# data[].attributes.headline
Bijlagenverhaal Kerst Maaike Borst - Stadjers Hand in Hand

# data[].attributes.subject
Bijlagenverhaal Kerst Maaike Borst - Stadjers Hand in Hand

# data[].attributes.body
Hier hoort nog deel 2 bij

# data[].attributes.headline
Onderhoudend en informatief, bijlageverhaal van Irene Overduin over de Blue Energy Centrale

# data[].attributes.subject
Onderhoudend en informatief, bijlageverhaal van Irene Overduin over de Blue Energy Centrale

# data[].attributes.body
Hier hoort nog een deel 2 bij.

# data[].attributes.body
1-Dit verhaal geeft antwoord op de belangrijke vraag waarom en hoe getornd is aan de rechten van gedupeerden in het bevingsgebied. Mensen hebben zich afgevraagd waarom regiobestuurders akkoord zijn gegaan en wat daarbij de gang van zaken is geweest.

2-De krant heeft als taak de onderste steen boven te krijgen. Daarbij hoort ook het controleren van de macht.

3-De manier waarop politieke bestuurders met het gasdossier omgaan wordt in Groningen als verbijsterend ervaren. Het is een onthullend kijkje achter de schermen. Door dit bloot te leggen, kunnen mensen beter deelnemen aan de discussie en vragen stellen. De krant heeft dit voor hen uitgezocht. Daarmee voelen ze zich in ieder geval door de krant gehoord. Het verhaal is online zeer goed gelezen.

# data[].attributes.body
1. Beleven/mening vormen. Het verhaal is zo geschreven dat het je meeneemt in de emoties van de hoofdpersonen. Je kan bijna niet anders dan meeleven en boos worden dat er zoveel seksueel misbruik is en dat er door de instanties vaak niet op de juiste manier mee om wordt gegaan.

2. Het maakt een maatschappelijk probleem menselijk en het haalt het nieuws dichtbij. We lezen wat voor impact het heeft op 'gewone' mensen en het kan lezers laten beseffen dat het net zo goed hun buurvrouw of man had kunnen zijn.

3. Dit verhaal was deel van een vijfdelige serie over seksueel geweld, deze was het best gelezen. Het was wat mij betreft een succes omdat het een belangrijk onderwerp - niet per se noordelijk, maar door de mensen die werden gesproken werd het wel geregionaliseerd - weer even wat aandacht gaf. Het is een onderwerp waar zoveel mensen mee te maken krijgen en waar genoeg - schokkende - cijfers over zijn, maar deze verhalen gaven die cijfers een gezicht. Het kan soms ongemakkelijk zijn om die verhalen te horen of lezen en ze kunnen veel emoties oproepen. Kijk bijvoorbeeld ook naar de aflevering over pedofilie in deze serie. Daar kwamen veel ongenuanceerde, boze reacties op. Ook goed dat er - door de vorm van een serie te nemen - genoeg ruimte werd gegeven om het allemaal even echt goed te behandelen en uit te diepen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hij was een lieve, charmante opa. Woonde in hetzelfde Groningse dorpje* en was een gerespecteerd lid van de kerkgemeenschap. Vanwege de drukke banen van André en Anika Hoekstra pasten opa en oma vaak op de kleinkinderen. Ja, hij hield van vrouwelijk schoon en maakte wel eens een rare opmerking op een feestje.

# data[].attributes.attachment_link.title
Deze ouders dachten dat kinderen veilig waren bij de grootouders, tot dochter jaren later haar moed bijeen raapte. 'Pap, mam... Ik ben jarenlang seksueel misbruikt door opa'

# data[].attributes.attachment_link.description
Het begon met een knuffel toen ze 7 jaar was en ging daarna verder. Veel verder. Vlak voor haar 18de verjaardag liep dochter Miranda de dertien treden van de trap naar beneden, haalde diep adem, keek haar ouders recht in de ogen en deed het moedigste dat een kind kan doen.

# data[].attributes.headline
Carleen: Video (en de bijbehorende verhalen): 101 wachtenden in 101 seconden (DVHN)

# data[].attributes.subject
Carleen: Video (en de bijbehorende verhalen): 101 wachtenden in 101 seconden (DVHN)

# data[].attributes.attachment_link.title
De aardbevingen in Groningen samengevat: 101 wachtenden in 101 seconden

# data[].attributes.attachment_link.description
Het ontluisterende relaas van een falende overheid. Het DvhN-boek Ik wacht: 101 verhalen uit het aardbevingsgebied ligt in de winkel.

# data[].attributes.headline
Carleen: Een ode aan wandelen (Vrij Nederland)

# data[].attributes.subject
Carleen: Een ode aan wandelen (Vrij Nederland)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tot voor kort had ik tijdens het wandelen een bepaalde gewoonte. Terwijl ik liep, speurde ik met mijn ogen naar plekken waar geen enkel teken van de moderne tijd te zien was: geen bordjes, paaltjes, hekjes en bankjes, geen mensen met felgekleurde windjacks, geen aangelegde paden en door de boswachter gemerkte bomen, geen bunkers en uitkijktorens en al helemaal geen hoogspanningsdraden, vliegtuigstrepen en slingerende blikjes energiedrank.

Als ik er dan in was geslaagd om met mijn blik de huidige maatschappij uit te kaderen, even afgezien van hoe de natuur in de loop der eeuwen is veranderd, stelde ik me voor hoe er ver terug in de tijd een andere wandelaar op mijn plek stond. Iemand die er net als ik op uit was gegaan om de benen te strekken, de geuren op te snuiven, een beetje te mijmeren tussen de vogels en het hoofd leeg te maken. Een middeleeuws plattelandsmeisje met een ezel misschien, of een recalcitrante edelvrouw in mannenkleren.

Rebecca Solnit (1961) heeft deze...

# data[].attributes.attachment_link.title
Een ode aan het wandelen: dé remedie tegen stress, angst, burn-out en depressie

# data[].attributes.attachment_link.description
Tot voor kort had ik tijdens het wandelen een bepaalde gewoonte. Terwijl ik liep, speurde ik met mijn ogen naar plekken waar geen enkel teken van de moderne tijd te zien was: geen bordjes, paaltjes, hekjes en bankjes, geen mensen met felgekleurde windjacks, geen aangelegde paden en door de boswachter gemerkte bomen, geen bunkers en uitkijktorens en al helemaal geen hoogspanningsdraden, vliegtuigstrepen en slingerende blikjes energiedrank.

