# data[].attributes.location_name
Yorktown, Βιρτζίνια, Ηνωμένες Πολιτείες

# data[].attributes.headline
Yorktown, Βιρτζίνια, Ηνωμένες Πολιτείες

# data[].attributes.subject
Yorktown, Βιρτζίνια, Ηνωμένες Πολιτείες

# data[].attributes.body
H μάχη του Γιόρκταουν ήταν το αποκορύφωμα της Αμερικανικής Επανάστασης και οδήγησε στην ανεξαρτησία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.  Αν και οι άλλες συγκρούσεις ήταν μεγαλύτερες και δραματικότερες, καμία άλλη μάχη της ιστορίας δεν είχε παρόμοιες συνέπειες. Αρχιστράτηγος που διακρίθηκε με το στρατό του στη μάχη αυτή , δίνοντας ζωή ξανά στο ύψιστο πολίτευμα, αυτό της δημοκρατίας , ήταν ο Τζορτζ Ουάσινγκτον .Ο Ουάσινγκτον έκανε τα πάντα για να μην ηττηθεί από τους Άγγλους κηδεμόνες των 13 αμερικανικών αποικιών. Όσο περισσότερο κατάφερνε να διαρκέσει η επανάσταση τόσο μεγαλύτερες γίνονταν οι πιθανότητες να εμπλακούν οι Βρετανοί σε άλλους πολέμους.

Στη διάρκεια του πρώτου χρόνου του πολέμου, ο Ουάσινγκτον έχασε μια σειρά μαχών γύρω από την Νέα Υόρκη, αλλά κατάφερε να αποσύρει σώο τον κύριο όγκο του στρατού του ώστε να συνεχίσει τον πόλεμο .

Στο μεταξύ οι Αμερικάνοι επαναστάτες σύνηψαν συμμαχίες με τη Γαλλία, την Ισπανία και την Ολλανδία και η άφιξη των γαλλικών κυρίως στρατευμάτων επηρέασε τη νικηφόρα έκβαση της σύγκρουσης υπέρ των αποίκων. Χάρη στη μάχη του Γιόρκτάουν το 1781 οδηγήθηκαν οι 13 αποικίες στη Βόρεια Αμερική στην ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ !

Ευδοκια Τ. Γ4

Πηγή : Βικιπαίδεια.

# data[].attributes.location_name
Λέξινγκτον, Μασαχουσέτη, Ηνωμένες Πολιτείες

# data[].attributes.headline
Λέξινγκτον, Μασαχουσέτη, Ηνωμένες Πολιτείες

# data[].attributes.subject
Λέξινγκτον, Μασαχουσέτη, Ηνωμένες Πολιτείες

# data[].attributes.body
Οι μάχες του Λέξινγκτον ήταν οι πρώτες στρατιωτικές συγκρούσεις της Αμερικανικής Επανάστασης. Οι μάχες έγιναν στις 19 Απριλίου 1775 στη κομητεία Μίντλσεξ της επαρχίας της Μασαχουσέτης. Η μάχη σηματοδότησε την αρχή της ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ του Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και των 13 αποικιών στην Αμερική.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/

Ζωή Τ. Γ4

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Αμερικανική Επανάσταση 

# data[].attributes.location_name
Οδυσσός, Οντέσκα, Ουκρανία

# data[].attributes.headline
Οδυσσός, Οντέσκα, Ουκρανία

# data[].attributes.subject
Οδυσσός, Οντέσκα, Ουκρανία

# data[].attributes.body
Η Φιλική εταιρεία ήταν η σημαντικότερη από τις μυστικές οργανώσεις που δημιουργήθηκαν για την προετοιμασία της επανάστασης του 1821. Ιδρύθηκε στην Οδησσό της Ρωσίας το 1814.

Πρωτεργάτες της ήταν οΝ. Σκουφάς , Εμ. Ξάνθος, Α. Τσακάλωφ και Π. Αναγνωστόπουλος.

Οι Φιλικοί για να πετύχουν το στόχο τους έκαναν μεγάλες οργανωτικές προσπάθειες, γιατί ο ελληνισμός ήταν διασκορπισμένος. Μάλιστα έδρασαν με μεγάλη μυστικότητα κι όσοι γίνονταν μέλη έπρεπε να μυηθούν δίνοντας όρκο.

Οι εμπνευστές άφηναν να διαδοθεί η φήμη πως η ηγεσία της ήταν η κορυφή της ρωσικής αυτοκρατορίας. Αυτό τόνωνε το ηθικό των Ελλήνων κι έφερνε στο επίκεντρο παραδόσεις σύμφωνα με τις οποίες η απελευθέρωση της Ελλάδας θα γινόταν με τη βοήθεια του ξανθού γένους.

Η Φιλική εταιρεία αρχικά απευθύνονταν κυρίως σε πλούσιους Έλληνες ώστε να εξασφαλίσουν τα οικονομικά μέσα για την ανάπτυξη της. Αργότερα όμως απευθύνονταν σε όλες τις κοινωνικές ομάδες. Γυναίκες δε γίνονταν δεκτές μόνο κατ εξαίρεση. Η Μικρασιάτισσα Κυριακή Ναύτη από τη Σμύρνη ήταν η πρώτη γυναίκα μέλος. Την αρχηγία ανέλαβε ο Α.Υψηλάντης και η επανάσταση ξεκίνησε στη Μολδαβία και στην Πελοπόννησο ταυτόχρονα.

Μαρία Τ. Γ4

Πληροφορίες: Ε. Λούβη, Γ. Ξιφαράς, Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία Γ΄Γυμνασίου

# data[].attributes.body
Η άλωση της Βαστίλης, η απαρχή της Γαλλικής Επανάστασης!

Η Βαστίλη ήταν φρούριο με οκτώ πύργους που χτίστηκε το 1370 από τον Ούγο Ομπριό κοντά στο προάστιο Σεν- Αντουάν στο Παρίσι. Ήταν σύμβολο της αυθαιρεσίας και της καταπίεσης και είχε καταληφθεί στις 14 Ιουλίου του 1789 από τον επαναστατημένο λαό του Παρισιού.

Η Γαλλική Επανάσταση ξεκίνησε με την πτώση της Βαστίλης στις 14 Ιουλίου του 1789.Χάρη στη Γαλλική Επανάσταση καταργήθηκε η μοναρχία και το φεουδαρχικό σύστημα αντικαταστάθηκε από το δημοκρατικό, βάζοντας της βάσεις για ένα σύγχρονο κοινοβουλευτικό αστικό κράτος.

Η Βαστίλη τον 17ο αιώνα ήταν φυλακή πολιτικών και ποινικών κρατουμένων. Η κατάληψή της είχε κυρίως συμβολικό χαρακτήρα. Στη Βαστίλη κρατούνταν όσοι αμφισβητούσαν τον βασιλιά ακόμα και οι ευγενείς. Η απαρχή της Γαλλικής Επανάστασης εξέφρασε την επιθυμία των Γάλλων για αλλαγή του καθεστώτος της απόλυτης μοναρχίας, με τον Λουδοβίκο ΙΣΤ να είναι ο εκφραστής του ως τότε βασιλιά.

Η ανερχόμενη αστική τάξη με σύνθημα ''Ελευθερία, Ισότητα , Αδελφοσύνη'', ήταν ο εκφραστής της επανάστασης, στην οποία συμμετείχαν έμποροι, τραπεζίτες, υπάλληλοι και βιομήχανοι επιχειρηματίες.

Η οικονομική κρίση και η φιλοσοφία του Διαφωτισμού ήταν δύο πολύ σημαντικοί παράγοντες για την εξέγερση. Ο Διαφωτισμός έκανε λόγο για ατομικά δικαιώματα, ελευθερία και ισότητα έννοιες που ως τότε ήταν άγνωστες κάτω από τον ζυγό του απολυταρχικού καθεστώτος.

Το άτυπο ξεκίνημα της επανάστασης ξεκίνησε μερικές εβδομάδες νωρίτερα, με την σύγκληση των Γενικών Τάξεων. Πολλοί όμως εκπρόσωποι του κλήρου και των ευγενών αρνήθηκαν να συμμετάσχουν και έτσι οι εκπρόσωποι της τρίτης τάξης αποφάσισαν να συνεχίσουν μόνοι τους και ανακήρυξαν τη συνέλευση των τάξεων Εθνική Συντακτική, την οποία όμως ο Λουδοβίκος δεν γνώριζε.

Ακολούθησε ο όρκος του Σφαιριστηρίου στις 20 Ιουνίου με τους αντιπροσώπους να συμφωνούν να μην κάνουν πίσω εάν δε δώσουν Σύνταγμα στη Γαλλία. Επίσης ο βασιλιάς Λουδοβίκος και η γυναίκα του Μαρία Αντουανέτα αποκεφαλίστηκαν το 1793 στην γκιλοτίνα.

https://www.parisi-info.com

Ευαγγελία-Ειρήνη Τ.

τάξη Γ4

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Βαστίλη ( γαλλικά: ή επίσημα Bastille Saint-Antoine) ήταν ένα φρούριο στο Παρίσι, γνωστό επίσημα ως Βαστίλη Σεν-Αντουάν. Πρόκειται για οκτώ πύργους που έχτισε το 1370, κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου, ο Ούγος Ομπριό κοντά στο προάστιο Σεν-Αντουάν. Έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στις διαμάχες στο εσωτερικό της Γαλλίας και κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της χρησιμοποιήθηκε ως κρατική φυλακή από τους βασιλείς της Γαλλίας. Πυρπολήθηκε από τον γαλλικό λαό στις 14 Ιουλίου 1789, γεγονός που αποτέλεσε την απαρχή της Γαλλικής Επανάστασης και έκανε τη Βαστίλη ένα σημαντικό σύμβολο του κινήματος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Αργότερα κατεδαφίστηκε και αντικαταστάθηκε από την Πλατεία της Βαστίλης.

