# data[].attributes.body
Β1 Β2

# data[].attributes.attachment_link.title
The Importance of p75a--- the ending of Luke and beginning of John | Bible history, Ancient history, Ancient writing

# data[].attributes.attachment_link.description
May 12, 2018 - Behold a piece of papyrus dating, conservatively to about 175 A.D. (based on epigraphy etc). It includes the very ending of the Gospel of Luke (notice as

# data[].attributes.headline
Γιάννης Μακρυγιάννης

# data[].attributes.body
Γιάννης Μακρυγιάννης
https://images.app.goo.gl/yMa4LspGtgTQvb1W8

# data[].attributes.headline
Αλ. Παπαδιαμάντης

# data[].attributes.body
Αλ. Παπαδιαμάντης
https://anthologio.wordpress.com/2020/12/20/ό-ί-alp/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
You have JavaScript disabled

At the annual Athenian drama festival in 426 BC, a comic play called The Babylonians, written by a young poet named Aristophanes, was awarded first prize. But the play's depiction of Athens' conduct during the Peloponnesian War was so controversial that afterwards, a politician named Kleon took Aristophanes to court for "slandering the people of Athens in the presence of foreigners." Aristophanes struck back two years later with a play called The Knights. In it, he openly mocked Kleon, ending with Kleon's character working as a lowly sausage seller outside the city gates. This style of satire was a consequence of the unrestricted democracy of 5th century Athens and is now called "Old Comedy." Aristophanes' plays, the world's earliest surviving comic dramas, are stuffed full of parodies, songs, sexual jokes, and surreal fantasy. They often use wild situations, like a hero flying to heaven on a dung beetle, or a net cast over a house to keep the owner's father trapped inside, in order to subvert audience expectations. And they've shaped how comedy's been written and performed ever since.

The word "comedy" comes from the Ancient Greek "komos," - revel, and "oide," - singing, and it differed from its companion art form, "tragedy" in many ways. Where ancient Athenian tragedies dealt with the downfall of the high and mighty, their comedies usually ended happily. And where tragedy almost always borrowed stories from legend, comedy addressed current events. Aristophanes' comedies celebrated ordinary people and attacked the powerful. His targets were arrogant politicians, war-mongering generals, and self-important intellectuals, exactly the people who sat in the front row of the theatre, where everyone could see their reactions. As a result, they were referred to as komoidoumenoi: "those made fun of in comedy." Aristophanes' vicious and often obscene mockery held these leaders to account, testing their commitment to the city.

One issue, in particular, inspired much of Aristophanes' work: the Peloponnesian War between Athens and Sparta. In Peace, written in 421 BC, a middle-aged Athenian frees the embodiment of peace from a cave, where she'd been exiled by profiteering politicians. Then, in the aftermath of a crushing naval defeat for Athens in 411 BC, Aristophanes wrote "Lysistrata." In this play, the women of Athens grow sick of war and go on a sex strike until their husbands make peace. Other plays use similarly fantastic scenarios to skewer topical situations, such as in "Clouds," where Aristophanes mocked fashionable philosophical thinking. The hero Strepsiades enrolls in Socrates's new philosophical school, where he learns how to prove that wrong is right and that a debt is not a debt. No matter how outlandish these plays get, the heroes always prevail in the end.

Aristophanes also became the master of the parabasis, a comic technique where actors address the audience directly, often praising the playwright or making topical comments and jokes. For example, in "Birds," the Chorus takes the role of different birds and threatens the Athenian judges that if their play doesn't win first prize, they'll defecate on them as they walk around the city. Perhaps the judges didn't appreciate the joke, as the play came in second.

By exploring new ideas and encouraging self-criticism in Athenian society, Aristophanes not only mocked his fellow citizens, but he shaped the nature of comedy itself. Hailed by some scholars as the father of comedy, his fingerprints are visible upon comic techniques everywhere, from slapstick to double acts to impersonations to political satire. Through the praise of free speech and the celebration of ordinary heroes, his plays made his audience think while they laughed. And his retort to Kleon in 425 BC still resonates today: "I'm a comedian, so I'll speak about justice, no matter how hard it sounds to your ears."

# data[].attributes.attachment_link.title
Transcript of "Why is Aristophanes called "The Father of Comedy"?"

# data[].attributes.attachment_link.description
TED Talk Subtitles and Transcript: Aristophanes, often referred to as the Father of Comedy, wrote the world's earliest surviving comic dramas. They're stuffed full of parodies, songs, sexual jokes and surreal fantasy -- and they've shaped how comedy's been written and performed ever since. Mark Robinson shares a brief history of Aristophanes.

# data[].attributes.body
Δ. Κυπραίου, Β2

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1.169 , φθάνει μέχρι τον στίχο 1.175 και αποτελεί μια ολόκληρη μαγειρική συνταγή που προφέρεται απνευστί επί σκηνής.

