# data[].attributes.headline
How LGBT Literature in India Has Fared Since Homosexuality Became Lawful

# data[].attributes.subject
How LGBT Literature in India Has Fared Since Homosexuality Became Lawful

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Dave draws upon ethnographically rich data from her fieldwork among lesbian activists in New Delhi and innovative scholarship from queer studies, anthropology and critical theory to produce an important book for students of queer anthropology, the anthropology of South Asia and the emerging field of the anthropology of ethics." - Brian A. Horton, Social Anthropology

"The exciting aspect of this book is how Dave draws on the everyday practices of queer activism, in particular lesbian activism in India, to expose the deeply considered and ethical positions that they take. . . . Dave's book marks a significant contribution to the archive of queer scholarship generally, but more importantly to making visible a postcolonial perspective in this scholarship." - Ratna Kapur, Journal of Anthropological Research

"Naisargi Dave's book on queer activism in India offers something new and valuable. A book-length account of the queer political landscape with a focus on lesbian activism, this study is distinctive both for its longer temporal view and for the productively ambivalent positionality of its author." - Rahul Rao, International Dialogue

"Dave's is a fascinating study, so rich and detailed in its intimate telling of the textures of everyday activism that one is absorbed as if reading a novel." - Srila Roy, Antipode

"While shedding light on the myriad challenges to the achievement of sexual rights and justice, Dave ultimately paints a portrait of radical possibility where the affective, the material, and the political effects of activism cannot be predetermined." - Amy Bhatt, Signs

"Dave's book, with its anecdotes, observations, and rich endnotes, will no doubt add to our understanding of urban lesbian activism while compelling us to reflect about methods and ethics in the age of "affect."" - Shohini Ghosh, Journal of Asian Studies

"A more nuanced understanding of the ethical convictions that motivates ordinary individuals to join a movement, to become activists, to go on acting primarily in their own interests but also in the interests of others like them, can only be gained by a complete reading of this richly textured ethnography." - Harjant Gill, Journal of the Royal Anthropological Institute

"A beautifully written ethnography, offering a passionately detailed ethnographic perspective on queer politics, feminism, and social movements in India." - Kamala Visweswaran, author of Un/common Cultures: Racism and the Rearticulation of Cultural Difference

"An excellent, detailed, and highly nuanced ethnography of the ethical and affective undercurrents of lesbian activism in Delhi, India, from the late twentieth century to the present. Naisargi N. Dave's focus on ethics provides a necessary intervention in the ethnography of social action and movements." - Martin F. Manalansan IV, author of Global Divas: Filipino Gay Men in the Diaspora

# data[].attributes.attachment_link.description
"Dave draws upon ethnographically rich data from her fieldwork among lesbian activists in New Delhi and innovative scholarship from queer studies, anthropology and critical theory to produce an important book for students of queer anthropology, the anthropology of South Asia and the emerging field of the anthropology of ethics."

# data[].attributes.headline
“Queer Activism in India” von Naisardi N. Dave

# data[].attributes.subject
“Queer Activism in India” von Naisardi N. Dave

# data[].attributes.body
Im Vordergrund steht die Formation von den lesbischen Gemeinden in Indien in der Zeit zwischen 1980 und 2000.

Aktivistische Organisationen, lesbische Gemeinden und sonstige aktivistische Gruppen beteiligten sich am Daves Streben danach, eine wichtige und gleichzeitig nicht so sehr berücksichtigte bzw. vernachlässigte Seite der Gesellschaft seiner Zeit vorzustellen

Aktivistische Aktionen vs herrschende gesellschaftliche Normen: eine kontrastive Darstellung

Dave als der Einführer der so genannten "Anthropologie der queeren Gesellschaften" und der "Anthropologie der Morale" betrachtet

Kritik von den Leuten sowohl seiner Generation als auch der Generationen danach positiv

# data[].attributes.attachment_link.description
Dec 28, 2016 - So you’re thinking about getting married. Congratulations! But before the big day arrives, make sure you and your partner sit down for a serious financial discussion. It’s an important step for any couple, but one many people avoid because it’s too hard or causes tension in the relationship. Unfortunately, not having t…

# data[].attributes.attachment_link.description
Oct 19, 2018 - This Pin was discovered by Kayla Gerber. Discover (and save!) your own Pins on Pinterest

# data[].attributes.attachment_link.description
31 Ιαν 2019 - This Pin was discovered by Μαρια παυ. Discover (and save!) your own Pins on Pinterest

# data[].attributes.headline
Einige LGBTQ Organisationen, Blogs und online Zeitschriften von Aktivisten in Griechenland:	

# data[].attributes.subject
Einige LGBTQ Organisationen, Blogs und online Zeitschriften von Aktivisten in Griechenland:	

# data[].attributes.body
Regenbogen Familien

Τeam gegen Homophobie in der Bildung

Loth -Λ.Ο.Θ.

Positive Stimme -θετική φωνή

Colour Youth

Good as You(th)

LGBTQI Larissa

Lgbt rot

O.A.S.I -Ο.Α.Σ.Η. (Ioannina)

Blender (Patra)

Queertrans

Bunter Planet

H.I.Vie

Pinkes Kaffeehaus -Ροζ καφενείο

Antivirus

10percent

QVzine

# data[].attributes.attachment_link.description
20/jun/2019 - O movimento LGBT luta por direitos, igualdade e respeito, e dentro dessa luta há a diversidade sexual e de gênero. Nesse caso, seria possível incluir a heterossexualidade ou a cisheteronormatividade no movimento LGBT?

# data[].attributes.attachment_link.title
LGBT-Aktivismus in der Schweiz | KREUZ & QUEER | SRF Virus

# data[].attributes.body
Queerer Aktivismus stellt sich gegen:
Geschlechter-Begerehns-und Körpernormierungen
Queere politische Ansätze fokussieren auf kritische Auseinandersetzungen mit gesellschaftlichen Konstruktionsprozessen von Geschlecht und Sexualität.
Die Ziele:
Pluralisierung von Begehrensrelationen,die nicht auf Homo-,Hetero- oder Besexualität beschränkt werden

# data[].attributes.attachment_link.title
Πες το σ' εμάς - Σε έναν ιδανικό κόσμο...

# data[].attributes.body
Der erste Athens Pride in Griechenland (2005).

Der erste Pride in Thessaloniki (2012).

Foto von dem ersten Athens Pride:

# data[].attributes.body
A.K.O.E. hat versucht eine Pride Veranstaltung zu organisieren.

1988 E.O.K

2004 O.L.K.E. -Ο.Λ.Κ.Ε. bis Heute

Ziel: Gegenseitige Unterstützung der homosexuellen Menschen.

Ende der 90er Jahre bis Heute

DAS BUNTE FORUM:

Ermöglicht das Treffen von LGBTQ Menschen und Aktivisten.

Dort finden Diskussionen über die Forderungen der LGBTQ Menschen statt.

Austausch von Meinungen, Ideen und Informierung.

# data[].attributes.attachment_link.description
mirtofito παγώνι pixabay ταπετσαρία kavala πουλί tripadvisor υπαίθρια

# data[].attributes.headline
Die Forderungen der LGBT-Aktivisten,die in Deutschland gestellt werden:

# data[].attributes.subject
Die Forderungen der LGBT-Aktivisten,die in Deutschland gestellt werden:

# data[].attributes.body
Die LGBTQ-Aktivisten     forderten die Bundesregierung auf,außenpolitisch mehr für den Schutz von Homosexuellen und Transsexuellen zu tun.

Das Allgemeine Gleichbehandlungsgesetz garantiert gleiche Rechte für alle Bürger,unabhängig von ihrem Geschlecht und ihrer sexuellen Orientierung.

Seit 2017 dürfen die  gleichgeschlechtlichen Paare standesamtlich heiraten und dadurch die gleichen Rechte und Pflichten erhalten.

Mit der Gesetzesänderung zur Ehe für alle ist es nun auch homosexuellen Paaren möglich,gemeinsam ein      Kind zu adoptieren.

Im deutschen Geburtenregister ist außer männlich und weiblich nun auch die Geschlechtsangabe       „divers“ möglich.

# data[].attributes.headline
In vielen asiatischen und afrikanischen Staaten:

# data[].attributes.subject
In vielen asiatischen und afrikanischen Staaten:

# data[].attributes.body
werden  Lesben,Schwule, Trans- oder Inter-Personen staatlich diskriminiert,brutal verfolgt oder gar umgebracht

sind die Homosexuellen von der Todesstrafe bedroht

vergewaltigen Männer die lesbischen Frauen,um ihre Homosexualität zu "korrigieren"

werden Schwule inhaftiert und gefoltert

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Sie wollen bestimmt den Kollegen Hawrylak sprechen. Ich geb sie mal weiter, der sitzt neben mir." Wenn Journalisten im Berliner Büro des SPD-Bundestagsabgeordneten Frank Junge anrufen, dann wollen sie oft nicht Junge selbst sprechen, sondern einen seiner studentischen Mitarbeiter. Lucas Hawrylak - 26, Masterstudent, Wahlberliner - ist der derzeit vielleicht gefragteste queere Aktivist Deutschlands. Der Grund: Eine Petition, die Hawrylak vor einem Dreivierteljahr gestartet hat. Sie hat bis jetzt über 80.700 Stimmen gesammelt.