Η Βαστίλη χτίστηκε για να προστατεύεται η ανατολική πλευρά της πόλης του Παρισιού από την αγγλική απειλή στον Εκατονταετή Πόλεμο. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1357 αλλά η βασική κατασκευή πραγματοποιήθηκε από το 1370 και έπειτα, δημιουργώντας ένα ισχυρό φρούριο με οκτώ πύργους που προστάτευαν τη στρατηγική πύλη του λιμανιού Σεν Αντουάν στην ανατολική πλευρά του Παρισιού. Το καινοτόμο σχέδιο άσκησε επιρροή τόσο στη Γαλλία όσο και στην Αγγλία και αντιγράφηκε ευρέως. Η Βαστίλη έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις διαμάχες στο εσωτερικό της Γαλλίας, συμπεριλαμβανομένης της διαμάχης μεταξύ των αντίπαλων παρατάξεων των Βουργουνδών και των Αρμανιάκ ( εμφύλιος πόλεμος Βουργουνδών και Αρμανιάκ) τον 15ο αιώνα αλλά και των θρησκευτικών πολέμων τον 16ο αιώνα. Το φρούριο έγινε κρατική φυλακή το 1417: ο ρόλος του επεκτάθηκε αρχικά από τους Άγγλους κατακτητές της δεκαετίας του 1420 και του 1430 και έπειτα από τον Λουδοβίκο XI τη δεκαετία του 1460. Οι άμυνες στη Βαστίλη ενισχύθηκαν μπροστά στην αγγλική και την αυτοκρατορική απειλή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1550, με ένα προπύργιο να χτίζεται στα ανατολικά του φρουρίου. Η Βαστίλη έπαιξε έναν ρόλο κλειδί στην εξέγερση της Σφενδόνης και στη μάχη στο προάστιο Σεν Αντουάν το 1652.

Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ χρησιμοποίησε τη Βαστίλη ως φυλακή για τα μέλη της ανώτερης κοινωνικής τάξης της Γαλλίας, τα οποία αντιτάσσονταν στις διαταγές του ή τον εξόργιζαν, συμπεριλαμβανομένων των Γάλλων προτεσταντών, μετά την ανάκληση του διατάγματος της Νάντης. Από το 1659 και μετά, η Βαστίλη λειτουργούσε αρχικά ως κρατικό σωφρονιστικό ίδρυμα: από το 1789, 5.279 φυλακισμένοι πέρασαν από τις πύλες της. Υπό τη βασιλεία του Λουδοβίκου IE΄ και του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, η Βαστίλη χρησιμοποιούνταν για να αποτρέπει τους φυλακισμένους να διαπράττουν εγκλήματα και για να υποστηρίζει τη δουλειά της παρισινής αστυνομίας, κυρίως στο να ενδυναμώνει τη λογοκρισία της κυβέρνησης απέναντι στα μέσα ενημέρωσης. Παρόλο που οι τρόφιμοι ζούσαν σε σχετικά καλές συνθήκες, η κριτική για τη Βαστίλη άρχισε να αυξάνεται κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα και ενισχύθηκε από αυτοβιογραφίες πρώην φυλακισμένων. Εφαρμόστηκαν μεταρρυθμίσεις κι μειώθηκε σημαντικά ο αριθμός των φυλακισμένων. Το 1789 η οικονομική κρίση της βασιλικής κυβέρνησης και η δημιουργία της Εθνοσυνέλευσης ανέπτυξαν τα δημοκρατικά αισθήματα στους κατοίκους της πόλης. Στις 14 Ιουλίου, η Βαστίλη πυρπολήθηκε από ένα επαναστατημένο πλήθος, κυρίως από κατοίκους του προαστίου Σεν Αντουάν, οι οποίοι προσπάθησαν να φτάσουν στην πολύτιμη πυρίτιδα που φυλασσόταν μέσα στο φρούριο. Οι επτά εναπομείναντες φυλακισμένοι βρέθηκαν και απελευθερώθηκαν ενώ ο κυβερνήτης της Βαστίλης, Bernard-René de Launay, σκοτώθηκε από το πλήθος. Η Βαστίλη κατεδαφίστηκε μετά από εντολή μιας επιτροπής του δημαρχείου του Παρισιού. Τα αναμνηστικά του φρουρίου μεταφέρθηκαν σε όλη τη Γαλλία και εκτέθηκαν ως εικόνες της ανατροπής του δεσποτισμού. Κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα, ο χώρος και η ιστορική κληρονομιά της Βαστίλης εμφανιζόταν κυρίως στις αναφορές για τη Γαλλική Επανάσταση, τις πολιτικές διαμαρτυρίες και τη λογοτεχνική παραγωγή με θέμα τη λαϊκή φαντασία ενώ παρέμεινε ένα σημαντικό σύμβολο για το γαλλικό δημοκρατικό κίνημα.

Σχεδόν τίποτα δεν απέμεινε από τη Βαστίλη, εκτός από μερικά υπολείμματα των πέτρινων θεμελίων, που μεταφέρθηκαν στη λεωφόρο Henri IV. Στις αρχές του 19ου αιώνα οι ιστορικοί μελετητές άσκησαν κριτική στη Βαστίλη και πίστευαν ότι το φρούριο ήταν ένα σχετικά καλά διοικούμενο ίδρυμα αλλά ενεπλάκη έντονα στο σύστημα της γαλλικής αστυνόμευσης και του πολιτικού ελέγχου κατά τον 18ο αιώνα.

Στην περίοδο της βασιλείας του Καρόλου Στ΄ (1380-1422) χρησιμοποιήθηκε τμήμα της ως τόπος κράτησης. Σε πραγματική κρατική φυλακή τη μετέτρεψε ο Ρισελιέ, και από τότε είχε διατηρήσει κάποιον αριστοκρατικό χαρακτήρα. Μπορούσε να στεγάσει μόνο 42 φυλακισμένους, οι οποίοι έμεναν σε ξεχωριστά κελιά ο καθένας και ήταν κατά κανόνα μόνο ευγενείς και μεγάλοι συνωμότες κατά της κρατικής ή θρησκευτικής εξουσίας. Τους φυλάκιζαν εκεί με μυστικές διαταγές.
Εκεί φυλακίστηκαν κατά καιρούς οι Καλιόστρο, Μαρκήσιος ντε Σαντ, ο Βολταίρος κ.ά.

Η κατάληψη της Βαστίλης

Σύμβολο της αυθαιρεσίας και της καταπίεσης, κατελήφθη από τον επαναστατημένο λαό του Παρισιού στις 14 Ιουλίου 1789. Ο διοικητής της, Λονέ, είχε διατάξει να πυροβολήσουν κατά του πλήθους που την πολιορκούσε. Στη μάχη που επακολούθησε, σκοτώθηκαν περίπου εκατό άτομα. Μετά την κατάληψή της, το πλήθος έκοψε το κεφάλι του Λονέ και κάποιων ανδρών του και τα περιφέρανε πάνω σε κοντάρια στους δρόμους του Παρισιού. Οι φυλακισμένοι ελευθερώθηκαν και το κτήριο κατεδαφίστηκε. Η ημερομηνία της πτώσης της Βαστίλης, που σήμαινε για τη Γαλλία το τέλος της βασιλικής αυθαιρεσίας, καθιερώθηκε από το 1880 ως εθνική γιορτή της Γαλλίας.

Στην τοποθεσία όπου βρισκόταν κάποτε το φρούριο είναι σήμερα η Πλατεία της Βαστίλης, όπου υπάρχει και η ομώνυμη Όπερα. Η τάφρος πίσω από τη φυλακή προς Νότο έχει μετατραπεί σε λιμανάκι για μικρά σκάφη (Bassin de l'Arsenal), και προς Βορρά σε καλυμμένο κανάλι (Canal Saint Martin).

Alpaugh, Micah. "A Self-Defining Bourgeoisie in the Early French Revolution: The Milice bourgeoise, the Bastille Days of 1789, and Their Aftermath," Journal of Social History 47, no. 3 (Spring 2014), 696-720.

Amalvi, Christian. "La Bastille dans l'historiographie républicaine du XIXe siècle", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Bély, Lucien (2005). Louis XIV: le plus grand roi du monde. Paris: Gisserot. . (Γαλλικά)

Berchtold, Jacques (2010). "L'embastillement dans les mémoires des XVIIe et XVIIIe siècles", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Birn, Raymond (1989). "Malesherbes and the Call For a Free Press", in Darnton and Roche (eds) (1989).

Chevallier, Jim (2005). "Appendices B and C", in Linguet (2005).

Colley, Linda (1989). "Last Farewells". London Review of Books 11: no. 12, pp. 12-13.

Cottret, Monique (2010). "Les affaires de religion à la Bastille", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Crook, Malcolm (1999). "Review: The Bastille: a History of a Symbol of Despotism and Freedom". French History 13: no. 2, pp. 245-6.

Denis, Vincent (2010). "La police de Paris et la Bastille au XVIIIe siècle", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Dutray-Lecoin, Élise (2010a). "La vie quotidienne à la Bastille", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Dutray-Lecoin, Élise (2010b). "Le système pénitentiaire parisien sous l'Ancien Régime", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Dutray-Lecoin, Élise (2010c). "175: La Bastille vue par un artiste", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Dutray-Lecoin, Élise and Danielle Muzerelle (eds) (2010). La Bastille ou 'l'enfer des vivants' à travers les archives de la Bastille. Paris: Bibliothèque nationale de France. .

Farge, Arlette (2010). "Le désordre social et politique, la main due roi s'y oppose", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Freer, Martha Walker (1860). History of the Reign of Henry IV. London: Hurst and Blackett. OCLC 605733923.

Giret, Noëlle (2010). "La Bastille ou le 'palais de la vengeance'", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Kennedy, Emmet (2010). "Jacques Godechot (1907-1989)", in Daileader and Whalen (eds) (2010).

Lacam, Emmanuel (2010). "Les convulsionnaires", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Lefèvre, Martine (2010). "La bibliothèque de la Bastille", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Lüsebrink, Hans-Jürgen (2010). "Les grandes affairs politiques", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Munck, Thomas (1990). Seventeenth Century Europe: 1598-1700. London: Macmillan. .

Muzerelle, Danielle (2010a). "La Bastille et le quartier de l'Arsenal", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Muzerelle, Danielle (2010b). "La Bastille après le 14 Juillet", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Petitfils, Jean-Christian (2003). Le Masque de fer: entre histoire et légende. Paris, Perrin. . (Γαλλικά)

Prade, Catherine (2010). "Les prisons de Paris", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Reichardt, Rolf (1980). "Prints: Images of the Bastille", in Darnton and Roche (eds) (1989).

Sacquin, Michèle (2010). "La Bastille romanesque: entre idéologie et pittoresque", in Dutray-Lecoin and Muzerelle (eds) (2010). (Γαλλικά)

Toy, Sidney (1985). Castles: Their Construction and History. New York: Dover Publications. (reissue of Castles: a short history of fortification from 1600 B.C. to A.D. 1600; London: Heinemann, 1939).

# data[].attributes.attachment_link.title
Βαστίλη - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Βαστίλη ( γαλλικά: ή επίσημα Bastille Saint-Antoine) ήταν ένα φρούριο στο Παρίσι, γνωστό επίσημα ως Βαστίλη Σεν-Αντουάν. Πρόκειται για οκτώ πύργους που έχτισε το 1370, κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου, ο Ούγος Ομπριό κοντά στο προάστιο Σεν-Αντουάν.

