# data[].attributes.attachment_caption
ประวัติส่วนตัว

# data[].attributes.headline
ชื่อ นางสาวณัฐจริยา 

# data[].attributes.body
ชื่อ นางสาวณัฐจริยา ตลาดธานี  อายุ 29 ปี
ชื่อเล่น บี๋ เพื่อนๆชอบเรียก ลูกบี๋
เป็นคนตลกกับคนที่สนิท แต่ถ้าไม่สนิทจะเงียบๆเรียบร้อยๆ เป็นคนค่อนข้างเข้าใจอะไรอยากกว่าคนอื่นเขานิดหนึ่ง
ทำงานที่ โรงเรียนบ้านโคกล่าม ตำบลบุ่งแก้ว อำเภอโนนสะอาด จังหวัดอุดรธานี
ที่อยู่ปัจจุบัน 179/4 บ้านโคกล่าม ตำบลบุ่งแก้ว อำเภอโนนสะอาด
จังหวัดอุดรธานี
จบการศึกษา ปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฎอุดรธานี คณะวิทยาศาสตร์ สาขาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม

# data[].attributes.attachment_caption
พ่อและแม่ของฉัน

# data[].attributes.headline
ฉันมีความประทับใจในค

# data[].attributes.body
ฉันมีความประทับใจในความประทับใจเป็นที่สุดในตัวพ่อและแม่ของฉัน พ่อและแม่ของฉันเป็นเพียงชาวนามีอาชีพรับจ้างทั่วไปแต่สามารถส่งฉันและพี่เรียนจนจบ แล้วยังส่งฉันเรียนต่อจนจบปริญญาอีกด้วย ท่านทั้งสองสุดยอดมากสำหรับฉัน ในวันที่ฉันมีลูกถึงได้รู้ซึ่งมากยิ่งขึ้นว่าการเลี้ยงคนคนหนึ่งมันไม่ได้ง่ายเลย พ่อและแม่ของฉันเลี้ยงฉันและพี่เป็นอย่างดี  แม่คอยสอนแต่สิ่งดีๆให้ฉันมาตลอด คอยรับฟังคอยให้คำปรึกษาคอยให้กำลังใจ ในขนาดที่เรามีครอบครัวแล้วแม่ก็ยังเป็นห่วง คำว่าพ่อและแม่มีแต่ความรักและความห่วงใยเสมอ

# data[].attributes.headline
ฉันมีความประทับใจในโ

# data[].attributes.body
ฉันมีความประทับใจในโรงเรียนบ้านโคกล่ามของฉันมาก เป็นโรงเรียนตั้งแต่เด็กจนได้ทำงานที่นี้ ต้องบอกก่อนว่าโรงเรียนของเราโดนยุบไปเรียนร่วมโดยที่ทางชาวบ้านได้เข้าใจว่าโดนยุบไปแล้วแต่ที่จริงแล้วไม่ใช่ เราจึงได้ขอย้ายกลับคืนมา และในตอนที่กลับคืนมาโรงเรียนเราไม่มีอะไรเลยครูมีแค่2คน ผู้อำนวยการก็ไม่มี ฉันได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยโรงเรียนตอนแรกได้เข้าไปเป็นครูจิตอาสาโดยไม่ได้ค่าตอบแทนเลย ทางราชการได้ออกมาตรวจจึงได้ให้เข้าเป็นครูอัตราจ้างและทำสัญญาขึ้นจนได้มีโอกาสได้เข้าศึกษาต่อใน ป.บัณฑิต ในตอนนี้ เราอยู่กันแบบครอบครัว อยู่แบบมีความสุขในการทำงานและการอยู่กับเด็กๆมาก ประทับใจทั้งในทางผู้นำและชุมชนมากที่ช่วยเหลือโรงเรียนของเราจนในทุกวันนี้เราก็สามารถยืนและสู้ได้ถึงแม้อาจจะยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์

