# data[].attributes.headline
Λίγα λόγια για τα Ολυμπιακά ιδεώδη και την εργασία

# data[].attributes.subject
Λίγα λόγια για τα Ολυμπιακά ιδεώδη και την εργασία

# data[].attributes.body
Ο Ολυμπισμός από τα αρχαία χρόνια αποτελεί φιλοσοφία ζωής, που στοχεύει στο να προωθήσει αρμονικά τις αρετές του σώματος και της ψυχής. Σύμφωνα με το πνεύμα του ο αθλητισμός οφείλει να συνδέεται άρρηκτα με τον πολιτισμό και την παιδεία, ώστε να δημιουργείται ένας τρόπος ζωής που έχει ως βάση τη χαρά της προσπάθειας, την εκπαιδευτική αξία που περιέχει το καλό παράδειγμα και το σεβασμό στις οικουμενικές αξίες. Ο Ολυμπισμός θέτει τον αθλητισμό στην υπηρεσία της αρμονικής ανάπτυξης του ανθρώπου και ενθαρρύνει τη δημιουργία μιας κοινωνίας,  όπου η ειρήνη και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι ζητούμενο.

Οι Ολυμπιακές Αξίες περιστρέφονται γύρω από δύο βασικούς πυλώνες. Το «Ευ Αγωνίζεσθαι» και την «Ευγενή Άμιλλα».

Ο πρώτος πυλώνας εμπεριέχει αξίες όπως η εντιμότητα, ο σεβασμός των κανόνων διεξαγωγής των αγώνων, η ισότητα, η δικαιοσύνη, ο σεβασμός των συναθλητών, η ισοτιμία.

Ο δεύτερος πυλώνας εμπεριέχει αξίες όπως αυτή της αριστείας, του ευγενούς συναγωνισμού ανάμεσα σε πρόσωπα και λαούς και της επιθυμίας για διάκριση και υπεροχή που όμως απέχει από κάθε αντιπαλότητα.

Με βάση τα παραπάνω καλείστε στην τρέχουσα εργασία να παρουσιάσετε έναν αθλητή ή μια αθλήτρια που υπηρετεί το πνεύμα του ολυμπισμού και η ιστορία του είναι επιδραστική και  αποτελεί έμπνευση για τις επόμενες γενιές.

# data[].attributes.headline
Οδηγίες ανάρτησης

# data[].attributes.subject
Οδηγίες ανάρτησης

# data[].attributes.body
Για να αναρτήσετε την εργασία σας πατάτε στο ροζ-σομόν σταυρουδάκι κάτω δεξιά (εικόνα 1).

Στο αναδυόμενο πινακάκι γράφετε στο "θέμα" το όνομα του αθλητή/-τριας που έχετε αναλάβει και σε παρένθεση τα ονόματα των μελών της ομάδας σας. Με τo πρώτο από τα κουμπάκια μπορείτε να ανεβάσετε αρχείο (word, pdf, εικόνα), με το δεύτερο μπορείτε να ανεβάσετε κάποιο λινκ σχετικό με το πρόσωπο που αναλάβατε, με το τέταρτο μπορείτε να αναζητήσετε και να ανεβάσετε φωτογραφίες του προσώπου από το διαδίκτυο.

Έχετε δύο επιλογές για την κύρια εργασία. Ή να την ανεβάσετε σαν αρχείο από τα κουμπάκια που προαναφέρονται ή να γράψετε το κείμενο κατευθείαν εκεί που λέει "γράψτε κάτι ........" (εικόνα 2)

Πατώντας κάτω δεξιά στο κουμπάκι που γράφει λευκό μπορείτε να αλλάξετε το χρώμα της ανάρτησής σας.

Αφού ολοκληρώσετε πατήστε πάνω αριστερά το κουμπάκι δημοσίευση. (εικόνα 2)

Μετά τη δημοσίευση η εργασία σας ανεβαίνει και μπορείτε, αν θέλετε, να κάνετε αλλαγές πατώντας πάνω δεξιά τις τρεις κάθετες τελίτσες από τις οποίες σας δίνονται διάφορες επιλογές. (εικόνα 3)

# data[].attributes.headline
Λέο Μέσι (Ξανθόπουλος Αλέξανδρος - Καρπόζηλος Γρηγόρης)

# data[].attributes.subject
Λέο Μέσι (Ξανθόπουλος Αλέξανδρος - Καρπόζηλος Γρηγόρης)

# data[].attributes.headline
Κάθριν Σουίτσερ (Μουζαλιώτη Δόμνα-Κατσίκα Στελιάννα) 

# data[].attributes.subject
Κάθριν Σουίτσερ (Μουζαλιώτη Δόμνα-Κατσίκα Στελιάννα) 

# data[].attributes.body
Κάθριν Σουίτσερ: Μεγαλώνοντας αντιλήφθηκε την μεγάλη της αγάπη για το τρέξιμο και ξεκίνησε να τρέχει από τα 12 της, κάτι το οποίο στη συνέχεια έμελλε να αλλάξει τη ζωή της και να καθορίσει ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του αθλητισμού. Με την απόρριψη της από μια ομάδα τσιρλίτινγκ, ο πατέρας της Κάθριν – Χόμερ Σουίτζερ – την παρότρυνε να ξεκινήσει να προπονείτε στο τρέξιμο. Όταν ξεκίνησε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών, οι προπονητές της αντρικής ομάδας κρος κάντρι της επέτρεψαν να προπονείτε ανεπίσημα μαζί τους έστω και αν δεν είχε το δικαίωμα να αγωνιστεί. Εκεί γνώρισε και τον πενηντάχρονο βοηθό προπονητή Άρνι Μπρίγκς, ο οποίος ήταν βετεράνος 15 Μαραθωνίων της Βοστόνης. Ενθουσιασμένος που είδε για πρώτη φορά γυναίκα να τρέχει και να δείχνει τόση αγάπη για το άθλημα, ξεκίνησε να προπονεί την Κάθριν.

Ο Άρνι συνήθιζε να της λέει αμέτρητες ιστορίες για τον Μαραθώνιο της Βοστόνης, μέχρι που μια νύχτα του Δεκέμβρη του 1966 – μετά από μια από τις συνηθισμένες τους προπονήσεις 10 χιλιομέτρων – η Κάθριν του αποκρίθηκε ‘’Ας σταματήσουμε να μιλάμε για τον Μαραθώνιο της Βοστόνης και πάμε να τον τρέξουμε’’. Η απάντηση του δεν ήταν απλώς αρνητική αλλά και επηρεασμένη από την τότε άποψη ότι οι γυναίκες δεν είναι αρκετά δυνατές για να αντέξουν να τρέξουν 26 μίλια και καμία γυναίκα δεν μπορεί να το κατορθώσει. Μετά από αντίδραση της Κάθριν ο προπονητής της συμφώνησε ότι αν καταφέρει να τρέξει την απόσταση του μαραθωνίου κατά την διάρκεια της προπόνησης τότε θα ήταν ο πρώτος που θα την έπαιρνε στην Βοστόνη για να συμμετάσχει στον αγώνα. Η Κάθριν πέτυχε να ολοκληρώσει την απόσταση του μαραθωνίου και από την συμφωνία της με τον Άρνι αυτό σήμαινε ότι θα έτρεχε στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, μια εκδήλωση στην οποία για 70 χρόνια συμμετείχαν μόνο άντρες. Η Κάθριν συμπλήρωσε την φόρμα εγγραφής με συνημμένο το πιστοποιητικό φυσικής κατάστασης της και δηλώνοντας συμμετοχή με το όνομα ‘Κ.Β. Σουίτζερ’, το οποίο δεν αποκάλυπτε το φύλο της.

Έτσι, στις 19 Απριλίου 1967 η Κάθριν Σουίτζερ με τον αριθμό 261 παρατάχθηκε στην γραμμή εκκίνησης του Μαραθωνίου της Βοστόνης. Ήταν η μοναδική γυναίκα που βρισκόταν εκείνη την μέρα στην γραμμή εκκίνησης και η πρώτη που είχε το θάρρος να τρέξει το αγώνισμα του μαραθωνίου. Μόλις συνειδητοποίησαν ότι υπήρχε μια γυναίκα ανάμεσα στο πλήθος των δρομέων, οι δημοσιογράφοι ενθουσιάστηκαν και άρχισαν να της βγάζουν την μια φωτογραφία μετά την άλλη με την Κάθριν να τους χαιρετάει με υπερηφάνεια. Δευτερόλεπτα αργότερα βρέθηκε να την κυνηγάει κάποιος κουνώντας το χέρι του επιδειχτικά προς το μέρος της, πιάνοντας την από τον ώμο και προσπαθώντας να τραβήξει τον αριθμό της φωνάζοντας ‘’Φύγε από τον αγώνα μου και δώσε μου αυτούς τους αριθμούς!’. Ήταν ένας από τους επικεφαλής του αγώνα, ο Τζοκ Σεμπλ. Ο προπονητής της ο οποίος γνώριζε τον Σεμπλ, προσπάθησε να τον καθησυχάσει λέγοντας του ότι την προπόνησε και ότι μπορεί να τρέξει τον αγώνα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα αφού ο Τζοκ τον απομάκρυνε σπρώχνοντας τον. Στη συνέχεια ο Τομ Μίλλερ επενέβη σπρώχνοντας τον Τζοκ με όλο του το σώμα επιτρέποντας στην Κάθριν να συνεχίσει. Εκείνη την στιγμή αντιλήφθηκε ότι έπρεπε να τερματίσει. Η Κάθριν Βιρτζίνια Σουίτζερ ήταν η πρώτη γυναίκα που συμμετείχε και τερμάτισε στο Μαραθώνιο της Βοστόνης, με χρόνο 4 ώρες και 20 λεπτά. Αν και τερμάτισε τον αγώνα, η συμμετοχή της Κάθριν ακυρώθηκε και η συμμετοχή γυναικών στο άθλημα απαγορεύτηκε ρητά από την Ένωση Ερασιτεχνών Αθλητών. Αλλά η αρχή είχε ήδη γίνει. Το 1974 η Κάθριν συμμετείχε και κέρδισε τον μαραθώνιο της Νέας Υόρκης και το 1975 επέστρεψε στον μαραθώνιο της Βοστόνης στον οποίο τερμάτισε 2η. Το 1977 ίδρυσε τo ‘Avon International Running Circuit’, μια πρωτοβουλία η οποία διοργάνωσε προγράμματα τρεξίματος σε 27 χώρες για περισσότερες από 1 εκατομμύριο γυναίκες. Αυτές οι προσπάθειες οδήγησαν και στην ένταξη του μαραθωνίου γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1984. Το 2015, μαζί με τέσσερις ακόμη οραματίστριες, δημιούργησε το ‘’261 Fearless’’ μια ομάδα που στηρίζει και ενθαρρύνει τις γυναίκες δρομείς. Το 2017, σε ηλικία 70 ετών, συμμετείχε στα 50χρονα του Μαραθωνίου της Βοστόνης φορώντας και πάλι με υπερηφάνεια τον αριθμό 261.

# data[].attributes.headline
Λυδία Παντζοπούλου, Δήμητρα Μπαντάνη - αθλητής: Γιάννης Αντετοκούνμπο

# data[].attributes.subject
Λυδία Παντζοπούλου, Δήμητρα Μπαντάνη - αθλητής: Γιάννης Αντετοκούνμπο

# data[].attributes.headline
εργασία γυμναστικής Σπύρος γιαννιώτης Τζέσικα-Μπρισίλντα τάξη Γ3

# data[].attributes.subject
εργασία γυμναστικής Σπύρος γιαννιώτης Τζέσικα-Μπρισίλντα τάξη Γ3

# data[].attributes.body
ΣΠΥΡΟΣ ΓΙΑΝΝΙΩΤΗΣ

Ο Σπύρος Γιαννιώτης είναι Έλληνας πρωταθλητής της κολύμβησης. Είναι ασημένιος ολυμπιονίκης στα 10 χιλιόμετρα κολύμβησης ανοικτής θαλάσσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Ήταν 5ος και 7ος ολυμπιονίκης (2004) της κολύμβησης, ο μοναδικός Έλληνας με τριπλή παρουσία σε τελικούς Ολυμπιακών Αγώνων. Ανήκει στον Ολυμπιακό. Προπονητής του είναι ο Νίκος Γέμελος. To 2011 κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα 10 χλμ σε ανοιχτό νερό και αναδείχθηκε Αθλητής της Χρονιάς από τον ΠΣΑΤ, βραβείο που κέρδισε και τις επόμενες χρονιές 2012 και 2013. Κατόπιν επιλέχθηκε από τη FINA ως υποψήφιος για κορυφαίος αθλητής στον κόσμο για το 2012 στην ανοιχτή θάλασσα.

Στις 16 Ιουνίου η γενέτειρα του σπουδαίου κολυμβητή έδωσε το όνομά του στο κολυμβητήριο απ' όπου ξεκίνησε την αγωνιστική του πορεία.

Πρώτα χρόνια και πρώτες επιδόσεις

Γεννήθηκε στο Λίβερπουλ στις 19 Φεβρουαρίου 1980 και πρώτη του ομάδα ήταν ο Ν.A.O.K. (Ναυτικός Αθλητικός Όμιλος Κέρκυρας). Αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2000.

Ήταν έβδομος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Φουκουόκα το 2001. Το 2003 κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στα 4Χ200μ. ελεύθερο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Στα 400μ. ελεύθερο κέρδισε ένα αργυρό μετάλλιο με 3:51.84 στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005, στην Αλμερία. Στους ίδιους αγώνες κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 1.500μ. ελεύθερο, με επίδοση 15 λεπτά 24.84 και την τρίτη θέση στα 800 μέτρα ελεύθερο, αφού στον τελικό κάλυψε την απόσταση σε 8 λεπτά 03.60.

Toν Ιούλιο του 2006, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου στη Βουδαπέστη κατετάγη στην όγδοη θέση του τελικού στα 400μ. ελεύθερο ανδρών με επίδοση 3:51.40, αρκετά πάνω από το πανελλήνιο ρεκόρ (3:48.67) που πέτυχε στον προκριματικό

Ρίο 2016

Σε μια απίστευτη κίνηση μεγαλείου και ευαγωνίζεσθαι, ο Σπύρπς Γιαννιώτης μπλόκαρε την ενταση, που ήθελε να καταθέση η ελληνική πλευρά, αποδεχόμενος πλήρως το δίκαιο της επικράτησης του Ολλανδού Φέρτμαν!

Νωρίτερα η Ελληνική πλευρά ήθελε να καταθέσει ένσταση, ώστε να απονεμηθεί και στον Γιαννιώτη το χρυσό μετάλλιο, που κρίθηκε στο φώτο φίνις και στην πιο "γρήγορη χεριά" του Ολλανδού αντιπάλου του.

Ο ίδιος δεν ήταν σύμφωνος και όπως είχε τονίσει και στις δηλώσεις του στην κάμερα της EPT, Ο Φέρτμαν κατέκτησε δίκαια το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο.Έτσι μπλόκαρε την όλη διαδικασία, αποδεικνύοντας οτι είναι ένας αληθινός Ολυμπιονίκης!

Ο Σπύρος Γιαννιώτης και... το κακό τραπεζάκι

To διάβασα στο facebook πρόσφατα και γέλασα πικρόχολα: «Τα προβλήματα ξεκίνησαν από πότε που χτύπησες και η μάνα σου αντί να σου πει “παιδάκι μου είσαι βλαμμένο?” έκανε ντα ντα το κακό τραπεζάκι». Είναι βγαλμένο απ’ τη ζωή και είναι επίσης σοφό με έναν πολύ απλό και ουσιαστικό τρόπο.

Στην Ελλάδα πάντα μας φταίει κάποιος άλλος. Το κακό τραπεζάκι στην αρχή, ο κακός δάσκαλος στη συνέχεια, το κακό αφεντικό, ο απέναντι οδηγός, η εφορία, η διαιτησία, το κράτος, η Μέρκελ, οι δανειστές, το σύμπαν ολάκερο που ζηλεύει την αρχοντιά μας. Εμείς δεν φταίμε ποτέ.

# data[].attributes.headline
Άλισον Φίλιξ (Ρουντίνα Λαζελλαρι Κωνσταντίνα Κυζακη)

# data[].attributes.subject
Άλισον Φίλιξ (Ρουντίνα Λαζελλαρι Κωνσταντίνα Κυζακη)

# data[].attributes.body
Άλισον Φίλιξ: Η Αμερικανίδα σπρίντερ λάνσαρε παπούτσι - ύμνο στην ισότητα των δύο φύλων

Η Άλισον Φίλιξ, η θρυλική σπρίντερ με τα περισσότερα μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, που τα έβαλε με τη Nike για τα δικαιώματα των γυναικών, σχεδίασε και λάνσαρε το μοναδικό παπούτσι φτιαγμένο αποκλειστικά και μόνο με βάση τη γυναικεία ανατομία.

Αποχώρησε απ’ την ενεργό δράση περίπου έναν χρόνο πριν, ως η αθλήτρια στίβου με τα περισσότερα μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, έχοντας ανεβεί 11 φορές στο βάθρο των νικητών, σε πέντε συνεχόμενες παρουσίες στην κορυφαία αθλητική διοργάνωση του πλανήτη.

Κι όπως μέσα στα κουλουάρ ήταν ανίκητη, έτσι και στη ζωή κατάφερε να κερδίσει πολλές και σημαντικές μάχες, με κορυφαία τη μάχη για τη ζωή της όταν έπαθε προεκλαμψία στη διάρκεια της εγκυμοσύνης της και κινδύνευσε να πεθάνει. Ούτε ο θάνατος, ούτε ο κολοσσός Nike φόβισαν την Άλισον Φίλιξ. Η 37χρονη Αμερικανίδα, η οποία έχει τη δική της εταιρεία αθλητικών υποδημάτων (Saysh) λάνσαρε το πρώτο παπούτσι που είναι αποκλειστικά σχεδιασμένο για γυναίκες. Πρόκειται για το «Felix Runner», ένα παπούτσι φτιαγμένο από μία γυναίκα που ποτέ δεν μπόρεσε να βρει την απόλυτη εφαρμογή στα αθλητικά της, αφού ακόμη και τα γυναικεία παπούτσια φτιάχνονται με κύριο γνώμονα την ανατομία των ανδρικών ποδιών…

Η Άλισον Φίλιξ ανακοίνωσε το νέο της επίτευγμα μέσα από τον λογαριασμό της στο Instagram και μάλιστα το πήγε ένα βήμα παραπέρα, για τις εγκύους. Πολλές φορές τα πόδια στη διάρκεια της εγκυμοσύνης πρήζονται και αρκετές γυναίκες χρειάζεται ακόμη και ν’ αλλάξουν νούμερο παπουτσιού. Η Saysh, λοιπόν, δίνει τη δυνατότητα στις πελάτισσές της να δηλώσουν την εγκυμοσύνη τους και να πάρουν ένα ίδιο ζευγάρι, στο νούμερο που τις βολεύει!

