# data[].attributes.headline
ประวัติและความสำคัญข

# data[].attributes.body
ประวัติและความสำคัญของพระพุทธศาสนา พระพุทธศาสนากำเนิดในประเทศไทยอิเดียและได้เผยแผ่เข้ามาในดินแดนสุวรรณภูมิซึ่งรวมทั้งเป็นที่ดินแดนของไทยในปัจจุบัน และดินแดนของประเทศเพื่อนบ้าน ซึ่งอยู่ในราวประมาณ3,000กว่าปี พระมหากษัตริย์ไทยทุกพระองค์ทรงนับถือพระพุทธศาสนา ทรงเป็นพุทธมามกะ และได้ให้ความอุปถัมภ์ค้ำชูพระพุทธศาสนามาโดยตลอด
นางสาว สุดารัตน์ สาผาย เลขที่18 ม.4/3

# data[].attributes.headline
รามินทร์ เสมอ 4/3 เลขที่ 41

# data[].attributes.subject
รามินทร์ เสมอ 4/3 เลขที่ 41

# data[].attributes.body
พัฒนาการในสมัยพุทธกาลที่เห็นได้ชัดคือพระภิกษุในสมัยพุทธกาลนั้นมีการเคร่งเรื่องของการศึกษาพระธรรมเคร่งเรื่องวินัยของพระซึ่งนั่นทำให้ภิกษุในสมัยพุทธกาลนั่นกลายเป็นพระอรหันต์โดยเป็นการ
บรรลุธรรมอย่างบริสุทธิ์เเละเที่ยงเเท้

# data[].attributes.headline
รัตนมณี นากอก เลขที่ 20 4/3

# data[].attributes.subject
รัตนมณี นากอก เลขที่ 20 4/3

# data[].attributes.body
ในสมัยพุทธกาลระบบวรรณะของพราหมณ์มีอิทธิพลมากพราหมณ์ถือว่าพวกตนเป็นวรรณะสูงสุดจึงได้มีการพัฒนาคำสอนและพิธีกรรมต่าง ๆ ให้สลับซับซ้อนมากขึ้นเช่นการทารุณกรรมสัตว์ด้วยการฆ่าสัตว์บูชายัญการกำหนดให้คนในวรรณะศูทรไม่มี สิทธิจะฟังจะกล่าวความในพระเวทที่เป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของพราหมณ์การกำหนดว่าพวกจัณฑาลพวกนอกวรรณะไม่มีสิทธิได้รับการศึกษาผู้ฝ่าฝืนจะมีการกำหนดบทลงโทษไว้อย่างรุนแรงคือผ่าร่างกายออกเป็น ๒ ชัก ภาษาเดิม

# data[].attributes.headline
นางสาว เบญจพร ทองนวล เลขที่29 ม.4/3

# data[].attributes.subject
นางสาว เบญจพร ทองนวล เลขที่29 ม.4/3

# data[].attributes.body
เมื่อพระพุทธเจ้าอุบัติขึ้น พระองค์ได้ทรงประกาศคำสอนใหม่ ซึ่งเป็นการปฏิวัติต่อคำสอน ของพราหมณ์ กำจัดความเชื่อถือเรื่องวรรณะ ไม่ให้ถือเอาชาติกำเนิดเป็นเครื่องแบ่งแยกความสูง ต่ำและสิทธิของมนุษย์ ให้ถือว่าทุกคน ทุกวรรณะเกิดมามีความเสมอภาคกัน จะดี จะชั่ว จะประเสริฐ หรือต่ำทราม เพราะการกระทำ และการประพฤติดีของตนเอง จะเป็นกษัตริย์ พราหมณ์ แพทย์ ศูทร จัณฑาลหรือปุกุสะก็ตาม ทำดีก็ได้ผลดีเหมือนกัน ทำชั่วก็ได้ผลชั่วเหมือนกัน คนใดปฏิบัติ ธรรมก็ได้ความสงบทางจิต มีความก้าวหน้า ถึงจุดหมายของศาสนาได้เหมือนกัน ชาติกำเนิด ไม่สำคัญ สำคัญที่การฝึกอบรม
นอกจากทรงประกาศคำสอน เพื่อให้เกิดผลทางการปฏิบัติ ทางความเชื่อถืออย่างใหม่ ของประชาชนแล้ว พระพุทธเจ้าทรงนำหลักการนี้มาปฏิบัติให้เกิดผลในรูปสถาบันด้วย ทรงตั้ง คณะสงฆ์ขึ้น คณะสงฆ์นี้เปิดรับบุคคลทุกวรรณะและนอกวรรณะ ทุกคนที่เข้ามาเป็นสมาชิกของ สถาบันสงฆ์นั้นแล้วมีสิทธิเสมอกันในทางด้านการปกครองและชีวิตทางสังคม มีข้อกำหนดเพียง ให้แสดงความเคารพกันตามลำดับอายุสมาชิกภาพ และมีโอกาสเท่าเทียมกันในการที่จะได้รับการ ศึกษาอบรมตลอดจนปฏิบัติเพื่อเข้าถึงจุดหมายสูงสุดที่ชีวิตในสงฆ์จะเข้าถึงได้สถาบันวัดกลายเป็น สถาบันทางการศึกษา เพราะเป็นที่ฝึกหัดอบรม บรรยากาศภายในวัดรวมถึงวิถีชีวิตของพระสงฆ์ ภายในวัดเป็นบรรยากาศสำหรับฝึกหัดพัฒนาคนและพัฒนาตนให้เดินไปในวิถีชีวิตที่ถูกต้องดีงาม

# data[].attributes.attachment_caption
นักเรียนเห็นพัฒนาการอะไรบ้างในยุคสมัยพุทธกาล

# data[].attributes.body
ชาวตะวันตกมักมองปัญหาการปกครองเป็นเรื่องของระบบ ซึ่งอาจเพราะเชื่อว่าปัจเจกชนเหมือนกันในคุณธรรม ล้วนเป็น “สัตว์การเมือง” และต่างก็แสดงความต้องการทางการเมืองได้เท่าๆกัน การปกครองในสายตาของชาวตะวันตกมักแบ่งหยาบๆ เป็นระบอบประชาธิปไตยและระบอบเผด็จการ ระบอบที่ใช้ในประเทศตะวันตก
เรียกว่า “ระบอบประชาธิปไตย” การปกครองสมัยพุทธกาลมี 2 แบบ ได้แก่ แบบราชาธิปไตยและแบบคณาธิปไตย ซึ่งแบบคณาธิปไตยนี้มักเรียกกันภายหลังว่าระบอบสามัคคีธรรม เพราะอาศัยมติองค์ประชุมของตัวแทนเหล่าวรรณะกษัตริย์ มิใช่การตัดสินพระทัยของพระราชาเพียงพระองค์เดียว มีอาคารที่ประชุมทางการปกครอง ซึ่งเรียกว่าสัณฐาคาร

# data[].attributes.headline
อนุพงษ์ กาญจนพานิช ม.4/3 เลขที่ 26

# data[].attributes.subject
อนุพงษ์ กาญจนพานิช ม.4/3 เลขที่ 26

# data[].attributes.body
พระพุทธศาสนาถือกำเนิดขึ้นพระพุทธเจ้าได้ปฏิวัติความเชื่อส่วนใหญ่ของคนยุคนั้นคือ ความ เชื่อถือในความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า (เทวนิยม) พระพุทธศาสนาจัดอยู่ในประเภท (อเทวนิยม) คือไม่นับถือพระ เจ้า ทั้งยังเปิดโอกาสให้คนทุกชั้นวรรณะสามารถบวชได้ พระพุทธศาสนาจึงถือเป็นศูนย์รวมความเป็นอันหนึ่ง อันเดียวกัน ต่อมาพระพุทธศาสนาจึงเจริญและแผ่ขยายไปทั่วชมพูทวีป

# data[].attributes.headline
พุทธศาสนาสมัยพุทธกาล  (นางสาวกัญญารัตน์เลขที่15)

# data[].attributes.subject
พุทธศาสนาสมัยพุทธกาล  (นางสาวกัญญารัตน์เลขที่15)

# data[].attributes.body
ในสมัยพุทธกาล พระพุทธเจ้ายังทรงพระชนม์อยู่ ก็ไม่มีการวาดรูปพระพุทธเจ้ากัน แต่ท่านมักกล่าวสรรเสริญถึงพระรูป พระสรีระคุณของพระพุทธเจ้าครับ ซึ่งจากตัวอย่างในพระไตรปิฎกบางเรื่อง แสดงให้เห็นว่าไม่มีการวาดรูป ในสมัยที่พระองค์ยังทรงพระชนม์อยู่ แต่ เมื่อพระพุทธเจ้าปรินิพพานได้ สองร้อยกว่าปี พระเจ้าอโศกฯ เพิ่งจะเริ่มเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา ได้ให้กาฬนาคราช ที่เคยเห็นพระพุทธเจ้ามา ๔ พระองค์แล้ว ได้เนรมิตรูปเหมือนพระพุทธเจ้าให้พระเจ้าอโศกฯทอดพระเนตร นี่แสดงให้เห็นว่าแม้ในสมัยของพระเจ้าอโศกฯ ก็ไม่มีภาพวาดของพระพุทธเจ้า ดังเหตุผลที่ผมได้กล่าวแล้วข้างต้น ว่าทำไมถึงวาดรูปพระพุทธเจ้าไม่ได้ เมื่อพระเจ้าอโศกฯ ได้เห็นพระสรีระคุณ จากพระรูปของพระพุทธเจ้า ที่กาฬนาคราชเนรมิต อันประกอบด้วย พระมหาปุริสลักษณะ ๓๒ ประการ และ อนุพยัญชนะ ๘๐ พระองค์ก็เกิดปิติปราโมทย์ เลื่อมใสอย่างยิ่ง ให้ทำการบูชา ๗ วัน จากตัวอย่างนี้ แสดงให้เห็นว่า ไม่มีการวาดรูปมาก่อน และพระเจ้าอโศกฯ เลื่อมใสปิติมากในการเห็นพระรูปของพระพุทธเจ้า ที่งดงามยิ่งนัก จึงไม่มีใครในโลกที่จะสามารถวาดรูปให้เหมือนพระพุทธเจ้าได้ครับ นี่คือพระคุณอันหาประมาณมิได้ ที่ถึงพร้อมด้วยพระพุทธคุณทุกประการ ทั้งคุณธรรมภายในของพระองค์และพระสรีระคุณที่เป็นภายนอกของพระองค์ สมกับเป็นผู้เลิศที่สุดของสัตว์ทั้งหลาย