# data[].attributes.attachment_caption
บ้านน้อยของฉัน

# data[].attributes.headline
ฉันมีความประทับใจในบ

# data[].attributes.body
ฉันมีความประทับใจในบ้านหลังนี้มาก ต้องบอกว่าเป็นความภูมิใจมากกว่าค่ะ ฉันมีบ้านเป็นของตัวเองในวัย27ปีโดยที่พ่อกับแม่ไม่ได้ออกเงินช่วยเลย ถึงจะเป็นบ้านหลังที่ไม่ใหญ่และไม่ได้เลิศหรูเหมือนคนอื่นเขาแต่พูดถึงเมื่อไหร่มีความสุขมาก สามารถลบคำดูถูกของคนหลายๆคนได้ และที่ประทับใจสุดๆคือฉันสร้างบ้านเสร็จยายได้นอนได้กินได้พักอยู่กับฉันก่อนยายจะจากไปยายได้เป็นพระในบ้านให้ ฉันและครอบครัว

# data[].attributes.attachment_caption
คุณยายของฉัน

# data[].attributes.headline
คุณยายของฉันเก่งมาก 

# data[].attributes.body
คุณยายของฉันเก่งมาก ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดีเพราะทุกครั้งที่เล่าเรื่องราวของยายหรือนึกถึงยายแล้วน้ำตามันไหลทุกที่แต่เป็นความประทับใจที่อยากเล่า ยายคือที่หนึ่งในดวงใจของฉันตั้งแต่เด็กจนโตฉันจะอยู่กับยายตลอด เวลาไปเรียนหลังเลิกเรียนจะมีกับข้าวเหลือไว้ให้ตลอด ในช่วงเรียนมหาลัยเวลาจะกลับหอ ยายจะถามตลอดว่ามีเงินค่ารถไหมแม่ให้เงินเท่าไหร่พอไหม ไปอยู่ไปกินยังไงจะถามทุกครั้งที่กลับบ้าน แล้วถ้ารู้ว่าสัปดาห์ไหนจะกลับบ้านจะหาของดีๆอร่อยๆมาไว้รอฉันเลย  ยายไม่เคยด่าหรือว่าฉันเลยถึงแม้ในวันที่ฉันผิดพลาดแต่ยายกับให้กำลังใจและสอน ยายฉันเป็นห่วงลูกหลานทุกคน ยิ่งใครที่ไม่ดียายยิ่งห่วง ยายจะบอกเสมอว่าคนที่ได้ดีแล้วสุขสบายแล้วยายไม่ห่วงยายห่วงคนที่ยังไม่ถึงไหน ช่วงหลังมายายก็ไม่สบายตามช่วงวัยชรา ฉันได้ลาออกจากงานที่เคยทำมาดูแลยาย ไม่ว่าจะเข้าโรงพยาบาลไม่ว่าจะไปหาหมอที่ไหนฉันพายายไปทุกที่ ฉันได้ดูแลยายจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิตยาย อยากขอบคุณยายที่ให้ฉันได้ดูแล ยายอยู่ในใจของฉันตลอดเวลา

# data[].attributes.attachment_caption
ปริญญาใบแรกของครอบครัว

# data[].attributes.headline
ฉันได้รับปริญญาคนแรก

# data[].attributes.body
ฉันได้รับปริญญาคนแรกของครอบครัวหรือของวงศ์ตระกูล555พูดแล้วอาจจะดูยิ่งใหญ่ ทุกคนดีใจมากและฉันก็ภูมิใจในตัวเองเช่นกัน ช่วงที่เรียนมันเป็นอะไรที่กดดันตัวเองมากๆเพราะทุกคนตั้งความหวังไว้ที่เราทุกครั้งที่กลับบ้านเสาร์อาทิตย์ทุกคนจะคุยกันเรื่องนี้ และยิ่งช่วงใกล้จะจบคือตอนปี4ทุกคนก็จะบอกว่าใกล้แล้วอย่างนั้นอย่างนี้ ในช่วงใกล้จะจบิ่งมีการทำวิจัยแล้วคือเรามีปัญหามากมายในเรื่องการทำวิจัยตอนนั้นท้อมากแต่ก็ยังมีเพื่อนมีอาจารย์คอยให้ความช่วยเหลือ และที่สำคัญฉันมีครอบครัวที่คอยซัพพอตย์อยู่ตลอดเวลาและให้กำลังใจอยู่เสมอ