# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας

# data[].attributes.attachment_link.title
Οδηγίες Προστασίας

# data[].attributes.attachment_link.description
Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας Υπουργείο Εσωτερικών

# data[].attributes.attachment_link.title
Για μικρούς και μεγάλους

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Οργανισμός Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας σχεδίασε το κομμάτι αυτό της ιστοσελίδας ώστε όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, να μάθουμε διασκεδάζοντας για το σεισμό και για τα μέτρα προστασίας που μπορούμε να πάρουμε πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από ένα σεισμό.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. Ποδοσφαιράκι από κουτί παπουτσιών

(οδηγίες με φωτογραφίες βήμα-βήμα)

2. Καταπέλτης με ξυλάκια κατασκευών

. 3. Τρίλιζα με πλαστικά καπάκια

4. Λαβύρινθος με πλαστικά καλαμάκια

& καπάκι από κουτί παπουτσιών

5. Παιχνίδι με βόλους & χάρτινα ρολά

πηγή: creative connections for kids

6. Διαδρομές για βόλους με χάρτινα ρολά

7. Bowling με πλαστικά μπουκάλια

9. Τένις με ρακέτες - χάρτινα πιάτα
& μπαλόνι

10. Λαβύρινθος με κορδέλες από γκοφρέ χαρτί

Καλή διασκέδαση!

# data[].attributes.attachment_link.title
10 ιδέες για να δημιουργήσετε τα δικά σας παιχνίδια με τα πιο απλά υλικά

# data[].attributes.attachment_link.description
1. Ποδοσφαιράκι από κουτί παπουτσιών (οδηγίες με φωτογραφίες βήμα-βήμα) 2. Καταπέλτης με ξυλάκια κατασκευών . 3. Τρίλιζα με πλαστικά καπάκια 4. Λαβύρινθος με πλαστικά καλαμάκια & καπάκι από κουτί παπουτσιών 5. Παιχνίδι με βόλους & χάρτινα ρολά πηγή: creative connections for kids 6. Διαδρομές για βόλους με χάρτινα ρολά 7.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ - Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι εκπαιδευτικές δραστηριότητες του Μουσείου συμβάλλουν στην έγκυρη γνώση και στη διαμόρφωση περιβαλλοντικής συνείδησης. Απευθύνονται στους μαθητές, στους φοιτητές, στους εκπαιδευτικούς, καθώς και στο ευρύ κοινό. Ήδη από το 1974 ομάδες μαθητών από όλη την Ελλάδα επισκέπτονται το Μουσείο και ξεναγούνται στους εκθεσιακούς του χώρους.

# data[].attributes.attachment_link.title
Αρχική | Μουσείο Ακρόπολης | Επίσημος ιστοχώρος

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Μουσείο Ακρόπολης, από τα σπουδαιότερα του κόσμου, φιλοξενεί ευρήματα προερχόμενα αποκλειστικά από την αθηναϊκή Ακρόπολη και τις πλαγιές της. Τα αριστουργηματικά έργα που απαρτίζουν τις συλλογές του, προσφέρουν μια ολοκληρωμένη εικόνα του χαρακτήρα και της ιστορικής διαδρομής του τόπου που έγινε σημείο αναφοράς του αρχαίου και του σύγχρονου κόσμου.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΓΕΝΙΔΟΥ / ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΓΕΝΙΔΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.description
Εκλογή υποτρόφου - ΚΑΔ Αλέξανδρου Σταυρόπουλου για το Ακαδημαϊκό Έτος 2018-2019 "Lucia: Το μυστικό των πεφταστεριών" Πρεμιέρα της νέας ψηφιακής πλανηταριακής παράστασης για παιδιά την Τρίτη 2 Οκτωβρίου. "Εξερεύνηση του Διαστήματος" Σειρά εκδηλώσεων στο Ίδρυμα Ευγενίδου από 17─30 Σεπτεμβρίου 2018, στο πλαίσιο της διοργάνωσης: "Αθήνα 2018 Παγκόσμια Πρωτεύουσα βιβλίου" Η γένεση του Ηλιακού συστήματος Αποτελέσματα εξετάσεων υποτρόφων Διπλωματούχων Ε.Μ.Π.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το κεφάλαιο "αυτοπεποίθηση" είναι πολύ σημαντικό για τον άνθρωπο. Και όπως γνωρίζουμε, όλα μαθαίνονται κατά την παιδική ηλικία.Είναι λάθος να δεχόμαστε καταστάσεις και να τις θεωρούμε μη αναστρέψιμες, ειδικά για τα παιδιά, που ακόμα χτίζουν χαρακτήρα και προσωπικότητα. Οι γονείς θα πρέπει πάντα να έχουν κατά νου ότι η αγάπη και αφοσίωση στα παιδιά τους, μπορούν να κάνουν θαύματα!

Πως λοιπόν μπορούν οι γονείς να φερθούν σε ένα παιδί που δε φημίζεται για την αυτοπεποίθηση και τη δυναμικότητά του;

- Οι γονείς θα πρέπει από τη νηπιακή ηλικία να ασχοληθούν με το παιδί τους και να του μεταδώσουν ιδέες και ιδανικά. Θα πρέπει να του εξηγήσουν τη δύναμη που έχει ο κάθε άνθρωπος και ότι ποτέ δε θα πρέπει να χάνει την πίστη στον εαυτό του.

- Θα πρέπει να κάνετε τα παιδιά σας να νιώθουν ξεχωριστοί παίχτες, μέσα στην ομάδα που λέγεται οικογένεια. Αυτό τι σημαίνει; Δεν "καλοπιάνουμε" τα παιδιά, τα μαθαίνουμε να παίρνουν πρωτοβουλίες και τους εξηγούμε τη σημασία του να έχει κάθε μέλος τη συμβολή του στην οικογένεια. Με αυτόν τον τρόπο, μαθαίνουν να στηρίζονται στα πόδια τους και να νιώθουν αυτόνομα.

- Καθημερινές συζητήσεις μαζί τους, μόνο καλό μπορούν να τους κάνουν. Δώστε το καλό παράδειγμα! Μην περιμένετε το παιδί σας να είναι δυναμικό, όταν βλέπει εσάς να είστε παθητικοί. Εξηγήστε του πως κινείται η κοινωνία και μάθετέ το να είναι ανθεκτικό στις δυσκολίες και να μην τα παρατάει ποτέ.

- Δείξτε του την αγάπη σας και την προσοχή σας. Τα παραμελημένα παιδιά είναι κυρίως αυτά που έχουν τη λιγότερη αυτοπεποίθηση. Με το να ασχολείστε μαζί του του ενισχύετε την αυτοεκτίμηση, αφού το παιδί νιώθει ότι το υπολογίζετε και ότι είναι σημαντικό για εσάς. Βλέποντας ότι είναι σημαντικό για εσάς, κατανοεί την αξία του αλλά και τη δύναμή του.

- Μην είστε υπερπροστατευτικοί! Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη των γονέων! Μη φοβάστε για τα πάντα και μην έχετε όλη την ώρα το παιδί σας υπό επιτήρηση. Αν συμπεριφέρεστε έτσι, το παιδί μαθαίνει να εξαρτάται από εσάς και όποτε δεν είστε μαζί του θα έχει ένα μόνιμο φόβο και ένα αίσθημα ανασφάλειας. Αφήστε το να αναπνεύσει , να δοκιμάσει πράγματα, να πειραματιστεί. Παιδί είναι, και τα λάθη καλό του κάνουν.. μαθαίνει!

- Ενθαρρύνετέ το σε ό,τι κάνει. Δώστε του κουράγιο και δύναμη και πείστε το ότι εσείς πιστεύετε σε αυτό. Με αυτόν τον τρόπο, το παιδί θα νιώσει πιο δυνατό και σίγουρο και θα έχει κατά νου ότι ήδη ένας άνθρωπος πιστεύει πολύ σε αυτό! Όλοι έχουμε ανάγκη από υποστήριξη! Όταν φυσικά πετύχει κάτι, μην ξεχνάτε να το επιβραβεύετε!

- Τελευταίο και πολύ σημαντικό. Μη συγκρίνετε το παιδί σας με κανέναν, ούτε με άλλα παιδάκια αλλά ούτε και με τα αδέρφια του. Η σύγκριση ποτέ δεν κάνει καλό. Δημιουργεί "κόμπλεξ" στα παιδιά και νιώθουν ότι πρέπει πάντα να ανταγωνίζονται αυτόν με τον οποίο συγκρίνονται. Συμβουλέψτε το ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί, με διαφορετικά ταλέντα αλλά και ελαττώματα! Ο μόνος ανταγωνιστής θα πρέπει να είναι ο ίδιος ο εαυτός του και κανείς άλλος!

# data[].attributes.attachment_link.title
Μερικές συμβουλές για το πώς να βοηθήσετε το παιδί σας να αποκτήσει αυτοπεποίθηση!

# data[].attributes.attachment_link.description
Το κεφάλαιο "αυτοπεποίθηση" είναι πολύ σημαντικό για τον άνθρωπο. Και όπως γνωρίζουμε, όλα μαθαίνονται κατά την παιδική ηλικία.Είναι λάθος να δεχόμαστε καταστάσεις και να τις θεωρούμε μη αναστρέψιμες, ειδικά για τα παιδιά, που ακόμα χτίζουν χαρακτήρα και προσωπικότητα. Οι γονείς θα πρέπει πάντα να έχουν κατά νου ότι η αγάπη και αφοσίωση στα παιδιά τους, μπορούν [...]

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης - Childrens Art Museum

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
έργα ζωγραφικής παιδιών

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
κατασκευές παιδιών

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδική τέχνη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διαφορετικότητα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εργαστήρια ζωγραφικής για παιδιά

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
τεχνικές ζωγραφικής

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
υλικά ζωγραφικής

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εικαστική γλώσσα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
οικογενειακά εργαστήρια ζωγραφικής

# data[].attributes.attachment_link.title
Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης - Childrens Art Museum

# data[].attributes.attachment_link.description
Ιστοσελίδα Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης, Κόδρου 9, Πλάκα, Tηλέφωνα: 210 3312 621 & 210 33 12 750.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Δεν μπορώ να γίνω μπαλαρίνα. Δεν είμαι αρκετά δυνατή. Νιώθω ανίκανη".

Αν αυτές οι δηλώσεις σας ακούγονται οικίες και το παιδί σας σκέφτεται συχνά και μιλά με έναν τρόπο που υποτιμά τον εαυτό του, μην ανησυχείτε δεν είστε η μόνη μαμά που της συμβαίνει αυτό.