Ο πόλεμος με τη Nike

Η Άλισον Φίλιξ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας της όταν έμεινε έγκυος. Οταν όμως ενημέρωσε για την εγκυμοσύνη της τη Nike, με την οποία είχε συμβόλαιο, ξεκίνησε ένας πόλεμος, που το τέλος του τη βρήκε θριαμβεύτρια. Τον Μάιο του 2019 η Αμερικανίδα σπρίντερ κατηγόρησε τη Nike ότι αρνείται να καταβάλλει τα χρήματα που προβλέπονται απ’ τα συμβόλαια των αθλητριών, στους μήνες μετά τη γέννα. Η Άλισον Φίλιξ ένωσε τη φωνή της με τις Αλίσια Μοντάνο και Κάρα Γκάουτσερ που επίσης είχαν την ίδια διαμάχη με την εταιρεία.

Όπως εξήγησε η Αμερικανίδα τον Δεκέμβριο του 2017, όταν το συμβόλαιό της με την εταιρεία -κολοσσό έληξε, ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για την ανανέωσή του. Η ίδια είχε ήδη στα πλάνα τη δημιουργία οικογένειας μέσα στο 2018 και ζήτησε να πάρει γραπτές εγγυήσεις ότι θα πληρωθεί κανονικά τους μήνες μετά τη γέννα. Η Nike αρνήθηκε, έστω κι αν ήδη της είχε κάνει πρόταση για μείωση αποδοχών 70%. Αυτό ήταν το τέλος της συνεργασίας των δύο πλευρών. Η Άλισον Φίλιξ βρήκε άλλους χορηγούς κι η Nike τελικά (μετά τη γενική κατακραυγή) αναγκάστηκε να αλλάξει την πολιτική της σε αυτό το θέμα.

Μια ανάσα από τον θάνατο

Βρισκόταν στην 32η εβδομάδα της κύησης όταν χρειάστηκε να μπει εσπευσμένα στο χειρουργείο και να γεννήσει με επείγουσα καισαρική τομή λόγω προεκλαμψίας. Πρόκειται για μία εξαιρετικά σοβαρή επιπλοκή της εγκυμοσύνης, που εμφανίζεται κυρίως σε Αφροαμερικανίδες και μπορεί να στοιχίσει τη ζωή τόσο στην έγκυο όσο και στο βρέφος.

Η Άλισον Φίλιξ έδωσε μάχη για τη ζωή της, κατάφερε να φέρει στον κόσμο την κόρη της, αλλά και να επιστρέψει εξίσου δυνατή στα κουλουάρ, έστω κι αν πολλοί ήταν αυτοί που αναρωτήθηκαν αν θα μπορούσε να είναι ξανά η γνωστή Φίλιξ. Έχοντας φτάσει μια ανάσα απ’ τον θάνατο, η Άλισον Φίλιξ έφερε στο προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου έρευνες που θέλουν τις Αφροαμερικανίδες να λαμβάνουν πλημμελή ιατρική παρακολούθηση στην εγκυμοσύνη σε σχέση με τις λευκές. Έρευνες έδειξαν ότι οι γιατροί υποτιμούν τον πόνο, τα συμπτώματα και τις ενοχλήσεις που νιώθουν οι Αφροαμερικανίδες.

Τόκιο 2021: Το ντεμπούτο της Saysh

Έχοντας βγει αλώβητη από τη μάχη της με τον κολοσσό της Nike και προσπαθώντας να κερδίσει το αθλητικό στοίχημα της επιστροφής στο βάθρο των Ολυμπιακών Αγώνων, η Άλισον Φίλιξ εμφανίστηκε στα κουλουάρ του Τόκιο με ένα ζευγάρι spikes, τα οποία κανείς δεν είχε ξαναδεί. Ήταν τα παπούτσια που είχε σχεδιάσει η ίδια, αλλά δεν ήταν απλά ένα custom made παπούτσι. Ήταν ο τρόπος της να αποδείξει ότι όταν μια γυναίκα θέλει, μπορεί να πετύχει τα πάντα. Κι εκτός από το μήνυμα που έστειλε με τα spikes της, έστειλε και το μήνυμα ότι η αθλητική καριέρα δεν τελειώνει για τις γυναίκες με τον ερχομό ενός μωρού. Το χρυσό στα 4Χ400μ. και το χάλκινο στα 400μ. ήταν η απόδειξη

Στο Τόκιο η εταιρεία που δημιούργησε μαζί με τον αδελφό της έκανε ηχηρό ντεμπούτο και πλέον η Άλισον Φίλιξ για ακόμη μία φορά ταράζει τα νερά και γίνεται η φωνή όλων των γυναικών που ασχολούνται με τον αθλητισμό, με το λανσάρισμα των υποδημάτων που είναι φτιαγμένα από μια γυναίκα που αγαπά με πάθος τις γυναίκες.

# data[].attributes.headline
Τζέσε Όουενς (Μπούτος Κωνσταντίνος)

# data[].attributes.subject
Τζέσε Όουενς (Μπούτος Κωνσταντίνος)

# data[].attributes.body
Ο Τζέιμς Κλίβελαντ «Τζέσε» Όουενς γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1913 στην πόλη Όουκβιλ της πολιτείας Αλαμπάμα των ΗΠΑ. Ήταν το νεώτερο από τα δέκα παιδιά ενός φτωχού αγρότη, του Χένρι Όουενς και της Μαίρης Φιτζέραλντ. Το 1922 η οικογένεια Όουενς μετανάστευσε στο Κλίβελαντ του Οχάιο, προς αναζήτηση καλύτερης τύχης.

Ο μικρός Τζέσι έκανε διάφορες μικροδουλειές για να βοηθήσει την οικογένειά, παράλληλα με τη φοίτησή του στο σχολείο. Γρήγορα, ξεχώρισε για τις αθλητικές επιδόσεις του και το 1933 διακρίθηκε ιδιαίτερα στους Εθνικούς Διασχολικούς Αγώνες στο Σικάγο, κερδίζοντας τρεις πρωτιές.

Ως φοιτητής του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο, έγραψε ιστορία, καθώς μέσα σε μία ημέρα (25 Μαΐου 1935), κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών αθλητικών αγώνων, ισοφάρισε το παγκόσμιο ρεκόρ στις 100 γιάρδες με 9.4’’ και κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα αγωνίσματα των 220 γιαρδών με 20.3’’, των 220 γιαρδών με εμπόδια (22.6’’) και του άλματος εις μήκος με 8,13 μέτρα. Ήταν ο πρώτος αθλητής που πέρασε τα 8 μέτρα στο μήκος και το ρεκόρ του αυτό δεν ξεπεράστηκε παρά το 1960 από τον Ραλφ Μπόστον με 8,21 μ.

Τον επόμενο χρόνο συμπεριλήφθηκε στην ολυμπιακή ομάδα των ΗΠΑ κι έγραψε ακόμη μία σημαντική σελίδα στην ιστορία του στίβου, καθώς κατέκτησε 4 χρυσά μετάλλια: στα 100 μ, με ολυμπιακό ρεκόρ (10.3’’), στα 200 μ. με ολυμπιακό ρεκόρ (20.7’’), στο άλμα εις μήκος με παγκόσμιο ρεκόρ 8,06 μ. (το 8,13 μ. του 1935 δεν είχε αναγνωριστεί ακόμη) και στη σκυταλοδρομία 4x100 μέτρα, αγώνισμα στο οποίο η αμερικανική ομάδα έκανε παγκόσμιο ρεκόρ με 39.8’’.

Ο Χίτλερ, που είχε μεταβάλει τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε ναζιστική προπαγάνδα, δεν παραβρέθηκε στην απονομή των μεταλλίων του Όουενς και η αμερικανική επικοινωνιακή μηχανή φρόντισε να μεγαλοποιήσει το γεγονός, κατασκευάζοντας την ιστορία ότι «ο αθλητής μας έκανε τον Φύρερ να φύγει από το στάδιο». Το μήνυμα, όμως, του Όουενς ήταν πολύπλευρο. Δεν ήταν μόνο ο Χίτλερ που έβλεπε τα είδωλά του της Αρίας φυλής να χάνουν από έναν μαύρο αθλητή, αλλά και οι ίδιοι οι Αμερικανοί που έβγαιναν... ασπροπρόσωποι χάρη σ’ έναν αγνοημένο και από τους ίδιους μαύρο αθλητή.

Όταν άλλωστε ο Όουενς επέστρεψε στη Νέα Υόρκη δεν ήταν μόνο ο αθλητής που είχε νικήσει τον Χίτλερ, όπως ήθελαν να διηγούνται οι Αμερικανοί, αλλά και ο θριαμβευτής που είχε αγνοηθεί από τον ίδιο τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Φραγκλίνο Ρούζβελτ, ο οποίος αρνήθηκε να τον συναντήσει. Μπορεί ο Όουενς να έγινε διάσημος στην Αμερική και σε όλον τον πλανήτη επειδή ταπείνωσε τον Χίτλερ μέσα στη χώρα του, αλλά, όπως παρατήρησε και ο ίδιος αργότερα, «στη χώρα μου δεν με κάλεσαν καν για να δώσω τα χέρια με τον πρόεδρό μας». Ίσως η ενέργεια αυτή του Ρούζβελτ να οφειλόταν με μικροπολιτικούς λόγους, καθώς ο Όουενς είχε στρατευτεί στην υποστήριξη του υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών Άλφ Λάντον στις προεδρικές εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1936.

Όταν αποσύρθηκε από τους αγώνες, ο Όουενς ασχολήθηκε με την προπόνηση νέων αθλητών. Εργάστηκε, επίσης, για την αμερικανική κυβέρνηση, κάνοντας διάφορα ταξίδια καλής θέλησης και δημόσιες σχέσεις στην Ινδία και σε χώρες τής Άπω Ανατολής.

Δεινός καπνιστής, προσβλήθηκε από καρκίνο στους πνεύμονες και άφησε την τελευταία του πνοή στις 31 Μαρτίου στο Τούσον της Αριζόνα, σε ηλικία 66 ετών. Ο Τζέσι Όουενς ήταν συζευγμένος από το 1935 με τη Μίνι Σόλομον (1915-2001), με την οποία απέκτησε δύο κόρες.

# data[].attributes.headline
Μαρία Πολύζου (Λέσι Σαβίνα,Λώλη Νεφέλη)

# data[].attributes.subject
Μαρία Πολύζου (Λέσι Σαβίνα,Λώλη Νεφέλη)

# data[].attributes.body
Η Μαρία Πολύζου είναι κορυφαία Ελληνίδα μαραθωνοδρόμος. Είναι η κάτοχος του Πανελληνίου Ρεκόρ Μαραθωνίου Δρόμου εδώ και 25 χρόνια και η πρώτη Ελληνίδα που αγωνίστηκε στο αγώνισμα του Μαραθωνίου σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1996 στην Ατλάντα.

Στην αθλητική της διαδρομή υπήρξε πρωταθλήτρια επί 20 συναπτά έτη, με 14 Πανελλήνια Ρεκόρ. Τίμησε το Εθνόσημο πολλές φορές ως μέλος της Εθνικής Ομάδας Στίβου ενώ το 1990 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους βαλκανικούς αγώνες στην Τουρκία σηκώνοντας ψηλά την ελληνική σημαία στην Κωνσταντινούπολη  και ακούστηκε ο Εθνικός μας Ύμνος.  Το 2010 τίμησε την επέτειο των 2500 χρόνων από τη Μάχη του Μαραθώνα ως η πρώτη γυναίκα που αναβίωσε το Φειδιππίδειο Άθλο, διανύοντας 524 χλμ (Αθήνα-Σπάρτη-Τύμβος Μαραθώνα) με κίνδυνο την ζωής της.

Όπως κατάφερε να φτάσει στην κορυφή ως πρωταθλήτρια, έτσι ξεπέρασε όλα τα εμπόδια, άνοιξε νέους δρόμους και βγήκε νικήτρια στις μικρές και τις μεγάλες μάχες στο στίβο της ζωής. Το μήνυμά της «Μην τα παρατάς» το οποίο αποτελεί και τον τίτλο του βιβλίου της αυτοβιογραφίας της που έγραψε το 2022, συνιστά στάση ζωής για την ίδια και έμπνευση για τους ανθρώπους.  Δεν τα παράτησε ποτέ ενώ ταυτόχρονα είναι στην πρώτη γραμμή της κοινωνικής προσφοράς με κάθε τρόπο.

Ως εμβληματική προσωπικότητα του αθλητισμού στη χώρα μας και ως επικεφαλής της δρομικής ομάδας που προπονεί, αναπτύσσει έντονο κοινωνικό έργο για τη στήριξη αστέγων, φτωχών, μεταναστών, προσφύγων, ανθρώπων που δίνουν τη μάχη με τον καρκίνο και είναι πάντα παρούσα δίπλα στον άνθρωπο.

Η δράση της για την αύξηση του αριθμού των εθελοντών δοτών μυελού των οστών στη χώρα μας είναι πολυετής και δυναμική. Όπως και εκείνη για την πρόληψη και τη στήριξη των γυναικών που αγωνίζονται να βγουν νικήτριες, όπως η ίδια, στην αναμέτρηση με τον καρκίνο του μαστού που κλήθηκε να δώσει το 2019 , να παλέψει και να αγωνιστεί και να στείλει το μήνυμα στις γυναίκες που νοσούν ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, φθάνει να μην τα παρατήσουν ποτέ!

Τόλμησε να μιλήσει ανοιχτά για την παιδική κακοποίηση και τον αγώνα που πρέπει να δώσουμε όλοι μας.

Με τους αγώνες δρόμου και τα χιλιόμετρα που διανύει τα μετατρέπει σε προσφορά στον συνάνθρωπο. Έχει δώσει δεκάδες ομιλίες σε νέους ανθρώπους , έχει επισκεφτεί σχολεία σε όλη την επικράτεια μιλώντας στα παιδιά για τις Ολυμπιακές αξίες , να βάζουν στόχους, να αγωνίζονται και να μην τα παρατάνε.

# data[].attributes.headline
Θεαγένης ο Θάσιος (Μαρία Μουτσελάκη)

# data[].attributes.subject
Θεαγένης ο Θάσιος (Μαρία Μουτσελάκη)

# data[].attributes.body
Θεαγένης της Θάσου: Ένας Θρυλικός Αθλητής του 5ου Αιώνα π.Χ.

Ο Θεαγένης της Θάσου, ένας από τους πιο διάσημους αθλητές της αρχαίας Ελλάδας, έζησε και διακρίθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. Η φήμη του ξεπέρασε τα όρια της πατρίδας του, της Θάσου, και του χάρισε μια θέση ανάμεσα στους αθάνατους ήρωες της αρχαιότητας.

Πρώτα Βήματα και Καταγωγή

Ο Θεαγένης γεννήθηκε στη Θάσο, ένα νησί του βόρειου Αιγαίου γνωστό για τον πλούτο του και την πολιτιστική του άνθηση. Από μικρή ηλικία έδειξε ταλέντο και δύναμη, χαρακτηριστικά που θα τον καθοδηγούσαν στην αθλητική του καριέρα. Ο θρύλος λέει ότι ήδη από παιδί επέδειξε την απίστευτη του δύναμη, όταν λέγεται ότι σήκωσε ένα μπρούτζινο άγαλμα του Ηρακλή και το μετέφερε σπίτι του.

Αθλητική Καριέρα και Επιτεύγματα

Η αθλητική καριέρα του Θεαγένη ξεκίνησε όταν ήταν έφηβος και γρήγορα εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο επιτυχημένους αθλητές της αρχαιότητας. Ήταν εξαιρετικά πολύπλευρος και αγωνιζόταν σε διάφορα αθλήματα, με κυριότερα την πυγμαχία και το παγκράτιο, ένα άθλημα που συνδύαζε πάλη και πυγμαχία.

Ολυμπιακοί Αγώνες:

Ο Θεαγένης συμμετείχε και διακρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κερδίζοντας το στεφάνι της νίκης. Οι Ολυμπιακές του νίκες ήταν ιδιαίτερα σημαντικές καθώς τον κατέστησαν γνωστό σε όλο τον ελληνικό κόσμο. Κατέκτησε τη νίκη στην πυγμαχία στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 480 π.Χ. και στο παγκράτιο το 476 π.Χ.

Άλλες Αγώνες:

Πέρα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Θεαγένης διακρίθηκε και στα Πύθια, τα Ίσθμια και τα Νέμεα, κατακτώντας εκατοντάδες νίκες και σε αυτούς τους σημαντικούς πανελλήνιους αγώνες. Λέγεται ότι συνολικά έκανε πάνω από 1.400 νίκες σε διάφορους αγώνες καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του.

Μύθοι και Λατρεία

Ο Θεαγένης έγινε αντικείμενο λατρείας μετά τον θάνατό του. Στη Θάσο, του αφιερώθηκε ένα άγαλμα που θεωρούνταν ιερό και θεωρούνταν ότι είχε θεραπευτικές ιδιότητες. Οι κάτοικοι του νησιού τον λάτρευαν σαν ήρωα και προστάτη τους.

Ένας από τους πιο γνωστούς μύθους που συνδέονται με τον Θεαγένη αφορά τη θεϊκή του καταγωγή. Πολλοί πίστευαν ότι ήταν γιος του Ηρακλή, γεγονός που εξηγούσε την υπεράνθρωπη δύναμή του. Μετά τον θάνατό του, το άγαλμά του φέρεται να ανέπνεε ζωή και να τιμωρούσε έναν εχθρό που το χτυπούσε, δείχνοντας τη θεϊκή προστασία και τη δύναμη του Θεαγένη.