# data[].attributes.body
Met zo'n kop kan de rest niet meer stuk.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wie niet bestaat, maar wel leeft, krijgt niks en mag niks. Je kunt je niet verzekeren, je kunt nergens heen als je pijn hebt. Er is geen eigen inkomen voor eten, niet voor kleding, of om huur te betalen. Officieel kun je nergens wonen. Werken is geen optie, want niet toegestaan. Nergens staat je naam. Ga je dood, dan wordt je niet uitgeschreven.

# data[].attributes.attachment_link.title
Het verhaal van Chun, de man die niet bestaat

# data[].attributes.attachment_link.description
Hij ademt, praat, lacht, is soms boos, dan weer verdrietig en radeloos. Hij piekert, slaapt slecht, verveelt zich, maakt eten of een praatje met de buren, hij kijkt filmpjes op Youtube. Hij is een man en hij heeft ook een naam: Chun Sheng Yan. Geboren op 6 maart 1988.

# data[].attributes.body
Doorgaans moeten er lootjes worden getrokken wie nu weer de oersaaie Ganzenmarkt in Coevorden de krant in mag jagen, pardon de site op natuurlijk. Deze aanpak werkt heel verfrissend, ook voor de lezers. En met humor, niet ongevaarlijk.

# data[].attributes.attachment_link.title
'Deze is te zwaar. Zij heeft obesitas' - NDC mediagroep - De Krant van Toen

# data[].attributes.attachment_link.title
LC commentaar | Wat accepteer je op de intensive care aan buizen, slangen, vloeistoffen en poeders voordat je aan de beademing gaat?

# data[].attributes.attachment_link.description
Stel. Je vertrouwt de goedgekeurde coronavaccins niet. Je vertrouwt op je eigen immuunsysteem. Dat faalt en je belandt met Covid-19 op de intensive care. Wat accepteer je daar aan buizen, slangen, vloeistoffen en poeders voordat je aan de beademing gaat?

# data[].attributes.headline
Irene Overduin: Jantien de Boer agendeert Landschapspijn

# data[].attributes.subject
Irene Overduin: Jantien de Boer agendeert Landschapspijn

# data[].attributes.body
In Melk, Kaas en Landschapspijn benaderde Jantien de Boer in 2016 de teloorgang van het ooit bejubelde Friese boerenland voor het eerst via het gevoel. De lezers waren toen al jarenlang gevoed met uitslagen van vogeltellingen(steeds minder weidevogels), updates van rode lijsten (steeds meer soorten sterven uit), rapporten over mest (steeds meer stikstof), zuivelexport (steeds meer) en schaalvergroting (steeds minder boeren). Jantien benaderde al die gegevens in samenhang door alle zintuigen te beroeren. We kijken via haar ogen, luisteren via haar oren, ruiken met haar neus. Heel persoonlijk.

Ze riep het geluid van de veldleeuwerik in herinnering en stelde vast dat het zo stil geworden was in het boerenland. Ze voerde een fietsende vriendin op die in 80 km maar vier scholeksters had gespot. Ze praatte met een wormenonderzoeker over de ademnood van wormen in overbemeste grond. Raaigras beschreef ze als beton. Heel confronterend.

Jantien maakte inzichtelijk hoe de melkveehouderij in enkele decennia tijd ontspoorde, aangejaagd door Europees landbouwcommissaris Sicco Mansholt. Met de biodiversiteit en ook ons menselijk welzijn als grootste slachtoffers.

Het was destijds, in 2016, als vloeken in de kerk. De confronterende combinatie van gevoel en feiten raakte heel veel snaren. Lezers reageerden woedend: wie was zij wel om de hardwerkende boeren de maat te nemen? Tegelijkertijd opende ze velen de ogen…aha, nu zagen zij het ook, we hebben met ons allen een agrarisch systeem opgetuigd dat desastreus uitpakt voor praktisch iedereens. Een systeem dat de boeren gevangen houdt.

Het was niet een typisch LC-verhaal. De LC is meestal behoedzaam en gooit zelden knuppels in hoenderhokken. Toch paste het heel erg bij de LC, die vanouds veel over boeren schrijft en zich sterk bewust is van haar agrarische omgeving.  Het liet de lezers met nieuwe ogen naar hun eigen omgeving kijken,

# data[].attributes.attachment_link.title
MELK, KAAS EN LANDSCHAPSPIJN - NDC mediagroep - De Krant van Toen

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sywert van Lienden herhaalde het keer op keer: belangeloos stelde hij miljoenen Chinese mondkapjes veilig voor de Nederlandse zorg. Geheim bleef dat hij via een eigen bedrijf toch verdiende aan de pandemie. En dat het RIVM zijn mondkapjes kwalificeerde als 'een onacceptabel gezondheidsrisico'.

Sywert van Lienden kan het in maart 2020 niet meer aanzien. Een Kamerdebat over het schrijnende tekort aan mondkapjes en andere beschermingsmiddelen stemt hem moedeloos. De overheid faalt. Iemand moet iets ondernemen om het zorgpersoneel te helpen. Via twitter roept hij zijn 58.000 volgers op om mee te denken. Ook boort hij zijn eigen netwerk aan. Desnoods gaat de voormalige stamgast van talkshow De wereld draait door zelf die mondkapjes in China ophalen.

In de dagen en weken die volgen boekt Van Lienden (30) verbluffende resultaten. CoolBlue biedt aan om de distributie te doen. KLM en Randstad willen meedenken, zo levert het uitzendbureau personeel dat kosteloos bij Van Lienden aan de slag gaat. Niemand minder dan Prins Constantijn brengt hem via twitter in contact met Flexport. Ondernemer Jos de Blok van Buurtzorg plaatst een grote order.

Al op 22 maart kan Van Lienden de eerste doorbraak melden: 'Vannacht vliegt de eerste lading. It works!'

De non-profitorganisatie Stichting Hulptroepen Alliantie wordt drie dagen later opgericht bij de notaris. Founders zijn twee kennissen van Van Lienden: de ondernemers Bernd Damme (31) en Camille van Gestel (49). Later zal ook Van Lienden zelf toetreden tot het bestuur.

Op het eerste oog is het een onorthodox gezelschap: Van Lienden is behalve mediapersoonlijkheid ook lid van de CDA-verkiezingscommissie en in dienst als public affairs-ambtenaar van de gemeente Amsterdam. De twee zakenmannen handelden in stropdassen, lampjes, relatiegeschenken, synthetische diamanten en zonnebrillen. Met mondkapjes hebben ze geen van allen ervaring.