Οι γονείς όλου του κόσμου καλούνται να αντιμετωπίσουν τα θέματα χαμηλής αυτοεκτίμησης των παιδιών τους κάποια στιγμή στη ζωή τους.

Δείτε τι ακριβώς σημαίνει αυτοεκτίμηση και πως μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να την αποκτήσει.

Στην ψυχολογία, η αυτοεκτίμηση ορίζεται ως η υποκειμενική "αξία" ή "τιμή" που βάζει ένα άτομο στον εαυτό του. Με απλά λόγια, η αυτοεκτίμηση, έχει να κάνει με το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας. Και γιατί αφορά ένα παιδί το πώς βλέπει τον εαυτό του;

Kι όμως. Κάποια στιγμή, αυτό το παιδί θα γίνει ένας ενήλικας. Και τότε αυτό που θα σκέφτεται για τον εαυτό του παίζει καίριο ρόλο στις επιλογές της ζωής του.

Η αυτοεκτίμηση μπορεί να είναι σε χαμηλά επίπεδα, αλλά μπορεί να είναι και σε υψηλά. Τα παιδιά με μια υγιή εικόνα για τον εαυτό τους, είναι πιο σίγουρα για τους εαυτούς τους και συνήθως πιο χαρούμενα σε αντίθεση με αυτά που έχουν χαμηλά επίπεδα αυτοεκτίμησης.

Αν και το πόσο χαμηλή ή υψηλή αυτοεκτίμηση έχει το παιδί σας, μπορεί να μην επηρεάσει την επιτυχία του στο σχολείο, μπορεί να έχει επιπτώσεις γενικότερα στη διάθεση του και στην ευτυχία του.

Η αυτοεκτίμηση των παιδιών, ξεκινά να χτίζεται πολύ νωρίς, και ο γονιός παίζει σημαντικότατο ρόλο στο να την ευνοεί. Ως γονείς, είστε οι πιο άμεσοι άνθρωποι που το επηρεάζουν, ότι και αν πείτε ότι και αν κάνετε, έχει αντίκτυπο στο παιδί σας.

Τρόποι που μπορεί να βοηθήσουν το παιδί σας να αναπτύξει μια υγιής αυτοεκτίμηση.

1. Τα παιδιά που νιώθουν ότι αγαπιούνται και είναι αποδεκτά, αγαπούν τους εαυτούς τους και είναι άνετα με το σώμα τους.

2. Όταν τους μιλάτε ευγενικά, τα φιλάτε, τα αγκαλιάζετε, θα νιώσουν την αγάπη και την καλοσύνη για τους εαυτούς τους. Καμιά φορά ακόμα και ένα απλό χαμόγελο μπορεί να είναι αρκετό να κάνει το παιδί να νιώσει ότι το αγαπάτε.

3. Επικεντρωθείτε στα δυνατά του σημεία και όχι στα αδύναμα. Ενθαρρύνετε τα να εκμεταλλεύονται τα ταλέντα τους και να τα ακολουθούν χωρίς να νιώθουν ντροπή. Την ίδια στιγμή, βοηθήστε τα να αναγνωρίσουν τις αδυναμίες τους, να τις αποδεχτούν και να βρουν τρόπους να τις δουλέψουν.

4. Το να ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να επιτύχουν είναι καλό. Αλλά από την άλλη, δεν μπορεί να επιτυγχάνουν συνεχώς. Αφήστε το παιδί σας να καταλάβει ότι είναι εντάξει και να μην είναι πρώτο σε όλα. Βοηθήστε το να δέχεται την αποτυχία και κάντε το να καταλάβει ότι δεν είναι αυτή που καθορίζει την αξία του στη ζωή.

5. Το να μαθαίνει νέα πράγματα και δεξιότητες είναι πολύ σημαντικό. Ακόμα και μικρά μικρά πραγματάκια όπως να φυτέψει μια γλάστρα στον κήπο, να κάνει τα πιάτα, να φτιάξει μια παρουσίαση ή να αλλάξει ένα λάστιχο, μπορεί να ανεβάσει την αυτοπεποίθηση του σημαντικά καθώς θα νιώθει χρήσιμο.

6. Επίσης σημαντικό είναι το να έχει τη δύναμη να διαλέγει. Αφήστε το να διαλέξει ότι μπορεί μια στο τόσο. Θα αρχίσει να καταλαβαίνει την έννοια της ευθύνης και του ρίσκου που συνεπάγεται μια επιλογή. Ακόμα και απλή επιλογή. Στα ρούχα, στο φαγητό, στα παιχνίδια κλπ. Όταν λύνετε κάποιο πρόβλημα, δεν έχετε μια αίσθηση ικανοποίησης; Έτσι και εκείνο.

Όσο πιο νωρίς αρχίσετε να συμμετέχετε στο να χτίζετε μια υγιής αυτοεκτίμηση μαζί με το παιδί σας τόσο το καλύτερο για εκείνο και τόσο λιγότερα εμπόδια και δυσκολίες θα συναντήσει αργότερα στη ζωή του ως ενήλικας.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχοθεραπεία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχική υγεία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχοθεραπευτής

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχική ασθένεια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχική διαταραχή

# data[].attributes.attachment_link.title
Παιδί και ανάπτυξη: Βοηθήστε το παιδί σας να έχει υγιή αυτοεκτίμηση

# data[].attributes.attachment_link.description
"Δεν μπορώ να γίνω μπαλαρίνα. Δεν είμαι αρκετά δυνατή. Νιώθω ανίκανη". Αν αυτές οι δηλώσεις σας ακούγονται οικίες και το παιδί σας σκέφτεται συχνά και μιλά με έναν τρόπο που υποτιμά τον εαυτό του, μην ανησυχείτε δεν είστε η μόνη μαμά που της συ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η επικοινωνία με το παιδί σας είναι σημαντική τόσο για να σας ακούει και να προσέχει αυτά που λέτε, όσο και για να μάθει το ίδιο να επικοινωνεί σωστά με το περιβάλλον του. Εδώ παρουσιάζονται οι καλύτεροι τρόποι για να προσεγγίσετε το παιδί σας και να του μιλάτε ώστε να κερδίσετε την προσοχή και τη συνεργασία του.
Τα βασικά της επικοινωνίας
1. Συνδεθείτε συναισθηματικά με το παιδί πριν του δώσετε οδηγίες
Κατεβείτε στο επίπεδο του παιδιού σας, κοιτάξτε το στα μάτια και πείτε: "Γιώργο, κοίταξέ με!" Χαμογελάστε και δώστε οδηγίες. Επίσης, κοιτάξτε το παιδί στα μάτια όταν σας μιλάει.

2. Απευθυνθείτε στο παιδί με το όνομά του και μιλήστε του από κοντά
"Μαρία, σε παρακαλώ..." και ποτέ δεν του φωνάζουμε από το άλλο δωμάτιο!

3. Λίγα λόγια και καλά
Όσο πιο μεγάλες προτάσεις και περισσότερα λόγια χρησιμοποιείτε, τόσο ευκολότερο είναι να σταματήσει να σας προσέχει το παιδί. "Αντρέα, βγάζουμε τα παπούτσια" είναι πολύ πιο άμεση οδηγία, που μπορεί εύκολα να την ακολουθήσει το παιδί, σε σχέση με το "Αντρέα, δε σου έχω πει χίλιες φορές ότι όταν γυρνάμε στο σπίτι πρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια μας επειδή είναι βρόμικα και θα λερώσουμε το σπίτι, κι εγώ μόλις το καθάρισα και είμαι κουρασμένη και δεν μπορώ να το ξανακαθαρίσω...". Βλέπετε τη διαφορά;

4. Ανοιχτές ερωτήσεις
Ακόμα και με τα μικρότερης ηλικίας παιδιά μπορείτε να χρησιμοποιείτε ερωτήσεις ανοιχτού τύπου, δηλαδή που δεν παίρνουν απάντηση απλώς ναι/όχι, αλλά απαιτούν από το παιδί να χρησιμοποιήσει μια ολόκληρη πρόταση. "Πώς πέρασες σήμερα στον παιδικό;" "Τι ωραία πράγματα κάνατε στο σχολείο;" είναι ανοιχτές ερωτήσεις που δίνουν το έναυσμα για συζήτηση, σε αντίθεση με κλειστές ερωτήσεις τύπου "Τι κάνατε σήμερα; Ζωγραφίσατε;"

5. Σεβαστείτε το παιδί που δε θέλει να μιλήσει εκείνη τη στιγμή
Όπως κι εσείς δεν έχετε πάντα όρεξη για συζήτηση, έτσι και το παιδί μπορεί να μην έχει διάθεση να σας πει πώς πέρασε εκείνη τη στιγμή. Σεβαστείτε το και παράλληλα δείξτε του το ενδιαφέρον σας με μια φράση, όπως "Μου φαίνεται ότι δεν έχεις όρεξη για κουβέντα τώρα. Θα σε ξαναρωτήσω αργότερα όμως, γιατί πραγματικά θέλω να μάθω τι ωραία πράγματα έκανες σήμερα στο σχολείο".

6. Επαναλάβετε υπομονετικά
Τα τρίχρονα - και σε λιγότερο βαθμό τα τετράχρονα - εξακολουθούν να χρειάζονται πολλές επαναλήψεις μέχρι να αντιληφθούν πλήρως το μήνυμα και τι πρέπει να κάνουν και να τους γίνει κτήμα το "ακούω οδηγίες σημαίνει προσέχω τι λένε και το εκτελώ".
Βοηθήστε το παιδί να ακολουθεί οδηγίες και να υπακούει
1. Ζητήστε από το παιδί να επαναλάβει τις οδηγίες
Αν δεν μπορεί, μάλλον ήταν περίπλοκες ή δύσκολες.

2. Κάντε μία προσφορά που το παιδί δεν μπορεί να αρνηθεί
Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας συχνά μπαίνουν σε μάχες με τη μητέρα για το ποιος από τους δύο έχει τον έλεγχο της κατάστασης. Για να το αποφύγετε αυτό, κάντε στο παιδί μια προσφορά που είναι κέρδος γι' αυτό, "Ντύσου για να πάμε βόλτα", και δύσκολο να την αρνηθεί. Έτσι το παιδί βγαίνει από την κατάσταση του "θέλω να έχω τον έλεγχο των πραγμάτων" και συνεργάζεται για να κερδίσει κάτι καλό.

3. Χρησιμοποιήστε θετική γλώσσα
Αντί να πείτε "Μην τρως με τα χέρια", δοκιμάστε το θετικό "Χρησιμοποίησε το πιρούνι".