Die Forderung: Die Bundesregierung soll Konversionstherapien verbieten, die Schwule und Lesben von ihrer Homosexualität abbringen sollen. Solche Therapien werden zum Teil von Ärzten und Psychotherapeuten angeboten, aber auch von Pfarrern und anderen Seelsorgern. Die Therapien reichen von Gesprächen über homöopathische Behandlungen bis hin zu Techniken der Psychotherapie und Konditionierung.

Im Oktober 2018 übergaben Lucas Hawrylak (Mitte) und Jackie-Oh Weinhaus (links) und Amy Strong dem Justizministerium Unterschriften für ein Verbot von "Homo-Heilung"
Ärzte, die Dämonen austreiben
Bekannt sind diese Praktiken vor allem aus christlich-konservativen Gemeinden in den USA. Dort haben sich laut Schätzungen fast 700.000 Menschen solchen Therapie unterzogen - über die Hälfte davon Kinder und Jugendliche. Aber auch in Deutschland gibt es solche "Homo-Heilungen". Vor allem aus evangelikalen Kreisen gibt es immer wieder Berichte, dass homosexuellen Menschen - vor allem Jugendlichen - geraten wird, sich ihre sexuelle Orientierung austreiben zu lassen. So berichtete Bastian Melcher, der als Teenager in einer streng freikirchlichen Familie versuchte, sich von seinem Schwulsein heilen zu lassen, der DW davon, wie ein Arzt versuchte, ihm durch Handauflegen"Dämonen auszutreiben".

Aber auch unter katholischen Ärzten finden sich schwarze Schafe, die Schwule und Lesben "heilen" wollen. Auf Nachfrage der DW erklärte die Deutsche Bischofskonferenz, man stehe Konversionstherapien "äußerst skeptisch gegenüber".
"Homosexualität bedarf keiner Heilung"
Auch wenn die Akzeptanz von Homosexualität in Deutschland in den letzten Jahren deutlich gestiegen ist, sehen sich queere Menschen weiterhin Vorurteilen und Diskriminierung ausgesetzt. So ergab eine Studie der Bundes-Antidiskriminierungsstelle 2017, dass noch 18,3 Prozent der Deutschen Homosexualität als "unnatürlich" sehen und 9,7 Prozent als "unmoralisch".

Dabei ist klar: "Homosexualität ist keine Erkrankung und bedarf keiner Heilung" - das sind nicht etwa die Worte von queeren Aktivisten, sondern der Bundesärztekammer und des Weltärztebundes. Konversionstherapien stehen damit im Widerspruch zum wissenschaftlichen Konsens unter Ärzten und Therapeuten.
"Therapie" mit schlimmen Nebenwirkungen
Sie können ernsthafte psychische Schäden bei denjenigen hinterlassen, die sich auf eine solche Behandlung einlassen - vor allem bei betroffenen Kindern und Jugendlichen.

"Schwule und lesbische Jugendliche brauchen Unterstützung und nicht eine Therapie um nicht andersartig zu sein", bestätigt Uwe Wetter, der seit 30 Jahren als Psychotherapeut aktiv ist. Eine Therapie, die zum Ziel hat, die eigene Sexualität zu ändern, könne "zu Persönlichkeits- und Identitätsstörungen führen, zu Depressionen, zu Selbstverletzungen," so der ehemalige Vizepräsident des Verbandes deutscher Psychologen und Psychotherapeuten. Deshalb fordern queere Aktivisten schon lange ein Verbot.

Auch wenn Umfragen zeigen, dass die meisten Deutschen Homosexualität akzeptieren, sehen sich viele Schwule und Lesben noch Diskriminierung ausgesetzt
Kinder und Jugendliche schützen
Was genau das bedeuten würde, erklärt Lucas Hawrylak: "Wir wollen erstens ein klares Verbot von Konversionstherapien für Kinder und Jugendliche - für Minderjährige. Darüber hinaus sollten Konversionstherapien im Internet nirgendwo mehr beworben werden dürfen. Als drittes wäre ein Verbot bei Erwachsenen natürlich sehr, sehr wünschenswert."

Solche Forderungen sind nicht neu - doch bislang trafen sie auf kaum politisches Gehör. Im Juli 2018 erklärte die Bundesregierung, man plane kein Verbot von Konversionstherapien.
Breit angelegte Kampagne für ein Verbot
Das wollte Lucas Hawrylak nicht akzeptieren. Er startete nicht nur eine Petition, sondern eine groß angelegte Kampagne, um für ein Verbot der "Homo-Heilung" zu werben. Schnell schlossen sich ihm zahlreiche Gruppen an - darunter das Aktionsbündnis gegen Homophobie, Enough is Enough, All-Out und Travestie für Deutschland. Gemeinsam warben sie in den klassischen und sozialen Medien für ihr Anliegen.

Medienwirksam übergab Hawrylak dem Justizministerium die gesammelten Unterchriften; man organisierte einen Film- und Diskussionsabende, auf Social Media warb man unter #HomoBrauchtKeineHeilung für die Petition.

Und die Aktivisten um Hawrylak betrieben hinter den Kulissen politische Lobbyarbeit, putzten Klinken bei Politikern und ihren Mitarbeitern, um für ihr Anliegen zu werben.

Mit sichtlichem Erfolg. Mittlerweile scheint die Frage nicht: Kommt ein Verbot? Sondern kommt es zuerst im Bundestag oder im Bundesrat?

Vor allem Kinder und Jugendliche sollen durch ein Verbot geschützt werden
Vorstöße von Ländern und Bundesregierung
In den Regierungskoalitionen aus Schleswig-Holstein, Bremen und Hessen gibt es Pläne, im Bundesrat ein Verbot von Konversionstherapien vorzuschlagen.

Jens Spahn betonte vergangene Woche, er werde sich "eilig" darum kümmern, dass ein Verbot kommt. Der Bundesgesundheitsminister hatte in einem taz-Interview vor zwei Wochen angekündigt, er wolle sich mit seinen Ministerkollegen "bis zum Sommer auf einen Regelungsvorschlag geeinigt haben". Mit Widerstand aus konservativen religiösen Kreisen innerhalb der Union rechne er nicht, so Spahn: "Ich kann mir nicht vorstellen, dass es in der Unionsfraktion im Bundestag einen Anhänger von Konversionstherapien gibt."

"Ich halte nichts von diesen Therapien, schon wegen meines eigenen Schwulseins", sagte Gesundheitsminister Jens Spahn der taz

Justizministerin Katharina Barley (SPD) unterstützt Spahn und will gemeinsam ein Gesetz auf den Weg bringen, "um Pseudotherapien zu verbieten".
Keine einzige Partei ist bisher dagegen
Unterstützung für ein Verbot scheint es auch in allen Oppositionsfraktionen des Bundestages zu geben.

Die Grünen haben Mitte Februar selbst ein Gesetz für ein Verbot von "Homo-Heilungen" bei Minderjährigen im Parlament eingebracht; auch die Linke spricht sich schon länger für ein Verbot aus. Der queerpolitische Sprecher der FDP, Jens Brandenburg, fordert "ein europaweites Verbot der menschenverachtenden Umpolungstherapien".

Selbst die AfD-Bundestagsfraktion - die sich unter anderem für die Aufhebung der gleichgeschlechtlichen Ehe einsetzt - lehnt Konversionstherapien ab. "Einem gesetzlichen Verbot von Konversionstherapien stehen wir offen gegenüber", so der gesundheitspolitische Sprecher der Rechtspopulisten, Axel Gehrke.

Sollte das Verbot kommen, könnte die Bundesrepublik damit in Europa zum Vorreiter werden. Nur in Malta gibt es bisher ein landesweites Verbot. Dort können selbsternannte Homo-Heiler mit bis zu 10.000 Euro Strafe oder einem Jahr Haft rechnen.
"Dann sind wir weiter laut"
Und falls das angekündigte Verbot doch nicht kommt? Oder es im Bundestag oder Bundesrat überraschend Widerstand gibt?

"Dann sind wir weiter laut. Dann werden wir weiter aktiv sein. Wir haben inzwischen über 80.000 UnterstützerInnen auf der Plattform und das Thema wächst immer weiter. Auch wenn viele Deutsche von dem Thema bis jetzt noch nichts gehört haben, ich glaube, dass ein Großteil der Bevölkerung für ein Verbot ist," so Lucas Hawrylak.