Maar toch: it works. Met dank aan gulle, anonieme financiers koopt Van Lienden naar eigen zeggen al snel miljoenen mondkapjes in bij tal van fabrieken in China. Een ongekende prestatie, menen zijn twittervolgers. 'Valt wel mee', antwoordt Van Lienden. 'Het is gecompliceerd (web)shoppen.' En: 'Geloof mij: binnen 1-2 weken kan íedereen in Nederland goed beschermd werken in de zorg.' In NRC Handelsblad doceert hij: 'Je moet in China ballen hebben en gewoon cash op tafel gooien.'

Het mooiste van de Stichting Hulptroepen Alliantie is dat iedereen onbaatzuchtig meewerkt. Er is wel een werkmaatschappij (Hulptroepenalliantie) om de zaken met China af te handelen, maar de enige aandeelhouder is de stichting, die geen winstoogmerk heeft en waarvan de bestuurders ook geen 'bezoldiging' ontvangen. Alle eventuele opbrengsten van de mondkapjeshandel vloeien uiteindelijk naar de non-profitorganisatie, zo wordt ook op de site uitvoerig benadrukt.

'Er is nul eigen gewin in deze', verzekert Van Lienden in mei 2020 op twitter als een Nederlandse ondernemer in China kritiek levert ('Wij kennen de prijzen goed in China. Er wordt door jullie winst gemaakt'). 'Ik doe het om niet en heb m'n werk opzijgezet. De accountant houdt toezicht.'

Op het hoogtepunt van de eerste coronagolf floreert Van Lienden als boegbeeld van de Hulptroepen Alliantie. Talkshow Op1 haalt hem binnen als 'chef mondkapjes'. Bij actualiteitenprogramma Nieuwsuur mag hij als expert praten over de wereld van beschermingsmiddelen. Op twitter fileert hij de overheidsaanpak. 'Ongelofelijk dit', schrijft hij als er berichten verschijnen over ondeugdelijke mondkapjes. 'Er is zoveel fake in omloop - maar dat de overheid hier in is getrapt...'

Van Lienden wordt ondertussen als een 'held' gezien, omdat hij wel goede spullen uit China haalt.

'Sick bezig man', schrijft BN'er Tim Hofman op 26 april 2020 op twitter. 'Heel tof.'

Niet iedereen denkt er dan zo over. Mensen die direct betrokken zijn bij de strijd om beschermingsmiddelen zien een andere Sywert van Lienden. Geen onbaatzuchtige filantroop, maar een zakenman die net als commerciële partijen geld verdient aan de schaarste in mondkapjes. 'Het enige verschil is dat hij zich in de media presenteert als redder des vaderlands', zegt een ingewijde.

Uit tientallen interne documenten, contracten, mails en rapporten in het bezit van de Volkskrant wordt duidelijk dat Van Lienden en zijn compagnons inderdaad meer zijn dan bezorgde burgers die in actie komen op een moment van nationale nood. De grote miljoenendeals blijken via hun eigen bv's te lopen.

Het commerciële avontuur van Sywert van Lienden begint op 14 april 2020, drie weken na de oprichting van de Hulptroepen Alliantie. Van Lienden en zijn partners Damme en Van Gestel nemen die dag contact op met het notariskantoor CMS in Amsterdam, niet ver van de Zuidas. Reden: ze willen samen een bedrijf beginnen, Relief Goods Alliance, een 'groothandel in medische en tandheelkundige instrumenten', blijkt uit de oprichtingsakte.

Om zijn deel van de aandelen te beheren, richt Van Lienden dezelfde dag ook nog een eigen bv-tje op: Pologos. Later verandert hij de naam in Sphinx.

De timing is opmerkelijk. Als Van Lienden zijn bv's in het leven roept, is al duidelijk dat er twee enorme mondkapjesdeals met de overheid in het verschiet liggen voor de Hulptroepen Alliantie. Goed voor ruim 100 miljoen euro.

Er zijn weken van spanning aan vooraf gegaan. Van Lienden heeft ruzie gemaakt met het Landelijk Consortium Hulpmiddelen (LCH), de inkooporganisatie die in maart is opgezet door het ministerie van VWS. Na een paar dagen wordt hij bruusk buiten de deur gezet, bevestigen meerdere bronnen, onder andere omdat zijn Hulptroepen Alliantie weigert exclusief voor de overheid te werken.

De breuk blijkt tijdelijk. Het ministerie van VWS, dat toch al onder vuur ligt wegens het tekort aan medische beschermingsmiddelen, vreest slechte publiciteit. Van Lienden is bezig zijn gal te spuwen. 'Het is vechten voor elke centimeter om te mógen helpen (je verzint het niet)', schrijft hij op twitter aan prins Constantijn.

Het ministerie neemt in die dagen weer contact op met Van Lienden, bevestigen ingewijden. Laten we het niet op de spits drijven, is de boodschap. De overheid gaat via LCH echt nog wel zaken doen met de Hulptroepen Alliantie.

Van Lienden houdt zich daarna in, al schrijft hij op 10 april op twitter wel dat het kabinet moet 'leren samenwerken en niet denken vanuit verkokerde bureaucratieën'. 'Als dat gebeurt, dan zal ik met plezier de afgelopen weken vergeten.'

Megaorders

De door Van Lienden gewenste samenwerking komt er. En hoe. Op 19 april plaatst VWS volgens documenten via het consortium twee megaorders. De ene opdracht bestaat uit 20 miljoen Chinese maskers voor 55,6 miljoen euro. De andere order is goed voor 20 miljoen mondkapjes voor 45,2 miljoen euro.

Er is alleen iets raars aan de hand. De Stichting Hulptroepen Alliantie en haar werkmaatschappij spelen geen enkele rol in de deal van 100 miljoen euro. Uit contracten in het bezit van de Volkskrant blijkt dat Van Lienden de twee orders op naam zet van zijn commerciële bedrijf Relief Goods Alliance.

Waarom? Van Lienden en zijn compagnons zeggen in een reactie dat ze op aandringen van het ministerie van VWS en het LCH een eigen bedrijf moesten oprichten. Volgens Van Lienden was het 'een voorstel vanuit de overheid'. Meer toelichting wil hij niet geven, 'omdat we voor vertrouwelijkheid hebben getekend'. Zakenpartner Van Gestel zegt dat de Hulptroepen om 'mededingingstechnische redenen' niet met de overheid kon samenwerken.

