulicy?

Gdy mama wróci, pozwoli na pewno zaprosić koleżanki: Ewkę
i Magdzię, i... tak, niech Antolka także przyjdzie, niech zobaczy te
filiżaneczki czy patelnię. I niech pęknie z zazdrości!

Na samą myśl o tym Kasi robi się tak wesoło, że ma ochotę
i tańczyć, i śpiewać. Nigdy, nigdy więcej nie pozwoli mamie
odjechać, za nic w świecie nie zostanie sama z tatusiem i Jurkiem.
Tatuś jest miły, jest kochany, ale... ale wtedy, kiedy mama jest
w domu.

- Kasiu, chodź na kolację! Skończyłaś lekcje?

Kasia roześmiała się, lekcje przecież najważniejsze; pewnie, że

już je dawno odrobiła.

Przy stole o niczym innym się nie mówiło, tylko: „Jak mama
wróci, będzie to...", „Jak mama wróci, będzie tamto...".

Nagle tatuś złapał się za głowę, patrząc w kąt kuchni, gdzie na
podłodze stały rzędem brudne garnki, patelnia, kilka szklanek
i kubki.

- Jurek, przecież musimy posprzątać!

- Mamusia przyjedzie, to umyje - powiedziała Kasia.

- Ale gdzie! - oburzył się brat. - Jak mama przyjedzie, wszystko
musi być ładnie.

- Tak, tak, koniecznie! Zaraz, wiesz, Jureczku, i podłoga jest
strasznie zabrudzona, co by tu zrobić?

Podłoga była zabrudzona nie tylko w kuchni, w pokojach też.
Mama zawsze przypominała: „Wycierajcie buty", no i wycierali,
jeszcze się obruszali za to przypominanie. Teraz jednak... jak się to
stało? Zapomnieli o tym zupełnie.

- Trzeba będzie chyba wypastować podłogę... - zastanawiał się
tatuś.

- Trzeba - przytakiwał Jurek. - Tylko jak?

Żaden z nich nie wiedział. Tatuś wracał z pracy, dzieci
przychodziły ze szkoły, a podłoga zawsze była czysta. Że też nikomu
nie przyszło do głowy zapytać mamę, jak się to robi.

- Ach, to nic! - zawołał raźno tatuś. - Posmaruje się podłogę
pastą, potem przejedzie szmatami, i tyle. Drobiazg!

- Pewnie, damy sobie radę - nie tracił odwagi Jurek.

- Wielkie tam rzeczy - podłoga - wtrąciła Kasia.

- Jutro raz-dwa zrobimy porządki i będzie wszystko ślicznie! -

obiecywali sobie tatuś z Jurkiem.

- Ale będzie zabawa! - zaklaskała w dłonie Kasia. - Ja też będę
pomagała.

Taka była szczęśliwa, że mama już wraca, tak się cieszyła
z obiecanej niespodzianki - wszystko by dziś zrobiła.

Nie zauważyła, że spałaszowała cały talerz kaszy, której dawniej
nawet tknąć nie chciała.

Jedna lekcja, druga lekcja, trzecia... wloką się wszystkie
nieznośnie. Aż wreszcie się skończyły. Kasia pędem pobiegła do
domu. Jurek, bardzo podniecony, podsunął jej talerz.

- Jedz prędko, zabieramy się do porządków.

- Co? Znowu kasza? - nie wytrzymała Kasia.

- Ugotowaliśmy od razu na dwa dni - wyjaśnił Jurek. - Tylko
trochę się przypaliła na dnie...

- Obrzydliwie pachnie!

- Jedz! - groźnie powiedział brat. - Kasza nie jest do wąchania,
tylko do jedzenia.

„Jak to dobrze, że mama wraca" - myślała sobie po raz nie
wiadomo który Kasia. Co innego wreszcie będą jedli, nie ciągle
w kółko kaszę albo jajka.

- Zjadłaś?

- Nie, jeszcze. Jurek, ja już nie mogę!

Jurek był nieprzejednany.

- Jedz!

- Ojej!

Tatuś przyszedł, przyniósł osiem pudełek pasty do podłogi, bukiet
kwiatów i paczkę z ciastkami.

- Macie, to na deser - rzekł, kładąc na stole ciastka. - Jedzcie
i zaraz roboty!

Łatwo powiedzieć „do roboty", ale:

- Tatusiu, jak się naciera, to się dużo bierze tej pasty?

- Czy ja wiem? Wal dużo, żeby podłoga była ładna.

Więc Jurek walił, a ojciec to samo robił w drugim pokoju.

- Ja też! - ofiarowała się Kasia z pomocą.

Wszyscy troje przykucnęli na podłodze, pastowali aż miło. Po
jakimś czasie tatuś zaczął sapać. Ale nic, pastował dalej.

- Mnie jest tak niewygodnie! - zajęczała nagle Kasia. - Ja się
zmęczyłam.

- Patrzcie, jaka delikatna! - oburzył się brat. Był czerwony
z wysiłku i pot mu spływał po twarzy.

Kasia spróbowała uklęknąć na podłodze, ale to nic nie pomogło:
podłoga była twarda i od klęczenia kolana bolały jeszcze bardziej.

Jurek chciał się rozprostować i aż stęknął.

- Jej! Moje plecy!

