# data[].attributes.headline
ด.ช.ปุณยวัจน์ เรืองเวช เลขที่7 ม.1/8

# data[].attributes.subject
ด.ช.ปุณยวัจน์ เรืองเวช เลขที่7 ม.1/8

# data[].attributes.body
วัดเวียงสระ มีเนื้อที่ทั้งหมด 281 ไร่ 1 งาน 84 ตารางวา ปัจจุบันกรมศิลปากรสาขาที่ 8 จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้จดทะเบียนไว้แล้วเมื่อเดือน มกราคม 2527 เชื่อกันว่า เป็นวัดสร้างใหม่หลังจากการสร้างเมืองเวียงสระ เดิมเป็นวัดร้าง ตั้งติดกับคูเมืองเวียงสระโบราณ ภายในวัดมีสระน้ำวิหารอุโบสถ และกุฏิสงฆ์ ในสระน้ำ เมืองเวียงสระ เป็นเมืองที่มี ชื่อเสียงและมีความสำคัญทางศาสนาและประวัติศาสตร์ ซึ่งเชื่อกันว่าเมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 10 -16 มีอาณาจักรแห่งหนึ่งมีอำนาจและมีอิทธิพลมากครอบคลุมจากชุมพรไปถึงชวา เรียกอาณาจักรนี้ว่าอาณจักรศรีวิชัย ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองไชยา รวมทั้งเมืองเวียงสระด้วย

แต่นักประวัติศาสตร์บางคน กล่าวว่าศูนย์กลางของการปกครองอยู่ที่เมืองปาเล็มบัง เกาะสุมาตรา แต่ก็ยังไม่ยุติจนกระทั่งบัดนี้ เมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 11 – 12 ได้มีพราหมณ์ 2 คนพร้อมด้วยอาจารย์อีก 2 ท่าน กับ สมัครพรรคพวกอีกประมาณ 30,000 คน ได้ล่องเรือลงมาทางใต้ ได้ขึ้นบกที่เมืองตะโกลา (เมืองตะกั่วป่า ปัจจุบัน) และล่องลงมาตามลำน้ำตะกั่วป่า มาตั้งเมืองที่บ้านน้ำรอบบริเวณ ริมคลองพุมดวง ได้ตั้งชื่อเมืองว่า ระวะตี (บางท่านว่า ชื่อ ทวาราวดี) เนื่องจากเกิดไข้ห่าระบาดจึงอยู่ได้ไม่นาน ก็ได้อพยพมาตั้งเมืองที่ เมือง เวียงสระ ซึ่งอยู่ใกล้แม่น้ำ และได้ขุดคูเป็นปราการรอบเมือง เพื่อให้น้ำเข้ามาได้เมืองเวียงสระสมัยนั้นเจริญมาก มีการติดต่อค้าขายกับชาวจีนทางเรือ เมื่อ พ.ศ. 2527 กรมศิลปากร ได้ขุดพบเหรียญตราและของใช้ของจีนสมัยราชวงศ์เหม็ง และสมันนั้นตามประวัติ กล่าวว่าอาณาจักรศรีวิชัย กำลังเจริญรุ่งเรืองที่สุด จึงน่าสันนิษฐานได้ว่าเมืองเวียงสระ น่าจะเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรศรีวิชัย

“
เชื่อกันว่าเมืองเวียงสระมีความเจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 7 มีการติดต่อส่งทูตไปยังราชสำนักจีนในสมัยราชวงศ์เหลียง เมื่อราว พ.ศ.967

จดหมายเหตุจีน
เมืองโบราณเวียงสระ เป็นเมืองและแหล่งชุมชนโบราณแห่งหนึ่งทางภาคใต้ เชื่อกันว่าเมืองเวียงสระมีความเจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 7 จดหมายเหตุจีน กล่าวถึงเมืองพัน – พัน ว่าได้มีการติดต่อส่งทูตไปยังราชสำนักจีนในสมัยราชวงศ์เหลียง เมื่อราว พ.ศ.967  เมืองเวียงสระเจริญรุ่งเรืองสืบต่อกันมาเป็นเวลายาวนาน แต่ช่วงเวลาดังกล่าวไม่มีหลักฐานการจารึกที่แน่ชัดว่ามีกษัตริย์ปกครองบ้านเมืองสืบต่อกันมาอย่างไร แต่มีหลักฐานทางโบราณวัตถุที่พอจะยืนยันได้แน่ชัดว่า เมืองนี้ได้รับอิทธิพลทางพุทธศาสนาจากอินเดียแน่นอน และเชื่อกันว่าการล่มสลายของเมืองเวียงสระน่าจะเนื่องมาจากการเกิดไข้ห่าระบาด บริเวณเมืองเวียงสระได้พบหลักฐานทางด้านโบราณคดีมากมาย ซึ่งมีตั้งแต่เครื่องมือหินสมัยก่อนประวัติศาสตร์และยุคต่อเนื่อง เรื่อยมาจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น อันนี้เองทำให้เป็นที่ประจักษ์ชัดว่าชุมชนโบราณเวียงสระนั้นได้มีการพัฒนาการต่อเนื่องเรื่อยมา ทั้งเป็นชุมชนที่มีขนาดใหญ่และมีความก้าวหน้าทางด้านเทคโนโลยีค่อนข้างสูง หลักฐานทางโบราณสถานและโบราณวัตถุในอดีตมีอายุมากกว่า 1000 ปี มีดังนี้ เครื่องมือหินสมัยก่อนประวัติศาสตร์ พระพุทธรูป หินทรายแดงนูนสูง เทวรูปพระวิษณุหรือพระนารายณ์สวมหมวกทรงกระบอกทำด้วยศิลา พระวิษณุหรือพระนารายณ์ 4 กร พระ-วฑุกะไภลพ ซึ่งเป็นบริเวณเมืองเวียงสระและบริเวณรายรอบนั้นก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความเจริญรุ่งเรืองในด้านความเชื่อทางศาสนาพราหมณ์และพุทธศาสนาลัทธิมหายานได้เป็นอย่างดี

ลักษณะของคูเมืองได้รับการขุดเชื่อมต่อกันของคลองตาล กับแม่น้ำตาปี นับเป็นการพัฒนาการทาง ด้านการสร้างเมือง โดยการใช้คูคลองธรรมชาติเป็นคูเมือง จึงทำให้นักประวัติศาสตร์และนักโบราณคดีตั้งข้อสังเกตว่า บริเวณเมืองเวียงสระนั้นเป็นเมืองโบราณที่เก่าแก่มากที่สุดเมืองหนึ่งบนคาบสมุทรมาลายู เป็นเครื่องชี้ถึงแหล่งอารยธรรมอินเดียที่มีในดิน-แดนนี้ ซึ่งมีต่อเนื่องกันมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 11 ถึงพุทธศตวรรษที่15-16 อาจเป็นแหล่งที่ชาวอินเดียเข้ามาตั้งเป็นชุมชนเมื่อครั้งที่เคยใช้เส้นทางผ่านข้ามคาบสมุทรจากทะเลอันดามันไปยังอ่าวไทยตาม เส้นทางจากตะกั่วป่าเมืองเวียงสระไปออกอ่าวบ้านดอน

# data[].attributes.headline
ด.ญ.ปาณีศา ชามทอง เลขที่39 ม.1/8

# data[].attributes.subject
ด.ญ.ปาณีศา ชามทอง เลขที่39 ม.1/8

# data[].attributes.body
￼

ตำบลเมืองเวียง อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ประวัติความเป็นมา

แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้
￼￼อย่างไรก็ตามเรื่อง นี้ยังไม่อาจสรุปได้ ทั้งนี้เพราะวัสดุที่ใช้ทำนั้นเป็นศิลาแดงซึ่งหาได้ง่ายแถบเมืองเวียงสระ ไชยา และอำเภอพุนพิน มีตำนานเมืองสระเล่าว่า ได้มีชาวอินเดียคณะหนึ่ง นำไพร่พลสมัครพรรค พวกประมาณ 30,000 คน (สามหมื่นคน) โดยมีผู้นำสองคน คือพราหมณ์ มาลาผู้พี่ และพราหมณ์มาลาผู้น้อง เข้ามาพร้อมกับอาจารย์อีก 2ท่าน คือพระพุทธคัมเภียร และพระพุทธสาคร นำพระพุทธศาสนาลัทธืลังกาวงศ์นิยายหินยานเช้ามาสู่ประเทศเพื่อค้นหาพระบรมธาตุ ซึ่งตาม คัมภีร์ของลังกาบอกว่าอยู่ที่หาดทรายแก้ว และหวังจะตั้งอาณาจักรอย่างอืนเดียในยุคนั้นด้วย ชาวอืนเดียคณะนี้เดินทางมาทางเรือโดยขึ้นบกที่เมืองตะโลกา (ปัจจุบันคือ อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา ) และได้ล่องเรือมาตามลำน้ำตะกั่วป่าข้ามเขาศกจนถึงคลองพุมดวงจึงตั้งบ้านเมืองที่บ้านรอบ และได้ตั้งชื่อเมืองว่า เมืองระวะตี (บางท่านว่าทวาราวดี) ได้สถาปนาพราหมณ์มาลาผู้พี่เป็น กษัตริย์ทรงพระนามว่า “พระเจ้าศรีธรรมโศกราช” แต่เมืองนี้อยู่ได้ไม่นานก็เกิดไข้ห่าระบาดจึง จำเป็นต้องอพยพผู้คนไปตั้งเมืองใหม่ ล่องเรือตามลำน้ำตาปี จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งใกล้ริมแม่น้ำตาปีและคลองตาล เห็นว่าเป็่นหาดทรายแก้วคิดว่า ตรงนี้น่าจะเป็นที่ฝังพระธาตุ และมีชัยภูมิเหมาะสมจึงได้ตั้งเมืองขึ้นชื่อ”เมืองเวียงสระ” เมือง นี้ตั้งอยู่เป็นเวลานาน มีความเจริญมาก ได้สร้างบ้านแปลงเมืองแบ่งเมืองออกเป็น 2 เมือง ให้พราะมณ์มาลาผู้พี่ครองเมืองชั้นใน พราหมณ์ลามาผู้น้องครองเมืองชั้นนอกพระพุทธคัม เภียรอยู่วัดใน พระพุทธสาครอยู่วัดนอก สร้างทุ่งนาหลวง (นาทุ่งหลวงปัจจุบัน) เมื่อสร้างที่ นามากแล้วก็ได้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่งชื่อ “วัดนาพอ” ต่อมาเมืองเวียงสระเกิดไข้ห่าหนีไปเขา ชวาปราบ (อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่) อยู่ที่นั้นจนเห็นว่าไข้ห่าหมดแล้วก็กลับมาเมือง เวียงสระอีก ต่อจากนั้นมีนายพรานคนหนึ่ง ชื่อพรานสุรีย์ไปพบพระบรมธาตุเข้า พระยาศรี ธรรมโศกราชจึงยกไพร่พลช้างม้าไปสร้างพระธาตุที่เมืองนครศรีธรรมราช และครองเมืองต่อ ไป แต่ก่อนจะจากเมืองเวียงสระไปได้ทิ้งปริศนาลายแทงว่าถ้าหากเมืองนครศรีธรรมราชล่ม จมให้นำสมบัติจากเมืองเวียงสระไปกู้เมืองเป็นปริศนาไว้ว่า “วัดจากคูตรอก มาออกคูพาย วัดจากพระนารายณ์ มาพัทธเสมา วัดเข้าสามศอก วัดออกสามวา ขยับเข้าไปเหล็กแทงตา ถอยออกมากาขี้ใส่หัว” อันที่จริยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ผู้ค้นคว้าได้เขียนเข้าไว้ ศูนย์ข่าว สารและประชาสัมพันธ์ อบจ. สุราษฎร์ธานีได้นำเรื่องราวเพียงย่อ ๆ มาให้ผู้อ่านได้ศึกษา ถ้าต้องการทราบรายละเอียดมากกว่านี้ให้สอบถามไปที่ องค์การบริหารส่วนตำบล เวียง สระ และที่พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ

# data[].attributes.attachment_link.title
เมืองโบราณเวียงสระ_21

# data[].attributes.headline
ด.ญ.กานต์ตะวัน  เเก้วเจริญ เลขที่30

# data[].attributes.subject
ด.ญ.กานต์ตะวัน  เเก้วเจริญ เลขที่30

# data[].attributes.body
วัดเวียงสระ
มีเนื้อที่ทั้งหมด 281 ไร่ 1 งาน 84 ตารางวา ปัจจุบันกรมศิลปากรสาขาที่ 8 จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้จดทะเบียนไว้แล้วเมื่อเดือน มกราคม 2527 เชื่อกันว่า เป็นวัดสร้างใหม่หลังจากการสร้างเมืองเวียงสระ เดิมเป็นวัดร้าง ตั้งติดกับคูเมืองเวียงสระโบราณ ภายในวัดมีสระน้ำวิหารอุโบสถ และกุฏิสงฆ์ ในสระน้ำ เมืองเวียงสระ เป็นเมืองที่มี ชื่อเสียงและมีความสำคัญทางศาสนาและประวัติศาสตร์ ซึ่งเชื่อกันว่าเมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 10 -16 มีอาณาจักรแห่งหนึ่งมีอำนาจและมีอิทธิพลมากครอบคลุมจากชุมพรไปถึงชวา เรียกอาณาจักรนี้ว่าอาณจักรศรีวิชัย ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองไชยา รวมทั้งเมืองเวียงสระด้วย

แต่นักประวัติศาสตร์บางคน กล่าวว่าศูนย์กลางของการปกครองอยู่ที่เมืองปาเล็มบัง เกาะสุมาตรา แต่ก็ยังไม่ยุติจนกระทั่งบัดนี้ เมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 11 – 12 ได้มีพราหมณ์ 2 คนพร้อมด้วยอาจารย์อีก 2 ท่าน กับ สมัครพรรคพวกอีกประมาณ 30,000 คน ได้ล่องเรือลงมาทางใต้ ได้ขึ้นบกที่เมืองตะโกลา (เมืองตะกั่วป่า ปัจจุบัน) และล่องลงมาตามลำน้ำตะกั่วป่า มาตั้งเมืองที่บ้านน้ำรอบบริเวณ ริมคลองพุมดวง ได้ตั้งชื่อเมืองว่า ระวะตี (บางท่านว่า ชื่อ ทวาราวดี) เนื่องจากเกิดไข้ห่าระบาดจึงอยู่ได้ไม่นาน ก็ได้อพยพมาตั้งเมืองที่ เมือง เวียงสระ ซึ่งอยู่ใกล้แม่น้ำ และได้ขุดคูเป็นปราการรอบเมือง เพื่อให้น้ำเข้ามาได้เมืองเวียงสระสมัยนั้นเจริญมาก มีการติดต่อค้าขายกับชาวจีนทางเรือ เมื่อ พ.ศ. 2527 กรมศิลปากร ได้ขุดพบเหรียญตราและของใช้ของจีนสมัยราชวงศ์เหม็ง และสมันนั้นตามประวัติ กล่าวว่าอาณาจักรศรีวิชัย กำลังเจริญรุ่งเรืองที่สุด จึงน่าสันนิษฐานได้ว่าเมืองเวียงสระ น่าจะเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรศรีวิชัย

# data[].attributes.body
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้
￼￼อย่างไรก็ตามเรื่อง นี้ยังไม่อาจสรุปได้ ทั้งนี้เพราะวัสดุที่ใช้ทำนั้นเป็นศิลาแดงซึ่งหาได้ง่ายแถบเมืองเวียงสระ ไชยา และอำเภอพุนพิน มีตำนานเมืองสระเล่าว่า ได้มีชาวอินเดียคณะหนึ่ง นำไพร่พลสมัครพรรค พวกประมาณ 30,000 คน (สามหมื่นคน) โดยมีผู้นำสองคน คือพราหมณ์ มาลาผู้พี่ และพราหมณ์มาลาผู้น้อง เข้ามาพร้อมกับอาจารย์อีก 2ท่าน คือพระพุทธคัมเภียร และพระพุทธสาคร นำพระพุทธศาสนาลัทธืลังกาวงศ์นิยายหินยานเช้ามาสู่ประเทศเพื่อค้นหาพระบรมธาตุ ซึ่งตาม คัมภีร์ของลังกาบอกว่าอยู่ที่หาดทรายแก้ว และหวังจะตั้งอาณาจักรอย่างอืนเดียในยุคนั้นด้วย ชาวอืนเดียคณะนี้เดินทางมาทางเรือโดยขึ้นบกที่เมืองตะโลกา (ปัจจุบันคือ อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา ) และได้ล่องเรือมาตามลำน้ำตะกั่วป่าข้ามเขาศกจนถึงคลองพุมดวงจึงตั้งบ้านเมืองที่บ้านรอบ และได้ตั้งชื่อเมืองว่า เมืองระวะตี (บางท่านว่าทวาราวดี) ได้สถาปนาพราหมณ์มาลาผู้พี่เป็น กษัตริย์ทรงพระนามว่า “พระเจ้าศรีธรรมโศกราช” แต่เมืองนี้อยู่ได้ไม่นานก็เกิดไข้ห่าระบาดจึง จำเป็นต้องอพยพผู้คนไปตั้งเมืองใหม่ ล่องเรือตามลำน้ำตาปี จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งใกล้ริมแม่น้ำตาปีและคลองตาล เห็นว่าเป็่นหาดทรายแก้วคิดว่า ตรงนี้น่าจะเป็นที่ฝังพระธาตุ และมีชัยภูมิเหมาะสมจึงได้ตั้งเมืองขึ้นชื่อ”เมืองเวียงสระ” เมือง นี้ตั้งอยู่เป็นเวลานาน มีความเจริญมาก ได้สร้างบ้านแปลงเมืองแบ่งเมืองออกเป็น 2 เมือง ให้พราะมณ์มาลาผู้พี่ครองเมืองชั้นใน พราหมณ์ลามาผู้น้องครองเมืองชั้นนอกพระพุทธคัม เภียรอยู่วัดใน พระพุทธสาครอยู่วัดนอก สร้างทุ่งนาหลวง (นาทุ่งหลวงปัจจุบัน) เมื่อสร้างที่ นามากแล้วก็ได้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่งชื่อ “วัดนาพอ” ต่อมาเมืองเวียงสระเกิดไข้ห่าหนีไปเขา ชวาปราบ (อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่) อยู่ที่นั้นจนเห็นว่าไข้ห่าหมดแล้วก็กลับมาเมือง เวียงสระอีก ต่อจากนั้นมีนายพรานคนหนึ่ง ชื่อพรานสุรีย์ไปพบพระบรมธาตุเข้า พระยาศรี ธรรมโศกราชจึงยกไพร่พลช้างม้าไปสร้างพระธาตุที่เมืองนครศรีธรรมราช และครองเมืองต่อ ไป แต่ก่อนจะจากเมืองเวียงสระไปได้ทิ้งปริศนาลายแทงว่าถ้าหากเมืองนครศรีธรรมราชล่ม จมให้นำสมบัติจากเมืองเวียงสระไปกู้เมืองเป็นปริศนาไว้ว่า “วัดจากคูตรอก มาออกคูพาย วัดจากพระนารายณ์ มาพัทธเสมา วัดเข้าสามศอก วัดออกสามวา ขยับเข้าไปเหล็กแทงตา ถอยออกมากาขี้ใส่หัว” อันที่จริยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ผู้ค้นคว้าได้เขียนเข้าไว้ ศูนย์ข่าว สารและประชาสัมพันธ์ อบจ. สุราษฎร์ธานีได้นำเรื่องราวเพียงย่อ ๆ มาให้ผู้อ่านได้ศึกษา ถ้าต้องการทราบรายละเอียดมากกว่านี้ให้สอบถามไปที่ องค์การบริหารส่วนตำบล เวียง สระ และที่พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ

# data[].attributes.headline
ด.ญ มัณฑิรา กามูณี เลขที่26

# data[].attributes.subject
ด.ญ มัณฑิรา กามูณี เลขที่26

# data[].attributes.body
ประวัติความเป็นมา

แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้
￼￼อย่างไรก็ตามเรื่อง นี้ยังไม่อาจสรุปได้ ทั้งนี้เพราะวัสดุที่ใช้ทำนั้นเป็นศิลาแดงซึ่งหาได้ง่ายแถบเมืองเวียงสระ ไชยา และอำเภอพุนพิน มีตำนานเมืองสระเล่าว่า ได้มีชาวอินเดียคณะหนึ่ง นำไพร่พลสมัครพรรค พวกประมาณ 30,000 คน (สามหมื่นคน) โดยมีผู้นำสองคน คือพราหมณ์ มาลาผู้พี่ และพราหมณ์มาลาผู้น้อง เข้ามาพร้อมกับอาจารย์อีก 2ท่าน คือพระพุทธคัมเภียร และพระพุทธสาคร นำพระพุทธศาสนาลัทธืลังกาวงศ์นิยายหินยานเช้ามาสู่ประเทศเพื่อค้นหาพระบรมธาตุ ซึ่งตาม คัมภีร์ของลังกาบอกว่าอยู่ที่หาดทรายแก้ว และหวังจะตั้งอาณาจักรอย่างอืนเดียในยุคนั้นด้วย ชาวอืนเดียคณะนี้เดินทางมาทางเรือโดยขึ้นบกที่เมืองตะโลกา (ปัจจุบันคือ อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา ) และได้ล่องเรือมาตามลำน้ำตะกั่วป่าข้ามเขาศกจนถึงคลองพุมดวงจึงตั้งบ้านเมืองที่บ้านรอบ และได้ตั้งชื่อเมืองว่า เมืองระวะตี (บางท่านว่าทวาราวดี) ได้สถาปนาพราหมณ์มาลาผู้พี่เป็น กษัตริย์ทรงพระนามว่า “พระเจ้าศรีธรรมโศกราช” แต่เมืองนี้อยู่ได้ไม่นานก็เกิดไข้ห่าระบาดจึง จำเป็นต้องอพยพผู้คนไปตั้งเมืองใหม่ ล่องเรือตามลำน้ำตาปี จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งใกล้ริมแม่น้ำตาปีและคลองตาล เห็นว่าเป็่นหาดทรายแก้วคิดว่า ตรงนี้น่าจะเป็นที่ฝังพระธาตุ และมีชัยภูมิเหมาะสมจึงได้ตั้งเมืองขึ้นชื่อ”เมืองเวียงสระ” เมือง นี้ตั้งอยู่เป็นเวลานาน มีความเจริญมาก ได้สร้างบ้านแปลงเมืองแบ่งเมืองออกเป็น 2 เมือง ให้พราะมณ์มาลาผู้พี่ครองเมืองชั้นใน พราหมณ์ลามาผู้น้องครองเมืองชั้นนอกพระพุทธคัม เภียรอยู่วัดใน พระพุทธสาครอยู่วัดนอก สร้างทุ่งนาหลวง (นาทุ่งหลวงปัจจุบัน) เมื่อสร้างที่ นามากแล้วก็ได้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่งชื่อ “วัดนาพอ” ต่อมาเมืองเวียงสระเกิดไข้ห่าหนีไปเขา ชวาปราบ (อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่) อยู่ที่นั้นจนเห็นว่าไข้ห่าหมดแล้วก็กลับมาเมือง เวียงสระอีก ต่อจากนั้นมีนายพรานคนหนึ่ง ชื่อพรานสุรีย์ไปพบพระบรมธาตุเข้า พระยาศรี ธรรมโศกราชจึงยกไพร่พลช้างม้าไปสร้างพระธาตุที่เมืองนครศรีธรรมราช และครองเมืองต่อ ไป แต่ก่อนจะจากเมืองเวียงสระไปได้ทิ้งปริศนาลายแทงว่าถ้าหากเมืองนครศรีธรรมราชล่ม จมให้นำสมบัติจากเมืองเวียงสระไปกู้เมืองเป็นปริศนาไว้ว่า “วัดจากคูตรอก มาออกคูพาย วัดจากพระนารายณ์ มาพัทธเสมา วัดเข้าสามศอก วัดออกสามวา ขยับเข้าไปเหล็กแทงตา ถอยออกมากาขี้ใส่หัว” อันที่จริยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ผู้ค้นคว้าได้เขียนเข้าไว้ ศูนย์ข่าว สารและประชาสัมพันธ์ อบจ. สุราษฎร์ธานีได้นำเรื่องราวเพียงย่อ ๆ มาให้ผู้อ่านได้ศึกษา ถ้าต้องการทราบรายละเอียดมากกว่านี้ให้สอบถามไปที่ องค์การบริหารส่วนตำบล เวียง สระ และที่พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ

# data[].attributes.body
ประวัติความเป็นมา

แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้
￼￼อย่างไรก็ตามเรื่อง นี้ยังไม่อาจสรุปได้ ทั้งนี้เพราะวัสดุที่ใช้ทำนั้นเป็นศิลาแดงซึ่งหาได้ง่ายแถบเมืองเวียงสระ ไชยา และอำเภอพุนพิน มีตำนานเมืองสระเล่าว่า ได้มีชาวอินเดียคณะหนึ่ง นำไพร่พลสมัครพรรค พวกประมาณ 30,000 คน (สามหมื่นคน) โดยมีผู้นำสองคน คือพราหมณ์ มาลาผู้พี่ และพราหมณ์มาลาผู้น้อง เข้ามาพร้อมกับอาจารย์อีก 2ท่าน คือพระพุทธคัมเภียร และพระพุทธสาคร นำพระพุทธศาสนาลัทธืลังกาวงศ์นิยายหินยานเช้ามาสู่ประเทศเพื่อค้นหาพระบรมธาตุ ซึ่งตาม คัมภีร์ของลังกาบอกว่าอยู่ที่หาดทรายแก้ว และหวังจะตั้งอาณาจักรอย่างอืนเดียในยุคนั้นด้วย ชาวอืนเดียคณะนี้เดินทางมาทางเรือโดยขึ้นบกที่เมืองตะโลกา (ปัจจุบันคือ อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา ) และได้ล่องเรือมาตามลำน้ำตะกั่วป่าข้ามเขาศกจนถึงคลองพุมดวงจึงตั้งบ้านเมืองที่บ้านรอบ และได้ตั้งชื่อเมืองว่า เมืองระวะตี (บางท่านว่าทวาราวดี) ได้สถาปนาพราหมณ์มาลาผู้พี่เป็น กษัตริย์ทรงพระนามว่า “พระเจ้าศรีธรรมโศกราช” แต่เมืองนี้อยู่ได้ไม่นานก็เกิดไข้ห่าระบาดจึง จำเป็นต้องอพยพผู้คนไปตั้งเมืองใหม่ ล่องเรือตามลำน้ำตาปี จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งใกล้ริมแม่น้ำตาปีและคลองตาล เห็นว่าเป็่นหาดทรายแก้วคิดว่า ตรงนี้น่าจะเป็นที่ฝังพระธาตุ และมีชัยภูมิเหมาะสมจึงได้ตั้งเมืองขึ้นชื่อ”เมืองเวียงสระ” เมือง นี้ตั้งอยู่เป็นเวลานาน มีความเจริญมาก ได้สร้างบ้านแปลงเมืองแบ่งเมืองออกเป็น 2 เมือง ให้พราะมณ์มาลาผู้พี่ครองเมืองชั้นใน พราหมณ์ลามาผู้น้องครองเมืองชั้นนอกพระพุทธคัม เภียรอยู่วัดใน พระพุทธสาครอยู่วัดนอก สร้างทุ่งนาหลวง (นาทุ่งหลวงปัจจุบัน) เมื่อสร้างที่ นามากแล้วก็ได้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่งชื่อ “วัดนาพอ” ต่อมาเมืองเวียงสระเกิดไข้ห่าหนีไปเขา ชวาปราบ (อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่) อยู่ที่นั้นจนเห็นว่าไข้ห่าหมดแล้วก็กลับมาเมือง เวียงสระอีก ต่อจากนั้นมีนายพรานคนหนึ่ง ชื่อพรานสุรีย์ไปพบพระบรมธาตุเข้า พระยาศรี ธรรมโศกราชจึงยกไพร่พลช้างม้าไปสร้างพระธาตุที่เมืองนครศรีธรรมราช และครองเมืองต่อ ไป แต่ก่อนจะจากเมืองเวียงสระไปได้ทิ้งปริศนาลายแทงว่าถ้าหากเมืองนครศรีธรรมราชล่ม จมให้นำสมบัติจากเมืองเวียงสระไปกู้เมืองเป็นปริศนาไว้ว่า “วัดจากคูตรอก มาออกคูพาย วัดจากพระนารายณ์ มาพัทธเสมา วัดเข้าสามศอก วัดออกสามวา ขยับเข้าไปเหล็กแทงตา ถอยออกมากาขี้ใส่หัว” อันที่จริยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ผู้ค้นคว้าได้เขียนเข้าไว้ ศูนย์ข่าว สารและประชาสัมพันธ์ อบจ. สุราษฎร์ธานีได้นำเรื่องราวเพียงย่อ ๆ มาให้ผู้อ่านได้ศึกษา ถ้าต้องการทราบรายละเอียดมากกว่านี้ให้สอบถามไปที่ องค์การบริหารส่วนตำบล เวียง สระ และที่พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ

# data[].attributes.headline
ด.ญ.เบญญาภา นุ้ยเจริญ เลขที่33

# data[].attributes.subject
ด.ญ.เบญญาภา นุ้ยเจริญ เลขที่33

# data[].attributes.body
ตำบลเมืองเวียง อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ประวัติความเป็นมา

แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

อย่างไรก็ตามเรื่อง นี้ยังไม่อาจสรุปได้ ทั้งนี้เพราะวัสดุที่ใช้ทำนั้นเป็นศิลาแดงซึ่งหาได้ง่ายแถบเมืองเวียงสระ ไชยา และอำเภอพุนพิน มีตำนานเมืองสระเล่าว่า ได้มีชาวอินเดียคณะหนึ่ง นำไพร่พลสมัครพรรค พวกประมาณ 30,000 คน (สามหมื่นคน) โดยมีผู้นำสองคน คือพราหมณ์ มาลาผู้พี่ และพราหมณ์มาลาผู้น้อง เข้ามาพร้อมกับอาจารย์อีก 2ท่าน คือพระพุทธคัมเภียร และพระพุทธสาคร นำพระพุทธศาสนาลัทธืลังกาวงศ์นิยายหินยานเช้ามาสู่ประเทศเพื่อค้นหาพระบรมธาตุ ซึ่งตาม คัมภีร์ของลังกาบอกว่าอยู่ที่หาดทรายแก้ว และหวังจะตั้งอาณาจักรอย่างอืนเดียในยุคนั้นด้วย ชาวอืนเดียคณะนี้เดินทางมาทางเรือโดยขึ้นบกที่เมืองตะโลกา (ปัจจุบันคือ อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา ) และได้ล่องเรือมาตามลำน้ำตะกั่วป่าข้ามเขาศกจนถึงคลองพุมดวงจึงตั้งบ้านเมืองที่บ้านรอบ และได้ตั้งชื่อเมืองว่า เมืองระวะตี (บางท่านว่าทวาราวดี) ได้สถาปนาพราหมณ์มาลาผู้พี่เป็น กษัตริย์ทรงพระนามว่า “พระเจ้าศรีธรรมโศกราช” แต่เมืองนี้อยู่ได้ไม่นานก็เกิดไข้ห่าระบาดจึง จำเป็นต้องอพยพผู้คนไปตั้งเมืองใหม่ ล่องเรือตามลำน้ำตาปี จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งใกล้ริมแม่น้ำตาปีและคลองตาล เห็นว่าเป็่นหาดทรายแก้วคิดว่า ตรงนี้น่าจะเป็นที่ฝังพระธาตุ และมีชัยภูมิเหมาะสมจึงได้ตั้งเมืองขึ้นชื่อ”เมืองเวียงสระ” เมือง นี้ตั้งอยู่เป็นเวลานาน มีความเจริญมาก ได้สร้างบ้านแปลงเมืองแบ่งเมืองออกเป็น 2 เมือง ให้พราะมณ์มาลาผู้พี่ครองเมืองชั้นใน พราหมณ์ลามาผู้น้องครองเมืองชั้นนอกพระพุทธคัม เภียรอยู่วัดใน พระพุทธสาครอยู่วัดนอก สร้างทุ่งนาหลวง (นาทุ่งหลวงปัจจุบัน) เมื่อสร้างที่ นามากแล้วก็ได้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่งชื่อ “วัดนาพอ” ต่อมาเมืองเวียงสระเกิดไข้ห่าหนีไปเขา ชวาปราบ (อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่) อยู่ที่นั้นจนเห็นว่าไข้ห่าหมดแล้วก็กลับมาเมือง เวียงสระอีก ต่อจากนั้นมีนายพรานคนหนึ่ง ชื่อพรานสุรีย์ไปพบพระบรมธาตุเข้า พระยาศรี ธรรมโศกราชจึงยกไพร่พลช้างม้าไปสร้างพระธาตุที่เมืองนครศรีธรรมราช และครองเมืองต่อ ไป แต่ก่อนจะจากเมืองเวียงสระไปได้ทิ้งปริศนาลายแทงว่าถ้าหากเมืองนครศรีธรรมราชล่ม จมให้นำสมบัติจากเมืองเวียงสระไปกู้เมืองเป็นปริศนาไว้ว่า “วัดจากคูตรอก มาออกคูพาย วัดจากพระนารายณ์ มาพัทธเสมา วัดเข้าสามศอก วัดออกสามวา ขยับเข้าไปเหล็กแทงตา ถอยออกมากาขี้ใส่หัว” อันที่จริยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ผู้ค้นคว้าได้เขียนเข้าไว้ ศูนย์ข่าว สารและประชาสัมพันธ์ อบจ. สุราษฎร์ธานีได้นำเรื่องราวเพียงย่อ ๆ มาให้ผู้อ่านได้ศึกษา ถ้าต้องการทราบรายละเอียดมากกว่านี้ให้สอบถามไปที่ องค์การบริหารส่วนตำบล เวียง สระ และที่พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ

# data[].attributes.headline
แหล่งท่องเที่ยวโบราณ

# data[].attributes.body
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

สุภาวดี ปราณจันทร์ เลขที่41 ม.1/10

# data[].attributes.headline
อย่างไรก็ตามเรื่อง น

# data[].attributes.body
อย่างไรก็ตามเรื่อง นี้ยังไม่อาจสรุปได้ ทั้งนี้เพราะวัสดุที่ใช้ทำนั้นเป็นศิลาแดงซึ่งหาได้ง่ายแถบเมืองเวียงสระ ไชยา และอำเภอพุนพิน มีตำนานเมืองสระเล่าว่า ได้มีชาวอินเดียคณะหนึ่ง นำไพร่พลสมัครพรรค พวกประมาณ 30,000 คน (สามหมื่นคน) โดยมีผู้นำสองคน คือพราหมณ์ มาลาผู้พี่ และพราหมณ์มาลาผู้น้อง เข้ามาพร้อมกับอาจารย์อีก 2ท่าน คือพระพุทธคัมเภียร และพระพุทธสาคร นำพระพุทธศาสนาลัทธืลังกาวงศ์นิยายหินยานเช้ามาสู่ประเทศเพื่อค้นหาพระบรมธาตุ ซึ่งตาม คัมภีร์ของลังกาบอกว่าอยู่ที่หาดทรายแก้ว และหวังจะตั้งอาณาจักรอย่างอืนเดียในยุคนั้นด้วย ชาวอืนเดียคณะนี้เดินทางมาทางเรือโดยขึ้นบกที่เมืองตะโลกา (ปัจจุบันคือ อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา ) และได้ล่องเรือมาตามลำน้ำตะกั่วป่าข้ามเขาศกจนถึงคลองพุมดวงจึงตั้งบ้านเมืองที่บ้านรอบ และได้ตั้งชื่อเมืองว่า เมืองระวะตี (บางท่านว่าทวาราวดี) ได้สถาปนาพราหมณ์มาลาผู้พี่เป็น กษัตริย์ทรงพระนามว่า “พระเจ้าศรีธรรมโศกราช” แต่เมืองนี้อยู่ได้ไม่นานก็เกิดไข้ห่าระบาดจึง จำเป็นต้องอพยพผู้คนไปตั้งเมืองใหม่ ล่องเรือตามลำน้ำตาปี จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งใกล้ริมแม่น้ำตาปีและคลองตาล เห็นว่าเป็่นหาดทรายแก้วคิดว่า ตรงนี้น่าจะเป็นที่ฝังพระธาตุ และมีชัยภูมิเหมาะสมจึงได้ตั้งเมืองขึ้นชื่อ”เมืองเวียงสระ” เมือง นี้ตั้งอยู่เป็นเวลานาน มีความเจริญมาก ได้สร้างบ้านแปลงเมืองแบ่งเมืองออกเป็น 2 เมือง ให้พราะมณ์มาลาผู้พี่ครองเมืองชั้นใน พราหมณ์ลามาผู้น้องครองเมืองชั้นนอกพระพุทธคัม เภียรอยู่วัดใน พระพุทธสาครอยู่วัดนอก สร้างทุ่งนาหลวง (นาทุ่งหลวงปัจจุบัน) เมื่อสร้างที่ นามากแล้วก็ได้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่งชื่อ “วัดนาพอ” ต่อมาเมืองเวียงสระเกิดไข้ห่าหนีไปเขา ชวาปราบ (อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่) อยู่ที่นั้นจนเห็นว่าไข้ห่าหมดแล้วก็กลับมาเมือง เวียงสระอีก ต่อจากนั้นมีนายพรานคนหนึ่ง ชื่อพรานสุรีย์ไปพบพระบรมธาตุเข้า พระยาศรี ธรรมโศกราชจึงยกไพร่พลช้างม้าไปสร้างพระธาตุที่เมืองนครศรีธรรมราช และครองเมืองต่อ ไป แต่ก่อนจะจากเมืองเวียงสระไปได้ทิ้งปริศนาลายแทงว่าถ้าหากเมืองนครศรีธรรมราชล่ม จมให้นำสมบัติจากเมืองเวียงสระไปกู้เมืองเป็นปริศนาไว้ว่า “วัดจากคูตรอก มาออกคูพาย วัดจากพระนารายณ์ มาพัทธเสมา วัดเข้าสามศอก วัดออกสามวา ขยับเข้าไปเหล็กแทงตา ถอยออกมากาขี้ใส่หัว” อันที่จริยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ผู้ค้นคว้าได้เขียนเข้าไว้ ศูนย์ข่าว สารและประชาสัมพันธ์ อบจ. สุราษฎร์ธานีได้นำเรื่องราวเพียงย่อ ๆ มาให้ผู้อ่านได้ศึกษา ถ้าต้องการทราบรายละเอียดมากกว่านี้ให้สอบถามไปที่ องค์การบริหารส่วนตำบล เวียง สระ และที่พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ

นลินี คงกำเนิด เลขที่35 ม.1/10

# data[].attributes.headline
ด.ช.ธาวินน์ วิริยะตั้งสกุล เลขที่17

# data[].attributes.subject
ด.ช.ธาวินน์ วิริยะตั้งสกุล เลขที่17

# data[].attributes.body
site logo
ตำบลเมืองเวียง อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประวัติความเป็นมา
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

อย่างไรก็ตามเรื่อง นี้ยังไม่อาจสรุปได้ ทั้งนี้เพราะวัสดุที่ใช้ทำนั้นเป็นศิลาแดงซึ่งหาได้ง่ายแถบเมืองเวียงสระ ไชยา และอำเภอพุนพิน มีตำนานเมืองสระเล่าว่า ได้มีชาวอินเดียคณะหนึ่ง นำไพร่พลสมัครพรรค พวกประมาณ 30,000 คน (สามหมื่นคน) โดยมีผู้นำสองคน คือพราหมณ์ มาลาผู้พี่ และพราหมณ์มาลาผู้น้อง เข้ามาพร้อมกับอาจารย์อีก 2ท่าน คือพระพุทธคัมเภียร และพระพุทธสาคร นำพระพุทธศาสนาลัทธืลังกาวงศ์นิยายหินยานเช้ามาสู่ประเทศเพื่อค้นหาพระบรมธาตุ ซึ่งตาม คัมภีร์ของลังกาบอกว่าอยู่ที่หาดทรายแก้ว และหวังจะตั้งอาณาจักรอย่างอืนเดียในยุคนั้นด้วย ชาวอืนเดียคณะนี้เดินทางมาทางเรือโดยขึ้นบกที่เมืองตะโลกา (ปัจจุบันคือ อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา ) และได้ล่องเรือมาตามลำน้ำตะกั่วป่าข้ามเขาศกจนถึงคลองพุมดวงจึงตั้งบ้านเมืองที่บ้านรอบ และได้ตั้งชื่อเมืองว่า เมืองระวะตี (บางท่านว่าทวาราวดี) ได้สถาปนาพราหมณ์มาลาผู้พี่เป็น กษัตริย์ทรงพระนามว่า “พระเจ้าศรีธรรมโศกราช” แต่เมืองนี้อยู่ได้ไม่นานก็เกิดไข้ห่าระบาดจึง จำเป็นต้องอพยพผู้คนไปตั้งเมืองใหม่ ล่องเรือตามลำน้ำตาปี จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งใกล้ริมแม่น้ำตาปีและคลองตาล เห็นว่าเป็่นหาดทรายแก้วคิดว่า ตรงนี้น่าจะเป็นที่ฝังพระธาตุ และมีชัยภูมิเหมาะสมจึงได้ตั้งเมืองขึ้นชื่อ”เมืองเวียงสระ” เมือง นี้ตั้งอยู่เป็นเวลานาน มีความเจริญมาก ได้สร้างบ้านแปลงเมืองแบ่งเมืองออกเป็น 2 เมือง ให้พราะมณ์มาลาผู้พี่ครองเมืองชั้นใน พราหมณ์ลามาผู้น้องครองเมืองชั้นนอกพระพุทธคัม เภียรอยู่วัดใน พระพุทธสาครอยู่วัดนอก สร้างทุ่งนาหลวง (นาทุ่งหลวงปัจจุบัน) เมื่อสร้างที่ นามากแล้วก็ได้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่งชื่อ “วัดนาพอ” ต่อมาเมืองเวียงสระเกิดไข้ห่าหนีไปเขา ชวาปราบ (อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่) อยู่ที่นั้นจนเห็นว่าไข้ห่าหมดแล้วก็กลับมาเมือง เวียงสระอีก ต่อจากนั้นมีนายพรานคนหนึ่ง ชื่อพรานสุรีย์ไปพบพระบรมธาตุเข้า พระยาศรี ธรรมโศกราชจึงยกไพร่พลช้างม้าไปสร้างพระธาตุที่เมืองนครศรีธรรมราช และครองเมืองต่อ ไป แต่ก่อนจะจากเมืองเวียงสระไปได้ทิ้งปริศนาลายแทงว่าถ้าหากเมืองนครศรีธรรมราชล่ม จมให้นำสมบัติจากเมืองเวียงสระไปกู้เมืองเป็นปริศนาไว้ว่า “วัดจากคูตรอก มาออกคูพาย วัดจากพระนารายณ์ มาพัทธเสมา วัดเข้าสามศอก วัดออกสามวา ขยับเข้าไปเหล็กแทงตา ถอยออกมากาขี้ใส่หัว” อันที่จริยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ผู้ค้นคว้าได้เขียนเข้าไว้ ศูนย์ข่าว สารและประชาสัมพันธ์ อบจ. สุราษฎร์ธานีได้นำเรื่องราวเพียงย่อ ๆ มาให้ผู้อ่านได้ศึกษา ถ้าต้องการทราบรายละเอียดมากกว่านี้ให้สอบถามไปที่ องค์การบริหารส่วนตำบล เวียง สระ และที่พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ

รายงานโดย วาสาร อบจ.สุราษฎร์ธานี เที่ยวเมืองโบราณเวียงสระ  ตามรอยประวัติศาสตร์ อายุกว่า 1000 ปี

# data[].attributes.headline
ประวัติเมืองโบราณเวียงสระ

# data[].attributes.subject
ประวัติเมืองโบราณเวียงสระ

# data[].attributes.body
อายุ  มีอายุราว 1818 ปี (โดยคำนวณจากอิฐที่ฐานพระนายรายณ์ประมาณปี พ.ศ.740)

เนื้อที่   267  ไร่  2 งาน  79.6/10 ตารางวา

ที่ตั้ง อาณาเขต ปัจจุบันอยู่ในวัดเวียงสระ หมู่ที่ 7 ตำบลเวียงสระ อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่เกือบกึ่งกลางระหว่างอ่าวไทยกับอันดามัน มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีน้ำล้อมรอบ แบ่งเมืองออกเป็น 3 ส่วน ด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็นคูเมือง ด้านทิศตะวันตกมีแม่น้ำตาปี (แม่น้ำหลวงเป็นแนวคูและท่าเรือ) ด้านทิศตะวันออกและทิศใต้มีการขุดคูเมืองเป็นเขตแดน

พัฒนาการเมืองเวียงสระ

เริ่มจากยุคหินขัด  เป็นชุมชน  เป็นเมืองโคกรนคร  เมืองขวาง  เมืองสระ  เมืองจงสระ  นครรัฐพาน-พาน เมืองเวียงสระ

ความสัมพันธ์กับดินแดนอื่น

อินเดีย  จีน  อาหรับ  เวียดนาม  เขมร  (ดูได้จากโบราณสถาน โบราณวัตถุ เครื่องปั้นดินเผา ที่พบในบริเวณเมืองเวียงสระ)

ความสำคัญของเมืองโบราณเวียงสระ

แหล่งที่ตั้งศาสนา
– พราหมณ์ (ไวษณพนิกาย / ไศวะนิกาย)

– พุทธ (มหายาน / หินยาน)

สถานีการค้า
แหล่งเรียนรู้ประวัติศาสตร์ แหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์
แหล่งอนุรักษ์พันธุ์ไม้พื้นเมือง
ด.ญ นัจภัค นุ่มนวล เลขที่20

# data[].attributes.headline
ด.ญ.สามเสาร์รัก ชูมณี เลขที่36

# data[].attributes.subject
ด.ญ.สามเสาร์รัก ชูมณี เลขที่36

# data[].attributes.body
วัดเวียงสระ มีเนื้อที่ทั้งหมด 281 ไร่ 1 งาน 84 ตารางวา ปัจจุบันกรมศิลปากรสาขาที่ 8 จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้จดทะเบียนไว้แล้วเมื่อเดือน มกราคม 2527 เชื่อกันว่า เป็นวัดสร้างใหม่หลังจากการสร้างเมืองเวียงสระ เดิมเป็นวัดร้าง ตั้งติดกับคูเมืองเวียงสระโบราณ ภายในวัดมีสระน้ำวิหารอุโบสถ และกุฏิสงฆ์ ในสระน้ำ เมืองเวียงสระ เป็นเมืองที่มี ชื่อเสียงและมีความสำคัญทางศาสนาและประวัติศาสตร์ ซึ่งเชื่อกันว่าเมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 10 -16 มีอาณาจักรแห่งหนึ่งมีอำนาจและมีอิทธิพลมากครอบคลุมจากชุมพรไปถึงชวา เรียกอาณาจักรนี้ว่าอาณจักรศรีวิชัย ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองไชยา รวมทั้งเมืองเวียงสระด้วย

แต่นักประวัติศาสตร์บางคน กล่าวว่าศูนย์กลางของการปกครองอยู่ที่เมืองปาเล็มบัง เกาะสุมาตรา แต่ก็ยังไม่ยุติจนกระทั่งบัดนี้ เมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 11 – 12 ได้มีพราหมณ์ 2 คนพร้อมด้วยอาจารย์อีก 2 ท่าน กับ สมัครพรรคพวกอีกประมาณ 30,000 คน ได้ล่องเรือลงมาทางใต้ ได้ขึ้นบกที่เมืองตะโกลา (เมืองตะกั่วป่า ปัจจุบัน) และล่องลงมาตามลำน้ำตะกั่วป่า มาตั้งเมืองที่บ้านน้ำรอบบริเวณ ริมคลองพุมดวง ได้ตั้งชื่อเมืองว่า ระวะตี (บางท่านว่า ชื่อ ทวาราวดี) เนื่องจากเกิดไข้ห่าระบาดจึงอยู่ได้ไม่นาน ก็ได้อพยพมาตั้งเมืองที่ เมือง เวียงสระ ซึ่งอยู่ใกล้แม่น้ำ และได้ขุดคูเป็นปราการรอบเมือง เพื่อให้น้ำเข้ามาได้เมืองเวียงสระสมัยนั้นเจริญมาก มีการติดต่อค้าขายกับชาวจีนทางเรือ เมื่อ พ.ศ. 2527 กรมศิลปากร ได้ขุดพบเหรียญตราและของใช้ของจีนสมัยราชวงศ์เหม็ง และสมันนั้นตามประวัติ กล่าวว่าอาณาจักรศรีวิชัย กำลังเจริญรุ่งเรืองที่สุด จึงน่าสันนิษฐานได้ว่าเมืองเวียงสระ น่าจะเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรศรีวิชัย
อายุ  มีอายุราว 1818 ปี (โดยคำนวณจากอิฐที่ฐานพระนายรายณ์ประมาณปี พ.ศ.740)

เนื้อที่   267  ไร่  2 งาน  79.6/10 ตารางวา

ที่ตั้ง อาณาเขต ปัจจุบันอยู่ในวัดเวียงสระ หมู่ที่ 7 ตำบลเวียงสระ อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่เกือบกึ่งกลางระหว่างอ่าวไทยกับอันดามัน มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีน้ำล้อมรอบ แบ่งเมืองออกเป็น 3 ส่วน ด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็นคูเมือง ด้านทิศตะวันตกมีแม่น้ำตาปี (แม่น้ำหลวงเป็นแนวคูและท่าเรือ) ด้านทิศตะวันออกและทิศใต้มีการขุดคูเมืองเป็นเขตแดน

พัฒนาการเมืองเวียงสระ

เริ่มจากยุคหินขัด  เป็นชุมชน  เป็นเมืองโคกรนคร  เมืองขวาง  เมืองสระ  เมืองจงสระ  นครรัฐพาน-พาน เมืองเวียงสระ

ความสัมพันธ์กับดินแดนอื่น

อินเดีย  จีน  อาหรับ  เวียดนาม  เขมร  (ดูได้จากโบราณสถาน โบราณวัตถุ เครื่องปั้นดินเผา ที่พบในบริเวณเมืองเวียงสระ)

ความสำคัญของเมืองโบราณเวียงสระ

แหล่งที่ตั้งศาสนา
– พราหมณ์ (ไวษณพนิกาย / ไศวะนิกาย)

– พุทธ (มหายาน / หินยาน)
แหล่งเรียนรู้ประวัติศาสตร์ แหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์

# data[].attributes.headline
เมืองโบราณเวียงสระ

# data[].attributes.subject
เมืองโบราณเวียงสระ

# data[].attributes.body
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

ด.ญ.นันท์นภัส เหมทานนท์ เลขที่42

# data[].attributes.attachment_link.title
เมืองโบราณเวียงสระ_15

# data[].attributes.headline
ด.ญ.เสาวลักษณ์ โสดา เลขที่34

# data[].attributes.subject
ด.ญ.เสาวลักษณ์ โสดา เลขที่34

# data[].attributes.body
ประวัติความเป็นมา
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

อย่างไรก็ตามเรื่อง นี้ยังไม่อาจสรุปได้ ทั้งนี้เพราะวัสดุที่ใช้ทำนั้นเป็นศิลาแดงซึ่งหาได้ง่ายแถบเมืองเวียงสระ ไชยา และอำเภอพุนพิน มีตำนานเมืองสระเล่าว่า ได้มีชาวอินเดียคณะหนึ่ง นำไพร่พลสมัครพรรค พวกประมาณ 30,000 คน (สามหมื่นคน) โดยมีผู้นำสองคน คือพราหมณ์ มาลาผู้พี่ และพราหมณ์มาลาผู้น้อง เข้ามาพร้อมกับอาจารย์อีก 2ท่าน คือพระพุทธคัมเภียร และพระพุทธสาคร นำพระพุทธศาสนาลัทธืลังกาวงศ์นิยายหินยานเช้ามาสู่ประเทศเพื่อค้นหาพระบรมธาตุ ซึ่งตาม คัมภีร์ของลังกาบอกว่าอยู่ที่หาดทรายแก้ว และหวังจะตั้งอาณาจักรอย่างอืนเดียในยุคนั้นด้วย ชาวอืนเดียคณะนี้เดินทางมาทางเรือโดยขึ้นบกที่เมืองตะโลกา (ปัจจุบันคือ อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา ) และได้ล่องเรือมาตามลำน้ำตะกั่วป่าข้ามเขาศกจนถึงคลองพุมดวงจึงตั้งบ้านเมืองที่บ้านรอบ และได้ตั้งชื่อเมืองว่า เมืองระวะตี (บางท่านว่าทวาราวดี) ได้สถาปนาพราหมณ์มาลาผู้พี่เป็น กษัตริย์ทรงพระนามว่า “พระเจ้าศรีธรรมโศกราช” แต่เมืองนี้อยู่ได้ไม่นานก็เกิดไข้ห่าระบาดจึง จำเป็นต้องอพยพผู้คนไปตั้งเมืองใหม่ ล่องเรือตามลำน้ำตาปี จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งใกล้ริมแม่น้ำตาปีและคลองตาล เห็นว่าเป็่นหาดทรายแก้วคิดว่า ตรงนี้น่าจะเป็นที่ฝังพระธาตุ และมีชัยภูมิเหมาะสมจึงได้ตั้งเมืองขึ้นชื่อ”เมืองเวียงสระ” เมือง นี้ตั้งอยู่เป็นเวลานาน มีความเจริญมาก ได้สร้างบ้านแปลงเมืองแบ่งเมืองออกเป็น 2 เมือง ให้พราะมณ์มาลาผู้พี่ครองเมืองชั้นใน พราหมณ์ลามาผู้น้องครองเมืองชั้นนอกพระพุทธคัม เภียรอยู่วัดใน พระพุทธสาครอยู่วัดนอก สร้างทุ่งนาหลวง (นาทุ่งหลวงปัจจุบัน) เมื่อสร้างที่ นามากแล้วก็ได้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่งชื่อ “วัดนาพอ” ต่อมาเมืองเวียงสระเกิดไข้ห่าหนีไปเขา ชวาปราบ (อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่) อยู่ที่นั้นจนเห็นว่าไข้ห่าหมดแล้วก็กลับมาเมือง เวียงสระอีก ต่อจากนั้นมีนายพรานคนหนึ่ง ชื่อพรานสุรีย์ไปพบพระบรมธาตุเข้า พระยาศรี ธรรมโศกราชจึงยกไพร่พลช้างม้าไปสร้างพระธาตุที่เมืองนครศรีธรรมราช และครองเมืองต่อ ไป แต่ก่อนจะจากเมืองเวียงสระไปได้ทิ้งปริศนาลายแทงว่าถ้าหากเมืองนครศรีธรรมราชล่ม จมให้นำสมบัติจากเมืองเวียงสระไปกู้เมืองเป็นปริศนาไว้ว่า “วัดจากคูตรอก มาออกคูพาย วัดจากพระนารายณ์ มาพัทธเสมา วัดเข้าสามศอก วัดออกสามวา ขยับเข้าไปเหล็กแทงตา ถอยออกมากาขี้ใส่หัว” อันที่จริยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ผู้ค้นคว้าได้เขียนเข้าไว้ ศูนย์ข่าว สารและประชาสัมพันธ์ อบจ. สุราษฎร์ธานีได้นำเรื่องราวเพียงย่อ ๆ มาให้ผู้อ่านได้ศึกษา ถ้าต้องการทราบรายละเอียดมากกว่านี้ให้สอบถามไปที่ องค์การบริหารส่วนตำบล เวียง สระ และที่พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ

# data[].attributes.headline
ด.ญ.ณัฐนรี วรรณโชติ เลขที่ 29

# data[].attributes.subject
ด.ญ.ณัฐนรี วรรณโชติ เลขที่ 29

# data[].attributes.body
เมืองโบราณเวียงสระ เป็นเมืองและแหล่งชุมชนโบราณแห่งหนึ่งทางภาคใต้ เชื่อกันว่าเมืองเวียงสระมีความเจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 7 จดหมายเหตุจีน กล่าวถึงเมืองพัน – พัน ว่าได้มีการติดต่อส่งทูตไปยังราชสำนักจีนในสมัยราชวงศ์เหลียง เมื่อราว พ.ศ.967  เมืองเวียงสระเจริญรุ่งเรืองสืบต่อกันมาเป็นเวลายาวนาน แต่ช่วงเวลาดังกล่าวไม่มีหลักฐานการจารึกที่แน่ชัดว่ามีกษัตริย์ปกครองบ้านเมืองสืบต่อกันมาอย่างไร แต่มีหลักฐานทางโบราณวัตถุที่พอจะยืนยันได้แน่ชัดว่า เมืองนี้ได้รับอิทธิพลทางพุทธศาสนาจากอินเดียแน่นอน และเชื่อกันว่าการล่มสลายของเมืองเวียงสระน่าจะเนื่องมาจากการเกิดไข้ห่าระบาด บริเวณเมืองเวียงสระได้พบหลักฐานทางด้านโบราณคดีมากมาย ซึ่งมีตั้งแต่เครื่องมือหินสมัยก่อนประวัติศาสตร์และยุคต่อเนื่อง เรื่อยมาจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น อันนี้เองทำให้เป็นที่ประจักษ์ชัดว่าชุมชนโบราณเวียงสระนั้นได้มีการพัฒนาการต่อเนื่องเรื่อยมา ทั้งเป็นชุมชนที่มีขนาดใหญ่และมีความก้าวหน้าทางด้านเทคโนโลยีค่อนข้างสูง หลักฐานทางโบราณสถานและโบราณวัตถุในอดีตมีอายุมากกว่า 1000 ปี มีดังนี้ เครื่องมือหินสมัยก่อนประวัติศาสตร์ พระพุทธรูป หินทรายแดงนูนสูง เทวรูปพระวิษณุหรือพระนารายณ์สวมหมวกทรงกระบอกทำด้วยศิลา พระวิษณุหรือพระนารายณ์ 4 กร พระ-วฑุกะไภลพ ซึ่งเป็นบริเวณเมืองเวียงสระและบริเวณรายรอบนั้นก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความเจริญรุ่งเรืองในด้านความเชื่อทางศาสนาพราหมณ์และพุทธศาสนาลัทธิมหายานได้เป็นอย่างดี

ลักษณะของคูเมืองได้รับการขุดเชื่อมต่อกันของคลองตาล กับแม่น้ำตาปี นับเป็นการพัฒนาการทาง ด้านการสร้างเมือง โดยการใช้คูคลองธรรมชาติเป็นคูเมือง จึงทำให้นักประวัติศาสตร์และนักโบราณคดีตั้งข้อสังเกตว่า บริเวณเมืองเวียงสระนั้นเป็นเมืองโบราณที่เก่าแก่มากที่สุดเมืองหนึ่งบนคาบสมุทรมาลายู เป็นเครื่องชี้ถึงแหล่งอารยธรรมอินเดียที่มีในดิน-แดนนี้ ซึ่งมีต่อเนื่องกันมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 11 ถึงพุทธศตวรรษที่15-16 อาจเป็นแหล่งที่ชาวอินเดียเข้ามาตั้งเป็นชุมชนเมื่อครั้งที่เคยใช้เส้นทางผ่านข้ามคาบสมุทรจากทะเลอันดามันไปยังอ่าวไทยตาม เส้นทางจากตะกั่วป่าเมืองเวียงสระไปออกอ่าวบ้านดอน

# data[].attributes.headline
ด.ญ.เบญจมาศ พุทธรัตน์ เลขที่37

# data[].attributes.subject
ด.ญ.เบญจมาศ พุทธรัตน์ เลขที่37

# data[].attributes.body
หน้าแรก

เมืองโบราณเวียงสระ

กิจกรรมท่องเที่ยวชุมชน

งานวิชาการ/บทความที่เกี่ยวข้อง

ติดต่อเรา

ตำบลเมืองเวียง อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี

เมืองโบราณเวียงสระ

อายุ  มีอายุราว 1818 ปี (โดยคำนวณจากอิฐที่ฐานพระนายรายณ์ประมาณปี พ.ศ.740)

เนื้อที่   267  ไร่  2 งาน  79.6/10 ตารางวา

ที่ตั้ง อาณาเขต ปัจจุบันอยู่ในวัดเวียงสระ หมู่ที่ 7 ตำบลเวียงสระ อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่เกือบกึ่งกลางระหว่างอ่าวไทยกับอันดามัน มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีน้ำล้อมรอบ แบ่งเมืองออกเป็น 3 ส่วน ด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็นคูเมือง ด้านทิศตะวันตกมีแม่น้ำตาปี (แม่น้ำหลวงเป็นแนวคูและท่าเรือ) ด้านทิศตะวันออกและทิศใต้มีการขุดคูเมืองเป็นเขตแดน

พัฒนาการเมืองเวียงสระ

เริ่มจากยุคหินขัด  เป็นชุมชน  เป็นเมืองโคกรนคร  เมืองขวาง  เมืองสระ  เมืองจงสระ  นครรัฐพาน-พาน เมืองเวียงสระ

ความสัมพันธ์กับดินแดนอื่น

อินเดีย  จีน  อาหรับ  เวียดนาม  เขมร  (ดูได้จากโบราณสถาน โบราณวัตถุ เครื่องปั้นดินเผา ที่พบในบริเวณเมืองเวียงสระ)

ความสำคัญของเมืองโบราณเวียงสระ

1. แหล่งที่ตั้งศาสนา

– พราหมณ์ (ไวษณพนิกาย / ไศวะนิกาย)

– พุทธ (มหายาน / หินยาน)

1. สถานีการค้า

2. แหล่งเรียนรู้ประวัติศาสตร์ แหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์

3. แหล่งอนุรักษ์พันธุ์ไม้พื้นเมือง

Share:

เรื่องล่าสุด

พระพุทธรูปหินทรายแดง

23-กุมภาพันธ์-2017

อู่เรือหรือท่าจอดเรือ

23-กุมภาพันธ์-2017

เจดีย์

23-กุมภาพันธ์-2017

เสมา

23-กุมภาพันธ์-2017

เทวรูปพระนารายณ์ (พระวิษณุ)

23-กุมภาพันธ์-2017

ข้อมูลเพิ่มเติม

ข้อมูลเมืองโบราณ (11)

วัตถุโบราณ (2)

เมนู

หน้าแรก

เมืองโบราณเวียงสระ

ประวัติความเป็นมา

ตำนานเมืองเวียงสระ

หลักฐานที่พบ

ประวัติการอนุรักษ์

การเสด็จพระราชดำเนินเมืองเวียงสระ

แผนที่

แผนที่การแสดงทางมาแห่งอารยธรรมอินเดียสู่คาบสมุทรอินโดจีน โดยดร.เอ้ช.ยี.ควอริตตซเวลสฺ

แผนที่การแสดงทางมาแห่งอารยธรรมอินเดีย สู่คาบสมุทรตามเค้าของริยินาลดฺ เลอ เมยฺ

ผังเมืองโบราณเวียงสระ

กิจกรรมท่องเที่ยวชุมชน

วิถีชุมชน

เส้นทางท่องเที่ยวเมืองโบราณเวียงสระ

กลุ่มศึกษาเมืองโบราณ

แหล่งเรียนรู้การตีเหล็ก

แหล่งเรียนรู้มโนราห์

งานวิชาการ/บทความที่เกี่ยวข้อง

ติดต่อเรา

สมาชิกกลุ่มท่องเที่ยวชุมชน

สถิตินักท่องเที่ยว

ข้อมูลติดต่อ

พัฒนาเว็บไซต์โดย วิทยาลัยนานาชาติการท่องเที่ยว - All Rights Reserved.