Ρένα Τζωράκη-Μανουκάκη, γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στα μέσα της δεκαετίας του χίλια εννιακόσια εξήντα, σε μια εποχή κακή, άσχημη και επισκιασμένη από κομματικές αντιπαραθέσεις, μίση και πάθη. Σπούδασε Νοσηλευτική, Ψυχολογία, Δημοσιογραφία, Αισθητική και τώρα είναι Δημοσιογράφος-Λογοτέχνης στο Ηράκλειο Κρήτης. Έργα της είναι μια Ποιητική Συλλογή με τίτλο, "Σκόρπιες σκέψεις, χαμένα όνειρα" 1984, την Ποιητική Συλλογή "Στοχασμοί", Ηράκλειο 2000, έναν Τουριστικό Οδηγό σε συνεργασία με το Δήμο Ηρακλείου υπό τον με τίτλο "Γνωρίστε το Ηράκλειο του 1990", το "ολόφρεσκο" ποιητικό Αφιέρωμα στη Μάνα, "Λόγια Καρδιάς" - Στην Αιώνια ΜΑΝΑ!

# data[].attributes.attachment_link.title
Γνωρίζετε πως η μεγαλύτερη λέξη Παγκοσμίως είναι Ελληνική και αποτελείται από 170 γράμματα;

# data[].attributes.attachment_link.description
1.169 , φθάνει μέχρι τον στίχο 1.175 και αποτελεί μια ολόκληρη μαγειρική συνταγή που προφέρεται απνευστί επί σκηνής. Ρένα Τζωράκη-Μανουκάκη, γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στα μέσα της δεκαετίας του χίλια εννιακόσια εξήντα, σε μια εποχή κακή, άσχημη και επισκιασμένη από κομματικές αντιπαραθέσεις, μίση και πάθη.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Η ζωή είναι όμορφη

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η ελληνική γλώσσα κατέχει ένα μοναδικό ρεκόρ καθώς η μεγαλύτερη πραγματική λέξη στον κόσμο υπάρχει στο έργο "Εκκλησιάζουσες" του Αριστοφάνη και αποτελείται από 172 γράμματα, 27 συνθετικά και 78 συλλαβές.

Ο Αριστοφάνης εκμεταλλεύεται στο έπακρον την εκπληκτική ευχέρεια της Ελληνικής να σχηματίζει πολυσύλλαβες λέξεις, περιγράφοντας μέσα σε 172 γράμματα μια ολόκληρη συνταγή μαγειρικής, η οποία περιλαμβάνει ένα συνονθύλευμα τροφών.

Η αριστοφανική λέξη βρίσκεται στους στίχους 1169-1175 και έχει καταγραφεί στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες:
λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανοδριμυπο τριμματοσιλφιολιπαρομελιτοκατακεχυμενοκιχλεπικοσ συφοφαττοπεριστεραλεκτρυονοπτοπιφαλλιδοκιγκλο πελειολαγῳοσιραιοβαφητραγανοπτερυγών.
Ο λεξιλογικός αυτός "σιδηρόδρομος" είναι δύσκολο να διαβαστεί απνευστί, ενώ με μια μικρή προσπάθεια μπορούμε να μεταφράσουμε:
-πάστοπεταλίδο-γαλεοσάλαχο-τούρσοπιπεράτο-μυαλοκόμματα-
-μελοπερεχύτο-μυτζηθρότυρο-τρύγονοκοτσύφο-τσιχλοπίτσουνα -
-ψήτοσουσουράδο-κοτοκέφαλα-άγριοπεριστέρο-λαγοκούνελα -
-στράγαλοπετμέζο-φτερουγόδιπλες.
Ακολουθήστε μας στο facebook:

# data[].attributes.attachment_link.title
Αυτή είναι η μεγαλύτερη ελληνική λέξη: Ανήκει στον Αριστοφάνη και έχει 78 συλλαβές κι 172 γράμματα

# data[].attributes.attachment_link.description
Η ελληνική γλώσσα κατέχει ένα μοναδικό ρεκόρ καθώς η μεγαλύτερη πραγματική λέξη στον κόσμο υπάρχει στο έργο "Εκκλησιάζουσες" του Αριστοφάνη και αποτελείται από 172 γράμματα, 27 συνθετικά και 78 συλλαβές. Ο Αριστοφάνης εκμεταλλεύεται στο έπακρον την εκπληκτική ευχέρεια της Ελληνικής να σχηματίζει πολυσύλλαβες λέξεις, περιγράφοντας μέσα σε 172 γράμματα μια ολόκληρη συνταγή μαγειρικής, η οποία περιλαμβάνει ένα συνονθύλευμα τροφών.

# data[].attributes.headline
Κ.Π. Καβάφης

# data[].attributes.subject
Κ.Π. Καβάφης

# data[].attributes.body
Νικολέτα Καραμαλή, Β1

# data[].attributes.headline
Νικολέτα Καραμαλή , Αριστοφάνης

# data[].attributes.subject
Νικολέτα Καραμαλή , Αριστοφάνης

# data[].attributes.headline
Νικολέτα Καραμαλή 

# data[].attributes.subject
Νικολέτα Καραμαλή 

# data[].attributes.body
Εκκλησιάζουσες Αριστοφάνη

# data[].attributes.headline
Πάπυρος 📜Νικολέτα Καραμαλή 

# data[].attributes.subject
Πάπυρος 📜Νικολέτα Καραμαλή 

# data[].attributes.body
Πάπυρος

# data[].attributes.headline
Πάπυρος, Φ. Μπιστόλα 

# data[].attributes.subject
Πάπυρος, Φ. Μπιστόλα 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Αυτό το λήμμα αφορά το υλικό γραφής. Για για το φυτό, δείτε: Πάπυρος (φυτό).

