# data[].attributes.body
"A avoa Matilde "
" Como lle gustaba o rezendo azucrado de mamá Matilde"

# data[].attributes.body
A dúbida xurdiu no momento de escoller o adxectivo para encabezar o titular.

MISTERIOSA gañou a partida a outros candidatos: ENIGMÁTICA, PREOCUPANTE, ONEROSA, CLAMOROSA E OSTENTOSA.

—ONEROSA e CLAMOROSA non din ben o contido da nova —dixo o director.

—Pero se os acabas de propoñer ti! —sorprendeuse a xefa de redacción.

O director púxose rubio.

—Polo menos soan ben, non si? —disimulou.

—Aí falaches —respondeu ela con retranca.

# data[].attributes.body
"A avoa Matilde "
" Como lle gustaba o rezendo azucrado de mamá Matilde"

# data[].attributes.body
Para rematar o asunto, entre ENIGMÁTICA e MISTERIOSA el decantouse polo segundo adxectivo. Ela non llo discutiu: tanto tiña un ou outro.

—Trátase dunha desaparición misteriosa! —exclamou o director unha vez tomada a decisión—. Nunca pasara unha cousa así.

—Eu de ti comería rabos de pasa. Van ben para a memoria.

—E logo?

—Hai cinco anos —rememorou a xefa de redacción—, o Erre desapareceu durante unha excursión. Caeu e levou un golpe na caluga.  Perdeu un sentido. Pero atopárono axiña. A policía utilizou o Detector de Letras e problema resolto.

# data[].attributes.body
Que durma no meu cuarto, así tela ao teu carón —interveu a nai.

—Falando do teu cuarto, fixemos algúns cambios nel cando arranxamos a casa —comentou a avoa—. Por que non subimos a velo? Así dicídesme se vos gusta como quedou.

Subiron as escaleiras e camiñaron ata o final do corredor. Entraron no dormitorio que fora de Estrela desde sempre, o mesmo no que durmían ela e o seu home cando viñan de visita. Era unha estancia espazosa, con dúas fiestras que daban á fachada e a un dos laterais da casa.

# data[].attributes.body
—Recoiro, que xa vos comín un anaco da clase de Inglés! —era esta unha expresión case diaria da mestra en cuestión—.

O Suso era un neno coma outro calquera. Nin alto nin baixo, nin gordo nin fraco, nin guapo nin feo, nin louro nin moreno, pero co cabelo algo crecho. Iso si. Caíanlle dous medios rizos pola fronte que máis dunha vez o alporizaran diante do espello. Tiña os ollos da cor da abelá e gustaba de andar cunha vara na man. A vara era un pouco torta e contaba polo menos cunha ducia de nós.

Non sei de onde saíra aquela compañeira. Non tiña biografía aínda, pero pola miña observación, ben podía ser dunha póla cativa de bidueiro.

# data[].attributes.headline
Isabel González-Vadillo  Sendón: O pirata Moitabarba             

# data[].attributes.subject
Isabel González-Vadillo  Sendón: O pirata Moitabarba             

# data[].attributes.body
"O barco pirata do pirata Moitabarba---------- non había nada de nada."

# data[].attributes.body
Así que decidiron ir os tres ata o río. Era unha viaxe que facían a miúdo e cada vez lles gustaba máis. O rapaz sentaba ao pé dun salgueiro e desde alí tiraba ao río un cacho de pau, unha botella de plástico —por desgraza había abondas—, unha pedra ou calquera outra trangallada que tiña a xeito, e Chuco botábase coma un tolo na súa procura. Logo sacudíase preto do Suso e, se o rapaz non fuxía, deixábao feito un pito. Logo reloucaba de ledicia.

# data[].attributes.body
Chiste foi unha vez que nunha das súas operacións de salvamento nas que ía buscar un anaco de tona dun piñeiro conseguiu unha ra. Pois caro lle houbo saír o trofeo!

A ra estaba viva e, cando Chuco a quixo tragar, buligoulle na gorxa e atragoouse con ela: metade dentro, metade fóra. Foi o rapaz quen lle meteu a vara atravesada entre os dentes, para que mantivese a boca algo aberta, mentres el coa súa man tiraba das patas longas da ra. Saír, saíu, pero afogada. E Chuco botou un tempo abondo a tusir. Desde aquel día pasou moitos outros sen botarse á auga.

# data[].attributes.body
De sinto ata falar

# data[].attributes.body
Nora Lopez Garcia

# data[].attributes.body
5 B

# data[].attributes.body
O día que o oleoduto estoupou, morreron dez persoas dunha aldea próxima. Ademais, as dimensións do desastre ecolóxico foron desproporcionadas: o mar tinguiuse de negro, as praias convertéronse nun cadro de cadáveres de aves e de especies mariñas. O chapapote estendeuse coma unha sombra sumindo a illa de Afastures nunha gran tristura.

Houbo un xuízo longo con varios acusados. Rematou coa declaración de culpabilidade dun activista. O activista pertencía a unha das asociacións ecoloxistas que liderara as manifestacións perante a sede central de Ouro Negro. Acusárano de manipular o oleoduto para causar a explosión e conseguir que o precintasen. Cando Nola empezou coa investigación e descubriu todo o que pasara, decidiu que tiña que ir visitar á prisión a aquel home que seguía cumprindo condena. Tras moito papelorio e unha chea de impedimentos absurdos que a puxeron de moi mal humor, a inspectora entrevistouse con el durante dez escasos minutos.

# data[].attributes.body
5B
Síntoo, pero non caio na conta.

Non me fixei. Aquí entran e saen continuamente moitas persoas.

Nin rastro deles.

Ao ver saír a Nolo só dos servizos, a Nola fíxoselle un nó na gorxa. O gato miañou con tristeza. Nada.

A inspectora quitou o móbil do bolso e marcou o número do comisario.

Ola! contestou o seu xefe. Xa chegastes a Algures?

Alguén… alguén secuestrou… os meus… fillos dixo ela cun fiíño de voz sen perder o tempo en saúdos.

Tiña a boca tan seca que ata lle custaba falar.

# data[].attributes.body
PODE ATA CAMA
JACOBO CACHAFEIRO

# data[].attributes.body
DENDE : “Á pastelaría….”------------- ATA: “…. xente.”