# data[].attributes.body
Η Μάχη του Βατερλώ, έγινε στις 18 Ιουνίου 1815, ήταν μια από τις πιο καθοριστικές αναμετρήσεις στην ιστορία της Ευρώπης, δίνοντας το τέλος της Ναπολεόντειας εποχής. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ο οποίος είχε επιστρέψει από την εξορία στη νήσο Έλβα , ήθελε να ξανακερδίσει τη δύναμή του και να επαναφέρει τη Γαλλία στην κορυφή των ευρωπαϊκών υποθέσεων.

Αντίπαλοι στις δυνάμεις του Ναπολέοντα ήταν μια συμμαχία υπό την ηγεσία του Δούκα του Ουέλλινγκτον και του Πρώσου στρατηγού Γκλέιζερ. Οι συμμαχικές δυνάμεις είχαν την υποστήριξη των Άγγλων και Πρώσων στρατιωτών, οι οποίοι συνενώθηκαν για να αντιμετωπίσουν τον Ναπολέοντα. Ο πόλεμος είχε ήδη προκαλέσει μεγάλες καταστροφές και πολιτική αστάθεια στην Ευρώπη, και το αποτέλεσμα αυτής της μάχης θα καθόριζε την μελλοντική πορεία της ήπιας διπλωματίας.

Αρχικά, ο Ναπολέων είχε επιτυχίες, αλλά οι στρατηγικές κινήσεις των συμμάχων, μαζί με την έγκαιρη άφιξη των Πρώσων, άλλαξαν την κατάσταση. Η ήττα του Ναπολέοντα ήταν συντριπτική και οδήγησε στην εξορία του στη νήσο Αγία Ελένη, όπου και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. Η μάχη του Βατερλώ όχι μόνο τερμάτισε την κυριαρχία του Ναπολέοντα, αλλά σηματοδότησε επίσης την αρχή μιας νέας εποχής για την Ευρώπη, με τις δυνάμεις να αναζητούν μια ισορροπία εξουσίας που θα διαρκούσε για πολλές δεκαετίες.

Πηγή : Βικιπαίδεια

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Τ.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Ναπολέων Βοναπάρτης - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Ναπολέων Βοναπάρτης (γαλλικά: Napoléon Bonaparte, 15 Αυγούστου 1769 — 5 Μαΐου 1821) από τον Οίκο Βοναπάρτη ήταν Γάλλος στρατηγός κορσικανικής καταγωγής και αυτοκράτορας της Γαλλίας (ως Ναπολέων Α΄), ο οποίος αποκλήθηκε Μέγας. Έγινε Πρώτος Ύπατος της Γαλλίας (1798-1804), Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας (1802-1805), Αυτοκράτορας των Γάλλων (1804-1814), βασιλιάς της Ιταλίας (1805-1814) και Προστάτης της Συνομοσπονδίας του Ρήνου (1806-1813). Θεωρείται στρατηγική και κυβερνητική μεγαλοφυΐα, ιδρυτής βασιλικής δυναστείας, καταλύτης αλλά και θεμελιωτής ευρωπαϊκών βασιλείων και χωρών, στα οποία και άφησε βαθιά χαραγμένη τη σφραγίδα της προσωπικότητάς του.[25]

# data[].attributes.location_name
Βοστώνη, Μασαχουσέτη, Ηνωμένες Πολιτείες

# data[].attributes.attachment_caption
Η «γιορτή του τσαγιού»: Αμερικανοί πετούν στη θάλασσα αγγλικότσάι στο λιμάνι της Βοστόνης, αντιδρώντας στην επιμονή της Αγγλίαςνα συνεχίσουν να πληρώνουν φόρους γι’ αυτό το προϊόν.Διαδραστικό σχολικό βιβλίο

# data[].attributes.headline
Βοστώνη, Μασαχουσέτη, Ηνωμένες Πολιτείες

# data[].attributes.subject
Βοστώνη, Μασαχουσέτη, Ηνωμένες Πολιτείες

# data[].attributes.body
Στις 16 Δεκεμβρίου του 1773 στην Βοστώνη στις Η. Π. Α., Βρετανοί αξιωματούχοι αρνήθηκαν να επιστρέψουν στη Βρετανία τρία φορτία με φορολογημένο τσάι, που μεταφέρονταν σε φορτηγά πλοία. Τότε μία ομάδα αποίκων ανέβηκε σε αυτά και πέταξε το τσάι μέσα στο Λιμάνι της Βοστώνης ως ένδειξη διαμαρτυρίας.Ο ένοπλος αγώνας των αποικιών εναντίον της καταπιεστικής κηδεμονίας της Αγγλίας ήταν η κορύφωση των πολιτικών διεργασιών του δεύτερου μισού του 18ου αιώνα. Οι Άγγλοι φορολογούσαν βαριά τις αποικίες τους, γεγονός που προκαλούσε τη δυσφορία των κατοίκων, ιδιαίτερα των πλουσιότερων οι οποίοι ήθελαν να ξεφύγουν από την οικονομική κηδεμονία της Μ. Βρετανίας. Η δυσφορία για τα φορολογικά μέτρα αλλά κυρίως για τον φόρο του τσαγιού οδήγησε τους Αμερικανούς όχι μόνο να σταματήσουν να αγοράζουν τσάι, αλλά και να καταστρέψουν τα μεγάλα φορτία τσαγιού, πετώντας τα στη θάλασσα του λιμανιού της Βοστώνης στις 16 Δεκεμβρίου του 1773. Η ενέργεια αυτή οδήγησε στη δημιουργία του Κινήματος του Τσαγιού.

Πηγή : Βικιπαίδεια

Αμαλία Χ.

# data[].attributes.location_name
Βιέννη, Αυστρία

# data[].attributes.attachment_caption
Jean-Baptiste Isαbey (1767-1855), «Συνέδριο της Βιέννης (1814-1815)». Οι εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών κρατών διαπραγματεύονται στο Συνέδριο της Βιέννης. Α. Ο Αυστριακός καγκελάριος Μέτερνιχ. Β. Ο υπουργός Εξωτερικών της Μ. Βρετανίας κόμης Κάσλρι. Γ. Ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Ταλεϋράνδος.http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547/5307/istoria_g-lykeiou_html-apli/index1_1.html

# data[].attributes.headline
Βιέννη, Αυστρία

# data[].attributes.subject
Βιέννη, Αυστρία

# data[].attributes.body
Το συνέδριο της Βιέννης (Σεπτέμβριος του 1814-Ιούνιος 1815) συγκλήθηκε από του νικητές του Ναπολέοντα(Αγγλία, Αυστρία, Πρωσία, Ρωσία). Στο συνέδριο τους απασχόλησαν θέματα, όπως η επαναχάραξη των συνόρων για την εξασφάλιση μιας βιώσιμης ισορροπίας, η ανασυγκρότηση της απολυταρχίας αλλά και η καταστολή των επαναστατικών ιδεών. Ωστόσο, στη Γαλλία εγκαθιδρύθηκε ξανά η βασιλεία και τα γαλλικά σύνορα επανήλθαν εκεί που βρισκόταν το 1789.

Πηγή : Ε . Λούβη , Δ. Ξιφαρας, Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία , Γ ΄Γυμνασίου

Ευαγγελία Χ. Γ4

# data[].attributes.location_name
Ιάσιο, Ρουμανία

# data[].attributes.attachment_caption
Δ. Τσόκος, Αλ. Υψηλάντης , Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Βικιπαίδεια 

# data[].attributes.headline
Ιάσιο, Βλαχίας 

# data[].attributes.subject
Ιάσιο, Βλαχίας 

# data[].attributes.body
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ο ηγέτης της Φιλικής εταιρείας κήρυξε την Ελληνική επανάσταση στο Ιάσιο της Βλαχίας. Η επαναστατική αυτή ενέργεια ήταν η πρώτη των εξεγερμένων Ελλήνων εις βάρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στρατιωτικός ηγέτης της εξέγερσης ήταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ο οποίος είχε τη γενική ευθύνη των επιχειρήσεων, μαζί με τον ηγεμόνα της Μολδαβίας Μιχαήλ Σούτσο.

Η επανάσταση αποφασίστηκε να ξεκινήσει από το Ιάσιο, διότι δεν υπήρχε εκεί τούρκικος στρατός όμως λίγο βορειότερα βρισκόταν ο ρωσικός στρατός και οι επαναστατημένοι Έλληνες είχαν την ελπίδα πως θα τους βοηθούσε. Ο ίδιος ο Υψηλάντης μάλιστα, με προκηρύξεις του, άφηνε να εννοηθεί πως πίσω από την επανάσταση βρισκόταν η Ρωσία.

Παρ΄όλη την προσπάθεια, τα προβλήματα ήταν αρκετά. Οι Έλληνες των ηγεμονιών δεν ανταποκρίθηκαν, ο Τσάρος αποκήρυξε την Επανάσταση και ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε πιεζόμενος από τον Σουλτάνο την καταδίκασε. Η κρίσιμη μάχη στο Δραγατσάνι έληξε με ήττα των Ελλήνων όμως ο σπόρος της επανάστασης είχε πια φυτευθεί.

Σταματία Τ.

Πηγή : Ε. Λούβη & Δ. Ξιφαρας, Νεότερη και ¨Σύγχρονη Ιστορία , Γ Γυμνασίου

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Αλέξανδρος Υψηλάντης 

# data[].attributes.attachment_caption
Δ. Τσόκος, Αθανάσιος Διάκος, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στη Βικιπαίδεια 

# data[].attributes.headline
Η μάχη της Αλαμάνας -Λαμίας

# data[].attributes.subject
Η μάχη της Αλαμάνας -Λαμίας

# data[].attributes.body
Η μάχη της Αλαμάνας έγινε στις 23 Απριλίου 1821 και ήταν από τις πιο σημαντικές της επανάστασης με νικηφόρα έκβαση για τους Τούρκους εις βάρος των Ελλήνων.

Μετά την εξέγερση των Ελλήνων , οι πασάδες Ομέρ Βρυώνης και Κιοσσέ Μεχμέτ στάλθηκαν από τον Χουρσίτ Πασά με 9.000 άντρες από τα Γιάννενα να καταπνίξουν την επανάσταση που είχε ξεσπάσει στην Πελοπόννησο.