# data[].attributes.attachment_link.title
"Homo-Heilung" in Deutschland bald verboten? | DW | 04.03.2019

# data[].attributes.attachment_link.description
"Sie wollen bestimmt den Kollegen Hawrylak sprechen. Ich geb sie mal weiter, der sitzt neben mir." Wenn Journalisten im Berliner Büro des SPD-Bundestagsabgeordneten Frank Junge anrufen, dann wollen sie oft nicht Junge selbst sprechen, sondern einen seiner studentischen Mitarbeiter. Lucas Hawrylak - 26, Masterstudent, Wahlberliner - ist der derzeit vielleicht gefragteste queere Aktivist Deutschlands.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Gegen sexuelle Diskriminierung

Ehe für alle, drittes Geschlecht und Adoptionsrecht: Wie Gesetze die Gleichberechtigung von LGBTQI-Personen in Deutschland fördern.

Welche Gesetze zum Schutz vor sexueller Diskriminierung gibt es in Deutschland?

Das Allgemeine Gleichbehandlungsgesetz garantiert gleiche Rechte für alle Bürgerinnen und Bürger, unabhängig von ihrem Geschlecht und ihrer sexuellen Orientierung. Es verbietet die Diskriminierung von Lesben, Schwulen, Bisexuellen und Transgender-Personen (LGBT). Im Sommer 2017 hat die Bundesregierung den Nationalen Aktionsplan gegen Rassismus erweitert und ächtet darin auch Homosexuellen- und Transfeindlichkeit.

Was bedeutet Ehe für alle?

Der erste Schritt zu einem rechtlichen Status für homosexuelle Paare war 2001 die eingetragene Lebenspartnerschaft, umgangssprachlich Homo-Ehe genannt. Sie ermöglichte zum Beispiel einen gemeinsamen Nachnamen, verpflichtete die Partner zum gegenseitigen Beistand und regelte das Erbrecht. Grenzen gab es jedoch bei der Adoption von Kindern.

Am 30. Juni 2017 hat der Bundestag die Ehe für alle beschlossen. Bei einer Umfrage des Instituts Insa sprachen sich 74,7 Prozent der Deutschen dafür aus. Gleichgeschlechtliche Paare können seit Oktober 2017 heiraten und sind heterosexuellen Ehepaaren rechtlich nun gleichgestellt. Deutschland ist damit einer von weltweit 24 Staaten, in denen homosexuelle Paare heiraten dürfen.

Wie beeinflusst die Ehe für alle das Adoptionsrecht?

Die Ehe für alle ermöglicht gleichgeschlechtlichen Paaren jetzt auch die gemeinsame Adoption eines Kindes. Zuvor war es lediglich erlaubt, das leibliche Kind oder Adoptivkind des Partners beziehungsweise der Partnerin zu adoptieren.

Was bedeutet „drittes Geschlecht"?

Im deutschen Geburtenregister ist außer männlich und weiblich seit Dezember 2018 auch die Geschlechtsangabe „divers" möglich. Dies dient der Gleichstellung von intersexuellen Menschen, die von Geburt an sowohl männliche als auch weibliche biologische Merkmale aufweisen. Bisher mussten sie die unzutreffende Zuordnung zu einem bestimmten Geschlecht hinnehmen oder den Geschlechtseintrag offen lassen. Das Bundesverfassungsgericht wertete dies 2017 als Verstoß gegen das Diskriminierungsverbot des Grundgesetzes.

© www.deutschland.de
Du möchtest regelmäßig Informationen über Deutschland bekommen? Hier geht's zur Anmeldung:

# data[].attributes.attachment_link.description
Ehe für alle, drittes Geschlecht und Adoptionsrecht: Wie Gesetze die Gleichberechtigung von LGBTQI-Personen in Deutschland fördern. Das Allgemeine Gleichbehandlungsgesetz garantiert gleiche Rechte für alle Bürgerinnen und Bürger, unabhängig von ihrem Geschlecht und ihrer sexuellen Orientierung. Es verbietet die Diskriminierung von Lesben, Schwulen, Bisexuellen und Transgender-Personen (LGBT).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hunderttausende Menschen haben in São Paulo für mehr LGBT-Rechte demonstriert. Die Parade war auch ein Protest gegen die homophobe Politik des Präsidenten.

BERLIN/SãO PAULO epd/ap | Drei Millionen Menschen haben nach Veranstalterangaben in São Paulo für die Gleichberechtigung von Homosexuellen demonstriert. Sie nahmen an der 23. Auflage der Gay-Pride-Parade teil, wie die Tageszeitung Folha de São Paulo berichtete. Dabei wurden im Zentrum der Millionenmetropole zahlreiche Plakate gegen den rechtsextremen Präsidenten Jair Bolsonaro hochgehalten, der mehrfach durch homophobe Aussagen für Empörung gesorgt hatte.

Rund 20 Umzugswagen zogen durch die Hauptverkehrsadern der Stadt, bekannte Künstler und Entertainer des Landes traten auf. Teilnehmer trugen eine riesige Regenbogenfahne vor sich her, viele zeigten sich mit Hüten, Armbändern und T-Shirts in einer ähnlichen Farbkombination. Als internationaler Gast trat Ex-Spice-Girl Mel C auf.

Die Gay-Pride-Parade in São Paulo gilt als eine der größten der Welt. Gewidmet war sie dem 50. Jahrestag des Stonewall-Aufstands in New York, wo Gäste der Bar Stonewall Inn sich im Jahr 1969 einer Polizeirazzia widersetzten und so dazu beitrugen, die Schwulen- und Lesbenbewegung in Gang zu setzen.

Vor Kurzem hatte das oberste Gericht in Brasilien Homophobie zur Straftat erklärt. Verbrechen aus Hass gegen Homosexuelle sollen demnach mit einer Gefängnisstrafe von einem bis zu fünf Jahren geahndet werden. Bolsonaro nannte die Entscheidung des obersten Gerichtshofs „komplett falsch". Damit werde die Voreingenommenheit gegen Homosexuelle gefördert, meinte Bolsonaro.

LGBT-Aktivisten hatten schon lange gefordert, Homophobie als Hassverbrechen anzuerkennen. In den vergangenen Jahren haben in Brasilien Anfeindungen und Verbrechen gegen Lesben, Schwule und Transgender zugenommen, wie die Organisation Grupo Gay de Bahia (GGB) berichtet. Im vergangenen Jahr seien 420 Menschen aufgrund ihrer sexuellen Orientierung ermordet worden. Der linke Politiker Jean Wyllys, der als einziger Abgeordneter im Parlament seine Homosexualität öffentlich gemacht hat, musste nach Morddrohungen ins Ausland fliehen.

Bolsonaro hat immer wieder den Hass gegen Afrobrasilianer, Homosexuelle und Indigene geschürt. Er hätte lieben einen toten als einen schwulen Sohn, hatte er in einem Interview gesagt. Im Parlament stellen Evangelikale eine der größten Gruppen. Auch sie lehnen Homosexualität ab. Verschiedene Abgeordnete wie der Pastor Marco Feliciano präsentierten Gesetzesvorhaben zur „Heilung von Homosexuellen". Gleichzeitig sind in Brasilien die gleichgeschlechtliche Ehe und das Recht auf Adoption für homosexuelle Paare gesetzlich erlaubt.

# data[].attributes.attachment_link.title
Gay Pride in Brasilien: Drei Millionen fordern mehr Rechte

# data[].attributes.attachment_link.description
Hunderttausende Menschen haben in São Paulo für mehr LGBT-Rechte demonstriert. Die Parade war auch ein Protest gegen die homophobe Politik des Präsidenten. BERLIN/SãO PAULO epd/ap | Drei Millionen Menschen haben nach Veranstalterangaben in São Paulo für die Gleichberechtigung von Homosexuellen demonstriert. Sie nahmen an der 23.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Der Schutz sexueller und geschlechtlicher Minderheiten gehört auf die Agenda der Außenpolitik der Bundesregierung - das fordern die Grünen. Fast die Hälfte der Menschheit lebe noch immer in Ländern, in denen Lesben, Schwule, Trans- oder Inter-Personen staatlich diskriminiert, brutal verfolgt oder gar umgebracht werden, erklärte Kai Gehring, für die Grünen-Fraktion Mitglied im Menschenrechtsausschuss des Bundestages, gegenüber dem Tagesspiegel.: "Diese Schande darf niemanden kalt lassen, sondern muss zu beherztem politischen Handeln führen."

Die Bundesregierung müsse daher Menschenrechtsverteidiger in ihrem Kampf für Selbstbestimmung und Freiheit aktiv unterstützen und sich in internationalen Gremien offensiv gegen Diskriminierung engagieren. Deutsche Auslandsvertretungen sollten LGBTI-Rechte verteidigen.