Topambtenaar Mark Frequin, die als directeur-generaal namens VWS de leiding had over LCH, wijst die uitleg van de hand. 'Het was voor ons geen voorwaarde dat ze een ander juridisch construct zouden kiezen. Geen sprake van. Relief Goods Alliance was gewoon een zakelijke partij die onder dezelfde voorwaarde als alle andere leveranciers beschermingsmiddelen leverde.'

Bernd Damme, de derde compagnon, heeft nog een verklaring voor het inzetten van een nieuwe bv. 'Voor dit model is gekozen omdat de stichting niet geraakt dient te worden door orders met een andere doelgroep of risicoprofiel dan waarvoor deze is opgericht.'

Zeker is dat Van Lienden publiekelijk nooit duidelijk maakt dat hij voortaan commerciële en financiële belangen heeft bij de mondkapjeshandel. Voor de buitenwereld blijft hij de voorman van de Hulptroepen Alliantie die het allemaal 'om niet' doet. 'We zijn er open over geweest richting onze partners', zegt Van Lienden nu in een reactie. 'Niet naar buiten, maar daar was ook geen reden toe.'

Kosteloos

Een woordvoerder van Randstad zegt dat ze nog steeds personeel leveren aan Van Lienden, maar niet meer gratis. 'In de piek hebben we kosteloos personeel geleverd, maar we hebben begrepen dat ze nu zelf ook commercieel werken en zichzelf laten inhuren, daarom vragen wij nu een kostenvergoeding. Wel nog tegen gereduceerd tarief.'

Professionele inkopers die door VWS zijn betrokken bij het LCH staan versteld door de order die Van Lienden op 19 april krijgt, blijkt uit gesprekken met betrokkenen. Hoe kan een bedrijfje dat nog maar vijf dagen bestaat, geen vermogen heeft en geen expertise op het gebied van beschermingsmiddelen opeens worden aangewezen als 'preferred partner' om mondkapjes in China te bestellen?

Het ministerie van VWS zet door. Van Lienden heeft met gerenommeerde partners in een mum van tijd een indrukwekkende organisatie opgezet die de broodnodige mondkapjes kan leveren. Een crisis vraagt om onorthodoxe maatregelen en de overheid krijgt toch al het verwijt niet open te staan voor hulp van buiten. De deal staat.

De kersverse zakenman blijft ondertussen gewoon de faciliteiten van de non-profitstichting benutten, blijkt uit de interne documenten. Hij gebruikt in zijn contacten met het ministerie en LCH het logo, lettertype en webadres van Hulptroepen Alliantie. Onder elke mail staat de uitroep: 'Voor de zorghelden!' Alleen de naam op de facturen is anders: Relief Goods Alliance.

Het ministerie van VWS zegt in een reactie dat het wel degelijk dacht zaken te doen met de Hulptroepen Alliantie, en niet met een commerciële bv. 'Het ministerie ging ervan uit dat ze bij elkaar hoorden aangezien het om dezelfde personen ging.'

In mailverkeer met sceptische medewerkers van inkooporganisatie LCH schermt Van Lienden met zijn politieke connecties. Zo laat hij op 11 mei weten een gesprek te hebben gehad met minister voor Medische Zorg Martin van Rijn - 'op zijn verzoek'. De bewindspersoon zou zich 'verbaasd' hebben dat de Hulptroepen Alliantie niet nog meer mag leveren. Of er niet nog een order inzit?

Uit de offerte die Van Lienden vervolgens indient voor de levering van chirurgische maskers, blijkt hoe zeer alles door elkaar loopt. In de mail heeft de ondernemer het over een aanbod van Hulptroepen en de offerte is opgesteld in de huisstijl van de non-profitorganisatie, inclusief een verwijzing naar partners als Randstad en KLM. Helemaal onderaan het stuk, in kleine lettertjes, wordt vermeld wie de echte afzender is: Van Liendens bedrijf Relief Goods Alliance.

Het LCH bedankt voor het aanbod. 'Veeeel te duur', aldus het oordeel in een interne mail.

Bevrijding

Sywert van Lienden viert 5 mei 2020 zijn eigen bevrijdingsdag: hij neemt ontslag bij de gemeente Amsterdam. Het ambtenarenbestaan bevalt hem al langer niet meer. Hij gaat zich helemaal richten op Hulptroepen, meldt hij op twitter. 'Best wel spannend met recessie voor de deur, hypotheek en studieschuld maar hey: als je niks verandert blijft alles ook hetzelfde.'

Kenners van de markt die inzicht krijgen in het contract dat Van Lienden sluit met de overheid, zijn ervan overtuigd dat er iets anders aan de hand is. 'Hij is schathemelrijk geworden met die twee deals', meent een betrokkene bij LCH.

De prijzen die Van Lienden hanteert zijn zeker niet laag, vooral omdat de overheid het gehele transport voor haar rekening neemt. De eerste order van 20 miljoen mondkapjes verkoopt het bedrijf van de ex-gemeenteambtenaar voor 2,78 euro per stuk, de tweede order voor 2,26 euro per stuk.

CEO Hans Poulis van de onderneming IGC International - een zeer ervaren leverancier in China die ook hulpmiddelen aan de Nederlandse overheid levert - stelt dat inkoopprijs omgerekend naar euro's in die periode schommelde tussen de 1,50 euro en 1,60 euro. 'Er gaan dan nog wat kosten van de winstmarge af, zoals bijvoorbeeld kwaliteitscontroles, maar er kon zeker op verdiend worden.'

Bronnen binnen VWS bevestigen dat Van Lienden dezelfde marges hanteerde als andere commerciële partijen. Die zouden naar schatting rond de 15 en 20 procent liggen. Van Lienden heeft daarbij als voordeel dat hij nauwelijks investeringen heeft hoeven doen voor zijn net opgerichte bedrijf. Het kantoor, de contacten, het personeel via Randstad, de fabrikanten: alles was al opgezet via de Hulptroepen Alliantie.

Van Lienden weigert te vertellen hoeveel hij met zijn bv's heeft verdiend via de mondkapjeshandel. Opnieuw wijst hij daarbij naar geheimhoudingsclausules ('ik kan en mag geen reactie geven'). De ex-ambtenaar wil niet meer herhalen dat hij het 'om niet' heeft gedaan.