Ο Αθανάσιος Διάκος , ο Πανουργιάς κι ο Δυοβουνιώτης με 1.500 αρματωλους από την πλευρά των Ελλήνων , θέλησαν να υπερασπιστούν τη γέφυρα της Αλαμάνας. Στη μάχη ο Διάκος τραυματίστηκε και συνελήφθη. Ο Ομέρ Βρυώνης εντυπωσιάστηκε από τη γενναιότητα του Διάκου και θέλησε να τον δελεάσει ώστε να πάει με το μέρος του, προτείνοντας να τον κάνει αξιωματικό . Ο Διάκος αρνήθηκε. Έπειτα του πρότεινε να ασπαστεί το Ισλάμ για να σώσει τη ζωή του. Και πάλι ο Διάκος αρνήθηκε έτσι αποφασίστηκε ο θάνατος του με μαρτυρικό τρόπο καθώς σουβλιστηκε.

Αν κι οι Έλληνες έχασαν, η μάχη της Αλαμάνας κι ο μαρτυρικός θάνατος του Αθανάσιου Διάκου έδωσε στους Έλληνες δύναμη να συνεχίσουν τον αγώνα τους.

Μαρία Τ. (πληροφορίες: Wikipedia )

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
  Αθανάσιος Διάκος 

# data[].attributes.attachment_caption
Το ολοκαύτωμα της Νάουσας 

# data[].attributes.body
Στην περιοχή της Νάουσας προετοιμάζονται από το τέλος του 1821 για την επανάσταση . Για αυτό και οι Τούρκοι αποφάσισαν να πάρουν αυστηρά προληπτικά μέτρα για να την αποτρέψουν .

Η κήρυξη της επανάστασης στη Νάουσα έγινε στα μέσα Μαρτίου 1822 . Με αρχηγούς τους Ζαφειράκη Θεοδοσίου και Τάσο Καρατάσο οι Ναουσαίοι έκαναν μια σειρά πολεμικών επιχειρήσεων με στόχο τη δημιουργία ελεύθερου επαναστατικού καθεστώτος στην περιοχή. Ο διοικητής της Θεσσαλονίκης Εμπου Λουμπούτ πήγε να καταστείλει την επανάσταση.

Η πόλη πολιορκείται από τους Τούρκους και πέφτει στις 22 Απριλίου του 1822 την Κυριακή του Θωμά. Την πτώση ακολούθησαν λεηλασίες, σφαγές καθώς και απερίγραπτες σκηνές αυτοθυσίας από την πλευρά των Ναουσαίων. Αρκετές γυναίκες προτιμήσαν να σκοτωθούν πέφτοντας με τα παιδιά τους στα αφρισμένα νερά του καταρράκτη της Αραπίτσας παρά να πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Η πόλη καταστράφηκε και τα προνόμια της αναιρεθηκαν.

Η σθεναρή αντίσταση που προέβαλαν οι κάτοικοι της είχαν σαν αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί<< ηρωική πόλη>> κατόπιν βασιλικού διατάγματος το 1955.

Πηγή : Βικιπαίδεια

Έλενα Τ.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
ολοκαυτωμα ναουσας 

# data[].attributes.attachment_caption
Α εθνοσυνέλευση Επίδαυρος 

# data[].attributes.body
Η Α Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου (20 Δεκεμβρίου 1821) ήταν η πρώτη συνέλευση νομοθετικού σώματος του νέου Ελληνικού κράτους. Η Εθνοσυνέλευση έγινε εξαιτίας της ανάγκης που υπήρχε για ενιαία διεύθυνση του Αγώνα. Αρχικά έγιναν εκλογές μέσω των οποίων αναδείχθηκαν παραστάτες (εκπρόσωποι του λαού) που θα αποτελούσαν τη συνέλευση.

Η Α Εθνοσυνέλευση έγινε κοντά στην Επίδαυρο κι εκεί ορίστηκε ο τρόπος λειτουργίας του Ελληνικού κράτους. Την 1η Ιανουαρίου 1822 ψηφίστηκε το πρώτο σύνταγμα. Σ' αυτό ορίστηκε το εθνικό σύμβολο, η Ελληνική σημαία. Επίσης το σύνταγμα προέβλεπε την προστασία των ατομικών ελευθεριών, την αντιπροσωπευτική αρχή και την διακήρυξη των εξουσιών. Ορίστηκε πως η διοίκηση θα γινόταν απ' το βουλευτικό σώμα και το εκτελεστικό. Το πολίτευμα ορίστηκε ως αβασίλευτη δημοκρατία και τόνισε πως η επανάσταση ήταν εθνική και όχι κοινωνική. Σημαντικό είναι το γεγονός πως δεν έγινε καμία αναφορά στην φιλική εταιρεία.

Πηγή: Ε . Λούβη , Δ. Ξιφαρας, Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία , Γ ΄Γυμνασίου , Wikipedia

Έλενα Τ.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Α εθνοσυνέλευση Επιδαύρου 

# data[].attributes.location_name
Άστρος Κυνουρίας, Spartis, Βόρεια Κυνουρία

# data[].attributes.headline
Β ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ - Άστρος Κυνουρίας  Βόρεια Κυνουρία

# data[].attributes.subject
Β ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ - Άστρος Κυνουρίας  Βόρεια Κυνουρία

# data[].attributes.body
Η Β εθνοσυνέλευση διεξήχθη σε συνθήκες πολιτικής έντασης στο Άστρος Κυνουρίας (Μάρτιος - Απρίλιος 1823) και είχε κύριο σκοπό την αναθεώρηση του Συντάγματος. Για αυτό το λόγο μετονομάστηκε το σύνταγμα της Επιδαύρου σε «Νομο της Επιδαύρου » . Καταργήθηκαν οι τοπικοί οργανισμοί και μετά από παρέμβαση του Κολοκοτρώνη απετραπη η εκποίηση των εθνικών κτημάτων που άφησαν πίσω οι Τούρκοι. Το σύνταγμα ήταν ιδιαίτερα προοδευτικό, διασφάλιζε τα δικαιώματα του πολίτη, θεσπίστηκε η δημόσια εκπαίδευση, πρόεδρος του εκτελεστικού σώματος ορίστηκε ο Π. Μαυρομιχάλης, του βουλευτικού ο Μαυροκορδάτος ενώ ο Κολοκοτρώνης έχασε το αξίωμα του αρχιστράτηγου.

Μαρία Τ.

Πηγές: Ε . Λούβη , Δ. Ξιφαρας, Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία , Γ ΄Γυμνασίου

Wikipedia

# data[].attributes.location_name
Αρχαία Τροιζήνα, Τροιζήνα

# data[].attributes.attachment_caption
Δ. Τσόκος, Ιωάννης Καποδίστριας , Εθνικό Ιστορικό Μουσείο , Βικιπαίδεια

# data[].attributes.headline
Γ΄Εθνοσυνέλευση - Αρχαία Τροιζήνα, Τροιζήνα

# data[].attributes.subject
Γ΄Εθνοσυνέλευση - Αρχαία Τροιζήνα, Τροιζήνα

# data[].attributes.body
Η Γ' εθνοσυνέλευση συγκλήθηκε αρχικά στην Επίδαυρο το 1826 όμως διαλύθηκε αμέσως λόγω της πτώσης του Μεσολογγίου και συγκλήθηκε ξανά στην Τροιζήνα το 1827.

Σ' αυτή επικυρώθηκε το "Πολιτικό Σύνταγμα της Ελλάδας"και εκλέχτηκε ως πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας ο Ιωάννης Καποδίστριας με θητεία 7 χρόνια . Την υποψηφιότητα του Καποδίστρια υποστήριξε με σθένος ο Κολοκοτρώνης που θεωρούσε πως θα έπρεπε την πολιτική ηγεσία να την αναλάβει ένας άνθρωπος που θα ήταν πολιτικά ανώτερος. Τελικά ο Καποδίστριας εξελέγη παμψηφεί. Το Σύνταγμα που ψηφίστηκε στηριζόταν στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών ενώ ήταν το πιο δημοκρατικό και φιλελεύθερο της εποχής του. Επίσης, για την απονομή της δικαιοσύνης θεσμοθετήθηκαν τα ειρηνοδικεία.

Πηγή : Βικιπαίδεια

Σταματία Τ.

# data[].attributes.location_name
Αδριανούπολη, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Αδριανούπολη, Τουρκία

# data[].attributes.subject
Αδριανούπολη, Τουρκία

# data[].attributes.body
Ανδριανούπολη 1829

Η Συνθήκη Ειρήνης της Αδριανούπολης σήμανε το τέλος του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου του 1828-1829 ανάμεσα στη Ρωσική και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υπογράφτηκε στις14 Σεπτεμβρίου στην Αδριανούπολη από τον Ρώσο Κόμη Αλεξέι Ορλώφ και τον Τούρκο Αμπντούλ Καντίρ-μπεη. Με τη Συνθήκη αυτή η Οθωμανική Αυτοκρατορία θα αποδεχόταν τις αποφάσεις και τη βούληση των Μεγάλων Δυνάμεων όσον αφορά και το Ελληνικό Ζήτημα. Πιο συγκεκριμένα αποδεχόταν την Ιουλιανή Συνθήκη του 1827 και το Πρωτόκολλο του Μαρτίου του 1829, επομένως αναγνώριζε για πρώτη φορά επίσημα την ύπαρξη ελεύθερου ελληνικού κράτους . Στο νέο κράτος αναγνωριζόταν ελευθερία εσωτερικής διοίκησης, θρησκεύματος και διεξαγωγής εμπορίου καθώς και τα σύνορά του καθορίζονταν έως τη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού.

Ευαγγελία Χ. Γ4

Δικτυογραφικές πηγές: https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%91%CE%B4%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7%CF%82_(1829)

https://army.gr/istoriko-gegonos/i-synthiki-tis-adrianoupolis-2-14-septemvriou-1829/

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Συνθήκη της Αδριανούπολης (2/14 Σεπτεμβρίου 1829) - Army.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Στα μέσα Απριλίου του 1828, η Ρωσία κήρυξε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με κύρια αιτία την άρνηση της τελευταίας να συμμορφωθεί με τους όρους παλαιότερων συνθηκών, που προέβλεπαν ευνοϊκές για τη Ρωσία ρυθμίσεις στη Βαλκανική και έδιναν λύση στο ελληνικό ζήτημα.

# data[].attributes.location_name
Δραγατσάνι, Ρουμανία

# data[].attributes.attachment_caption
Μάχη του Δραγατσανίου - Βικιπαίδεια Πίνακας του Πήτερ Φον Ες 

# data[].attributes.headline
Δραγατσάνι, Ρουμανία

# data[].attributes.subject
Δραγατσάνι, Ρουμανία

# data[].attributes.body
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης , αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας , κήρυξε την Ελληνική Επανάσταση στη Μολδοβλαχία , στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες στις 21 Φεβρουαρίου του 1821. Η έκβαση όμως της Επανάστασης εκεί δεν είχε αίσια έκβαση.