Κληρονομιά

Ο Θεαγένης της Θάσου παραμένει ένας από τους πιο εμβληματικούς αθλητές της αρχαιότητας. Η αθλητική του δόξα, η θεϊκή του καταγωγή και οι θρύλοι που τον περιβάλλουν συνθέτουν μια εικόνα ενός πραγματικού ήρωα. Η κληρονομιά του ζει μέσα από τις ιστορίες και τις παραδόσεις που έχουν περάσει από γενιά σε γενιά, θυμίζοντας την ανεκτίμητη συνεισφορά του στον αρχαίο ελληνικό αθλητισμό και πολιτισμό.

Η ζωή και τα κατορθώματα του Θεαγένη αποτελούν ένα φωτεινό παράδειγμα του τι μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος μέσω της δύναμης, της επιμονής και της αφοσίωσης, κάνοντας τον έναν διαχρονικό σύμβολο θάρρους και υπεροχής.

Η σχέση του Ηρακλή και του Θεαγένη της Θάσου είναι έντονα διαποτισμένη από μύθους και θρύλους, και συνδέει τις δύο αυτές φιγούρες μέσα από παραδόσεις που αναδεικνύουν τη θεϊκή διάσταση και την υπεράνθρωπη δύναμη του Θεαγένη.

Θεϊκή Καταγωγή και Μυθολογία

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Θεαγένης θεωρούνταν γιος του Ηρακλή, του ημίθεου και μεγαλύτερου ήρωα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Αυτή η σχέση εξηγεί πολλές από τις υπεράνθρωπες ικανότητες του Θεαγένη και την εξαιρετική του δύναμη. Η καταγωγή του από τον Ηρακλή τον ενέπλεκε σε ένα πλέγμα θείων και ηρωικών επιτευγμάτων, κάνοντάς τον έναν ημίθεο στα μάτια των συγχρόνων του.

Ο Θρύλος του Αγάλματος

Ένας από τους πιο γνωστούς θρύλους που συνδέονται με τη σχέση του Θεαγένη και του Ηρακλή αφορά την παιδική ηλικία του Θεαγένη. Λέγεται ότι όταν ήταν ακόμα παιδί, ο Θεαγένης είδε ένα άγαλμα του Ηρακλή στην αγορά της Θάσου και, χωρίς να το γνωρίζει κανείς, το σήκωσε και το μετέφερε σπίτι του. Όταν οι κάτοικοι του νησιού ανακάλυψαν το γεγονός, αρχικά τον τιμώρησαν, αλλά όταν κατάλαβαν τη θεϊκή του δύναμη, τον απελευθέρωσαν και άρχισαν να τον τιμούν σαν γιο του Ηρακλή.

Λατρεία και Ήρωας

Μετά τον θάνατό του, ο Θεαγένης έγινε αντικείμενο λατρείας. Ένα άγαλμα του στήθηκε στη Θάσο, και οι κάτοικοι του νησιού πίστευαν ότι είχε θεραπευτικές δυνάμεις. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι το άγαλμα είχε τη δύναμη να θεραπεύει αρρώστους, και πολλοί προσκυνητές έρχονταν να το αγγίξουν με την ελπίδα να γιατρευτούν.

Μια άλλη αφήγηση λέει πως όταν ένας εχθρός του Θεαγένη, μετά τον θάνατό του, πήγε και χτύπησε το άγαλμα, το άγαλμα έπεσε και τον σκότωσε. Οι κάτοικοι, φοβούμενοι την οργή των θεών, έριξαν το άγαλμα στη θάλασσα. Ωστόσο, αργότερα, όταν οι καλλιέργειες τους δεν καρποφορούσαν και αντιμετώπισαν άλλες καταστροφές, αποφάσισαν να ανασύρουν το άγαλμα και να το επαναφέρουν στη θέση του, πιστεύοντας ότι η θεϊκή φύση του Θεαγένη ήταν υπεύθυνη για τα δεινά τους.

Συμπεράσματα

Η σύνδεση του Θεαγένη της Θάσου με τον Ηρακλή ενισχύει την εικόνα του ως έναν αθλητή με υπεράνθρωπες ικανότητες και θεϊκή καταγωγή. Οι θρύλοι γύρω από την καταγωγή του και τις θεϊκές του ιδιότητες αντικατοπτρίζουν τη βαθιά ριζωμένη πίστη των αρχαίων Ελλήνων στη θεϊκή παρέμβαση και τη δυνατότητα των ηρώων να υπερβαίνουν τα ανθρώπινα όρια.

Αυτή η σύνδεση με τον Ηρακλή έκανε τον Θεαγένη όχι μόνο ένα αθλητικό είδωλο αλλά και μια φιγούρα με βαθιά θρησκευτική και πολιτιστική σημασία, που συνέβαλε στην αθανασία της φήμης του μέσα στους αιώνες.

# data[].attributes.headline
Αντώνης Τσαπατάκης (Μουζαλιώτης Δημοσθένης - Παπαδάκης Παναγιώτης)

# data[].attributes.subject
Αντώνης Τσαπατάκης (Μουζαλιώτης Δημοσθένης - Παπαδάκης Παναγιώτης)

# data[].attributes.body
Ο Αντώνιος Τσαπατάκης γεννήθηκε στα Χανιά στις 13 Ιανουαρίου 1988 και είναι Έλληνας παραολυμπιονίκης στην κολύμβηση. Κατά κύρια βάση αγωνίζεται στα 100μ. πρόσθιο, κατηγορίας SB4. Στην ηλικία των πέντε ετών άρχισε να κολυμπά στη δημόσια πισίνα των Χανίων.Remaining Time-0:00Fullscreen

Mute

Σε ηλικία 12 ετών, έγινε αθλητής της υδατοσφαίρισης του Ναυτικού Ομίλου Χανίων, κερδίζοντας αρκετά βραβεία στην κολύμβηση αλλά και στην υδατοσφαίριση. Το 2005, εισήχθη επιτυχώς στη σχολή Αστυφυλάκων της Ελληνικής Αστυνομίας.

Το ατύχημα που του άλλαξε τη ζωή

Ένα χρόνο αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2006, λίγο έξω από την πισίνα όπου είχε περάσει τη μισή ζωή του, έχασε τον έλεγχο της μοτοσικλέτας του λόγω υπερβολικής ταχύτητας, με αποτέλεσμα την παράλυση των κάτω άκρων. Λιγότερο από 9 μήνες μετά το ατύχημα, ο Τσαπατάκης ξαναγύρισε στην πισίνα και το 2009 άρχισε να κολυμπάει για τον αθλητικό σύλλογο ατόμων με αναπηρία «Μεγαλόνησος». Ο Τσαπατάκης δήλωσε ότι αυτό που τον οδήγησε πίσω στο κολύμπι ήταν η ανάγκη του για ανεξαρτησία.

Οι διακρίσεις και τα μετάλλια

Ο Τσαπατάκης έχει διακριθεί τόσο σε εθνικό (κατέχει δύο εθνικά ρεκόρ) όσο και σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Έχει στην κατοχή του περισσότερα από 20 χρυσά, ασημένια και χάλκινα μετάλλια. Το 2012 συμμετείχε πρώτη φορά στους Παραολυμπιακούς στο Λονδίνο ενώ το 2016, στο Ρίο κέρδισε την 4η θέση τα 100μ. πρόσθιο SB4.

# data[].attributes.attachment_link.title
Εγώ είμαι μαχητής, έχω μάθει να μάχομαι | Antonis Tsapatakis | TEDxTechnicalUniversityofCrete

# data[].attributes.headline
Μάικλ Φελπς (Αλέξανδρος Γκριτζελάκης - Κόγιογλου)

# data[].attributes.subject
Μάικλ Φελπς (Αλέξανδρος Γκριτζελάκης - Κόγιογλου)

# data[].attributes.body
Η Ιστορία του Μάικλ Φελπς: Ο Θρύλος της Κολύμβησης

Ο Μάικλ Φελπς είναι αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος κολυμβητής όλων των εποχών, με μια καριέρα που έχει κατακτήσει τα παγκόσμια αθλητικά χρονικά. Η πορεία του, γεμάτη επιτεύγματα και προκλήσεις, αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς νέους αθλητές και όχι μόνο.

Γεννημένος στις 30 Ιουνίου 1985 στη Βαλτιμόρη των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Μάικλ Φελπς είχε μια παιδική ηλικία γεμάτη προκλήσεις. Σε ηλικία εννέα ετών, οι γονείς του χώρισαν, γεγονός που επηρέασε έντονα την ψυχική του υγεία και την καθημερινότητά του.

Παράλληλα, διαγνώστηκε με ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας), μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή που επηρεάζει την ικανότητα συγκέντρωσης και τον έλεγχο της παρόρμησης. Οι γιατροί ανέφεραν ότι θα είχε δυσκολίες στην ακαδημαϊκή του πορεία και την κοινωνική του ανάπτυξη λόγω αυτής της διαταραχής. Συχνά, τα παιδιά με ΔΕΠΥ αντιμετωπίζουν προβλήματα συγκέντρωσης, αδυναμία ολοκλήρωσης εργασιών και υπερκινητικότητα.

Οι γιατροί συνέστησαν στους γονείς του να βρουν τρόπους για να διοχετεύσει την ενέργειά του και να βελτιώσει την ικανότητά του να συγκεντρώνεται. Ο αθλητισμός θεωρήθηκε ένας ιδανικός τρόπος για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος.

Η Αναγνώριση του Ταλέντου

Η μητέρα του, Ντέμπι Φελπς, αποφάσισε να τον γράψει σε μαθήματα κολύμβησης. Αρχικά, ο Μάικλ φοβόταν να βάλει το κεφάλι του στο νερό, αλλά με τον καιρό ξεπέρασε αυτόν τον φόβο και άρχισε να αγαπά το άθλημα.
«Ο Μάικλ ταλαιπωρείται πολύ από τη διαταραχή του, η οποία είναι πολύ έντονη και ποτέ δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Παρόλα αυτά, όταν είχε αγώνες κολύμβησης σε ηλικία 9 και 10 ετών, κατάφερνε να παραμείνει συγκεντρωμένος για 4 ώρες, ακόμα κι αν κολυμπούσε μόνο 3 με 4 λεπτά, κι αυτό γιατί η κολύμβηση είναι το πάθος του», είχε δηλώσει η μητέρα του.

Η Αναγνώριση του Ταλέντου

Σε ηλικία 11 ετών, ο Μάικλ γνώρισε τον προπονητή Μπομπ Μπόουμαν, ο οποίος διέκρινε αμέσως το εξαιρετικό του ταλέντο. Υπό την καθοδήγηση του Μπόουμαν, ο Φελπς ξεκίνησε μια αυστηρή και απαιτητική προπονητική ρουτίνα, η οποία περιλάμβανε πολλές ώρες εξάσκησης καθημερινά, με στόχο τη συνεχή βελτίωση και εξέλιξή του.

Οι Πρώτες Επιτυχίες

Το 2000, σε ηλικία μόλις 15 ετών, ο Φελπς συμμετείχε για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ. Αν και δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο μετάλλιο, η παρουσία του και μόνο σε μια τόσο νεαρή ηλικία ήταν εντυπωσιακή. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, κατέκτησε έξι χρυσά και δύο χάλκινα μετάλλια, καθιερώνοντάς τον ως έναν από τους κορυφαίους κολυμβητές παγκοσμίως.

Το Απόλυτο Ρεκόρ

Η πραγματική του καταξίωση ήρθε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008, όπου κατέκτησε οκτώ χρυσά μετάλλια, σπάζοντας το ρεκόρ του Μαρκ Σπιτς για τα περισσότερα χρυσά μετάλλια σε μία Ολυμπιάδα. Με αυτό το επίτευγμα, ο Φελπς εδραιώθηκε ως ο κορυφαίος κολυμβητής όλων των εποχών.

Συνεχής Κυριαρχία

Ο Φελπς συνέχισε να κυριαρχεί και στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στο Λονδίνο το 2012 κέρδισε τέσσερα χρυσά και δύο ασημένια μετάλλια, ενώ στο Ρίο το 2016 πρόσθεσε στη συλλογή του πέντε χρυσά και ένα ασημένιο μετάλλιο. Συνολικά, ο Μάικλ Φελπς κατέχει 23 χρυσά, τρία ασημένια και δύο χάλκινα Ολυμπιακά μετάλλια, αριθμός που τον κατατάσσει ως τον πιο πολυμεταλλιούχο Ολυμπιονίκη στην ιστορία.

Ο Άνθρωπος Πίσω από τον Αθλητή

Πέρα από τα αθλητικά του επιτεύγματα, ο Μάικλ Φελπς έχει μιλήσει ανοιχτά για τις προκλήσεις που αντιμετώπισε με την ψυχική του υγεία, αναφέροντας την κατάθλιψη και το άγχος που τον ταλαιπωρούσαν. Μέσα από την εμπειρία του, έχει βοηθήσει να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για τη σημασία της ψυχικής υγείας και την ανάγκη για υποστήριξη και βοήθεια.

Σήμερα, ο Μάικλ Φελπς είναι πατέρας και συνεχίζει να εμπνέει νέους αθλητές και ανθρώπους να ακολουθήσουν τα όνειρά τους, ενώ παράλληλα προωθεί την αξία της ψυχικής ευεξίας.

Συμπέρασμα

Η ιστορία του Μάικλ Φελπς μας υπενθυμίζει ότι με αφοσίωση, σκληρή δουλειά και πίστη στις δυνατότητές μας, μπορούμε να επιτύχουμε εξαιρετικά πράγματα. Αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για την αθλητική του καριέρα, αλλά και για την προσωπική του δύναμη να ξεπεράσει τις προκλήσεις της ζωής.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μάικλ Φελπς: Σώμα φτιαγμένο για χρυσό

# data[].attributes.headline
Γιουσέιν Μπολτ (Κιοτζένης Γιώργος - Κογκαλίδης Στάθης)

# data[].attributes.subject
Γιουσέιν Μπολτ (Κιοτζένης Γιώργος - Κογκαλίδης Στάθης)

# data[].attributes.body
Ο Γιουσέιν Μπόλτ (Usain Bolt, γεννήθηκε 21 Αυγούστου 1986)είναι Τζαμαϊκανός πρώην αθλητής στίβου στους δρόμους ταχύτητας. Είναι κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στο αγώνισμα των 100 μέτρων, των 200 μέτρων και στη σκυταλοδρομία των 4 × 100 μέτρων. Με βάση τα επιτεύγματά του θεωρείται ως ο κορυφαίος σπρίντερ όλων των εποχών[1][2] και από τους μεγαλύτερους όλων των αθλημάτων της σύγχρονης εποχής.[3][4][5][6] Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή τον περιγράφει ως «έχοντα πρωταρχική θέση στην επιλογή του κορυφαίου αθλητή όλων των εποχών».[1]

Ασυνήθιστα ψηλός για τα αγωνίσματα που τον έκαναν παγκόσμιο αθλητικό είδωλο (1,95 μέτρα), αψήφησε τη συμβατική σοφία ότι οι πολύ ψηλοί δρομείς ταχύτητας είναι σε μειονεκτική θέση, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008, έγινε ο πρώτος άνθρωπος που έτρεξε τα εκατό μέτρα σε χρόνο κάτω των 9,70 δευτερολέπτων, ενώ στην ίδια διοργάνωση έγινε ο πρώτος (και ο μόνος μέχρι σήμερα) αθλητής που κατέχει ταυτόχρονα τα παγκόσμια ρεκόρ στα 100, στα 200 μέτρα και στη σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρων. Το 2009 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Βερολίνου, κατάφερε και πάλι να βελτιώσει το παγκόσμιο ρεκόρ, τόσο στα 100 μέτρα με επίδοση 9,58 δευτερόλεπτα, όσο και στα 200 μέτρα με επίδοση 19,19 δευτερόλεπτα. Το ίδιο έτος, ψηφίστηκε ως ο καλύτερος αθλητής της χρονιάς από την Διεθνή Ένωση Αθλητικών Συντακτών, διάκριση που κέρδισε άλλες τέσσερις φορές στην καριέρα του. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012, κατέκτησε άλλα τρία χρυσά μετάλλια (σε 100 μ., 200 μ. και στην 4 × 100 μ. σκυταλοδρομία), επίτευγμα που επανέλαβε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016, φτάνοντας τα εννέα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια στο σύνολο. Έγινε έτσι και παραμένει ο μόνος αθλητής στα ατομικά δρομικά αγωνίσματα του κλασικού αθλητισμού με τρεις ολυμπιακούς τίτλους. [7] Έντεκα φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής, κέρδισε διαδοχικά τις διοργανώσεις στα 100 μέτρα, 200 μέτρα και 4 × 100 μέτρα χρυσά μετάλλια από το 2009 έως το 2015, με εξαίρεση τα 100 μέτρα λόγω άκυρης εκκίνησης το 2011. Είναι ο πιο επιτυχημένος αθλητής του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος: είναι ο πρώτος που κέρδισε τέσσερις τίτλους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 200 μέτρα και ο πιο επιτυχημένος από κοινού στα 100 μέτρα με τρεις τίτλους. Η Διεθνής Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) τον επέλεξε έξι φορές για αθλητή της χρονιάς, το 2008, 2009, 2011, 2012, 2013 και 2016, περισσότερες από οποιονδήποτε άλλο αθλητή και μας έδειξε πως αν δουλεύουμε σκληρά και πιστεύουμε στον εαυτό μας μπορούμε να πετύχουμε τα πάντα. Προπονητής του ήταν ο Γκλεν Μιλς.

# data[].attributes.headline
Shavarsh Karapetyan 
Ο πρωταθλητής που βούτηξε για ζωές, όχι για μετάλλια

# data[].attributes.subject
Shavarsh Karapetyan 
Ο πρωταθλητής που βούτηξε για ζωές, όχι για μετάλλια

# data[].attributes.body
Shavarsh Karapetyan

Ο πρωταθλητής που βούτηξε για ζωές, όχι για μετάλλια

Ο Shavarsh Karapetyan γεννήθηκε στην Αρμενία το 1953. Από μικρός ξεχώρισε για τη δύναμη, την πειθαρχία και την αφοσίωσή του. Ήταν αθλητής της υποβρύχιας ταχύτητας με αναπνευστήρα – ένα άθλημα που απαιτεί σιδερένια πνευμόνια και ατσάλινο χαρακτήρα.