Ο πάπυρος (λατ. papyrus) ήταν κοινό υλικό γραφής σε ολόκληρη την κλασική Αρχαιότητα που κατασκευαζόταν από το φυτό πάπυρος. Ήταν πολύ σημαντικό στοιχείο για τους Ρωμαίους.Τα αρχαιότερα δείγματα παπύρου, με ιερογλυφική γραφή, χρονολογούνται από το 3.000 π.Χ., εικονίζονται όμως κύλινδροι από πάπυρο σε παραστάσεις αιγυπτιακών ναών που είναι ακόμη παλαιότερες. Αρχικά οι Έλληνες δεν έκαναν εισαγωγή παπύρου από την Αίγυπτο, αλλά τον αγόραζαν από τους Φοίνικες. Από εκεί, κατά την άποψη μερικών ερευνητών, προήλθε μια άλλη ονομασία του παπύρου, Βύβλος, από την ομώνυμη πόλη της Φοινίκης και σημαντικό κέντρο εμπορίας παπύρου (βλ. περισσότερα στην επόμενη παράγραφο Ετυμολογία τού όρου).

Η λέξη πάπυρος εισήλθε στην Ελληνική αρκετά αργά, κατά την ελληνιστική εποχή (πρωτοαπαντά σε κείμενα του Θεοφράστου, του Διοσκουρίδη κ.ά.). Το γεγονός ότι το ίδιο φυτό είχε γίνει γνωστό προηγουμένως στους Έλληνες υπό την ονομασία βύβλος / βίβλος, δυσχεραίνει την παρακολούθηση της ακριβούς πορείας που διέγραψε η λέξη. Εικονογράμματα σημιτικής προελεύσεως φαίνεται να δηλώνουν τόσο τη βύβλο όσο και τον πάπυρο. Ιστορικώς ομιλούντες η λέξη είναι θηλυκού γένους, όπως τα περισσότερα φυτά, ενώ στην νέα ελληνική είναι αρσενικού γένους (κατ' εσφαλμένη σύνδεση με τα αρσενικά σε -ος).

Η καλύτερη ετυμολογική υπόθεση που έχει μέχρι τώρα διατυπωθεί είναι η αναγωγή σε αρχ. αιγυπτ. φρ. pa-pu-ro, η οποία κατά βάσιν σημαίνει "βασιλικός, αυτός που ανήκει στο βασιλικό μονοπώλιο" και δηλώνει ότι το φυτό ανήκε στα προϊόντα μονοπωλίου του Φαραώ. Ωστόσο, μολονότι η εν λόγω εκδοχή παρατίθεται στα εγκυρότερα λεξικά της Αρχαίας Ελληνικής, εξακολουθεί να μην είναι καθολικώς αποδεκτή από τους γλωσσολόγους.

Για να κατασκευαστεί η γραφική ύλη από πάπυρο, έπαιρναν την ψίχα του κατώτερου τμήματος του στελέχους του φυτού. Σε γενικές γραμμές η διαδικασία ήταν η εξής:

Το στέλεχος, ενώ ήταν ακόμη φρέσκο, το έκοβαν σε τμήματα και το αποφλοίωναν, για να ελευθερώσουν την ψίχα. Αυτήν την έκοβαν σε λεπτές, αλλά όσο ήταν δυνατόν πλατιές λωρίδες, τις οποίες επάνω σε μια σανίδα βρεγμένη στο νερό τις έβαζαν οριζόντια τη μια πλάι στην άλλη, ώστε να επικαλύπτονται λίγο οι άκρες τους. Κατόπιν, επάνω σε αυτό το πρώτο στρώμα έμπαινε ένα δεύτερο στρώμα από λωρίδες τοποθετημένες κάθετα. Σχηματιζόταν έτσι ένα πλέγμα, που το πίεζαν με μια μεγάλη, πλατιά πέτρα. Με την πίεση έβγαινε από τις χλωρές ίνες του φυτού μια κολλώδης ουσία και έτσι τα δύο στρώματα ενώνονταν μεταξύ τους.

Με τον τρόπο αυτό δημιουργούσαν ένα "φύλλο" παπύρου που στη συνέχεια ξηραινόταν στον ήλιο και τέλος απλωνόταν επάνω του ένα μείγμα αλευρόκολλας, ώστε να γίνει όσο το δυνατόν πιο λεία η επιφάνεια.

Κατόπιν, με τη βοήθεια κάποιας κολλητικής ουσίας ένωναν μεταξύ τους πολλά φύλλα (τουλάχιστον 20), τα οποία δημιουργούσαν έναν ρόλο, όπου οι ίνες του φυτού στη μια πλευρά πήγαιναν πάντοτε στην ίδια κατεύθυνση. Στην εξωτερική πλευρά του ρόλου πήγαιναν κάθετα ( verso) και, επομένως, στην εσωτερική πλευρά πήγαιναν οριζόντια ( recto).

Ο πάπυρος έφθανε στο εμπόριο με τη μορφή τέτοιων ρόλων οι οποίοι τυλίγονταν σε ένα ξύλινο κοντάρι, καθώς είχαν την ελαστικότητα που ήταν αναγκαία για ένα αρχαίο βιβλίο, το οποίο έπρεπε συχνά να ξετυλίγεται και να τυλίγεται. Ένας από τους μεγαλύτερους παπύρους που σώζονται ( P. Oxy. 843) περιείχε, όταν ήταν ακέραιος, ολόκληρο το Συμπόσιο του Πλάτωνα και πρέπει να είχε μήκος 6,5 περίπου μέτρα. Βέβαια, όταν έπρεπε να γραφτούν κομμάτια μικρότερου μεγέθους (π.χ. μια επιστολή), τότε έκοβαν από τους ρόλους αυτούς το αναγκαίο μέγεθος.