4. Ξεκινήστε τις εντολές λέγοντας "θέλω..."
Αντί να διατάξετε "Κάτσε κάτω", είναι προτιμότερο να πείτε "Θέλω να καθίσεις" ή αντί για "Δώσε το παιχνίδι στον αδελφό σου", προτιμήστε το "Θέλω να δώσεις το παιχνίδι και στον αδελφό σου τώρα". Με το προσωπικό "θέλω" ουσιαστικά εκφράζετε την επιθυμία σας και δίνετε στο παιδί τη "δύναμη" να πάρει πρωτοβουλία και να κάνει κάτι γι' αυτό, οπότε είναι πιθανότερο να συνεργαστεί για να σας ευχαριστήσει σε σχέση με το να δώσετε μια εντολή που δείχνει ότι εσείς έχετε την απόλυτη εξουσία.

5. Ξεκινήστε τις εντολές λέγοντας "Όταν... Τότε"
"Όταν βάλεις τις πιζάμες σου, τότε θα διαβάσουμε βιβλίο". "Όταν πλύνεις τα χέρια σου, τότε θα φας". Η λέξη "όταν" σημαίνει ότι περιμένετε τη σωστή συμπεριφορά, σε σχέση με το "αν", που είναι υποθετικό και μπορεί να σημαίνει ότι ίσως ναι, ίσως όχι.

6. Συζήτηση από κοντά, όχι φωνές από μακριά
Μη φωνάξετε από την κουζίνα στο παιδί που παίζει στο δωμάτιό του "Μάζεψε τα παιχνίδια σου, πλύνε τα χέρια σου κι έλα να φας", γιατί αυτό δε θα γίνει! Πάτε κοντά του, ρωτήστε το τι κάνει, αφιερώστε 2-3 λεπτά να μπείτε κι εσείς στο παιχνίδι, για παράδειγμα να σας φτιάξει έναν καφέ στην παιδική του κουζίνα. Μετά μπορείτε να του πείτε ότι έφτασε η ώρα για βραδινό και αντί να δώσετε εντολή να μαζέψει τα παιχνίδια του, ρωτήστε "και πού βάζουμε τα παιχνίδια;". Τέλος, δηλώστε "Ήρθε η ώρα για βραδινό", αντί να ρωτήσετε "Θέλεις να έρθεις για φαγητό;, που μπορεί και να μη θέλει να έρθει!

7. Δώστε απλές και ξεκάθαρες επιλογές
"Θέλεις μήλο ή αχλάδι;"

8. Προειδοποιήστε
"Θα φύγουμε σε λίγο. Μπορείς να κάνεις έναν ακόμα γύρο και μετά να πεις αντίο στους φίλους σου".
Απόσπασμα: Καταπληκτική μαμά - Πρακτικές συμβουλές για μαμάδες με παιδιά 3-6 ετών, Λίζα Βάρβογλη, εκδόσεις Mamaya

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι καλύτεροι τρόποι για να σας ακούει το παιδί και να προσέχει τι λέτε

# data[].attributes.attachment_link.description
Η επικοινωνία με το παιδί σας είναι σημαντική τόσο για να σας ακούει και να προσέχει αυτά που λέτε, όσο και για να μάθει το ίδιο να επικοινωνεί σωστά με το περιβάλλον του. Εδώ παρουσιάζονται οι καλύτεροι τρόποι για να προσεγγίσετε το παιδί σας και να του μιλάτε ώστε να κερδίσετε την προσοχή και τη [...]

# data[].attributes.attachment_link.title
Παιχνίδι και παιδί

# data[].attributes.attachment_link.description
Παιχνίδι... μια σοβαρή υπόθεση. Ποια είναι εκείνη η δραστηριότητα που κάνει καθημερινά το παιδί μας, η οποία το βοηθά να σκέφτεται, να χρη...

# data[].attributes.body
Ubuntu

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Ubuntu λέγεται στη γλώσσα των φυλών της υποσαχάριας Αφρικής (Ζουλού, Μασάι, κλπ) η αλληλεγγύη της κοινότητας.

Ένας ανθρωπολόγος επισκέφτηκε τη φυλή των Ζουλού -η φυλή των Ζουλού βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση-, βρήκε μια ομάδα μικρών παιδιών και έβαλε απέναντί τους σε ένα δέντρο ένα καλάθι με φρούτα.

Έπειτα τους ζήτησε να τρέξουν και τους είπε πως όποιο παιδάκι έφτανε πρώτο στο δέντρο θα έπαιρνε όλα τα φρούτα.

Έδωσε, λοιπόν, το σύνθημα, τα παιδάκια πιάστηκαν χέρι χέρι, πήγαν και κάθισαν γύρω από το καλάθι και άρχισαν να μοιράζονται τα φρούτα.

Ο ανθρωπολόγος, έκπληκτος, επηρεασμένος καθώς ήταν από το φαντασιακό των "προηγμένων κοινωνιών", τους ρώτησε για το έκαναν αυτό, και τα πιτσιρίκια του απάντησαν "Ubuntu", που στο εννοιολόγιο της γλώσσας των υποσαχάριων φυλών σημαίνει ότι:

"Αν ένας από εμάς δεν είναι χαρούμενος, δεν μπορούμε να είμαστε ούτε εμείς".

Αναφερόμαστε σε αυτό το παράδειγμα για να δείξουμε ότι η κοινωνία των Ζουλού, παρόλο που είναι όχι μόνο προ-καπιταλιστική αλλά και προ-φεουδαρχική, διατηρεί την αλληλεγγύη των μελών της ως συστατικό της στοιχείο, μόνο που αυτό δεν βρίσκει αντίστοιχη θέση στην κρατούσα ιδέα της ευθύγραμμης προόδου.

Δηλαδή, μια παλαιότερη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας διατηρεί την αλληλεγγύη, η οποία στις εξελιγμένες κοινωνίες είναι ζητούμενο."

(Το κείμενο είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο "Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης" των Γιώργου Κολέμπα-Γιάννη Μπίλλα. Οι Ζουλού είναι 11 εκατομμύρια. Ζουλού -στη γλώσσα των Ζουλού- σημαίνει ουρανός.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ubuntu | πιτσιρίκος

# data[].attributes.attachment_link.description
"Ubuntu λέγεται στη γλώσσα των φυλών της υποσαχάριας Αφρικής (Ζουλού, Μασάι, κλπ) η αλληλεγγύη της κοινότητας. Ένας ανθρωπολόγος επισκέφτηκε τη φυλή των Ζουλού -η φυλή των Ζουλού βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση-, βρήκε μια ομάδα μικρών παιδιών και έβαλε απέναντί τους σε ένα δέντρο ένα καλάθι με φρούτα.

# data[].attributes.headline
Βοηθήστε το παιδί να

# data[].attributes.body
Βοηθήστε το παιδί να πιστέψει στον εαυτό του

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδιατρική Εταιρεία Κύπρου

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η υγιής αυτοεκτίμηση είναι η θωράκιση ενός παιδιού απέναντι στις προκλήσεις της ζωής. Τα παιδιά που έχουν καλή ιδέα για τον εαυτό τους αντιμετωπίζουν καλύτερα τις διαμάχες και αντιστέκονται καλύτερα στις αρνητικές πιέσεις. Χαμογελούν περισσότερο και είναι ικανά να χαρούν τη ζωή τους. Τα παιδιά αυτά είναι ρεαλιστές και αισιόδοξοι άνθρωποι.

Αντίθετα, στα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση, οι προκλήσεις μπορούν να αποτελέσουν πηγή άγχους και απογοήτευσης. Τα παιδιά που έχουν κακή ιδέα για τον εαυτό τους δυσκολεύονται να βρουν λύσεις στα προβλήματα. Καθώς βασανίζονται από σκέψεις αρνητικής αυτοκριτικής, όπως "Δεν αξίζω" ή "Δεν μπορώ να κάνω τίποτα σωστά", γίνονται παθητικά ή εμφανίζουν απόσυρση ή κατάθλιψη. Όταν βρίσκονται μπροστά σε μια νέα πρόκληση, η άμεση αντίδραση είναι "Δεν μπορώ".

Οι γονείς παίζουν πρωταρχικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός υγιούς αισθήματος αυτοεκτίμησης στα παιδιά τους.
Τι είναι η αυτοεκτίμηση;
Αυτοεκτίμηση είναι το σύνολο των "πιστεύω" ή των εντυπώσεων που έχουμε για τον εαυτό μας. Ο τρόπος με τον οποίο καθορίζουμε τον εαυτό μας επηρεάζει τις στάσεις μας και τις συμπεριφορές μας και έχει άμεσο αντίκτυπο στη διαχείριση των συναισθημάτων μας και στις σχέσεις μας.

Το μοντέλο αυτοεκτίμησης που θα αναπτύξει ένα παιδί αρχίζει να διαμορφώνεται πολύ νωρίς στη ζωή. Για παράδειγμα, όταν ένα νήπιο καταφέρει, μετά από δεκάδες ανεπιτυχείς προσπάθειες, να κάνει τούμπα ή να φέρει το κουτάλι στο στόμα του για να φάει, βιώνει ένα αίσθημα εκπλήρωσης, το οποίο ενισχύει την αυτοεκτίμησή του και του διδάσκει τη στάση "Μπορώ να το κάνω".

Στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας προσπάθειας-αποτυχίας, νέας προσπάθειας-επιτυχίας, το παιδί αποκτά αντίληψη των ικανοτήτων του, ενώ συγχρόνως δημιουργεί μια εικόνα για τον εαυτό του βάσει των αλληλεπιδράσεων με άλλους ανθρώπους. Η εμπλοκή των γονέων σε αυτό το σημείο είναι θεμελιώδης και οι αντιδράσεις τους μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να αποκτήσει υγιείς αντιλήψεις για τον εαυτό του.

Η αυτοεκτίμηση μπορεί επίσης να οριστεί ως ο συνδυασμός αισθημάτων ικανότητας με αισθήματα ότι το αγαπούν. Ένα παιδί που ενθουσιάζεται με ένα επίτευγμά του αλλά δεν νιώθει ότι το αγαπούν μπορεί τελικά να αισθανθεί χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αντίστοιχα, ένα παιδί που νιώθει ότι το αγαπούν αλλά δεν πιστεύει ότι έχει ικανότητες μπορεί επίσης να καταλήξει να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση. Η υγιής αυτοεκτίμηση είναι αποτέλεσμα μιας σωστής ισορροπίας ανάμεσα στα δύο.
Σημεία υγιούς και μη υγιούς αυτοεκτίμησης
Η αυτοεκτίμηση εμφανίζει διακυμάνσεις καθώς ένα παιδί μεγαλώνει. Το αίσθημα αυτοεκτίμησης αλλάζει συχνά και προσαρμόζεται, καθώς επηρεάζεται από τις νέες εμπειρίες και αντιλήψεις του παιδιού. Οι γονείς θα πρέπει να παρατηρούν και να αντιλαμβάνονται τα σημεία υγιούς και μη υγιούς αυτοεκτίμησης.