Έγινε 17 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής και έσπασε 11 παγκόσμια ρεκόρ. Όμως, αυτά δεν ήταν τίποτα μπροστά στο μεγαλύτερο επίτευγμά του: δεν το πέτυχε σε πισίνα, αλλά στο παγωμένο νερό μιας λίμνης και στις φλόγες ενός εργοστασίου.

Πρώτη πράξη αυτοθυσίας – Η λίμνη του θανάτου (1976)

Μια μέρα του Σεπτεμβρίου το 1976, ο Shavarsh έκανε προπόνηση τρέχοντας κοντά στη λίμνη Γερεβάν, όταν είδε ένα αστικό λεωφορείο να πέφτει στο νερό με 92 ανθρώπους μέσα.
Το όχημα βυθίστηκε αμέσως. Οι επιβάτες ήταν παγιδευμένοι στο σκοτάδι και τον τρόμο.

Ο Shavarsh βούτηξε χωρίς δεύτερη σκέψη. Κολύμπησε στα παγωμένα και θολά νερά, έσπασε το πίσω παράθυρο του λεωφορείου και άρχισε να βγάζει ανθρώπους έναν-έναν.

Βούτηξε πάνω από 20 φορές.
Κάθε φορά κράταγε την ανάσα του και πάλευε με τα συντρίμμια, τα γυαλιά και τη λάσπη.
Έσωσε τουλάχιστον 20 ζωές.

Στο τέλος κατέρρευσε, με σοβαρές πληγές, πνευμονία, και δηλητηρίαση. Δεν ξανάγινε ποτέ αθλητής.

Δεύτερη πράξη αυτοθυσίας – Η φωτιά του εργοστασίου (1985)

Μια δεκαετία μετά, το 1985, ο Shavarsh περνούσε έξω από ένα εργοστάσιο ηλεκτρονικών όταν ξέσπασε πυρκαγιά. Οι εργαζόμενοι ήταν εγκλωβισμένοι, ενώ η φωτιά εξαπλωνόταν ραγδαία.

Χωρίς να το σκεφτεί, μπήκε στο φλεγόμενο κτίριο.

Έσωσε πολλούς εργαζόμενους.
Έπαθε σοβαρή δηλητηρίαση από αναθυμιάσεις και μεταφέρθηκε ξανά στο νοσοκομείο, σε κρίσιμη κατάσταση.

Και πάλι, δεν το μετάνιωσε. Όταν τον ρώτησαν γιατί το έκανε, απάντησε:

«Δεν το σκέφτηκα. Είδα ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Και έτρεξα.»

Τι μας διδάσκει ο Shavarsh

Ο αθλητισμός χτίζει όχι μόνο σώμα, αλλά και ψυχή.

Ο αληθινός ήρωας δεν φαίνεται στα μετάλλια, αλλά στις στιγμές που διαλέγει να βάλει τους άλλους πάνω από τον εαυτό του.

Η καλοσύνη, η αυτοθυσία και η ευθύνη προς τον συνάνθρωπο είναι οι πιο σπουδαίοι “τίτλοι” που μπορεί να κερδίσει ένας άνθρωπος.

Πού βρίσκεται σήμερα

Ο Shavarsh Karapetyan σήμερα ζει στη Μόσχα, όπου διατηρούσε ένα μικρό μαγαζί με παπούτσια που ονομάζεται “Second Breath” (Δεύτερη Ανάσα) — ένας συγκινητικός συμβολισμός για τα άτομα που έσωσε.

Έχει τιμηθεί με παράσημα ανδρείας και αναγνωρίσεις από πολλές χώρες, όμως παρέμεινε σεμνός και μακριά από τα φώτα.

Σήμερα, είναι ένας ζωντανός θρύλος, όχι γιατί έγινε διάσημος, αλλά γιατί έγινε παράδειγμα.

Εργασία από:

Ζαφειρώ Αλεξοπούλου, Ιωάννα Γιακωβίδου, Δάφνη Ζαχαρίου

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Volumes have been said about Shavarsh Karapetyan's selfless act of heroism: he has been featured in a myriad of articles, several films and a book. His rescue of 20 people from drowning, which cost the world champion in finswimming his health and further achievements in a brilliant athletic career, was so impressive that an asteroid was named after him. But Shavarsh himself doesn't like to remember that day.

In and out through broken glass

The exact cause of the accident involving one of Yerevan's trolleybuses on the chilly morning of September 16, 1976 remains unknown. Some said one of the passengers attacked the driver after a heated verbal exchange, causing him to lose control of the vehicle. Others claimed the driver had a heart attack. As it entered a bridge in central Yerevan, the trolleybus veered off course and rolled downhill into a water reservoir, known as Yerevan Lake. The noise of the crash drew the attention of athletes practicing nearby, 23-year-old finswimming champion Shavarash Karapetyan among them.

Without giving it much thought, Shavarsh jumped into the water, ordering his brother Kamo, another swimming champion, to help him from the shore.

"It was scary at first. It was so loud, as if a bomb went off. I almost drowned several times. I could imagine the agony of those 92 people and I knew how they would die," Shavarsh told Pravmir.ru.

At a depth of 33 feet, the passengers were trapped in an iron sarcophagus. Shavarsh first had to break a window to give people the chance to escape. He hit the glass as hard as he could, knocking it out. There was a high chance that drowning people would instinctively cling to their rescuer and drag him down, but being a professional finswimmer Shavarsh knew that it would be best to let them submerge him: at some point, the drowning person would reflexively let go and try to swim up. That's when he would catch and pull the victim out of the water. "In difficult moments like this, your love for fellow humans grows even stronger," Shavarsh said in the documentary "Swimmer."

He dove into the cold murky waters of Yerevan Lake some 40 times, going in and out through broken glass, forced to feel around for people in the dark. Each plunge took about 25 seconds. On his last dive, on the verge of fainting, he emerged clutching a seat cushion instead of a victim. "I had nightmares about that cushion for a long time. I could have saved someone else's life," Savarsh told Russia's Channel One.

Savarsh pulled 37 people out of the lake, and nine others escaped on their own through the broken window. The rescue operation was set up in a matter of minutes. Doctors who arrived from a nearby hospital treated the victims right on the shore. Unfortunately, only 20 of those Shavarsh rescued could be saved.

Karapetyan was hospitalized along with victims of the accident. Septic fever, double-sided pneumonia and nervous prostration had doctors fighting for his life for over a month. When he was finally discharged, Shavarsh went right back to practice, but swimming underwater echoed painfully in his lungs. Yet the athlete refused to retire without one more medal.

During the next championship he swam in a haze as his brother Kamo ran along the pool, ready to jump in should Shavarsh suddenly lose consciousness. But Shavarsh came in first and set another world record, without realizing it at the time.

In the end, the swimmer had to quit the sport - he could no longer bear to be underwater. It made him nauseous.

The man who was once called a "goldfish" and an "amphibian" tried coaching, but after just two months he went on to work at an electronics manufacturing plant.

The story of the heroic rescue, passed from one person to another, became an urban legend in Yerevan even though the Soviet press kept such accounts of accidents under wraps. Karapetyan's audacious, self-sacrificing rescue was publicized only six years later, when the Komsomolskaya Pravda daily published an article by journalist Gennady Bocharov with no mention of the death toll. After the publication, tens of thousands of letters from all over the Soviet Union came pouring in for Shavarsh, many of them simply addressed to "The Armenian Republic, Yerevan, Shavarsh Karapetyan."

Shavarsh Karapetyan competes in an underwater swimming championship

Unlikely as it sounds, the trolleybus rescue was not the first time Shavarsh Karapetyan saved lives. In 1974 the young athlete prevented an accident involving a bus that carried 30 people. The driver had parked the bus to check on some mechanical issue, but left the engine running. Suddenly, the bus began rolling down an incline toward a mountain gorge. Karapetyan, who was on the bus, broke down the partition that separated the driver's compartment, grabbed the wheel and steered the vehicle away from the abyss.

Neither was the trolleybus rescue Shavarsh's last. In 1985 he happened to be near Yerevan's Sports and Concert Arena when a fire broke out in the building. Shavarsh was one of the first people rushing to help the firefighters, getting burned and injured in the process. "Anyone can find himself in a place where somebody needs help, and more than once, too," he said. "The main thing is to remember what makes you human."

Today Shavarsh Karapetyan coaches his son Tigran in hopes that the latter will continue his legacy of athletic achievement. He also heads the Shavarsh Karapetyan Foundation, which organizes competitions for the new generation of swimmers. "Our whole lives, we all owe everything to each other," is something Savarsh tells young people at every meeting.

The outstanding swimmer's athletic career was cut short when he was in top form.

Karapetyan was forced to retire from major athletics at the age of 24, having set 11 world records and holding 17 world championship titles, 13 European championship titles and seven Soviet championship titles in underwater swimming.

It's hard to imagine what else he could have accomplished had he been able to continue. But Shavarsh calls himself a "happy man," and believes the lives that he saved are the biggest achievement of his life.

"Indifference is a very mercurial phenomenon. It depends on the well-being of society," he says. According to him, there are plenty of examples of humanism to be found today, as long as one looks closely enough: "Kindness is nurtured by love. We have to teach our children to love each other from the very beginning."

On behalf of the survivors of the Armenian Genocide and in gratitude to their saviors, the Aurora Prize for Awakening Humanity will be granted annually to an individual whose actions have had an exceptional impact on preserving human life and advancing humanitarian causes. The Aurora Prize Laureate will be honored with a $100,000 grant. In addition, that individual will have the unique opportunity to continue the cycle of giving by selecting an organization that inspired their work to receive a $1,000,000 award. The inaugural Aurora Prize ceremony will take place in Yerevan, Armenia, on April 24, 2016.

# data[].attributes.attachment_link.description
Volumes have been said about Shavarsh Karapetyan's selfless act of heroism: he has been featured in a myriad of articles, several films and...

# data[].attributes.headline
ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΖΟΥ (ΜΟΛΟΧΙΔΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗ, ΜΟΛΟΧΙΔΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ΜΟΣΧΟΡΕΪΖΗ ΘΩΜΑΗ)

# data[].attributes.subject
ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΖΟΥ (ΜΟΛΟΧΙΔΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗ, ΜΟΛΟΧΙΔΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ΜΟΣΧΟΡΕΪΖΗ ΘΩΜΑΗ)

# data[].attributes.body
ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΖΟΥ

Η Μαρία Πολύζου είναι μία από τις σπουδαιότερες μορφές του ελληνικού αθλητισμού και η ιστορία της αποτελεί φωτεινό παράδειγμα δύναμης, αντοχής και πίστης στον άνθρωπο. Από νεαρή ηλικία ξεχώρισε στον στίβο, και ειδικότερα στον μαραθώνιο δρόμο, όπου κατέρριψε πανελλήνια ρεκόρ και έγραψε ιστορία ως η πρώτη Ελληνίδα που συμμετείχε στον μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων, το 1996 στην Ατλάντα. Η κορυφαία της στιγμή ήρθε το 2010, όταν ολοκλήρωσε τον Φειδιππίδειο Άθλο, διανύοντας 524 χιλιόμετρα από την Αθήνα στη Σπάρτη και πίσω σε έξι ημέρες, τιμώντας τη διαδρομή του αρχαίου ημεροδρόμου και ενώνοντας το παρελθόν με το παρόν.

Ωστόσο, η ζωή της Πολύζου δεν περιορίστηκε σε αθλητικά επιτεύγματα. Το 2014 ήρθε αντιμέτωπη με μια σοβαρή πρόκληση: τη διάγνωση καρκίνου του μαστού. Παρά τον αρχικό φόβο, αντιμετώπισε την ασθένεια με θάρρος, αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα, συνεχίζοντας να εμπνέει τον κόσμο με τη στάση και τη δύναμή της. Έγινε φωνή ελπίδας για χιλιάδες γυναίκες, προτρέποντάς τες να μην αμελούν την πρόληψη και να μην εγκαταλείπουν τον αγώνα.

Η Μαρία Πολύζου μοιράστηκε τη διαδρομή της μέσα από το αυτοβιογραφικό της βιβλίο με τίτλο «Μην τα παρατάς», όπου καταγράφει τόσο τις αθλητικές της εμπειρίες όσο και τη μάχη με τον καρκίνο. Μέσα από τη συγγραφή, τις ομιλίες και τη δράση της, συνεχίζει να εμπνέει ανθρώπους όλων των ηλικιών να επιμένουν στα όνειρά τους και να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες με θάρρος.

Η Μαρία Πολύζου αποκάλυψε δημόσια την τραυματική εμπειρία της σεξουαλικής κακοποίησης από τον ίδιο της τον πατέρα, όταν ήταν 11 ετών. Η εξομολόγησή της έγινε μέσω του βιβλίου της και σε συνεντεύξεις της, με σκοπό να ευαισθητοποιήσει το κοινό και να ενθαρρύνει τα θύματα κακοποίησης να μιλήσουν.

Η Πολύζου περιγράφει τον πατέρα της ως αλκοολικό και βίαιο, ο οποίος την κακοποιούσε από την ηλικία των 11-12 ετών. Η ίδια αναφέρει ότι, λόγω του σοκ και της ντροπής, δεν μίλησε σε κανέναν για το γεγονός εκείνη την περίοδο. Η αθλητική της πορεία αποτέλεσε για εκείνη «σωσίβιο», προσφέροντάς της διέξοδο και δύναμη να ξεπεράσει τα τραύματα της παιδικής της ηλικίας. Όπως δήλωσε, «με σωσίβιο τον αθλητισμό, τα όνειρα και τους στόχους μου κατάφερα να βγω από τη μαυρίλα» .

Η ιστορία της Μαρίας Πολύζου είναι άξια αναφοράς γιατί αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα όριά του, όχι μόνο στο στίβο, αλλά και στη ζωή. Αποτελεί πρότυπο αφοσίωσης, θέλησης και ελπίδας, και θυμίζει ότι όσο δύσκολος κι αν είναι ο δρόμος, αξίζει να τον διανύουμε με ψυχή και πίστη.

# data[].attributes.attachment_caption
Reflecting On The Extraordinary Career Of Paralympian Swimmer Natalie du Toit

# data[].attributes.headline
Natalie du Toit – Η Δύναμη της Θέλησης[ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ-ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΟΠΟΑΛΙΔΟΥ-ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΟΒΑΝΝΙΣΙΑΝ Γ3]

# data[].attributes.subject
Natalie du Toit – Η Δύναμη της Θέλησης[ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ-ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΟΠΟΑΛΙΔΟΥ-ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΟΒΑΝΝΙΣΙΑΝ Γ3]

# data[].attributes.body
Η Natalie du Toit, Νοτιοαφρικανή κολυμβήτρια, αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά σύμβολα θάρρους, ισότητας και ανθρώπινης δύναμης στον παγκόσμιο αθλητισμό. Από νεαρή ηλικία έδειξε μεγάλο ταλέντο στην κολύμβηση και είχε ως στόχο να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Το 2001, όταν ήταν 17 ετών, συνέβη κάτι που άλλαξε τη ζωή της. Καθώς πήγαινε με το σκούτερ της στην προπόνηση, ένας οδηγός άνοιξε ξαφνικά την πόρτα του αυτοκινήτου του. Η Natalie έπεσε στον δρόμο και χτυπήθηκε από διερχόμενο όχημα. Οι τραυματισμοί στο αριστερό της πόδι ήταν τόσο σοβαροί που οι γιατροί αναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε ακρωτηριασμό πάνω από το γόνατο.

Παρά την τραγωδία αυτή, η Natalie δεν το έβαλε κάτω. Μόλις τρεις μήνες μετά το ατύχημα, επέστρεψε στις πισίνες, με στόχο όχι μόνο να συνεχίσει να κολυμπά, αλλά και να συναγωνίζεται στο υψηλότερο επίπεδο. Αγωνίστηκε τόσο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, όπου κατέκτησε πολλά χρυσά μετάλλια (Αθήνα 2004 & Πεκίνο 2008), όσο και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008, στον αγώνα 10.000 μέτρων ανοιχτής θαλάσσης, όπου κατέλαβε την 16η θέση, συναγωνιζόμενη με αρτιμελείς αθλητές.

Η Natalie du Toit απέδειξε πως η αναπηρία δεν είναι εμπόδιο, αλλά πρόκληση που μπορεί να ξεπεραστεί με πίστη, θέληση και σκληρή δουλειά. Σήμερα αποτελεί παγκόσμιο σύμβολο ένταξης, αποδοχής και υπέρβασης των ορίων, εμπνέοντας εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

# data[].attributes.attachment_link.title
Reflecting On The Extraordinary Career Of Paralympian Swimmer Natalie du Toit

# data[].attributes.headline
John Stephen Akhwari – Ένας αγώνας τιμής, όχι απλώς απόστασης

# data[].attributes.subject
John Stephen Akhwari – Ένας αγώνας τιμής, όχι απλώς απόστασης

# data[].attributes.body
Ο John Stephen Akhwari, γεννημένος το 1938 στην Τανζανία, ήταν εθνικός πρωταθλητής στον μαραθώνιο όταν επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει τη χώρα του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού το 1968. Για την Τανζανία, που είχε μόλις ανεξαρτητοποιηθεί (1961), η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς ήταν σύμβολο εθνικής υπερηφάνειας.Κατά τη διάρκεια του μαραθωνίου, ο Akhwari τραυματίστηκε σοβαρά μετά από πτώση—εξάρθρωση γονάτου, τραυματισμός στον ώμο και εκδορές. Παρότι οι περισσότεροι θα είχαν εγκαταλείψει, εκείνος, αφού έλαβε πρόχειρη ιατρική φροντίδα, επέστρεψε στον αγώνα και τερμάτισε τελευταίος, πάνω από μία ώρα μετά τον νικητή, ενώ το στάδιο σχεδόν είχε αδειάσει.Όταν ρωτήθηκε γιατί συνέχισε, απάντησε με λόγια που έμειναν στην ιστορία:«Η χώρα μου δεν με έστειλε 5.000 μίλια για να ξεκινήσω τον αγώνα. Με έστειλε 5.000 μίλια για να τον τελειώσω.»Αυτή η απάντηση έκανε τον Akhwari παγκόσμιο σύμβολο αφοσίωσης και αυθεντικού αθλητικού πνεύματος. Η στάση του υπενθυμίζει ότι το πιο σημαντικό δεν είναι η νίκη, αλλά η τιμή της προσπάθειας, ο σεβασμός στο άθλημα, και το να τελειώνεις αυτό που άρχισες, ακόμα και όταν φαίνεται αδύνατο.