Σταδιακά, η χρήση των κυλινδρικών παπύρων μειώθηκε και ο παπύρινος κώδικας, ένας τύπος βιβλίου από ενωμένα φύλλα παπύρου, άρχισε να επικρατεί από τον 2ο αι. για τα χριστιανικά κυρίως κείμενα.

Πάνω στον πάπυρο έγραφαν κατά στήλες με ένα μυτερό καλάμι βουτηγμένο σε μελάνι, τις περισσότερες φορές μόνο από την εσωτερική όψη και σπανιότερα στις δύο όψεις.

Ένας ρόλος από πάπυρο μπορούσε να διατηρηθεί ακόμη και τριακόσια χρόνια, συνήθως όμως η ζωή του ήταν βραχύτερη. Το μεγάλο πρόβλημα του παπύρου ήταν πως έσπαγε εύκολα και η συχνή χρήση των μεγάλων σε μέγεθος ρόλων προκαλούσε πολλές βλάβες από το διαρκές δίπλωμα και ξεδίπλωμα.

Ένας άλλος μεγάλος εχθρός του παπύρου ήταν η υγρασία. Με την έκθεσή του σε αυτήν, γινόταν εύθρυπτος και το χρώμα του σκούραινε. Ένας πάπυρος που είχε βραχεί και στεγνώσει επανειλημμένα το πιο πιθανό ήταν να διαλυθεί μόλις κάποιος τον άγγιζε. Για το λόγο αυτόν τα πλουσιότερα αρχαιολογικά παπυρικά ευρήματα σώθηκαν σε ξηρά εδάφη, σε περιοχές με ξηρό κλίμα.

Γενικά η φύλαξη και η διατήρησή τους έπρεπε να γίνει με προσοχή, καθώς ο σκόρος ή και τα ποντίκια μπορούσαν να προξενήσουν εξίσου μεγάλη ζημιά με την υγρασία. Στις αρχαίες βιβλιοθήκες οι κύλινδροι από πάπυρο ήταν τοποθετημένοι μέσα σε κυλινδρικές θήκες και φυλάσσονταν σε ξύλινα ράφια. Για τη μόνωση της βιβλιοθήκης από την υγρασία, ένας δεύτερος τοίχος περιέβαλλε τους εσωτερικούς τοίχους του κτηρίου αφήνοντας ένα κενό διάστημα ανάμεσα τους.

Καθώς ο πάπυρος παρουσίαζε αυτά τα πρακτικά μειονεκτήματα, στο βασίλειο της Περγάμου χρησιμοποιήθηκε εναλλακτικά ως γραφική ύλη το δέρμα ζώου, η περγαμηνή. Το νέο υλικό ήταν μια επανάσταση που οδήγησε στη δημιουργία του κώδικα, δηλαδή μιας αρχικής μορφής του βιβλίου που ξέρουμε σήμερα.

Πολλά γλωσσολογικά και ιστορικά στοιχεία έχουν αντληθεί από τους παπύρους που έχουν βρεθεί και που συντηρούνται σε καλή κατάσταση σε διάφορες βιβλιοθήκες αλλά και ιδιωτικές συλλογές στον κόσμο. Μεταξύ αυτών και οι εξής:

Τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας από τα οποία αντλήθηκαν πολύτιμες πληροφορίες βιβλικού ενδιαφέροντος. Οι περισσότεροι πάπυροι αυτή την εποχή ανήκουν στο Ισραήλ.

Ο πάπυρος του Δερβενίου, από τον 5ο π.Χ. αιώνα, που διαβάστηκε μόλις το 2006 και φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης -αφορά καταγραφή θεογονίας.

Οι Πάπυροι Άμχερστ, μια ιδιαίτερα σημαντική συλλογή παπύρων, ανήκαν στο βρετανό βαρώνο Τύσσεν-Άμχερστ που ήταν πολιτικός και συλλέκτης. Το 1906 άρχισε να πουλά κομμάτια της συλλογής του γιατί χρεωκόπησε εξαιτίας του ατόμου στο οποίο είχε εμπιστευθεί την οικονομική διαχείριση της περιουσίας του. Πέθανε το 1909, λίγες εβδομάδες μετά την πλήρη εκποίηση της περιουσίας του. Τα περισσότερα κομμάτια της συλλογής του φυλάσονται στο Μουσείο Μόργκαν (Morgan Library and Museum), στη Νέα Υόρκη.