Παρά τις δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει , ο αγώνας συνεχίστηκε και η τελική μάχη δόθηκε στο Δραγατσάνι στις 7 Ιουνίου του 1821. Στη στρατιωτική αυτή σύγκρουση μεταξύ των στρατευμάτων της οθωμανικής αυτοκρατορίας και των δυνάμεων της Φιλικής Εταιρείας ξεχώρισε η στρατιωτική μονάδα που αποτελούνταν από εθελοντές σπουδαστές , ο Ιερός Λόχος.

Ιωάννα Χ.

Πηγή : Ε. Λούβη & Δ. Ξιφαρας, Νεότερη και ¨Σύγχρονη Ιστορία , Γ Γυμνασίου

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Μάχη του Δραγατσανίου - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Μάχη του Δραγατσανίου ήταν στρατιωτική σύγκρουση ανάμεσα στις δυνάμεις της Φιλικής Εταιρίας και στρατευμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στo ευρύτερo πλαίσιo της Ελληνικής επανάστασης του 1821. Έλαβε χώρα στις 7 Ιουνίου του 1821 στο Δραγατσάνι της Βλαχίας.

# data[].attributes.location_name
Ακρόπολη Αθηνών, Αθήνα

# data[].attributes.attachment_caption
Θεόδωρος Βρυζάκης , Το στρατόπεδο του Καραϊσκάκη,  Εθνική Πινακοθήκη

# data[].attributes.headline
Ακρόπολη Αθηνών, Αθήνα

# data[].attributes.subject
Ακρόπολη Αθηνών, Αθήνα

# data[].attributes.body
Η ΜΑΧΗ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Η πολιορκία της Ακρόπολης κράτησε έναν χρόνο (3 Αυγούστου 1826-25 Μαρτίου 1827). Αποτέλεσε κρίσιμη στροφή στο πλαίσιο του αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία. Τόσο από στρατηγικής όσο και από διπλωματικής απόψεως η απελευθέρωση αποτέλεσε το κύριο κίνητρο του αγώνα καθώς και το το αίτημα για ανεξαρτησία με παράλληλη τη διεθνή στήριξη.

Η μάχη στην Ακρόπολη διεξαγόταν μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, διότι οι Οθωμανοί ήθελαν να κατακτήσουν την Ακρόπολη. Τα ηγετικά πρόσωπα από την μεριά των Ελλήνων ήταν ο Γιάννης Γκούρας, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Νικόλαος Κριεζώτης, Κάρολος Φαβιέρος, Μακρυγιάννης, ο Βάσος Μαυροβουνιώτης . Ενώ από την πλευρά των Οθωμανών ήταν ο Ρεσίτ Πασάς Κιουταχής και ο Όμερ Πασάς της Καρύστου. Aξίζει να σημειωθεί πως σε αυτή τη σημαντική μάχη θανατώθηκε ο Καραϊσκάκης στις 23 Απριλίου, την ημέρα της γιορτής του, σε ηλικία 45 ετών , αφού έκανε την διαθήκη του. Την άλλη μέρα τον θάψανε με πολλές τιμές στον ναό του Αγίου Δημητρίου.

Ερίσα & Άννα Γ2

Πηγή : Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εθνική Πινακοθήκη

# data[].attributes.attachment_link.title
Το στρατόπεδο του Καραϊσκάκη - Εθνική Πινακοθήκη

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο πίνακας αυτός απεικονίζει το στρατόπεδο του Καραϊσκάκη στο Φάληρο, όταν οι Έλληνες ετοιμάζονταν τον Απρίλιο του 1827 να καταλάβουν την πολιορκημένη από τους Τούρκους Ακρόπολη. Έλληνες και φιλέλληνες διατάσσονται […]

# data[].attributes.attachment_caption
Νικόλαος Γύζης , Η Δόξα των Ψαρών - Εθνική Πινακοθήκη

# data[].attributes.body
Οι Ψαριανοί ξεκίνησαν την επανάσταση εναντίον των Οθωμανών στο νησί τους στις 10 Απριλίου του 1821. Οι καραβοκύρηδες ναύτες Ψαριανοί επηρεασμένοι από την Επανάσταση του 21 ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν για την πατρίδα τους . Οι Ψαριανοί με τα πλοία τους βοήθησαν στην καταβύθιση τουρκικών πλοίων στη Σμύρνη , κατέλαβαν και κατέστρεψαν επίσης πλοία στον Θερμαϊκό κόλπο και νίκησαν τον Οθωμανικό στόλο στις ακτές της Ύδρας , της Χίου , Λέσβου καθώς και στον Πατραϊκό κόλπο. Αργότερα ο Ψαριανός Κ. Κανάρης ανατίναξε την τουρκική ναυαρχίδα στη Χίο και την Τένεδο . Οι πυρπολητές Κανάρης, Παπανικολής και Βερούκας είχαν σπείρει τον πανικό στις οθωμανικές αρμάδες, οι οποίες τρέπονταν σε φυγή για να γλιτώσουν . Ο Σουλτάνας εξοργίστηκε τόσο με τους Ψαριανούς που ανέθεσε στον ναύαρχο Χοσρέφ Πασά την καταστροφή του νησιού των Ψαρών . Μόλις οι Ψαριανοί το άκουσαν αυτό ζήτησαν βοήθεια από την Κυβέρνηση , αυτή όμως δεν ανταποκρίθηκε και αποφάσισαν να πολεμήσουν μόνοι τους .

Οι στρατιωτικές δυνάμεις τους έφτασαν τις 3000 . Οι 300 ήταν Ψαριανοί , οι 700παροικοι και οι 1027 ήταν πρόσφυγες από την Χίο, Μακεδόνες και Θεσσαλοί που ήθελαν να ενισχύσουν τη δύναμη των Ψαρών . Στις 18 Ιουνίου οι Ψαριανοί αρνήθηκαν την πρόταση του Οθωμανού ναυάρχου να εγκαταλείψουν το νησί τους και μετά από δύο μέρες ξεκίνησε η μάχη . Οι κάτοικοι εμπόδισαν τις επιθέσεις των Τούρκων και δεν τους άφησαν να πατήσουν στο νησί. Δυστυχώς οι Οθωμανοί εντόπισαν το αδύναμο σημείο των Ψαρών και επέλεξαν να κάνουν διπλή εισβολή στις βραχώδεις ακτές με αποτέλεσμα να μειώσουν τον στρατό. Ο στρατός κινήθηκε προς το νότιο μέρος του νησιού , την χώρα. Εκεί οι Τούρκοι έκαναν έφοδο την ώρα που πολεμούσαν σώμα με σώμα με τους Ψαριανούς και τινάχθηκαν όλοι μαζί στον αέρα , όταν οι κάτοικοι της χώρας έβαλαν φωτιά στις μπαρουταποθήκες του οχυρού τους . Οι επιζώντες Τούρκοι κατευθύνθηκαν προς την χώρα , οι ηλικιωμένοι και ανήμποροι Ψαριανοί κλείστηκαν στις εκκλησίες , όμως οι Τούρκοι τις πυρπόλησαν και τους έσφαξαν. Πολλοί άμαχοι προσπάθησαν να διαφύγουν με βάρκες , όμως αρκετές ανατράπηκαν λόγω του βάρους τους με αποτέλεσμα να πνιγούν οι επιζώντες. Οι γυναίκες με τα παιδιά τους αποφάσισαν να πέσουν αγκαλιά στη θάλασσα και να πνιγούν από το να γίνουν σκλάβες, ενώ αρκετές κατέφυγαν στο Παλαιόκαστρο , όπου υπήρχε ελληνικός στρατός . Οι Τούρκοι έφτασαν στο Παλαιόκαστρο , όπου οι πολλές προσπάθειες των Ελλήνων να τους απωθήσουν , απέτυχαν και το Παλαιοκαστρο καταστράφηκε .

Από τους 7000 Ψαριανούς κατάφεραν να γλιτώσουν από τις σφαγές περίπου 3600 ενώ από τους 25000 πρόσφυγες που είχαν βρει καταφύγιο στο νησί γλίτωσαν μόνο οι 20000. Ο ΄ναύαρχος Χοσρέφ Πασά έστειλε δώρο στον Σουλτάνο τα κεφάλια πολλών Ελλήνων καθώς και 1200 κομμένα αυτιά μαζί με τις σημαίες του νησιού . Οι υπόλοιποι επιζώντες πήραν ξανά τον δρόμο της προσφυγιάς και κατέφυγαν σε άλλα νησιά του Αιγαίου .

Την εικόνα της ολοκληρωτικής καταστροφής των Ψαρών δίνει ο Διονύσιος Σολωμός στο περίφημο επίγραμμα του " Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη "

Πηγή : ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Αθανάσιος Κ. Γ2

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εθνική Πινακοθήκη

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Δόξα των Ψαρών - Εθνική Πινακοθήκη

# data[].attributes.attachment_link.description
Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου

# data[].attributes.attachment_caption
Η έξοδος του Μεσολογγίου - Βρυζάκης Θεόδωρος, Εθνική Πινακοθήκη 

# data[].attributes.body
Η πολιορκία του Μεσολογγίου

Η πολιορκία του Μεσολογγίου ήταν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και περιλάμβανε δύο μεγάλες φάσεις:

την πρώτη πολιορκία (1822) και τη δεύτερη πολιορκία (1825-1826).

Η δεύτερη όμως έγινε πιο γνωστή λόγω και της ηρωικής εξόδου

Πού και πότε:

• Το Μεσολόγγι βρίσκεται στη δυτική Στερεά Ελλάδα, κοντά στον Πατραϊκό Κόλπο.

• Η δεύτερη πολιορκία διήρκεσε από τον Απρίλιο του 1825 έως τον Απρίλιο του 1826, δηλαδή σχεδόν έναν χρόνο.

Πρωταγωνιστές:

• Ελληνική πλευρά: Οι κάτοικοι του Μεσολογγίου και Έλληνες οπλαρχηγοί,

όπως:

• Μάρκος Μπότσαρης (αν και σκοτώθηκε νωρίτερα, το 1823, η φήμη του ενέπνεε τους πολιορκημένους).

• Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο οποίος βοήθησε στην οργάνωση της άμυνας.

• Νικόλαος Κασομούλης, ο οποίος ήταν από τους εμπνευστές της εξόδου.

• Γιάννης Μακρυγιάννης, ο οποίος επίσης διακρίθηκε στη μάχη.

• Οθωμανική πλευρά:

• Κιουταχής (Ρεσίτ Μεχμέτ Πασάς): Ο επικεφαλής των Οθωμανών.

• Ιμπραήμ Πασάς της Αιγύπτου, ο οποίος ήρθε με ενισχύσεις και έπαιξε

καθοριστικό ρόλο στην πολιορκία.