# data[].attributes.headline
ด.ญ.กัญญ์ณิชา ไม้เรียง เลขที่39

# data[].attributes.subject
ด.ญ.กัญญ์ณิชา ไม้เรียง เลขที่39

# data[].attributes.body
ประวัติความเป็นมา
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

อย่างไรก็ตามเรื่อง นี้ยังไม่อาจสรุปได้ ทั้งนี้เพราะวัสดุที่ใช้ทำนั้นเป็นศิลาแดงซึ่งหาได้ง่ายแถบเมืองเวียงสระ ไชยา และอำเภอพุนพิน มีตำนานเมืองสระเล่าว่า ได้มีชาวอินเดียคณะหนึ่ง นำไพร่พลสมัครพรรค พวกประมาณ 30,000 คน (สามหมื่นคน) โดยมีผู้นำสองคน คือพราหมณ์ มาลาผู้พี่ และพราหมณ์มาลาผู้น้อง เข้ามาพร้อมกับอาจารย์อีก 2ท่าน คือพระพุทธคัมเภียร และพระพุทธสาคร นำพระพุทธศาสนาลัทธืลังกาวงศ์นิยายหินยานเช้ามาสู่ประเทศเพื่อค้นหาพระบรมธาตุ ซึ่งตาม คัมภีร์ของลังกาบอกว่าอยู่ที่หาดทรายแก้ว และหวังจะตั้งอาณาจักรอย่างอืนเดียในยุคนั้นด้วย ชาวอืนเดียคณะนี้เดินทางมาทางเรือโดยขึ้นบกที่เมืองตะโลกา (ปัจจุบันคือ อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา ) และได้ล่องเรือมาตามลำน้ำตะกั่วป่าข้ามเขาศกจนถึงคลองพุมดวงจึงตั้งบ้านเมืองที่บ้านรอบ และได้ตั้งชื่อเมืองว่า เมืองระวะตี (บางท่านว่าทวาราวดี) ได้สถาปนาพราหมณ์มาลาผู้พี่เป็น กษัตริย์ทรงพระนามว่า “พระเจ้าศรีธรรมโศกราช” แต่เมืองนี้อยู่ได้ไม่นานก็เกิดไข้ห่าระบาดจึง จำเป็นต้องอพยพผู้คนไปตั้งเมืองใหม่ ล่องเรือตามลำน้ำตาปี จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งใกล้ริมแม่น้ำตาปีและคลองตาล เห็นว่าเป็่นหาดทรายแก้วคิดว่า ตรงนี้น่าจะเป็นที่ฝังพระธาตุ และมีชัยภูมิเหมาะสมจึงได้ตั้งเมืองขึ้นชื่อ”เมืองเวียงสระ” เมือง นี้ตั้งอยู่เป็นเวลานาน มีความเจริญมาก ได้สร้างบ้านแปลงเมืองแบ่งเมืองออกเป็น 2 เมือง ให้พราะมณ์มาลาผู้พี่ครองเมืองชั้นใน พราหมณ์ลามาผู้น้องครองเมืองชั้นนอกพระพุทธคัม เภียรอยู่วัดใน พระพุทธสาครอยู่วัดนอก สร้างทุ่งนาหลวง (นาทุ่งหลวงปัจจุบัน) เมื่อสร้างที่ นามากแล้วก็ได้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่งชื่อ “วัดนาพอ” ต่อมาเมืองเวียงสระเกิดไข้ห่าหนีไปเขา ชวาปราบ (อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่) อยู่ที่นั้นจนเห็นว่าไข้ห่าหมดแล้วก็กลับมาเมือง เวียงสระอีก ต่อจากนั้นมีนายพรานคนหนึ่ง ชื่อพรานสุรีย์ไปพบพระบรมธาตุเข้า พระยาศรี ธรรมโศกราชจึงยกไพร่พลช้างม้าไปสร้างพระธาตุที่เมืองนครศรีธรรมราช และครองเมืองต่อ ไป แต่ก่อนจะจากเมืองเวียงสระไปได้ทิ้งปริศนาลายแทงว่าถ้าหากเมืองนครศรีธรรมราชล่ม จมให้นำสมบัติจากเมืองเวียงสระไปกู้เมืองเป็นปริศนาไว้ว่า “วัดจากคูตรอก มาออกคูพาย วัดจากพระนารายณ์ มาพัทธเสมา วัดเข้าสามศอก วัดออกสามวา ขยับเข้าไปเหล็กแทงตา ถอยออกมากาขี้ใส่หัว” อันที่จริยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ผู้ค้นคว้าได้เขียนเข้าไว้ ศูนย์ข่าว สารและประชาสัมพันธ์ อบจ. สุราษฎร์ธานีได้นำเรื่องราวเพียงย่อ ๆ มาให้ผู้อ่านได้ศึกษา ถ้าต้องการทราบรายละเอียดมากกว่านี้ให้สอบถามไปที่ องค์การบริหารส่วนตำบล เวียง สระ และที่พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ

# data[].attributes.headline
ด.ญกัญจนพร ทับทิมหอม31

# data[].attributes.subject
ด.ญกัญจนพร ทับทิมหอม31

# data[].attributes.body
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
เมืองโบราณเวียงสระ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
เมืองโบราณเวียงสระ มีอายุราว 2,000 ปี (โดยคำนวณจากอิฐที่ฐานพระนารายณ์ประมาณปี พ.ศ.740) เนื้อที่ 267 ไร่ 2 งาน 79.6/10 ตารางวา ที่ตั้ง อาณาเขต ปัจจุบันอยู่ในวัดเวียงสระ หมู่ที่ 7 ตำบลเวียงสระ อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่เกือบกึ่งกลางระหว่างอ่าวไทยกับอันดามัน มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีน้ำล้อมรอบ แบ่งเมืองออกเป็น 3 ส่วน ด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็นคูเมือง ด้านทิศตะวันตกมีแม่น้ำตาปี (แม่น้ำหลวงเป็นแนวคูและท่าเรือ) ด้านทิศตะวันออกและทิศใต้มีการขุดคูเมืองเป็นเขตแดน
สิ่งที่น่าสนใจ

1. มีหลักฐานทางโบราณคดีมากมาย

2. ตัวเมืองโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ในป่าทึบ คงสภาพแบบดิบ ๆ เดิม ๆ เหมือนไม่เคยผ่านการบูรณะมาก่อน

การเดินทาง
เส้นทางเข้าสู่ชุมชนโบราณเวียงสระจากตัวเมืองสุราษฎร์ธานี โดยทางรถยนต์ ระยะทาง 69 กิโลเมตร ถึงอำเภอเวียงสระ หรือโดยทางรถไฟไปลงที่สถานีรถไฟบ้านส้อง แล้วต่อด้วยรถยนต์หรือรถจักรยานยนต์ไปยังหมู่ที่ 7 ถึงชุมชนโบราณระยะทางห่างจากสถานีรถไฟ 7 กิโลเมตร
ช่วงเวลา ฤดูกาลที่เหมาะแก่การท่องเที่ยว
เข้าชมได้ตลอดทั้งปี

# data[].attributes.attachment_link.title
Home - เมืองโบราณเวียงสระ

# data[].attributes.attachment_link.description
เมืองโบราณเวียงสระ มีอายุราว 2,000 ปี (โดยคำนวณจากอิฐที่ฐานพระนารายณ์ประมาณปี พ.ศ.740) เนื้อที่ 267 ไร่ 2 งาน 79.6/10 ตารางวา ที่ตั้ง อาณาเขต ปัจจุบันอยู่ในวัดเวียงสระ หมู่ที่ 7 ตำบลเวียงสระ อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่เกือบกึ่งกลางระหว่างอ่าวไทยกับอันดามัน มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีน้ำล้อมรอบ แบ่งเมืองออกเป็น 3 ส่วน ด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็นคูเมือง ด้านทิศตะวันตกมีแม่น้ำตาปี (แม่น้ำหลวงเป็นแนวคูและท่าเรือ) ด้านทิศตะวันออกและทิศใต้มีการขุดคูเมืองเป็นเขตแดน สิ่งที่น่าสนใจ มีหลักฐานทางโบราณคดีมากมาย ตัวเมืองโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ในป่าทึบ คงสภาพแบบดิบ ๆ เดิม ๆ เหมือนไม่เคยผ่านการบูรณะมาก่อน การเดินทาง เส้นทางเข้าสู่ชุมชนโบราณเวียงสระจากตัวเมืองสุราษฎร์ธานี โดยทางรถยนต์ ระยะทาง 69 กิโลเมตร ถึงอำเภอเวียงสระ หรือโดยทางรถไฟไปลงที่สถานีรถไฟบ้านส้อง แล้วต่อด้วยรถยนต์หรือรถจักรยานยนต์ไปยังหมู่ที่ 7 ถึงชุมชนโบราณระยะทางห่างจากสถานีรถไฟ 7 กิโลเมตร ช่วงเวลา ฤดูกาลที่เหมาะแก่การท่องเที่ยว เข้าชมได้ตลอดทั้งปี

# data[].attributes.headline
ด.ญ. อินทิรา สังข์ทอ

# data[].attributes.body
ด.ญ. อินทิรา สังข์ทอง เลขที่26
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

# data[].attributes.headline
ด.ญ.นันธิดา ยกย่อง เลขที่25

# data[].attributes.subject
ด.ญ.นันธิดา ยกย่อง เลขที่25

# data[].attributes.headline
ด.ญ.พรนัชชา ชูนาค เล

# data[].attributes.body
ด.ญ.พรนัชชา ชูนาค เลขที่ 33

# data[].attributes.headline
ด.ญ.พรนัชชา ชูนาค เล

# data[].attributes.body
ด.ญ.พรนัชชา ชูนาค เลขที่33

# data[].attributes.body
วัดเวียงสระ มีเนื้อที่ทั้งหมด 281 ไร่ 1 งาน 84 ตารางวา ปัจจุบันกรมศิลปากรสาขาที่ 8 จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้จดทะเบียนไว้แล้วเมื่อเดือน มกราคม 2527 เชื่อกันว่า เป็นวัดสร้างใหม่หลังจากการสร้างเมืองเวียงสระ เดิมเป็นวัดร้าง ตั้งติดกับคูเมืองเวียงสระโบราณ ภายในวัดมีสระน้ำวิหารอุโบสถ และกุฏิสงฆ์ ในสระน้ำ เมืองเวียงสระ เป็นเมืองที่มี ชื่อเสียงและมีความสำคัญทางศาสนาและประวัติศาสตร์ ซึ่งเชื่อกันว่าเมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 10 -16 มีอาณาจักรแห่งหนึ่งมีอำนาจและมีอิทธิพลมากครอบคลุมจากชุมพรไปถึงชวา เรียกอาณาจักรนี้ว่าอาณจักรศรีวิชัย ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองไชยา รวมทั้งเมืองเวียงสระด้วย