Tatuś także się zmęczył, więc przez chwilę odpoczywali. A do
końca roboty było jeszcze daleko, pokoje nawet w połowie nie
zostały wypastowane.

- Nigdy nie myślałem - powiedział tatuś - naprawdę nie
myślałem, że to tak ciężko.

Nikt nie myślał, nikt nie wiedział, jak jest z tą podłogą - jedna
mama.

- Ja już nie chcę! - zawołała Kasia. - Ja już nie mogę!

Rzuciła ściereczkę z pastą i odeszła w kąt. Nawet się nie gniewali
na nią.

- Może... - powiedział z wahaniem tatuś - może chociaż ten
jeden pokój skończymy, a drugi potem.

Jurek bez słowa przeszedł do pokoju rodziców, przyklęknął obok
ojca i obaj zabrali się do pracy. Dosyć długo to trwało, ale w końcu
cała podłoga została pokryta grubą, matową warstwą pasty.

- Odpocznijmy - sapnął tatuś. - A co robi Kasia?

Kasia nieumyta, w ubraniu zwinęła się w kłębek na swoim łóżku
i zasnęła. Tatuś, patrząc na nią, głęboko westchnął.

- Biedna mała, zmęczyła się. Te porządki... bardzo, bardzo
trudna sprawa.

Jurek uśmiechnął się blado.

- Teraz to już naprawdę głupstwo, tatusiu. Teraz tylko żeby
błyszczało...

Okazało się jednak, że to wcale nie „głupstwo". Zegar wskazywał
dziesiątą i jedenastą, a oni jeszcze tarli suknami podłogę, która, jak
na złość, ani rusz nie chciała błyszczeć. Pewnie! Tyle było na niej tej
pasty, aż się sukna przylepiały.

Tego wieczoru nie mieli już siły zmywać w kuchni brudnych
naczyń. Już im było wszystko jedno: byle tylko jak najprędzej spać!

Zasypiając, Jurek zdążył jedynie pomyśleć: „Dwa mecze
koszykówki, i to rozegrane pod rząd - mucha wobec tej piekielnej
podłogi!".

Rano ledwie się mógł ruszyć, tak go wszystko bolało: ręce, nogi,
najbardziej plecy. Chodził skrzywiony, aż Kasia wyśmiewała się
z niego.

- Tobie dobrze gadać, jak sama się wyspałaś i w ogóle nic nie
robiłaś! - rozzłościł się na nią.

- Wielkie rzeczy... - zaczęła Kasia.

Nie dał jej skończyć.

- Żebyś wiedziała, smarkata, że „wielkie", jak się człowiek
napracuje i jest zmęczony!

Siostra wzruszyła ramionami: nie lubiła tego tonu u Jurka, a już
najbardziej słowa „smarkata".

„Ale się wymądrza" - pomyślała.

Piszczący tłumoczek

Dziś już mama będzie w domu i właściwie można nawet
wyobrazić sobie, że wcale, że nigdzie nie wyjeżdżała. Dziś mama
ucałuje Kasię na przywitanie, spyta, jak tam było w szkole, opowie
coś zabawnego, roześmieje się...

W związku z powrotem mamy Kasia obiecywała sobie
najróżniejsze rzeczy, więc na przykład:

„Jak się rozgniewam, nie będę tupała; mama tego nie lubi".
Albo:
„Nie będę się kiwała na krześle przy jedzeniu".
W związku z jedzeniem można by też postanowić:
„Koniec z grymasami! Chyba że... będzie jajecznica albo szpinak".
Kasia już widziała siebie taką grzeczną, miłą i dobrą dla mamy.
Oczywiście od takiej grzecznej córeczki mama już drugi raz nie
odjedzie, to jasne.
Jakie dziś wszystko wesołe!
Kasia z tej radości pożyczyła nawet Antolce na rysunkach swój
zielony ołówek.
Teraz wracała do domu, a tak się spieszyła, że aż się zadyszała.
Z całej siły nacisnęła dzwonek, żeby mama od razu odgadła, że to
nie kto inny, tylko Kasia idzie.
- Zaraz, zaraz! - rozległ się głos tatusia za drzwiami.
Skąd się wziął tatuś w domu o tej porze? Przecież zwykle jest
jeszcze w pracy.
- Chodź, Kasiu, chodź! - wołał, otwierając drzwi.

- Chodź, przywitaj się z mamusią.

- Gdzie? - zdziwiła się Kasia, bo mama wcale nie wyszła do
przedpokoju.

Natomiast po chwili dał się słyszeć jej głos z pokoju rodziców.

- Zygmunt, niech Kasia zdejmie płaszczyk i umyje ręce, zanim tu
przyjdzie.

- Dobrze, dobrze, zaraz jej dopilnuję - obiecał tatuś, odwracając
się w stronę drzwi, zza których rozlegał się głos mamy.

Chciał wziąć Kasię za rękę, ale dziewczynka wyrwała mu się
gwałtownie.

- Ja nie chcę! Ja chcę do mamy...

Co się zrobiło z tą całą ogromną radością, która jeszcze przed
chwilą aż śpiewała w Kasi? Gdzieś się zapodziała, gdzieś znikła.
Zamiast niej zjawił się ni stąd, ni zowąd jakiś niepokój. Bo dlaczego
jej mama nie wita? Dlaczego gdzieś się chowa? Dlaczego tak od razu
o tych rękach...

