# data[].attributes.headline
Πολιτιστικό πρόγραμμα "Αξιοποίηση σχ. βιβλιοθήκης- Φιλαναγνωσία-Δημιουργική γραφή"

# data[].attributes.subject
Πολιτιστικό πρόγραμμα "Αξιοποίηση σχ. βιβλιοθήκης- Φιλαναγνωσία-Δημιουργική γραφή"

# data[].attributes.body
Για το πρόγραμμα εργάστηκαν μαθητές/τριες της Α΄και Β΄τάξης του Σχολείου μας με την καθοδήγηση των φιλολόγων, υπεύθυνων για το πρόγραμμα, Ελένης Κουνάβα και Μαρίας Μπασδέκη.

Ευχαριστούμε τους μαθητές/τριες που αφιέρωσαν το χρόνο για την ανάγνωση των βιβλίων με την ευχή να εξελιχθούν σε διά βίου αναγνώστες!

# data[].attributes.body
“Η αγάπη μπορεί να μας οδηγήσει στην κόλαση ή στον παράδεισο, αλλά μας οδηγεί κάπου. Πρέπει να την δεχόμαστε γιατί τρέφεται από την ύπαρξη μας αν την αποφεύγουμε, πεθαίνουμε από πείνα, ενώ έχουμε κάτω από τα μάτια μας κλαδιά φορτωμένα από τους καρπούς του δέντρου της ζωής, χωρίς να τολμάμε να απλώσουμε το χέρι, να τα μαζέψουμε. Πρέπει να πάμε να αναζητήσουμε την αγάπη όπου και να βρίσκεται έστω κ αν αυτό σημαίνει ώρες, μέρες, βδομάδες απογοήτευσης και λύπης. Γιατί από τη στιγμή που θα κινήσουμε προς αναζήτηση της αγάπης  θα ξεκινήσει κι αυτή να μας συναντήσει και θα μας σώσει.” (σελ.117)

“Μόνο όποιος είναι ευτυχής, μπορεί να σκορπίσει την ευτυχία γύρω του.” (σελ.147)

Το ¨Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα και έκλαψα” είναι κατά την γνώμη μου ένα εξαίρετο βιβλίο με πιο ρομαντικό χαρακτήρα. Μας διηγείται την ιστορία δύο ανθρώπων οι οποίοι γνωρίζονται από την παιδική τους ηλικία αλλά στην πορεία της ζωής τους χωρίζονται για να ακολουθήσει ο καθένας το μονοπάτι του. Όμως και οι δύο αγαπούσαν ο ένας τον άλλον πάρα πολύ. Ήταν η πρώτη τους αγάπη και ήταν τόσο δυνατή που ξανά συναντήθηκαν γιατί ήταν γραφτό τους να είναι μαζί.

Θεωρώ αυτό το μυθιστόρημα υπέροχο γιατί δίνει παράδειγμα για το τί πραγματικά είναι η αγάπη και το πού μπορεί να φτάσουν οι άνθρωποι αναζητώντας αυτή. Επίσης, μου αρέσει γενικά ο τρόπος που γράφει ο Paolo Coelho (ο συγγραφέας) γιατί τα βιβλία του αποτελούν το όχημα μεταφοράς πολλών ηθικών διδαγμάτων και σε κάνουν να βλέπεις τον κόσμο αλλιώς. Με αυτό το βιβλίο μπορεί κάποιος να καταλάβει πόσο δυνατή είναι η αγάπη και ότι όντως κάπου έξω στον κόσμο, αν ψάξεις,  θα την βρεις. Εμπεριέχουν ελπιδοφόρα μηνύματα, αισιόδοξα για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Επίσης, το συγκεκριμένο βιβλίο σε ωθεί να μην σταματάς να ονειρεύεσαι και να ψάχνεις διαρκώς την αγάπη  στην ζωή σου. Γιατί όταν ψάχνεις την αγάπη θα σε βρει και θα σε σώσει.

Όπως αναφέρει, άλλωστε, και το βιβλίο αρκετές φορές “όλες οι ερωτικές ιστορίες είναι ίδιες’’.

(Λ. Β. Β2)

# data[].attributes.headline
" Οι καλλιεργημένοι άν

# data[].attributes.body
" Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι, κατά τη γνώμη μου, ικανοποιούν τις εξής προϋποθέσεις:

1. Σέβονται την ανθρώπινη προσωπικότητα και επομένως είναι πάντα ευγενικοί, τρυφεροί, ευγενικοί και έτοιμοι να προσφέρουν στον συνάνθρωπο.

2. Δε νιώθουν συμπάθεια μόνο για τους ζητιάνους και τις γάτες. Η καρδιά τους πονάει για όσα δεν βλέπονται με γυμνό μάτι.

3. Σέβονται την ξένη περιουσία και επομένως ξεχρεώνουν τα χρέη τους.

4. Είναι ειλικρινείς και φοβούνται τα ψέματα όσο τη φωτιά. Δε λένε μικροψεματάκια. Ένα ψέμα προσβάλει τον ακροατή και τον μειώνει στα μάτια του ομιλητή. Δεν δείχνονται, δεν φέρονται στο δρόμο λες και είναι σπίτι τους, δεν κάνουν επίδειξη μπροστά στους ταπεινούς φίλους τους. Δεν κουτσομπολεύουν και δεν πρήζουν τους άλλους με πράγματα που κανείς δεν τους ζήτησε να εκμυστηριευτούν. Από σεβασμό προς τα αυτιά των άλλων, σωπαίνουν περισσότερο παρά μιλάνε."

" Ναι, δε μπορούμε να καταλάβουμε τίποτε στον κόσμο αυτόν». Θεωρεί πως ένας συγγραφέας που είναι και καλός ψυχολόγος θα έπρεπε να μπορούσε να καταλάβει.  Όμως δεν συμφωνώ. Είναι πια καιρός οι συγγραφείς, ιδίως όσοι εξ’αυτών είναι καλλιτέχνες, να αναγνωρίσουν πως δε μπορούμε να καταλάβουμε τίποτε στον κόσμο, όπως κάποτε το αναγνώρισε και ο Σωκράτης, και ο Βολταίρος με τη σειρά του..."

Το βιβλίο εξερευνά τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής.Η συλλογή διηγημάτων μιλάει για ιστορίες που διαδραματίζονται στη Ρωσία του 19ου αι.Τα πρόσωπα κυμαίνονται από αγρότες και αστούς έως αριστοκράτες και υπηρέτες. Σε ένα από αυτά τα διηγήματα, "ο προικισμένος", ο ήρωας είναι ο Ιβάν Δημητριάδης, φτωχός αλλά ευφυής και αξιοπρεπής.Εκφράζει τον αγώνα του ανθρώπου για επιβίωση και επιτυχία σε έναν κόσμο γεμάτο αναποδιές και προκλήσεις.

Ο Τσέχωφ παρουσιάζει τη ρωσική κοινωνία του 19ου αι. και τα προβλήματά της, τη φτώχεια τις ανισότητες και τις ηθικές αξίες με τις οποίες οι άνθρωποι αντιπαλεύουν αυτά τα προβλήματα,όπως είναι η η ανθρωπιά, η αγάπη, η συχώρεση...Δεν κρίνει τους χαρακτήρες ο συγγραφέας αλλά τους αντιμετωπίζει με συμπόνοια και κατανόηση.