# data[].attributes.headline
ศุภณัฐ เนตรวงค์ เลขที่38

# data[].attributes.subject
ศุภณัฐ เนตรวงค์ เลขที่38

# data[].attributes.body
ในสมัยพุทธกาล แม้ภิกษุณีจะปลงผม ห่มกาสาวพัสตร์ สลัดความสวยงามทั้งสิ้นแล้วก็ตาม ยังไม่พ้นการถูกแทะโลมจากบุรุษเพศบางจำพวกที่ชอบเกาะเกี่ยวเกี้ยวพาราสีและบางคนมีความคิดหยาบช้าชวนสังวาสเอาดื้อๆ เลยทีเดียว ดังกรณีสองภิกษุณีเป็นตัวอย่าง คือ

ท่านสุภา เกิดในวรรณะพราหมณ์ผู้มั่งคั่ง กรุงราชคฤห์ แคว้นมคธ เหตุเพราะเป็นคนสวยมากจึงได้ชื่อว่า “สุภา” (สุภา แปลว่า คนสวย) เธอคิดเบื่อชีวิตทางโลก จึงออกบวชประจำอยู่ในสำนักของท่านน้าปชาบดีโคตมี จากนั้นไม่นานนักก็บรรลุเป็นพระอรหันต์

# data[].attributes.attachment_link.title
ภาพปก-ท่านสุภาในจินตนาการของเอ็ม-วรพินิต

# data[].attributes.headline
ประวัติและความสำ

# data[].attributes.body
ประวัติและความสำคัญของพระพุทธศาสนา
ทีมงานทรูปลูกปัญญา
06 ส.ค. 64
| 56.7K views
ประวัติและความสำคัญของพระพุทธศาสนา
พระพุทธศาสนาเป็นศูนย์รวมจิตใจของพุทธศาสนิกชน

พระพุทธศาสนากำเนิดในประเทศอินเดียและได้เผยแผ่เข้ามาในดินแดนสุวรรณภูมิซึ่งรวมทั้งที่เป็นดินแดนของไทยในปัจจุบัน และดินแดนของประเทศเพื่อนบ้าน ซึ่งอยู่ในราวประมาณ ๓,๐๐๐ กว่าปี พระมหากษัตริย์ไทยทุกพระองค์ทรงนับถือพระพุทธศาสนา ทรงเป็นพุทธมามกะ และได้ให้ความอุปถัมภ์ค้ำชูพระพุทธศาสนามาโดยตลอด

คนไทยส่วนใหญ่นับถือพระพุทธศาสนาจึงได้นำหลักคำสอนของพระพุทธเจ้ามาเป็นหลักสำคัญในการดำรงชีวิต ทำให้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข

เดียร์ พริมแพรวา วงษ์หาร เลขที่10

# data[].attributes.headline
นางสาว กานต์พิชชา อนุพันธ์   ( อิมอิม ) ม.4/3 เลขที่14

# data[].attributes.subject
นางสาว กานต์พิชชา อนุพันธ์   ( อิมอิม ) ม.4/3 เลขที่14

# data[].attributes.body
ศาสนาโดยส่วนใหญ่ในโลกโดยเฉพาะศาสนาเทววิทยานั้นเน้นเรื่องศรัทธา เช่น ศาสนาอิสลาม ซึ่งเน้นศรัทธาหรือความเชื่อเป็นเรื่องสำคัญที่สุด คือ จะต้องเชื่อทุกอย่างตามที่ปรากฏในคัมภีร์อัลกุรอาน เช่น เชื่อว่าพระอัลเลาะห์มีจริง ทรงสร้างโลกและสรรพสิ่ง ต้องเชื่อว่า คัมภีร์อัลกุรอานเป็นคัมภีร์ที่สมบูรณ์ที่สุด

# data[].attributes.headline
กรรณิการ์ โพธิ์แสง 4/3 เลขที่8

# data[].attributes.subject
กรรณิการ์ โพธิ์แสง 4/3 เลขที่8

# data[].attributes.body
ชีวิตคนไทยผูกพันอยู่กับพระพุทธศาสนา จะเห็นได้ว่าทุกหมู่บ้านจะมีพระสงฆ์เป็นศูนย์รวมทางจิตใจคอยช่วยแนะแนวทางเพื่อแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น และมีวัดเป็นศูนย์กลางในการจัดงานต่าง ๆ ทั้งทางด้านสังคม ศิลปวัฒนธรรม ประเพณีและอื่น ๆ ดังนั้น พระพุทธศาสนาจึงเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวพุทธทุกคน
พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติไทย และเป็นศูนย์รวมทางจิตใจของชาวพุทธ จึงมีอิทธิพลและความสำคัญต่อวิถีชีวิตของคนไทยหลายประการ

# data[].attributes.headline
ญาณิศา สีหานาม(เรน) ม.4/3 เลขท่ี34

# data[].attributes.subject
ญาณิศา สีหานาม(เรน) ม.4/3 เลขท่ี34

# data[].attributes.body
ในสมัยพุทธกาลได้มีการพัฒนาความเชื่อเกี่ยวกับการเวียนว่ายตายเกิด มีการสอนกันอย่างแพร่หลายในชาวอารยัน ในยุคนี้ได้ถูกเรียกว่าฮินดู มีคัมภีร์สำคัญในการใช้เผยแพร่ศาสนา เรียกว่า "คัมภีร์อุปนิษัท" ส่วนใหญ่เป็นความเชื่อเรื่องวิญญาณ มีการนับถือพรหมว่าเป็นปรมาตมัน(ต้นกำเนิดและเป็นที่รวมของทุกสิ่งทุกอย่าง)เป็นปฐมวิญญาณศาสนาพราหมณ์-ฮินดู ในนุคนี้จึงถูกเรียกว่า"ยุคอุปนิษัท"

# data[].attributes.body
ในสมัยยุคสมัยพุทธกาลมีการเพิ่มศาสนาเข้ามา เช่น
ศาสนาอิสลาม ศาสนาพุทธ ศาสนาพราหมณ์-ฮินดู
ศาสนาคริสต์ ทุกศาสนาสอนให้ทุกคนเป็นคนดี เข้ากับสังคมได้ เป็นคนมีเมตตาและช่วยเหลือคนที่ลำบาก

# data[].attributes.headline
เกศฎาภรณ์ สมเขียน(เกศ)4/3เลขที่22

# data[].attributes.subject
เกศฎาภรณ์ สมเขียน(เกศ)4/3เลขที่22

# data[].attributes.body
พระพุทธศาสนากำเนิดในประเทศอินเดียและได้เผยแผ่เข้ามาในดินแดนสุวรรณภูมิซึ่งรวมทั้งที่เป็นดินแดนของไทยในปัจจุบัน พระมหากษัตริย์ไทยทุกพระองค์ทรงนับถือพระพุทธศาสนา ทรงเป็นพุทธมามกะ และได้ให้ความอุปถัมภ์ค้ำชูพระพุทธศาสนามาโดยตลอด คนไทยส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธและนำหลักคำสอนของพระพุทธเจ้ามาเป็นหลักสำคัญในการดำรงชีวิตคนไทยมีอุปนิสัย เช่น ความกตัญญูกตเวที เคารพเชื่อฟังผู้ใหญ่ อ่อนน้อมถ่อมตน ให้อภัยซึ่งกันและกัน มีความเมตตากรุณา

# data[].attributes.body
การปกครองแบบสามัคคีธรรมนี้ส่วนใหญ่จะเป็นรัฐหรือเเคว้นเล็กๆ ที่เป็นแคว้นใหญ่จริงๆ มีเพียงไม่กี่เเคว้น เนื่องจากเเคว้นมัลละและวัชชีมีความแข็งแรง สามารถต้านทานรัฐราชาธิปไตยที่มารุกรานได้ยาวนานที่สุด เเม้ว่าทั้ง 2แคว้นจะถูกมองว่ามีความสำคัญในการทางเมืองมากที่สุด