Ο Πάπυρος Άμχερστ 3α' είναι κομμάτι επιστολής γραμμένης στα ελληνικά από κάποιον κάτοικο της Ρώμης (άγνωστο ποιόν) γύρω στον 3ο αιώνα μ.Χ. και θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα χριστιανικά ντοκουμέντα. Το ότι είναι γραμμένο στην ελληνική δεν σημαίνει ότι ήταν Έλληνας ο αποστολέας, μια που τότε τα ελληνικά ήταν η lingua franca της Μεσογείου, δηλαδή κάτι σαν τα αγγλικά του 21ου αιώνα. Ο πάπυρος ήταν γραμμένος με μορφή που να διαβάζεται καθως τον ανοίγεις, άρα τυλιγόταν. Στο κείμενο αναφέρεται κάποιος Μάξιμος ως πάπας και οι ειδικοί εικάζουν ότι επρόκειτο είτε για κάποιον πατριάρχη στην Αλεξάνδρεια είτε για τον Πάπα της Ρώμης

Ο "Πάπυρος 12" ή "Πάπυρος ' Άμχερστ 3β" ή Πάπυρος "α 1033" ανακαλύφθηκε το 1897 από τους Grenfell και Hunt και βρίσκεται στην Βιβλιοθήκη Μόργκαν. Στο κείμενο διαβάζονται τα εξης:

Το ιερό όνομα του θεού αναγράφεται συμβολικά (θς).

Η γραφή ειναι μάλλον αντιπροσωπευτική της ελληνιστικής κοινής αλλά είναι τόσο μικρό το κομμάτι, που δεν μπορουν να εξαχθούν σπουδαία συμπεράσματα. Θεωρειται χειρόγραφο σχετικό με την Καινή Διαθήκη

Ο "Πάπυρος Άμχερστ" ή "Πάπυρος του ' Λεοπόλδου Β΄και του Άμχερστ'" βρέθηκε κατά τα τμήματα. Το μισό (έλειπε η αρχή) είχε βρεθεί στα χέρια του Άμχερστ και μετά στα χέρια του δαιμόνιου επιχειρηματία και συλλέκτη Τζον Μόργκαν (John Pierpont Morgan). Το πρώτο μισό βρέθηκε αργότερα μέσα σε ένα ξύλινο αγαλματίδιο που είχε στην κατοχή του ο τότε πρίγκιπας του Βελγίου Λεοπόλδος Β΄ και ο οποίος εικάζεται ότι το είχε αγοράσει σε ένα από τα ταξίδια του στην Αίγυπτο το 1854 ή το 1862. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα δικαστικό ντοκουμέντο και αφορά στις ομολογίες 8 πολιτών που ειχαν συλήσει αρχαίους τάφους. Χρονολογείται περί το 1129-1111 π.Χ., επί Ραμσή θ΄

Ο πάπυρος Uncial 076 ή "πάπυρος α ¹⁰⁰⁸" είναι χειρόγραφο στα ελληνικά, αφορά σε περιεχόμενο σχετικό με την Καινή Διαθήκη και χρονολογείται στον 5ο-6ο αιώνα μ.Χ.

Το κείμενο είναι γραμμένο στην ελληνιστική κοινή

Και αυτός ο πάπυρος ανήκε στον Άμχερστ και στη συνέχεια πουλήθηκε στον Μόργκαν.

Στο Εθνικό Μουσείο της Αυστρίας υπάρχει τεράστια συλλογή από παπύρους (180.000 κομμάτια) οι περισσότεροι από τους οποίους δωρήθηκαν σε αυτό από τον αρχιδούκα της Αυστρίας Rainer Ferdinand το 1899. Οι πάπυροι χρονολογούνται από τον 15ο π.Χ. αιώνα μέχρι και τον 16ο μ.Χ. Κάποια από τα 180.000 κομμάτια δεν είναι πάπυροι, αλλά πήλινα τεμάχια, έγγραφα σε χαρτί, επιγραφές σε ξύλο, κερί, πέτρα, δέρματα και κόκκαλα, όπως και σε χρυσό, ασήμι και μπρούτζο. Αυτή η πολύτιμη συλλογή προστατεύεται και από την UNESCO. Από αυτό το θησαυρό εκτίθενται μόνον 200 αντικείμενα, τα οποία μπορεί να δει κανείς στην πτέρυγα Neue Burg. Ανάμεσά τους και ένα χορικό κομμάτι από έργο του Ευριπίδη.

Στο Κρατικό Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου υπάρχει εντυπωσιακή συλλογή πάνω από 6.000 παπύρων και οι υπεύθυνοί του υποσχέθηκαν να εκθέσουν ενα τμήμα της online μέχρι το φθινόπωρο του 2013.

Πρόκειται για συλλογή 22 παπύρων που βρέθηκαν στην Αίγυπτο το 1952 και έχουν το όνομα του Μάρτιν Μπόντμερ ( Martin Bodmer), του βαθύπλουτου (απο κληρονομιά του πατέρα του) Ελβετού που τις αγόρασε. Ο ίδιος είχε πάθος με τα βιβλία και είχε αγοράσει και το μοναδικό αντίτυπο της Βίβλου του Γουτεμβέργιου που κυκλοφορούσε τότε στην Ευρώπη -πρέπει να υπήρχαν 48 σε όλο τον κόσμο. Οι πάπυροι περιέχουν αποσπάσματα από την Παλαιά και Καινή Διαθήκη , πρώιμη χριστιανική φιλολογία καθώς και αποσπάσματα ομηρικού έπους και ένα ολόκληρο έργο του Μενάνδρου, τον Δύσκολο. Οι πάπυροι φυλάσσονται στην ελβετική βιβλιοθήκη "Bibliotheca Bodmeriana", έξω από τη Γενεύη. Το 2007 το Βατικανό κατάφερε να αποκτήσει δύο από τους 22 παπύρους, τον P74 και P75 που φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού. Στη συλλογή των Ελβετών παραμένουν τα ελληνικά γραπτά και μπορεί κάποιος να δει ένα από αυτά επισκεπτόμενος τη γαλλόφωνη ιστοσελίδα του μουσείου, στο τμήμα "το ελληνικό θαύμα", μία ξύλινη πινακίδα στην οποία είναι χαραγμένοι στίχοι της Ιλιάδας από την Ε Ραψωδία -χρονολογείται στα τέλη του 3ου και αρχές 4ου αιώνα μ.Χ. Οι περισσότεροι πάπυροι είναι κείμενα της Καινής Διαθήκης γραμμένης στα ελληνικά.