Τι έγινε:

1. Η πολιορκία:

• Τον Απρίλιο του 1825, ο Κιουταχής ξεκίνησε την πολιορκία του Μεσολογγίου, προσπαθώντας να καταλάβει την πόλη με τη βοήθεια ισχυρών δυνάμεων.

• Οι Μεσολογγίτες, αν και λιγότεροι αριθμητικά, αμύνονταν γενναία,

βοηθούμενοι από τα οχυρά της πόλης και την υποστήριξη από τον στόλο του Ανδρέα Μιαούλη.

2. Η συμμετοχή του Ιμπραήμ:

• Τον Σεπτέμβριο του 1825, ο Ιμπραήμ Πασάς κατέφθασε με αιγυπτιακές δυνάμεις. Ο συνδυασμός των δυνάμεων του Ιμπραήμ και του Κιουταχή έκανε την πολιορκία πιο ασφυκτική.

• Οι Έλληνες υπέφεραν από έλλειψη τροφίμων, ενώ οι επιδρομές των Οθωμανών κατέστρεφαν τις καλλιέργειες γύρω από την πόλη.

Η Έξοδος του Μεσολογγίου

Η Έξοδος του Μεσολογγίου, αφορά την έξοδο που πραγματοποίησαν οι πολιορκημένοι στρατιώτες και άμαχοι του Μεσολογγίου, όταν οι δυνατότητες συνέχισης της άμυνας απέναντι στα τουρκικά και αιγυπτιακά στρατεύματα είχαν χαθεί, λόγω εξάντλησης των τροφίμων. Το γεγονός συνέβη την νύχτα μεταξύ 10ης και 11ης Απριλίου 1826, κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821. Έτσι, μετά από πολλές μέρες πολιορκίας, η κατάσταση στην πόλη έγινε δραματική και η πείνα άρχισε να θερίζει τους κατοίκους. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση το συμβούλιο των οπλαρχηγών και προκρίτων της πόλης πήρε την απόφαση για την έξοδο των κατοίκων από το Μεσολόγγι. Η έξοδος ορίστηκε για την νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου με ξημερώματα Κυριακής των Βαΐων, μεταξύ 10ης και 11ης Απριλίου 1826. Το σχέδιο της εξόδου πιθανότατα προδόθηκε, μάλλον από αυτόμολο ξένο με αποτέλεσμα οι Τουρκοαιγύπτιοι να απαντήσουν με σφοδρή επίθεση που συνοδεύτηκε από σφαγή. Χιλιάδες Έλληνες σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν και μόνο 1.500 κατάφεραν να διασωθούν.

Πηγή : Βικιπαίδεια

Μαίρη Κ. & Μυρσίνη Κ.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου

# data[].attributes.attachment_link.title
Η έξοδος του Μεσολογγίου - Βρυζάκης Θεόδωρος

# data[].attributes.attachment_caption
Ιωάννης Καποδίστριας (πηγή: wikipedia)

# data[].attributes.body
Ο Ιωάννης Καποδίστριας αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο στις 8 Ιανουαρίου του 1828. Το Ναύπλιο ξανασχεδιάστηκε σε πολεοδομικό σχέδιο του Σταμάτη Βούλγαρη, ο οποίος είχε έρθει μαζί με τον Καποδίστρια. Το πολεοδομικό σχέδιο περιλάμβανε ορθογώνιο σχεδιασμό με πλατείες και ευθύγραμμους δρόμους. Πολλά οθωμανικά κτίρια (όπως τα χαμάμ και τα σαχνισιά) ή γκρεμίστηκαν ή άλλαξαν χρήση.

Το 1828 κτίστηκε το προάστιο "Πρόνοια" για την στέγαση των προσφύγων. Επίσης ανακαινίστηκε και το νοσοκομείο και έγιναν προσπάθειες για την δημιουργία δικτύου ύδρευσης και αποχέτευσης. Στο Ναύπλιο ιδρύθηκε το πρώτο αλληλοδιδακτικό σχολείο στην Ελλάδα. Το 1829 κτίστηκε το ανάκτορο του κυβερνήτη.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας δολοφονήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1831 από μέλη της οικογένειας Μαυρομιχάλη μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο κέντρο του Ναυπλίου. Η χώρα βυθίστηκε σε περίοδο αναρχίας μέχρι την άφιξη του βασιλιά Όθωνα, ο οποίος αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο στις 25 Ιανουαρίου 1833.

Φαμπιάν Μ.

(πηγή: wikipedia)

# data[].attributes.location_name
London, Ηνωμένο Βασίλειο

# data[].attributes.headline
Λονδίνο ,  Ηνωμένο Βασίλειο

# data[].attributes.subject
Λονδίνο ,  Ηνωμένο Βασίλειο

# data[].attributes.body
Οι δύο σημαντικότερες συνθήκες που καθόρισαν το μέλλον του νεοσύστατου ελληνικού κράτους αμέσως μετά την Επανάσταση του 1821 υπογράφτηκαν τον 19ο αι. στο Λονδίνο κι ο ρόλος τους υπήρξε σημαίνον για τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους.

ΙΟΥΛΙΑΝΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ

Αρχικά, η πρώτη που υπογράφτηκε τον Ιούλιο του 1827 ήταν η λεγόμενη Συνθήκη του Λονδίνου ή αλλιώς και Ιουλιανή. Λόγω των πολιτικών αντιφάσεων του Σουλτάνου και της δυσαρέσκειας του για τη δημιουργία ελληνικού κράτους, οι Μεγάλες Δυνάμεις επέφεραν καίριο πλήγμα εναντίον του και συνέτριψαν τον ενωμένο τουρκοαιγυπτιακό στόλο στο Ναβαρίνο της Καλαμάτας τον Οκτώβριο του 1827. Η ήττα αυτή ώθησε τον Σουλτάνο στο να δεχτεί όλες τις αποφάσεις της συνθήκης. Έτσι το ελληνικό κράτος έγινε αυτόνομο με τον όρο ότι θα ‘’διοικείται ’’ από τις Μ.Δ.

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ( ΛΟΝΔΙΝΟ 1830)

Τρία χρόνια αργότερα το 1830 και μήνα Φεβρουάριο οι Μ.Δ. υπέγραψαν το Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας που καθόρισε την ελευθερία κι αναγνώριζε την ανεξάρτητη διοίκηση του Ελληνικού κράτους.

Έτσι τα σύνορα θα εκτείνονταν μέχρι και την Στερεά Ελλάδα , όπου ο Σπερχειός και ο Αχελώος θα αποτελούσαν φυσικό σύνορο του κράτους.

Μάλιστα μετά από τον θάνατο του Ι. Καποδίστρια το 1831, η Ελλάδα έμεινε χωρίς κυβερνήτη. Για τον λόγο αυτό οι Μ.Δ. , πρότειναν στον πρίγκιπα Λεοπόλδο του Βελγίου να αναλάβει τη θέση, όμως εκείνος αρνήθηκε και κατέληξαν να ορίσουν για βασιλιά τον πρίγκιπα ΌΘωνα της Βαυαρίας και να μετονομάσουν το Ελληνικό κράτος σε Βασίλειον της Ελλάδος.

Νικόλας-Ιωάννης Κ.

Πηγές:

Ε . Λούβη , Δ. Ξιφαρας, Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία , Γ ΄Γυμνασίου

Wikipedia

# data[].attributes.location_name
Σπερχειός Ποταμός

# data[].attributes.headline
Σπερχειός Ποταμός, Αχελώος Ποταμός 

# data[].attributes.subject
Σπερχειός Ποταμός, Αχελώος Ποταμός 

# data[].attributes.body
Η Γραμμή Αχελώου-Σπερχειού όριζε το σύνορο του νεοσύστατου ελληνικού κράτους και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που επέβαλε η πρώτη επίσημη διεθνής διπλωματική πράξη , το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830.

Σύμφωνα με τη συνθήκη αυτή η Ελλάδα αναγνωρίστηκε ως κράτος κυρίαρχο και ανεξάρτητο.

Παράλληλα, οι Δυνάμεις επέλεξαν τον πρίγκιπα Λεοπόλδο του Σαξ Κόμπουργκ ως ηγεμόνα της Ελλάδας. Αυτός, όμως, δεν αποδέχτηκε την εκλογή του.

Πηγές:

Ε. Λούβη &Δ. Ξιφαράς, Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία, Γ Γυμνασίου

Βικιπαίδεια

Ευαγγελία Χ. Γ4

# data[].attributes.attachment_link.title
Η εδαφική ολοκλήρωση της Ελλάδας (1830-1947)

# data[].attributes.attachment_link.description
Τίτλος: Η εδαφική ολοκλήρωση της Ελλάδας (1830-1947)

# data[].attributes.location_name
Τρίπολη Αρκαδίας

# data[].attributes.attachment_caption
Σκηνή από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 Πίνακας του Παναγιώτη Ζωγράφου με την καθοδήγηση του Μακρυγιάννη. Πόλεμος της Τριπολιτζάς και των περί αυτής Χωρίων.

# data[].attributes.headline
Τρίπολη Αρκαδίας

# data[].attributes.subject
Τρίπολη Αρκαδίας

# data[].attributes.body
Άλωση της Τριπολιτσάς ή σφαγή της Τριπολιτσάς ονομάζεται στη νεότερη ελληνική ιστορία η κατάληψη της πόλης της Τρίπολης στις 23 Σεπτεμβρίου 1821, έξι μήνες μετά από την έναρξη της επανάστασης του 1821. Το γεγονός έχει μείνει στην ιστορία και ως Απελευθέρωση της Τριπολιτσάς.

Την κατάληψη ακολούθησε σφαγή του πληθυσμού, παρά το γεγονός ότι δεν συμφώνησε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και οι περισσότεροι καπεταναίοι. Από τη σφαγή εξαιρέθηκαν οι Αλβανοί υπερασπιστές της πόλης, οι οποίοι είχαν στο μεταξύ συνθηκολογήσει με τους Έλληνες.

Τέσσερα μεγάλα σώματα πολιορκητών σχημάτιζαν ημικύκλιο γύρω από την Τριπολιτσά. Το αριστερό διοικούσε ο Κολοκοτρώνης με 2.500 άντρες, το δεξιό ο Γιατράκος με 1.500, το κέντρο με 1.000 ο Αναγνωσταράς και πίσω από το δεξιό και το κέντρο βρισκόταν ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης με 1.500 άντρες.