# data[].attributes.headline
เลขที่29 เบญจพร ทองนวล(แก้ว) ม.4/3

# data[].attributes.subject
เลขที่29 เบญจพร ทองนวล(แก้ว) ม.4/3

# data[].attributes.body
เมื่อพระพุทธเจ้าอุบัติขึ้น พระองค์ได้ทรงประกาศคำสอนใหม่ ซึ่งเป็นการปฏิวัติต่อคำสอน ของพราหมณ์ กำจัดความเชื่อถือเรื่องวรรณะ ไม่ให้ถือเอาชาติกำเนิดเป็นเครื่องแบ่งแยกความสูง ต่ำและสิทธิของมนุษย์ ให้ถือว่าทุกคน ทุกวรรณะเกิดมามีความเสมอภาคกัน จะดี จะชั่ว จะประเสริฐ หรือต่ำทราม เพราะการกระทำ และการประพฤติดีของตนเอง จะเป็นกษัตริย์ พราหมณ์ แพทย์ ศูทร จัณฑาลหรือปุกุสะก็ตาม ทำดีก็ได้ผลดีเหมือนกัน ทำชั่วก็ได้ผลชั่วเหมือนกัน คนใดปฏิบัติ ธรรมก็ได้ความสงบทางจิต มีความก้าวหน้า ถึงจุดหมายของศาสนาได้เหมือนกัน ชาติกำเนิด ไม่สำคัญ สำคัญที่การฝึกอบรม
นอกจากทรงประกาศคำสอน เพื่อให้เกิดผลทางการปฏิบัติ ทางความเชื่อถืออย่างใหม่ ของประชาชนแล้ว พระพุทธเจ้าทรงนำหลักการนี้มาปฏิบัติให้เกิดผลในรูปสถาบันด้วย ทรงตั้ง คณะสงฆ์ขึ้น คณะสงฆ์นี้เปิดรับบุคคลทุกวรรณะและนอกวรรณะ ทุกคนที่เข้ามาเป็นสมาชิกของ สถาบันสงฆ์นั้นแล้วมีสิทธิเสมอกันในทางด้านการปกครองและชีวิตทางสังคม มีข้อกำหนดเพียง ให้แสดงความเคารพกันตามลำดับอายุสมาชิกภาพ และมีโอกาสเท่าเทียมกันในการที่จะได้รับการ ศึกษาอบรมตลอดจนปฏิบัติเพื่อเข้าถึงจุดหมายสูงสุดที่ชีวิตในสงฆ์จะเข้าถึงได้สถาบันวัดกลายเป็น สถาบันทางการศึกษา เพราะเป็นที่ฝึกหัดอบรม บรรยากาศภายในวัดรวมถึงวิถีชีวิตของพระสงฆ์ ภายในวัดเป็นบรรยากาศสำหรับฝึกหัดพัฒนาคนและพัฒนาตนให้เดินไปในวิถีชีวิตที่ถูกต้องดีงาม

# data[].attributes.headline
พิชญา ขันทะวงษ์ เลขที่11

# data[].attributes.subject
พิชญา ขันทะวงษ์ เลขที่11

# data[].attributes.body
พระพุทธศาสนา

ภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องพุทธประวัติตอนพระพุทธเจ้าแสดงธรรมโปรดพุทธบริษัท ของวัดราชสิทธาราม เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
ความหมายของพระพุทธศาสนา
“พระพุทธศาสนา” คือ คาสั่งสอนของพระพุทธเจ้าครั้งพุทธกาล เมื่อพระพุทธเจ้าตรัสรู้ พระพุทธศาสนายังไม่ถือกาเนิดขึ้น จนอีกสองเดือนต่อมาเมื่อทรงแสดงพระธรรมเทศนาครั้งแรก (ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร) จึงทาให้เกิดพระพุทธศาสนาขึ้น และมีผู้ฟัง หรือสาวก (“สาวก” แปลว่าผู้ฟัง ผู้ฟังคาสั่งสอน ศิษย์ คาคู่กับ “สาวิกา” คือ ผู้ฟังหรือศิษย์ฝ่ายหญิง) กับหมู่ชนที่นับถือพระพุทธศาสนา เรียกอีกชื่อหนึ่งว่าพุทธบริษัท มี ๔ ชนิด คือ ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา ซึ่งเมื่อได้ฟังพระธรรมเทศนาแล้วก็นาไปปฏิบัติตาม ต่อมาเมื่อมีผู้ฟัง และผู้ปฏิบัติตามคาสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเป็นจานวนมาก ก็มีการจัดตั้งเป็นชุมชน เป็นสถาบัน เป็นองค์กร เพื่อรับผิดชอบดูแลการเรียนและการปฏิบัติ ตลอดจนมี ศาสนพิธี ศาสนวัตถุ ศาสนสถาน และกิจการต่าง ๆ ความหมายของพระพุทธศาสนาจึงขยายกว้างออกไปครอบคลุมสิ่งต่างๆ เหล่านี้ด้วย ความเป็นมาของพระพุทธศาสนา
ศาสนาพุทธเกิดขึ้นในชมพูทวีปซึ่งในปัจจุบันเป็นดินแดนของประเทศอินเดีย เนปาล อัฟกานิสถาน ปากีสถาน และบังคลาเทศ แต่หลักฐานทางโบราณคดีส่วนใหญ่อยู่ที่ประเทศอินเดีย เช่น สังเวชนียสถาน และพุทธสถานต่าง ๆ
ความเป็นมาของพระพุทธศาสนาในประเทศไทย
ประมาณ พ.ศ. ๒๓๕ หลังจากสังคายนา พระเจ้าอโศกมหาราชได้ทรงส่งสมณทูตไปเผยแผ่พระพุทธศาสนายังดินแดนต่าง ๆ รวม ๙ สายด้วยกัน ในส่วนของประเทศไทยเชื่อกันว่ามีคณะของสมณทูตซึ่งมีพระโสณเถระ
คัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาระบุว่า เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ ๓
พระธรรมวินัยครั้งที่ ๓

-๒- และพระอุตตรเถระเป็นหัวหน้าคณะเข้ามาเผยแผ่พระพุทธศาสนาเป็นครั้งแรกและอาจมีคณะสมณทูตชุดอื่น ๆ
เข้ามาเผยแผ่พระพุทธศาสนาในกาลต่อ ๆ มา ดัง
จึงทาให้คนไทย
โดยเฉพาะพระมหากษัตริย์ไทยยอมรับนับถือพระพุทธศาสนาสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน เรื่องคนไทยกับพุทธศาสนาและพุทธศาสนาในประเทศไทยนั้น ได้ความตามตานานพระพุทธเจดีย์
พระนิพนธ์ของสมเด็จกรมพระยาดารงราชานุภาพว่า คนไทยได้นับถือพระพุทธศาสนามาก่อนที่จะอพยพ มาตั้งประเทศไทยในปัจจุบันนี้แล้ว ซึ่งเรื่องนี้พระศรีวิสุทธิโมลี (ประยุท ป.ธ.๙) ปัจจุบันพระพรหมคุณาภรณ์) ได้สรุปไว้ในคาบรรยาย เรื่อง พุทธศาสนากับการศึกษาในอดีต ว่าก่อนที่ชนชาติไทยจะได้ตั้งอาณาจักร เป็นประเทศไทยเป็นปึกแผ่นมั่นคง ซึ่งถือว่าเริ่มแต่การตั้งอาณาจักรสุโขทัยนั้น ชนชาติไทยในภูมิภาคสุวรรณภูมิ คลุมไปถึงรัฐไทยต่าง ๆ ในดินแดนตั้งแต่ทางตอนใต้ของประเทศจีนนั้น ได้รับนับถือพระพุทธศาสนามาแล้ว ทั้งสองนิกาย คือ
ยุคแรก ได้รับนับถือพุทธศาสนานิกายมหายาน ผ่านทางประเทศจีน สมัยพระเจ้ามิ่งตี่ ในตอนต้น พุทธศตวรรษที่ ๗ รัชสมัยของขุนหลวงเม้า แห่งอาณาจักรอ้ายลาว
ยุคที่สอง แยกออกเป็น ๒ ระยะ คือ
ระยะแรก สมัยอาณาจักรศรีวิชัยรุ่งเรือง ราวพุทธศักราช ๑๓๐๐ กษัตริย์แห่งอาณาจักรศรีวิชัย
ผู้นับถือพระพุทธศาสนานิกายมหายาน มีเมืองหลวงอยู่ที่เกาะสุมาตรา ได้แผ่อานาจเข้ามาถึงแหลมมลายู ได้ดินแดนตั้งแต่จังหวัดสุราษฎร์ธานี ลงไปไว้ครอบครองพระพุทธศาสนานิกายมหายานจึงแผ่เข้ามาในภาคใต้ ของประเทศไทย
ระยะที่ ๒ ในสมัยลพบุรี เมื่อขอมเรืองอานาจแผ่อาณาเขตเข้ามาครอบครองประเทศไทย ภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคกลางทั้งหมด ในราวพุทธศักราช ๑๕๕๐พระพุทธศาสนาแบบมหายาน ซึ่งขอมรับมาจากอาณาจักรศรีวิชัยเช่นกัน แต่ว่าเจือด้วยศาสนาพราหมณ์ จึงแผ่เข้ามาในดินแดนแถบนี้ พร้อมด้วย ภาษาสันสกฤต แต่ว่าดินแดนที่ขอมแผ่อาณาเขตเข้ามานั้น เดิมทีประชาชนพลเมืองก็ได้รับนับถือพระพุทธศาสนา แบบหินยานอยู่แล้ว แต่สมัยที่พระโสณะและพระอุตตระศาสนทูตสายที่๒ใน๙สายของพระเจ้าอโศกมหาราช นาเข้ามาสู่ดินแดนสุวรรณภูมิ ในสมัยทราวดี ในพุทธศตวรรษที่ ๓
ยุคที่สาม สมัยพระเจ้าอนุรุทธมหาราช หรืออโนรธามังช่อ กษัตริย์พม่าแห่งอาณาจักรพุกามแผ่อานาจ เข้ามาในอาณาเขตลานนาและล้านช้าง ราวพุทธศักราช ๑๖๐๐ พระพุทธศาสนานิกายหินยานแบบพุกาม จึงได้แผ่เข้ามาในดินแดนแถบนี้
พระพุทธศาสนาในประเทศไทย เริ่มนับถือแบบหินยานลัทธิลังกาวงศ์อย่างจริงจังในรัชสมัย ของพ่อขุนรามคาแหงมหาราช เมื่อพุทธศักราช ๑,๘๒๐ เป็นต้นมา กล่าวคือเมื่อพ่อขุนได้ขึ้นครองราชย์ พระองค์ได้ทรงสดับกิตติศัพท์ พระสงฆ์ที่ไปศึกษาที่ประเทศลังกา กลับมาสั่งสอนอยู่ที่เมืองนครศรีธรรมราช มีความรอบรู้พระธรรมวินัยและมีวัตรปฏิบัติน่าเลื่อมใส จึงได้อาราธนาจากเมืองนครศรีธรรมราช ขึ้นมาตั้งสานัก และเผยแพร่คาสอน ณ กรุงสุโขทัย เรียกชื่อ ตามแหล่งที่มาว่า ลังกาวงศ์ พระสงฆ์ในลัทธิลังกาวงศ์ ที่พ่อขุนรามคาแหงมหาราช อาราธนาจากเมืองนครศรีธรรมราชมาตั้งสานักในกรุงสุโขทัยนี้
ปรากฏหลักฐานทางโบราณคดีทั้งที่เป็นโบราณสถาน
และโบราณวัตถุว่า พระพุทธศาสนาได้เข้ามาเผยแผ่ในดินแดนสุวรรณภูมิ ตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ ๘ – ๙ และประดิษฐานอย่างมั่นคงเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ ๑๑ ทั้งฝ่ายเถรวาทและฝ่ายมหายาน ซึ่งดินแดนสุวรรณภูมิ
เชื่อกันว่าคือดินแดนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บริเวณประเทศไทยและประเทศพม่าในปัจจุบัน