Kasia ledwie ochlapała wodą dłonie, ale tatuś stał nad nią.

- Nie, Kasiu, porządnie umyj łapki. Dwa razy mydłem, o tak...

Wreszcie:

- Chodź, teraz możesz wejść do mamy.

Nareszcie! Kasia z całym rozpędem wpadła do pokoju rodziców.
Wpadła i zatrzymała się w progu jak wryta: mama jest, wróciła - to
prawda, ale nie krząta się, nie chodzi, nie siedzi nawet z książką -
leży! Leży w łóżku i wyciąga rękę do Kasi.

- Córeczko moja!

Kasia tak strasznie chciała w tej chwili przypaść do mamy,
znaleźć się w jej ramionach, jednym tchem opowiedzieć, jak to źle

było bez niej, otrzymać zapewnienie, że już nigdy, nigdy więcej nie
rozstaną się z sobą. Tak bardzo chciała tego wszystkiego i... nie
ruszyła się z miejsca. Nawet nie zrobiła jednego kroku naprzód,
tylko stała i patrzyła, i powoli zaczynała rozumieć, że mimo
powrotu mamy jest jednak w domu inaczej niż zwykle, niż dawniej.
Tylko nie wiedziała jeszcze, co to się takiego zmieniło?

I nagle... nagle pojęła: w domu znajduje się coś nowego,
najzupełniej nowego, czego jeszcze nigdy przedtem nie było. Tym
czymś jest malutki biały tłumoczek leżący obok mamy, z którego
dochodzi słaby pisk, podobny do miauczenia przestraszonego kotka.

- Córeczko moja! - powtórzyła mama. - Chodź tu do mnie,
przywitaj się i zobacz, kogo wam przywiozłam.

Mama patrzyła na Kasię i jednocześnie czułym ruchem
przygarniała do siebie popiskujący tłumoczek.

Kasia bardzo powoli podchodziła do mamy, a nogi miała sztywne,
jakby z patyków.

- Zobacz, to jest twoja siostrzyczka.

- To?

Z tłumoczka wyglądała maluśka główka, buzia bardzo czerwona,
podobna trochę do buzi Kasinej lalki - Małgosi, ale o wiele, wiele
brzydsza.

- Siostrzyczka? - powtórzyła Kasia. - A po co ta siostrzyczka?

Nie spodziewała się czegoś podobnego. Zamiast niebieskich
filiżanek, zamiast czerwonej patelni pokazują jej ten wcale
nieciekawy tłumoczek.

Jakiż to zawód!

- Czy ona umie otwierać oczy? - zapytała z niedowierzaniem.

- Umie - zapewniła mama. - I ma śliczne, ciemne ślepki, wiesz,

zupełnie podobne do oczu tatusia.

- To niech otworzy.

„Co tu właściwie robić z taką siostrzyczką? - zastanawiała się
Kasia. - Czy ona jest do zabawy? Bo trochę jest jak lalka, ale lalki
są do zabawy lepsze i są ładniejsze. Można je przebierać, można
czesać ich jedwabiste jasne włosy, a na głowie siostrzyczki nie ma
nic do czesania, krótkie kosmyczki tylko. Nawet kokardy nie da się
na nich zawiązać".

- Niech ona otworzy oczy - powiedziała Kasia rozkazującym
tonem.

- Cicho - upomniała mama. - Właśnie zasnęła, nie trzeba jej
budzić.

- To nic, obudź ją! Ja chcę zobaczyć!

- Nie, kochanie, nie obudzę. Powinna spać jak najwięcej.

- Ale ja chcę! - uparcie powtórzyła Kasia.

- Córeczko - poprosiła mama - bądź grzeczna. Powinnaś być
dobra dla siostrzyczki, jest przecież młodsza od ciebie.

Kasia zmarszczyła brwi i z niechęcią odwróciła się od mamy. Nie
mogła jej wcale zrozumieć.

- Przecież to ja jestem młodsza - powiedziała w końcu
zniecierpliwiona. - To ja, nie ona. Zawsze Jurkowi mówiliście, że
ja...

- Ty byłaś dotychczas, a teraz Agnieszka jest najmłodsza.

- Jaka Agnieszka?

Mama wskazała na siostrzyczkę.

- Nazywa się Agnieszka. Podoba ci się to imię?

Nie. Kasi wcale imię się nie podobało. Patrzyła chmurnie na

mamę, przestępując z nogi na nogę.

- Oddaj ją z powrotem - poprosiła nagle.

- Dokąd? - nie mogła pojąć mama.

- No tam, skąd ją wzięłaś. Ja cię tak proszę: oddaj! Po co ci ona,
ta Agnieszka?

Mama uśmiechnęła się tylko i leciutko dłonią pogładziła biały
tłumoczek.

- Nigdzie nikomu jej nie oddam - powiedziała. - Ona jest nasza.

Kasia chciała jeszcze o coś zapytać, jeszcze chciała prosić, ale
właśnie wrócił ze szkoły Jurek.

- Dobrze, dobrze, zaraz umyję ręce - słychać było jego wesoły
głos. Za chwilę wpadł do pokoju, za nim przyszedł tatuś.