Ο εκατομμυριούχος "βασιλιάς του χαλκού" και συλλέκτης Τσέστερ Μπίτι (Chester Beatty), απέκτησε μια σειρά από πολύτιμους παπύρους, κάποιοι από τους οποίους ήταν ιατρικού περιεχομένου και κάποιοι θρησκευτικού, που τους δώρισε στο Βρετανικό Μουσείο. Οι ιατρικοί προέρχονταν από την αρχαία Αίγυπτο και αφορούσαν θεραπείες για πονοκεφάλους με μαγικές επικλήσεις και χρονολογουνται γύρω στο 1200 π.Χ. Οι άλλοι πάπυροι περιείχαν σημαντικά χριστιανικά κείμενα στην ελληνική.

Οι πάπυροι του Ηρακλείου της Πομπηίας (σημερινό Ερκολάνο) είναι 1826 και έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί διαφωτίζουν το έργο του επικούριου φιλόσοφου Φιλοδήμου. Βρέθηκαν στα μέσα του 18ου αιώνα σε σχεδόν στερεοποιημένη μορφή λόγω της έκρηξης του ηφαιστείου. Τους ανακάλυψαν εργάτες στο σπίτι της οικογένειας των Βουρβόνων και από τότε η έπαυλη ονομάστηκε "Έπαυλις των Παπύρων". Πολλοί πάπυροι καταστάφηκαν απο τους εργάτες που δεν είχαν καταλάβει αμέσως περί τίνος επρόκειτο, άλλοι καταστράφηκαν απο ερασιτέχνες αρχαιολόγους που δεν τους ανέσυραν σωστά μέσα από την τέφρα και άλλοι απλώς χάθηκαν. Είναι άγνωστο πόσοι ήταν αρχικά. Το 1806 έξη από αυτους δόθηκαν στο Ναπολέοντα Α΄ και το 1810 δόθηκαν άλλοι 18 στον Γεώργιο Δ της Βρετανίας και οι περισσότεροι κατέληξαν σήμερα να στεγάζονται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη. Οι υπόλοιποι στεγάζονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νεαπόλεως ( Νάπολι).

Για την ανάγνωσή τους δόθηκε μεγάλος αγώνας επι πολλές δεκαετίες και μέχρι πρόσφατα αγωνίζονται με ειδικές μαγνητικές τομογραφίες, αλλά δεν τους βοηθά η έλλειψη κοντράστ ανάμεσα στα γράμματα και τον πάπυρο. Οι ειδικοι τελικά κατάφεραν με ειδική επεξεργασία να ανοίξουν πολλούς απο αυτους και έτσι γνωρίζουμε πια σημαντικά κομμάτια από το έργο του Φιλόδημου, πλην όμως το έργο δεν έχει ολοκληρωθεί

. Επισήμως αναφέρονται 1826 από τους οποίους οι 340 είναι σχεδόν πλήρεις.

Οι πάπυροι φαίνεται να προέρχονταν από μια και μοναδική βιβλιοθήκη σχετική με την φιλοσοφία των Επικουρίων και συγγραφέας 44 εξ αυτών φέρεται να είναι ο Φιλόδημος.

Οι Πάπυροι της Οξυρύγχου αποτελούν σπουδαία συλλογή παπύρων που ανακλύφθηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου με πολλά ελληνικά και λατινικά ντοκουμέντα, καθώς και αραβικά σε χαρτί. Χάρη σε αυτους έχουν διασωθεί κομμάτια πολλών και σημαντικών έργων της αρχαιότητας, όπως και χριστιανικών.

Μια σπουδαία συλλογή της βιβλιοθήκης Houghton του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ (και στην οποία περιλαμβάνεται πάπυρος με ποίημα του Αλκμάνος, άλλοι με στίχους από την Οδύσσεια, αποσπάσματα από την Ιλιάδα, από την Πολιτεία του Πλάτωνα) έχει τους παπύρους στο διαδίκτυο και μπορειτε να τους δείτε Η συλλογή είναι γνωστή ως πάπυροι του Houghton και αποκτήθηκαν κυρίως απο τις ανασκαφές της Egypt Exploration Society όπως αναφέρει η αγγλόφωνη Wikipedia.