Homosexualität ist noch immer in 70 Ländern strafbar

Um ihren Forderungen Nachdruck zu verleihen, hat die Grünen-Fraktion jetzt eine Große Anfrage zur internationalen Lage der Menschenrechte von LGBTIs gestellt. Darin fragen die Grünen detailliert nach, wie die Lage in den verschiedenen Ländern aussieht und ob die Bundesregierung dort jeweils Homo- und Transsexuelle unterstützt. Rechtliche Fortschritte wie die Ehe für alle in mehreren Ländern vor allem Europas und Nord- und Südamerikas dürften nicht darüber hinwegtäuschen, dass Homosexualität noch immer in 70 Ländern strafbar ist. In einzelnen Staaten wie Iran, Jemen, Saudi-Arabien und dem Sudan droht sogar die Todesstrafe.

Erschreckende Beispiele, die in der Anfrage aufgeführt werden, sind Vergewaltigungen, die lesbischen Frauen in Afrika drohen, um ihre Homosexualität zu "korrigieren". Oder die Lage in Tschetschenien, wo Homosexuelle inhaftiert und gefoltert werden. Einen schwulen Mann aus Tschetschenien hatte Deutschland im vergangenen Jahr daher aufgenommen.

Genannt werden auch gezielte Razzien, Verhaftungen und Misshandlungen von trans* Menschen in Malaysia, die Ermordung von drei LGBTI-Aktivisten im Mexiko im Jahr 2018 oder eine polnische Organisation, die Pseudo-Therapien zur vermeintlichen Heilung von Homosexuellen anbietet und dafür sogar vom Ministerpräsidenten mit einem Preis ausgezeichnet wurde. Wie gefährlich diese Therapien sind, haben Wissenschaftler immer wieder festgestellt - in Deutschland fordert eine Petition deren kompletten Verbot.

Autokraten deklarieren LGBTI-Rechte als "Sonderrecht aus Europa"

Gerade Autokraten und religiöse Fanatiker würden LGBTI-Rechte immer wieder infrage stellen und als "Sonderrecht aus Europa" deklarieren, sagt Gehring. "Nichts könnte falscher sein, denn Menschenrechte sind universell."

Die Grünen fordern die Regierung aber auch auf, "vor der eigenen Haustür zu kehren". Die Liste neuer "sicherer" Herkunftsstaaten sei vor allem für homo- und transsexuelle Geflüchtete eine "zynische Farce", kritisiert Gehring. Die Grünen berufen sich in der Anfrage auch auf ein Urteil des Bundesverfassungsgerichts aus dem Jahr 1996, wonach in sicheren Herkunftsstaaten "Sicherheit vor politischer Verfolgung landesweit und für alle Personen- und Bevölkerungsgruppen bestehen muss". Das sei aber nicht der Fall, wenn bestimmten Personengruppen wie eben Homosexuellen und Transsexuellen politische Verfolgung und Folter drohen.

# data[].attributes.attachment_link.title
"Außenpolitisch mehr für LGBTI-Rechte tun"

# data[].attributes.attachment_link.description
Der Schutz sexueller und geschlechtlicher Minderheiten gehört auf die Agenda der Außenpolitik der Bundesregierung - das fordern die Grünen. Fast die Hälfte der Menschheit lebe noch immer in Ländern, in denen Lesben, Schwule, Trans- oder Inter-Personen staatlich diskriminiert, brutal verfolgt oder gar umgebracht werden, erklärte Kai Gehring, für die Grünen-Fraktion Mitglied im Menschenrechtsausschuss des Bundestages, gegenüber dem Tagesspiegel.: "Diese Schande darf niemanden kalt lassen, sondern muss zu beherztem politischen Handeln führen."

# data[].attributes.attachment_link.title
Colour Youth - Άλλαξε την σκέψη σου (IDAHOBIT 2016)

# data[].attributes.attachment_link.title
History of LGBT rights in the UK: A long road to equality

# data[].attributes.attachment_link.title
Queer Lives Matter - Wie LGBT-Aktivisten die Welt verändern (Trailer)

# data[].attributes.body
In den letzten Jahren sind in Brasilien Anfeindungen und Verbrechen gegen Lesben, Schwule und Transgender zugenommen.

Im vergangenen Jahr waren 420 Menschen aufgrund ihrer sexuellen Orientierung ermordet worden.

Ein Politiker, der seine Homosexualität öffentlich gemacht hat, musste nach Morddrohungen ins Ausland fliehen.

Verschiedene Abgeordnete präsentierten Gesetzesvorhaben zur  „Heilung von Homosexuellen“.

LGBT-Aktivisten hatten in der Gay-Pride-Parade gefordert, Homophobie als Hassverbrechen anzuerkennen.

Vor Kurzem hatte das    oberste Gericht in Brasilien  Homophobie zur Straftat erklärt.

# data[].attributes.body
mehr LGBT-Rechte

Gleichberechtigung von Homosexuellen

Gleichbehandlungsgebot       im Arbeitsrecht

Ehe für alle

gleiche Pflichten für homo-    und heterosexuelle Paare

Adoptionsrechte

das Verbot von Konversionstherapien für      die “Homo-Heilung”

keine homophobe Politik

# data[].attributes.headline
Α.Κ.Ο.Ε. brachte die Zeitschrift AMFI (αμφί) von 1978 bis 1990 heraus.

# data[].attributes.subject
Α.Κ.Ο.Ε. brachte die Zeitschrift AMFI (αμφί) von 1978 bis 1990 heraus.

# data[].attributes.body
Inhalt: Texte für die sexuelle Befreiung, persönliche Erzählungen, gay friendly Werbungen.

Αμφι

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
" Το περιοδικό αυτό εκδίδεται από μια ομάδα ομοφυλοφίλων με περιορισμένα μέσα. Βασικός του σκοπός είναι να ακουστεί ο αλογόκριτος λόγος των Ελλήνων ομοφυλοφίλων... Εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο σε μια κοινωνία όπου οι καλυμμένες ομοφυλόφιλες επιθυμίες παίζουν έναν τόσο κυρίαρχο ρόλο σε όλα τα επίπεδα της πατριαρχικής της δομής... Ένας συνειδητός ομοφυλοφιλικός λόγος λοιπόν... είναι το κατεξοχήν "σκάνδαλο αλήθειας". Σε αυτόν τον άνισο αγώνα, κάθε συμπαράσταση είναι ευπρόσδεκτη. Ιδιαίτερα όμως χρειάζεται η συμπαράσταση των ίδιων των ομοφυλοφίλων. Πρέπει οι ίδιοι να πάρουν ή, μάλλον, να αλώσουν το δικαίωμα του λόγου..."

Έτσι ξεκινούσε το εντιτόριαλ του πρώτου τεύχους του "Αμφί" που κυκλοφόρησε την άνοιξη του '78, προκαλώντας αίσθηση με την τολμηρή θεματολογία του αλλά και με το συγκροτημένο πολιτικό και διεκδικητικό του στίγμα. Διαποτισμένο ιδεολογικά σε μεγάλο βαθμό από τον Μάη του '68 και τη νέα αριστερά (σεξουαλική απελευθέρωση, body politics, αντιψυχιατρική κ.λπ.), το "Αμφί" στεκόταν επικριτικά απέναντι τόσο στον καπιταλισμό όσο και στον "ορθόδοξο" κομμουνισμό. Ο ίδιος ο τίτλος παρέπεμπε στην αμφι-σεξουαλικότητα και ταυτόχρονα στην αμφι-σβήτηση.

Η ιδέα ήταν του Λουκά Θεοδωρακόπουλου, συγγραφέα του Καιάδα και εκ των ιδρυτών του ΑΚΟΕ, όπως και του σκηνοθέτη Ανδρέα Βελισσαρόπουλου, επίσης βασικού πρωτεργάτη και με σπουδές στην Εσπερία, όπως οι περισσότεροι της αρχικής ομάδας. Υπεύθυνη, σύμφωνα με τον νόμο, ορίστηκε αρχικά η "σύμμαχη" συγγραφέας Μαρία Μήτσορα και λίγο αργότερα ο Λουκάς.

Μαυρόασπρο, σε Α4 σχήμα και με υπότιτλο "Για την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων" (στην πορεία έγινε "Για την απελευθέρωση της ομοφυλόφιλης επιθυμίας"), το αρχικό τεύχος, που έγινε ανάρπαστο, περιλάμβανε την ιδρυτική διακήρυξη του ΑΚΟΕ, ρεπορτάζ για το "περί αφροδισίων νοσημάτων και άλλων συναφών θεμάτων" νομοσχέδιο του '77, που στοχοποιούσε την κοινότητα, και τις κινητοποιήσεις εναντίον του, κείμενα για τη σεξουαλική απελευθέρωση, το "περιθώριο" και τα πρότυπα, προσωπικές μαρτυρίες, gay friendly διαφημίσεις, ακόμα κι έναν "εν Αθήναις γκέι χάρτη".