Ένα παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορεί να μη θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα. Συχνά μπορεί να μιλά αρνητικά για τον εαυτό του, λέγοντας για παράδειγμα "Είμαι χαζός/ή", "Δεν θα μάθω ποτέ να το κάνω αυτό" ή "Ποιος ο λόγος; Κανένας δεν νοιάζεται για μένα έτσι κι αλλιώς". Το παιδί μπορεί να μην είναι σε θέση να διαχειριστεί την απογοήτευση, να τα παρατά εύκολα ή να περιμένει να αναλάβει κάποιος άλλος τον έλεγχο. Τα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση τείνουν να ασκούν έντονη κριτική στον εαυτό τους και να απογοητεύονται εύκολα από αυτόν. Βλέπουν τις προσωρινές αποτυχίες ως μόνιμες, δυσβάστακτες καταστάσεις. Το αίσθημα της απαισιοδοξίας κυριαρχεί.

Ένα παιδί με υγιή αυτοεκτίμηση χαίρεται τις επαφές με τους άλλους. Αισθάνεται άνετα στις κοινωνικές συναντήσεις και ευχαριστιέται τόσο τις ομαδικές δραστηριότητες όσο και τις ατομικές ασχολίες. Όταν εμφανίζονται προκλήσεις, είναι σε θέση να προσπαθήσει να βρει λύσεις. Είναι ικανό να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του χωρίς να υποτιμά τους άλλους ή τον εαυτό του. Για παράδειγμα, αντί να πει "Είμαι χαζός/ή", ένα παιδί με υγιή αυτοεκτίμηση θα πει "Δεν το καταλαβαίνω αυτό". Ξέρει τις δυνάμεις του και τις αδυναμίες του και τις αποδέχεται. Το αίσθημα της αισιοδοξίας κυριαρχεί.
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν Πώς μπορεί ένας γονιός να βοηθήσει να ενισχυθεί η αυτοεκτίμηση του παιδιού του;

Προσέχετε τι λέτε. Τα παιδιά είναι πολύ ευαίσθητα στα λόγια των γονιών. Θυμηθείτε να επαινείτε το παιδί σας όχι μόνο για τις επιτυχίες του, αλλά και για την προσπάθειά του και να είστε ειλικρινείς. Αν, για παράδειγμα, δεν κατάφερε να μπει στην ομάδα του μπάσκετ, αποφύγετε να πείτε "Προσπάθησε ξανά και θα τα καταφέρεις". Είναι καλύτερα να πείτε "Δεν πειράζει, είμαι πολύ περήφανος/η για την προσπάθεια που έκανες". Ανταμείψτε την ολοκληρωμένη προσπάθεια αντί για το αποτέλεσμα.

Δώστε το καλό παράδειγμα. Αν είστε υπερβολικά σκληροί με τον εαυτό σας και απαισιόδοξοι όσον αφορά τις ικανότητες και τις αδυναμίες σας, το παιδί θα σας αντιγράψει. Καλλιεργήστε την αυτοεκτίμησή σας και το παιδί σας θα έχει ένα σπουδαίο πρότυπο να ακολουθήσει.

Εντοπίστε και αλλάξτε τις λανθασμένες αντιλήψεις του παιδιού σας. Είναι σημαντικό να εντοπίσουν οι γονείς τις λανθασμένες αντιλήψεις που έχει το παιδί για τον εαυτό του, οι οποίες μπορεί να αφορούν την τελειότητα, την ελκυστικότητα, τις ικανότητες ή οτιδήποτε άλλο. Οι λανθασμένες αντιλήψεις μπορεί να ριζώσουν και να γίνουν πραγματικότητα για το παιδί. Για παράδειγμα, ένα παιδί που τα πάει καλά στο σχολείο αλλά δυσκολεύεται με τα μαθηματικά μπορεί να πει "Είμαι κακός μαθητής". Η αντίληψη αυτή δεν είναι απλά μια λανθασμένη γενίκευση, είναι μια θεώρηση που μπορεί να καταστήσει το παιδί επιρρεπές στην αποτυχία. Ενθαρρύνετέ το να δει την κατάσταση στις πραγματικές της διαστάσεις. Μια χρήσιμη απάντηση θα ήταν: "Είσαι καλός μαθητής. Τα πας πολύ καλά στο σχολείο. Τα μαθηματικά είναι απλά ένα μάθημα στο οποίο θα πρέπει να αφιερώσεις περισσότερο χρόνο. Θα σε βοηθήσω κι εγώ".

Να είστε αυθόρμητοι και τρυφεροί με το παιδί. Η αγάπη σας θα ενισχύσει πάρα πολύ την αυτοεκτίμησή του. Αγκαλιάστε το παιδί σας. Πείτε του ότι είστε περήφανος/η γι' αυτό. Επιβραβεύετέ το συχνά και με ειλικρίνεια, χωρίς να το παρακάνετε. Τα παιδιά καταλαβαίνουν αμέσως πότε κάτι λέγεται από την καρδιά.

Κάντε θετικά, δίκαια σχόλια. Αν πείτε στο παιδί "Αντιδράς πάντα σαν τρελός/ή", αυτό θα αρχίσει να πιστεύει ότι δεν ξέρει να ελέγξει τα ξεσπάσματά του. Είναι καλύτερα να του πείτε: "Θύμωσες πολύ με τον αδερφό σου, αλλά εκτιμάω το ότι δεν τον έβρισες και δεν τον χτύπησες". Με τον τρόπο αυτό αναγνωρίζετε τα αισθήματα του παιδιού, ενθαρρύνοντάς το συγχρόνως να κάνει σωστή επιλογή στη συμπεριφορά του την επόμενη φορά.

Δημιουργήστε ένα ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον. Ένα παιδί που δεν αισθάνεται ασφαλές ή που δέχεται κακοποίηση στο ίδιο του το σπίτι, μέσα από αρνητικές συμπεριφορές και σχόλια, θα υποφέρει πάρα πολύ από αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης. Ένα παιδί που εκτίθεται σε συνεχείς τσακωμούς των γονιών του μπορεί να αναπτύξει κατάθλιψη και απόσυρση. Θυμηθείτε ότι πρέπει πάντα να σέβεστε το παιδί σας.

Κάντε το σπίτι σας έναν παράδεισο ασφάλειας για την οικογένειά σας. Έχετε πάντα το νου σας για σημάδια κακοποίησης από άλλους, για προβλήματα στο σχολείο ή για προβλήματα με συνομήλικους, καθώς και για άλλους παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού σας. Αντιμετωπίστε όλα αυτά τα θέματα με ευαισθησία αλλά με αμεσότητα.

Βοηθήστε το παιδί σας να έχει εποικοδομητικές εμπειρίες. Οι δραστηριότητες που ενθαρρύνουν τη συνεργασία και όχι τον ανταγωνισμό είναι ιδιαίτερα χρήσιμες για την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης. Για παράδειγμα, αν ένα μεγαλύτερο παιδί βοηθά ένα μικρότερο να μάθει να διαβάζει, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι θαυματουργά και για τα δύο παιδιά.

Ζητήστε βοήθεια ειδικού
Αν υποψιάζεστε ότι το παιδί σας έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, ζητήστε βοήθεια από ειδικό. Οι οικογενειακοί σύμβουλοι και οι παιδοψυχολόγοι μπορούν να εργαστούν με το παιδί για να ανακαλύψουν τι είναι αυτό που το εμποδίζει να έχει καλή ιδέα για τον εαυτό του. Η κατάλληλη θεραπεία μπορεί να βοηθήσει το παιδί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον εαυτό του και τον κόσμο. Θα του επιτρέψει να δει πιο ρεαλιστικά τον εαυτό του και να αποδεχτεί ποιο είναι στην πραγματικότητα. Με λίγη βοήθεια, κάθε παιδί μπορεί να αναπτύξει υγιή αυτοεκτίμηση και να έχει μια πιο ευτυχισμένη και ολοκληρωμένη ζωή.
Σύντομες συμβουλές

Επικοινωνήστε με ειλικρινές ενδιαφέρον με το παιδί σας. Δείξτε του ότι χαίρεστε που μιλάτε μαζί του και ότι δεν το κάνετε σαν αγγαρεία. Εκδηλώστε την αγάπη σας με αγκαλιές και χάδια.

Εστιάζετε πάντα στα θετικά του χαρακτηριστικά και στα χαρίσματά του.

Μην επιβάλλετε τις απόψεις σας. Προσπαθήστε να είστε διαλλακτικοί και αληθινά δημοκρατικοί.

Εξηγήστε του πως αν κάποιος θυμώνει μαζί του, το κοροϊδεύει ή του επιτίθεται, αυτό δεν σημαίνει ότι φταίει ή ότι είναι κακό παιδί.

Προτρέψτε το να αποδέχεται χωρίς ταραχή τον έπαινο και την κοροϊδία.

Ενθαρρύνετέ το να εκφράζει ειλικρινά τις απόψεις του και να εξωτερικεύει ξεκάθαρα τα αισθήματά του.

Βοηθήστε το να αναπτύξει αυτοέλεγχο. Να επιλέγει τη συναισθηματική του αντίδραση, αντί να αντιδρά παρορμητικά στις προκλήσεις του περιβάλλοντος.

Επιβραβεύστε κάθε μικρή πρόοδο που κάνει. Ενισχύστε την προσπάθεια που καταβάλλει, ακόμη και όταν δεν τα καταφέρνει.

Προτρέψτε το να σέβεται και να εκτιμά τον εαυτό του, ανεξάρτητα από το πόσο αποδίδει.

Βοηθήστε το να αντιλαμβάνεται τις επιθετικές προκλήσεις των άλλων και να τις απενεργοποιεί ή να αδιαφορεί.

Εξηγήστε στο παιδί τη διαφορά ανάμεσα:

στην παθητική συμπεριφορά: Ανασφάλεια, μπλοκάρισμα αισθημάτων, υποχωρητικότητα, φόβος. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι λιγότερο σημαντικά από των άλλων.

στη δυναμική συμπεριφορά: Υπεράσπιση και διεκδίκηση των ατομικών δικαιωμάτων με τρόπο που δεν θίγει τον άλλο. Ειλικρινής εξωτερίκευση των αισθημάτων. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι εξίσου σημαντικά με των άλλων.