-๓- พ่อขุนรามคาแหงมหาราชทรงเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้ามากและโดยที่พระสงฆ์คณะนี้
ชอบความวิเวกจึงโปรดให้อยู่ ณ วัดอรัญญิก นอกเมือง และพระองค์ได้เสด็จไปนมัสการท่านเป็นประจา ทุกวันกลางเดือนและสิ้นเดือน
สรุปพุทธศาสนากับคนไทย โดยเฉพาะชนเผ่าไทยในสุวรรณภูมิหรือในสยามประเทศ ปรากฏว่าคนไทย นับถือพระพุทธศาสนามาทั้ง ๒ นิกาย คือทั้งมหายาน และหินยาน ก่อนสมัยสุโขทัยดูจะนับถือปะปนกัน ทั้ง ๒ นิกาย แถมมีศาสนาพราหมณ์เข้ามาระคนด้วย ที่เป็นดังนี้ เพราะชนชาติไทยได้ร่วมสังคม กับชนชาติขอม ซึ่งเป็นใหญ่อยู่ในภูมิภาคนี้มาก่อน และแม้สมัยไทยสถาปนาราชอาณาจักรไทยเอกราชขึ้น ณ กรุงสุโขทัยแล้วก็ตาม
ยุคต้นๆ ของสมัยนั้นก็ยังมีการนับถือพุทธปะปนกันอยู่ ๒ นิกายเช่นกัน ทั้งนี้รวมทั้งอาณาจักรลานนาไทย ซึ่งเป็นอาณาจักรอิสระของไทยตอนเหนืออาณาจักรหนึ่งซึ่งเกิดขึ้นในยุคเดียวกับอาณาจักรสุโขทัย และเป็น พันธมิตรสนิทสนมกับอาณาจักรสุโขทัย ก็มีลักษณะเช่นนั้น
พระพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทเป็นศาสนาหลักของชาวทวารวดีพบหลักฐานด้านศิลปกรรมส่วนใหญ่
สร้างขึ้นเนื่องในพระพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาท ได้แก่ประติมากรรมรูปเคารพและจารึกคาถา “เย ธมฺมา” ภาษาบาลี
เป็นภาษาในการเขียนคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาททั้งที่แต่งขึ้นในอินเดียใต้และลังกา
อนึ่งในการเขียนคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาฝ่ายมหายานและศาสนาพราหมณ-์ ฮินดู ใช้ภาษาสันสกฤต
อาจกล่าวได้ว่าในดินแดนประเทศไทยนับตั้งแต่ศตวรรษที่ ๑๑ เป็นต้นมาพระพุทธศาสนาทั้งเถรวาท
และมหายานเจริญรุ่งเรืองสืบเนื่องมาตามลาดับ โดยเฉพาะพระพุทธศาสนาเถรวาทได้ประดิษฐานอย่างมั่นคง
เป็นศาสนาหลักของบ้านเมืองเนื่องมาในสมัยสุโขทัย
พระสงฆ์ฝ่ายเถรวาทในสมัยสโุ ขทัย สมัยอยุธยา และสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นแบง่ ออกเป็นฝ่ายคามวาสี
คือพระที่อยู่ในเมืองหรือใกล้เคียงและฝ่ายอรัญวาสีหรือพระป่า นอกจากนี้ยังมีพระสงฆ์ฝ่ายเถรวาท รามัญนิกาย
ซึ่งเป็นพระมอญ และพระสงฆ์ฝ่ายมหายานทั้งจีนนิกายและอนัมนิกายด้วย
ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (พ.ศ. ๒๓๙๔ - ๒๔๑๑) ทรงตั้งคณะธรรมยุติกนิกายขึ้น คณะสงฆ์ที่มีอยู่เดิม เรียกว่า ฝ่ายมหานิกาย
พระมหากษัตริยาธิราชเจ้าของชาวไทยทุกพระองค์ทรงเป็นพุทธมามกะในเวลาเดียวกันทรงเป็น อัครศาสนูปถัมภกศาสนาต่าง ๆ ในพระราชอาณาเขตให้เจริญวัฒนาเป็นศูนย์รวมใจและเป็นที่พึ่ง ของอาณาประชาราษฎร์ทุกยุคทุกสมัยตราบปัจจุบัน
ในประเทศไทยมอี งค์การทางพระพุทธศาสนาที่กรมการศาสนาให้การสนับสนุนดังนี้ ๑. องค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก (พ.ส.ล.)
๒. พุทธสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
๓. ยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
๔. สภายุวพุทธิกสมาคมแห่งชาติ
๕. เปรียญธรรมสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์
๖. มูลนิธิภูมิพโลภิกขุ
๗. องค์กรเครือข่ายภาคราชการและภาคประชาสังคม ๘๔ องค์กร

-๔-
คัมภีร์ หลักความเชื่อ หลักธรรมคาสอน คัมภีร์
คัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา เรียกว่า พระไตรปิฎก มี ๓ หมวด คือ
๑. พระวินัยปิฎก ว่าด้วยวินัยหรือศีลของภิกษุ ภิกษุณี อุบาสกและอุบาสิกา
๒. พระสุตตันตปิฎก ว่าด้วยคาสอนที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับบุคคล สถานที่ เหตุการณ์ประกอบ หรือเรียกว่า “ชาดก”
๓. พระอภิธัมมปิฎก ว่าด้วยสภาวะธรรมล้วน ๆ เกี่ยวกับจิต เจตสิก รูป และนิพพาน เป็นธรรมลึกซึ้ง ในทางพระพุทธศาสนา
หลักความเชื่อ
๑. เชื่อกรรม กรรม คือการกระทาเป็นคากลาง ๆ ทาดีเรียกว่า “กุศลกรรม” ทาไม่ดีเรียกว่า “อกุศลกรรม” แบ่งเป็น ๓ ทาง คือทางกาย ทางวาจา และทางใจ
๒. เชื่อผลแห่งกรรม พระพุทธศาสนาสอนว่า การกระทาทุกอย่างไม่ว่าทางกาย ทางวาจา หรือทางใจ ย่อมมีผลติดตามมา ทาดีได้ผลดี ทาชั่วได้ผลชั่ว คนจะได้ดีหรือได้ชั่วเป็นเพราะตัวเป็นผู้กระทา
๓. เชื่อว่าทุกคนมีกรรมเป็นของตนเอง พระพุทธศาสนาสอนว่าผลแห่งกรรมเป็นสมบัติเฉพาะตัว ใครทาคนนั้นได้ จะแบ่งปันเผื่อแผ่กันไม่ได้ ผลแห่งกรรมจะยังคงดารงอยู่จนกว่าจะให้ผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว เป็นอโหสิกรรมแล้วจึงจะยุติ
กฎแห่งกรรมเป็นกฎธรรมชาติที่พระพุทธเจ้าทรงค้นพบเป็นสิ่งที่มีอยู่จริง กฎแห่งกรรมในพระพุทธศาสนา ตรงกับกฎของนิวตัน คือ กฎกิริยา (Action) และปฏิกิริยา (Reaction) ซึ่งเป็นกฎทางด้านวัตถุกรรมที่เราทาก็เหมือนกัน ถ้าทากรรมดี ผลตอบสนองก็เป็นกรรมดี ถ้าทากรรมไม่ดีผลตอบสนองก็เป็นเรื่องไม่ดี
หลักธรรมคาสั่งสอน
๑. หวั ใจของพระพุทธศาสนา พระธรรมคาสั่งสอนในพระพุทธศาสนาแม้จะมีเป็นจานวนมากแต่เพื่อให้ง่าย ต่อความเข้าใจและความจา สรุปได้ ๓ หลักการ คือ
๑.๑ ห้ามไม่ให้กระทาความชั่วทุกชนิดทั้งกาย วาจา และใจ
๑.๒ ให้กระทาความดีทุกอย่างทั้งทางกาย วาจา และใจ
๑.๓ ชาระจิตให้บริสุทธิ์ เพราะจิตบริสุทธิ์จะทาให้กายและวาจาบริสุทธิ์ด้วย
๒ . คุ ณ ธ ร ร ม ค ว า ม ด ี ง า ม ที่ เ กิ ด จ า ก ก า ร ป ร ะ พ ฤ ติ ด ี ป ฏ ิ บ ั ติ ช อ บ ต า ม ห ลั ก พ ร ะ ธ ร ร ม ค า สั่ ง ส อ น ในพระพุทธศาสนาทาให้ผู้ประพฤติปฏิบัติมีความเห็นที่ถูกต้อง
๓. จริยธรรม เป็นหลักปฏิบัติเพื่ออยู่ร่วมกันในสังคมอย่างเป็นสุข เช่น ความไม่เบียดเบียนกัน การช่วยเหลือเผื่อแผ่ต่อกัน
ผู้สืบทอดศาสนา
ก่อนที่พระพุทธเจ้าจะเสด็จดับขันธปรินิพพานไม่นานนักพระอานนท์มหาเถระผู้เป็นพุทธอุปัฏฐาน คือ ผู้ถวายการดูแลพระพุทธเจ้าได้ทูลถามพระพุทธองค์ว่า เมื่อพระองค์เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว จะมอบภาระ การดูแลพระพุทธศาสนาไว้ให้กับใคร พระพุทธเจ้าตรัสว่าให้เป็นภาระของพุทธบริษัท ๔ คือ
๑. พระภิกษุ คือ นักบวชชาย ๒. พระภิกษุณี คือ นักบวชหญิง

