# data[].attributes.body
Op dit Padlet-bord staan verschillende kunstwerken, waarvan je sommige misschien hebt gezien tijdens je bezoek, en andere niet.

Voor deze opdracht staat de hele klas recht. De kunstwerken worden één voor één getoond. Bij elk werk kiest elke leerling een positie in de ruimte:

Helemaal links: het kunstwerk trekt je aan, je vindt het boeiend, mooi, grappig, duidelijk, speciaal, functioneel, enzovoort. Je bent nieuwsgierig, vindt het werk leuk of spannend, en zou het van dichtbij willen bekijken.

Helemaal rechts: het kunstwerk stoot je af — je vindt het saai, overdreven, lelijk, onbegrijpelijk, te simpel of juist te ingewikkeld. Het werk spreekt je niet aan en je hebt geen behoefte om er meer over te weten.

Je mag ook ergens tussenin staan, of eerder naar links of naar rechts leunen, maar niet volledig aan een kant.

Nadat iedereen een plek heeft gekozen, leidt de leerkracht een open gesprek over de verschillende meningen en indrukken. Daarna wordt de volgende slide getoond met extra uitleg over het kunstwerk en de bedoelingen van de kunstenaar.

De leerkracht vraagt vervolgens of er leerlingen zijn die, na het horen van de argumenten van hun klasgenoten en de achtergrondinformatie, van plaats willen veranderen. Dit laat zien hoe onze mening over kunst kan evolueren met extra context.

Herhaal dit proces voor elk kunstwerk, of kies er een aantal uit die je graag wilt bespreken.

Klik op het 'play' driehoekje in de balk rechts om deze opdracht als presentatie af te spelen.

# data[].attributes.body
Met ‘Takdrager’ geeft Koba De Meutter een gesnoeide tak terug aan een boom. Het lijkt alsof de boom een prothese kreeg. Het is dan ook een zoektocht naar een symbolisch herstel van wat verloren ging. De kunstenaar doet je twijfelen. Gaat het hier over een sculptuur, een hulpstuk of een stuk gereedschap?

# data[].attributes.body
Guillaume Bijl steekt hier de draak met het onkritische consumptiegedrag van de doorsnee-toerist, die niets in vraag stelt en klakkeloos aanneemt wat een gids of infobord vertelt. Zijn installatie is een fake exemplaar van een archeologische opgraving.

# data[].attributes.headline
to hold, to carry, to walk, a sound, Maika Garnica — 2021

# data[].attributes.subject
to hold, to carry, to walk, a sound, Maika Garnica — 2021

# data[].attributes.headline
to hold, to carry, to walk, a sound, Maika Garnica — 2021

# data[].attributes.subject
to hold, to carry, to walk, a sound, Maika Garnica — 2021

# data[].attributes.body
Dit werk bestaat uit een grote bronzen ring. Een groep van tien mensen kunnen het werk verplaatsen volgens instructies van de kunstenaar. Die handeling brengt een subtiel geluid voort.

# data[].attributes.headline
onschuld kan een hel zijn, Berlinde De Bruyckere — 1993

# data[].attributes.subject
onschuld kan een hel zijn, Berlinde De Bruyckere — 1993

# data[].attributes.headline
onschuld kan een hel zijn, Berlinde De Bruyckere — 1993

# data[].attributes.subject
onschuld kan een hel zijn, Berlinde De Bruyckere — 1993

# data[].attributes.body
Drie reusachtige strijdknotsen verstoren de vredige sfeer in het park. De idyllische omgeving wordt hier plots een plek vol onverwachte gevaren. Dit werk zoekt het contrast op tussen natuur en cultuur. Door de knotsen vast te klinken aan de stammen van enkele majestueuze bomen, roept het werk tegenstrijdige associaties op: leven en dood, liefde en lijden... zowel de natuur als de mens kunnen kwetsbaar én agressief zijn voor elkaar.

# data[].attributes.body
QNT (Quasar Noise Tank) is ontworpen als een functionele mobiele sculptuur. Het is een bestelwagen omgebouwd tot futuristisch pantservoertuig, met een uitklapbaar gedeelte waardoor het een muziekpodium wordt.

# data[].attributes.body
In dit geluidskunstwerk imiteert Louise Lawler een papegaai die de namen van belangrijke westerse mannelijke kunstenaars opnoemt: van Vito Acconci tot Lawrence Weiner. Hiermee geeft ze kritiek op de dominantie van witte mannen in de kunstwereld.

# data[].attributes.body
Herken je de grote schelp op die hoge paal? Die verwijst naar de bekende Shell-reclameborden langs de snelweg. Shell is een bedrijf dat veel bijdraagt aan milieuvervuiling, en cement – het materiaal van dit kunstwerk – is dat ook. De kunstenaar legt die link heel bewust. Ze vindt het hypocriet dat Shell de Sint-Jacobsschelp als logo gebruikt, terwijl het bedrijf echte schelpen en natuur vernietigt. Zelf probeert de kunstenaar zo duurzaam mogelijk te werken. Ze berekent hoeveel CO₂ haar kunstwerk uitstoot, van het materiaal tot het transport. Daarom veranderde de titel van haar werk: eerst heette het 135 kg CO₂, maar na het vervoer naar het Middelheimmuseum werd dat 150,3 kg CO₂.