Ο πάπυρος Leyden (ή της Στοκχόλμης παλιότερα επειδή οι δύο πάπυροι ήταν κομμάτια του ίδιου υλικού) είναι γραμμένος στα ελληνικά και χρονολογείται στο τέλος του 3ου αιώνα π.Χ. -ίσως και στο 250 π.Χ. Ειχε ταφεί μαζί με τον κάτοχό του και σήμερα φυλάσσεται στο Λέιντεν της Ολλανδίας. Τον ανακάλυψαν στις αρχές του 19ου αιώνα στις Θήβες τις Αιγύπτου μαζί με τον πάπυρο της Στοκχόλμης και ήταν γραμμένοι και οι δύο κατά πάσα πιθανότητα από τον ίδιο γραφέα. Τους βρήκε μαζί με πολλούς ελληνικούς μαγικούς παπύρους ένας άνδρας με το όνομα Jean d' Anastasi Το 1828 πούλησε έναν αριθμό παπύρων στην κυβέρνηση της Ολλανδίας, αν και απέκτησε εκατοντάδες που βρέθηκαν μετά στο Βρετανικό Μουσείο και αλλού -ή κατέληξαν σε ιδιωτικές συλλογές και δεν γνωρίζουμε τίποτα για το περιεχόμενό τους. Ο συγκεκριμένος πάπυρος έχει 10 φύλλα διαστάσεων 30 x 34 εκατοστά -20 σελίδες από τις οποίες είναι γραμμένες οι 16. Αναφέρονται 111 οδηγίες για να βρεις χρυσό, να επεξεργαστείς μέταλλα ώστε να μοιάζουν με χρυσό και άλλες συμβουλές που όμως φαίνεται να μην ήταν γραμμένες ως εγχειρίδιο αλλά μάλλον ως σημειώσεις κάποιου που ήδη κατείχε το θέμα. Οι τελευταίες 11 οδηγίες ειναι κομμάτι από το έργο "Περί ύλης ιατρικής" (Materia Medica) του Πεδάνιου Διοσκουρίδη

Ο Πάπυρος της Στοκχόλμης ή "Πάπυρος Graecus Holmiensis" αναφέρεται επίσης σε τεχνικές επεξεργασίας μετάλλων (περίπου 150) και είναι γραμμένος στην ελληνιστική κοινή και ορισμένες μπορεί να αποδοθουν στον αλχημιστή Ζώσιμο και αναφέρει μεταξύ άλλων "ανακάτεψε κυπριακό χαλκό που είναι καλοδουλεμένος, άστον τρεις μέρες, βάλε 6 δραχμές από αλάτι Καππαδοκίας για κάθε μνα χαλκού...βάλε ασήμι αξίας όχι παραπάνω από 20 δραχμές..":

χαλκόν τον κύπριον τον ήδη ειρκασμένον και έκτασιν έχοντα τη χρήσει και τάβαψον όξει βαφικόν στυπτυρία τε και τρισίν ημέραις έα βρέχεσθαι

Στην αμερικανική Βιβλιοθήκη Μόργκαν ανήκουν και οι πάπυροι Colt.

Αλλη συλλογή είναι αυτή του Νορβηγού επιχειρηματία και συλλέκτη Martin Schøyen με βιβλικά χειρόγραφα αλλά και ένα ελληνικό μαγικό φυλαχτό του 6ου π.Χ. αιώνα με επίκληση στον Απόλλωνα -είναι το αντικείμενο "ΜS 5236" της συλλογής.

Σημαντική είναι και η συλλογή παπύρων του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν καθώς και οι πάπυροι του πανεπιστήμιου του Πρίνστον.

Εξαιρετική είναι και οι Παπυροι Rylands που συντηρούνται στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου John Rylands. Αποκτήθηκαν από τη Βόρειο Αφρική και την Ελλάδα. Η συλλογή περιλαμβάνει παπύρους με ιερογλυφικά και ιερατική γραφή που ειναι ως επι το πλειστον σχετικοί με θανάτους και ως συλλογή έχει παπύρους από τον 14ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 2ο αιώνα μ.Χ. Περιλαμβάνει επίσης 166 παπύρους από τον πτολεμαϊκή περίοδο και του Δαρείου του Α' της Περσίας. Επισης έχει 500 παπύρους στην κοπτική και 800 αραβικούς παπύρους (οι τελευταίοι είναι επιστολές και κατάστιχα εμπόρων)

Στους 2.000 ελληνικούς παπύρους της συλλογής ξεχωρίζουν τα αποσπάσματα απο το κατά Ιωάννην ευαγγέλιο και απο το Δευτερονόμιο, τμήμα της επιστολής προς Ρωμαίους, ένα (επίσης στα ελληνικά) αντίγραφο του απόκρυφου ευαγγελίου της Μαρίας που πιθανόν να ήταν η Μαγδαληνή και μια προσευχή στην Παναγία γραμμένη με μελάνη το 250 μ.Χ.

Αλλη συλλογή είναι οι Tebtunis Papyri, στην βιβλιοθήκη Μπάνκροφτ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ, με πάνω από 30.000 τεμάχια από τον 3ο αιώνα μ.Χ. που βρέθηκαν το 1900 στην Αίγυπτο. Επίσης σημαντική είναι η συλλογή του πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον με 445 χειρόγραφα από τον 1ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 8ο αιώνα μ.Χ. καθώς και η συλλογή που στεγάζεται στο Γιέηλ και στην οποία που διατίθεται online πρόσβαση

Ιδιαίτερα σημαντικοί είναι και οι "πάπυροι της Ελεφαντίνης" σε ιερογλυφική, εβραϊκή, αραμαϊκή (που ήταν η lingua franca της περιοχής στη διάρκεια της περσικής κυριαρχίας κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα), κοπτική και ελληνική γραφή από τον 5ο π.Χ. αιώνα μέχρι και τον 5ο μ.Χ. Περιλαμβάνουν νομικά έγγραφα και επιστολές που πήραν το δρόμο κατά δεκάδες για ιδιωτικές συλλογές στα τέλη του 19ου αιώνα. Πάπυροι της Ελεφαντίνης βρίσκονται στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου, στο Μουσειο του Μπρούκλιν και αλλού.