# data[].attributes.attachment_link.title
The ultimate display of determination! Ft. John Akhwari

# data[].attributes.headline
Αλέξανδρος Νικολαΐδης (Γεώργιος Τζεμετζής-Αντώνιος Χρόνης)

# data[].attributes.subject
Αλέξανδρος Νικολαΐδης (Γεώργιος Τζεμετζής-Αντώνιος Χρόνης)

# data[].attributes.headline
Ο διαγορας ο ροδιος και οι γιοι του(Νικολαος βογιατζης, Αναστασης κοντζαπανναγιωτης, Στεφανος αφεντουλης)

# data[].attributes.subject
Ο διαγορας ο ροδιος και οι γιοι του(Νικολαος βογιατζης, Αναστασης κοντζαπανναγιωτης, Στεφανος αφεντουλης)

# data[].attributes.body
Ο Διαγόρας από την Ιαλυσό της Ρόδου ήταν ένας από τους διασημότερους πύκτες (πυγμάχους) της αρχαιότητας. Έζησε τον 5ο π.Χ. αιώνα και ο Πίνδαρος τον εξύμνησε με μία από τις επινίκιες ωδές του. Τα κατορθώματά του στους Πανελλήνιους Αγώνες και τα κατορθώματα της οικογένειάς του τον είχαν κάνει θρύλο ήδη από την αρχαιότητα. Ο Διαγόρας ήταν ο γενάρχης των Διαγοριδών.

Καταγόταν από την αριστοκρατική οικογένεια των Ερατιδών της Ιαλυσού (αρχαίας ροδιακής πόλης). Ο πατέρας του ονομαζόταν Δαμάγητος και ήταν εγγονός του βασιλιά της Ιαλυσού Δαμάγητου που παντρεύτηκε την τρίτη κόρη του Μεσσήνιου ήρωα Αριστομένη.

Για την αθλητική του απόδοση στο άθλημα της πυγμής, μας δίνονται στοιχεία από τον Πίνδαρο, ο οποίος στην ωδή προς τιμήν του Διαγόρα τον χαρακτηρίζει «πελώριο» και «ευθυμάχα». Ο πρώτος χαρακτηρισμός προφανώς αναφέρεται στη σωματική διάπλαση του Διαγόρα· από τον Σχολιαστή του Πινδάρου πληροφορούμαστε ότι είχε ύψος 4 πηχών και 5 δακτύλων, δηλαδή περίπου 1,94 μ. Ο χαρακτηρισμός «ευθυμάχας» αναφέρεται στο αγωνιστικό του στυλ, που επεξηγείται πάλι από τον Σχολιαστή του Πινδάρου, που αναφέρει πως δεν έκανε πίσω στον αγώνα, αλλά πήγαινε ευθύς κατά του αντιπάλου του.

Για τις νίκες του Διαγόρα στους Πανελλήνιους Αγώνες, ο Πίνδαρος μας πληροφορεί πως στέφθηκε νικητής στα Ολύμπια (79η Ολυμπιάδα - 464 π.Χ.) και στα Πύθια. Αλλά λέει πως ο Διαγόρας νίκησε και σε άλλους αγώνες: δυο φορές στα Τληπολέμια στη Ρόδο, τέσσερις στα Ίσθμια, δυο φορές απανωτά στα Νέμεα· και στην Αθήνα, στο Άργος, στην Αρκαδία, στη Θήβα, στη Βοιωτία, στην Πελλήνη, στην Αίγινα έξι φορές και στα Μέγαρα. Ο Willian Smith αναφέρει πως ο Διαγόρας ήταν και περιοδονίκης.

Όμως, στη δόξα του Διαγόρα δεν συντέλεσαν μόνο οι νίκες του στους αγώνες, αλλά και η οικογένειά του. Είχε αποκτήσει 5 παιδιά· τρεις γιους και δυο κόρες. Και οι τρεις γιοι του στέφθηκαν και οι ίδιοι ολυμπιονίκες και οι δυο κόρες του απέκτησαν γιους που έγιναν ολυμπιονίκες. Πιο συγκεκριμένα, ο πρωτότοκος γιος του, ο Δαμάγητος, ήταν παγκρατιαστής και στέφθηκε δύο φορές ολυμπιονίκης. Ο δεύτερος γιος του, ο Ακουσίλαος, ήταν πύκτης και στέφθηκε μια φορά ολυμπιονίκης. Ο νεότερος γιος του, ο Δωριέας ίδρυσε την πόλη της Ρόδου το 408 πΧ, ήταν πολυνίκης παγκρατιαστής που στέφθηκε τρεις φορές στα Ολύμπια, οκτώ στα Ίσθμια, επτά στα Νέμεα και στα Πύθια μια φορά μάλιστα νίκησε ακονιτί, ενώ ήταν και περιοδονίκης. Από τις δυο του κόρες, την Καλλιπάτειρα και τη Φερενίκη, ολυμπιονίκες στέφθηκαν τα εγγόνια του, Ευκλής στην πυγμή και Πεισίρροδος στην πυγμή παίδων.Μία από τις κόρες του (υπάρχει μια σύγχυση στις ιστορικές πηγές για το αν ήταν η Καλλιπάτειρα ή η Φερενίκη) ήταν η πρώτη γυναίκα την οποία επιτράπηκε να παρακολουθήσει τους αγώνες στην Ολυμπία, αφού επικαλέστηκε τις νίκες του πατέρα και των αδελφών της.

Σε ένα περιστατικό που έμεινε γνωστό στην ιστορία ως ο «Θρίαμβος του Διαγόρα», ο Διαγόρας είχε την ευτυχία να ζήσει την επιτυχία των δυο γιων του, του Δαμάγητου και του Ακουσίλαου, που νίκησαν την ίδια ημέρα στους αγώνες των Ολυμπίων. Οι δυο γιοι του, αφού στέφθηκαν νικητές, σήκωσαν τον Διαγόρα και τον περιέφεραν στο στάδιο υπό τις επευφημίες των θεατών. Ο Σχολιαστής του Πινδάρου σημείωσε, πως ποτέ άλλοτε δεν είχε συμβεί για στεφθούν ολυμπιονίκες και ο πατέρας και οι γιοι. Η παράδοση λέει, πως ένας από τους θεατές εν μέσω των επευφημιών και της πλήρους ευδαιμονίας αναφώνησε «Κάτθανε, Διαγόρα, οὐ καὶ ἐς Ὄλυμπον ἀναβήσῃ» (Πέθανε Διαγόρα, δεν θα ανέβεις και στον Όλυμπο) και ο Διαγόρας τότε άφησε την τελευταία του πνοή.

Αν η τελευταία αφήγηση ισχύει, τότε ο Διαγόρας πέθανε το καλοκαίρι του 448 π.Χ. και δεν πρόλαβε να ζήσει τις πολλές επιτυχίες, αλλά και τις συμφορές των απογόνων του, των Διαγοριδών, που διώχθηκαν από την πατρίδα τους υπό την απειλή του θανάτου

# data[].attributes.headline
Laurence Lemieux (Μαρία Σιδηροπούλου, Ζηνοβία Σιδηροπούλου, Χότζα Μπλεόνα)

# data[].attributes.subject
Laurence Lemieux (Μαρία Σιδηροπούλου, Ζηνοβία Σιδηροπούλου, Χότζα Μπλεόνα)

# data[].attributes.body
Η ιστορία του Laurence Lemieux στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988 είναι ένα συγκλονιστικό παράδειγμα του αληθινού ολυμπιακού πνεύματος.

Ο Καναδός ιστιοπλόος συμμετείχε στην κατηγορία Finn, και ενώ βρισκόταν στη δεύτερη θέση της ιστιοδρομίας – άρα σε τροχιά μεταλλίου – διέκοψε την προσπάθειά του όταν είδε ότι ένα σκάφος της κατηγορίας 470 είχε ανατραπεί, και δύο αθλητές από τη Σιγκαπούρη κινδύνευαν σοβαρά.

Ο Lemieux κατευθύνθηκε προς το σημείο, διέσωσε τους αθλητές και περίμενε μαζί τους μέχρι να φτάσουν οι διασώστες. Όταν επέστρεψε στον αγώνα, τερμάτισε 22ος – χάνοντας οποιαδήποτε πιθανότητα για μετάλλιο.

Για την πράξη του αυτή, του απονεμήθηκε το Βραβείο Πιέρ ντε Κουμπερτέν, μία από τις πιο σπάνιες και τιμητικές διακρίσεις που απονέμει η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή. Το βραβείο απονέμεται μόνο σε όσους ενσαρκώνουν έμπρακτα τα υψηλότερα ιδανικά του Ολυμπισμού: ευγενή άμιλλα, αλληλεγγύη και ανιδιοτελή προσφορά.

# data[].attributes.headline
Νάντια Κομανέτσι: Η Μορφή που Ενέπνευσε Γενιές                                               (Ιατρού Σοφία,Κάλφα Μαρία,Καφετζή Ελένη)

# data[].attributes.subject
Νάντια Κομανέτσι: Η Μορφή που Ενέπνευσε Γενιές                                               (Ιατρού Σοφία,Κάλφα Μαρία,Καφετζή Ελένη)

# data[].attributes.body
Η Νάντια Κομανέτσι είναι μία από τις σπουδαιότερες μορφές στην ιστορία της ενόργανης γυμναστικής και σύμβολο τελειότητας στον αθλητισμό. Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1961 στη Ρουμανία και έγινε παγκοσμίως γνωστή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ το 1976, όταν, σε ηλικία μόλις 14 ετών, κατέκτησε την κορυφή της γυμναστικής ιστορίας. Το σημαντικότερο επίτευγμά της ήταν ότι έγινε η πρώτη αθλήτρια που βαθμολογήθηκε με άριστα 10.00, κάτι που μέχρι τότε θεωρούταν αδύνατο. Το σκορ αυτό δεν μπορούσε καν να εμφανιστεί στον ηλεκτρονικό πίνακα, αφού το σύστημα δεν είχε προβλεφθεί για τόσο υψηλή βαθμολογία! Στην πορεία της καριέρας της, κέρδισε πέντε χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια, μεταξύ άλλων διακρίσεων, και έγινε πηγή έμπνευσης για χιλιάδες νέους αθλητές σε όλο τον κόσμο. Μετά την αποχώρησή της από τον αθλητισμό, συνέχισε να υπηρετεί το άθλημα ως πρέσβειρα και πρότυπο, ενώ η ιστορία της παραμένει σημείο αναφοράς για την ανθρώπινη δύναμη, την επιμονή και την τελειότητα.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
netakias ἱστορία-ἐνθάδε-ἐπέκεινα

# data[].attributes.attachment_link.title
Το πρόγραμμα της Νάντιας Κομανέτσι που της έδωσε το 10 !

# data[].attributes.headline
(Δημος βρυζας,κωνσταντιος γερμανος)                                                                       Μαρκ σπιτς

# data[].attributes.subject
(Δημος βρυζας,κωνσταντιος γερμανος)                                                                       Μαρκ σπιτς

# data[].attributes.headline
Lanny Bassham και Margaret Murdock(ΜΟΥΖΑΛΙΩΤΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ , ΜΠΙΝΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ)

# data[].attributes.subject
Lanny Bassham και Margaret Murdock(ΜΟΥΖΑΛΙΩΤΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ , ΜΠΙΝΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ)

# data[].attributes.body
Ο Λάνι Μπάσαμ (Lanny Bassham) είναι Αμερικανός αθλητής σκοποβολής και Ολυμπιονίκης, γνωστός για την εξαιρετική του καριέρα και την ανάπτυξη του συστήματος νοητικής προπόνησης «Mental Management.Ο Λάνι Μπάσαμ γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1947 στο Κομάντσι του Τέξας. Ξεκίνησε τη σκοπευτική του πορεία σε ηλικία 12 ετών και συνέχισε ως μέλος της ομάδας σκοποβολής του Λυκείου του. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Άρλινγκτον. Μετά την αποφοίτησή του το 1969, εντάχθηκε στη Σκοπευτική Μονάδα του Στρατού των ΗΠΑ, όπου εκπαιδεύτηκε και αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια.Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στη σκοποβολή 50 μέτρων τριών θέσεων. Στους Ολυμπιακούς του 1976 στο Μόντρεαλ, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην ίδια διοργάνωση, ισοβαθμώντας με την Margaret Murdock. Αν και οι κανόνες έκριναν τον Μπάσαμ ως χρυσό νικητή λόγω της καλύτερης επίδοσης στην τελευταία σειρά, αρνήθηκε να σταθεί μόνος του στο βάθρο και κάλεσε τη Murdock να μοιραστεί την κορυφή μαζί του .Συνολικά, κατέκτησε 35 μετάλλια σε διεθνείς διοργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων 22 παγκόσμιων τίτλων και 4 παγκόσμιων ρεκόρ.Μετά την απογοήτευση από την αποτυχία του να κερδίσει το χρυσό το 1972, ο Μπάσαμ αναζήτησε τρόπους για να ελέγχει το μυαλό του υπό πίεση. Αφού δεν βρήκε ικανοποιητικά σεμινάρια, ανέπτυξε το σύστημα «Mental Management®», το οποίο βασίζεται σε συνεντεύξεις με Ολυμπιονίκες και άλλους κορυφαίους αθλητές. Αυτό το σύστημα εστιάζει στην αυτοπεποίθηση, την αυτοπειθαρχία και την ψυχική συγκέντρωση.Ο Μπάσαμ είναι συγγραφέας του βιβλίου «With Winning in Mind», το οποίο εξηγεί το σύστημα Mental Management.Η κληρονομιά του συνεχίζεται μέσω του συστήματος Mental Management®, το οποίο έχει επηρεάσει θετικά αθλητές και επαγγελματίες σε όλο τον κόσμο.

Η Μάργκαρετ Μέρντοκ (Margaret Murdock), γεννημένη στις 25 Αυγούστου 1942 στο Τοπίκα του Κάνσας, είναι μια από τις πιο σημαντικές φιγούρες στην ιστορία του αθλήματος της σκοποβολής, γνωστή για τις πρωτοποριακές της επιδόσεις και τη συμβολή της στην ενίσχυση της συμμετοχής των γυναικών στον αθλητισμό.Η Μέρντοκ έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες στο άθλημα της σκοποβολής, κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία «50 μέτρα τριών θέσεων» στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ το 1976. Στον τελικό, ισοβάθμισε με τον συμπατριώτη της Λάνι Μπάσαμ, αλλά λόγω του κανονισμού, ο Μπάσαμ ανακηρύχθηκε νικητής. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της τελετής απονομής, ο Μπάσαμ ζήτησε να μοιραστούν το χρυσό μετάλλιο, και οι δύο στάθηκαν μαζί στην κορυφή του βάθρου.Η Μέρντοκ κατέχει πολλές διακρίσεις στον κόσμο της σκοποβολής:

Πέντε χρυσά μετάλλια στους Παναμερικανικούς Αγώνες (1967, 1975)

Επτά Παγκόσμια Πρωταθλήματα

Δεκατέσσερα Παγκόσμια Ρεκόρ Ομάδων

Πρώτη γυναίκα που κατέρριψε ανδρικό παγκόσμιο ρεκόρ, με σκορ 391 στην κατηγορία «kneeling» στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 1967.Η κληρονομιά της συνεχίζει να εμπνέει γυναίκες αθλήτριες σε όλο τον κόσμο, αποδεικνύοντας ότι οι γυναίκες μπορούν να ανταγωνιστούν ισότιμα με τους άνδρες σε αθλήματα υψηλού επιπέδου.Μετά την αποχώρησή της από τον αθλητισμό, η Μέρντοκ ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Νοσηλευτική στο Πανεπιστήμιο Washburn το 1977 και εργάστηκε ως αναισθησιολόγος νοσοκόμα στο Κάνσας. Η αφοσίωσή της στον αθλητισμό και η επαγγελματική της πορεία αποδεικνύουν τη δύναμη και την αποφασιστικότητα που την χαρακτήριζαν.

# data[].attributes.headline
"Αργυρό στα 200μ. Χρυσό στα Ανθρώπινα Δικαιώματα"  Δημήτρης Μπαντάνης - Κωνσταντίνος Παΐτέρης

# data[].attributes.subject
"Αργυρό στα 200μ. Χρυσό στα Ανθρώπινα Δικαιώματα"  Δημήτρης Μπαντάνης - Κωνσταντίνος Παΐτέρης

# data[].attributes.body
Οι υψωμένες μαύρες γροθιές των Σμιθ και Κάρλος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στο Μεξικό έγραψαν ιστορία!

Ο Τόμι Σμιθ, με τον συμπατριώτη του Τζον Κάρλος που είχε κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο θα έγραφαν ιστορία με τις περίφημες «μαύρες γροθιές».

Οι δύο αθλητές υψωσαν τη γροθιά τους φορώντας μαύρο γάντι (στο δεξί χέρι ο νικητής και στο αριστερό ο Κάρλος) προκειμένου να εκφράσουν έτσι τη διαμαρτυρία τους για τη βία κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ήταν το έτος που δολοφονήθηκε ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκστον και ξέσπασαν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε όλο τον κόσμο.

Ανάμεσα στους δύο μαύρους σπρίντερ, ήταν ο ταχύτερος λευκός στον κόσμο, ο Αυστραλός Πίτερ Νόρμαν, αργυρός ολυμπιονίκης, που έδωσε τη λύση στην ιδέα διαμαρτυρίας των μαύρων συναθλητών του, αφού ο Κάρλος είχε ξεχάσει τα γάντια του. Τους πρότεινε να φορέσουν από ένα ο καθένας, για αυτό και στο βάθρο σήκωσαν ο ένας το δεξί κι ο άλλος το αριστερό χέρι.