στην επιθετική συμπεριφορά: Παραβίαση των δικαιωμάτων του άλλου, εξωτερίκευση των αισθημάτων με παρενόχληση. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι περισσότερο σημαντικά από των άλλων.

# data[].attributes.attachment_link.title
Βοηθήστε το παιδί να πιστέψει στον εαυτό του

# data[].attributes.attachment_link.description
Η υγιής αυτοεκτίμηση είναι η θωράκιση ενός παιδιού απέναντι στις προκλήσεις της ζωής. Τα παιδιά που έχουν καλή ιδέα για τον εαυτό τους αντιμετωπίζουν καλύτερα τις διαμάχες και αντιστέκονται καλύτερα στις αρνητικές πιέσεις. Χαμογελούν περισσότερο και είναι ικανά να χαρούν τη ζωή τους. Τα παιδιά αυτά είναι ρεαλιστές και αισιόδοξοι άνθρωποι.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μουσείο μπενάκη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αντώνης μπενάκης

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνική ιστορία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ισλαμική τέχνη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αρχαία ελλάδα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αρχιτεκτονική

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ - Μουσείο Μπενάκη

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Moυσείο Μπενάκη Παιχνιδιών με πυρήνα την συλλογή της Μαρίας Αργυριάδη, η οποία συγκαταλέγεται στις δέκα καλύτερες της Ευρώπης. Παρουσιάζει παιχνίδια, βιβλία, έντυπα, ρουχισμό και αντικείμενα της παιδικής ηλικίας από την Ευρώπη, την Αφρική, την Ασία και την Αμερική. ΔΩΡΗΤΗΣ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
βιβλία; ελληνικά βιβλία; κατάλογος κυκλοφορούντων βιβλίων; εκδότες; συγγραφείς; βιβλιογραφικά δελτία; ddc; dewey; greek books; books in print; books in greek; books from greece; greece; catalogs; editors; publishers; greek authors;  η τελεία / reynolds

# data[].attributes.attachment_link.title
.:BiblioNet : Η τελεία / Reynolds, Peter H.

# data[].attributes.attachment_link.description
Η τελεία / Reynolds, Peter H. Mια τελεία δε σημαίνει πάντα ένα τέλος. Μπορεί να σημαίνει και μια αρχή... Mια πρωτότυπη και ευρηματική ιστορία για το ταλέντο και τις ικανότητες που κρύβει μέσα του ο καθένας μας.

# data[].attributes.headline
Ένα παιδί από βιβλία

# data[].attributes.body
Ένα παιδί από βιβλία

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εκδόσεις Ίκαρος

# data[].attributes.attachment_link.title
Ένα παιδί από βιβλία

# data[].attributes.attachment_link.description
Είμαι παιδί φτιαγμένο από βιβλία. Έρχομαι από έναν κόσμο γεμάτο ιστορίες... Το βιβλίο τιμήθηκε με το βραβείο The Bologna Ragazzi Award 2017, ένα από τα πιο σημαντικά βραβεία στον κόσμο των παιδικών εκδόσεων και συμπεριλήφθηκε στη μακρά λίστα για το βραβείο Goodreads Choice Award 2016 στην κατηγορία εικονογραφημένων βιβλίων.

# data[].attributes.body
Φοβίες

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εναλλακτική Δράση

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Θα πρέπει να πούμε ότι οι γονείς συχνά μπερδεύουν τον φόβο με άλλες κοντινές καταστάσεις, όπως το άγχος και τη φοβία, πράγμα που τους δυσκολεύει να διαχειριστούν σωστά τους φόβους των παιδιών τους. Ας διακρίνουμε, λοιπόν, τις διαφορές ανάμεσά τους.

Φόβος

Είναι το έντονο συναίσθημα που προκαλείται από μια αντικειμενική απειλή, το οποίο προξενεί ένα είδος δυσάρεστης αίσθησης και μια γενική κινητοποίηση του οργανισμού, με σκοπό να σπρώξει το άτομο που απειλείται να φύγει ή να πολεμήσει (flight or fight).

Άγχος

Είναι ένας γενικευμένος διάχυτος φόβος, ένα αίσθημα απειλής από μια αιτία την οποία το άτομο δεν αντιλαμβάνεται επακριβώς και δεν μπορεί να εντοπίσει. Σε αυτή την περίπτωση, το παιδάκι δείχνει να φοβάται αλλά δεν μπορεί να εντοπίσει τι ακριβώς φοβάται. Πολλά παιδιά σήμερα βιώνουν διάχυτο άγχος, πιθανώς λόγω του άγχους που βιώνουν και οι περισσότεροι γονείς.

Φοβία

Είναι ένας συνδυασμός φόβου και άγχους. Προκύπτει όταν δεν ξέρουμε τι είναι αυτό που φοβόμαστε, αλλά νομίζουμε ότι ξέρουμε (δηλαδή θεωρούμε ότι φοβόμαστε το ασανσέρ που θα μας πάει στη δουλειά, ενώ κατά βάθος απεχθανόμαστε την ίδια τη δουλειά). Το αντικείμενο που νομίζουμε ότι φοβόμαστε πρέπει να εκπροσωπεί συμβολικά τον πραγματικό φόβο που νιώθουμε.

Βασικά κριτήρια για τη φοβία είναι η ένταση του συναισθήματος και η αποφυγή του φοβικού ερεθίσματος. Η φοβία είναι μια πολύ έντονη, δυσάρεστη κατάσταση, που κάνει το παιδί να υποφέρει, το εμποδίζει να ζήσει φυσιολογικά και το ωθεί να αποφεύγει συστηματικά ένα ή παραπάνω ερεθίσματα. Η διάκριση ανάμεσα στο φόβο και τη φοβία είναι πολύ σημαντική, γιατί πολλοί γονείς τείνουν να θεωρούν φοβία κάθε φυσιολογικό φόβο του παιδιού.

Όταν ένα παιδί φοβάται να σταθεί στην άκρη ενός μπαλκονιού στον έκτο όροφο, αυτό είναι ένας απολύτως φυσιολογικός φόβος, που το προστατεύει ώστε να μην πέσει και σκοτωθεί. Όταν, όμως, το παιδάκι αυτό δεν μπορεί καν να μπει στο διαμέρισμα που βρίσκεται στον έκτο όροφο, επειδή έχει στο μυαλό του το ύψος του ορόφου, αυτό είναι φοβία.

Η φοβία του παιδιού το σπρώχνει να αποφεύγει ακόμα και να ανεβεί με το ασανσέρ σε έναν ψηλό όροφο. Αυτό μπορεί να μην του δημιουργήσει πρόβλημα, αν δεν έχει λόγο να ανεβεί σε έναν ψηλό όροφο. Φανταστείτε, όμως, αν μένει το ίδιο ή κάποιος στενός συγγενής του σε έναν ψηλό όροφο. Τότε πραγματικά η ανάγκη του να αποφύγει τους ψηλούς ορόφους, θα αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για τη ζωή του.

Όλα τα παιδιά βιώνουν φόβους, πολλά παιδιά βιώνουν άγχη, λίγα παιδιά βιώνουν φοβίες. Οι φοβίες είναι στατιστικά πιο ασυνήθιστες, έντονες και διαρκείς καταστάσεις. Αν αντιληφθείτε πως το παιδί σας υποφέρει από μια φοβία, τότε ίσως θα έπρεπε να στραφείτε σε έναν παιδοψυχολόγο, γιατί μόνοι σας μάλλον δεν θα μπορέσετε να το βοηθήσετε.

Ο φόβος πρέπει να αξιοποιείται για να προστατεύουμε τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας. Σε αυτό δεν βοηθούν καθόλου η υπερβολική καλλιέργεια του φόβου στα παιδιά, γιατί τα καθηλώνει, ούτε η υπερβολική προστασία, γιατί τα καθιστά ανίκανα να αυτο-προστατευθούν. Το ιδανικό είναι να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας να αναγνωρίζουν, να κατανοούν και να αξιοποιούν τους φόβους τους.

Το πρώτο πράγμα προς την κατεύθυνση αυτή είναι να διδάξουμε στο παιδί μας μια λειτουργική στάση απέναντι στο φόβο γενικά ως συναίσθημα. Έτσι θα είναι σε θέση να διαχειριστεί σωστότερα και τους φόβους που θα βιώσει.

Αυτό που θα βοηθούσε θα ήταν να:

-σεβαστείτε τον φόβο του, να μην το υποτιμάτε ή το ειρωνεύεστε. Για το παιδί, αυτό που φοβάται είναι πολύ αληθινό και πραγματικά υποφέρει.

-δείξετε πως είστε μαζί του και θα το βοηθήσετε με τους φόβους του.

-τονίσετε ότι δεν είναι δείγμα δειλίας, αλλά, αντίθετα, γενναιότητας να μιλάει ανοιχτά για τους φόβους του και δεν υπάρχει κανένας λόγος να ντρέπεται γι' αυτούς.

-εξηγήσετε πως ο φόβος είναι φυσιολογικό συναίσθημα και λειτουργεί σαν ένα καμπανάκι που μας δείχνει ότι αντιμετωπίζουμε κάποια απειλή. Πρέπει να "ακούμε" τον φόβο μας και να αντιδρούμε για να προστατευτούμε. Επομένως, δεν πρέπει να προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας, αλλά τις απειλές που τους γέννησαν.

-διαχωρίσετε τους φόβους που αφορούν φανταστική απειλή (π.χ. ο δεινόσαυρος) από εκείνους που αφορούν ρεαλιστική απειλή (π.χ. ο κλέφτης). Εκπαιδεύστε το παιδί να καταλαβαίνει τη διαφορά.

-εξηγήσετε στο παιδί ότι τις ρεαλιστικές απειλές πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε με μια πράξη (π.χ. φοβάμαι τους κλέφτες και γι' αυτό βάζω συναγερμό) ενώ στις φανταστικές απειλές τις αντιμετωπίζουμε με το μυαλό μας (π.χ. όπως η φαντασία της Άννας του παραδείγματος δημιούργησε την απειλή του δεινοσαύρου, έτσι μπορεί να δημιουργήσει και ένα όπλο που να νικάει τον δεινόσαυρο).

-ενθαρρύνετε το παιδί να αναζητήσει μόνο του τρόπους για να αντιμετωπίσει τις απειλές που αντιλαμβάνεται (τις ρεαλιστικές με πράξεις, τις φανταστικές με τη φαντασία).