แต่นักประวัติศาสตร์บางคน กล่าวว่าศูนย์กลางของการปกครองอยู่ที่เมืองปาเล็มบัง เกาะสุมาตรา แต่ก็ยังไม่ยุติจนกระทั่งบัดนี้ เมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 11 – 12 ได้มีพราหมณ์ 2 คนพร้อมด้วยอาจารย์อีก 2 ท่าน กับ สมัครพรรคพวกอีกประมาณ 30,000 คน ได้ล่องเรือลงมาทางใต้ ได้ขึ้นบกที่เมืองตะโกลา (เมืองตะกั่วป่า ปัจจุบัน) และล่องลงมาตามลำน้ำตะกั่วป่า มาตั้งเมืองที่บ้านน้ำรอบบริเวณ ริมคลองพุมดวง ได้ตั้งชื่อเมืองว่า ระวะตี (บางท่านว่า ชื่อ ทวาราวดี) เนื่องจากเกิดไข้ห่าระบาดจึงอยู่ได้ไม่นาน ก็ได้อพยพมาตั้งเมืองที่ เมือง เวียงสระ ซึ่งอยู่ใกล้แม่น้ำ และได้ขุดคูเป็นปราการรอบเมือง เพื่อให้น้ำเข้ามาได้เมืองเวียงสระสมัยนั้นเจริญมาก มีการติดต่อค้าขายกับชาวจีนทางเรือ เมื่อ พ.ศ. 2527 กรมศิลปากร ได้ขุดพบเหรียญตราและของใช้ของจีนสมัยราชวงศ์เหม็ง และสมันนั้นตามประวัติ กล่าวว่าอาณาจักรศรีวิชัย กำลังเจริญรุ่งเรืองที่สุด จึงน่าสันนิษฐานได้ว่าเมืองเวียงสระ น่าจะเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรศรีวิชัย
ด.ช.อธิคุณ ชมบุตร เลขที่8

# data[].attributes.headline
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

# data[].attributes.subject
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

# data[].attributes.body
ด.ญ รมิตา ธนบัตร เลขที่27

# data[].attributes.headline
ประวัติเมืองโบราณเวียงสระ

# data[].attributes.subject
ประวัติเมืองโบราณเวียงสระ

# data[].attributes.body
อายุ  มีอายุราว 1818 ปี (โดยคำนวณจากอิฐที่ฐานพระนายรายณ์ประมาณปี พ.ศ.740)

เนื้อที่   267  ไร่  2 งาน  79.6/10 ตารางวา

ที่ตั้ง อาณาเขต ปัจจุบันอยู่ในวัดเวียงสระ หมู่ที่ 7 ตำบลเวียงสระ อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่เกือบกึ่งกลางระหว่างอ่าวไทยกับอันดามัน มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีน้ำล้อมรอบ แบ่งเมืองออกเป็น 3 ส่วน ด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็นคูเมือง ด้านทิศตะวันตกมีแม่น้ำตาปี (แม่น้ำหลวงเป็นแนวคูและท่าเรือ) ด้านทิศตะวันออกและทิศใต้มีการขุดคูเมืองเป็นเขตแดน

พัฒนาการเมืองเวียงสระ

เริ่มจากยุคหินขัด  เป็นชุมชน  เป็นเมืองโคกรนคร  เมืองขวาง  เมืองสระ  เมืองจงสระ  นครรัฐพาน-พาน เมืองเวียงสระ

ความสัมพันธ์กับดินแดนอื่น

อินเดีย  จีน  อาหรับ  เวียดนาม  เขมร  (ดูได้จากโบราณสถาน โบราณวัตถุ เครื่องปั้นดินเผา ที่พบในบริเวณเมืองเวียงสระ)

ความสำคัญของเมืองโบราณเวียงสระ

แหล่งที่ตั้งศาสนา
– พราหมณ์ (ไวษณพนิกาย / ไศวะนิกาย)

– พุทธ (มหายาน / หินยาน)

สถานีการค้า
แหล่งเรียนรู้ประวัติศาสตร์ แหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์
แหล่งอนุรักษ์พันธุ์ไม้พื้นเมืองแหล่งอนุรักษ์พันธุ์ไม้พื้นเมือง
ด.ญ อริศา สุมิพันธ์ เลขที่43 ม.1/10

# data[].attributes.headline
แหล่งท่องเที่ยวโ

# data[].attributes.body
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

ด.ญ จิราวดี ขานทอง เลขที่38

# data[].attributes.headline
ด.ช ธีระ มีสวัสดิ์ เลขที่7

# data[].attributes.subject
ด.ช ธีระ มีสวัสดิ์ เลขที่7

# data[].attributes.body
ประวัติความเป็นมา

แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้อย่างไรก็ตามเรื่อง นี้ยังไม่อาจสรุปได้ ทั้งนี้เพราะวัสดุที่ใช้ทำนั้นเป็นศิลาแดงซึ่งหาได้ง่ายแถบเมืองเวียงสระ ไชยา และอำเภอพุนพิน มีตำนานเมืองสระเล่าว่า ได้มีชาวอินเดียคณะหนึ่ง นำไพร่พลสมัครพรรค พวกประมาณ 30,000 คน (สามหมื่นคน) โดยมีผู้นำสองคน คือพราหมณ์ มาลาผู้พี่ และพราหมณ์มาลาผู้น้อง เข้ามาพร้อมกับอาจารย์อีก 2ท่าน คือพระพุทธคัมเภียร และพระพุทธสาคร นำพระพุทธศาสนาลัทธืลังกาวงศ์นิยายหินยานเช้ามาสู่ประเทศเพื่อค้นหาพระบรมธาตุ ซึ่งตาม คัมภีร์ของลังกาบอกว่าอยู่ที่หาดทรายแก้ว และหวังจะตั้งอาณาจักรอย่างอืนเดียในยุคนั้นด้วย ชาวอืนเดียคณะนี้เดินทางมาทางเรือโดยขึ้นบกที่เมืองตะโลกา (ปัจจุบันคือ อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา ) และได้ล่องเรือมาตามลำน้ำตะกั่วป่าข้ามเขาศกจนถึงคลองพุมดวงจึงตั้งบ้านเมืองที่บ้านรอบ และได้ตั้งชื่อเมืองว่า เมืองระวะตี (บางท่านว่าทวาราวดี) ได้สถาปนาพราหมณ์มาลาผู้พี่เป็น กษัตริย์ทรงพระนามว่า “พระเจ้าศรีธรรมโศกราช” แต่เมืองนี้อยู่ได้ไม่นานก็เกิดไข้ห่าระบาดจึง จำเป็นต้องอพยพผู้คนไปตั้งเมืองใหม่ ล่องเรือตามลำน้ำตาปี จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งใกล้ริมแม่น้ำตาปีและคลองตาล เห็นว่าเป็่นหาดทรายแก้วคิดว่า ตรงนี้น่าจะเป็นที่ฝังพระธาตุ และมีชัยภูมิเหมาะสมจึงได้ตั้งเมืองขึ้นชื่อ”เมืองเวียงสระ” เมือง นี้ตั้งอยู่เป็นเวลานาน มีความเจริญมาก ได้สร้างบ้านแปลงเมืองแบ่งเมืองออกเป็น 2 เมือง ให้พราะมณ์มาลาผู้พี่ครองเมืองชั้นใน พราหมณ์ลามาผู้น้องครองเมืองชั้นนอกพระพุทธคัม เภียรอยู่วัดใน พระพุทธสาครอยู่วัดนอก สร้างทุ่งนาหลวง (นาทุ่งหลวงปัจจุบัน) เมื่อสร้างที่ นามากแล้วก็ได้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่งชื่อ “วัดนาพอ” ต่อมาเมืองเวียงสระเกิดไข้ห่าหนีไปเขา ชวาปราบ (อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่) อยู่ที่นั้นจนเห็นว่าไข้ห่าหมดแล้วก็กลับมาเมือง เวียงสระอีก ต่อจากนั้นมีนายพรานคนหนึ่ง ชื่อพรานสุรีย์ไปพบพระบรมธาตุเข้า พระยาศรี ธรรมโศกราชจึงยกไพร่พลช้างม้าไปสร้างพระธาตุที่เมืองนครศรีธรรมราช และครองเมืองต่อ ไป แต่ก่อนจะจากเมืองเวียงสระไปได้ทิ้งปริศนาลายแทงว่าถ้าหากเมืองนครศรีธรรมราชล่ม จมให้นำสมบัติจากเมืองเวียงสระไปกู้เมืองเป็นปริศนาไว้ว่า “วัดจากคูตรอก มาออกคูพาย วัดจากพระนารายณ์ มาพัทธเสมา วัดเข้าสามศอก วัดออกสามวา ขยับเข้าไปเหล็กแทงตา ถอยออกมากาขี้ใส่หัว” อันที่จริยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ผู้ค้นคว้าได้เขียนเข้าไว้ ศูนย์ข่าว สารและประชาสัมพันธ์ อบจ. สุราษฎร์ธานีได้นำเรื่องราวเพียงย่อ ๆ มาให้ผู้อ่านได้ศึกษา ถ้าต้องการทราบรายละเอียดมากกว่านี้ให้สอบถามไปที่ องค์การบริหารส่วนตำบล เวียง สระ และที่พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ

# data[].attributes.headline
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

# data[].attributes.subject
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

# data[].attributes.body
ด.ช อนาวิน ช่วยบำรุง เลขที่13 ม.1/10

# data[].attributes.attachment_link.title
เมืองโบราณเวียงสระ_21

# data[].attributes.headline
ด.ช ณัชพล ทองใหม่ เลขที่9

# data[].attributes.subject
ด.ช ณัชพล ทองใหม่ เลขที่9

# data[].attributes.body
แหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน โบราณวัตถุ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งในปัจจุบันเรื่องราวของเมืองโบราณ ของ อ.เวียงสระ มีผู้รวบรวมข้อมูลต่างๆ พอเป็นสังเขปถึงความเป็นมาในอดีตเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ที่สนใจต้องการศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองโบราณเวียงสระ พระคุณเจ้าพระมหาณัฐพงศ์ เจ้าอาวาสวัดเวียงสระ เล่าถึงเรื่องราวแต่เก่าก่อนให้ฟังว่า เมืองโบราณเวียงสระ ปัจจุบันตั้งอยู่อยู่ 7 ตำบลเวียงสระ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี ความเป็นมายังไม่ชัดเจนมากหนัก ทั้งที่นักประวัติศาสตร์ นักโบราษณคดี ให้ความสนใจและพยายามศึกษาค้นคว้า มีเนื้อที่ 386 ไร่ 1 งาน 15.38ตารางวา มีลักษณะเกือบเป็่นรูปสี่เหลี่ยมจัตตุรัสเป็นเมืองที่มี น้ำ ล้อมรอบ แบ่งตัวเมืองออกเป็นสองส่วนเกือบเท่ากัน ทางด้านทิศเหนือใช้ลำน้ำคลองตาลเป็น คู่เมือง ด้านทิศตะวันตกใช้ลำแม่น้ำตาปีเดิม (แม่น้ำหลวง)เป็นแนวคู่และท่าเรือ ส่วนด้านทิศ ตะวันออกและทิศใต้ มีการขุดคูชักน้ำจากลำน้ำทั้งสองเข้ามา ดร.พิริยะ กล่าวว่าพระพุทธรูป องค์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากกับประติมากรรมในศิลปอินเดียก็เป็นได้

# data[].attributes.attachment_link.title
เมืองโบราณเวียงสระ_17

# data[].attributes.headline
ด.ช.ก้องเกียรติ ทิพย์ดี  เลขที่5

# data[].attributes.subject
ด.ช.ก้องเกียรติ ทิพย์ดี  เลขที่5