Θα πρότεινα αυτό το βιβλίο σε αναγνώστες που ενδιαφέρονται για την ανθρώπινη ψυχή και φύση, που θέλουν να ψυχογραφήσουν ανθρώπινους τύπους που συναντάμε κι σήμερα , να κατανοήσουν συμπεριφορές και να αποκτήσουν καλύτερη γνώση του εαυτού τους.

( Δ. Μ. Α5)

# data[].attributes.headline
ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

# data[].attributes.subject
ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

# data[].attributes.body
Αρχικά, πριν την έναρξη της παράστασης εντυπωσιάστηκα από το σκηνικό του έργου. Ήταν  ένας  χώρος με  διάφορα τεράστια κυβάκια τα οποία μου κίνησαν την περιέργειά  για το πώς θα  μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στην πλοκή του έργου. Κατόπιν, κατά την έναρξη της παράστασης,  τα ηχητικά εφέ με καθήλωσαν. Ακούστηκαν κλάματα, φωνές  ενώ ο σκουρόχρωμος φωτισμός  και κάτω στο έδαφος ο νεκρός σκύλος προσέδιδαν ένα στενόχωρο κλίμα … Ήταν όλα τόσο ζωντανά, τόσο αληθινά  που από την πρώτη στιγμή αισθάνθηκα ότι επρόκειτο για ένα πραγματικό γεγονός στο οποίο συμμετείχα κι εγώ βιώνοντας θλίψη και αναστάτωση από τον ξαφνικό χαμό του σκύλου. Αυτό που με εντυπωσίασε ιδιαιτέρως ήταν οι ηθοποιοί οι οποίοι μέσα σε λίγο χρόνο άλλαζαν διαρκώς θέσεις, ρόλους και ενδυμασία με αποτέλεσμα να κυλά ομαλά η πλοκή της ιστορίας χωρίς χρονοτριβή.

Δεν μπορώ, βέβαια, να παραλείψω την άρτια σκηνογραφία όπως και την  άψογη ενδυματολογική επιμέλεια που υποστήριζε τη θεματολογία του έργου επιτυχώς. Επιπλέον, αξίζει  να ομολογήσω ότι  μετά από το τέλος της ιστορίας προβληματίστηκα εντόνως, αφού δεν γνώριζα τα συναισθήματα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ιδιαίτεροι άνθρωποι στην ζωή τους. Ωστόσο κι αυτοί έχουν ανάγκη να γνωρίζουν την αλήθεια έστω κι αν τους επηρεάζει λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Είναι γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής μέσα από τον ρόλο του μας ωθεί να προβληματιστούμε και να κατανοήσουμε τον  τρόπο που αντιλαμβάνονται αυτοί οι άνθρωποι τον γύρω κόσμο. Η παράσταση γίνεται το έναυσμα να μπούμε στη θέση του «άλλου», να αναπτύξουμε την ενσυναίσθηση και να επιδείξουμε μία περισσότερο θετική στάση απέναντί στους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από εμάς αλλά ισότιμοί μας. Ένας τέτοιος ξεχωριστός και συνάμα χαρισματικός άνθρωπος είναι και ο Κρίστοφερ Μπουν. Ένας έφηβος που αντιμετωπίζει καθημερινά διάφορα ξεσπάσματα λόγω της ηλικίας του αλλά και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που κομίζει λόγω του ότι ανήκει στο φάσμα του αυτισμού.

( Π. Α. ,Β2)

# data[].attributes.headline
"Τα μάτια αυτού του Μα

# data[].attributes.body
"Τα μάτια αυτού του Μαρκοβάλντο ήταν άμαθα στη ζωή της πόλης: πινακίδες, σηματοδότες, βιτρίνες, φωτεινές επιγραφές, αφίσες, όσο κι αν ήταν μελετημένες να τραβήξουν την προσοχή, ποτέ δεν προσείλκυαν το βλέμμα του που γλιστρούσε πάνω τους, όπως στην άμμο της ερήμου. Κι από την άλλη, ένα φύλλο που κιτρίνιζε σ’ ένα κλαδί, ένα φτερό που είχε μπλεχτεί στα κεραμίδια δεν του ξέφευγαν ποτέ: δεν υπήρχε αλογόμυγα σε άλογο, τρύπα από σαράκι σε τραπέζι, φλούδα σύκου πατημένη στο πεζοδρόμιο, που να μην τραβήξει την προσοχή του Μαρκοβάλντο και να μη γίνει αντικείμενο στοχασμών, καθώς του αποκάλυπτε τις αλλαγές των εποχών, τους πόθους της ψυχής και τις αθλιότητες της ύπαρξής του."

Ο Μαρκοβάλντο είναι ένας φτωχός βιοπαλαιστής ,εργάζεται ως αχθοφόρος σε μια εταιρεία που προσπαθεί να ζήσει την πολυμελή οικογένειά του, ένας απλός ανθρωπάκος, κεφαλή μιας πολυμελούς οικογένειας,η τελευταία ενσάρκωση μιας σειράς αθώων φτωχοδιάβολων, όπως ο Tσάρλυ Tσάπλιν, με μία και μοναδική ιδιαιτερότητα: είναι ένας «Άνθρωπος της Φύσης», ένας «Aγαθός Άγριος» εξόριστος σε μια βιομηχανική πόλη. Θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε «μετανάστη», παρόλο που η λέξη αυτή δεν εμφανίζεται ποτέ μέσα στο κείμενο – ο χαρακτηρισμός αυτός, όμως, θα ήταν ανακριβής, διότι όλοι σ' αυτές τις ιστορίες μοιάζουν «μετανάστες» σ' έναν ανοίκειο κόσμο από τον οποίο δεν μπορούν να ξεφύγουν. Είναι δυστυχισμένος κυρίως γιατί του λείπει η επαφή με τη φύση. Το βιβλίο περιγράφει τη ζωή του σε διηγήματα που αναφέρονται στις τέσσερις εποχές του χρόνου. Κάθε του προσπάθεια να εξασφαλίσει πλούσιο φαγητό για την οικογένειά του πέφτει στο κενό, όπως η ιστορία με τα μανιτάρια που τα ανακαλύπτει και θέλει να τα φάει μόνος του αλλά τελικά τα μοιράζεται με τους περαστικούς και καταλήγουν όλοι μαζί στο νοσοκομείο από δηλητηρίαση.

Ο Μαρκοβάλντο είναι συμπαθητικός γιατί είναι αφελής περίεργος και πάντα κάνει γκάφες τις οποίες στο τέλος πληρώνει. Έχει πολλές ομοιότητες με το Καραγκιόζη ο οποίος προσπαθεί κι αυτός με δουλειές του ποδαριού να γλυτώσει από τη φτώχεια του.

Τα θέματα που πραγματεύεται το βιβλίο είναι η απουσία της φύσης στις πόλεις, η αλλοτρίωση του ανθρώπου ,η φτώχεια κάποιων κοινωνικών ομάδων και ο ανταγωνισμός στις ανθρώπινες σχέσεις. Το ύφος είναι χιουμοριστικό και ειρωνικό. Έχει πλούσιο λεξιλόγιο και πολλές περιγραφές.