-๕-
๓. อุบาสก คือ ผู้นับถือพระพุทธศาสนาชายที่ไม่ใช่พระภิกษุ
๔. อุบาสิกา คือ ผู้นับถือพระพุทธศาสนาหญิงที่ไม่ใช่พระภิกษุณี บุคคลเหล่านี้จะเป็นผู้รับภาระหน้าที่ในการดูแลรักษาพระพุทธศาสนาเป็นพุทธศาสนทายาท คือ ผู้สืบทอดอายุ พระพุทธศาสนาต่อไป ส่วนคาถามที่ว่าใครจะมาเป็นพระศาสดาแทนพระองค์นั้น ผู้ที่จะมาเป็นพระบรมศาสดา แทนพระองค์ไม่มี เนื่องจากความเป็นพุทธะหรือพระศาสดานั้น พระองค์ได้มาด้วยพระบุญญาบารมี ของพระองค์เอง จะมอบให้คนใดคนหนึ่งไม่ได้ แต่ได้ตรัสไว้ว่า พระธรรมวินัยหรือพระธรรมคาสั่งสอนที่พระองค์ ตรัสรู้มามีความสมบูรณ์ครบถ้วนทุกประการ และได้ตรัสบอกกับพุทธบริษัทครบถ้วนทุกประการแล้ว พระธรรมคาสั่งสอนทั้งหมดนั้นจะเป็นพระบรมศาสดาแทนพระองค์ ขอให้พุทธบริษัทหมั่นเพียรศึกษาประพฤติ ปฏิบัติตามอย่าได้ประมาท
ข้อพึงปฏิบัติของพระพุทธศาสนา
พระพุทธศาสนามีข้อปฏิบัติที่พุทธศาสนิกชนจะนาไปประพฤติปฏิบัติในชีวิตประจาวัน ดังนี้
๑. การบูชาพระประจาวัน ธรรมดาชาวพุทธย่อมมีชีวิตจิตใจเนื่องด้วยพระรัตนตรัย มีพระรัตนตรัย เป็นที่พึ่งที่ระลึกในการดาเนินชีวิตประจาวัน เพื่อให้ตนมีความประพฤติดีประพฤติชอบ มีความเจริญรุ่งเรือง ก้าวหน้าปราศจากภัยอันตรายต่างๆ และอยู่เย็นเป็นสุข จึงนิยมเคารพสักการบูชาพระรัตนตรัยเป็นประจา วันละ ๒ ครั้ง เป็นอย่างน้อย คือ
๑) ตอนเช้า ก่อนออกจากบ้านไปประกอบภารกิจการงานทุกวัน เวลาเช้าก่อนออกจากบ้าน เมื่อแต่งกายเรียบร้อยแล้ว ชาวพุทธทั้งหลายผู้เคร่งต่อศาสนาย่อมนิยมเข้าห้องพระหรือไปที่บูชาพระ แล้วนั่งคุกเข่า จุดเครื่องสักการบูชาพระ คือ ๑) จุดเทียนเล่มขวาของพระพุทธรูปก่อน แล้วจุดเทียนเล่มซ้าย ๒) จุดธูป ๓ ดอก แล้วปักที่กระถางธูป แล้วกราบพระรัตนตรัย แบบเบญจางคประดิษฐ์ (คือทั้งหน้าผาก ฝ่ามือทั้งสอง และหัวเข่าทั้งสองลงจ รดพื้น) ๓ ครั้ง แล้ว ประณมมือกล่าว ค าบูชาพระรัตนตร ัยต่อไป
๒ ) ต อ น ก ล า ง คื น ก่ อ น น อ น พั ก ผ่ อ น ช า ว พุ ท ธ จ ะ นิ ย ม ส ว ด ม น ต์ เ ป็ น ภ า ร กิ จ สุ ด ท้ า ย ป ร ะ จ า ว ั น โดยจุดเครื่องสักการบูชาพระรัตนตรัย แล้วกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์ ประณมมือกล่าวคาบูชาพระรัตนตรัย แล้วนั่งพับเพียบประณมมือ ตั้งใจสวดบทไตรสรณคมน์ บทสรรเสริญพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ และพระสังฆคุณ แล้วแผ่เมตตา เพื่อตั้งความปรารถนาดีให้สิ่งมีชีวิตทุกชนิด มีความสุข ปราศจากทุกข์ ไม่มีเวร ไม่คับแค้นใจ รักษาตน ให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งปวง นอกจากนั้นยัง นิยมสักการบูชาพระรัตนตรัยเป็นกรณีพิเศษอีก ๒ คราว คือ คราวเกิดความไม่สบายใจและคราวจะตัดสินใจเรื่องสาคัญ
๒. การทาบุญใส่บาตร และการกรวดนาอุทิศส่วนกุศล
๒.๑ การทาบุญใส่บาตร ในแต่ละวันพุทธศาสนิกชนมีหน้าที่ทาบุญใส่บาตร เพื่อทานุบารุงรักษา
พระพุทธศาสนาไว้ เนื่องจากพระสงฆ์เป็นพุทธบุตร เป็นผู้ควรสักการะ และเป็นเนื้อนาบุญของโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า จะดารงชีพอยู่ได้ก็ต้องอาศัยความอุปถัมภ์จากญาติโยมโดยการถวายอาหารและปัจจัยอื่น การใส่บาตรเป็นการ ถวายภัตตาหารเช้าแก่พระสงฆ์ซึ่งอยู่ในพระธรรมวินัยที่ห้ามพระฉันอาหารหลังเที่ยงวัน เพราะฉะนั้น การใส่บาตร มักจะเริ่มตั้งแต่รุ่งอรุณถึงเวลาประมาณ ๘ นาฬิกาของแต่ละวันให้แก่พระภิกษุ สามเณรที่ออกบิณฑบาต ภัตตาหารที่ถวายเป็นอาหารคาวหวานที่มีความบริสุทธิ์ คือ ได้มาโดยสุจริต ถวายด้วยเจตนาอันเป็นกุศล ผู้ถวายอาหารมีการสารวมกิริยาทุกประการ เช่น การแต่งกายเรียบร้อย กริยาอ่อนน้อมด้วยความเคารพ