Ο Νόρμαν από την πλευρά του, έβαλε στη φόρμα του την κονκάρδα της ολυμπιακής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η πράξη του, του στοίχισε ακριβά καθώς γυρνώντας στην Αυστραλία που και εκεί είχαν σοβαρά θέματα ρατσισμού κυρίως απέναντι στους Αβορίγινες, τον απέκλεισαν από κάθε αγώνα και αργότερα και από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972.

Ο Πίτερ Νόρμαν πέθανε το 2006 και στην κηδεία του το φέρετρο σήκωσαν συντετριμμένοι ο Τόμι Σμιθ και ο Τζον Κάρλος, με τον τελευταίο να δηλώνει: «Δεν υπάρχει άλλος Αυστραλός, που θα έπρεπε να αναγνωριστεί και να τιμηθεί περισσότερο από τον Πίτερ Νόρμαν. Για τον χαρακτήρα του, για τον ανθρωπισμό του, τη δύναμή του αλλά και τη θέλησή του να γίνει θυσία προς όφελος της δικαιοσύνης».

Πριν απο 50 έτη αλλά και σήμερα πάντα και παντού στο επίκεντρο πρέπει να βρίσκεται ο άνθρωπος. Τόσο στη δημιουργία, όσο και στη λύση των προβλημάτων.

Το «I have a dream», ακόμη και αν δολοφονήθηκε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, θα παραμείνει αναλλοίωτο.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που το πιστεύουν, που το εφαρμόζουν, που το διεκδικούν.

Ακριβώς όπως τότε, όταν 3 ολυμπιονίκες, σπουδαίοι αθλητές αποφάσισαν να δώσουν μια πολύ δυνατή εικόνα, η οποία γνώριζαν μέχρι που μπορεί να φτάσει, για να μεταφέρει το δίκαιο αίτημά τους.

Ευχαριστούμε!

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ηλίας Μπέζας

# data[].attributes.attachment_link.title
Τόμι Σμιθ   Πίτερ Νόρμαν  Τζον Κάρλος 1968

# data[].attributes.headline
Wilma Rudolph (Σώνα Μαρία Γεωργαλή - Παγώνα Κουκούτση)

# data[].attributes.subject
Wilma Rudolph (Σώνα Μαρία Γεωργαλή - Παγώνα Κουκούτση)

# data[].attributes.body
Η Wilma Rudolph γεννήθηκε το 1940 σε μια φτωχή, πολύτεκνη οικογένεια στο Τενεσί των ΗΠΑ. Από μικρή ηλικία αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας: είχε πνευμονία, οστρακιά και, στα τέσσερα της χρόνια, προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα, μια αρρώστια που προκάλεσε μερική παράλυση στο αριστερό της πόδι. Οι γιατροί πίστευαν ότι δεν θα περπατούσε ξανά, αλλά η . μητέρα της δεν το δέχτηκε. Την πήγαινε κάθε εβδομάδα 80 χιλιόμετρα για φυσικοθεραπεία και την ενθάρρυνε συνεχώς. Με τις καθημερινές φυσικοθεραπείες, την υποστήριξη από τη μητέρα της και τεράστια επιμονή της η Wilma, κατάφερε όχι μόνο να περπατήσει, αλλά να τρέξει και τελικά να διαπρέψει στον αθλητισμό.

Το 1960, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, κέρδισε 3 χρυσά μετάλλια (100μ, 200μ, 4x100μ) και έγινε η πρώτη Αμερικανίδα που το πετυχαίνει αυτό, αφήνοντας άφωνο τον κόσμο.

Τι μας διδάσκει η ιστορία της Wilma Rudolph

1. Η δύναμη της θέλησης: Παρά τις αντίξοες συνθήκες, η Wilma δεν τα παράτησε ποτέ. Μας δείχνει ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε τα πάντα όταν έχουμε πίστη στον εαυτό μας.

2. Η σημασία της υποστήριξης: Η μητέρα της ήταν δίπλα της σε κάθε βήμα. Η οικογένεια και οι δικοί μας άνθρωποι παίζουν καθοριστικό ρόλο.

3. Η αξία του αγώνα για ισότητα: Ως Αφροαμερικανίδα γυναίκα τη δεκαετία του 1960, αγωνίστηκε όχι μόνο στο στίβο αλλά και στην κοινωνία. Έγινε σύμβολο για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη θέση της γυναίκας στον αθλητισμό.

4. Από το αδύνατο να περπατήσει… πρωταθλήτρια στις ταχύτητες: Η ιστορία της δείχνει πως ακόμη και το “αδύνατο” μπορεί να γίνει δυνατό με υπομονή, προσπάθεια και ελπίδα.

# data[].attributes.headline
Δημήτριος Τόφαλος ( Δημήτριος Κούρτης- Πεντέλης Μακρίδης-Έρτι Ντόμι)

# data[].attributes.subject
Δημήτριος Τόφαλος ( Δημήτριος Κούρτης- Πεντέλης Μακρίδης-Έρτι Ντόμι)

# data[].attributes.headline
Εμμανουήλ Καραλής ( Αναστάσης Σκαμνιώτης, Κωσταντίνος Χατζηχρυσάφης, Νικόλας Σινάνης)

# data[].attributes.subject
Εμμανουήλ Καραλής ( Αναστάσης Σκαμνιώτης, Κωσταντίνος Χατζηχρυσάφης, Νικόλας Σινάνης)

# data[].attributes.attachment_link.title
εργασία Καραλής

# data[].attributes.headline
Yuriy Sedykh(Μπίνος – Παπαβασιλείου – Παπαδόπουλος)

# data[].attributes.subject
Yuriy Sedykh(Μπίνος – Παπαβασιλείου – Παπαδόπουλος)

# data[].attributes.body
Ο Γιούρι Σέντιχ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους σφυροβόλους όλων των εποχών και ένας θρύλος του στίβου. Γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου 1955 στο Νοβοτσερκάσκ της Σοβιετικής Ένωσης και έγραψε ιστορία με τις επιδόσεις του στο αγώνισμα της σφυροβολίας. Αγωνιζόταν για τη Σοβιετική Ένωση και κατέκτησε δύο χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, το 1976 στο Μόντρεαλ και το 1980 στη Μόσχα, καθώς και ένα ασημένιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ.

Η πιο εμβληματική στιγμή της καριέρας του ήταν το 1986, όταν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Στουτγκάρδη σημείωσε το εκπληκτικό παγκόσμιο ρεκόρ των 86,74 μέτρων — ένα ρεκόρ που παραμένει ακατάρριπτο μέχρι και σήμερα. Η τεχνική του ήταν εξαιρετικά εκλεπτυσμένη· δεν βασιζόταν μόνο στη δύναμη, αλλά στη ροή, στον συγχρονισμό και στην τελειότητα της κίνησης.

Μετά το τέλος της αθλητικής του καριέρας, εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, όπου εργάστηκε ως προπονητής. Ήταν παντρεμένος με τη Ναταλία Λισοβσκάγια, σπουδαία αθλήτρια της σφαιροβολίας και κάτοχος παγκοσμίων ρεκόρ.

Ο Σέντιχ απεβίωσε στις 14 Σεπτεμβρίου 2021, αφήνοντας πίσω του μια βαριά κληρονομιά στον παγκόσμιο αθλητισμό. Το όνομά του συνδέθηκε με μια ολόκληρη εποχή στο άθλημα της σφυροβολίας και το ρεκόρ του συνεχίζει να εμπνέει νέες γενιές αθλητών.

# data[].attributes.headline
Ραφαήλ - Λουκάς - Ιωαννίδης για τον Eliud Kipchoge

# data[].attributes.subject
Ραφαήλ - Λουκάς - Ιωαννίδης για τον Eliud Kipchoge

# data[].attributes.body
Ο Eliud Kipchoge είναι Κενυάτης μαραθωνοδρόμος και θεωρείται ο μεγαλύτερος όλων των εποχών στο αγώνισμα. Η πιο εντυπωσιακή του επίδοση σημειώθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2019 στη Βιέννη, όταν έγινε ο πρώτος άνθρωπος που έτρεξε μαραθώνιο κάτω από δύο ώρες — σε χρόνο 1:59:40. Αν και η προσπάθεια δεν αναγνωρίστηκε ως επίσημο ρεκόρ λόγω ειδικών συνθηκών (μεταξύ άλλων, υπήρχαν λαγοί που άλλαζαν συνεχώς και προγραμματισμένη διαδρομή), θεωρείται ιστορικό επίτευγμα.

Εκτός από αυτό, έχει κατακτήσει δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στον μαραθώνιο: το 2016 στο Ρίο και το 2021 στο Τόκιο. Είναι γνωστός για τη σταθερότητα και την πειθαρχία του, έχοντας κερδίσει τους περισσότερους μαραθωνίους που έχει τρέξει.

Ο Kipchoge δεν ξεχωρίζει μόνο για τις επιδόσεις του. Είναι σύμβολο ταπεινότητας και σεμνότητας. Ζει απλά, προπονείται σε κοιτώνες με άλλους αθλητές και συμμετέχει σε φιλανθρωπικές δράσεις στην Κένυα, βοηθώντας την εκπαίδευση και την κοινότητά του. Το σύνθημά του, "No human is limited", εμπνέει ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να ξεπερνούν τα όριά τους.

# data[].attributes.headline
ΠΑΥΛΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ,ΞΑΝΘΗ ΠΑΡΤΑΛΙΔΟΥ,ΘΕΟΔΩΡΑ ΣΕΜΕΡΤΖΙΔΟΥ

# data[].attributes.subject
ΠΑΥΛΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ,ΞΑΝΘΗ ΠΑΡΤΑΛΙΔΟΥ,ΘΕΟΔΩΡΑ ΣΕΜΕΡΤΖΙΔΟΥ

# data[].attributes.body
Maxine Joyce "Micki" King – Μια ιστορία επιμονής και θάρρους Η Maxine Joyce "Micki" King είναι μια Αμερικανίδα καταδύτρια που έγραψε ιστορία όχι μόνο για τις αθλητικές της επιδόσεις, αλλά και για την απίστευτη δύναμη ψυχής που έδειξε σε δύσκολες στιγμές. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στο Μεξικό, ενώ βρισκόταν στην 1η θέση, τραυματίστηκε σοβαρά εκτελώντας την ένατη βουτιά της: χτύπησε το χέρι της στην εξέδρα και υπέστη κάταγμα στο αριστερό της χέρι. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισε τον αγώνα και εκτέλεσε και τη δέκατη βουτιά της, κατακτώντας τελικά την τέταρτη θέση. Παρά τον τραυματισμό και την απογοήτευση, δεν εγκατέλειψε. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1972, επέστρεψε στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Μόναχο. Αν και πολλοί θεωρούσαν πως ήταν “μεγάλη” για το άθλημά της, και κάποιοι την

αποθάρρυναν, η ίδια δεν πτοήθηκε. Με τη στήριξη του πρώην προπονητής της, Νικ Κιμπαλ, και με σκληρή προετοιμασία, κατάφερε να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των καταδύσεων από πλατφόρμα 10 μέτρων.

Η ιστορια της Μίκι Κινγκ είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ανθεκτικοτητας , επιμονής και θάρρους. Μας δείχνει ότι ακόμα και όταν όλα φαίνονται χαμένα, η πίστη στον εαυτό μας και η σκληρή δουλειά μπορούν να οδηγήσουν στην δικαίωση. Για αυτό και η ιστορία της αξίζει να μοιραστεί και να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για όλους μας

# data[].attributes.headline
Ναόμι Οσάκα (Φιλάνη-Φουντουλάκη)

# data[].attributes.subject
Ναόμι Οσάκα (Φιλάνη-Φουντουλάκη)

# data[].attributes.attachment_link.title
Νέο Έγγραφο του Microsoft Office Word (3)

# data[].attributes.body
Ο Kipchoge Keino, θρύλος του παγκόσμιου αθλητισμού και ένας από τους σημαντικότερους Κενυάτες δρομείς όλων των εποχών, δεν διακρίθηκε μόνο για τις εντυπωσιακές του επιδόσεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και για τη βαθιά του αφοσίωση στη φιλανθρωπία και την κοινωνική προσφορά.

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ο Keino αφιέρωσε τη ζωή του στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των παιδιών και των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων στην Κένυα. Ίδρυσε το Kip Keino Foundation, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που στοχεύει στην παροχή στέγης, εκπαίδευσης και υγειονομικής περίθαλψης σε ορφανά και παιδιά από φτωχές οικογένειες. Μέσα από το έργο του, εκατοντάδες παιδιά απέκτησαν πρόσβαση σε σχολεία, βασικές ανάγκες και μια ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Ιδιαίτερα γνωστό είναι το Kip Keino Children’s Home, ένα ίδρυμα που φιλοξενεί παιδιά χωρίς οικογένεια και τους προσφέρει όχι μόνο τροφή και κατάλυμα, αλλά και την ευκαιρία να λάβουν ποιοτική εκπαίδευση. Δίπλα στο ορφανοτροφείο, λειτουργεί και το σχολείο που δημιούργησε ο ίδιος, όπου η έμφαση δίνεται τόσο στην ακαδημαϊκή όσο και στην ηθική και αθλητική ανάπτυξη των παιδιών.

Επιπλέον, ο Keino υπήρξε υπέρμαχος της ενίσχυσης της τοπικής κοινότητας μέσα από τον αθλητισμό. Υποστηρίζει προγράμματα ανάπτυξης ταλέντων, προωθώντας τις αξίες της πειθαρχίας, της υπευθυνότητας και της κοινωνικής προσφοράς. Μέσα από αυτές τις δράσεις, ενέπνευσε νέες γενιές να ακολουθήσουν τον αθλητισμό όχι μόνο ως μέσο προσωπικής επιτυχίας, αλλά και ως εργαλείο κοινωνικής αλλαγής.

Η φήμη του Keino ξεπερνά τα σύνορα της Κένυας, με διεθνείς οργανισμούς και κυβερνήσεις να αναγνωρίζουν το φιλανθρωπικό του έργο. Το 2016 τιμήθηκε με το Ολυμπιακό Λαυρείο Ανθρωπιστικής Προσφοράς από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, ως αναγνώριση της πολυετούς του συμβολής στην κοινωνία.

Ο Kipchoge Keino αποτελεί ζωντανό παράδειγμα του πώς ένας πρωταθλητής μπορεί να μετατρέψει τη φήμη και την επιρροή του σε μοχλό θετικής αλλαγής. Η ζωή και το έργο του συνεχίζουν να εμπνέουν όχι μόνο τους αθλητές, αλλά και όλους όσοι πιστεύουν στην αξία της προσφοράς προς τον συ

νάνθρωπο.

Από: Δημήτρη Μαλάματα

# data[].attributes.headline
Σερένα Γουίλιαμς (Παναγιώτα Λειβαδίτου- Δήμητρα Θωμαΐδου)

# data[].attributes.subject
Σερένα Γουίλιαμς (Παναγιώτα Λειβαδίτου- Δήμητρα Θωμαΐδου)

# data[].attributes.body
Η Σερένα Γουίλιαμς αντιμετώπισε ρατσισμό από πολύ νωρίς στην καριέρα της, σε ένα άθλημα που για χρόνια ήταν κυρίως «λευκό».

Συχνά δεχόταν προσβολές για το χρώμα του δέρματος της και το σώμα της, ενώ σε αγώνες υπήρχαν θεατές που την αποδοκίμαζαν. Το πιο χαρακτηριστικό περιστατικό έγινε στο Indian Wells το 2001, όπου το κοινό την αποδοκίμαζε έντονα, σε ένα κλίμα που η ίδια και η οικογένειά της θεώρησαν ρατσιστικό κάτι που την οδήγησε να μποϊκοτάρει το τουρνουά για χρόνια.

Παρά όλα αυτά, δεν λύγισε. Συνέχισε να κερδίζει, να μιλάει ανοιχτά και να διεκδικεί σεβασμό. Με τον τρόπο της, δεν άλλαξε μόνο τη δική της πορεία, αλλά συνέβαλε στο να γίνει το τένις πιο ανοιχτό και δίκαιο για όλ

ους.

Επίσης,η Σερένα Γουίλιαμς, πέρα από τις μεγάλες της επιτυχίες στο τένις, βίωσε μια σοβαρή δοκιμασία το 2017 μετά τη γέννηση της κόρης της, όταν υπέστη πνευμονική εμβολή, μια επικίνδυνη για τη ζωή κατάσταση. Παρόλο που αρχικά οι γιατροί δεν αντέδρασαν άμεσα, η ίδια επέμεινε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, γεγονός που αποδείχθηκε σωτήριο.

Στη συνέχεια αντιμετώπισε επιπλοκές και υποβλήθηκε σε διαδοχικές επεμβάσεις, φτάνοντας σε σημείο να μην μπορεί ούτε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Με δύναμη και επιμονή, όμως, κατάφερε να αναρρώσει και να επιστρέψει στο επαγγελματικό τένις, αποδεικνύοντας πως η πραγματική αξία ενός ανθρώπου φαίνεται όχι μόνο στις νίκες, αλλά και στον τρόπο που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες.

# data[].attributes.headline
Θανάσης Στέλλιου- Στέλλα Χαβελακη ( didier Drogba)

# data[].attributes.subject
Θανάσης Στέλλιου- Στέλλα Χαβελακη ( didier Drogba)

# data[].attributes.body
Το 2005, η πατρίδα του, η Ivory Coast, βρισκόταν μέσα σε εμφύλιο πόλεμο. Ο λαός ήταν διχασμένος, οικογένειες χωρισμένες, άνθρωποι ζούσαν μέσα στον φόβο.

Εκείνη τη χρονιά, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου προκρίθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο 2006 FIFA World Cup.

Όλοι πανηγύριζαν στα αποδυτήρια. Θα μπορούσε να είναι μια στιγμή μόνο χαράς.

Όμως ο Ντρογκμπά έκανε κάτι που κανείς δεν περίμενε.

Γονάτισε μπροστά στην κάμερα. Κάλεσε όλους τους συμπαίκτες του να γονατίσουν μαζί του. Και μίλησε απευθείας στον λαό και στους πολιτικούς της χώρας του:

«Σας παρακαλούμε. Καταθέστε τα όπλα. Κάντε εκλογές. Συγχωρέστε ο ένας τον άλλον. Η χώρα μας είναι τόσο πλούσια· δεν πρέπει να βυθίζεται στον πόλεμο.»