Zijn partner Camille van Gestel erkent dat er 'wel iets is overgebleven'. Uit zijn kennissenkring valt te horen dat hij 'multimiljonair' is geworden. Van Gestel heeft net als Van Lienden zijn oude baan opgezegd. De bed & breakfast, die hij met zijn vrouw runde, is gesloten. 'Het was de moeite waard om te doen', zegt Van Gestel. 'Maar ik ben absoluut geen miljonair geworden. Dat zou mooi zijn.'

Grafeen

Als de eerste coronagolf in de zomer is gaan liggen, komt Sywert van Lienden erachter dat de mondkapjeshandel uit meer bestaat dan 'ballen tonen en cash op tafel gooien'. Het RIVM neemt de door hem geleverde 20 miljoen mondkapjes van de Chinese fabrikant Shengquan onder de loep. Dat pakt niet goed uit. Sterker: de ontzetting van de RIVM-inspecteur spat af van het vertrouwelijke rapport dat is opgesteld tussen 28 en 30 juni en in handen is van de Volkskrant.

Bij algemene bevindingen staat: 'Er zit grafeen in de maskers. Dit zou los kunnen komen en ingeademd kunnen worden. Dit geeft een onacceptabel gezondheidsrisico.' Het eindoordeel van het RIVM: 'Afgekeurd.' Nogmaals schrijft de inspecteur er bij: 'Onacceptabel gezondheidsrisico!'

Binnen het LCH ontstaat onrust, blijkt uit gesprekken met betrokkenen en interne documenten. Grafeen is nanomateriaal van koolstof dat onder andere in elektronica wordt gebruikt. Bij medische mondkapjes die vaak langdurig gedragen moeten worden en aan de hoogste kwaliteitseisen dienen te voldoen, heeft niemand eerder gezien dat er grafeen wordt gebruikt.

Wat volgt is een lang gevecht met van Van Lienden, die bezweert dat er niks aan de hand is. Het probleem voor het ministerie van VWS is dat het RIVM geen officiële status heeft als testagentschap. Van Lienden heeft op 26 april al gemaild dat een eventuele negatieve uitslag van het RIVM niet kan dienen als reden om het contract te ontbinden.

De ondernemer heeft nog een troef in handen. De mondkapjes die hij levert hebben een zogenoemde CE-certificering gekregen via een Iers testbureau CCQS. Daarmee zijn de mondkapjes toegelaten op de Europese markt. Daar heeft Nederland zich ook aan te houden. Grafeen staat ook niet op de lijst met gevaarlijke stoffen.

Van Lienden doet tijdens het conflict liever zaken met het ministerie dan met de professionals die voor LCH vanuit Leusden werken. 'Laten we dit voorlopig even managen tussen VWS en RGA (Relief Goods Alliance, red.)', mailt hij op 5 augustus. 'Dat helpt denk ik het proces.' De VWS-ambtenaren zijn enthousiast. 'Dank voor al je inspanningen.'

Binnen het LCH blijven ondertussen bezwaren bestaan. Die worden ook uitgesproken tijdens 'de stand-ups', de dagelijkse ochtendvergaderingen. Het kwaliteitsteam van het LCH onder leiding van de emeritus hoogleraar longgeneeskunde Jan-Willem Lammers heeft het plan om 'een brief met zorgen naar VWS te sturen omdat grafeen mogelijk een gevaar zou opleveren', zo staat in een mail.

Het ministerie laat het niet zo ver komen. 'Grafeen is meegenomen in de testen en in de certificering van een geaccrediteerd testbureau', aldus de conclusie in een intern memo. 'Daarmee voldoet het masker aan de gestelde kwaliteitseisen en normen en wordt het op basis van de VWS-richtlijn vrijgegeven.'

Een dag later krijgt het kwaliteitsteam tijdens 'de stand-up' te horen dat verdere actie niet gewenst is. 'De beslissing om de grafeen maskers vrij te geven is genomen door VWS.'

Gered

Met die constatering is de deal van Van Lienden gered. Hij kan leveren aan het LCH, zijn mondkapjes gaan naar de 'helden in de zorg' en de 100,8 miljoen euro is binnen. Van de waarschuwingen van het RIVM en de zorgen van het kwaliteitsteam zal nooit iemand iets horen.

Een woordvoerder van het RIVM laat weten dat zij geen voorstander zijn van mondmaskers waarin stoffen zoals, nanozilver, koperoxide of grafeen zijn verwerkt, 'zolang niet onderbouwd en goed uitgezocht is wat de toegevoegde waarde is, terwijl er mogelijk wel risico's zijn.' Grafeen is volgens het RIVM een stof 'die niet per definitie ongevaarlijk is'.

Dat de door het RIVM afgekeurde mondkapjes van Sywert van Lienden met grafeen alsnog op de markt terecht zijn gekomen, is volgens het RIVM mogelijk omdat hun oordeel niet bindend is. 'Het is een advies.'

De autoriteiten in Canada adviseren sinds vorige maand nadrukkelijk om geen grafeenmaskers te dragen. Hoogleraar Medische Microbiologie Bert Niesters vindt dat een logisch besluit. 'Er is discussie en onduidelijkheid over het gebruik van grafeen. Waarom zou je die maskers dan gebruiken als er meer dan genoeg mondkapjes zijn zonder grafeen?'

Hoogleraar Ecotoxicologie Martina Vijver, gespecialiseerd in nanodeeltjes, is ook niet enthousiast. 'Het heeft erg weinig waarde om extra nano-materialen toe te voegen aan dit soort producten. De schade aan het milieu of aan jezelf is in dat geval groter dan de voordelen.'

Ondernemer Jos de Blok, die bij de Hulptroepen Alliantie dezelfde mondkapjes bestelde als de overheid, onderzoekt inmiddels of het product nog wel te gebruiken is. 'Een medewerker heeft ons erop gewezen. We gaan er heel goed naar kijken.'

Niets mis

Sywert van Lienden weet zeker dat er niets mis is met zijn spullen. 'We hebben het uitgezocht met VWS en testbureaus. De grafeen in onze maskers zijn geen nanotubes maar flakes die zijn vastgebonden in plastic. Het kan niet loskomen en er zit zo weinig in dat het niet schadelijk is. Het is gewoon een veilig product. Er zijn juist positieve gezondheidseffecten gevonden bij proeven.' Op de site van Hulptroepen Alliantie worden de bewuste mondkapjes nog steeds aangeboden.