- Jaka ona śmieszna - dziwił się Jurek, przyglądając się
tłumoczkowi po przywitaniu z mamą.

- Cicho, Jureczku, cicho - prosił tatuś - żebyś jej nie zbudził.

Więc Jurek zaraz zaczął mówić szeptem, a w pewnej chwili
jednym palcem, bardzo ostrożnie, dotknął ciemnych kosmyczków
siostrzyczki. Uśmiechnął się przy tym z zażenowaniem, jakby mu
się trochę wstyd zrobiło, że chciał ją pogłaskać.

Tatuś kiwnął na Kasię, pochylił się nad nią i spytał cichutko:

- No co, Kasieńko? Prawda, że śliczna niespodzianka? Cieszysz
się, że masz taką siostrzyczkę?

Kasia odsunęła się od ojca i powiedziała głośno, tak głośno, żeby
właśnie zbudzić śpiącą Agnieszkę:

- Nie cieszę się, wcale się nie cieszę! I tysiąc razy wolałabym
zamiast niej niebieskie filiżanki albo bębenek...

Dlaczego, Kasiu, dlaczego?

Dziś Kasia niesie ze szkoły coś miłego: dwie piątki. Jedną
z rachunków, drugą z polskiego. W klasie nikt się tym piątkom
specjalnie nie dziwił: wiadomo, że Kasia nie może dostać innego
stopnia. Ale w domu - będzie chwalenie!

Po drodze Kasia ogląda wystawy sklepowe i na jednej z nich
spostrzega książkę. Na okładce pyzata dziewuszka w kolorowej,
pasiastej sukience i tytuł: „Pyza na polskich dróżkach".

„Pewnie ładna książka - myśli Kasia. - Poproszę tatusia, to mi ją
zaraz kupi".

W domu zaczęła opowiadać.
- Dostałam aż dwie piątki. A Antolka tylko trójkę, i to jak
stękała!
Mama ucieszyła się z piątek Kasi, ale powiedziała:
- Szkoda, że Antolka dostała tylko trójkę.
Kasia pokręciła głową.
- Wcale nie szkoda.
- Nie lubicie jej w klasie? - zapytała mama.
Na to pytanie trudno było odpowiedzieć. Kasia myślała przez
chwilę, namyślała się, w końcu powiedziała:
- Ja jej nie lubię.
- Dlaczego? - dopytywała się mama.
- A bo tak - odpowiedziała krótko Kasia. - Nie lubię, i już.
Zresztą wolała rozmawiać o czymś innym.

- Mamusiu, uszyjesz mi dla Małgosi nowe sukienki? Lalka
Magdzi ma dwie nowe, jedną w czerwone groszki, a drugą
granatową. Wiesz co, uszyj dla Małgosi trzy sukienki. Koniecznie
trzy.

Ale mama nic nie chciała obiecywać.

- Jeżeli będę miała czas - pokręciła głową. - Wiesz, że teraz mam
wiele roboty. I szycia jest tak dużo dla Agnieszki. Niedługo te
koszulki, które ma, będą na nią za małe.

- No to co?

- Muszę jej przygotować nowe.

Kasia zmarszczyła brwi...

Ledwie tatuś przyszedł do domu, ledwie zjadł obiad, już musiał
wychodzić.

- Tatusiu, tatuśku - przymilała się Kasia. - Ja dostałam dwie
piątki!

- Pierwszorzędnie! - pochwalił zadowolony, łykając jednocześnie
makaron z serem.

Kasia podbiegła, objęła ojca za szyję.

- Kupisz mi książkę? Taką o Pyzie, kupisz?

- Naturalnie, kupię - obiecał tatuś.

- Ale dziś, dobrze?

- Dziś. Zaraz wychodzę do miasta.

Kasia podskoczyła kilka razy i spojrzała na mamę. Tatuś jest
lepszy - kupi książkę, a mama nie chce uszyć sukienek. Tatuś jest
na pewno lepszy i Kasia go bardziej kocha. Kręciła się teraz koło
ojca, zaglądała mu w oczy.

- Przyjdź prędko, tatusiu - poprosiła, gdy wychodził.

Potem pobiegła do Jurka.
- Tatuś kupi mi książkę, a tobie nie, aha!
- Nic ci nie kupi - powiedział Jurek, ale tylko naumyślnie tak
powiedział, bo chciał się z Kasią podroczyć. Był pewien, że tatuś
książkę przyniesie.
Mama przypomniała wychodzącemu ojcu:
- Zygmunt, zajdź do apteki na rynku i kup mleko w proszku dla
Agnieszki, bo mi na jutro nie wystarczy.
Kiedy ojciec już wyszedł, mama poprosiła Jurka:
- Gdyby był dzwonek, to otwórz; ja idę karmić małą.
- Będą goście? Dziadzio Hilary? - ucieszyła się Kasia.
- Nie, nie goście. Ciocia Krysia obiecała pożyczyć nam dla
Agnieszki łóżko z siatką, bo jej córeczka jest już duża i takiego
łóżka nie potrzebuje.
- Otworzę - obiecał Jurek. - Niech mamusia będzie spokojna.
Kasia tymczasem rozłożyła na stole naprzeciwko Jurka swoje
podręczniki i zeszyty.
- Nie zajmuj całego stołu, ja też mam lekcje do odrabiania - brat
odsunął Kasine zeszyty na bok.
- Nie rusz! Ja tak muszę!
- Nic nie musisz.
- Właśnie, że muszę. Moje lekcje ważniejsze.
- Nieprawda!
- Prawda!
Jurek wzruszył ramionami i ostatecznie cofnął swoje książki;
a niech już będzie, niech Kasia ma o ten kawałek stołu więcej.