-๖- ไม่ชวนพระสงฆ์ผู้รับบิณฑบาตพูดคุยหรือสนทนา เมื่อใส่บาตรแล้ว ผู้ถวายพึงประณมมือแสดงความเคารพ
พร้อมอธิษฐานขอพรตามความตั้งใจปรารถนา พระสงฆ์ก็จะรับบิณฑบาตด้วยกิริยาสารวมแล้วจากไป หรืออาจให้พรเป็นภาษาบาลีแก่ผู้ใส่บาตรก่อนจากไป หากพระสงฆ์ให้พร ผู้ใส่บาตรพึงประณมมือรับพรจนจบ
๒.๒ การกรวดนาอุทิศส่วนกุศล เป็นพิธีทางศาสนาอย่างหนึ่งที่ปฏิบัติร่วมกับพิธีบุญต่าง ๆ เช่น ทาหลังจากการทาบุญใส่บาตร หลังจากเสร็จพิธีงานมงคล (เช่น งานมงคลสมรส งานทาบุญขึ้นบ้านใหม่ งานวันเกิด) และภายหลังพิธีงานอวมงคล (เช่น พิธีศพ งานทาบุญหลังพิธีเผาศพแล้ว ๗ วัน ๑๐๐ วันให้แก่ผู้วายชนม์) สาหรับพิธีกรวดน้าทาโดยผู้กรวดน้ารินน้าจากภาชนะใส่น้าที่เหมาะสม หรือจากที่กรวดน้าที่จัดไว้โดยเฉพาะ ลงที่รองน้า ขณะที่พระสงฆ์กล่าวให้พรเป็นภาษาบาลีด้วยบท “ยถา วาริวหา.........” ด้วยการนึกถึง และอธิษฐาน ส่วนบุญกุศลให้แก่บุคคลผู้ล่วงลับไปแล้ว หรือเจ้ากรรมนายเวร น้าต้องรินให้หมดเมื่อพระสงฆ์สวดบท “สัพพี ติโย......” แล้วผู้กรวดน้าพึงประณมมือรับพรจนสิ้นสุดการสวดให้พร เป็นอันเสร็จพิธี
๓. การรักษาศีล การปฏิบัติสมถะและวิปัสสนาในชีวิตประจาวัน
๓.๑ การสมาทานศีล หมายถึงการรับเอาศีลมาปฏิบัติ หรือการถือศีล ซึ่งมีทั้งการสมาทานศีล ๕
และการสมาทานศีล ๘ (อุโบสถศีล)
ศีลห้า เป็นศีลประจาตัวของอุบาสกอุบาสิกา เป็นศีลที่พึงรักษาเป็นประจา จึงเรียกอีกชื่อว่า
“นิจศีล” โดยมุ่งควบคุมกาย และวาจาให้ละเว้นสิ่งไม่ดี ๕ ประการ คือ (๑) ละเว้นจากการฆ่าสัตว์
(๒) ละเว้นจากการลักทรัพย์
(๓) ละเว้นจากการประพฤติผิดในกาม (๔) ละเว้นจากการพูดเท็จ
(๕) ละเว้นจากการดื่มน้าเมา
ศีลห้านับเป็นการจัดระเบียบสังคมขั้นพื้นฐานซึ่งจะเป็นหลักประกันว่าแต่ละคนจะได้ใช้ชีวิตหรือทาความดีอื่น ให้ก้าวหน้ายิ่งขึ้นได้อย่างสะดวก
ศีล ๘ (อุโบสถศีล) ประกอบด้วยข้อปฏิบัติ ๘ ประการ ได้แก่ (๑) ละเว้นจากการฆ่าสัตว์
(๒) ละเว้นจากการลักทรัพย์

-๗- (๓) ละเว้นจากการประพฤติผิดในกาม
(๔) ละเว้นจากการพูดเท็จ
(๕) ละเว้นจากการดื่มน้าเมา
(๖) ละเว้นจากการรับประทานอาหารยามวิกาล (นับแต่เวลาเที่ยงแล้วเป็นต้นไป) (๗) ละเว้นจากการใช้เครื่องหอม เครื่องประดับ
(๘) ละเว้นจากการนอนบนที่นอนอันสูงใหญ่ (หรือที่ปุด้วยที่นอนอันหนานุ่ม)
๓.๒ การปฏิบัติสมถะและวิปัสสนา สมถะและวิปัสสนาเป็น ๒ วิธี ของภาวนา ภาวนา แปลว่า “การทาให้มีขึ้น เป็นขึ้น หรือการเจริญ” เมื่อใช้ในความหมายของธรรมะ คือ การฝึกอบรม จิตใจ แบ่งออกเป็น ๒ อย่าง คือ
๑) สมถภาวนา คือ การฝึกอบรมจิตให้เกิดความสงบ หรือการฝึกสมาธิ
๒) วิปัสสนาภาวนา คือ การฝึกอบรมเจริญปัญญาให้เกิดความรู้แจ้งชัดสิ่งท้ังหลาย ตามความเป็นจริง หรือเรียกสั้นๆ ว่า “การเจริญปัญญา” ในคัมภีร์สมัยหลัง บางทีเรียกภาวนาว่า “กรรมฐาน” ซึ่งแปลว่าที่ตั้งแห่งงานทาความเพียรฝึกอบรมจิต จึงเกิดคาเรียกว่า “สมถกรรมฐาน” และ “วิปัสสนากรรมฐาน”
การปฏ ิบัติสมถะหรื อสมาธ ิในช ีว ิตประจ าว ัน มั กนิยมท าตอนเช ้า หรื อก่ อนนอนหลั งจาก การบูชาพระ และการสวดมนต์ประจาวัน เพราะสมถะต้องการบรรยากาศที่สงบและต่อเนื่อง โดยอาจจะฝึกปฏิบัติน้อยไปหามาก เช่น เริ่มจาก ๓ นาที ๕ นาที จนเมื่อชานาญก็จะปฏิบัติวันละครึ่งชั่วโมง หรือหนึ่งชั่วโมง การปฏิบัติทาโดยหลังจาก สวดมนต์เสร็จ ก็นั่งขัดสมาธิ หรือผู้ที่ไม่ถนัด หรือมีปัญหาทางสุขภาพจะนั่งเก้าอี้ก็ได้ แล้วกาหนดอารมณ์ใด อารมณ์หนึ่งให้จิตนิ่ง มีความเป็นหนึ่งในการพิจารณาอารมณ์นั้น ที่ใช้กันมาก คือ พุทธานุสติ การตามระลึกถึงคุณ ของพระพุทธเจ้า โดยกาหนดเวลาหายใจเข้าว่า “พุท” เวลาหายใจออกว่า “โธ” อีกวิธีหนึ่งที่ใช้กันมาก คือ อานาปานสติ การตามระลึกกาหนดลมหายใจเข้าออก โดยกาหนดจุดตรงหน้าท้อง หายใจเข้าว่า “พองหนอ” หายใจออกว่า “ยุบหนอ” เมื่อฝึกสมถะเป็นประจาสม่าเสมอ ต่อไปในชีวิตประจาวันเวลาทาการงาน ผู้นั้นจะรู้ว่าใจมีสมาธิ มีความมั่นคงมากขึ้น ไม่วอกแวกฟุ้งซ่านมากเหมือนกับคนที่ไม่ได้ฝึกสมถะ
การปฏิบัติวิปัสสนาในชีวิตประจาวัน จะปฏิบัติที่ไหนเมื่อไรก็ได้ ขอให้ฝึกพิจารณาให้เกิดปัญญา รู้เท่าทันสิ่งทั้งหลายทั้งปวงไม่ว่าวัตถุสิ่งของ (รูป) และความคิดนึก การรู้อารมณ์ใดๆ (นาม) ในทางทวาร (ประตู) ทั้ง ๖ ของร่างกายเรา คือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ ไม่ว่าจะเป็นการเห็น ได้ยิน ได้กลิ่น ลิ้มรส

-๘-
ถูกต้องสัมผัส และจิตใจที่คิดนึก ทั้งรูปและนามทุกทวารล้วนแต่มีความเกิดขึ้น ตั้งอยู่ชั่วคราว แล้วก็ดับไป
ตกอยู่ใต้กฎไตรลักษณ์ หรือสามัญลักษณะ ๓ อย่าง คือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ดังกล่าวในตอนต้นแล้วนั้น เมื่อมีสติพิจารณาเช่นนี้ได้เนืองๆ ก็จะเป็นผู้รู้เท่าทันความจริงของสิ่งทั้งหลายทั้งปวง ซึ่งความรู้นี้ เรียกว่า “ปัญญา” อันทาให้รู้จักปล่อยวาง ไม่ยึดมั่นมากนัก ใจก็เป็นอิสระและปลอดพ้นจากความทุกข์ได้มากขึ้นเป็นลาดับ
สรุป การรักษาศีล การปฏิบัติสมถะและวิปัสสนา คือ การปฏิบัติไตรสิกขา ศีล สมาธิ และปัญญา หรือเจริญมรรคมีองค์ ๘ ในชีวิตประจาวันของแต่ละคน ทาให้ลดทุกข์ และอยู่เป็นสุขได้มากขึ้นตามสัดส่วน ที่เราเอาใจใส่ปฏิบัติ ได้มากน้อยแค่ไหน
๑. กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. ความรู้ศาสนาเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ชุมนุม
สหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จากัด. พิมพ์ครั้งที่ ๒, ๒๕๕๗.
๒. กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. ศาสนาในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ชุมนุม
สหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จากัด. พิมพ์ครั้งที่ ๓, ๒๕๖๑.
๓. กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. กรมการศาสนา. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ชุมนุม
สหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จากัด, ๒๕๕๑.
๔. กรมการศาสนา และอนุกรรมการส่งเสริมกิจการศาสนาและศาสนิกสัมพันธ์ คณะกรรมาธิการ การศาสนา คุณธรรม จริยธรรม ศิลปะและวัฒนธรรม วุฒิสภา. วิถีชีวิต ๕ ศาสนิกในประเทศไทย.
กรุงเทพมหานคร : บริษัท ราไทยเพรส จากัด. พิมพ์ครั้งที่ ๕, ๒๕๖๑.