Αν το παιδί σας βρεθεί αντιμέτωπο με μια απειλή, νιώσει φόβο, αντιδράσει στην απειλή και το ξεπεράσει στη συνέχεια, τότε εσείς μπορείτε να πάρετε ρεπό - το παιδί τα καταφέρνει περίφημα χωρίς τη βοήθειά σας. Αν όμως το παιδί παρουσιάσει φόβο απέναντι στο ίδιο ερέθισμα επαναλαμβανόμενα, αν ο φόβος αυτός επιμένει και του δημιουργεί πρόβλημα, αν δείχνει να μην μπορεί να αντιμετωπίσει την απειλή και υποφέρει από τον φόβο, τότε ίσως χρειάζεται να πάρετε την κατάσταση στα χέρια σας. Και βέβαια, το πρώτο βήμα είναι να καταλάβετε τι πραγματικά συμβαίνει στο παιδί σας.

Πίσω από τους φόβους που επιμένουν κρύβονται συνήθως

-μια απειλή ή ένα τραυματικό συμβάν που βίωσε το παιδί (π.χ. ένα σκυλί που το κυνήγησε ή μια δασκάλα που το μάλωσε άδικα)

-μια ανικανοποίητη ανάγκη (π.χ. να περνάει περισσότερο χρόνο με τους γονείς, για σταθερό περιβάλλον κ.α.)

-μια δυσλειτουργία στην οικογένεια ή στο σχολείο (π.χ. έντονες συγκρούσεις ανάμεσα στους γονείς, εγκατάλειψη από κάποιον γονέα, μετακόμιση κ.α.)

Τα βήματα για την ορθή διαχείριση ενός φόβου που επιμένει είναι τρία

Κατανόηση της αιτίας που κρύβεται πίσω από τον φόβο, μέσα από συζήτηση με το παιδί και την παρατήρηση της κατάστασης.

Διαχείριση της αιτίας, αν πρόκειται για τραύμα, δυσλειτουργία ή ανικανοποίητη ανάγκη. Το τραύμα πρέπει να επουλωθεί, η δυσλειτουργία να διορθωθεί, η ανικανοποίητη ανάγκη να ικανοποιηθεί.

Αντιμετώπιση του κινδύνου, αν πρόκειται για απειλή

Στην περίπτωση αυτή, πρέπει να κάνετε μαζί με το παιδί:

-Διάκριση αντικειμενικού κινδύνου από υποκειμενικό αίσθημα φόβου.

-Αξιολόγηση του αντικειμενικού κινδύνου.

-Λελογισμένη ενημέρωση του παιδιού ανάλογα με την ηλικία του.

-Εξάσκηση της ικανότητας να βρει λύσεις για να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο.

-Ασκήσεις ετοιμότητας.

Βλέπετε λοιπόν;

Ο φόβος όχι μόνο λειτουργεί ως καμπανάκι που μας δείχνει ότι πρέπει να ενεργοποιηθούμε για να προστατευθούμε, αλλά και μας ωθεί να εξασκηθούμε σε δεξιότητες που είναι αναγκαίες για τη ζωή μας (όπως η εξεύρεση λύσεων).

Επομένως, μπορείτε να πάψετε να φοβάστε τον φόβο και να αρχίσετε να τον αξιοποιείτε για εσάς και τα παιδιά σας.
Γονείς, ακούστε μας! Σοφία Ανδρεοπούλου εκδόσεις Διόπτρα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Εναλλακτική Δράση

# data[].attributes.attachment_link.title
Παιδικοί φόβοι και φοβίες. Πώς αντιμετωπίζονται - Εναλλακτική Δράση

# data[].attributes.attachment_link.description
Θα πρέπει να πούμε ότι οι γονείς συχνά μπερδεύουν τον φόβο με άλλες κοντινές καταστάσεις, όπως το άγχος και τη φοβία, πράγμα που τους δυσκολεύει να διαχειριστούν σωστά τους φόβους των παιδιών τους. Ας διακρίνουμε, λοιπόν, τις διαφορές ανάμεσά τους. Φόβος Είναι το έντονο συναίσθημα που προκαλείται από μια αντικειμενική απειλή, το οποίο προξενεί ένα ...

# data[].attributes.headline
Η αξία του παιχνιδιο

# data[].attributes.body
Η αξία του παιχνιδιού

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το παιχνίδι αποτελεί μια βασική δραστηριότητα στη ζωή του παιδιού. Παίζει καθοριστικό ρόλο στη σωματική, την ψυχοσυναισθηματική, την κοινωνική και τη γνωστική του ανάπτυξη. Μέσα από το παιχνίδι το παιδί έχει την δυνατότητα να δράσει ελεύθερα, να ζήσει σε ένα κόσμο φανταστικό που μπορεί να εξουσιάσει, να εκφράσει τα συναισθήματα του, να μάθει τον εαυτό του και τους ανθρώπους γύρω του να εξερευνήσει το περιβάλλον του.

Το παιχνίδι αποτελεί μια βασική δραστηριότητα στη ζωή του παιδιού. Παίζει καθοριστικό ρόλο στη σωματική, την ψυχοσυναισθηματική, την κοινωνική και τη γνωστική του ανάπτυξη. Μέσα από το παιχνίδι το παιδί έχει την δυνατότητα να δράσει ελεύθερα, να ζήσει σε ένα κόσμο φανταστικό που μπορεί να εξουσιάσει, να εκφράσει τα συναισθήματα του, να μάθει τον εαυτό του και τους ανθρώπους γύρω του να εξερευνήσει το περιβάλλον του.

Πιο συγκεκριμένα, το παιχνίδι συμβάλλει στη σωματική ανάπτυξη του παιδιού. Για να μιλήσουμε με ιατρικούς όρους - μπορεί να πεισθήτε πιο εύκολα (!) - με το παιχνίδι η κυκλοφορία του αίματος γίνεται ταχύτερη και ο μεταβολισμός πληρέστερος. Ταυτόχρονα, ενδυναμώνεται το νευρικό σύστημα, ασκείται ο οργανισμός του παιδιού και τελειοποιούνται τα μέλη του σώματος. Βελτιώνεται η μυϊκή δύναμη, η ευκαμψία των αρθρώσεων και του σώματος, η ευλυγισία, η ακρίβεια και η χάρη των κινήσεων, η επιδεξιότητα, η αντοχή στην κόπωση, η ισορροπία κλπ.

Την ίδια στιγμή που συντελούνται όλα αυτά στο σώμα και τον οργανισμό του παιδιού, επηρεάζεται και η πνευματική λειτουργία. Μεγάλοι θεωρητικοί υποστηρίζουν, ότι το παιχνίδι προκαλεί στο παιδί μια πραγματική εσωτερική ανάγκη για άσκηση της νοημοσύνης και της περιέργειάς του. Αναπτύσσει την ικανότητα αναπαράστασης, το συμβολισμό, τη μίμηση και τη φαντασία. Οι λειτουργίες αυτές αναγκάζουν το παιδί να επιστρατεύσει τη μνήμη του για να θυμηθεί και να συνδέσει τα γεγονότα λογικά. Ακόμη, με το παιχνίδι υπάρχει μια σταδιακή μετακίνηση από ασυνείδητες και παρορμητικές πράξεις σε συνειδητές, προμελετημένες πράξεις και ταυτόχρονα εξασκείται και συντελείται η αντιστροφή της ακολουθίας "πράξη - λόγος - σκέψη" σε "σκέψη - λόγος - πράξη".

Επίσης, το παιχνίδι θεωρείται συνυφασμένο με τις διαδικασίες συγκρότησης του εαυτού. Η μετάβαση από το μοναχικό παιχνίδι στο συλλογικό ή στο παιχνίδι με κανόνες, περιγράφει την πορεία από την τοποθέτηση του εαυτού σε υποθετικές καταστάσεις, μέσω της ερμηνείας κοινωνικών ρόλων, έως την τοποθέτηση του εαυτού στη θέση του άλλου με την ταυτόχρονη ερμηνεία του ρόλου του εαυτού. Μέσα από το ομαδικό παιχνίδι, καλλιεργεί ηθικές αξίες όπως την υπομονή στο να περιμένει τη σειρά του, την υποχώρηση όταν δεν μπορεί να έχει αυτό που θέλει, τον σεβασμό προς τους φίλους του, μαθαίνει να συμβιώνει την ώρα του παιχνιδιού μέσα στα όρια που τα ίδια έχουν ορίσει. Μαθαίνει έννοιες όπως η συνεργασία, το μοίρασμα, η αυτοπειθαρχία, η εκτίμηση. Μέσω του ομαδικού παιχνιδιού το παιδί το μαθαίνει να συνυπάρχει αρμονικά με τους άλλους και να βρίσκει τρόπους επίλυσης των διαφορών συγκρούσεων που μπορούν να προκύψουν κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Καλείται να αποδεχτεί και να τηρήσει, αφού το αντίθετο θα οδηγήσει σε κάποια "ποινή".

Σημαντική είναι και η επίδραση που ασκεί το παιχνίδι στη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Με την επιτυχία και προβολή που αποκτά το παιδί μέσω του παιχνιδιού, βελτιώνει την εικόνα για τον εαυτό του, ξεπερνά τις αναστολές του, αυξάνει την αυτοπεποίθησή του και αναπτύσσει σεβασμό για την προσωπικότητα των άλλων. Επίσης, το παιχνίδι πολλές φορές λειτουργεί λυτρωτικά σε καταστάσεις της καθημερινότητάς του που το φορτίζουν με στρες, ένταση, θυμό.
Πολλές το παιχνίδι θεωρείται χαμένος χρόνος από τους δασκάλους, τους καθηγητές ή τους γονείς. Στην πραγματικότητα είναι αναπόσπαστο και απαραίτητο στοιχείο για την ανάπτυξη και τη ζωή του παιδιού. Μάλιστα, η απουσία του παιχνιδιού από τη ζωή του παιδιού, θα μπορούσε να συνδεθεί με φτωχές κινητικές δεξιότητες, χαμηλά επίπεδα φυσικής δραστηριότητας, μειωμένη ικανότητα διαχείρισης στρεσογόνων καταστάσεων, μειωμένες κοινωνικές δεξιότητες, οι οποίες είναι πιθανό να οδηγήσουν σε δυσκολίες στη διαχείριση κοινωνικών καταστάσεων, επίλυση συγκρούσεων, θέματα διαφορετικότητας, θέματα αυτοεκτίμησης, θέματα αποτυχίας κλπ.

Έτσι, λοιπόν, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι όχι απλά να επιτρέψουμε στο παιδί να παίζει, αλλά να αφήσουμε τη μαγεία του παιχνιδιού να μας συνεπάρει. Να ζηλέψουμε και να μάθουμε από την απόλαυση και τη λαχτάρα που έχουν τα παιδιά για το παιχνίδι!

# data[].attributes.attachment_link.title
Η σημασία του παιχνιδιού στην ανάπτυξη του παιδιού

# data[].attributes.attachment_link.description
Το παιχνίδι αποτελεί μια βασική δραστηριότητα στη ζωή του παιδιού. Παίζει καθοριστικό ρόλο στη σωματική, την ψυχοσυναισθηματική, την κοινωνική και τη γνωστική του ανάπτυξη. Μέσα από το παιχνίδι το παιδί έχει την δυνατότητα να δράσει ελεύθερα, να ζήσει σε ένα κόσμο φανταστικό που μπορεί να εξουσιάσει, να εκφράσει τα συναισθήματα του, να μάθει τον εαυτό του και τους ανθρώπους γύρω του να εξερευνήσει το περιβάλλον του.

# data[].attributes.headline
Άγιος Βασίλης

# data[].attributes.body
Άγιος Βασίλης

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ιστορία της Βορτζίνια Ο' Χάνλον

# data[].attributes.body
Κανόνες

# data[].attributes.headline
Γιατί το ροζ ελεφαντ

# data[].attributes.body
Γιατί το ροζ ελεφαντάκι έπεσε σε θλίψη και πώς ξαναβρήκε τη χαρά
Εκδόσεις : Ηλίβατον

# data[].attributes.headline
Ο μεγάλος θυμός , 

# data[].attributes.body
Ο μεγάλος θυμός ,
Εκδόσεις: Ηλίβατον

# data[].attributes.attachment_link.title
ο-μεγάλος-θυμός

# data[].attributes.headline
Σχολική άρνηση

# data[].attributes.body
Σχολική άρνηση

# data[].attributes.attachment_link.title
Σχολική άρνηση του παιδιού

# data[].attributes.body
Επικοινωνία

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
@Freeimages

Τo σημαντικότερο χαρακτηριστικό για ένα παιδί είναι η ανατροφή που θα πάρει, και αυτό το έργο καλείτε να το εκτελέσει ο γονιός.

Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία στην ανατροφή του παιδιού είναι η σωστή χρήση της γλώσσας, ο τρόπος που θα του μιλήσουμε, που θα επικοινωνήσουμε μαζί του, γιατί ο χαρακτήρας ενός παιδιού διαμορφώνεται και αλλάζει αξιοσημείωτα από αυτά που βιώνει, βλέπει και ακούει μέσα στο οικογενειακό του περιβάλλον.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, το παιδί μας πρέπει να το αντιμετωπίζουμε σαν ένα νέο ανεξάρτητο ον και όχι σαν τον καθρέφτη των αντιλήψεων μας. Ουσιαστικά πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε ισότιμα και να αποβάλλουμε τις ιδεολογίες και τα στερεότυπα που μας κατατρέχουν, κυρίως να αποφύγουμε την"κακή γλώσσα", τον τρόπο που θα εκφραστούμε...

Πάνω λοιπόν σε κάποιες εντάσεις μπορεί να χρησιμοποιήσουμε κατά την γνώμη μας "αθώες" φράσεις που μόνο αθώες δεν έιναι αλλά αντιθέτως επιφέρουν μεγάλο ψυχολογικό φορτίο, συχνά δυσβάσταχτο για την ψυχή ενός παιδιού (μικρού αλλά και μεγαλύτερου!).
Οι ''απαγορευμένες'' φράσεις:
1. "Θα καταλάβεις όταν κάνεις το δικό σου παιδί" . Μια φράση που καλό θα ήταν να την αποφεύγουμε. Όταν το ακούει αυτό το παιδί αρχίζει να νοιώθει ενοχές, ότι κάτι δεν κάνει σωστά χωρίς να του δίνουμε επαρκείς εξηγήσεις γι' αυτό.

2. "Μπορείς και καλύτερα!" Με την χρήση αυτής της φράσης το παιδί νοιώθει ότι σας έχει απογοητεύσει... Θα 'θέλατε στα αλήθεια κάτι τέτοιο; Ανεξαρτήτως αυτού το παιδί νοιώθει πίεση άγχος και αγωνία, και αυτό σίγουρα δεν θα επιφέρει τα αποτελέσματα που θα θέλαμε.

3. "Άστο, θα το κάνω εγώ." Μπορεί εσείς να το κάνετε με όλη την αγάπη που έχετε για να ευχαριστήσετε το παιδί σας και μπορεί αυτό να του αρέσει αλλά...ένα κομμάτι της σωστής ανατροφής είναι το παιδί να μάθει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του μόνο του μέσα από καθημερινές δραστηριότητες. Για αυτό θα ήταν καλό να μην μειώνετε την προσπάθεια τους, αντικαθιστώντας τα, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις σας.

4. "Αλίμονο σου, θα το πω στον πατέρα σου!" Γίνεται να απειλούμε και να τρομάζουμε το παιδί μας χρησιμοποιώντας το προσωπείο του πατέρα-μπαμπούλα ο οποίος είναι αυτός που θα' πρεπε να προσφέρει την προστασία; Η απειλή αυτή μπορεί να τρομάζει το παιδί...

5. "Μην κλαις." Τα παιδιά έχουν συναισθήματα όπως και εμείς και πρέπει να τα βιώνουν όλα. Άρα είναι σωστό να το διατάζουμε να μην κλαίει ή να μην στενοχωριέται;... Πρέπει να νοιώθει την ασφάλεια ότι μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα. Δείξτε τους τον τρόπο να το ξεπεράσουν.

6. "Δεν έπαθες και τίποτα" Ένα μικρό κοψιματάκι ή μία "πληγούλα" από ένα πέσιμο για εμάς μπορεί να μην πονάει, για το παιδί όμως είναι πόνος! Το καλό θα'ταν να σεβαστούμε τον πόνο του. Μην μειώνεται την "πληγή" του παιδιού σας αλλά μην τις δώσετε και μεγάλες διαστάσεις.

7. "Ο τάδε είναι ηλίθιος!" Με την χρήση αυτής της φράσης μπροστά στο παιδί, δεν θα είναι αφύσικο να το ακούμε να αποκαλεί όλον τον κόσμο "ηλίθιο"! Αυτό σίγουρα σαν γονείς δεν θα το προτιμούσαμε, επομένως λίγο προσοχή στο λεξιλόγιο μας...

8. "Γιατί να μην είσαι σαν τον/την _______; " Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για το παιδί από το να συγκρίνεται με τον αδελφάκι του. Το μόνο που θα καταφέρεται είναι να φουντώσετε την αντιζηλία μεταξύ τους. Χειριστείτε το κάθε παιδί σας ξεχωριστά και διαφορετικά.

9. "Σε βλέπει ο κόσμος" Με αυτή την φράση το παιδί θα μάθει να είναι εξαρτημένο από το τι θα πει ο κόσμος, κάτι που γενικότερα είναι αρνητικό χαρακτηριστικό και ειδικότερα θα μειώσει την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση του.

Όπως και να 'χει η λάθος γλώσσα που χρησιμοποιούν πολλές φορές οι γονείς απευθυνόμενοι στο παιδί τους χωρίς να το καταλαβαίνουν έχει μεγάλο αντίκτυπο και βάρος πάνω του. Η σωστή ανατροφή είναι το πιο σημαντικό βήμα για την δημιουργία ενός όμορφου, αυτόνομου ανθρώπου και η ''γλώσσα'', ο λόγος είναι ένα σημαντικότατο εργαλείο γι'αυτόν τον σκοπό.

Αξιοποιήστε το!

Εάν σας ενδιαφέρει να ενημερωθείτε περαιτέρω για θέματα που αφορούν τις σχέσεις μας με τα παιδιά και τον καλύτερο τρόπο επικοινωνίας μαζί τους, μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή στο βιωματικό σεμινάριο για μαμάδες και μπαμπάδες, με τίτλο "Πώς να μιλήσετε σε ένα παιδί για..." . Εισηγητής ο ψυχολόγος-οικογενειακός σύμβουλος κ.Γιάννης Ξηντάρας. Οι εγγραφές έχουν αρχίσει ήδη! Δηλώστε συμμετοχή εγκαίρως καθώς θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, paidi-efivos.gr
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων "Αγία Σοφία", μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης "Επαφή".

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
οι απαγορευμένες φράσεις στην επικοινωνία μας με τα παιδιά από τον γιάννη ξηντάρα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδοψυχολογία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σωστή διαπαιδαγώγηση

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Δημήτρης Συμεωνίδης

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΤεχνοΠερσόνα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ιωάννα Γκανέτσα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Άγγελος Νομικός

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι απαγορευμένες φράσεις στην επικοινωνία μας με τα παιδιά

# data[].attributes.attachment_link.description
@Freeimages Τo σημαντικότερο χαρακτηριστικό για ένα παιδί είναι η ανατροφή που θα πάρει, και αυτό το έργο καλείτε να το εκτελέσει ο γονιός. Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία στην ανατροφή του παιδιού είναι η σωστή χρήση της γλώσσας, ο τρόπος που θα του μιλήσουμε, που θα επικοινωνήσουμε μαζί του, γιατί ο χαρακτήρας ενός παιδιού διαμορφώνεται και αλλάζει αξιοσημείωτα από αυτά που βιώνει, βλέπει και ακούει μέσα στο οικογενειακό του περιβάλλον.

# data[].attributes.headline
Δείπνο με μάγισσες κ

# data[].attributes.body
Δείπνο με μάγισσες και κολατσιό με δράκους

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Τaλκ - για γονείς που τα βλέπουν όλα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οι Εκδόσεις Κέδρος παρουσιάζουν το βιβλίο "Δείπνο με μάγισσες και κολατσιό με δράκους. Μια γαστριμαργική περιπλάνηση στα λαϊκά παραμύθια", της Ζωής Βαλάση, σε εικονογράφηση της Βάλλυς Λιάπη. Πρόκειται για μια συλλογή για ερευνητές, για όσους αγαπούν τα παραμύθια και για μεγάλα παιδιά.

Είκοσι εννιά ελληνικά λαϊκά παραμύθια στην ντοπιολαλιά της προέλευσής τους, με κοινό στοιχείο τη σημασία του φαγητού στην πλοκή τους.

Μια μικρή μελέτη, ως πρόλογος, ξεναγεί τον αναγνώστη σ' αυτόν τον κόσμο με τις πραγματικές ή συμβολικές πανδαισίες, τα εξωτικά ή απατηλά εδέσματα, με φρούτα και ζαρζαβατικά που γονιμοποιούν, ζαχαρένιους γαμπρούς, ψωμί κι αλάτι, αίμα, γάλα του φεγγαριού και... καλή σας όρεξη!