Dziewczynka uśmiechnęła się zadowolona, że postawiła na
swoim, rozparła się szeroko i zabrała się do pisania. Phi, wcale nie
takie trudne to zadanie...

Po jakimś czasie mama przyszła do pokoju i nastawiła radio.

- Trzeba Agnieszkę przyzwyczajać do muzyki - powiedziała
z uśmiechem, zwracając się do odrabiających lekcje dzieci, i sama
siadła na krześle - z igłą, nićmi i malutką koszulką w ręku.

Kasia westchnęła nad zeszytem raz i drugi, wreszcie podniosła
głowę.

- Kiedy mnie to radio przeszkadza w nauce - powiedziała
nadąsana.

- Jakoś nigdy dotąd nie przeszkadzało... - zaczął Jurek.

- Ale dziś mi właśnie przeszkadza. Mam bardzo trudne zadanie,
takie trudne, że nie wiem!

Mama podniosła się i zamknęła radio, potem znów wróciła na
swoje krzesło.

- Ona urządza grymasy! - wybuchnął Jurek.

- Jureczku, nauka jest najważniejsza - tłumaczyła mama. -
Potem sobie posłuchasz, gdy skończycie oboje pracować.

- A widzisz! - zawołała Kasia.

Ledwie skończyli lekcje: dzwonek. To przynieśli łóżeczko.

- Na razie proszę je postawić w przedpokoju - powiedziała
mama.

Jurek wybiegł zobaczyć.

- Ojej! - zawołał zdziwiony. - Jakie ono odrapane.

Kasia także wyskoczyła za nim.

- Fe, brzydkie, stare.

- Nie jest stare, tylko trochę zniszczone - przyjrzała się mama. -
Może tatuś coś na to poradzi...

- Jak tatuś przyjdzie, to przyniesie mi książkę - wtrąciła Kasia.

- Mamusiu, jakże położymy Agnieszkę do takiego odrapańca? -
spytał Jurek.

- Wielkie rzeczy! - zawołała Kasia.

Miała ochotę powiedzieć coś jeszcze, ale właśnie nadszedł ojciec.

- Tatuśku, kupiłeś mi...

- O, jest łóżeczko! - Tatuś nawet nie zdjął płaszcza, tylko oglądał
łóżko na wszystkie strony, sprawdzał, czy siatka jest dobra, patrzył
na miejsce, gdzie odprysnął lakier.

- Coś z tym trzeba koniecznie zrobić.

- Ale, tatusiu, czy kupiłeś... - Kasia zaczęła mocno tarmosić ojca
za rękaw.

- Zaraz, zaraz, czekaj, córeczko. Patrz, Jurku, bo z ciebie przecież
dobry majster, to się chyba da odnowić, nie?

Jurek na te słowa aż poczerwieniał z radości.

Tymczasem mama dotykała palcami poręczy łóżeczka.

- Ja właśnie też tak myślałam, tylko że to może drogo będzie
kosztować. I komu by to dać do odnowienia?

Ale Jurek miał wspaniały pomysł.

- Tatusiu, a gdybyśmy sami pomalowali? Kupimy lakier
w puszce...

Ojciec klepnął go po ramieniu z wielkim uznaniem.

- Pewnie, że sami odnowimy. Będzie nasza Agnieszka miała
łóżeczko jak nowe.

- Tatusiu! - nie mogła dłużej wytrzymać Kasia. - Daj mi książkę,
daj mi zaraz książkę.

- Kochanie, tak mi przykro! - powiedział tatuś z żalem. - Nie
zdążyłem ci kupić tej książki przed zamknięciem sklepów.

- Nie kupiłeś? Przecież obiecałeś! - wybuchnęła Kasia.

- Obiecałem - przyznał tatuś - ale widzisz, musiałem najpierw
kupić mleko w proszku dla Agnieszki. W aptece na rynku nie było -
zwrócił się do mamy - więc szukałem w innych aptekach.

- Ale przyniosłeś? - spytała niespokojnie mama.

- Oczywiście, przyniosłem - tatuś podał mamie dużą paczkę.

Więc Agnieszka ma swoje mleko, a Kasia nie ma obiecanej
książki. Rozżalona, postanowiła nie odzywać się do ojca przez cały
wieczór. Bo taki sam jest jak mama - niedobry! I nawet Kasi nie
przeprasza, nie tłumaczy się więcej, tylko zdejmuje płaszcz i znów
ogląda to wstrętne łóżko.

- A materacyk dobry?

- Czy siatka nigdzie nieprzedarta?

- Czy tylko Agnieszce będzie w tym łóżeczku wygodnie?

Agnieszka, Agnieszka, Agnieszka! Wszyscy troje tylko o niej
rozprawiają: tatuś, mama i Jurek. Jakby nic, nic nie było
ważniejsze od Agnieszki.