# data[].attributes.body
พระพรหมมีสี่พักตร์ พระศอสวมลูกประคำ พระหัตถ์แต่ละข้างถือดอกบัว, คัมภีร์ และหม้อน้ำ มีพาหนะเป็นหงส์หรือห่าน พระชายาคือพระสุรัสวดี เทพีแห่งศิลปะวิทยาการและความรอบรู้
ในคัมภีร์มัตสยาปุราณะเล่าว่า พระพรหมเดิมทีมีถึงห้าพักตร์ การที่มีห้าพักตร์เกิดจาก การที่พระพรหมให้ได้กำเนิดผู้หญิงนางหนึ่งชื่อ ศตรูป ขึ้นมา ความงามของศตรูปทำให้พระองค์หลงใหล เมื่อศตรูปนี้เคลื่อนไปทางใด พระพรหมก็จะหันพระพักตร์เพื่อมองตามไปด้วย แต่ว่ามีครั้งหนึ่งที่พระพรหมไปดูแคลนพระศิวะเข้า ทำให้พระศิวะพิโรธ และใช้ไฟบรรลัยกัลป์จากพระเนตรที่สามที่กลางพระนลาฏเผาพระพักตร์ที่อยู่ด้านบนเศียรของพระพรหม จนเหลือเพียงสี่พักตร์ แต่อีกความเชื่อหนึ่งเล่าว่า เพราะพักตร์ด้านบนของพระพรหมนั้นเจิดจรัสมาก ทำให้พวกสุระและอสุระทนไม่ได้ จึงขอร้องให้พระศิวะเป็นผู้ตัดให้
และยังเชื่อด้วยว่าพระพรหมเป็นผู้สร้างบุคคลในวรรณะต่าง ๆ จากอวัยวะแต่ละส่วน ได้แก่ พราหมณ์เกิดจากพระโอษฐ์, กษัตริย์เกิดจากอก, แพศย์เกิดจากท้อง และศูทรเกิดจากเท้า

# data[].attributes.body
สมัยพุทธกาล พระภิกษุณีจะปลงผม ห่มกาสาวพัสตร์ สลัดความสวยงามทั้งสิ้นแล้วก็ตาม ยังไม่พ้นการถูกแทะโลมจากบุรุษเพศบางจำพวกที่ชอบเกาะเกี่ยวเกี้ยวพาราสีและบางคนมีความคิดหยาบช้าชวนสังวาส เลยทีเดียวและปกครองกันโดยสามัคคีธรรม คือ พระราชวงศ์ ชั้นผู้ใหญ่และประชาชนทุกคนมีสิทธิในการปกครองด้วย

# data[].attributes.headline
กรวรรณ โสน้ำเที่ยง (แก้ม) เลขที่24 ม.4/3

# data[].attributes.subject
กรวรรณ โสน้ำเที่ยง (แก้ม) เลขที่24 ม.4/3

# data[].attributes.body
ในแต่ก่อนการแบ่งวรรณะทำให้เกิดการถือตนในชาติกำเนิด นั่นคือ การห้ามแต่งงานข้าม วรรณะ โดยที่หากมีการแต่งงานข้ามวรรณะกันและเกิดมีบุตรขึ้น บุตรดังกล่าวจะถูกเรียกว่า จัณฑาล ซึ่งในสังคมชมพูทวีปถือเป็นที่ดูหมิ่นของคนทั่วไป แต่ในปัจจุบันโลกเปลี่ยนไปทุกประเทศเริ่มเปิดให้ประชาชนทุกคนมีเสรีภาพเป็นของตัวเอง แต่ในบางประเทศยกตัวอย่างประเทศอินเดียก็ยังมีคนบางกลุ่มที่ยังมีความเชื่อและยังมีการแบ่งชั้นวรรณะอยู่

# data[].attributes.body
การศึกษาสมัยพุทธกาล
การศึกษาของคณะสงฆ์สมัยพุทธกาลศึกษาจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าโดยตรงบ้าง  จากพระอรหันตสาวกบ้าง  แล้วท่องจำไว้ด้วยปาก (มุขปาฐะ) นี้เป็นการเรียนหลักธรรมเรียกว่า คันถธุระ เรียนแล้วนำไปปฏิบัติเรียกว่า วิปัสสนาธุระ ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จดับขันปรินิพพานแล้ว พระสงสาวกได้ประชุมกันทำสังคายนารวบรวมพระธรรมวินัยไว้เป็นหมวดหมู่ มี ๓ หมวด

# data[].attributes.body
วิชากรรมฐานเป็นวิชาเกี่ยวกับงานพัฒนาจิตเพื่อให้เข้าถึงความสงบและให้เกิดปัญญาเป็นศาสตร์และศิลป์แห่งการดำเนินชีวิตและยังเป็นธุระสำคัญยิ่งในทางพระพุทธศาสนากรรมฐานเป็นวิถีทางออกจากทุกข์ที่ดีที่สุดและมีพัฒนาการสั่งสมสืบเนื่องกันมาเป็นระยะเวลายาวนานจากยุคก่อนพุทธกาลยุคพุทธกาลและหลังพุทธกาลมาจนถึงสมัยปัจจุบัน

# data[].attributes.body
ศาสนาพราหมณ์ในสมัยพุทธกาล  มีการพัฒนาความเชื่อเกี่ยวกับการเวียนเกิด เวียนตายของวิญญาณ และได้มีการสอนกันแพร่หลายมากขึ้นโดยชาวอารยัน

# data[].attributes.body
การปกครองในสายตาของชาวตะวันตกมักแบ่งหยาบๆ เป็นระบอบประชาธิปไตยและระบอบเผด็จการก็ผ่านพ้นความรุ่งเรืองมาแล้ว บ้างก็เพิ่งเริ่มเติบใหญ่ในอำนาจ การปกครองโดยทั่วไปในสมัยพุทธกาล การปกครองของชมพูทวีปมีแว่นแคว้นต่างๆ ทั้งใหญ่และเล็ก ทางพระพุทธศาสนา แม้มีเฉพาะคำสอนในทางธรรมในพระสูตรก็มีการกล่าวถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่สะท้อนการเมืองการปกครองอยู่ไม่น้อย

# data[].attributes.headline
ปอนด์ลุ่มเเม่นํ้ามูล เลขที่36

# data[].attributes.subject
ปอนด์ลุ่มเเม่นํ้ามูล เลขที่36

# data[].attributes.body
พระพุทธศาสนากำเนิดในประเทศอินเดียและได้เผยแผ่เข้ามาในดินแดนสุวรรณภูมิซึ่งรวมทั้งที่เป็นดินแดนของไทยในปัจจุบัน และดินแดนของประเทศเพื่อนบ้าน ซึ่งอยู่ในราวประมาณ ๓,๐๐๐ กว่าปี พระมหากษัตริย์ไทยทุกพระองค์ทรงนับถือพระพุทธศาสนา ทรงเป็นพุทธมามกะ และได้ให้ความอุปถัมภ์ค้ำชูพระพุทธศาสนามาโดยตลอด

คนไทยส่วนใหญ่นับถือพระพุทธศาสนาจึงได้นำหลักคำสอนของพระพุทธเจ้ามาเป็นหลักสำคัญในการดำรงชีวิต ทำให้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข
ชีวิตคนไทยผูกพันอยู่กับพระพุทธศาสนา จะเห็นได้ว่าทุกหมู่บ้านจะมีพระสงฆ์เป็นศูนย์รวมทางจิตใจคอยช่วยแนะแนวทางเพื่อแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น และมีวัดเป็นศูนย์กลางในการจัดงานต่าง ๆ ทั้งทางด้านสังคม ศิลปวัฒนธรรม ประเพณีและอื่น ๆ ดังนั้น พระพุทธศาสนาจึงเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวพุทธทุกคน
พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติไทย และเป็นศูนย์รวมทางจิตใจของชาวพุทธ จึงมีอิทธิพลและความสำคัญต่อวิถีชีวิตของคนไทยหลายประการ
ด้านอุปนิสัย  หลักธรรมคำสอนในพระพุทธศาสนาทำให้คนไทยมีอุปนิสัย เช่น ความกตัญญูกตเวที เคารพเชื่อฟังผู้ใหญ่ อ่อนน้อมถ่อมตน ให้อภัยซึ่งกันและกัน มีความเมตตากรุณา เป็นต้น ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนได้รับจากการอบรมสั่งสอนตามหลักธรรมในพระพุทธศาสนาทั้งสิ้น
ด้านสังคม  วัดเป็นศูนย์รวมของการดำเนินชีวิตของสังคมไทย ไม่ว่าจะเป็นงานเทศกาลต่าง ๆ มักจะจัดที่วัด ทำให้ประชาชนในท้องถิ่นนั้น ๆ ได้รับความสนุกสนาน ได้พักผ่อนหย่อนใจ วัดยังเป็นศูนย์รวมความสามัคคี เป็นสมบัติส่วนรวมที่ประชาชนจะมาพบปะสังสรรค์และมีการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นซึ่งกันและกัน เป็นต้น
ด้าน  ในสมัยโบราณ ชาวบ้านมักจะพาลูกหลานไปฝากไว้กับพระสงฆ์ที่วัด เพื่อให้เรียนหนังสือ และได้รับการอบรมสั่งสอนเกี่ยวกับหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา วัดจึงเป็นสถานที่ศึกษาเล่าเรียน และในปัจจุบันได้มีการจัดสร้างโรงเรียนขึ้นในวัด หรืออาศัยที่ดินของวัดปลูกสร้างโรงเรียนอีกด้วย
ด้านประเพณีและวัฒนธรรม  ประเพณีและวัฒนธรรมของไทยส่วนใหญ่มีรากฐานมาจากพระพุทธศาสนา เช่น ประเพณีการทอดกฐิน การอุปสมบท การทำบุญเลี้ยงพระ และบางประเพณีก็นำพระพุทธศาสนาเข้าไปผสมผสาน เช่น งานแต่งงาน งานสงกรานต์ งานศพ เป็นต้น ตลอดจนวัฒนธรรมการกราบไหว้ ที่คนไทยได้สืบต่อกันมาจนเป็นวัฒนธรรมไทยที่เป็นเอกลักษณ์ของชาติ