Με την άλωση της Τριπολιτσάς εδραιώθηκε η Ελληνική Επανάσταση, καθώς με αυτή την νικηφόρα μάχη επεκράτησαν οι Έλληνες σχεδόν σε όλη την Πελοπόννησο πλην ορισμένων φρουρίων. Η Οθωμανική αυτοκρατορία, μετά από την αποτυχημένη εκστρατεία του Μαχμούτ Πασά Δράμαλη, ο οποίος επιχείρησε την ανακατάληψη της Πελοποννήσου τον Ιούλιο του επομένου έτους, τελικά πέτυχε να ανακαταλάβει την πόλη της Τρίπολης τον Ιούνιο του 1825 με τον Ιμπραήμ Πασά, αποτέλεσμα το οποίο ανέτρεψε η κατοπινή Ναυμαχία του Ναυαρίνου.

Πηγή : Βικιπαίδεια

Δανάη Μ.

# data[].attributes.attachment_caption
1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΧΑΛΑΣΤΡΑΣ 

# data[].attributes.body
Εδώ βρίσκονται οι νεαροί ταξιδευτές στην Ιστορία του Νεότερου Κόσμου .

Συνοδοιπόροι , λοιπόν, μαζί τους στο κάποτε και στο τώρα !

# data[].attributes.location_name
Αχελώος Ποταμός

# data[].attributes.headline
Αχελώος Ποταμός

# data[].attributes.subject
Αχελώος Ποταμός

# data[].attributes.body
Η Γραμμή Αχελώου-Σπερχειού όριζε το σύνορο του νεοσύστατου ελληνικού κράτους και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που επέβαλε η πρώτη επίσημη διεθνής διπλωματική πράξη , το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830.

Σύμφωνα με τη συνθήκη αυτή η Ελλάδα αναγνωρίστηκε ως κράτος κυρίαρχο και ανεξάρτητο.

Παράλληλα, οι Δυνάμεις επέλεξαν τον πρίγκιπα Λεοπόλδο του Σαξ Κόμπουργκ ως ηγεμόνα της Ελλάδας. Αυτός, όμως, δεν αποδέχτηκε την εκλογή του.

Πηγές:

Ε. Λούβη &Δ. Ξιφαράς, Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία, Γ Γυμνασίου

Βικιπαίδεια

Ευαγγελία Χ. Γ4

# data[].attributes.location_name
Πλατεία Συντάγματος, Αθήνα

# data[].attributes.headline
Πλατεία Συντάγματος, Αθήνα

# data[].attributes.subject
Πλατεία Συντάγματος, Αθήνα

# data[].attributes.body
Τι έγινε στην πλατεία Συντάγματος τον Σεπτέμβριο του 1843;

Τον Σεπτέμβριο του 1843, η Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα ήταν το επίκεντρο μιας σημαντικής ιστορικής εξέλιξης στην ιστορία της Ελλάδας,την Επανάσταση του 1843.

Η εξέγερση αυτή, η οποία έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου 1843, ήταν μια λαϊκή και στρατιωτική κίνηση κατά της απολυταρχικής διακυβέρνησης του βασιλιά Όθωνα.

Οι αιτίες της επανάστασης περιλάμβαναν την απογοήτευση από τη διακυβέρνηση του Όθωνα, τη διοικητική ανικανότητα,

την κοινωνική και οικονομική δυσφορία, τις αυξανόμενες πιέσεις για την παραχώρηση συνταγματικών δικαιωμάτων στους πολίτες

καθώς και τη ληστεία που επικρατούσε στην ύπαιθρο.

Η ταραχή αυτή κινητοποίησε πολλούς πολιτικούς των κομμάτων . Κοινή πεποίθηση ήταν πως η παραχώρηση συντάγματος θα απάλλασσε τη χωρά από τους Βαυαρούς και θα την ανακούφιζε από τη  οικονομική και κοινωνική κριση.

Ετσι την νύχτα της 2ης και 3ης Σεπτεμβρίου λαός , στρατιώτες και αξιωματικοί με επικεφαλής τον συνταγματάρχη του ιππικού της φρουράς Αθηνών , Δημήτριο Καλλέργη, συγκεντρώθηκαν έξω από τα ανάκτορα του βασιλιά Όθωνα και του ζήτησαν να αποδεχθεί την αναγκαιότητα να παραχωρήσει ένα σύνταγμα που να περιορίζει τις απόλυτες εξουσίες του.

Η επανάσταση κατέληξε σε μια ειρηνική συμφωνία, καθώς ο βασιλιάς Όθωνας, υπό την πίεση του στρατού και του λαού, αναγκάστηκε να υπογράψει το Σύνταγμα του 1844, το οποίο εισήγαγε μια μορφή συνταγματικής μοναρχίας στην Ελλάδα και διασφάλισε ορισμένα δικαιώματα για τους πολίτες.

Πηγή : Βικιπαίδεια

Μαριέττα Τσ.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.title
Η μέρα που ο Όθωνας αναγκάστηκε να βγει στο παράθυρο για να αντιμετωπίσει τους επαναστατημένους Έλληνες. Ήταν 3 Σεπτεμβρίου 1843 και ο λαός απαιτούσε Σύνταγμα - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.description
Όταν η Ελλάδα σταμάτησε την αποπληρωμή του δανείου στις Μεγάλες Δυνάμεις. Ο Όθωνας ξεκίνησε μεγάλες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες και οι κοινωνικές ομάδες ξεσηκώθηκαν.

# data[].attributes.attachment_caption
Λουί Αμπρουάζ Γκαρνερέ -Navarino

# data[].attributes.headline
Πύλος- Ναυμαχία Ναυαρίνου 

# data[].attributes.subject
Πύλος- Ναυμαχία Ναυαρίνου 

# data[].attributes.body
Η ναυμαχία του Ναυαρίνου πραγματοποιήθηκε στις  20 Οκτωβρίου του 1827, κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης (1821-1832) στον κόλπο Ναυαρίνο, στη δυτική ακτή της χερσονήσου της Πελοποννήσου στο Ιόνιο Πέλαγος.

Oι ενωμένοι στόλοι Βρετανίας, Γαλλίας και Ρωσίας υπό το γενικό πρόσταγμα του Βρετανού ναυάρχου Κόδριγκτον, εισέρχονται στον κόλπο του Ναυαρίνου, όπου ναυλοχεί ο τουρκο-αιγυπτιακός στόλος, προκειμένου να επιβάλουν τους όρους κατάπαυσης του πυρός της «Ιουλιανής Συνθήκης», που είχε υπογραφεί νωρίτερα στο Λονδίνο.

Στα σχέδια των Ευρωπαίων ναυάρχων δεν ήταν να συγκρουστούν, αλλά να επιβάλλουν την αποχή των τουρκικών, αιγυπτιακών και τυνησιακών πλοίων από πολεμικές ενέργειες, όσο συνεχίζονταν οι διαπραγματεύσεις για την ελληνική επανάσταση. ¨Όμως τα πνεύματα ήταν οξυμμένα.

Η σύγκρουση ξεκίνησε με τα ευρωπαϊκά πλοία να εισέρχονται αργά στον όρμο του Ναυαρίνου, που προστατευόταν από τα κανονιοστάσια των κάστρων του Νεοκάστρου και Παλαιοκάστρου (Ναυαρίνο).

Ο  στόλος των Ευρωπαίων περιλάμβανε κατά 30 λιγότερα πλοία σε σχέση με τον τουρκικό που περιλάμβανε 89 πλοία συνολικά μαζί με τα αιγυπτιακά και τυνησιακά πληρώματα. Ωστόσο , παρά τον μικρότερο αριθμό τους τα πλοία των Ευρωπαϊκών δυνάμεων διέθεταν πληρώματα καλύτερα εκπαιδευμένα και πειθαρχημένα και οι βολές τους ήταν πιο ακριβείς και γρήγορες.  Η ένταση και η εχθρότητα, η στενότητα χώρου και οι ασάφεια των διπλωματικών εντολών οδήγησαν στην άμεση έναρξη της μάχης .

Μέσα σε ελάχιστες ώρες, ο τούρκο-αιγυπτιακός στόλος κατατροπώθηκε και κατακάηκε. Περίπου 10.000 από τα πληρώματα των Τούρκο-Αιγυπτίων σκοτώθηκαν ή πνίγηκαν. Από τα 89 τουρκικά πλοία μόνο τα 14 θα καταφέρουν μετά από καιρό να επιστρέψουν στην Αλεξάνδρεια.

Η ναυμαχία κλόνισε τις ισορροπίες στις ευρωπαϊκές χώρες, προκαλώντας διπλωματικές αντιδράσεις. Οι περισσότερες χώρες έσπευσαν να εκφράσουν τις αντιδράσεις τους στον ναύαρχο Κόδριγκτον.

Η αντίδραση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  για την ήττα ήταν τυπική, καθώς οδηγήθηκε σε διαδηλώσεις στην Κωνσταντίνουπολη και απειλές πως θα προβεί σε κακομεταχείριση των Ευρωπαίων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Στο μεταξύ ο Αιγύπτιος  Μωχάμετ Άλι, μετά την ολοσχερή καταστροφή του στόλου του οδηγήθηκε σε συμβιβασμό με τον Κόδριγκτον κι εκκένωσε την Πελοπόννησο.

Από την άλλη οι Έλληνες δεξιώθηκαν πανηγυρικά και με ενθουσιασμό τη νίκη των ευρωπαϊκών δυνάμεων έναντι των οθωμανικών. ¨ήταν , άλλωστε, η πρώτη φορά που οι Ευρωπαίοι και οι Μεγάλες Δυνάμεις παρενέβαιναν δυναμικά και υποστηρικτικά προς τους Έλληνες. Κωδωνοκρουσίες και εορτασμοί στην Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα απέδειξαν τον απεριόριστο ενθουσιασμό των Ελλήνων.

Ο ρόλος της ναυμαχίας αυτής αποδείχτηκε καθοριστικός για την αποχώρηση των τουρκο- αιγυπτιακών στρατευμάτων και την αναγνώριση της απελευθερωμένης τότε Ελλάδας ως ανεξάρτητο κράτος.

Τέλος ,η ναυμαχία του Ναυαρίνου αποτελεί την   τελευταία  σημαντική  ναυμαχία  που  πραγματοποιήθηκε  εξ ολοκλήρου με ιστιοφόρα σκάφη.

Σοφία Τ. Γ4

# data[].attributes.headline
Το 1ο Ορφανοτροφείο στην Αίγινα

# data[].attributes.subject
Το 1ο Ορφανοτροφείο στην Αίγινα

# data[].attributes.body
Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο

Βγαίνοντας κανείς από την ανατολική πλευρά της πόλης της Αίγινας, πηγαίνοντας προς τον όρμο της Περιβόλας συναντά  ένα μεγάλο, παλιό, επιβλητικό κτίριο. Κάποτε αυτοί οι τοίχοι φιλοξενούσαν ορφανά και κάποια άλλη περίοδο φυλακισμένους για αυτό τον λόγω είναι γνωστό με τις ονομασίες το ορφανοτροφείο ή φυλακές της Αίγινας.