Sywert van Lienden ziet in het uitlekken van zijn zakelijke activiteiten bovenal een politieke afrekening vanwege zijn kritische houding tijdens de coronacrisis. 'Ik vind het buitengewoon onplezierig en nasty. Mensen zijn de kritiek blijkbaar zat. Boontje komt om zijn loontje.'

Het ministerie van VWS laat weten dat geen van de 40 miljoen door Van Lienden geleverde mondkapjes naar de zorg is gegaan. Ze liggen nog op voorraad, omdat er te veel is ingekocht. De 100,8 miljoen euro is wel overgemaakt.

Dit verhaal is gebaseerd op gesprekken met betrokkenen, interne mails, contracten, testrapporten en documenten. De meeste tweets van Sywert van Lienden die worden aangehaald in dit stuk zijn door hem gewist.
Lees ook

# data[].attributes.attachment_link.title
De geheime coronadeals van Sywert van Lienden

# data[].attributes.attachment_link.description
Sywert van Lienden herhaalde het keer op keer: belangeloos stelde hij miljoenen Chinese mondkapjes veilig voor de Nederlandse zorg. Geheim bleef dat hij via een eigen bedrijf toch verdiende aan de pandemie. En dat het RIVM zijn mondkapjes kwalificeerde als 'een onacceptabel gezondheidsrisico'. Sywert van Lienden kan het in maart 2020 niet meer aanzien.

# data[].attributes.headline
Kijken naar de moordenaar van Marianne Vaatstra

# data[].attributes.subject
Kijken naar de moordenaar van Marianne Vaatstra

# data[].attributes.body
Korte samenvatting

Dit artikel gaat over rechtszitting tegen de moordverdachte van Marianne Vaatstra, Jasper S. Beschreven wordt hoe gek het circus om deze rechtszaak heen is, wat er allemaal gebeurt in en om de rechtbank en hoe Jasper S. binnenkomt. Het beantwoordt ook de vraag die in het begin van het artikel wordt gesteld: wie is Jasper S. Zonder dat  je foto’s van deze man ziet, heb je een goed beeld.

Het verhaal wordt verteld vanuit de ooggetuige, dit keer de journalist. Deze laat precies zien wat er gebeurt en beschrijft alles tot in de puntjes.

Behoefte

Het vervult de behoefte van beleven en bijblijven. Het tempert de nieuwsgierigheid naar de toedracht van deze moordzaak. De lezer heeft het idee dat hij of zij bij de zitting aanwezig is.

Waarom past het goed bij de Leeuwarder Courant?

Het is geschreven vanuit een perspectief waardoor je je makkelijk laat meeslepen in het verhaal. Het laat precies zien wat er gebeurt en beantwoordt ook de vraag waar iedereen zo nieuwsgierig naar is. De moordverdachte wordt beschreven en is volgens het artikel typisch een boer. En boeren hebben we nu eenmaal heel veel in Friesland, dus de lezer kan zich waarschijnlijk goed indenken hoe deze man eruit ziet en wanneer je het leest zie je hem inderdaad met de koeien meelopen in het land. Juist doordat hij zo wordt beschreven zorgt ervoor dat de journalist met dit verhaal dichtbij de lezer staat. Het is belangrijk dat hij of zij zich er een goede voorstelling van kan maken.

Waarom succesvol?

Dit is een verhaal dat je eigenlijk keer op keer nog een keer kunt lezen. Het leest als een trein. Elke keer als er weer wat over Marianne Vaatstra of moordverdachte Jasper S. voorbijkomt, pak je dit artikel erbij. Hoe ging die eerste zittingszaak ook alweer? Het blijft fascineren en het onderwerp is gewoon erg interessant. Waarom heeft een ‘grijze muis’, een boer die altijd bezig is met zijn dieren, Vaatstra om het leven gebracht?

# data[].attributes.headline
Reportage NY Times over corona in Italie

# data[].attributes.subject
Reportage NY Times over corona in Italie

# data[].attributes.body
De combinatie beeld en tekst vind ik echt supergoed

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bergamo, Italy

This is the bleak heart of the world's deadliest coronavirus outbreak.

There have been 11,591 deaths in Italy, more than China and Spain combined, many times more than the United States.

And in Italy the most deaths are in the Bergamo area. Officially 1,969 people have died there. The actual toll may be four times higher, so many that the local paper is given over to death notices.

Once known as a quiet and wealthy province, Bergamo is now a place where Red Cross workers go door to door, carrying away the afflicted, like Claudio Travelli.

Where patients line hospital corridors, exhausting and infecting doctors and nurses.

Where the coffins are so numerous, the army has been called to take them from warehouses for cremation.

The streets of Bergamo are empty. As in all of Italy, people can leave their homes only for food and medicines and work. The factories and shops and schools are closed. There is no more chatting on the corners or in the coffee bars.

But what won't stop are the sirens.

While the world's attention now shifts to its own centers of contagion, the sirens keep sounding. Like the air raid sirens of the Second World War, they are the ambulance sirens that many survivors of this war will remember. They blare louder as they get closer, coming to collect the parents and grandparents, the keepers of Italy's memory.

The grandchildren wave from terraces, and spouses sit back on the corners of now empty beds. And then the sirens start again, becoming fainter as the ambulances drive away toward hospitals crammed with coronavirus patients.

"At this point, all you hear in Bergamo is sirens," said Michela Travelli.

On March 7, her father, Claudio Travelli, 60, was driving a food delivery truck all around northern Italy. The next day, he developed a fever and flu-like symptoms. His wife had run a fever in recent days, and so he called his family doctor, who told him to take a common Italian fever reducer and rest up.

For much of the prior month, Italian officials had sent mixed messages about the virus.

On Feb. 19, some 40,000 people from Bergamo, a province of about a million people in the region of Lombardy, traveled 30 miles to Milan to watch a Champions League soccer game between Atalanta and the Spanish team Valencia. (The mayor of Bergamo, Giorgio Gori, this week called the match "a strong accelerator of contagion.") Mr. Travelli and his wife didn't take the threat of the virus seriously back then, their daughter said, "because it wasn't sold as a grave thing."

But Mr. Travelli could not shake his fever, and he got sicker.

On Friday, March 13, he felt unbearable pressure on his chest and suffered dry heaves. His temperature spiked and his family called an ambulance. An ambulance crew found her father with low levels of oxygen in his blood but, following the advice of Bergamo's hospitals, recommended he stay home. "They said, 'We have seen worse, and the hospitals are like the trenches of a war,'" Ms. Travelli said.