I Kasia słuchając tego wszystkiego - sama nawet nie wie, jak się
to stało - czuje, że wargi jej zaczynają drżeć, coraz mocniej
i mocniej, i coś się nagle dzieje z buzią, z oczami... Kasia wciska
obie pięści w oczy i wybucha płaczem.

Zostawili łóżko, przypadają do niej.

- Córeczko, co się stało? - pyta mama.

- Kasiu, co robisz? - dziwi się Jurek.
- To o to, że ci książki nie przyniosłem? - próbuje domyślić się
tatuś. - O to? Powiedz, kochanie.
Kasia, nie odrywając rąk od twarzy, potrząsa przecząco głową.

- Więc dlaczego, Kasiu, dlaczego?

Nie odpowiada, tylko odwraca się do ściany i płacze dalej, aż jej
łzy przeciekają przez palce...

Kasia nie może dostać złego stopnia

Idąc rano do szkoły, Kasia spotkała po drodze Ewkę i Magdzię:
obie były bardzo podniecone i z daleka już wymachiwały rękami.

- Kasiu, Kasiu! - wołała Magdzia. - Żebyś ty wiedziała, co Ewka
ma!

- Co ma? - przystanęła Kasia.

- Kota!

- Mam kotka. Cały jest czarny, tylko łapki ma białe i ogon ma
biały - wyliczyła jednym tchem Ewka i patrzyła uważnie, jakie ta
wiadomość wywoła wrażenie na Kasi.

- Kotka? - zdumiała się Kasia. - Prawdziwego? - i zaraz dodała:
- A ja mam trzy nowe sukienki dla lalki i tatuś mi przyniósł
książkę.

- Ale ona ma kota - przypomniała Magdzia. - Kot ważniejszy niż
sukienki.

- Wielkie rzeczy - wzruszyła z niechęcią ramionami Kasia. -
Wcale nie ważniejszy. A ja będę miała jeszcze kanarka! Kanarek
jest najważniejszy.

- Cooo? - wytrzeszczyły oczy obie dziewczynki.

- Tak: jest żółty i śpiewa. A koty nie śpiewają.

Ewka, jeszcze przed chwilą uradowana, teraz spoważniała, nawet
lekko westchnęła. Kasia obrzuciła obie koleżanki triumfującym
spojrzeniem. Oczywiście z tym kanarkiem to nieprawda, tatuś nic
takiego nie obiecywał. Ale niech się Ewka nie chwali!

W klasie na lekcji Kasia kręciła się niespokojnie w ławce,

patrzyła trochę na panią, trochę przez okno, trochę w sufit. Pani
natomiast patrzyła właśnie na Kasię.

- Kasiu, powtórz, co opowiadałam przed chwilą.

Dziewczynka podniosła się z ławki i przestraszyła się. Przecież
słuchała, cały czas słuchała, a nie umie powtórzyć.

- Ja uważałam, naprawdę!

Któryś z kolegów roześmiał się cicho, reszta milczała zdziwiona.
Jeszcze się nigdy nie zdarzyło, żeby Kasia nie wiedziała, o czym
pani mówi.

- Czy ty może jesteś chora? - pani była wyraźnie zaniepokojona.
- Nie boli cię głowa?

- Nie.

- A gardło?

Kasia spróbowała przełknąć: gardło miała rzeczywiście zupełnie
ściśnięte.

- Ja nie wiem, może gardło... - powtórzyła niezdecydowanie.

Sama nie wiedziała, czy ją boli, czy nie. Usiadła w ławce, a pani
zaczęła dzieciom czytać niezmiernie ciekawą historię o białym
kotku, który był cały czarny.

Teraz już Kasia słuchała bardzo uważnie, najuważniej, jak tylko
umiała; nawet każde przeczytane przez panią zdanie powtarzała
sobie w myśli.

- Był sobie raz biały kotek, który był cały czarny. Jego ojciec był
biały i jego matka była biała... - czytała pani.

„Jego ojciec był biały i jego matka była biała... - powtarzała
w myśli za panią Kasia. - ...Tatuś pewnie i dziś zapomni o mojej
książce; mama prosiła, żeby ceratkę kupił dla Agnieszki, to tatuś
będzie szukał ceratki, nie książki..."

- Kiedy przyszedł na świat w otoczeniu swych czterech białych
braciszków zupełnie nowiuteńkich, podobnie jak i on, wyglądał jak
kuleczka z węgla na śnieżnym dywaniku. Cała rodzina Białych
Kotów rozsiadła się dokoła koszyka, w którym znajdowało się
pięcioro kociąt... - czytała dalej pani.

„...znajdowało się pięcioro kociąt... Bo teraz wszystko, wszystko
jest dla tej małej, a ona przez cały dzień tylko śpi albo beczy! Ja jej
nie lubię, nie będę jej lubiła nigdy a nigdy!"

- Całymi godzinami lizała go potem mama, Biała Kocica, ale
mimo to był dalej tak samo czarny, jak przedtem...

„...a mamusia mówi, że ją kocha, i tatuś też, i Jurek. Mnie już nie
kochają. Na pewno. Tylko Agnieszkę. Ja to wiem!"

Kasi na samą myśl o tym zrobiło się tak, że już wcale nie
wiedziała, co pani czyta.