Στα αξιοσημείωτα, μια έντονη διαμαρτυρία για τον περιπαικτικό τίτλο της "Ελευθεροτυπίας" σε συνέντευξη μελών του ΑΚΟΕ στη Λένα Δουκίδου ("Το "τρίτο φύλο" οργανώνεται και... εξορμά"). Ήτανε, βλέπεις, κοινός τόπος τότε οι εφημερίδες, είτε συντηρητικές είτε προοδευτικές -εξαίρεση αποτέλεσε η "Αυγή" και, κατόπιν τούτου, η "Ελευθεροτυπία"-, να γράφουν για "ανώμαλους", "κίναιδους" ή "τρίτο φύλο" ακόμα κι όταν αναφέρονταν σε εγκλήματα. "Αμφί" και ΑΚΟΕ δώσανε μάχη για να αλλάξει αυτό.

Αναφερόμαστε σε εποχές που ουσιαστικά δεν υπήρχε κανένα άλλο είδος ενημέρωσης ή αναφορές σε τέτοια θέματα, είτε στον εμπορικό Τύπο είτε στον λεγόμενο "εναλλακτικό". Η κρατική τηλεόραση ήταν απροσπέλαστη, Ίντερνετ φυσικά δεν υπήρχε, ήταν λοιπόν ζωτικής σημασίας τέτοιες πρωτοβουλίες.

Υπόψη ότι αναφερόμαστε σε εποχές που ουσιαστικά δεν υπήρχε κανένα άλλο είδος ενημέρωσης ή αναφορές σε τέτοια θέματα, είτε στον εμπορικό Τύπο είτε στον λεγόμενο "εναλλακτικό". Η κρατική τηλεόραση ήταν απροσπέλαστη, Ίντερνετ φυσικά δεν υπήρχε, ήταν λοιπόν ζωτικής σημασίας τέτοιες πρωτοβουλίες. Το 2ο τεύχος επικεντρώνει στο νομοσχέδιο (ιστορικό, νομικά σχόλια, διακηρύξεις στήριξης, όπου ξεχωρίζουν οι υπογραφές των Ζαν-Πολ Σαρτρ, Μισέλ Φουκό, Σιμόν ντε Μποβουάρ, Τζούλιας Κρίστεβα, Ρολάν Μπαρτ, Λουί Αλτουσέρ, Αλμπέρτο Μοράβια, Νίκου Πουλαντζά, Κώστα Γαβρά), στην απόσυρση του οποίου ΑΚΟΕ και "Αμφί" παίξανε καθοριστικό ρόλο. Το νερό μπαίνει πια για τα καλά στο αυλάκι και το περιοδικό σταδιακά μεγαλώνει σε μέγεθος, ύλη και περιεχόμενο, μολονότι δεν είχε -ούτε απέκτησε ποτέ- σταθερή κυκλοφορία, μήτε έσοδα ικανά να το συντηρήσουν σε επίπεδο επαγγελματικό (την έκδοση στήριξαν, εντούτοις, κάποιες ιδιωτικές δωρεές).

Τον Νοέμβριο του 1980 το "Αμφί", με συνηγόρους υπεράσπισης τους Κατερίνα Ιατροπούλου, Τάσο Παππά και Θεόδωρο Πάγκαλο, κερδίζει μια λαμπρή νίκη: αθωώνεται πανηγυρικά από την κατηγορία "περί ασέμνων", βάσει της οποίας η αστυνομία κατέσχεσε κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας από τα περίπτερα το τεύχος Β2 (είχε κυκλοφορήσει το καλοκαίρι του 1979 με ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο, τους έφηβους ήρωες-εραστές της ταινίας Σατυρικόν του Φελίνι πάνω στο ίδιο άτι με φόντο τη Νέα Υόρκη). Τα "άσεμνα" αφορούσαν τις εκφράσεις "δυνατό καυλί" και "φουριόζικο καυλί" σε ένα ποίημα του Ελληνοαμερικανού Νίκου Σπάνια.

Όπως συνέβη με τις κινητοποιήσεις για το νομοσχέδιο, έτσι κι αυτή η υπόθεση διεθνοποιήθηκε: διαμαρτυρίες εγχώριων και ξένων προσωπικοτήτων, οργανώσεων και κομμάτων, διαδηλώσεις έξω από ελληνικές πρεσβείες, ένορκη κατάθεση των καθηγητών Φιλοσοφίας Φρανσουά Σατελέ, Ζιλ Ντελέζ, Ζ.Φ. Λιοτάρ, Ρενέ Σερέρ και του ψυχαναλυτή Φελίξ Γκουαταρί, πάνω από 2.000 υπογραφές συμπαράστασης (ανάμεσά τους οι Βιργινία Τσουδερού, Χάρις Αλεξίου, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Γιώργος Βέλτσος, Θάνος Μικρούτσικος, Νίκος Νικολαΐδης, Κώστας Τσαρούχας, Λιάνα Κανέλλη, Μαρία Φαραντούρη, Μανούσος Μανουσάκης).

Υπόψη ότι αναφερόμαστε σε εποχές κατά τις οποίες οι ομοφυλόφιλοι και η ομοφυλοφιλία αντιμετωπίζονταν στον δημόσιο λόγο είτε απαξιωτικά και ειρωνικά, είτε υβριστικά και σκανδαλοθηρικά. Δεν υπήρχε καμία σοβαρή ενημέρωση ή αναφορές σε τέτοια θέματα στον εμπορικό Τύπο, ούτε καν στον λεγόμενο εναλλακτικό, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - από τους πρώτους ένθερμους "αλληλέγγυους" υπήρξε ο Λεωνίδας Χρηστάκης, που αφιέρωσε στο gay liberation ένα ολόκληρο τεύχος του "Ιδεοδρομίου" με τίτλο "Το τέλος των σύκων", με ένθετο ποίημα του Σπάνια και εξώφυλλο ίδιο με του κατασχεμένου "Αμφί", υπερθεματίζοντας μάλιστα σε ριζοσπαστισμό ("Ιδεοδρόμιο" Νο 62, Μάρτιος '81).

Το "νομοσχέδιο της ντροπής", η αστυνομική βία και αυθαιρεσία (συχνές ήταν τότε οι "επιχειρήσεις αρετή" σε υπαίθρια στέκια, ακόμα και σε μαγαζιά, οι προσαγωγές για εξακρίβωση στοιχείων και οι προσβλητικές έως βίαιες συμπεριφορές), οι δολοφονίες ομοφυλοφίλων, που βρίσκονταν σε έξαρση, η ομοφοβία, ο macho σεξισμός και η υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας, οι ομοφυλόφιλες, λεσβιακές και τρανς πολιτικές της επιθυμίας και οι κινηματικές εξελίξεις στο εξωτερικό απασχολούν ιδιαίτερα τα πρώτα τεύχη, όπου απαντούν επίσης αναφορές και αφιερώματα σε Ντε Σαντ, Προυστ, Φουκό, Σαρτρ, Τ. Ουίλιαμς, Φασμπίντερ, Παζολίνι, Ζενέ, Γκίνσμπεργκ, Μπάουι, Καβάφη, Γ. Ιωάννου και άλλες μορφές του ομοερωτικού στερεώματος.

Φιλοξενούνται, επίσης, συνεντεύξεις (Ζιλ Ντελέζ, Φελίξ Γκουαταρί, Μηνάς Χατζησάββας, Αλόμα, Μπέττυ, Πάολα κ.ά.), αφιερώματα στα "ροζ τρίγωνα" του Ολοκαυτώματος, στο ψωνιστήρι, στον παιδικό ερωτισμό, στη διεμφυλικότητα, στον αμφισεξουαλισμό και στο S&M, στα κοινωνικά κινήματα, σατιρικές στήλες σαν του "Ουράνιου Λιβάδειου" και του "κ. Ντίνου", επιστολές αναγνωστών, ποίηση, πεζά κ.λπ. (μια ανθολογία δημοσιευμάτων από τα πρώτα χρόνια του "Αμφί" περιλαμβάνει ο Λουκάς Θεοδωρακόπουλος στο βιβλίο του "Αμφί" και Απελευθέρωση, Πολύχρωμος Πλανήτης, 2005). Τύπωνε κάπου 6.000-7.000 τεύχη τη φορά και τα περισσότερα φεύγανε αμέσως, η δε ζήτηση δεν εντοπιζόταν μόνο στο ΛΟΑΤΚΙ+ κοινό.