Another day at home led to a night of coughing fits and fever. On Sunday, Mr. Travelli woke up and wept, saying, "I'm sick. I can't do it anymore," his daughter said. He took more fever suppressant but his temperature climbed to nearly 103 degrees and his skin became yellow.

This time, as the ambulance arrived, his daughters, both wearing gloves and masks, packed a bag with two pairs of pajamas, a bottle of water, a cellphone and a charger. His oxygen levels had dipped.

Red Cross workers hovered over him on a bed, where he lay below a painting of the Virgin Mary. They brought him into the ambulance. His granddaughters, 3 and 6, waved goodbye from the terrace. He looked up at them, at the balconies draped with Italian flags. Then the ambulance left and there was nothing to hear. "Only the police and the sirens," his daughter said.

The ambulance crew that took Mr. Travelli away had started early that morning.

At 7:30 a.m., a crew of three Red Cross volunteers met to make sure the ambulance was certified as cleaned and stocked with oxygen. Like masks and gloves, the tanks had become an increasingly rare resource. They blasted one another in sprays of alcohol disinfectants. They sanitized their cellphones.

"We can't be the untori," said Nadia Vallati, 41, a Red Cross volunteer, whose day job is working in the city's tax office. She was referring to the infamous "anointers," suspected in Italian lore of spreading contagion during the 17th century plague. After sanitizing, Ms. Vallati and her colleagues wait for an alarm to sound in their headquarters. It never takes long.

Indistinguishable from one another in the white medical scrubs pulled over their red uniforms, crew members entered Mr. Travelli's home on March 15 with tanks of oxygen. "Always with oxygen," Ms. Vallati said.

One of the biggest dangers for coronavirus patients is hypoxemia, or low blood oxygen. Normal readings are between 95 and 100, and doctors worry when the number dips below 90.

Ms. Vallati said she had found coronavirus patients with readings of 50. Their lips are blue. Their fingertips turn violet. They take rapid, shallow breaths and use their stomach muscles to pull in air. Their lungs are too weak.

In many of the apartments they visit, patients clutch small oxygen tanks, the size of SodaStreams, that are procured for them with a doctor's prescription by family members. They lie in bed next to them. They eat with them at the kitchen table. They watch the nightly reports of Italy's dead and infected with them on their couches.

On March 15, Ms. Vallati put her hand, wrapped in two layers of blue gloves, on the chest of Teresina Coria, 88, as they measured her oxygen level. The next day, Antonio Amato, an outlier at the age of 40, sat in his armchair, holding his oxygen tank as his children, whom he could not hold for fear of contagion, waved to him from across the room.

On a Saturday, Ms. Vallati found herself in the bedroom of a 90-year-old man. She asked his two granddaughters if he had had any contact with anyone who had the coronavirus. Yes, they said, the man's son, their father, who had died on Wednesday. Their grandmother, they told her, had been taken away on Friday and was in critical condition.

They weren't crying, she said, because "they didn't have any tears left."

On another recent tour in the highly infected Valle Seriana under the Alps, Ms. Vallati said, they picked up a woman of about 80. Her husband of many decades asked to kiss her goodbye. But Ms. Vallati told him he could not, because the risk of contagion was too high. As the man watched the crew take his wife away, Ms. Vallati saw him go into another room and close the door behind him, she said.

While those suspected of infection are taken to hospitals, the hospitals themselves are not safe. Bergamo officials first detected the coronavirus at the Pesenti Fenaroli di Alzano Lombardo hospital.

By then, officials say, it had already been present for some time, masked as ordinary pneumonia, infecting other patients, doctors, and nurses. People carried it out of the hospital and into the city, out of the city and into the province. Young people passed it to their parents and grandparents. It spread around bingo halls and over coffee cups.

The mayor, Mr. Gori, has talked about how infections have ravaged his town and nearly broken one of Europe's wealthiest and most sophisticated health care systems. Doctors estimate that 70,000 people in the province have the virus. Bergamo has had to send 400 bodies to other provinces and regions and countries because there is no room for them there.

"If we have to identify a spark," he said, "it was the hospital."

When an ambulance arrives, its crew proceeds with extreme caution. Only one of the three, the team leader, accompanies the patient inside. If the patient is heavy, another helps.

This weekend, a group of doctors from one Bergamo hospital wrote in a medical journal associated with The New England Journal of Medicine that "we are learning that hospitals might be the main Covid-19 carriers" and "as they are rapidly populated by infected patients, facilitating transmission to uninfected patients."

Ambulances and their personnel get infected, they said, but perhaps show no symptoms, and spread the virus further. As a result, the doctors urged home care and mobile clinics to avoid bringing people to the hospital unless absolutely necessary.

But Ms. Vallati said they had no choice with the gravest cases. The authors of the paper work at Bergamo's Papa Giovanni XXIII, where Ms. Vallati's crew have taken many of the sick.

Dr. Ivano Riva, an anesthesiologist there, said the hospital was still admitting up to 60 new coronavirus patients a day. They are tested for the virus he said, but at this point the clinical evidence - the coughs, the low oxygen levels, the fevers - is a better indicator, especially since 30 percent of the tests produced false negatives.

The hospital had 500 coronavirus patients, who occupied all 90 I.C.U. beds. About a month ago, the hospital had seven such beds.

Oxygen flows everywhere through Lombardy's hospitals now, and workers are constantly pushing carts of tanks around the corridors. A tanker truck filled with oxygen is parked outside. Patients are jammed next to supply closets and in hallways.

Dr. Riva said 26 of his hospital's 101 medical staff members were out of work with the virus. "It's a situation that no one has ever seen, I don't think in any other part of the world," he said.

If people don't stay at home, he said, "the system will fail."

His colleagues wrote in the paper that intensive care unit beds were reserved for coronavirus patients with "a reasonable chance to survive." Older patients, they said, "are not being resuscitated and die alone."

Mr. Travelli ended up at the nearby Humanitas Gavazzeni hospital, where, after a false negative, he tested positive for the virus. He is still alive.

"Papi, you were lucky because you found a bed - now you have to fight, fight, fight," his daughter Michela told him in a telephone call, their last before he was fitted with a helmet to ease his breathing. "He was scared," she said. "He thought he was dying."

In the meantime, Ms. Travelli said she had been quarantined and had lost her sense of taste for food, a frequent complaint among people without symptoms, but who have had close contact with the virus.