Δεν μιλούσε σαν σταρ.
Μιλούσε σαν ένας άνθρωπος που πονούσε για τον τόπο του.

Το μήνυμα μεταδόθηκε παντού. Συγκίνησε εκατομμύρια ανθρώπους. Λίγες μέρες αργότερα, ανακοινώθηκε εκεχειρία.

Κανείς δεν λέει πως ένας ποδοσφαιριστής σταμάτησε μόνος του έναν πόλεμο. Αλλά όλοι αναγνώρισαν ότι η φωνή του ένωσε ανθρώπους που είχαν ξεχάσει πως ανήκουν στην ίδια πατρίδα.

Αργότερα, όταν η εθνική έδωσε αγώνα σε περιοχή που θεωρούνταν επικίνδυνη λόγω της σύγκρουσης, ο Ντρογκμπά επέμεινε να γίνει εκεί, για να δείξει πως η συμφιλίωση είναι πράξη, όχι λόγια.

Ο πραγματικός πρωταθλητής δεν είναι μόνο αυτός που σηκώνει κύπελλα.

Είναι αυτός που χρησιμοποιεί τη δύναμη της φωνής του για να σηκώσει ανθρώπους.

# data[].attributes.headline
Λεωνίδας Σωπρανίδης ( Βασιλική Καμπόσου, Δέσποινα Κουκούτση Γ2)

# data[].attributes.subject
Λεωνίδας Σωπρανίδης ( Βασιλική Καμπόσου, Δέσποινα Κουκούτση Γ2)

# data[].attributes.body
Ο Λεωνίδας Σωπρανίδης είναι ένας από τους πιο γνωστούς Έλληνες αθλητές του kick boxing και της πυγμαχίας, και ο μόνος παγκοσμίως με διαβήτη τύπου 1.Η πορεία του δεν ξεχωρίζει μόνο για τις αθλητικές του επιτυχίες, αλλά και για τη δύναμη ψυχής που έδειξε από πολύ μικρή ηλικία. Η ζωή του αποτελεί παράδειγμα επιμονής, θάρρους και πίστης στον εαυτό του.

Γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1997 στη Γερμανία και έχει ποντιακή καταγωγή. Mεγάλωσε και έζησε τα παιδικά του χρόνια σε ένα χωριό έξω απο το Κιλκίς, την Τέρπυλλο. Από πολύ μικρός χρειάστηκε να αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες, καθώς σε ηλικία μόλις δύο ετών διαγνώστηκε με σακχαρώδη διαβήτη. Η κατάσταση της υγείας του έγινε ακόμη πιο δύσκολη όταν, εξαιτίας ιατρικού λάθους, έπεσε σε κώμα για τρεις ημέρες. Οι γιατροί τότε δεν πίστευαν ότι θα μπορούσε να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος και η οικογένειά του δεν τα παράτησαν ποτέ. Με δύναμη και υπομονή κατάφερε να ξεπεράσει τα προβλήματα και να συνεχίσει τη ζωή του με αισιοδοξία.

Καθώς μεγάλωνε αντιμετώπιζε οικογενειακά προβλήματα και έτσι ο Λεωνίδας βρήκε διέξοδο στον αθλητισμό. Η επαφή του με την πυγμαχία και το kick boxing άλλαξε τη ζωή του, αφού μέσα από τις προπονήσεις απέκτησε πειθαρχία, αυτοπεποίθηση και μαχητικότητα. Ο αθλητισμός έγινε για εκείνον όχι μόνο ένα χόμπι αλλά ένας τρόπος ζωής. Παρά το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει καθημερινά, δεν σταμάτησε ποτέ να προπονείται και να κυνηγά τα όνειρά του.

Η σκληρή δουλειά και η αφοσίωσή του τον οδήγησαν σε σημαντικές επιτυχίες. Κατάφερε να γίνει πρωταθλητής Ελλάδας στο kick boxing και να κατακτήσει πανελλήνιους τίτλους το 2016 και το 2017. Επιπλέον, συμμετείχε σε διεθνείς διοργανώσεις και κέρδισε χάλκινο μετάλλιο σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, αποδεικνύοντας ότι μπορούσε να σταθεί επάξια απέναντι σε κορυφαίους αθλητές. Οι επιδόσεις του τον έκαναν γνωστό στον χώρο των μαχητικών αθλημάτων και του χάρισαν τον σεβασμό πολλών ανθρώπων.Η προσπάθεια του τον οδήγησε μέχρι την Αμερική, κάνοντάς τον αθλητη μεγάλων ομάδων της χώρας.

Εκτός όμως από την αθλητική του καριέρα, ο Λεωνίδας Σωπρανίδης έγινε γνωστός και για τη δημόσια παρουσία του. Μέσα από συνεντεύξεις και εμφανίσεις μίλησε ανοιχτά για τη μάχη του με τον διαβήτη, τις δυσκολίες που πέρασε και τη σημασία της ψυχικής δύναμης. Με τον τρόπο αυτό κατάφερε να εμπνεύσει πολλούς νέους ανθρώπους, ιδιαίτερα όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας ή δυσκολίες στη ζωή τους. Το μήνυμα που μεταφέρει είναι ότι κανένα εμπόδιο δεν είναι ανίκητο όταν υπάρχει θέληση και πίστη. Ο ίδιος σε συνέντευξης παρουσιάζει τον διαβήτη ως προτέρημα και οχι δυσκολία για την καριέρα του. Προσωπικά ευχαριστεί για όλα τον πατέρα του που τον έβαλε σε αυτον τον χώρο.

Συνολικά, η ιστορία του Λεωνίδα Σωπρανίδη δείχνει πως ένας άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει ακόμα και τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισε από παιδί, κατάφερε να πετύχει τους στόχους του και να αποτελέσει παράδειγμα για πολλούς ανθρώπους. Η ζωή και η καριέρα του αποδεικνύουν ότι η πραγματική δύναμη βρίσκεται όχι μόνο στο σώμα, αλλά κυρίως στην ψυχή και στην αποφασιστικότητα του ανθρώπου.

# data[].attributes.body
Ο Derek Redmond ήταν ένας Βρετανός αθλητής που ήθελε πολύ να πάρει ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Όμως είχε πολλούς τραυματισμούς και δυσκολίες στην καριέρα του.

Στους ημιτελικούς των Olympic Games, ενώ έτρεχε και προσπαθούσε να προκριθεί, ξαφνικά ένιωσε έναν πολύ δυνατό πόνο στο πόδι του. Σταμάτησε και έπεσε στο έδαφος, γιατί είχε τραυματιστεί σοβαρά.

Αν και ο αγώνας για εκείνον είχε τελειώσει, δεν ήθελε να τα παρατήσει. Σηκώθηκε και άρχισε να κουτσαίνει προς τον τερματισμό, με πολύ πόνο.

Τότε μπήκε στο στάδιο ο πατέρας του και πήγε κοντά του για να τον βοηθήσει. Μαζί έφτασαν μέχρι τη γραμμή του τερματισμού, ενώ όλο το κοινό τους χειροκροτούσε.

Τελικά δεν κέρδισε μετάλλιο, αλλά έδειξε ότι δεν έχει σημασία μόνο η νίκη, αλλά και το να μην τα παρατάς όταν δυσκολεύουν τα πράγματα.

Ερισέλντ Χοτζαλλάρι.

Ανδρέα χυσέν.

# data[].attributes.body
Ντεσαντα ,Δήμητρα Ν

Η ιστορία του Michael Jordan είναι μία από τις πιο εμπνευσμένες ιστορίες στον αθλητισμό.

Ο Μάικλ Τζόρνταν γεννήθηκε στις United States και από μικρός αγαπούσε πολύ το μπάσκετ. Όταν πήγαινε σχολείο, προσπάθησε να μπει στην ομάδα μπάσκετ, όμως ο προπονητής τον απέρριψε επειδή θεωρούσε ότι δεν ήταν αρκετά καλός και αρκετά ψηλός.

Αυτή η απόρριψη τον στενοχώρησε πολύ, αλλά αντί να τα παρατήσει, αποφάσισε να δουλέψει πιο σκληρά από ποτέ. Προπονούνταν καθημερινά για ώρες, βελτίωνε συνεχώς το παιχνίδι του και δεν σταμάτησε να πιστεύει στον εαυτό του.

Με τα χρόνια έγινε αστέρας του πανεπιστημιακού μπάσκετ και αργότερα αγωνίστηκε στους Chicago Bulls στο NBA. Εκεί κατέκτησε έξι πρωταθλήματα και θεωρήθηκε από πολλούς ο καλύτερος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών.

Ο Τζόρνταν έχει πει μια πολύ γνωστή φράση:
«Έχω αποτύχει ξανά και ξανά στη ζωή μου. Και γι’ αυτό πετυχαίνω.»

Η ιστορία του δείχνει ότι οι αποτυχίες δεν σημαίνουν το τέλος. Αντίθετα, μπορούν να γίνουν δύναμη για να προσπαθήσει κάποιος περισσότερο και να πετύχει τα όνειρά του.Η ιστορία του Michael Jordan είναι μία από τις πιο εμπνευσμένες ιστορίες στον αθλητισμό.

# data[].attributes.headline
Lopez Lomong (στίβος) (Δανάη Φιλιππιδου, Θάνος παχύς)

# data[].attributes.subject
Lopez Lomong (στίβος) (Δανάη Φιλιππιδου, Θάνος παχύς)

# data[].attributes.body
Σε ηλικία μόλις 6 ετών, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στο Σουδάν, ο Λομόνγκ απήχθη από επαναστάτες για να γίνει παιδί-στρατιώτης. Κατάφερε να αποδράσει τρέχοντας για τρεις ημέρες στην έρημο μαζί με άλλους τρεις φίλους του, μέχρι που έφτασε στην Κένυα, όπου έζησε 10 χρόνια σε στρατόπεδο προσφύγων.

Η μεταστροφή: Το 2001 υιοθετήθηκε από μια οικογένεια στις ΗΠΑ. Εκεί ανακάλυψε το ταλέντο του στο τρέξιμο.

Η Ολυμπιακή στιγμή: Προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008 στα 1.500μ. και μάλιστα επιλέχθηκε ως σημαιοφόρος της αμερικανικής αποστολής, σε μια στιγμή απόλυτης δικαίωσης

# data[].attributes.headline
MICHAEL JORDAN BY Nikoleta Rapti and Panagioths Semizoglou 

# data[].attributes.subject
MICHAEL JORDAN BY Nikoleta Rapti and Panagioths Semizoglou 

# data[].attributes.body
Ο Michael Jordan θεωρείται από πολλούς ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών. Όμως η πιο συγκινητική στιγμή της ζωής του δεν ήταν ένα καλάθι.

Το 1993, ενώ βρισκόταν στην κορυφή του NBA, ο πατέρας του δολοφονήθηκε. Ο Jordan κατέρρευσε ψυχολογικά. Έχασε τη δύναμη και τη χαρά που είχε για το μπάσκετ. Τόσο πολύ, που αποφάσισε να αποσυρθεί ξαφνικά από το άθλημα που αγαπούσε περισσότερο.

Πολλοί πίστεψαν ότι δεν θα επέστρεφε ποτέ. Εκείνος όμως κουβαλούσε μια υπόσχεση: ο πατέρας του ήθελε πάντα να τον βλέπει να παλεύει μέχρι το τέλος.

Δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε. Δούλεψε ασταμάτητα, άντεξε την πίεση και οδήγησε ξανά τους Chicago Bulls στην κορυφή.

Η πιο δυνατή στιγμή ήρθε το 1996, όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα την Ημέρα του Πατέρα. Μετά τη λήξη του αγώνα έπεσε στο πάτωμα των αποδυτηρίων κρατώντας τη μπάλα και έκλαιγε σιωπηλά. Δεν πανηγύριζε μόνο έναν τίτλο· ένιωθε ότι, με κάποιον τρόπο, είχε εκπληρώσει το όνειρο του πατέρα του.

Εκείνη η εικόνα έμεινε ιστορική γιατί έδειξε κάτι σπάνιο:
ακόμα και οι πιο δυνατοί πρωταθλητές κουβαλούν πόνο, απώλειες και αγάπη όπως όλοι οι άνθρωποι.

# data[].attributes.headline
Eileen Gu (Ευαγγελία Σιδηροπούλου)

# data[].attributes.subject
Eileen Gu (Ευαγγελία Σιδηροπούλου)

# data[].attributes.headline
Niki Lauda( Κατερίνα Κοσμίδου - Δέσποινα Μπασούκου ) 

# data[].attributes.subject
Niki Lauda( Κατερίνα Κοσμίδου - Δέσποινα Μπασούκου ) 

# data[].attributes.body
Ο Niki Lauda ζούσε για την ταχύτητα. Από μικρός είχε έναν στόχο: να γίνει ο καλύτερος οδηγός της Formula 1. Δεν τον ένοιαζαν ούτε τα χρήματα ούτε η φήμη· μόνο η στιγμή που έμπαινε στο μονοθέσιο και άκουγε τον κινητήρα να ουρλιάζει πριν ξεκινήσει ο αγώνας.

Το 1976 θεωρούνταν ήδη από τους κορυφαίους οδηγούς στον κόσμο. Εκείνη τη χρονιά βρισκόταν μπροστά στη βαθμολογία και όλοι πίστευαν πως θα κατακτούσε άνετα άλλο ένα πρωτάθλημα. Όμως σε έναν αγώνα στη Γερμανία, στην πίστα του Nürburgring, άρχισε να βρέχει και οι συνθήκες έγιναν επικίνδυνες. Πριν τον αγώνα μάλιστα, ο ίδιος είχε προειδοποιήσει ότι η πίστα ήταν πολύ επικίνδυνη για να συνεχίσουν. Οι περισσότεροι όμως αποφάσισαν να τρέξουν κανονικά.

Λίγους γύρους μετά την εκκίνηση, το αυτοκίνητό του γλίστρησε σε μια στροφή με μεγάλη ταχύτητα. Χτύπησε στις μπαριέρες, πήρε φωτιά και τυλίχτηκε στις φλόγες. Οι άλλοι οδηγοί σταμάτησαν και έτρεξαν να τον βγάλουν από το μονοθέσιο, ενώ η φωτιά έκαιγε ακόμα. Για σχεδόν ένα λεπτό ήταν παγιδευμένος μέσα στις φλόγες.

Όταν τελικά τον έβγαλαν, είχε σοβαρά εγκαύματα στο πρόσωπο και στο κεφάλι, ενώ είχε εισπνεύσει τοξικούς καπνούς που κατέστρεψαν τους πνεύμονές του. Στο νοσοκομείο οι γιατροί είπαν στην οικογένειά του ότι ίσως να μην αντέξει. Για μέρες πάλευε να αναπνεύσει και πολλοί πίστεψαν πως ακόμα κι αν ζούσε, δεν θα μπορούσε ποτέ να επιστρέψει στους αγώνες.

Όμως ο Λάουντα είχε πεισμώσει. Ενώ ακόμα είχε επιδέσμους στο κεφάλι και πονούσε, άρχισε να σκέφτεται μόνο το πότε θα ξαναμπεί σε μονοθέσιο. Οι γιατροί προσπαθούσαν να τον σταματήσουν, οι δημοσιογράφοι έλεγαν πως ήταν αδύνατο, αλλά εκείνος δεν άκουγε κανέναν.

Μόλις έξι εβδομάδες μετά το ατύχημα, εμφανίστηκε ξανά σε αγώνα Formula 1. Όταν έβγαλε το κράνος, πολλοί έμειναν σιωπηλοί βλέποντας τα σημάδια από τις φωτιές στο πρόσωπό του. Ακόμα πονούσε, ακόμα δυσκολευόταν να αναπνεύσει, αλλά μπήκε στο αυτοκίνητο σαν να μην φοβόταν τίποτα.

Και ίσως αυτό ήταν που εντυπωσίασε περισσότερο τους ανθρώπους. Όχι ότι επέστρεψε τόσο γρήγορα, αλλά ότι μετά από κάτι που θα τρόμαζε οποιονδήποτε, εκείνος κοίταξε ξανά την πίστα και αποφάσισε να συνεχίσει.

# data[].attributes.headline
Θεοδώρα Σοναρίδου - Αγγελική Παπαδάκη  Γ3

# data[].attributes.subject
Θεοδώρα Σοναρίδου - Αγγελική Παπαδάκη  Γ3

# data[].attributes.body
Η Μόνικα Σέλες ήταν το «παιδί-θαύμα» του παγκόσμιου τένις, που η καριέρα της κόπηκε βίαια στα δύο από μια επίθεση.Μπήκε δυναμικά στο επαγγελματικό τένις σε ηλικία μόλις 15 ετών. Μέχρι τα 19 της χρόνια, κατέκτησε 8 μεγάλα κύπελλα (Grand Slam) και έγινε η Νο1 στον κόσμο, νικώντας τους πάντες. Από τον Ιανουάριο του 1991 έως τον Φεβρουάριο του 1993, κέρδισε 22 τίτλους σε 34 τουρνουά, έχοντας ένα εξωπραγματικό ρεκόρ 55–1 νικών σε Grand Slams. Στις 30 Απριλίου του 1993, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, ένας εμμονικός θεατής μπήκε στο γήπεδο και τη μαχαίρωσε στην πλάτη.Μετά από δύο χρόνια μεγάλου φόβου και κατάθλιψης, βρήκε τη δύναμη να ξαναπαίξει και το 1996 κέρδισε ξανά ένα μεγάλο πρωτάθλημα (Australian Open).Έμεινε στην ιστορία ως η αθλήτρια που θα γινόταν η κορυφαία όλων των εποχών.