Από τις πλέον αξιομνημόνευτες "δράσεις" του περιοδικού τα χρόνια εκείνα ήταν η διοργάνωση του συνεδρίου "Σεξουαλικότητες και Πολιτική" στο Γαλλικό Ινστιτούτο (Νοέμβριος '82), όπου παρευρέθηκαν οι Φελίξ Γκουαταρί, Ρότζερ Κεμπφ, Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, Α.Ι. Μεταξάς, Γιώργος Βέλτσος, Ματθαίος Γιωσαφάτ, Ρένα Χατζηδάκη, Τασία Χατζή και άλλοι επιφανείς ομιλητές. Σε αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και πρωτοποριακή εκδήλωση εστιάζει το τεύχος 14-15 (άνοιξη - καλοκαίρι 1983). Επίσης, η συνδιοργάνωση με το περιοδικό "Κράξιμο" μιας μεγάλης συναυλίας "για την απελευθέρωση της ομοφυλόφιλης επιθυμίας" σε ένα κατάμεστο Σπόρτινγκ τον Δεκέμβριο του '83 με σπουδαία ονόματα (Παύλος Σιδηρόπουλος, Νικόλας Άσιμος, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Αφροδίτη Μάνου, Αρλέτα, Φατμέ, Δήμος Μούτσης, Γιάννης Ζουγανέλης, Ex Humans κ.ά.).

Ελάχιστοι ήταν οι επώνυμοι συντάκτες ή συνεργάτες (ο ποιητής Ανδρέας Αγγελάκης π.χ., από τους πλέον βασικούς, υπέγραφε με ψευδώνυμο, όπως επίσης οι Νίκος Μουρατίδης, Μάρκελλος Νύκτας, Δημήτρης Ξανθούλης κ.ά.), κάτι κατανοητό, βέβαια, σε μια χώρα όπου ακόμα και δημοφιλείς διασημότητες επιμένουν μέχρι σήμερα να το έχουν "κρυφό καμάρι". Στους πιο τολμηρούς συγκαταλέγονται οι ποιητές-πεζογράφοι Παναγιώτης Κουσαθανάς, Χάρης Μεντζελόπουλος, Βασίλης Κούλης, Βαγγέλης Κολώνας, Γιάννης Παλαμιώτης και ο τραγουδιστής Χρήστος Λετονός.

Το "Αμφί" θα παραμείνει σημείο αναφοράς όλη τη δεκαετία του '80, την άνοιξη του '86 μάλιστα, στο τεύχος 20, δημοσιεύει την πρώτη έρευνα στην Ελλάδα σχετικά με τις θέσεις των κομμάτων για την ομοφυλοφιλία, κοινοβουλευτικών και μη. Το ΚΚΕ εσ., όπως και η Νεολαία του Ρήγα, είχαν τη θετικότερη στάση, ακολουθούσαν ΠΑΣΟΚ, ΚΟΔΗΣΟ και ΕΔΑ, "μούγγα" το ΚΚΕ! Τα τεύχη 20 (περίοδος β', άνοιξη '86) και 2 (περίοδος γ', καλοκαίρι '87) επικεντρώνουν στο AIDS, ενημερώνοντας για όλες τις εξελίξεις, τον προσωπικό και πολιτικοκοινωνικό αντίκτυπο, καταγγέλλουν, δε, τη στάση των ΜΜΕ, που καλλιεργούσαν και στην Ελλάδα κλίμα αντιομοφυλόφιλης υστερίας, τρόμου και ηθικού πανικού - μιλάμε για εποχές κατά τις οποίες ο HIV δεν είχε ακόμα εντοπιστεί και η λοίμωξη ισοδυναμούσε σχεδόν με μια επώδυνη θανατική καταδίκη. Τα γεγονότα στο "μέτωπο" αυτό θα απασχολήσουν κι άλλα τεύχη, που προσπαθούν ταυτόχρονα να κρατούν το ηθικό ακμαίο, μολονότι δεν θα αποφευχθούν λάθη και αστοχίες.

Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος που αναλαμβάνει την έκδοση αρχές του '87, εγκαινιάζοντας τη γ' περίοδο του "Αμφί", επιχειρεί να συνδυάσει ακτιβισμό, εμπορικότητα και lifestyle, ώστε το έντυπο, που σταδιακά μεγαλώνει σε στελέχη και δυναμική -μιλάμε, άλλωστε, για μια εθελοντική προσπάθεια-, να γίνει πιο "μοντέρνο", ελκυστικό και οικονομικά βιώσιμο. Μια απόπειρα άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο επιτυχημένη, που πάντως δεν κάνει εκπτώσεις στην ποιότητα. Όταν εκείνος αποχωρεί, δοκιμάζοντας άλλες εκδοτικές απόπειρες ("Gay", "Μια άλλη χώρα"), ο τίτλος μένει "μετέωρος", ενώ την ίδια εποχή ξενοικιάζεται το ιστορικό υπόγειο του ΑΚΟΕ στη Ζαλόγγου 6Α (σήμερα αποθήκη βιβλίων), το οποίο λειτουργούσε και ως γραφείο του περιοδικού.

Το καλοκαίρι του '88 το "Αμφί", υπό την Ειρήνη Πετροπούλου και την Ελληνική Ομοφυλόφιλη Κοινότητα (ΕΟΚ), εισέρχεται στη δ' και τελευταία του περίοδο. Η νέα απόπειρα, παρ' ότι φιλότιμη, δεν έχει την ίδια ανταπόκριση, "σκοντάφτει" δε στη μήνυση που δέχτηκε το τεύχος Δ4 (άνοιξη '90) από ιδιώτη εξαιτίας δύο σχολίων: το ένα, χιουμοριστικό, ήθελε την Αθήνα να διεκδικεί τα Gay Games, αφ' ης στιγμής έχασε τους Ολυμπιακούς του 1996, και θεωρήθηκε "διασυρμός της χώρας"! Το άλλο, που σατίριζε αγγελία γνωριμίας, όπου στρέιτ άνδρας αναζητούσε λεσβία, κρίθηκε, ξανά μανά, "άσεμνο". Το "Αμφί", με δικηγόρο ξανά την Κατερίνα Ιατροπούλου, αθωώνεται για άλλη μια φορά (στο Εφετείο το '93), μολονότι για διάφορους λόγους η δίκη αυτή δεν έγινε "σημαία", όπως εκείνη του '82.

Στο μεταξύ είχαν αλλάξει και οι καιροί, η ακτιβιστική διάθεση υποχωρούσε, ενώ ο "μπαμπούλας" του AIDS σκίαζε ή, στην καλύτερη, απορροφούσε ό,τι κινηματικό. Πόροι, νέα πρόσωπα και προθυμία εξέλειπαν, με συνέπεια η έκδοση του περιοδικού να λάβει οριστικό τέλος. Λίγο αργότερα, το ακολούθησε ένα άλλο ιστορικό περιοδικό του χώρου, το "Κράξιμο". Η δεκαετία του '90 φέρνει, εξάλλου, νέα δεδομένα, συνιστώσες και αναφορές. Καινούργια γκέι έντυπα εκδίδονται, δίχως όμως το εκτόπισμα και τη διάρκεια του "Αμφί", ο δε ΛΟΑΤΚΙ+ λόγος και η εικόνα γίνονται μόδα και ξεσαλωμένο lifestyle στα γκλάμορους περιοδικά και στις trash τηλεοπτικές εκπομπές της εποχής, καταλήγοντας, από διεκδίκηση, ηθογραφία - κι αυτή είναι η καλή εκδοχή.

Εξαιρέσεις, φυσικά, υπάρχουν, όπως οι τολμηρές εκπομπές του Γρηγόρη και της Μαλβίνας Κάραλη, το ρηξικέλευθο νεολαιίστικο περιοδικό "01", όμως αυτό είναι πια το κυρίαρχο πνεύμα όχι μόνο στην κοινότητα αλλά και στην κοινωνία ολόκληρη. Κάτι που αρχίζει να αναθεωρείται το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '00, μετά το ξέσπασμα της κρίσης ειδικά, οπότε επέστρεψε δυναμικά στον χώρο αυτό το κινηματικό στοιχείο. Αυτή την περίοδο μάλιστα είναι που αναδείχθηκαν ξανά σοβαρά ΛΟΑΤΚΙ+ εκδοτικά εγχειρήματα, όπως το "10%", το "Screw" και το μακροβιότερο όλων "Antivirus".

Το περιοδικό "Αμφί" έχει κατηγορηθεί κατά καιρούς για "διανοουμενισμό", "ελιτισμό" και απροθυμία να συνεργαστεί με επιφανείς ομοφυλόφιλους (γνωστή είναι π.χ. η κόντρα με τον Κώστα Ταχτσή, που είχε ξεκινήσει από τη δημόσια διαφωνία του για τη συμμετοχή των τρανς στο κίνημα ήδη από το Λουζιτάνια). Από την άλλη, βέβαια, πολύ λίγοι τέτοιοι άνθρωποι τολμούσαν τότε να εκτεθούν επώνυμα, φοβούμενοι το στίγμα, μια νοοτροπία που ομολογουμένως δεν έχει αλλάξει πολύ στο μεταξύ.