So many people are dying so quickly, the hospital mortuaries and funeral workers cannot keep up. "We take the dead from the morning till night, one after the other, constantly," said Vanda Piccioli, who runs one of the last funeral homes to remain open. Others have closed as a result of sick funeral directors, some in intensive care. "Usually we honor the dead. Now it's like a war and we collect the victims."

Ms. Piccioli said one member of her staff had died of the virus on Sunday. She considered closing but decided they had a responsibility to keep going, despite what she said was constant terror of infection and emotional trauma. "You are a sponge and you take the pain of everybody," she said.

She said her staff moved 60 infected bodies daily, from Papa Giovanni and Alzano hospitals, from clinics, from nursing homes and apartments. "It's hard for us to get masks and gloves," she said. "We are a category in the shadows."

Ms. Piccioli said that in the beginning, they sought to get the personal effects of the dead, kept in red plastic bags, back to their loved ones. A tin of cookies. A mug. Pajamas. Slippers. But now they simply don't have time.

Still, the calls to the Red Cross crew do not stop.

On March 19, Ms. Vallati and her crew entered the apartment of Maddalena Peracchi, 74, in Gazzaniga. She had run out of oxygen. Her daughter Cinzia Cagnoni, 43, who lives in the apartment downstairs, had placed an order for a new tank that would arrive on Monday, but the Red Cross volunteers told her she wouldn't hold out that long.

"We were a little agitated because we knew that this could be the last time we saw each other," Ms. Cagnoni said. "It's like sending someone to die alone."

She and her sister and her father put on a brave face under their masks, she said. "You can do it,'' they told her mother, she said. "We will wait for you, there are still so many things we need to do with you. Fight back."

The volunteers brought Ms. Peracchi down to the ambulance. One of her daughters urged her stunned grandchildren to bid farewell with louder voices. "I thought a thousand things,'' Ms. Cagnoni said. "Don't abandon me. God help us. God save my mother." The ambulance doors closed. The sirens sounded, as they do "all the hours of the day," Ms. Cagnoni said.

The crew drove to Pesenti Fenaroli di Alzano Lombardo, where Ms. Peracchi was found to have the coronavirus and pneumonia on both sides of her lungs. On Thursday night, her daughter said she was "holding on by a thread."

Ms. Peracchi is a woman of deep Catholic faith, said her daughter, who spiked a temperature herself the night the ambulance took her mother away and has remained quarantined since.

It pained her mother, she said, that if it came to it, "we cannot have a funeral."

To contain the virus, all religious and civil celebrations are banned in Italy. That includes funerals. Bergamo's cemetery is locked shut. A chilling backlog of coffins waits in a traffic jam for the crematorium inside the cemetery's church.

Officials have banned changing the clothes of the dead and require that people be buried or cremated in the pajamas or medical gowns they perish in. Corpses need to be wrapped in an extra bag or cloaked in a disinfecting cloth. The lids of coffins, which usually cannot be closed without a formal death certificate, now can be, though they still have to wait to be sealed. Bodies often linger in homes for days, as stairs and stuffy rooms become especially dangerous.

"We are trying to avoid it," the funeral director, Ms. Piccioli, said of home visits. Nursing homes were much easier because you could arrive with five or six coffins to be filled and loaded directly into the vans. "I know it's terrible to say," she said.

Through a network of local priests, she helps arrange quick prayers, rather than proper funerals, for the dead and the families who are not quarantined.

That was the case for Teresina Gregis, who was interred at the Alzano Lombardo cemetery on March 21 after she died at home. Ambulance workers had told her family that there was no room in the hospitals.

"All the beds are full," they told the family, according to her daughter-in-law, Romina Mologni, 34. Since she was 75, she said, "they gave priority to others who were younger."

In her last weeks at home, her family struggled to find tanks of oxygen, driving all over the province as she sat facing her garden and the pinwheels she adored.

When she died, all the flower shops were closed because of the lockdown. Ms. Mologni instead brought to the cemetery one of the pinwheels her own daughter had given her grandmother. "She liked that one."

Photo editing by David Furst and Gaia Tripoli. Design and development by Rebecca Lieberman and Matt Ruby.

Obituary from L'Eco di Bergamo, March 13, 2020.

# data[].attributes.attachment_link.title
'We Take the Dead From Morning Till Night' (Published 2020)

# data[].attributes.attachment_link.description
This is the bleak heart of the world's deadliest coronavirus outbreak. There have been 11,591 deaths in Italy, more than China and Spain combined, many times more than the United States. And in Italy the most deaths are in the Bergamo area. Officially 1,969 people have died there.

# data[].attributes.headline
Sleep je inzending voor de Noordelijke Tegel naar een plekje onder deze balk. Open de tegel en schrijf in de notities:

# data[].attributes.subject
Sleep je inzending voor de Noordelijke Tegel naar een plekje onder deze balk. Open de tegel en schrijf in de notities:

# data[].attributes.body
1. Welke behoefte dit verhaal vervult
2. Waarom dit verhaal past bij de missie van de krant
3. Wat het succes was van dit verhaal

# data[].attributes.headline
// VOOR TIJDENS DE SESSIE // publieksonderzoek

# data[].attributes.subject
// VOOR TIJDENS DE SESSIE // publieksonderzoek

# data[].attributes.headline
// VOOR TIJDENS DE SESSIE // 1 verhaal - 4 behoeften

# data[].attributes.subject
// VOOR TIJDENS DE SESSIE // 1 verhaal - 4 behoeften

# data[].attributes.attachment_link.description
Het laatste lokale nieuws, 112 nieuws, gemeentenieuws en alles over evenementen in undefined lees je op undefined

# data[].attributes.headline
// VOOR TIJDENS DE SESSIE // Behoeften en formats

# data[].attributes.subject
// VOOR TIJDENS DE SESSIE // Behoeften en formats

# data[].attributes.body
Maak per verhaal een 'tegel' aan door op de plus-knop rechts onderin te klikken. Geef de tegel een titel en zet erbij van welk medium het verhaal komt. Het is ook handig je eigen naam toe te voegen. Klik op het oranje hyperlink-tekentje en voeg de url van het verhaal toe. Met de roze 'publish' knop publiceer je de tegel. Soms komt deze helemaal onderaan terecht: scroll even naar beneden als je hem niet meteen ziet. Is er nog maar weinig ruimte in het veld? Sleep je tegel naar beneden en het veld wordt groter.