# data[].attributes.headline
Ραφαέλ Ναδάλ (Χριστίνα Ασλανίδου)

# data[].attributes.subject
Ραφαέλ Ναδάλ (Χριστίνα Ασλανίδου)

# data[].attributes.body
Ο Ραφαέλ «Ράφα» Ναδάλ είναι Ισπανός πρώην επαγγελματίας αντισφαιριστής. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους αθλητές όλων των εποχών, αφού κατέκτησε 22 τίτλους Grand Slam, όντας δεύτερος στη σχετική λίστα των ανδρών, ενώ έχει στεφθεί και δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης. Ο Ραφαέλ γεννήθηκε στο Μανακόρ της Μαγιόρκας στις 3 Ιουνίου 1986. Από την ηλικία των 3 ετών, ο θείος του, που ήταν πρώην επαγγελματίας τενίστας, αναγνώρισε το ταλέντο του στο τένις και άρχισε να τον προπονεί. Στην ηλικία των οκτώ ετών, ο Ναδάλ κέρδισε το περιφερειακό πρωτάθλημα κάτω των 12, ενώ παράλληλα ήταν και ένας ελπιδοφόρος ποδοσφαιριστής. Αυτό έκανε τον προπονητή και θείο του να εντείνει την προπόνησή του. Στα 12 του χρόνια, ο Ραφαέλ κατέκτησε τον ισπανικό και τον πανευρωπαϊκό τίτλο της ηλικίας του. Τότε ο πατέρας του τον ανάγκασε να επιλέξει ανάμεσα στο ποδόσφαιρο και στο τένις, ώστε να μη μείνει πίσω στα μαθήματα, και εκείνος επέλεξε το τένις. Όταν ήταν 14 ετών, η Ισπανική Ομοσπονδία Τένις τού ζήτησε να μετακομίσει στη Βαρκελώνη για να συνεχίσει εκεί την προπόνησή του. Η οικογένειά του απέρριψε το αίτημα, κυρίως επειδή φοβήθηκε ότι θα επηρεαζόταν η εκπαίδευσή του, αλλά και επειδή πίστευε πως για να γίνει κάποιος καλός αθλητής δεν είναι απαραίτητο να φύγει από τον τόπο του. Τον Μάιο του 2001, κέρδισε τον Πατ Κας, πρώην νικητή Grand Slam, σε χωμάτινη επιφάνεια, ενώ στα 15 του έγινε επαγγελματίας τενίστας, συμμετέχοντας σε δύο αγώνες στο τουρνουά για παιδιά κάτω των 18 της ΔΟΑ. Το 2002, σε ηλικία 16 ετών, ο Ναδάλ έφτασε στον ημιτελικό του μονού αγοριών στο τουρνουά Γουίμπλεντον, στην πρώτη του συμμετοχή στη διοργάνωση. Στην ηλικία των 17 ετών, επικράτησε του Ρότζερ Φέντερερ στην πρώτη φορά που ήρθαν αντιμέτωποι και έγινε ο νεότερος παίκτης που έφτασε στον τρίτο γύρο του Γουίμπλεντον. Στα 18 του, βοήθησε την Ισπανία να επικρατήσει των ΗΠΑ στο Κύπελλο Ντέιβις Νέων, στη δεύτερη και τελευταία συμμετοχή του στη διοργάνωση της ΔΟΑ. Στην ηλικία των 19 ετών, ο Ναδάλ κατέκτησε το Γαλλικό Όπεν στην πρώτη του συμμετοχή, κατόρθωμα που δεν είχε επιτευχθεί στο Παρίσι για περισσότερα από 20 χρόνια. Μάλιστα, κατέκτησε το τρόπαιο και στις τέσσερις πρώτες συμμετοχές του στη διοργάνωση. Το 2003, του απονεμήθηκε το βραβείο του Συλλόγου Επαγγελματιών Τένις (ATP) για τον καλύτερο νεοεμφανιζόμενο παίκτη της χρονιάς. Ο Ναδάλ κατέκτησε συνολικά 22 τίτλους Grand Slam. Κυριάρχησε στο Γαλλικό Όπεν (Roland Garros) με 14 κατακτήσεις, επίδοση μοναδική στην ιστορία του αθλήματος. Παράλληλα, κέρδισε τίτλους στο Αυστραλιανό Όπεν, στο Γουίμπλεντον και στο Αμερικανικό Όπεν, αποδεικνύοντας την αξία του σε κάθε επιφάνεια. Ξεχωριστή θέση στους τίτλους του έχουν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, όπου κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια: ένα στο απλό ανδρών στο Πεκίνο το 2008 και ένα στο διπλό ανδρών στο Ρίο ντε Τζανέιρο το 2016. Ο Rafael Nadal συνέδεσε το όνομά του με το Roland Garros όσο κανένας άλλος αθλητής στην ιστορία του τένις. Κατέκτησε το θρυλικό τουρνουά του Παρισιού 14 φορές, ένα ρεκόρ που θεωρείται σχεδόν ακατόρθωτο να ξεπεραστεί. Από την πρώτη του νίκη το 2005 μέχρι και την τελευταία το 2022, κυριάρχησε στα χωμάτινα γήπεδα με απίστευτη δύναμη, αντοχή και πάθος. Για αυτό δικαίως θεωρείται ο «Βασιλιάς του Χώματος».

# data[].attributes.body
Ο Dimitar Berbatov θεωρείται ένας από τους πιο ταλαντούχους και κομψούς επιθετικούς της γενιάς του. Ξεχώρισε για την απίστευτη τεχνική του, το «μαγικό» πρώτο κοντρόλ και το ήρεμο στιλ παιχνιδιού του, που τον έκανε να φαίνεται σαν να παίζει χωρίς προσπάθεια.

Ξεκίνησε την καριέρα του στη Βουλγαρία με την CSKA Σόφιας και το 2001 μεταγράφηκε στη Bayer 04 Leverkusen. Εκεί έγινε γνωστός σε όλη την Ευρώπη και έφτασε μέχρι τον τελικό του Champions League το 2002 απέναντι στη Real Madrid.

Το 2006 πήγε στην Tottenham Hotspur F.C. και έγινε γρήγορα αγαπητός στους φιλάθλους χάρη στο εντυπωσιακό του παιχνίδι και τη συνεργασία του με τον Robbie Keane. Με την Tottenham κατέκτησε το League Cup το 2008.

Η κορυφαία περίοδος της καριέρας του ήρθε στη Manchester United F.C., όπου αγωνίστηκε από το 2008 έως το 2012 υπό τον Sir Alex Ferguson. Κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Αγγλίας και το 2010-11 βγήκε πρώτος σκόρερ της Premier League. Έμεινε επίσης γνωστός για ιστορικές εμφανίσεις, όπως το χατ-τρικ απέναντι στη Liverpool F.C..

Μετά τη Manchester United έπαιξε σε Fulham F.C., AS Monaco FC, PAOK FC και στην Ινδία με την Kerala Blasters FC πριν αποσυρθεί.

Με την εθνική Βουλγαρίας έγινε αρχηγός και παραμένει ένας από τους κορυφαίους σκόρερ στην ιστορία της χώρας με 48 γκολ. Πολλοί τον θυμούνται όχι μόνο για τα γκολ του αλλά και για το ιδιαίτερα «αριστοκρατικό» στιλ παιχνιδιού του, που τον έκανε cult μορφή της Premier League.

# data[].attributes.body
Η Kerri Strug ήταν αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής και συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996. Στον τελευταίο αγώνα της ομάδας των ΗΠΑ, όλα κρίνονταν σε ένα άλμα. Στην πρώτη προσπάθεια τραυματίστηκε σοβαρά στον αστράγαλό της και έπεσε κάτω από τον πόνο. Παρ’ όλα αυτά, ήξερε ότι αν δεν έκανε δεύτερο άλμα, η ομάδα της ίσως έχανε το χρυσό μετάλλιο.

Παρότι σχεδόν δεν μπορούσε να περπατήσει, σηκώθηκε ξανά, πήρε φόρα και έκανε το δεύτερο άλμα με τραυματισμένο πόδι. Προσγειώθηκε σωστά, αλλά αμέσως μετά κατέρρευσε από τον πόνο. Εκείνη η προσπάθεια χάρισε στις ΗΠΑ το πρώτο ομαδικό χρυσό μετάλλιο στην ιστορία τους.

Η εικόνα της να την κουβαλά ο προπονητής της έγινε παγκοσμίως γνωστή και συγκίνησε εκατομμύρια ανθρώπους. Η ιστορία της δείχνει τι σημαίνει δύναμη ψυχής, θάρρος και αποφασιστικότητα, αλλά παράλληλα έκανε πολλούς να συζητήσουν και για την τεράστια πίεση που δέχονται οι αθλητές στον πρωταθλητισμό.

Η Kerri Strug μάς διδάσκει πως η θέληση ενός ανθρώπου μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τον φόβο και τον πόνο.

# data[].attributes.headline
Γιάννης αντετοκουμπο 

# data[].attributes.subject
Γιάννης αντετοκουμπο 

# data[].attributes.body
Η ιστορία του Γιάννη Αντετοκούνμπο ξεκινά στις 6 Δεκεμβρίου 1994 στην Αθήνα, όπου γεννήθηκε από Νιγηριανούς γονείς, τον Τσαρλς και τη Βερόνικα, οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει στην Ελλάδα αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Τα πρώτα του χρόνια σημαδεύτηκαν από μια σκληρή καθημερινότητα, καθώς η οικογένειά του ζούσε στο περιθώριο της κοινωνίας, αντιμετωπίζοντας το φάσμα της ακραίας φτώχειας και την έλλειψη νομιμοποιητικών εγγράφων, γεγονός που καθιστούσε την επιβίωσή τους έναν διαρκή αγώνα. Ο Γιάννης μεγάλωσε στα Σεπόλια, όπου μαζί με τα αδέλφια του αναγκαζόταν να βγαίνει στους δρόμους για να πουλήσει ρολόγια, γυαλιά ηλίου και διάφορα μικροαντικείμενα, προκειμένου να εξασφαλίσουν το φαγητό της ημέρας, ενώ συχνά έπρεπε να μοιράζονται το ίδιο ζευγάρι αθλητικά παπούτσια για να προπονηθούν στο μπάσκετ. Πέρα από την οικονομική ένδεια, ο Γιάννης βίωσε τον κοινωνικό ρατσισμό και την αίσθηση του «ξένου» μέσα στην ίδια του την πατρίδα, ενώ το βάρος της ευθύνης για την οικογένειά του ήταν τεράστιο, ειδικά μετά τον πρόωρο και ξαφνικό θάνατο του πατέρα του το 2017, ένα γεγονός που τον λύγισε συναισθηματικά αλλά ταυτόχρονα τον πείσμωσε να συνεχίσει την πορεία του. Παρά τις αντιξοότητες, η αφοσίωσή του στο άθλημα, η ακλόνητη αγάπη για τους δικούς του ανθρώπους και η ικανότητά του να μετατρέπει τον πόνο σε κινητήριο δύναμη, τον οδήγησαν από τα ανοιχτά γήπεδα των Σεπολίων στα κορυφαία παρκέ του κόσμου, αποδεικνύοντας ότι η θέληση μπορεί να νικήσει ακόμα και τις πιο αντίξοες συνθήκες της μοίρας.

# data[].attributes.body
Η Σερένα Τζαμίκα Ουίλιαμς είναι Αμερικανίδα πρώην επαγγελματίας τενίστρια. Θεωρείται ως μια από τις καλύτερες του αθλήματος όλων των εποχών και συχνά αναφέρεται ως η κορυφαία. Η μακροχρόνια καριέρα της την ανέδειξε σε μία από τις σπουδαιότερες αθλήτριες της ιστορίας.Τον Αύγουστο του 2024 στο Παρίσι η Διεθνής Ένωση Αθλητικού Τύπου, με τη συμμετοχή 913 δημοσιογράφων από 137 χώρες, την ψήφισε ως καλύτερη αθλήτρια όλων των σπορ των τελευταίων 100 χρόνων.Την ίδια θέση κατέλαβε και από το Συνέδριο της Ένωσης τρεις μήνες νωρίτερα.Αποχώρησε από την ενεργό δράση μετά το Αμερικανικό Όπεν του 2022.

Γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1981 στο Σάγκινο, του Μίσιγκαν. Οι γονείς της εγκαταστάθηκαν μαζί με τις 5 κόρες τους στο Λος Άντζελες. Τα παιδιά έκαναν σχολείο στο σπίτι.

Σε ηλικία μόλις 4,5 ετών η Σερένα κέρδισε το πρώτο της τουρνουά. Ως την ηλικία των 10 ετών, είχε ήδη παίξει σε 49 τουρνουά και νικήσει σε 46 εξ αυτών. Το 1991 παρακολούθησε σχολή αντισφαίρισης και σε ηλικία 14 ετών, το Σεπτέμβριο του 1995 έγινε επαγγελματίας.

Η νεαρή τενίστρια πέτυχε μεγάλες επιδόσεις την περίοδο 1996-1998. Έτσι, από το νούμερο 304 στη διεθνή κατάταξη των γυναικών, έφτασε στα τέλη του 1997 στο Νο 99. Την επόμενη χρονιά εισήλθε στην πρώτη εικοσάδα με τις καλύτερες αθλήτριες στον κόσμο. Το 1998 κατέκτησε τον τίτλο στο διπλό μικτό στο Γουίμπλεντον και στο Αμερικανικό Όπεν με παρτενέρ το Μαξ Μίρνι.Στις 5 Απριλίου του 1999 έκανε την εμφάνισή της στη διεθνή κατάταξη με τις 10 καλύτερες αντισφαιρίστριες του κόσμου, στο Νο 9. Το 2002 αναρριχήθηκε στην πρώτη θέση, την οποία έχασε τον Αύγουστο του 2003, από την Κιμ Κλάιστερς. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2003 η μεγαλύτερη αδερφή της, Γετούντε Πράις, δολοφονήθηκε από ένοπλο στην περιοχή του Κόμπτον. Έπειτα από τραυματισμούς, που την ανάγκασαν να μη συμμετέχει σε αρκετά Γκραν Σλαμ, επέστρεψε στις νίκες το 2007 και το Σεπτέμβριο του 2008 κατέκτησε το Αμερικανικό Όπεν (μονό) με νίκη επί της Γελένα Γιάνκοβιτς, με 6-4, 7-5, ανακτώντας τον τίτλο του No. 1 στη διεθνή κατάταξη.Το 2009 κατέκτησε και το Αυστραλιανό Όπεν στο απλό γυναικών, νικώντας στον τελικό την Ντινάρα Σάφινα.

Το 2014 κατέκτησε το Αμερικανικό Όπεν για έκτη και τελευταία φορά στην καριέρα της. Με έξι κατακτήσεις στο Αμερικανικό Όπεν είναι η πολυνίκης του θεσμού. Το ρεκόρ των έξι κατακτήσεων στο Αμερικανικό Όπεν το μοιράζεται με την Κρις Έβερτ, η οποία έχει επίσης έξι κατακτήσεις.

# data[].attributes.attachment_caption
Περίφημος ολυμπιονίκης 

# data[].attributes.headline
Κωστής Τσικλητήρας

# data[].attributes.subject
Κωστής Τσικλητήρας

# data[].attributes.body
Γεννήθηκε το 1888 στην Πύλο Μεσσηνίας σε πλούσια και μορφωμένη οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν γιατρός και δήμαρχος της περιοχής.

Το 1905 πήγε στην Αθήνα για σπουδές. Αρχικά σπούδαζε οικονομικά και όχι αθλητισμό!

Ήταν πολυαθλητής: έκανε στίβο, ποδόσφαιρο και υδατοσφαίριση. Μάλιστα θεωρείται από τους πρώτους τερματοφύλακες του Panathinaikos F.C. ⚽

Έγινε διάσημος επειδή ήταν εξαιρετικός στα «άλματα άνευ φοράς», δηλαδή άλματα χωρίς φόρα. Ήταν 19 φορές πρωταθλητής Ελλάδας!

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 στο Λονδίνο πήρε δύο ασημένια μετάλλια και το 1912 στη Στοκχόλμη πήρε χρυσό και χάλκινο.

Η Υπέρτατη Θυσία: Το μεγαλείο του Τσικλητήρα φάνηκε εκτός γηπέδων. Όταν ξέσπασαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-13), ο ίδιος –αν και δικαιούνταν απαλλαγή ως Ολυμπιονίκης– αρνήθηκε να μείνει στα μετόπισθεν. Κατετάγη ως απλός στρατιώτης στην πρώτη γραμμή.

Πολέμησε στη μάχη του Μπιζανίου και εκεί αρρώστησε από μηνιγγίτιδα. Πέθανε το 1913 στην Αθήνα, σε ηλικία μόλις 24 ετών. Ο θάνατός του συγκλόνισε όλη την Ελλάδα τότε.

Στην Πύλο υπάρχει μέχρι σήμερα μουσείο και άγαλμά του 🏛️

Ξεκίνησε σοβαρά τον αθλητισμό το 1905, όταν μετακόμισε στην Αθήνα για σπουδές. Πολύ γρήγορα έγινε ένας από τους καλύτερους αθλητές στα άλματα άνευ φοράς.

Τα αγωνίσματα στα οποία ξεχώρισε ήταν:

άλμα εις μήκος άνευ φοράς

άλμα εις ύψος άνευ φοράς

Δηλαδή πηδούσε χωρίς να παίρνει φόρα με τρέξιμο 😳

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 1908 πήρε δύο ασημένια μετάλλια 🥈🥈:

στο μήκος άνευ φοράς

στο ύψος άνευ φοράς
Και στις δύο περιπτώσεις έχασε από τον θρυλικό Αμερικανό αθλητή Ray Ewry.

Μετά το Λονδίνο είπε ότι θα επιστρέψει πιο δυνατός — και το έκανε 😌
Προπονήθηκε σκληρά και βελτίωσε πολύ τις επιδόσεις του.

Στους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης το 1912 έγραψε ιστορία:

πήρε χρυσό μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς 🥇

και χάλκινο στο ύψος άνευ φοράς 🥉

Το χρυσό του στο μήκος θεωρήθηκε τεράστια επιτυχία για την Ελλάδα. Χρειάστηκαν περίπου 80 χρόνια για να ξαναπάρει Έλληνας χρυσό μετάλλιο στίβου σε Ολυμπιακούς Αγώνες!

Συνολικά έγινε:

19 ή 20 φορές πανελληνιονίκης

κάτοχος πολλών πανελλήνιων ρεκόρ

αρχηγός της ελληνικής αποστολής το 1912 🇬🇷

Εκτός από στίβο, έπαιζε και ποδόσφαιρο ως τερματοφύλακας ⚽ και θεωρείται από τους πρώτους τερματοφύλακες του Panathinaikos F.C..

Τόσο σημαντικός θεωρείται ακόμα και σήμερα, που υπάρχει διεθνές μίτινγκ στίβου στην Αθήνα με το όνομά του: το “Tsiklitiria”.