# data[].attributes.headline
เรนลุ่มน้ำชี เลขที่ผ32

# data[].attributes.subject
เรนลุ่มน้ำชี เลขที่ผ32

# data[].attributes.body
พระศิวะ หรือ พระอิศวร (สันสกฤต: शिव; อังกฤษ: Shiva) หนึ่งในตรีมูรติ หรือเทพเจ้าสูงสุดสามองค์ตามความเชื่อในศาสนาฮินดู (อีกสององค์ได้แก่ พระพรหมและพระวิษณุ) พระศิวะ ทรงมีพระลักษณะมีรูปกายเป็นชายหนุ่มร่างกำยำ วรรณะขาว (สีผิวขาว) นุ่งห่มหนังเสือเหมือนฤๅษี มีสังวาลย์เป็นลูกประคำเมล็ดรุทรักษะ(เมล็ดน้ำตาพระศิวะ)หรือกะโหลกมนุษย์ มีงูเห่าคล้องพระศอ ไว้พระเกศายาว ซึ่งจะม้วนเป็นจุฑา (มวยผม) มีพระจันทร์เป็นปิ่นและแม่คงคาอยู่บนยอดจุฑา ซึ่งพ่นน้ำมาตลอด และมีตาที่สามกลางพระนลาฏ (หน้าผาก) ซึ่งโดยปกติจะปิดอยู่เสมอ เชื่อว่าหากเปิดขึ้นเมื่อไหร่จะบันดาลให้ไฟบรรลัยกัลป์จะเผาผลาญล้างโลก (บ้างว่าเป็นพระพรหม) ถือว่าเป็นการสิ้นสุดกัปหนึ่ง ก่อนที่พระพรหมจะสร้างโลกขึ้นมาใหม่

# data[].attributes.headline
ณัฐธิชา เลขที่40 (ออม)

# data[].attributes.subject
ณัฐธิชา เลขที่40 (ออม)

# data[].attributes.body
พระศิวะ (คนไทยเรียกว่า พระอิศวร) มีชายาคือ พระแม่อุมาเทวี พระองค์ทรงประทานพรวิเศษให้แก่ผู้หมั่นกระทำความดี และยึดมั่นในศีลธรรม หากผู้ใดประพฤติเพื่ออุทิศถวายแก่พระองค์แล้วปรารถนาสิ่งวิเศษใดๆ พระองค์ก็จะประทานพรนั้นๆให้ แต่เมื่อได้พรสมปรารถนาแล้ว วันหน้าหากกระทำผิดไปจากความดีงาม ผู้นั้นจะเกิดวิบัติในชีวิต พระศิวะเทพจะเป็นผู้ทำลาย

# data[].attributes.headline
ภัทรชัย สอนวิชา 04 โมเดล

# data[].attributes.subject
ภัทรชัย สอนวิชา 04 โมเดล

# data[].attributes.body
ในสมัยพุทธกาลการปกครองของชมพูทวีปมีแคว้นต่างๆทั้งใหญ่และเล็กและอำนาจในการปกครองโดยทั่วไปจัดว่าเป็นระบบราชาธิธิปไตย และในแต่ละแคว้นจะมีเมืองหลวง และสร้างอาณาจักรอาจจะมีเมืองขึ้นเรียกว่าจักรพรรดิราช

# data[].attributes.headline
ภัทรริดา คำอ่อนศรี เลขที่7 ชื่อเล่นแก้ม

# data[].attributes.subject
ภัทรริดา คำอ่อนศรี เลขที่7 ชื่อเล่นแก้ม

# data[].attributes.body
พระคเณศ  ชาวไทยนิยมเรียกว่า พระพิฆเนศ พระนามอื่นที่พบ เช่น พระพิฆเณศวร พระพิฆเณศวร์ หรือ คณปติ เป็นเทวดาในศาสนาฮินดูที่ได้รับการเคารพบูชาอย่างแพร่หลายที่สุดพระองค์หนึ่ง พบรูปแพร่หลายทั้งในประเทศอินเดีย, เนปาล, ศรีลังกา, ฟิจิ, ไทย, บาหลี, บังคลาเทศ นิกายในศาสนาฮินดูทุกนิกายล้วนเคารพบูชาพระคเณศ ไม่ได้จำกัดเฉพาะในคาณปัตยะเท่านั้น และการบูชาพระคเณศยังพบในพุทธและไชนะอีกด้วย

# data[].attributes.body
เมื่อพระพุทธศาสนาถือกำเนิดขึ้นพระพุทธเจ้าได้ทรงปฏิวัติความเชื่อของคนในสังคมยุคนั้นที่ส่วนใหญ่เชื่อถือในความยิ่งใหญ่ของเทพเจ้า (เทวนิยม) ซึ่งมีทั้งเทพเจ้าองค์เดียวและหลายองค์ แต่พระพุทธศาสนากลับเน้นในเรื่องการพัฒนาตนเองเพื่อความหลุดพ้นพระพุทธศาสนาไม่สอนให้เชื่อเรื่องเทพเจ้าพระพุทธศาสนาจึงจัดอยู่ในประเภทอเทวนิยมนอกจากนี้ยังเปิดโอกาสให้คนทุกชั้นวรรณะสามารถบวชได้อีกทั้งในการเผยแผ่ พระพุทธศาสนาพระพุทธเจ้าจะใช้ภาษามคธซึ่งเป็นภาษาสามัญที่ใช้กันอยู่ในแคว้นมคธขณะนั้นเปรียบได้ว่าพระพุทธศาสนาคือทะเลที่รับน้ำจากแม่น้ำทุกสายรวมเข้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันพระพุทธศาสนาจึงเจริญและแผ่ขยายไปทั่ว ชมพูทวีปในเวลาต่อมา

# data[].attributes.headline
02 ธนภัทร นะวะภา 

# data[].attributes.subject
02 ธนภัทร นะวะภา 

# data[].attributes.body
ชีวิตคนไทยผูกพันอยู่กับพระพุทธศาสนา จะเห็นได้ว่าทุกหมู่บ้านจะมีพระสงฆ์เป็นศูนย์รวมทางจิตใจคอยช่วยแนะแนวทางเพื่อแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น และมีวัดเป็นศูนย์กลางในการจัดงานต่าง ๆ ทั้งทางด้านสังคม ศิลปวัฒนธรรม ประเพณีและอื่น ๆ ดังนั้น พระพุทธศาสนาจึงเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวพุทธทุกคน
พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติไทย และเป็นศูนย์รวมทางจิตใจของชาวพุทธ จึงมีอิทธิพลและความสำคัญต่อวิถีชีวิตของคนไทยหลายประการ

# data[].attributes.headline
06นางสาว ศรัณยา ศิริเวช(ฟิล์ม)

# data[].attributes.subject
06นางสาว ศรัณยา ศิริเวช(ฟิล์ม)

# data[].attributes.body
จิตรกรรมฝาผนังพระวิหาร วัดภุมรินทร์ราชปักษี กรุงกุสาวดีแห่งระบอบจักรพรรดิราช อดีตกาลอันยิ่งใหญ่ของกรุงกุสินารา แคว้นมัลละ

# data[].attributes.headline
ในสมัยพุทธกาล การปกครองของชมพูทวีปมีแว่นแคว้นต่างๆ ทั้งใหญ่และเล็ก บ้างก็ผ่านพ้นความรุ่งเรืองมาแล้ว บ้างก็เพิ่งเริ่มเติบใหญ่ในอำนาจ การปกครองโดยทั่วไปจัดว่าเป็นระบอบราชาธิปไตย ซึ่งถ้าเป็นอาณาจักรใหญ่ที่มีเมืองขึ้นหรือเมืองบริวารก็อาจเรียกว่าระบอบจักรพรรดิราช

# data[].attributes.subject
ในสมัยพุทธกาล การปกครองของชมพูทวีปมีแว่นแคว้นต่างๆ ทั้งใหญ่และเล็ก บ้างก็ผ่านพ้นความรุ่งเรืองมาแล้ว บ้างก็เพิ่งเริ่มเติบใหญ่ในอำนาจ การปกครองโดยทั่วไปจัดว่าเป็นระบอบราชาธิปไตย ซึ่งถ้าเป็นอาณาจักรใหญ่ที่มีเมืองขึ้นหรือเมืองบริวารก็อาจเรียกว่าระบอบจักรพรรดิราช

# data[].attributes.body
น.ส ณิชนันทน์ สาคำภีร์ เลขที่16 ม.4/3

# data[].attributes.attachment_link.title
รูปหน้าปก-บทสวดพระศิวะ

# data[].attributes.headline
1002 ปาริตา เนียมรัตน์ ใบเตย

# data[].attributes.subject
1002 ปาริตา เนียมรัตน์ ใบเตย

# data[].attributes.body
เห็นพัฒนาการทางด้านศาสนา แต่ก่อนประชากรส่วนใหญ่ในชมพูทวีปนับถือในพระเจ้าตลอดจนถึงช่วงสมัยพุทธกาล จนกระทั้งพระพุทธศาสนาถือกำเนิดและมีการเผยแผ่ศาสนาเข้ามาเปลี่ยนแปลงความเชื่อ และแนวทางในการปฏิบัติตน แก้ไปัญหาสังคม เนื่องด้วยพระพุทธศาสนาเป็นศาสนาที่เปิดกว้างสำหรับคนทุกวรรณะ จึงทำให้การเผยแผ่ศาสนาเป็นไปอย่างรวดเร็ด