B. L. Ullman, Ancient Writing and Its Influence, Longmans, Green, 1932

E. G. Turner, Ελληνικοί πάπυροι-Εισαγωγή στη μελέτη και τη χρήση των παπυρικών κειμένων, ΜΙΕΤ, 1981

Elpidio Mioni, Εισαγωγή στην Ελληνική Παλαιογραφία, ΜΙΕΤ, 1985

Heinz-Gunther Nesselrath, Εισαγωγή στην Αρχαιογνωσία-Τόμος Α', Παπαδήμας, 1997

Horst Blanck, Το βιβλίο στην αρχαιότητα, Παπαδήμας, 1994

L.D.Reynolds & N.G.Wilson, Αντιγραφείς και Φιλόλογοι, ΜΙΕΤ, 1981

Paul Harvey, The Oxford Companion to Classical Literature, Clarendon Press, 1937

Βασίλειος Μανδηλαράς, Πάπυροι και Παπυρολογία, Αθήνα 1994, β΄ έκδ.

1. G.H. Christensen, Orientalische Literaturzeitung, τεύχος 41, Berlin 1938, σελ. 204 κ.εξ.

2. J. Knobloch, Lingua 26, 1971, σελ. 310
Το βασικό αντεπιχείρημα είναι η σύγχυση των εικονογραμμάτων "βύβλος" και "πάπυρος", τα οποία φαίνεται να αντιστοιχούν στην ίδια αιγυπτιακή φράση. Ο J. Knobloch υποστήριξε ότι το εικονόγραμμα αναφερόταν στην ποιότητα του υλικού πρώτα και κατόπιν καθιερώθηκε ως ονομασία του. Απόσπασμα από το άρθρο τού Knobloch, σε περίπτωση που ο αναγνώστης θα ήθελε να διαβάσει αυτούσιο το επιχείρημά του: "Christensens Deutung von πάπυρος als altägypt.p:pr:s "das Monopol des Pharao" darf wohl dahin abgeändert werden, dass mit der Markenbezeichnung (βύβλος) p:pr:s zunächst die Qualität des Exportartikels bezeichnet wurde, deren Name sich dann festgesetzt hat".

3. B. P. Grenfell & A. S. Hunt, The Amherst Papyri I, (Λονδίνο 1900), σελ. 30.

4. μπορείτε να ξεφυλλίσετε αγγλικό βιβλίο με τους παπύρους στα ελληνικά στη διεύθυνση http://www.archive.org/stream/amherstpapyribei01grenuoft#page/44/mode/2up

5. μπορείτε να το δείτε εδώ http://www.onb.at/ev/papyrus_museum/papmus_objects.htm

6. "Αρχειοθετημένο αντίγραφο". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαΐου 2013.

7. "Αρχειοθετημένο αντίγραφο". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Σεπτεμβρίου 2013.

8. στο "The Greek Magical Papyri in Translation, Including the Demotic Spells" Τόμος 1, αναφέρεται ως τυχοδιώκτης που ελίχθηκε με πολιτικές διασυνδέσεις με τον πασά και κατάφερε να γίνει πρόξενος της Σουηδίας στην Αίγυπτο και η αγγλόφωνη βικιπαίδεια τον ταυτίζει με τον Giovanni Anastasi. Βρέθηκε στην Αίγυπτο στο πλαίσιο του πυρετού "διπλωματών" και στρατιωτικών που συνέρρεαν εκεί για να αρπάξουν αρχαιότητες. Γεννήθηκε στη Δαμασκό και ήταν μάλλον αρμενικής καταγωγής και κατάλαβε την αξία των παπύρων παρότι αυτοί μέχρι το 1850 θεωρούνταν ακόμα και στα μουσεία ως αναξιοποίητες παράδοξες αρχαιότητες

9. "Αρχειοθετημένο αντίγραφο". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2014.

10. κείμενο στα ελληνικά με γερμανική μετάφραση που έχει στο τέλος και δύο πρωτότυπα, εδώ http://archive.org/stream/papyrusgraecusho00lage#page/2/mode/2up

# data[].attributes.attachment_link.description
Αυτό το λήμμα αφορά το υλικό γραφής. Για για το φυτό, δείτε: Πάπυρος (φυτό). Ο πάπυρος (λατ. papyrus) ήταν κοινό υλικό γραφής σε ολόκληρη την κλασική Αρχαιότητα που κατασκευαζόταν από το φυτό πάπυρος. Ήταν πολύ σημαντικό στοιχείο για τους Ρωμαίους.Τα αρχαιότερα δείγματα παπύρου, με ιερογλυφική γραφή, χρονολογούνται από το 3.000 π.Χ., εικονίζονται όμως κύλινδροι από πάπυρο σε παραστάσεις αιγυπτιακών ναών που είναι ακόμη παλαιότερες.

# data[].attributes.headline
Γεια σας, παιδιά! Εδώ μπορείτε να αναρτάτε κολλάζ (συνεικόνες), ζωγραφιές και μουσικά κομμάτια!

# data[].attributes.subject
Γεια σας, παιδιά! Εδώ μπορείτε να αναρτάτε κολλάζ (συνεικόνες), ζωγραφιές και μουσικά κομμάτια!