(Σ. Φ. Α4)

# data[].attributes.body
"27 Οκτωβρίου 1940: θα τη θυμάται αυτή τη μέρα ο Πέτρος που πέθανε το τριζόνι του. Θα τη θυμάται γιατί την επομένη ακούει τη φωνή της μητέρας του να του λέει: «Σήκω…, έγινε πόλεμος. Δεν ακούς τις σειρήνες;»
Όταν ο πόλεμος έφτασε στο κατώφλι της Ελλάδας, ο Πέτρος ήταν εννιά χρονών, είχε μια χελώνα για κατοικίδιο, αγαπούσε με πάθος τις αμερικάνικες ταινίες και γνώριζε τον πόλεμο μόνο μέσα από τα βιβλία του. Τώρα όμως τον βιώνει κάθε μέρα, μαζί με τους γονείς του, τον παππού του και τη μεγαλύτερη αδελφή του, την Αντιγόνη, αρχίζοντας έναν μεγάλο περίπατο, μια βόλτα στην Αθήνα της Κατοχής, στα δύσκολα εκείνα χρόνια της πείνας, των συσσιτίων, του φόβου, των διωγμών, με την ελπίδα να σιγοκαίει κάπου στο βάθος.
Με οδηγό τους αγαπημένους του ήρωες από την ελληνική ιστορία και την εφηβεία προ των πυλών ο Πέτρος, με την αδελφή του και τους φίλους τους, δε διστάζει να πάρει μέρος στην Αντίσταση, σαμποτάροντας γερμανικά οχήματα, γράφοντας συνθήματα «ΠΕΙΝΑΜΕ! ΔΩΣΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΦΑΜΕ» στους τοίχους και έχοντας πάντα για σύνθημα ένα τραγούδι που φλογίζει τις καρδιές τους:
Πάντα μπροστά μας, για μια καινούρια ζωή… "

(Σ. Κ. Α4)

# data[].attributes.headline
"..Πρώτη φορά βρισκόμο

# data[].attributes.body
"..Πρώτη φορά βρισκόμουν σε βαπόρι. Η θάλασσα μύριζε δυνατά, ο άνεμος φυσούσε.

Μαζί ταξίδευε όλη η οικογένεια. Μα ιδιαίτερη γνωριμία και φιλία είχα με τον Λουκά και τις δίδυμες Άννα και Λίζα, τα τρία μικρότερα παιδιά του αφέντη μου. Αυτά έρχονταν κι έπαιζαν τακτικά μαζί μου, στην άκρη του περιβολιού της Κηφισιάς, όπου καθόταν ο Σωτήρης ο υπηρέτης, και όπου ήταν και το δικό μου σπιτάκι.

Τον αφέντη μου δεν τον πολυήξερα. Είχε φτάσει από ταξίδι την παραμονή που φύγαμε από την Κηφισιά, με τον μεγάλο του γιο, το Μήτσο. Ως προς τις δυο κυρίες, την κυρία Βασιωτάκη και την Εύα, τη μεγάλη της κόρη, που ήταν δεκαπέντε χρονών και δεν καταδεχόταν πια παιχνίδια, σχεδόν δεν τις γνώριζα. Σπάνιες ήταν οι επισκέψεις τους στη δική μου γωνιά του κήπου και μετρημένα τα χάδια τους.

Το βαπόρι ήταν πανηγύρι. Πολλοί οι επιβάτες, και με όλους ήμουν φίλος."

Το κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι οι περιπέτειες του Μάγκα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου ζούσε με την οικογένεια Βασιωτάκη.

Ο Μάγκας είναι ένα κουτάβι ράτσας Φόξ Τεριέ, φροντισμένο, καθαρό με ασημένιο κολάρο στο λαιμό του, που μεγαλώνει στην Αλεξάνδρεια σε μια πλούσια οικογένεια. Ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας υπάρχει καλοσύνη, δικαιοσύνη και αγάπη για την Ελλάδα.

Είναι εύθικτος και πληγώνεται πολύ όταν ακούει τους ανθρώπους να χρησιμοποιούν τις λέξεις «ζώα», «κτήνη» ή «τετράποδα» για να βρίσουν άλλους ανθρώπους.

(Μ.Χ. Β4)

# data[].attributes.headline
"Όταν πρωτοπήγε σχολεί

# data[].attributes.body
"Όταν πρωτοπήγε σχολείο, τα παιδιά γύρω της µιλούσαν για τη µάνα τους. Η µάνα κυρίαρχη στις παιδιάστικες κουβέντες: «η µάνα µού αγόρασε ποδιά…», «η µάνα µ’ έδειρε…», «η µάνα µου είπε…». Σώπαινε. Ένιωθε ένοχη, λες κι έφταιγε εκείνη που µάνα δεν υπήρχε στο σπίτι. Έξω από την καγκελόπορτα του σχολείου οι µανάδες περίµεναν τα παιδιά τους. Όλες τους νέες, όµορφες. Η θεία Καλλιόπη στεκόταν παράµερα. Πάντα µαυροντυµένη, ψηλή κι αδύνατη. Μέσα από τους φακούς της κοιτούσε µε ύφος επιτιµητικό τις αγκαλιές και τα φιλιά. Την τραβούσε από το χέρι. Να γυρίσουν γρήγορα στο σπίτι, λες και φοβόταν µην κολλήσει η ανιψιά της καµιά αρρώστια. Μια µέρα ένα αγοράκι τη ρώτησε: «Γιαγιά σου είναι αυτή που σε περιµένει το µεσηµέρι;» και η Μάτα του απάντησε: «Όχι, µάνα µου». ∆εν ήθελε να ξεχωρίζει από τ’ άλλα παιδιά."

Κεντρικός ήρωας αποτυπώνεται η Μάτα, μια έφηβη που αναζητά το χαμένο της παρελθόν και παράλληλα μάχεται κατά της χούντας.Ο πατέρας της, Βασίλης Κλάρας γνώρισε τη μητέρα της Μάτας στην Αθήνα, όταν σπούδαζε Νομική και εκείνη ήταν ηθοποιός. Παντρεύτηκαν, έκαναν την Μάτα, αλλά λόγω πολιτικών διαφωνιών, η Ειρήνη κατέφυγε στο εξωτερικό για να μην την σκοτώσουν. Ο πατέρας της Μάτας όμως είπε ψέματα στη Μάτα ότι η μητέρα της πέθανε στη γέννα. Εκείνη προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια και το καταφέρνει.

Τα θέματα που πραγματεύεται το βιβλίο είναι η σχέση πατέρα-κόρης και οι πολιτικές αναφορές στην εποχή της δικτατορίας, όταν απαγορεύεται η ελεύθερη έκφραση του λόγου.

Σ΄αυτό το βιβλίο μας άρεσε η αγωνία και η ανυπομονησία να μάθουμε την αλήθεια για τη μητέρα της Μάτας. Η 17χρονη ηρωίδα είναι έξυπνη, όμορφη, συναισθηματική, κοινωνική και πολύ δυναμική. Μάθαμε πολλά πράγματα για την ιστορική σκοτεινή περίοδο της Χούντας και για τις πολύπλοκες διαπροσωπικές σχέσεις, ακόμα και ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας.

(Υ. Α. Σ.Ν. Α4)

# data[].attributes.body
©      Θέμα: Η σχέση ανάμεσα σε δύο χριστιανικές οικογένειες, μια καθολική και μια ορθόδοξη, το μυστήριο του φαντάσματος του Γερο-Τονιάτι, τα παραφυσικά φαινόμενα που φέρνουν πιο κοντά τις θρησκευτικές αντιλήψεις των δύο οικογενειών και η σημασία του μνημόσυνου.

Η επιλογή του συγκεκριμένου βιβλίου έγινε, αρχικά, με βάση τον τίτλο . Διαβάζοντάς τον υπέθεσα ότι το θέμα  θα είχε κάποια σχέση με την ελληνική μυθολογία αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι δεν είχε να κάνει με αυτό. Παρόλα αυτά χάρηκα πολύ που το διάλεξα διότι μου έδωσε την δυνατότητα να διαβάσω κάτι διαφορετικό χωρίς να ξέρω πως θα εξελιχθεί η ιστορία.

Μου άρεσε που το βιβλίο περιείχε μικρές ιστορίες που δεν συνδέονται μεταξύ τους. Εκεί που τέλειωνε μια ιστορία αμέσως ξεκινούσε μια καινούργια που μου κέντριζε εκ νέου το ενδιαφέρον. Δεν με ενοχλεί το ότι δεν ξέρω το τέλος της κάθε ιστορίας αφού έτσι έχω την δυνατότητα να φανταστώ ένα δικό μου τέλος σύμφωνο με τα μάτια της καρδιάς μου και τέτοιο που να ευχαριστεί την φαντασία μου. Επιπροσθέτως, βρίσκω ενδιαφέρον το βιβλίο γιατί αφορά ένα ιστορικό θέμα που παρουσιάζεται με ζωντάνια μέσω της απλής δημοτικής γλώσσας και της χρήσης του διαλόγου που χαρίζει θεατρικότητα στο κείμενο.

Ανεπιφύλακτα θα πρότεινα αυτό το βιβλίο σε ανθρώπους με πλούσια φαντασία ή σε ανθρώπους που αρέσκονται να διαβάζουν με αμείωτο ενδιαφέρον μικρές κατανοητές ιστορίες χωρίς να βαριούνται .Δεν έχετε, λοιπόν, παρά να το αγοράσετε με την πρώτη ευκαιρία και να βυθιστείτε στην αναγνωστική του απόλαυση!!!

(Γ. Β. Β1)

# data[].attributes.headline
Ζ. Σαρή:'Τα στενά παπούτσια"

# data[].attributes.subject
Ζ. Σαρή:'Τα στενά παπούτσια"

# data[].attributes.body
"Η θάλασσα δεν ήταν μακριά, δέκα λεπτά τρεχαλητό […]. Όλοι ξέραμε κολύμπι.. Απλωτές, σανίδια, βουτιές. Παραβγαίναμε στο μακροβούτι. Νικούσε πάντα ο Τζούβας κι ερχόμουν δεύτερος εγώ,

Μας άρεσε να ‘ναι η θάλασσα φουρτουνιασμένη. Ακυμάτιστη ήταν για τους γέρους, για όσους δεν ήξεραν να κολυμπούν, βαρετή. […] Ριχνόμαστε στ’ αφρισμένα νερά της με ουρλιαχτά και γέλια. Δίναμε μια, πατώναμε και τιναζόμασταν στον αέρα, πιο ψηλά από τα κύματα που απανωτά έρχονταν καταπάνω μας κοχλάζοντας, μας προσπερνούσαν και ξεφούσκωναν πάνω στα βότσαλα του γιαλού, κουβαλώντας μαζί τους πράσινα γλιστερά φύκια. Όμως εμείς καρτερούσαμε το Μεγάλο Κύμα. Ανάμεσα στ’ άλλα , το ξεχωρίζαμε από μακριά. Μούγκριζε σαν ζώο αφηνιασμένο κι όσο πλησίαζε τόσο άφριζε…"

Στη Βαγία, ένα γραφικό χωριουδάκι της Αίγινας. Η Ζωή, δώδεκα χρονών κοριτσάκι, θα γνωρίσει τον Παναγιώτη, που είναι και αυτός δώδεκα χρονών. Θα ταιριάξουν, θα γίνουν φίλοι, θα αγαπηθούν. Παίζουν μαζί, ονειρεύονται τα ίδια όνειρα - τα όνειρα όλων των παιδιών είναι ίδια. Όταν μεγαλώσουν, θα παντρευτούν, το πιο όμορφο όνειρο...
1936, μια χρονιά που οι άνθρωποι ζουν ανέμελα, μικροί και μεγάλοι. Η Ζωή και ο Παναγιώτης βιάζονται να μεγαλώσουν. Πιστεύουν πως και οι μεγάλοι είναι το ίδιο ευτυχισμένοι σαν τα παιδιά. Βιάζονται. Α, δεν έχει. Πρέπει να παντρευτούν, φέτος, τώρα. Σκαρώνουν ένα γάμο... Παιδιά δεν είναι; Η Ζωή νύφη. Μα τα πράγματα θα εξελιχθούν κάπως αλλιώς...

Διαβάζοντας το βιβλίο, προβληματίστηκα για πολλά θέματα:-Τα μικρά παιδιά υποχρεώνονταν να κάνουν βαριές εργασίες ,όπως η φροντίδα των ζώων και η καλλιέργεια της γης.

-Οι γονείς και οι δάσκαλοι χτυπούσαν τα παιδιά ως μέσο σωφρονισμού.

-Οι γυναίκες στην ύπαιθρο δούλευαν σκληρά και φορούσαν μαύρα ρούχα για μια ζωή όταν έχαναν τον άντρα τους.

-Για τους κατοίκους της Αίγινας ήταν σημαντικά η μόρφωση,η θρησκεία, ο όρκος, τα έθιμα,οι παραδόσεις...

-Εντύπωση μου έκανε ότι ,αν είχε κάποιοες γιους,θεωρούνταν τυχερός, ενώ αν είχε κόρες, άτυχος.

-Οι ανισότητες στην μόρφωση.

Τό ύφος του μυθιστορήματος είναι απλό και πολλές φορές γίνεται κωμικό, όπως στην ιστορία με το στοιχειωμένο σπίτι.

Επέλεξα να διαβάσω αυτό το βιβλίο γιατί μου αρέσει η Ζωρζ Σαρή ως συγγραφέας και επειδή μου κινησε το ενδιαφέρον ο τίτλος και ήθελα να δω τη σχέση του με το περιεχόμενο. Τελικά, ο ήρωας τριγυρνούσε ξυπόλητος και μόνο όταν περίμενε τους παραθεριστές φορούσε παπούτσια που τον στένευαν. Η Ζωρζ Σαρή αφηγείται με τέτοιο τρόπο τα γεγονότα που στο μυαλό μου γεννιούνταν πολλές εικόνες.Φαινόταν σα να τα έζησε η ίδια. Θα το πρότεινα σε παιδιά και εφήβους το βιβλίο, γιατί οι ήρωες είναι 12 χρονών και έχουν κοινά όνειρα και προβληματισμούς με τους πιθανούς αναγνώστες.

(Γ. Μ. Α5)

# data[].attributes.headline
Γ Χρονάς:"Τ΄αρχαία βρέφη"

# data[].attributes.subject
Γ Χρονάς:"Τ΄αρχαία βρέφη"

# data[].attributes.body
Ο ποιητής περιγράφει τη ζωή που κρυβόμαστε να αποδεχτούμε και να συνειδητοποιήσουμε. Μια ζωή γεμάτη ψέματα, κακές πράξεις, με ανισότητες και συμφέροντα.

Στην ενότητα η λάμπες ο ποιητής αναφέρεται στη ζωές εργατών, γεωργών, πολιτών, γυναικών με  διαφορετικές εθνικότητες οι οποίοι ζουν με δυσκολία υποφέρουν και καταπιέζονται από ένα σύστημα  το οποίο στηρίζει τους πλούσιους και αδιαφορεί και εκμεταλλεύεται τους οικονομικά ασθενέστερους. Τα άτομα αυτά βιώνουν δραματικές καταστάσεις στις οποίες ο ποιητής της αποδίδει κινηματογραφικά. Αποτυπώνει το χάος, τη μοναξιά των πολιτών και το χάσμα του πολίτη με το κράτος. Ήρωες του εντάσσονται στο κοινωνικό περιθώριο, προέρχονται από συνοικίες της Αθήνας και της επαρχίας. Περιγράφει τον άνθρωπο ως περιπλανώμενο, χωρίς σταθερή βάση που πάντα είναι μόνος. Απεικονίζοντας την αστική υποκρισία την καταγγέλλει και αναζητά κοινωνικές αλλαγές για τους σημαντικούς ήρωες του.

Γιατί επέλεξα αυτό το βιβλίο και τι μου άρεσε: Μέσω της προσωπικής μου εμπειρίας από βιβλία λογοτεχνικά έως βιβλία τρόμου έχω μάθει να αγαπώ το ωραίο, το ποιοτικό και το διαφορετικό. Το συγκεκριμένο βιβλίο έχει την τάση να αναλύει μέσω διαφόρων καταστάσεων της ζωής τις ιδεολογίες του ποιητή. Μου άρεσε συγκεκριμένα ο τρόπος που επικοινωνούσε τη ζωή και της δυσκολίες της. Είναι ένα διαφορετικό βιβλίο που με βοήθησε να κατανοήσω τους όρους αγάπη, μίσος, υποκρισία και θάνατος.

(Ε. Μ., Β1)

# data[].attributes.headline
Τζ. Ουίλσον:"Κορίτσια στην πρίζα"

# data[].attributes.subject
Τζ. Ουίλσον:"Κορίτσια στην πρίζα"

# data[].attributes.body
"Αρχίζω δίαιτα, είμαι τόσο τρομερά, φριχτά Χ-Ο-Ν-Τ-Ρ-Η! Αυτή τη φορά θα την τηρήσω ο κόσμος να χαλάσει, γιατί σε λίγο θα είμαι στ' αλήθεια η Έλλη το βαρέλι. Οι φίλες μου, η Μάγδα και η Νάντια, με θεωρούν τρελή. Αλλά τι τα θες, αυτές καλά την έχουν. Η Νάντια μοιάζει με μοντέλο - άσε που υπάρχει και η πιθανότητα να γίνει εξώφυλλο σε περιοδικό! Η Μάγδα, πάλι, είναι απλά πα-νέ-μορ-φη - αν και πολλές φορές τα αγόρια σχηματίζουν λάθος γνώμη γι' αυτήν...
Κάτι τα κιλά, κάτι τ' αγόρια, κάτι η εμφάνισή τους... Ησυχία δε βρίσκουν οι τρεις φιλενάδες!"

Το βιβλίο μας διηγείται μια ιστορία για ένα κορίτσι που θεωρεί τον εαυτό της παχουλό και λέγεται Έλλη. Είναι ανασφαλής με το σώμα της και μας αναφέρει όλες τις δυσκολίες που έχει περάσει. Μετά από το θάνατο της μαμάς της , άρχισε να τρώει ασταμάτητα και πήρε κιλά. Μια μέρα, ακολούθησε τις φίλες της σε ΄ένα διαγωνισμό μοντέλων και κάποιος την αποκάλεσε "χοντρή῾ Από τότε, άρχισε να μην τρώει καθόλου. Κατάλαβε το λάθος της όταν η φίλη της ,η Ζόι, πήγε στο νοσοκομείο επειδή είχε αδυνατίσει πάρα πολύ.Σιγά σιγά άρχισε να τρωει και πιο υγιεινά φαγητά,να νιώθει πιο ωραία για το σώμα της και τον εαυτό της.

Τα κύρια θέματα που θίγονται σε αυτό το βιβλίο είναι πώς τα κορίτσια επηρεάζονται από τα αρνητικά σχόλια για την εξωτερική τους εμφάνιση και από τα πρότυπα ομορφιάς.Θα πρότεινα λοιπόν αυτό το βιβλίο σε κάθε κορίτσι και αγόρι που νιώθει ανασφάλεια με το σώμα του γιατί θα έβλεπε τα πράγματα διαφορετικά.

(Δ. Μ. Α5)

# data[].attributes.headline
Λότη Πέτροβιτς:"Στο τσιμεντένιο δάσος"

# data[].attributes.subject
Λότη Πέτροβιτς:"Στο τσιμεντένιο δάσος"

# data[].attributes.body
"… Στο κεφαλόσκαλο δε φάνηκε κανείς. Μονάχα εκείνη η μυρωδιά η παράξενη τους υποδέχτηκε. Το σπίτι μέσα ήταν σχεδόν ολοσκότεινο. Σ’ ένα μόνο δωμάτιο, στο βάθος, έβλεπες κάποιο φως και κάτι που έμοιασε μ’ ανθρώπινη σκιά κουνήθηκε κατά κει.

«Ποιος είναι;» ακούστηκε μια βραχνιασμένη φωνή.

«Φίλοι…» φώναξε σταθερά ο Σωτήρης κι έσφιξε το χέρι της Κόννης.

Ανέβηκαν τη σκάλα που έτριζε και προχώρησαν προς το φωτισμένο δωμάτιο, σκοντάφτοντας σε μαξιλάρια και ρούχα πεσμένα στο πάτωμα.

«Φέρνεις τίποτα, φίλε;» ρώτησε πάλι η βραχνιασμένη φωνή.

Ετοιμαζότανε να ξαπλώσει σε μια κουρελού απλωμένη κατάχαμα εκείνος που τους είχε μιλήσει. Μ’ όλη τη ζέστη, ήταν τυλιγμένος ως το κεφάλι με μια κουβέρτα και δεν καταλάβαινες αν ήταν γέρος ή νέος. Η όψη του ήταν αλλόκοτη.

«Κανένα πράμα καλό;» ξαναρώτησε χαμηλά με λαχτάρα.

«Όχι, δεν πέτυχα τίποτα» μιμήθηκε το ύφος του ο Σωτήρης.

«Ούτε χόρτο;» άστραψε η αγωνία στο μάτι του.

«Ούτε» είπε ο Σωτήρης κοφτά.

Έφτυσε κείνος μ’ αγανάχτηση κάτω και ξεστόμισε μια βρισιά.

«Χάθηκε κι εκείνος ο βρομόγερος, πανάθεμά τον» μουρμούρισε ύστερα και ζάρωσε στην κουρελού. «Το ’σκασε και μας άφησε ρέστους, ο μασκαράς…»

Η συγγραφέας,  Λότη  Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου έντεχνα στο βιβλίο της << Στο τσιμεντένιο δάσος >>, περιπλέκει το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας με την επικίνδυνη περιπέτεια που περνά ένα δεκαεξάχρονο αθώο κορίτσι. Κεντρικό θέμα είναι τα ναρκωτικά,

που αποτελούν έναν τεράστιο κίνδυνο για τους εφήβους οι οποίοι δεν είναι αρκετά ώριμοι και η ευκολοπιστία τους τους κάνει να μην μπορούν να αμυνθούν σε τέτοιες καταστάσεις. Επιπλέον, θίγεται η κατάντια της Αθήνας και κάθε μεγαλούπολης η οποία τσιμεντοποιείται. Έπειτα, ένα ακόμη θέμα του βιβλίου είναι η ενηλικίωση στην οποία οι γονείς παίζουν τεράστιο  και πολύ σημαντικό ρόλο, εφόσον το παιδί εντάσσεται στην κοινωνία, με βάση τις αρχές και τους κανόνες που έχει διδαχθεί από τους γονείς του. Αλλά και οι εφηβικοί έρωτες, κάτι το οποίο συμβαίνει σε όλους μας και τις περισσότερες φορές μπορεί να μας κάνει καλό στο να λύσουμε τα προβλήματά μας. Με άλλα λόγια, το βιβλίο προσπαθεί να μας μεταδώσει σπουδαία και χρήσιμα μηνύματα, όπως η αποφυγή των ναρκωτικών η «τσιμεντοποίηση» και η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος στις σύγχρονες πόλεις και τέλος ότι στο κρίσιμο στάδιο της ζωής που λέγεται ενηλικίωση θα πρέπει εμείς οι έφηβοι να ισχυροποιήσουμε τους εαυτούς μας και να μην επηρεαζόμαστε εύκολα από τον καθένα. Οι εφηβικοί έρωτες συμβαίνει τις πιο πολλές φορές να αποτελούν τονπαράγοντα που μας μετατρέπει σε δυνατούς χαρακτήρες. Γενικά, αυτό το μυθιστόρημα έχει σκοπό να ανοίξει τα μάτια όλων των εφήβων, ώστε να είναι έτοιμοι για το τι τους επιφυλάσσει το μέλλον όσον αφορά τα ναρκωτικά.Εναγωνίως, για μία εβδομάδα συγκρατιόμουν να μην κρυφοκοιτάξω τις επόμενες σελίδες του βιβλίου. Ταυτόχρονα, η εξέλιξη της ιστορίας σε οικείες προς εμένα περιοχές της Αθήνας με οδήγησαν κάποιες στιγμές να φανταστώ την σκηνή μπροστά στα μάτια μου, και να θέλω  να παρέμβω δραστικά στην πλοκή της ιστορίας. Μέσα από αυτή την ιστορία έμαθα με ποιους άλλους τρόπους ένας έφηβος κινδυνεύει να οδηγηθεί στον κόσμο του αργού θανάτου και πόσο δραματικό ρόλο παίζουν οι καλοί φίλοι στην ζωή του.

Συνοπτικά πρόκειται για μία απόλυτα ρεαλιστική ιστορία που δανείζεται ήρωες από την παιδική μας ηλικία για να μας διδάξει ότι πρέπει να είμαστε διαρκώς υποψιασμένοι για τους επικίνδυνους ανθρώπους που καιροφυλακτούν και ίσως μας οδηγήσουν σε σκοτεινά μονοπάτια δίχως επιστροφή. Γι’ αυτόν τον λόγο νομίζω ότι όλοι σας αξίζει ν’ αφιερώσετε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σας και να ταξιδέψετε παρέα με την Κόννη , τον Λυκίδη και τον Σωτήρη…

( Κ. Ε, Β2)

# data[].attributes.headline
Ἑυγ. Φακίνου: "Αστραδενή"

# data[].attributes.subject
Ἑυγ. Φακίνου: "Αστραδενή"

# data[].attributes.body
«Σκεφτόμουνα πάλι πως ύστερα από 100, 200 χρόνια, μπορεί και εγώ να ήμουνα κούκλα στο μουσείο... Θα μπορούσα να φοράω την ποδιά μου ή τη ζακέτα μου την κίτρινη με τα παπάκια, να 'χω τις κοτσίδες μου και να περνάει ο κόσμος να με βλέπει και να λέει: "Τι όμορφα που ήταν τότε τα κορίτσια!..." Εγώ θα τους ακούω -αλλά τα μάτια μου θα κοιτάνε μπροστά ακίνητα- και τα βράδια θα περπατάω και εγώ μαζί με τις άλλες κούκλες στις αυλές και στα χαγιάτια και θα βλέπουμε από ψηλά τον Γιαλό. Τι θα βλέπουμε άραγε τότε... ύστερα από 100, 200 χρόνια;...».

"Η μάμμη μου, η Ελένη λέει ότι φταίει που με λένε Αστραδενή!...Γιατί Αστραδενή είναι αυτή που δένει τ΄άστρα. Και ποια άλλη μπορεί να δένει τ΄άστρα έξω από ένα ξωτικό;Αυτό βέβαια δεν το λέω σε κανέναν, γιατί θα πουν ότι είμαι "βαρεμένη¨.Όμως εγώ το ξέρω. Όταν με πιάνει κάτι...έτσι σαν τρεμούλα...σαν λίγωμα...σα φόβος...χωρίς να ξέρω τι... Τότε φοβάμαι ότι κάτι κακό θα γίνει ή θ΄ακούσω..."

Η Αστραδενή είναι ένα 11χρονο κοριτσάκι με μια ονειροπόλα ψυχή που πιστεύει στην ομορφιά της ζωής.Είναι γλυκιά και έξυπνη προσπαθώντας να αποφύγει όλα τα εμπόδια με τη σκέψη της. Το βιβλίο μου άρεσε πολύ γιατί είχε ένα ωραίο και βαθύ νόημα.Έτσι κατάλαβα μερικά πράγματα για τη ζωή μου και την καθημερινότητά μου.Ήταν φανταστικό και διασκεδαστικό και θα το πρότεινα στους φίλους μου για να ασχοληθούν με ένα βιβλίο παρά με το κινητό τους ,αφού έτσι μπορούν να αυξήσουν τις γνώσεις τους και να καλλιεργήσουν τα συναισθήματά τους.

(Δ. Ν. Α5)

# data[].attributes.headline
Ζωρζ Σαρή:" Το καπλάνι της βιτρίνας"

# data[].attributes.subject
Ζωρζ Σαρή:" Το καπλάνι της βιτρίνας"

# data[].attributes.body
" Για το καπλάνι, που είναι βαλσαμωμένο μέσα σε μια βιτρίνα, κάτω, στο μεγάλο σαλόνι, μονάχα ο ξάδελφός μας ο Νίκος ξέρει να διηγείται. Ο Νίκος σπουδάζει στην Αθήνα χημικός. Κάθε καλοκαίρι έρχεται στο νησί και πηγαίνουμε μαζί στην εξοχή, στο Λαμαγάρι. Ξέρει ένα θαυμαστό παραμύθι για το καπλάνι, που δεν τελειώνει ποτέ και κάθε καλοκαίρι το συνεχίζει.

Είχε σκοτεινιάσει για καλά. Η θάλασσα δεν ξεχώριζε. Μονάχα ακούγαμε ένα «παφ» και γέμιζαν τα τζάμια δάκρυα. Ο δρόμος έξω ήταν έρημος. Ήταν σκοτεινά και φοβόμουνα. Τότε ακούστηκαν τραγουδιστά τα μαγικά λόγια: ΠΑ, ΒΟΥ, ΓΑ, ΔΕ, ΚΕ, ΖΩ, ΝΗ… Ήταν ο παππούς. Όταν τέλειωνε τη μελέτη του, έψελνε σε μια παράξενη γλώσσα που τη λένε βυζαντινή. Μετά ο παππούς ήρθε στη τζαμωτή, μας πήρε στην τραπεζαρία και μας έδωσε να φάμε καρύδια με μέλι. Όταν η Μυρτώ ζήτησε και τρίτη φορά να της γεμίσει το πιατάκι, ο παππούς είπε:

— Μυρτώ, τί προτιμάς; Κι άλλα καρύδια ή να σου διηγηθώ ένα μύθο;

— Φυσικά, καρύδια — απάντησε εκείνη. Αφού ο μύθος δεν τρώγεται.

Ο παππούς μας δεν μοιάζει με τους παππούδες των άλλων παιδιών. Είναι ψηλός, περπατάει κρατώντας ένα καλάμι και δεν καμπουριάζει καθόλου. Όλοι στο νησί τον λένε «Ο ΣΟΦΟΣ». Ξέρει όλον τον Όμηρο απέξω. Ποτέ δεν μας λέει παραμύθια για δράκους και βασιλιάδες, παρά μας διηγείται μύθους για τους αρχαίους θεούς και ήρωες..."

ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΘΕΜΑΤΑ/ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Στο συγκεκριμένο βιβλίο επισημαίνονται πολλά κοινωνικά προβλήματα εκείνης της εποχής:

•        Μικρασιατική καταστροφή (Η Σταματίνα που ήρθε από τη Σμύρνη)

•        Δικτατορία και φασισμός (Η δημιουργία των φαλάγγων στο σχολείο, κάψιμο βιβλίων)

•        Φτώχεια των παιδιών στο νησί (Κοιμόντουσαν σε κουρελούδες, η μαμά της Αρτέμιδος έπεσε από τον γκρεμό γιατί αρρώστησε και δεν ήθελε να πουλήσουν την βάρκα τους).

• Οι διακρίσεις σε όλους τους τομείς και ειδικότερα στην εκπαίδευση. (Σπουδές μόνο στην Αθήνα, οι άνθρωποι των νησιών και της επαρχίας αναγκάζονται να μένουν στην Αθήνα μακριά από το σπίτι τους, όσοι είναι ευκατάστατοι).

·      Η συνύπαρξη ανθρώπων και ζώων.

Επέλεξα αυτό το βιβλίο γιατί είναι ένα πολύ γνωστό μυθιστόρημα, το πρώτο μυθιστόρημα της Άλκης Ζέη, αυτοβιογραφικό, βιβλίο σταθμός για την ελληνική παιδική λογοτεχνία και δεν είχε τύχει ποτέ να το διαβάσω. Πραγματικά δεν μετάνιωσα για την επιλογή μου.

(Γ. Ι. ,Ε. Μ. Β1)

# data[].attributes.headline
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΦΡΑΝΚ

# data[].attributes.subject
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΦΡΑΝΚ

# data[].attributes.body
" How wonderful it is that no one has to wait even a minute to start gradually changing the world"

Πέμπτη 25 Μαΐου 1944

Αγαπητή Κίττυ,

Κάθε μέρα συμβαίνει και κάτι καινούργιο. Σήμερα το πρωί συλλάβανε το συμπαθητικό μας μανάβη γιατί είχε λέει κρυμμένους δύο Εβραίους στο σπίτι του. Είναι ένα τρομερό χτύπημα για μας, όχι μόνο για του ς Εβραίους οι οποίοι βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού, αλλά και γι’ αυτόν τον ίδιο τον άνθρωπο που τους έκρυβε. Ο κόσμος στέκεται με κεφάλι κάτω. Οι τίμιοι άνθρωποι ακολουθούνται, παρακολουθούνται, στέλνονται στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, στις φυλακές, σε κελιά και γέροι ή νέοι, φτωχοί και πλούσιοι, πάνω απ΄ όλους διοικεί  ο υπόκοσμος.

Σάββατο 15 Ιουλίου 1944

Είναι θαύμα ότι δεν έχω τελείως χάσει τις ελπίδες μου,  παρόλο που φαίνονται παράδοξες και ανεκπλήρωτες. Αλλά εγώ συγκροτούμαι, τις κρατώ με δύναμη γιατί θέλω να πιστέψω παντού και πάντα στο καλό του ανθρώπου. Δεν μπορεί να καταφέρει κανένας να τοποθετήσει την ανθρωπότητα με βάση το θάνατο, την κακομοιριά, την ανακατωσούρα….

Βλέπω ότι ο κόσμος σιγά-σιγά καταρρέει όσο πάει και περισσότερο και γίνεται μια έρημος κι όλο δυνατότερα πλησιάζει η βροντή που θα σκοτώσει και μας….

Νιώθω τον πόνο των χιλιάδων και όμως άμα κοιτάξω προς τον ουρανό, σκέφτομαι ότι όλα αυτά κάποτε θα γυρίσουν σε καλό, δε γίνεται. Ότι η σκληρότητα θα πάρει ένα τέλος, ότι η ειρήνη και η ηρεμία θα βασιλεύσει πάλι όπως και η τάξη σ΄ αυτόν τον κόσμο.

(σελ.213)

Τρίτη 11 Απριλίου 1944

Μας είπαν και μας τόνισαν ξανά ότι είμαστε υποβρύχιοι Εβραίοι, δεμένοι Εβραίοι, δεμένοι σε μια γωνία χωρίς δικαιώματα, αλλά με χίλιες δυο υποχρεώσεις…

Καμιά φορά θα τελειώσει αυτός ο τρομερός πόλεμος. Καμιά φορά θα ξανά γίνουμε άνθρωποι και όχι σκέτα Εβραίοι. Ποιος μας σταμπάρισε έτσι;..."

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ ήταν δώρο για τα 13α γενέθλιά της . Αποτελεί την αυτοβιογραφία της και περιγράφει γεγονότα που έζησε από τις 12 Ιουνίου 1942 ως την 1η Αυγούστου 1944. Ονομάζει το ημερολόγιό της, Κίτυ, ως μια φανταστική φίλη στην οποία εκμυστηρεύεται τις σκέψεις της , αφού δεν είχε φίλες στο Παράσπιτο ( όπως αποκαλούσε την κρυψώνα της .οικογένειάς της). Το βιβλίο αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο για την εποχή της γενοκτονίας των Εβραίων από τους Ναζί μέσα από τα μάτια μιας έφηβης εβραιοπούλας αλλά διακρίνεται και με πολλές λογοτεχνικές αρετές.

Είχα ακουστά αυτό το βιβλίο και πάντα είχα την επιθυμία να το διαβάσω. Μαθαίνοντας ότι είναι ένα ημερολόγιο και ότι γράφτηκε από ένα κορίτσι, 13 μόλις ετών, που έζησε κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν περίμενα να μάθω τόσα πολλά. Κι όμως έκανα λάθος. Η Άννα Φρανκ δεν είναι ένα φυσιολογικό παιδί, είχε το χάρισμα να αποτυπώνει τον πνευματικό της κόσμο στο χαρτί και είχε γνώση του εαυτού της , τον οποίο συνεχώς προσπαθούσε να διορθώσει και να βελτιώσει. Ακόμα, αυτό το βιβλίο όχι μόνο περιγράφει λεπτομερώς τα γεγονότα εκείνης της εποχής , αλλά μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε τον πόλεμο μέσα από τα μάτια ενός αθώου παιδιού στην ηλικία μας. Να βιώσουμε και να αισθανθούμε ό τι και εκείνη. Να κατανοήσουμε τις δύσκολες συνθήκες της εποχής και να αποτρέψουμε τη δημιουργία τέτοιων σκληρών συμπεριφορών στο μέλλον.