Εκείνο, πάντως, που δεν αμφισβητεί κανείς είναι η καίρια συμβολή του στη συνειδητοποίηση και στη διαμόρφωση μιας σύγχρονης ΛΟΑΤΚΙ+ κουλτούρας στην Ελλάδα σε καιρούς άνυδρους, όπως και ο απελευθερωτικός ρόλος που έπαιξε, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας του, για πολλούς ανθρώπους, νέους αλλά και μεγαλύτερους - ο υπογράφων, λυκειόπαις τότε, ήταν ένας ακόμα από όσους/-ες στην κυριολεξία "είδαν φως" χάρη σε αυτό! Υπήρξε, εξάλλου, όχι μόνο πρότυπο για όσα ΛΟΑΤΚΙ+ έντυπα ακολούθησαν αλλά και από τα πιο αξιόλογα πανευρωπαϊκά στο είδος του. Τεύχη του "Αμφί" μπορεί κανείς να βρει σήμερα μόνο σε παλαιοπωλεία ή ιδιωτικές συλλογές, υπάρχουν όμως όλα σκαναρισμένα στα αρχεία των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
γκέι κουλτούρα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
περιοδικό αμφί

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
λουκάς θεοδωρακόπουλος

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
"Αμφί" (1978-1990): το πλέον επιδραστικό έντυπο της ελληνικής ΛΟΑΤΚΙ+ ιστορίας

# data[].attributes.attachment_link.description
" Το περιοδικό αυτό εκδίδεται από μια ομάδα ομοφυλοφίλων με περιορισμένα μέσα. Βασικός του σκοπός είναι να ακουστεί ο αλογόκριτος λόγος των Ελλήνων ομοφυλοφίλων... Εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο σε μια κοινωνία όπου οι καλυμμένες ομοφυλόφιλες επιθυμίες παίζουν έναν τόσο κυρίαρχο ρόλο σε όλα τα επίπεδα της πατριαρχικής της δομής...

# data[].attributes.headline
Geschichte der Bewegungen in Griechenland:

# data[].attributes.subject
Geschichte der Bewegungen in Griechenland:

# data[].attributes.body
Gründung der Bewegung AKOE (1977).

Begründer: Andreas Belissaropoulos und einige Studenten, die in Frankreich und in Italien studierten.

Problem:

Unterdrückung -Verheimlichung ihrer  Homosexualität.

Forderungen:

Gleichheit, Anerkennung, das Recht auf das friedliche Leben.
Α.Κ.Ο.Ε

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Γνωρίζουμε το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (Pride Festival) σήμερα ως μια γιορτή με παρελάσεις, άρματα, show και πάρτι, με τα οποία γιορτάζουμε ανοιχτά τη διαφορετικότητα και την κουλτούρα μας. Αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι είναι και η επέτειος μιας πραγματικής επανάστασης - το Κίνημα για την LGBT Απελευθέρωση - και φόρος τιμής σε εκείνους που έστρωσαν το δρόμο πριν από μας. Να πώς ξεκίνησε:

1969: Stonewall

Τις πρώτες πρωινές ώρες τhς 28 Ιουνίου 1969, το Stonewall Inn, ένα δημοφιλές γκέι κλαμπ στην οδό Christopher στο Greenwich Village της Νέας Υόρκης, δέχτηκε εισβολή από βαριά οπλισμένους άνδρες των ΜΑΤ της πόλης. Η κατηγορία ήταν η παράνομη πώληση οινοπνεύματος. Για δεύτερη φορά την ίδια εβδομάδα το μπαρ γινόταν στόχος. Οι επιδρομές στα γκέι μπαρ και η γενική παρενόχληση των γκέι και των τρανσέξουαλ είχαν καταντήσει ρουτίνα. Αλλά αυτή τη φορά, τα πράγματα δεν κύλησαν όπως νόμιζε η Αστυνομία.

Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το τι υποκίνησε τη βία και ποιοι συμμετείχαν σε αυτήν, αλλά μερικά γεγονότα είναι βέβαια: Η αστυνομία παρέταξε τους 200 θαμώνες για έλεγχο στοιχείων. Επέτρέψε στους περισσότερους να φύγουν, ενώ έθεσαν υπό κράτηση το προσωπικό, καθώς και τρεις drag queen και δύο τρανσέξουαλ.

Στην αρχή, η κατάσταση έξω από το μπαρ ήταν γιορτινή. Όμως όταν έφτασε η κλούβα και η αστυνομία φόρτωσε το προσωπικό του μπαρ και τις τρεις drag queen μέσα, το πλήθος στο δρόμο εξαγριώθηκε. Κάποιος πέταξε μια πέτρα στο παράθυρο και έπειτα δοχεία απορριμμάτων, μπουκάλια κτλ.

Όλη τη νύχτα μέχρι και την Κυριακή πρωί, μαζεύτηκε πολύ πλήθος μπροστά στο κατεστραμμένο μπαρ. Πολλοί γκέι νέοι εμφανίστηκαν για να διαμαρτυρηθούν, αλλά το έκαναν φιλώντας και χλευάζοντας την Αστυνομία. Τις επόμενες νύχτες συνέχισαν τα επεισόδια και οι συγκρούσεις με την Αστυνομία.

Η Πορεία

Ωστόσο, ακόμα σημαντικότερο ήταν αυτό που συνέβη αργότερα το καλοκαίρι. Στα τέλη του Ιουλίου, οι γκέι ακτιβιστές κυκλοφόρησαν φυλλάδια, απαιτώντας μια μαζική "συγκέντρωση για την ομοφυλοφιλική απελευθέρωση". Η συμμαχία που σχηματίστηκε από τη συνεδρίαση, που έγινε στις 24 Ιουλίου, υιοθέτησε την ονομασία "Γκέι Απελευθερωτικό Μέτωπο" (GLF: Gay Liberation Front).

Ανάμεσα στις διεκδικήσεις της ήταν να σταματήσει η παρενόχληση από την αστυνομία, η προστασία στον εργασιακό χώρο, η ανάκληση των νόμων περί σοδομισμού και η θέσπιση νομοθεσίας κατά των διακρίσεων. Ακολουθούσαν και άλλα συλλαλητήρια διαμαρτυρίας και δημιουργήθηκαν οργανώσεις για τα δικαιώματα των γκέι και λεσβίων σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η "Πορεία για στο Stonewall" πραγματοποιήθηκε τον επόμενο χρόνο σε ανάμνηση του γεγονότος και συγχρόνως ως διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά των διακρίσεων και της βίας που ασκήθηκαν στους γκέι, λεσβίες και τρανσέξουαλ της Νέας Υόρκης.

Με τα χρόνια, η επέτειος απέκτησε εορταστικό χαρακτήρα, απλώθηκε σε πολλές χώρες του πλανήτη και έγινε γνωστή ως Pride - Περηφάνια. Τον Ιούνιο του 1999, το Stonewall μπαρ ανακηρύχτηκε Μνημείο Εθνικής Κληρονομιάς και τμήμα της οδού Christopher μετονομάστηκε Stonewall Place.
Εαν θέλεις να μάθεις περισσότερα για το Stonewall και σημαντικές πτυχές της LGBT Ιστορίας (στα αγγλικά):
"Stonewall and Beyond: Lesbian and Gay Culture," the online edition of a Columbia University Libraries exhibition held from May 25 to September 17, 1994. New York: Columbia University Libraries, 1995.

URL: http://www.columbia.edu/cgi-bin/cul/resolve?AUZ6592

Το Pride στην Ελλάδα

Η πρώτη απόπειρα διοργάνωσης Pride στην Ελλάδα επιχειρήθηκε από το ΑΚΟΕ (Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας) στις 28 Ιουνίου 1980 στην Αθήνα, οριοθετώντας την κυρίως ως πολιτική εκδήλωση και επαναλήφθηκε δειλά 2 χρόνια αργότερα στο χώρο του Ζαππείου.

Έπρεπε να περάσουν 10 χρόνια για να διοργανωθούν αντίστοιχες εκδηλώσεις (Λόφος Στρέφη 1992, 1994, 1995, Πεδίον του Άρεως 1993, 1996 και σε κλειστούς χώρους 1998 και 1999). Την ίδια εποχή στην παραλία της Θεσσαλονίκης γίνονται οι αντίστοιχες διοργανώσεις από την ΟΠΟΘ (Ομάδα Πρωτοβουλίας Ομοφυλόφιλων Θεσσαλονίκης).

Η αρχή του Athens Pride, σηματοδοτείται το 2005 με τη δημιουργία του "Φεστιβάλ Περηφάνειας Αθήνας - Athens Pride" που με τη συνεργασία και συμμετοχή πολλών ελληνικών ΛΟΑΤ οργανώσεων και σύλλογων διοργανωνει ένα αντίστοιχο των ξένων χωρών Pride, το οποίο χρόνο με το χρόνο δέχεται και μαζικότερη συμμετοχή. Γίνεται πάντα τον μήνα Ιούνιο στο κέντρο τη

ς Αθήνας, στη πλατεία Κλαυθμώνος.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ιστορία του Pride

# data[].attributes.attachment_link.description
Γνωρίζουμε το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (Pride Festival) σήμερα ως μια γιορτή με παρελάσεις, άρματα, show και πάρτι, με τα οποία γιορτάζουμε ανοιχτά τη διαφορετικότητα και την κουλτούρα μας. Αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι είναι και η επέτειος μιας πραγματικής επανάστασης - το Κίνημα για την LGBT Απελευθέρωση - και φόρος τιμής σε εκείνους που έστρωσαν το δρόμο πριν από μας.

# data[].attributes.headline
"A Short History of LGBT Rights in the UK" von Steven Dryden:

# data[].attributes.subject
"A Short History of LGBT Rights in the UK" von Steven Dryden:

# data[].attributes.body
LGBT Gemeinde von Großbritannien in der Zeit zwischen 1533 und heute

Männliche Homosexualität wird thematisiert

Weibliche Homosexualität als ein nicht so verbreitetes Phänomen nicht so sehr unter die Lupe genommen

Homosexuelle Aktionen als illegal verstanden und bestraft, unabhängig davon, ob sie im privaten oder im öffentlichen Leben auftauchen

Keine Zeugen nötig, damit ein homosexueller Mann bestraft wird

Oscar Wilde das bekannteste Beispiel der Zeit (1895)

Noch mehr Bestrafungen von homosexuellen Männern nach dem Zweiten Weltkrieg (1950 Jahrzehnte)

GLF (Gay Liberation Front) 1970 organisierte das allererste Pride Event in der Geschichte der Menschheit (1972)

‘Homosexuals, who have been oppressed by physical violence and by ideological and psychological attacks at every level of social interaction, are at last becoming angry.’ lautete sein Moto

CHE (Campaign for Homosexual Equality) 1973 entwickelte das Recht für Freiheit bei der Auswahl der sexuellen Identität zu Gesetz

2001 wurde das Gesetz in England, Schottland und Wales verabschiedet und 2009 in Nordirland

CPA (Civil Partnership Act) brang Forderungen zum Ausdruck wie das Recht der homosexuellen Paare, ihre Beziehungen amtlich zu beglaubigen

Erlaubnis für homosexuelle Hochzeiten in England und Wales (2013) und ein Jahr später in Schottland

GRA (Gender Recognition Act) 2004 erforderte die Erkennung des Genders der Leute, die zur Gruppe der "Transgenders" gehören

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
This article traces the journey of the LGBT community from 1533 to today, looking at the battles for equality that were fought and legislative changes made.

The Buggery Act of 1533, passed by Parliament during the reign of Henry VIII, is the first time in law that male homosexuality was targeted for persecution in the UK. Completely outlawing sodomy in Britain - and by extension what would become the entire British Empire - convictions were punishable by death.

It was not until 1861 with the passing of the Offences Against the Person Act, that the death penalty was abolished for acts of sodomy - instead being made punishable by a minimum of 10 years imprisonment.

The Criminal Law Amendment Act 1885 however, went a step further once again, making any male homosexual act illegal - whether or not a witness was present - meaning that even acts committed in private could be prosecuted. Often a letter expressing terms of affection between two men was all that was required to bring a prosecution. The legislation was so ambiguously worded that it became known as the 'Blackmailer's Charter', and in 1895, Oscar Wilde fell victim.

Female homosexuality was never explicitly targeted by any legislation. Although discussed for the first time in Parliament in 1921 with a view to introducing discriminatory legislation (to become the Criminal Law Amendment Bill 1921), this ultimately failed when both the House of Commons and House of Lords rejected it due to the fear a law would draw attention and encourage women to explore homosexuality. It was also assumed that lesbianism occurred in an extremely small pocket of the female population.

In the post-war period, transgender identities started to become visible. In 1946 Michael Dillon published Self: A Study in Endocrinology. The book, which in contemporary terms could be described as an autobiography of the first transgender man to undergo phalloplasty surgery, recounted Dillon's journey from Laura to Michael, and the surgeries undertaken by pioneering surgeon Sir Harold Gillies. Dillon wrote: 'Where the mind cannot be made to fit the body, the body should be made to fit, approximately at any rate, to the mind.'

In May 1951 Roberta Cowell, a former World War II Spitfire pilot, became the first transgender women to undergo vaginoplasty surgery in the UK. Cowell continued her career as a racing driver and published her autobiography in 1954.

Meanwhile, a significant rise in arrests and prosecutions of homosexual men were made after World War II. Many were from high rank and held positions within government and national institutions, such as Alan Turing, the cryptographer whose work played a decisive role in the breaking of the Enigma code. This increase in prosecutions called into question the legal system in place for dealing with homosexual acts.

The Report of the Departmental Committee on Homosexual Offences and Prostitution, better known as theWolfenden Report, was published in 1957, three years after the committee first met in September 1954. It was commissioned in response to evidence that homosexuality could not legitimately be regarded as a disease and aimed to bring about change in the current law by making recommendations to the Government. Central to the report findings was that the state should focus on protecting the public, rather than scrutinising people's private lives.

It took 10 years for the Government to implement the Wolfenden Report's recommendations in the Sexual Offences Act 1967. Backed by the Church of England and the House of Lords, the Sexual Offences Act partially legalised same-sex acts in the UK between men over the age of 21 conducted in private. Scotland and Northern Ireland followed suit over a decade later, in 1980 and 1981 respectively. The Sexual Offences Act represented a stepping stone towards equality, but there was still a long way to go.

In 1966 The Beaumont Society was set up to provide information and education to the general public, medical and legal professions on 'transvestism' and encourage research aimed at a fuller understanding. The organistaion is now the UK's largest and longest running support group for transgender people and their families.

In the wake of the Stonewall Riots in New York in June 1969 over the treatment of the LGBT community by the police the UK Gay Liberation Front was founded (GLF) in 1970. The GLF fought for the rights of LGBT people, urging them to question the mainstream institutions in UK society which led to their oppression. The GLF protested in solidarity with other oppressed groups and organised the very first Pride march in 1972 which is now an annual event.

When the GLF disbanded in late 1973 the Campaign for Homosexual Equality (CHE), based in Manchester, led the fight for equality by legal reform. Age of consent equality however, did not come until 2001 in England, Scotland and Wales, and 2009 in Northern Ireland.

The fight for sexual equality however, was far from over. Section 28 of the Local Government Act 1988, introduced by the Conservative Government under Margaret Thatcher, banned local authorities from 'promoting homosexuality' or 'pretended family relationships', and prohibited councils from funding educational materials and projects perceived to 'promote homosexuality'. The legislation prevented the discussion of LGBT issues and stopped pupils getting the support they needed. Section 28 was repealed in 2003, and Prime Minister David Cameron apologised for the legislation in 2009.

In 2004 another milestone was reached with the Civil Partnership Act 2004, which allowed same-sex couples to legally enter into binding partnerships, similar to marriage. The subsequent Marriage (Same-Sex Couples) Act 2013 then went further, allowing same-sex couples in England and Wales to marry; Scotland followed suit with the Marriage and Civil Partnership (Scotland) Act 2014. Northern Ireland is the only country in the UK which does not have marriage equality in law.

The Gender Recognition Act 2004, which came into effect on 4 April 2005, gave transgender people full legal recognition of their gender, allowing them to acquire a new birth certificate - although gender options are still limited to 'male' or 'female'.

The LGBT community continues to fight for equality and social acceptance.

Steven is the Broadcast Recordings Curator at the British Library. In 2017 he co-curated the exhibition Gay UK: Love, Law and Liberty at the British Library.

Steven's research interests include memory, activism and identity in contemporary culture. He led investigations into the audio and audio visual Academic Book of the Future during 2016, and continues to work with research communities engaged in multimodal digital publishing. Steven recently completed an MA in Museum Cultures at Birkbeck University where his dissertation explored orality and text in museums.

# data[].attributes.attachment_link.title
A Short History of LGBT Rights in the UK

# data[].attributes.attachment_link.description
This article traces the journey of the LGBT community from 1533 to today, looking at the battles for equality that were fought and legislative changes made. The Buggery Act of 1533, passed by Parliament during the reign of Henry VIII, is the first time in law that male homosexuality was targeted for persecution in the UK.