Pani znów spojrzała na Kasię, ale już jej o nic nie pytała.

Na pauzie wszystkie dzieci obstąpiły Kasię.

- Ona jest na pewno chora! - powiedziała Ewka poważnie.

- Jeżeli ją gardło boli, to ma anginę - domyśliła się Magdzia. - Ja
wiem, bo ja też raz miałam anginę.

- Anginę! - wzruszył ramionami Jędrek. - Ja przechodziłem odrę
i wcale się nie chwalę. I miałem wysypkę.

- Gdzie wysypkę? - pytali go z przejęciem.

- Wszędzie: na twarzy, na rękach, wszędzie - objaśniał Jędrek.

Kasia zaczęła uważnie oglądać swoje dłonie - może też ma odrę
jak Jędrek? Ale na rękach były tylko plamy z atramentu, wysypki
ani śladu. Szkoda! W dodatku nawet gardło przestało boleć.

Dzieci były zdziwione.

- Patrzcie, Kasia nie umiała odpowiedzieć, a wcale nie dostała
złego stopnia.

- Och! - obruszyła się Ewka. - Kasia nie może dostać złego
stopnia. Skąd? Taka dobra uczennica?

Kasia uśmiechnęła się. Już zapomniała o całej swojej chorobie.

Że też dzieci nie rozumieją tego, że ona, Kasia, to zupełnie coś od
nich innego. Gdzieżby jej pani mogła postawić dwójkę?

- Chodźmy, dziewczynki, będziemy grać w klasy! -
zaproponowała Magdzia.

Wybiegły na podwórko.

- Antolka ma takie ładne zielone szkiełko do rzucania.

- Pokaż, Antolka - powiedziała Kasia.

Szkiełko było naprawdę śliczne; podczas gdy Kasia przyglądała
mu się, Magdzia z Ewką wyrysowały już klasy.

- Ja pierwsza skaczę! - zawołała wesoło Kasia, rzucając zielonym
szkiełkiem.

- Nie, dlaczego? - zaprotestowała Antolka.

- Bo tak!

- Zostaw ją - powiedziała Antolce Magdzia. - Niech ona pierwsza
skacze.

Więc Antolka już się nie odzywała.

- Czekaj, ty będziesz druga - obiecała jej łaskawie Kasia, wcale
nie pytając Ewki ani Magdzi, czy się zgodzą. Zresztą po co miała
pytać? I Ewka, i Magdzia tak mają robić, jak im Kasia powie.

I Kasi zrobiło się nagle bardzo wesoło; zapomniała o swoich
zmartwieniach w domu, o Agnieszce. Leciutko rzucała szkiełko
przed siebie, potem skakała na jednej nodze, uważając pilnie na

wyrysowane linie.

O, jak przyjemnie jest w szkole! Bo tu się nic a nic nie może
zmienić, tu wszystko musi być tak, jak dawniej.

- No to masz, Antolka, szkiełko. Teraz ty skaczesz!

Bardzo lubiła w tej chwili szkołę i swoją panią, i dzieci. Nawet
Antolkę w tej chwili lubiła: nie pchała się, nie zabierała swego
szkiełka, tylko z boku czekała, aż jej Kasia da sama. Można z nią
wytrzymać.

Dziadzio Hilary zapomniał

Nie było prawie dnia, żeby po południu nie zjawił się ktoś
w odwiedziny. Kasia dawniej bardzo lubiła gości, teraz jednak
chowała się przed nimi, nie chciała nawet wyjść, żeby się przywitać.

Każdy, kto przychodził, od progu potrząsał wiązanką kwiatów
i wołał:

- Gdzie macie wasze maleństwo? Pokażcie, jak wasza Agnieszka
wygląda!

I zaraz mama, tatuś, jeżeli był w domu, Jurek - wszyscy
z wielkim zapałem prowadzili gości do pokoju rodziców, gdzie
w świeżo odnowionym łóżeczku leżała Agnieszka. Kasia wtedy
wycofywała się po cichu do drugiego pokoju i udawała, że odrabia
lekcje albo się bawi. Udawała tylko, bo naprawdę z chmurną miną
nasłuchiwała uważnie, co tam mówiono o małej siostrze. Dziś
jednak, gdy tylko Jurek drzwi otworzył, od razu w przedpokoju
rozległo się znajome sapanie i znajomy miły głos:

- Ufff, ufff, panie dziejku, takem się do was śpieszył po tych
schodach, że aż się zasapałem.

Kasia jednym skokiem wypadła do przedpokoju.

- Och, dziadzio Hilary! Ciocia Klocia!

Przypadła do dziadzia, przytuliła twarz do jego rękawa - tak się
cieszyła, że się wreszcie pokazał. Więc jednak ktoś przyszedł
zobaczyć nie Agnieszkę, tylko do niej przyszedł - do Kasi.

- Chodź, dziadziu, chodź, pokażę ci moje zeszyty. I obrazek
pokażę, wiesz, dziadziu, do gazetki klasowej...

- Zaraz, zaraz - sapał dziadzio - wszystko, panie dziejku,

obejrzymy. Ale duża panna z ciebie, panie dziejku! Tylko się
rozbiorę.