Όταν ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας επισκέπτεται το στρατόπεδο της Τροιζήνας το θέαμα είναι φρικιαστικό. Αντικρίζει παντού αμέτρητα ορφανά του Αγώνα που περιφέρονται με κουρέλια και πεινασμένα αναζητώντας ένα κομμάτι ψωμί, μια ελπίδα.  Ο Καποδίστριας αποφασίζει να λάβει δράση αναλαμβάνοντας τη σίτιση και τη στέγαση όσων περισσότερων ορφανών δύναται. Όμως ο κυβερνήτης δεν στέκεται μόνο στη στέγαση και τη σίτιση και επιθυμεί να προσφέρει σε αυτά τα παιδιά μια στοιχειώδη σχολική κι επαγγελματική εκπαίδευση προστατεύοντας τα παράλληλα από τους ποικίλους κινδύνους που τα απειλούν.

Έτσι οδηγείται στην ίδρυση του Καποδιστριακού Ορφανοτροφείου ή αλλιώς του Ορφανοτροφείο της Αίγινας, του πρώτου ελληνικού δημόσιου κτιρίου που κατασκευάστηκε με εντολή του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Το ορφανοτροφείο στις 9 Μαρτίου του 1829 είναι έτοιμο να ανοίξει και να δεχτεί τα 66 παιδιά που είχαν εξαγοραστεί από τους Γάλλους στην Αλεξάνδρεια και την επόμενη αμέσως μέρα δέχτηκε 160 ψυχογιούς απ’ τον Πόρο ώσπου τελικά το ορφανοτροφείο έφτασε να φιλοξενεί 600 ορφανά παιδιά συνολικά.

Περσεφόνη Μπ. Γ'2

πηγή:Βικιπαίδεια

# data[].attributes.headline
Γεωργική Σχολή Τίρυνθας

# data[].attributes.subject
Γεωργική Σχολή Τίρυνθας

# data[].attributes.body
Η Τίρυνθα είναι  μυκηναϊκός αρχαιολογικός χώρος στην Αργολίδα της Πελοποννήσου που διέθετε ανάκτορο , κυκλώπειες σήραγγες και τείχη  κατά τη μυκηναϊκή εποχή και . Η περιοχή στα νεότερα χρόνια απέκτησε ιδιαίτερη σημασία για το νεοσύστατο ελληνικό κράτος , καθώς εκεί ο Ιωάννης Καποδίστριας , ο πρώτος Κυβερνήτης , ίδρυσε την πρώτη Γεωργική Σχολή. Βασικό πυλώνα της οικονομικής και εκπαιδευτικής πολιτικής του Καποδίστρια αποτέλεσε η γεωργία . Κύρο μέλημα του Κυβερνήτη ήταν η  αναγκαιότητα παροχής γεωργικής εκπαίδευσης στους Νεοέλληνες. Για τον λόγο αυτό ίδρυσε το 1829 το Πρότυπον Αγροκήπιον στην Τίρυνθα στο Ναύπλιο.

Περσεφόνη Μπ. Γ'2

Πηγή:Βικιπαίδεια & Αργολική Βιβλιοθήκη

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Γεωργική Σχολή Τίρυνθας (1829)

Νοέμβριος 11, 2008 από Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού
Γεωργική Σχολή Τίρυνθας (1829)
Την αναγκαιότητα και τη σημασία της γεωργικής εκπαίδευσης, πρώτος διείδε ο Κυβερνήτης και αποτέλεσε βασικό μέλημα της πολιτικής του από τα πρώτα ακόμη χρόνια ύπαρξης του ελεύθερου ελληνικού κράτους. Για το λόγο αυτό, προχώρησε στην ίδρυση της Γεωργικής Σχολής της Τίρυνθας στο Ναύπλιο το έτος 1829, "ο ίδιος μεταβαίνων καθ΄εκάστην" όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Δ. Ζωγράφος (1888 - 1948) στην "Ιστορία της παρ΄ημίν γεωργικής Εκπαιδεύσεως". Η σχολή αυτή παρείχε στοιχειώδη γεωργική εκπαίδευση, καθόσον ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος έκρινε ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για τη δημιουργία ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Με τη μοναδική αίσθηση του μέτρου και τη διορατικότητα που τον διέκρινε, θεωρούσε ότι έπρεπε να προηγηθεί η τεχνική, επαγγελματική και κυρίως η στοιχειώδης εκπαίδευση, η οποία ήταν η αρμόζουσα την περίοδο αυτή εξαιτίας των ειδικών συνθηκών και της γενικότερης ένδειας του νεοσύστατου κράτους. Η λειτουργία της Σχολής στην οποία φοιτούσαν παιδιά φτωχών γεωργών, ανατέθηκε στον Γρηγόριο Παλαιολόγο, γεωπόνο που είχε σπουδάσει στο Παρίσι.

Η λειτουργία της Σχολής αυτής όμως έμελλε να αποτελέσει ένα μόνιμο πρόβλημα για το ελληνικό κράτος αφού, μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, παραμελήθηκε και μετά από πολλές απόπειρες που έγιναν για την αναδιοργάνωσή της, καταργήθηκε οριστικά το 1873. Κύριες αιτίες της αποδυνάμωσής της ήταν η έλλειψη πόρων, η κακοδιαχείριση, η γενικότερη οικονομική κατάσταση, αλλά και η ατολμία των κυβερνήσεων να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να αποτελέσει το ίδρυμα αυτό το πρότυπο που θα συνδύαζε αποτελεσματικά μια θεωρητική και πρακτική εκπαίδευση υψηλού επιπέδου.

Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Η συμβολή του Γρηγορίου Παλαιολόγου Διευθυντού του Αγροκηπίου Τίρυνθος στην οικονομική ανάπτυξη του Άργους. Χρήστος Π. Μπαλόγλου. Ά συνέδριο Αργειακών σπουδών, "Το Άργος κατά τον 19ο αιώνα", Σύλλογος Αργείων "Ο Δαναός", 2004.

Πρότυπο Αγροκήπιο και Σχολείο Τίρυνθας στα Καποδιστριακά Χρόνια. Σπύρος Κ. Λουκάτος. Πρακτικά Β' συνεδρίου Αργολικών Σπουδών, Αθήνα, 1989.

Αγροκήπιο Τίρυνθας - Γεωργική Σχολή (Ίδρυση, σκοπός), Γρηγόριος Παλαιολόγος (Διευθυντής του Αγροκηπίου Τίρυνθας) . Αθουσάκης Αδάμ, "Η εκπαίδευση στην Αργολίδα, Κορινθία και Μεγαρίδα κατά την Καποδιστριακή Περίοδο 1828-1832", Εκδόσεις Καταγράμμα, Κόρινθος, 2003.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού

# data[].attributes.attachment_link.title
Γεωργική Σχολή Τίρυνθας (1829)

# data[].attributes.attachment_link.description
Η λειτουργία της Σχολής αυτής όμως έμελλε να αποτελέσει ένα μόνιμο πρόβλημα για το ελληνικό κράτος αφού, μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, παραμελήθηκε και μετά από πολλές απόπειρες που έγιναν για την αναδιοργάνωσή της, καταργήθηκε οριστικά το 1873. Κύριες αιτίες της αποδυνάμωσής της ήταν η έλλειψη πόρων, η κακοδιαχείριση, η γενικότερη οικονομική κατάσταση, αλλά και...

# data[].attributes.location_name
Σικάγο, Ιλινόι, Ηνωμένες Πολιτείες

# data[].attributes.headline
Σικάγο, Ιλινόι, Ηνωμένες Πολιτείες

# data[].attributes.subject
Σικάγο, Ιλινόι, Ηνωμένες Πολιτείες

# data[].attributes.body
Εκατό χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση, στο Παρίσι το 1889 στις 20 Ιουλίου, ανακηρύσσεται η  Πρωτομαγιά ως Διεθνής Ημέρα των Εργατών, τιμώντας την εξέγερση των εργαζομένων του Σικάγου τον Μάιο του 1886, τρία χρόνια νωρίτερα.

Στα τέλη του 19ου αιώνα η  εργατική τάξη είχε αρχίσει τις διεκδικήσεις για την οκτάωρη εργασία καθώς  οι εργάτες τότε  δούλευαν τότε από 10 μέχρι και 16 ώρες την ημέρα. Το Σικάγο ήταν  μια αναπτυσσόμενη και βιομηχανοποιημένη πόλη με περισσότερα από  1.200 εργοστάσια και πάνω από 350.000 εργαζόμενους εκ τω οποίων η πλειονότητα ήταν μετανάστες.

Επίσημη συμφωνία για την καθιέρωση της οκτάωρης εργασίας αποφασίστηκε το  1919 στα Συνέδρια Ειρήνης που τερμάτισαν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες χώρες που υπέγραψαν τη συμφωνία του 1919.

Η καθιέρωση του πενθήμερου και της εργασίας των 40 ωρών για όλους τους εργαζόμενους εφαρμόστηκε  στην Ελλάδα το 1984.

Κατερίνα Μπ. Γ2

# data[].attributes.body
Μετά την αποστολή και την παρέμβαση του ελληνικού στρατού στην Κρήτη για την ενίσχυση των συνεχών Κρητικών Επαναστάσεων ενάντια στον Οθωμανικό ζυγό ακολούθησε ο ατυχής ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897. Καθοριστική υπήρξε η μάχη των Φαρσάλων . Σημαντικές προσωπικότητες που ενεπλάκησαν στη μάχη ήταν ο Συνταγματάρχης Δουσμάνης και ο στρατηγός Σαπουντζάκης. Ο στρατηγός Σαπουντζάκης παρά τις προτάσεις του Δουσμάνη παρέμεινε στην γραμμή των Φαρσάλων ,όπως η ελληνική κυβέρνηση είχε διατάξει, και δεν υποχώρησε στον Δομοκό. Η μάχη που έκρινε το αποτέλεσμα δόθηκε στις 23 Απριλίου του 1897. Η Ελλάδα αναγκάστηκε κατόπιν ήττας να υποχωρήσει τη συνοριακή γραμμή ως τη Λαμία, να πληρώσει αποζημίωση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, να δανειστεί από τις Μεγάλες Δυνάμεις και να δεχτεί τον ταπεινωτικό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο από αυτές.

Πηγές : Βικιπαίδεια

Ε. Λούβη & Δ. Ξιφαρας, Νεότερη και ¨Σύγχρονη Ιστορία , Γ Γυμνασίου

Αντώνης Μ. Γ2

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Μάχη των Φαρσάλων (1897) - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια