# data[].attributes.headline
Κύριος της Πληροφορικής

# data[].attributes.subject
Κύριος της Πληροφορικής

# data[].attributes.body
Ο Ποσειδών ήταν γιος του Κρόνου και της Ρέας και η αρχαιότερη μορφή του ονόματός του ήταν Ποτειδάων (από το «πότει δᾶς» = σύζυγε της γης ή άρχοντα των νερών). Αρχικά η λατρεία του ήταν συνδεδεμένη με την εκτροφή των αλόγων και με τους σεισμούς, αλλά η ιδιότητά του αυτή περιορίστηκε καθώς ο ελληνικός πολιτισμός επικεντρώθηκε στις θαλάσσιες δραστηριότητες. Θεός της θάλασσας και προστάτης των ναυτικών έγινε ο Ποσειδών μετά την ανατροπή του Κρόνου, όταν ο κόσμος μοιράστηκε εκ νέου: Ο Δίας τον αέρα, ο Άδης τον Κάτω Κόσμο και ο Ποσειδών το υγρό στοιχείο. Στην πραγματικότητα ο θεός άλλαξε αντικείμενο όταν τα πλοία έγιναν πιο σημαντικά από τα άλογα.

# data[].attributes.attachment_caption
Ήταν γιος του Κρόνου και της Ρέας . Είχε αδέλφια του το Δία, τον Πλούτωνα, την Ήρα, τη Δήμητρα και την Εστία.

Όταν ο Δίας έριξε από το θρόνο του τον πατέρα τους Κρόνο, οι τρεις αδελφοί μοίρασαν τον κόσμο μεταξύ τους. Ο Ποσειδώνας έγινε κύριος της θάλασσας και γενικά όλων των νερών. Μολονότι ο Ησίοδος τον θεωρεί μεγαλύτερο σε ηλικία από το Δία, ο Ποσειδώνας δέχεται τα πρωτεία του Δία και πάντοτε υποχωρεί στη θέλησή του.

Κατοικούσε σ' ένα ολόχρυσο παλάτι στο βυθό της θάλασσας, στις Αιγές. Πού ακριβώς όμως φαντάζονταν οι αρχαίοι Έλληνες αυτήν την πόλη δεν ξέρουμε. Γυναίκα του ήταν η Αμφιτρίτη και μαζί της κυβερνούσε το βασίλειό του. Όλες οι θαλάσσιες θεότητες, και γενικά όσες είχαν σχέση με το νερό, ήταν υποταγμένες σ' αυτόν. Ανέβαινε και στον Όλυμπο, για να πάρει μέρος στις συνελεύσεις των θεών.

Δεν ήταν μονάχα ο άρχοντας της θάλασσας. Ήταν και κύριος όλων των φαινομένων της. Αυτός προκαλεί θύελλες και αυτός τις κατευνάζει. Με την τρίαινά του προκαλεί τους σεισμούς και τις εκρήξεις των ηφαιστείων. Δημιουργεί νησιά, σκοπέλους και πηγές. Δίνει ευνοϊκό άνεμο στους ναυτικούς, που τους προστατεύει. Είναι προστάτης επίσης των ψαράδων.

# data[].attributes.body
Ήταν γιος του Κρόνου και της Ρέας . Είχε αδέλφια του το Δία, τον Πλούτωνα, την Ήρα, τη Δήμητρα και την Εστία.

Όταν ο Δίας έριξε από το θρόνο του τον πατέρα τους Κρόνο, οι τρεις αδελφοί μοίρασαν τον κόσμο μεταξύ τους. Ο Ποσειδώνας έγινε κύριος της θάλασσας και γενικά όλων των νερών. Μολονότι ο Ησίοδος τον θεωρεί μεγαλύτερο σε ηλικία από το Δία, ο Ποσειδώνας δέχεται τα πρωτεία του Δία και πάντοτε υποχωρεί στη θέλησή του.

Κατοικούσε σ' ένα ολόχρυσο παλάτι στο βυθό της θάλασσας, στις Αιγές. Πού ακριβώς όμως φαντάζονταν οι αρχαίοι Έλληνες αυτήν την πόλη δεν ξέρουμε. Γυναίκα του ήταν η Αμφιτρίτη και μαζί της κυβερνούσε το βασίλειό του. Όλες οι θαλάσσιες θεότητες, και γενικά όσες είχαν σχέση με το νερό, ήταν υποταγμένες σ' αυτόν. Ανέβαινε και στον Όλυμπο, για να πάρει μέρος στις συνελεύσεις των θεών.

Δεν ήταν μονάχα ο άρχοντας της θάλασσας. Ήταν και κύριος όλων των φαινομένων της. Αυτός προκαλεί θύελλες και αυτός τις κατευνάζει. Με την τρίαινά του προκαλεί τους σεισμούς και τις εκρήξεις των ηφαιστείων. Δημιουργεί νησιά, σκοπέλους και πηγές. Δίνει ευνοϊκό άνεμο στους ναυτικούς, που τους προστατεύει. Είναι προστάτης επίσης των ψαράδων.

# data[].attributes.headline
Άρης θεός του πολέμου

# data[].attributes.subject
Άρης θεός του πολέμου

# data[].attributes.body
Ο θεός του πολέμου. Γιος της Ήρας και του Δία. Ήταν προκλητικός, πολεμοχαρής και εκπροσωπούσε την παρορμητική φύση του πολέμου. Κατά τη Θεογονία του Ησίοδου (στίχοι 933-937), ο Άρης απέκτησε με την Αφροδίτη τρία παιδιά. Τον Δείμο, το Φόβο και την Αρμονία. Οι Δείμος και Φόβος συμβόλιζαν τον τρόμο και συνόδευαν τον πατέρα τους στα πεδία των μαχών. Η Αρμονία ήταν γυναίκα του Κάδμου, του ιδρυτή της πόλεως των Θηβών και μητέρα της Σεμέλης και της Ινούς.

Η λατρεία του Άρη ήταν διαδεδομένη στην Πελοπόννησο και ιδιαίτερα στη Σπάρτη, στο Άργος και τη Μαντίνεια. Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι ήταν παρών σε όλα τα πεδία μαχών, είτε πεζός είτε πάνω στο άρμα του. Σύμβολα του ήταν το δόρυ και ο αναμμένος πυρσός.

Ο Άρης συγκρούστηκε με τη θεά Αθηνά. Η Αθηνά όμως ως θεά της σοφίας, συνδύαζε τη δύναμη με την εξυπνάδα. Γι΄αυτό τις περισσότερες φορές νικούσε το θεό και τον ντρόπιαζε. Οι πιο πολλές συγκρούσεις ανάμεσα τους έγιναν στη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου. Στην τελική μάχη του πολέμου όλοι οι θεοί έτρεξαν πάνοπλοι στο πεδίο της μάχης. Με τους Έλληνες ήταν η Ήρα, ο Ποσειδώνας, ο Ήφαιστος και η Αθηνά. Με τους Τρώες ήταν ο Απόλλων, ο Άρης, η Άρτεμη και η Αφροδίτη.

Ο Άρης όρμησε στην Αθηνά και έριξε το δόρυ του που διαπέρασε την αιγίδα της. Η Αθηνά χωρίς να χάσει το θάρρος της, άρπαξε ένα πελώριο βράχο και το έριξε πάνω στον Άρη, ο οποίος σωριάστηκε κάτω. Οι υπόλοιποι θεοί τον χλεύασαν για μια ακόμη φορά και μόνο η Αφροδίτη πήγε κοντά του να τον βοηθήσει (Ιλιάδα Φ 391-417).Ένας αττικός μύθος συνδέει την ίδρυση του Αρείου Πάγου με τον Άρη. Όπως αναφέρει ο Παυσανίας στο έργο του Ελλάδος Περιήγησις (Αττικά 28.5), ο Άρης ήταν ζευγαρωμένος με την κόρη του Κέκροπα, Άγραυλο και απέκτησε μαζί της μια κόρη, την Αλκίππη. Ο γιος του Ποσειδώνα και της νύμφης Ευρύτης Αλιρρόθιος βίασε την Αλκίππη και ο Άρης, για να εκδικηθεί την πράξη του, τον σκότωσε. Ο Ποσειδώνας συγκάλεσε έκτακτο δικαστήριο των θεών για να καταδικάσει τον Άρη. Η συνεδρίαση έγινε σε ένα λόφο κοντά στην Ακρόπολη. Οι θεοί όμως αποφάσισαν την αθώωση του Άρη. Έτσι ο λόφος ονομάστηκε Άρειος Πάγος και από τότε όλες οι ποινικές υποθέσεις των Αθηνών εκδικάζονταν εκεί.

# data[].attributes.body
Στην Ελληνική μυθολογία ο Άδης, θεός του κάτω κόσμου, ήταν γιος των Τιτάνων Κρόνου και Ρέας. Είχε τρεις μεγαλύτερες αδελφές, την Εστία, τη Δήμητρα και την Ήρα, όπως επίσης δύο νεώτερους αδελφούς, τον Ποσειδώνα και τον Δία. Μετά τη γέννησή του τον «κατάπιε» ο πατέρας του Κρόνος όπως και τ΄ αδέλφια του σε μια αλληγορική απόδοση της υπεροχής της ακολουθούμενης τότε «Κρόνιας θρησκείας», που τα πάντα σκίαζε η καταστροφή του χρόνου-Κρόνου.

# data[].attributes.body
Η Αθηνά (αρχ. ελλ. Ἀθηνᾶ), κατά την Ελληνική μυθολογία, ήταν η θεά της σοφίας, της ελιάς, της στρατηγικής,του πολέμου και των τεχνών. Η αντίστοιχη ρωμαϊκή εκδοχή της ήταν η Μινέρβα (λατινικά: Minerva).Παλαιότεροι τύποι του ονόματος της θεάς ήταν οι τύποι Ἀθάνα (δωρικός) και Ἀθήνη, το δε όνομα Ἀθηνᾶ, που τελικά επικράτησε, προέκυψε από το επίθετο Ἀθαναία, που συναιρέθηκε σε Ἀθηνάα > Ἀθηνᾶ. Η αγγλική μετάφραση του περίφημου ονόματος της θεάς Αθηνάς είναι «Athena». Στον πλατωνικό Κρατύλο το όνομα Αθηνά ετυμολογείται από το Α-θεο-νόα ή Η-θεο-νόα, δηλαδή η νόηση του Θεού (Κρατυλ. 407b), αλλά η εξήγηση αυτή είναι παρετυμολογική. Η επιστημονική βιβλιογραφία θεωρεί το όνομα προελληνικό και αγνώστου ετυμολογίας. Σήμερα θεωρείται γενικώς αποδεκτό ότι η θεά Αθηνά πήρε το όνομα της από την πόλη της Αθήνας και όχι το αντίθετο.[1][2]

Συσχετίζεται από τους Ετρούσκους με τη θεά τους Μένρβα και αργότερα από τους Ρωμαίους ως Μινέρβα, συμβολίζεται από μια κουκουβάγια, έφερε μια ασπίδα από δέρμα κατσίκας, ονομαζόμενη Αιγίς που της είχε δοθεί από τον πατέρα της και συνοδεύεται από τη θεά Νίκη. Η Αθηνά συχνά βοήθησε ήρωες. Παριστάνεται οπλισμένη, ποτέ ως παιδί, πάντα παρθένος. Ο Παρθενώνας στην Αθήνα είναι ο πιο διάσημος ναός αφιερωμένος σ' αυτήν. Ποτέ δεν είχε σύντροφο ή εραστή, αν και μια φορά ο Ήφαιστος προσπάθησε χωρίς να επιτύχει.