Już mama wyszła, witała się serdecznie z dziadziem, z ciocią.
Jurek pomagał zdjąć płaszcze.

- Ja też pomogę, ja też! - domagała się Kasia.

- Jak się czujesz, moja droga? - zapytała mamę ciocia Klocia. -
Dobrze? To pięknie!

- Dziadziu, daj szalik, daj, ja go powieszę! - wtrąciła Kasia.

- Dziękuję ci, panie dziejku - dziadzio oddał szalik i zbliżył się do
mamy. - Aaaaa, powinszować córy, Marysiu. Powinszować!

Kasia na te słowa aż pokraśniała z radości: kochany dziadzio!
Proszę, jak chwali ją przed mamą. Pewnie, jest za co: że taka
uważna, że pomaga starszym rozebrać się... Naprawdę kochany
dziadzio!

Kasia miała ochotę uściskać go z całego serca.

- Dziękuję, dziękuję - uśmiechnęła się mama. - Jest czego
winszować.

Kasi było tak przyjemnie, tak radośnie, że i mama ją chwaliła.
Podniosła w górę głowę, przechylała ją lekko, to na lewo, to na
prawo, przymrużała oczy... Te minki miały znaczyć, że ją nieco
pochwały krępują, bo jest taka skromna, taka grzeczna... ale gdyby
chcieli chwalić jeszcze - to proszę bardzo, jak najwięcej. Tak miło
jest tego słuchać!

Nagle Kasia spostrzegła, że nikt na nią nie patrzy, nikt nie
zwraca uwagi na jej miny.

Dziadzio zrobił parę kroków w stronę pokoju rodziców i spytał:

- A gdzie to ona leży, ta wasza córa, panie dziejku?

Ciocia Klocia to samo:

# data[].attributes.attachment_link.description
Mira Jaworczakowa Oto jest Kasia Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Proszę, oto jest KASIA. Buzia rumiana, okrągła, trochę nadąsana. Oczy ciemne, aniładne, ani brzydkie - takie sobie zwyczajne, szarobure; nos odrobinęzadarty, włosy proste, porządnie przyczesane. Do tego jeszczespódniczka w kratkę i sweterek granatowy, własnoręcznie przezmamę zrobiony na drutach. - Dzień dobry, Kasiu!

# data[].attributes.attachment_link.title
Kraków w pigułce dla klasy 2. Ważne wiadomości i piękne historyczne miejsca.

# data[].attributes.attachment_link.title
Królowa Śniegu | Bajki po Polsku | Bajka i opowiadania na Dobranoc | Kreskówka

# data[].attributes.body
1. Sprawdziliśmy swoje umiejętności zdobyte w semestrze 1 ;-).

2. Opisaliśmy swoje kotyliony.

3. Uczestniczyliśmy w karnawałowym balu.

Praca domowa - przypominajka!

Do końca lutego :

karta pracy podsumowująca lekturę "Dzieci z Bellerbyn";

wiersz na pamięć "Śnieżysko".

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1) Ile Parków Narodowych znajduje się na terytorium Polski? a) 12 b) 32 c) 23 2) Największy Park Narodowy w Polsce: a) Biebrzański b) Poleski c) Bieszczadzki 3) Park Narodowy chroniący pradawną puszczę: a) Słowiński b) Białowieski c) Pieniński 4) Park, w którym możemy podziwiać rzekę Dunajec: a) Biebrzański b) Pieniński c) Słowiński 5) Gdzie znajdziemy jaskinie pełne nietoperzy? a) w Białowieskim PN b) w Ojcowskim PN c) w Świętokrzyskim PN 6) Który Polski PN słynie z największej na świecie wolnościowej populacji żubra a) Poleski b) Białowieski c) Biebrzański

# data[].attributes.attachment_link.description
1) Ile Parków Narodowych znajduje się na terytorium Polski? a) 12 b) 32 c) 23 2) Największy Park Narodowy w Polsce: a) Biebrzański b) Poleski c) Bieszczadzki 3) Park Narodowy chroniący pradawną puszczę: a) Słowiński b) Białowieski c) Pieniński 4) Park, w którym możemy podziwiać rzekę Dunajec: a) Biebrzański b) Pieniński c) Słowiński 5) Gdzie znajdziemy jaskinie pełne nietoperzy?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Znajduje się w północno-zachodniej części Polski. Obejmuje ochronną część największej w Polsce wyspy Wolin. , Rozciąga się nad rzeką Biebrza i jest największym parkiem narodowym w Polsce., Zajmuje centralną część Puszczy Białowieskiej, czyli najstarszego lasu w Polsce., Znajduje się na obszarze Doliny Górnej Narwi,a symbolem tego parku jest błotniak stawowy., Jednym z symboli tego parku jest słynna skała przypominająca kształtem maczugę Herkulesa., Symbolem tego parku jest głuszec.,

# data[].attributes.attachment_link.description
Znajduje się w północno-zachodniej części Polski. Obejmuje ochronną część największej w Polsce wyspy Wolin.

# data[].attributes.headline
Skąd się bierze śnieg? Trzy stany skupienia wody.

# data[].attributes.subject
Skąd się bierze śnieg? Trzy stany skupienia wody.

# data[].attributes.attachment_link.title
Śnieg - skąd się bierze i co warto o nim wiedzieć?