(Χ. Ν. Α5, Τ.Ε. Α4, Ρ. Ε. Α4)

# data[].attributes.headline
Οι διακοπές του μικρού Νικόλα

# data[].attributes.subject
Οι διακοπές του μικρού Νικόλα

# data[].attributes.body
"...H ΜΑΜΑ ΕΙΠΕ ΠΩΣ ΑΥΡΙΟ θα πάμε ν’ αγοράσουμε πράγματα για το σχολείο που ξαναρχίζει. – Τι πράγματα; ρώτησε ο μπαμπάς. – Πολλά πράγματα, απάντησε η μαμά. Να, μία καινούρια τσάντα, μία κασετίνα και, φυσικά, παπούτσια. – Πάλι παπούτσια; φώναξε ο μπαμπάς. Για όνομα του Θεού! Τι τα κάνει τα παπούτσια του, τα τρώει; – Όχι, αλλά τρώει όλη του τη σούπα, κι έτσι μεγαλώνει, είπε η μαμά. Κι όταν μεγαλώνει, μεγαλώνουν και τα πόδια του. Την άλλη μέρα, πήγα για ψώνια με τη μαμά και τσακωθήκαμε λίγο για τα παπούτσια. Εγώ ήθελα αθλητικά, αλλά η μαμά είπε πως θα μου αγόραζε γερά δερμάτινα παπούτσια και πως, αν δεν ήμουν ευχαριστημένος, θα γυρίζαμε στο σπίτι, κι αυτό δε θα άρεσε καθόλου στον μπαμπά. "

Ο μικρός Νικόλας πηγαίνει για διακοπές στο Μπεν λε Μερ στην Βρετάνη.Εκεί, στον Ατλαντικό ωκεανό, θα μπορούν να πηγαίνουν για ψάρεμα με τον πατέρα του.Έκανε πολλούς φίλους , τον Μπλεζ,τον Φρουκτουέ, τον Μαμέρ, τον Ιρενέ, τον Κομ και τον Υβ. Το επόμενο καλοκαίρι, ο Νικόλας πήγε κατασκήνωση και πέρασε επίσης πολύ καλά.Διηγήθηκε τις περιπέτειές του ,όταν γύρισε, στη φίλη του Αννα- Μαρία.

Εγώ προσωπικά ως αναγνώστρια, όταν διαβάζω τις ιστορίες του μικρού Νικόλα, επιστρέφω σ’ έναν κόσμο στον οποίο τα παιδιά παίζουν στον δρόμο και φτιάχνουν κό σμους με τη φαντασία τους, χωρίς να χρειάζονται πληθώρα παιχνιδιών και χωρίς να δέχονται καταιγισμό ψηφιακών εικόνων, και τότε μου φαίνεται σαν ν’ ανοίγει ξαφνικά κάποιο παράθυρο και σαν να με δροσίζει ένα καθαρό αεράκι.

(Υ. Α., Σ. Ν. Α4)

# data[].attributes.headline
Ζωρζ Σαρή:"Νινέτ"

# data[].attributes.subject
Ζωρζ Σαρή:"Νινέτ"

# data[].attributes.body
"...Κάτω, κλειδωμένη στην καμπίνα, η Έμμα τάισε τη Νινέτ, την άλλαξε, τη νανούρισε, κι όταν αποκοιμήθηκε, ήρθε η σειρά της να βάλει τα κλάματα. Πριν από έναν χρόνο είχε εγκαταλείψει το Σαιν Λουί, για να παντρευτεί χωρίς τη συγκατάθεση της μητέρας της έναν άγνωστο, le beau Grec,1 που την έκλεισε στην αγκαλιά του και την κουβάλησε στην Κωνσταντινούπολη. Δεν πρόλαβε να γνωρίσει τον τόπο, να στήσει το διπλό κρεβάτι με τα μπρούντζινα πόμολα, μόλις που πρόλαβε να τα γυαλίσει, να γεννήσει τη Νινέτ και να την πάλι σ’ ένα καράβι με προορισμό μια σκέτη κουκκίδα που ο Σωκράτης είχε εγκλωβίσει με το καλοξυσμένο μολύβι του πάνω στον γεωγραφικό χάρτη. «Εδώ είναι η Οδησσός, καλή μου» της είπε και η φωνή του δεν ήταν καθόλου μα καθόλου σταθερή."

Το βιβλίο θίγει δυο κρίσιμα ζητήματα που αφορούν το σύγχρονο τρόπο ζωής και την αδυναμία του σημερινού ανθρώπου να επικοινωνήσει , να πλησιάσει το συνάνθρωπό του.Το ένα έχει σχέση με την αδυναμία επαφής των γονιών με τα παιδιά τους και με τις ενοχές που αισθάνονται αυτά. Το άλλο θέμα που θίγεται είναι η κρίση ταυτότητας, η αγωνία του εφήβου για την καταγωγή του,τους γονείς, τις ρίζες του.

( Γ. Μ. Β1)

# data[].attributes.headline
Εντίτα Μόρρις:"Τα λουλούδια της Χιροσίμα"

# data[].attributes.subject
Εντίτα Μόρρις:"Τα λουλούδια της Χιροσίμα"

# data[].attributes.body
" Είδα τα κοιμητήρια του Βερολίνου, σκαμμένα βιαστικά μες στους δημόσιους κήπους , ανάμεσα στα σκελετά της πολιτείας που έχουν ασβεστοποιηθεί, κι ανθισμένα μια μέρα των Αγίων Πάντων μετά τον πόλεμο. Η αλήθεια με υποχρεώνει να πιστεύω πως οι νέες Γερμανίδες που έπεσαν πάνω τους οι βόμβες φωσφόρου στους βομβαρδισμούς της Κολωνίας και του Αμβούργου, έζησαν τη δυστυχία των αδερφών της Οχάτσου και της Γιούκα. Αυτό όμως που οι νέες γυναίκες φωνάζουν τώρα σ΄όλο τον κόσμο δεν είναι, Ποτέ πια Αμβούργο, Ποτέ πια Κολωνία. Είναι , ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΧΙΡΟΣΙΜΑ.Και γιατί αυτό;Γιατί ο πόλεμος στο Αμβούργο είναι τελειωμένος για πάντα. Στη Χιροσίμα, δεκαπέντε χρόνια αργότερα. ο πόλεμος συνεχίζεται.."

Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω του πρωτότυπου περιεχομένου του. Συγκεκριμένα, ενώ τα περισσότερα βιβλία επικεντρώνονται στα γεγονότα κατά την διάρκεια του πολέμου, το βιβλίο αυτό αφηγείται τα γεγονότα αλλά και τα προβλήματα που έπονται μετά από αυτόν.  Μου άρεσε ιδιαίτερα γιατί καταφέρνει μέσα από τη χρήση μιας απλής και κατανοητής γλώσσας να περάσει στους αναγνώστες/τριες βαθύτερα μηνύματα και να δημιουργήσει πλούτο συναισθημάτων.

Αναμφισβήτητα, θα το πρότεινα για ανάγνωση και προβληματισμό για τα δεινά του πολέμου με την επισήμανση όμως ότι ενέχει πολλή θλίψη και πόνο.     (Β1 Β. Μ., Γ.Ά. )