"Αχάραγα την άλλη μέρα σηκώνεται η μάγισσα, παίρνει ζάχαρη και μέλι, παίρνει άσπρο αλεύρι, κάντιο και ροδόνερο, παίρνει βανίλια και μόσκο και αθόγαλο, τα ζυμώνει, τα μυρώνει, τα πλάθει και κάνει ένα τσουπωτό παλικάρι με τα όλα του". ("Ο Ζαχαράκης", παραμύθι της Ηπείρου, από το Δείπνο με μάγισσες και κολατσιό με δράκους)
"Ο βασιλιάς έχει φύγει να πολεμήσει με τον αυτοκράτορα Κανταμπαλούτ, τον γείτονά του. Το βασίλειο είναι στα χέρια της μητέρας του. Το ίδιο και η νύφη της και τα δύο εγγονάκια της. [...] Ένα βράδυ η βασιλομήτωρ λέει στον αρχιυπηρέτη της: -Αύριο για μεσημεριανό θέλω τη μικρή Αυγή. -Α, κυρία!... ψελλίζει ο αρχιυπηρέτης. -Αυτή είναι η επιθυμία μου, λέει η βασιλομήτωρ και το λέει με ύφος δράκαινας που ορέχτηκε φρέσκια σάρκα, και θέλω να μου τη σερβίρεις με σάλτσα "Ρομπέρ"".
( Η Ωραία Κοιμωμένη, από τα παραμύθια του Charles Perrault)

Το βιβλίο θα παρουσιαστεί την Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016, στις 19:00, στο Ιωνικό Κέντρο, Λυσίου 11, Πλάκα.
παραμυθικό μενού
Κουβέρ ..................................... Κέδρος

Ορεκτικά ... Φάτε μάτια ψάρια ... Διονύσης Βαλάσης

Πίτες ... Παραδοσιακές ... Όλγα Δαμάνη

Κύριο πιάτο ... Γλώσσες ... Ζωή Βαλάση

Καρυκεύματα ... Παροιμιώδη ... Μαρία Παυλίδη

Επιδόρπιο ... Μυθοποιήματα ... Αργυρώ Λογαρά

Μουσική ... Της τάβλας ... Αντιγόνη Ζαφειροπούλου-Σίσσυ Κασσάνδρα

Η Ζωή Βαλάση (το γένος Τζίμα) είναι συγγραφέας και κριτικός. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Τελείωσε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και είναι διδάκτωρ Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Σορβόννη-Παρίσι IV.

Από το 1976 εκδίδει βιβλία για παιδιά - παραμύθια, διηγήματα, ποιήματα, έργα για θέατρο και κουκλοθέατρο, λαογραφικές συλλογές, ανθολογίες μύθων, και βιβλία για μεγάλους, εγχειρίδια ιστορίας-κριτικής και επιλογής παιδικού βιβλίου. Από το 1975 έως το 1989 είχε τακτική στήλη κριτικής παιδικού βιβλίου σε καθημερινή εφημερίδα, ενώ συνεργάζεται με διάφορα έντυπα - πολιτικά, λογοτεχνικά, παιδικά - και με ραδιοτηλεοπτικά μέσα, ως κριτικός ή ως δημιουργός. Από το 1986 ως το 2008 δίδασκε στην τριτοβάθμια εκπαίδευση "Λογοτεχνία και Βιβλία για παιδιά".

Σε συνεργασία με τον Διονύση Βαλάση, δημιουργούν τα εκπαιδευτικά οπτικοακουστικά προγράμματα Πολύπτυχο, με θέματα τη γλώσσα, τις τέχνες, την ιστορία, το βιβλίο.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Πελιώ Παπαδιά

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΕΙΠΝΟ ΜΕ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΚΑΙ ΚΟΛΑΤΣΙΟ ΜΕ ΔΡΑΚΟΥΣ - Τaλκ - για γονείς που τα βλέπουν όλα

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι Εκδόσεις Κέδρος παρουσιάζουν το βιβλίο "Δείπνο με μάγισσες και κολατσιό με δράκους. Μια γαστριμαργική περιπλάνηση στα λαϊκά παραμύθια", της Ζωής Βαλάση, σε εικονογράφηση της Βάλλυς Λιάπη. Πρόκειται για μια συλλογή για ερευνητές, για όσους αγαπούν τα παραμύθια και για μεγάλα παιδιά.

# data[].attributes.headline
Χαρακτηριστικα νηπια

# data[].attributes.body
Χαρακτηριστικα νηπιακης ηλικιας

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οι εμπειρίες που αποκτά το παιδί σε αυτή την ηλικία είναι καθοριστικές για τη μεταγενέστερη πορεία του. Αυτό σημαίνει πως το παιδί της προσχολικής ηλικίας χρειάζεται ποσοτικά και ποιοτικά ένα πλούτο εμπειριών έτσι ώστε να μπορέσει να μεγιστοποιήσει τα οφέλη των επιδράσεων που δέχεται που δέχεται από το περιβάλλον του, είτε το οικογενειακό περιβάλλον είτε το εξωοικογενειακό πλαίσιο παροχής ημερήσιας φροντίδας και αγωγής.

Το περιβάλλον του παιδιού καλείται να καλύψει ένα σύνολο αναγκών του, που αφορούν τη συναναστροφή με συνομηλίκους, την κίνηση, το παιχνίδι, την κοινωνικοποίηση, τη φροντίδα και αγωγή, την εκπαίδευση, και γενικότερα την ανάπτυξη των νοητικών, γλωσσικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων του παιδιού.

Το πιο σημαντικό για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας θεωρείται το παιχνίδι, που θα πρέπει να είναι διασκεδαστικό και ένας ευχάριστος τρόπος συνάντησης ανθρώπων και επιλογής φίλων. Τα παιδιά μπορούν να μάθουν κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, ενώ όταν θέλουν να συνεχίσουν το παιχνίδι με τους φίλους τους, είναι απαραίτητο να βρουν τρόπους για να αναπτύξουν αλληλεπίδραση με τα άλλα παιδιά.

Η ανάπτυξη της μητρικής γλώσσας πραγματοποιείται από τη στιγμή που γεννιέται το παιδί μέσα στο οικογενειακό αρχικά περιβάλλον. Η ανάπτυξητης γλώσσας παίζει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία εννοιών και στη δόμηση αντιλήψεων για τον κόσμο, γεγονός που αποτελεί δείγμα της επικοινωνιακής πληροφόρησης καθώς και ένα βασικό εργαλείο μάθησης. Η γλώσσα συμβάλλει στη συμμετοχή σε κοινωνικές ομάδες, όπου τα άτομα μπορούν να εκφράσουν την προσωπικότητά τους, την κοινωνική τους ταυτότητα και την κουλτούρα τους.

Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του παιδιού παίζει η διαδικασία της κοινωνικοποίησης, η οποία αρχίζει από τη στιγμή της γέννησης του παιδιού καθώς οι ενήλικες διαφοροποιούν τα βρέφη από εκείνη τη στιγμή. Βασικό χαρακτηριστικό διάκρισης είναι τα διαφορετικά ρούχα που φορούν στα βρέφη ανάλογα με το φύλο καθώς και η συμπεριφορά που εκδηλώνουν απέναντι στα βρέφη (Turner, 1998). Τα παιδιά κατά την ανάπτυξή τους χρησιμοποιούν σε μεγάλο βαθμό την ταύτιση, η οποία αποτελεί μια διεργασία κατά την οποία τα άτομα προσπαθούν να μοιάζουν, να ενεργούν, να αισθάνονται και να συμπεριφέρονται με βάση τα σημαντικά πρόσωπα στο κοινωνικό τους περιβάλλον.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της νηπιακής ηλικίας είναι η γλωσσική ανάπτυξη. Η γλωσσική επικοινωνία στηρίζεται στα επιτεύγματα που κατακτά το παιδί κατά την προγλωσσική περίοδο ανάπτυξης της επικοινωνίας. Κατά την νηπιακή ηλικία παρατηρείται γρήγορη αύξηση της μορφο- συντακτικής πολυπλοκότητας καθώς και γενίκευση των γραμματικών κανόνων. Κατά τη διάρκεια της νηπιακής ηλικίας σημαντική είναι και η γνωστική ανάπτυξη του παιδιού, όπου το παιδί σύμφωνα με τον Piaget έχει κατακτήσει τα στοιχεία της αναπαραστατικής σκέψης. Τα παιδιά πλέον δεν στηρίζονται αποκλειστικά στην επανειλημμένη δοκιμή και στο λάθος για να λύσουν προβλήματα. Επιπλέον μιμούνται πράξεις, τις οποίες μπορεί να έχουν παρατηρήσει σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον, κάτω από διαφορετικές συνθήκες.

Από την ηλικία των 5 ετών το παιδί αρχίζει να παρουσιάζει αλλαγές στην σκέψη. Η σκέψη των παιδιών σε αυτή την ηλικία αλλάζει σημαντικά και εμφανίζονται οι συλλογισμοί. Στην ηλικία των 6 ή 7 ετών το παιδί δεν πιστεύει πια ότι τα όνειρα του είναι κάτι έξω από αυτό και καταλαβαίνει ότι οι άλλοι δεν μπορούν να τα δουν ή να τα αγγίξουν. Τα παιδιά στην νηπιακή ηλικία κατακτούν την έννοια της σχετικότητας, κατανοώντας ότι τα πράγματα υπάρχουν σε σχέση με άλλα πράγματα, καθώς αποτελούν μέρος κάποιων συνόλων. Τα παιδιά πλέον έχουν την ικανότητα να κάνουν ταξινομήσεις και συγκρίσεις. Επιπλέον, το παιδί αρχίζει σιγά- σιγά να βγαίνει από την εγωκεντρική σκέψη, όπου θεωρούσε τον εαυτό του το κέντρο του κόσμου και ταυτόχρονα απαλλάσσεται από το βάρος της ευθύνης που νιώθει για όσα συμβαίνουν γύρω του. Το παιδί μπαίνοντας στο σχολείο έχει κατακτήσει πλέον τον έλεγχο, την ικανότητα να δημιουργήσει και να διατηρήσει σχέσεις με τους άλλους καθώς και να συνεργάζεται με τους άλλους.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της νηπιακής ηλικίας είναι η γλωσσική ανάπτυξη. Η γλωσσική επικοινωνία στηρίζεται στα επιτεύγματα που κατακτά το παιδί κατά την προγλωσσική περίοδο ανάπτυξης της επικοινωνίας. Κατά την νηπιακή ηλικία παρατηρείται γρήγορη αύξηση της μορφο- συντακτικής πολυπλοκότητας καθώς και γενίκευση των γραμματικών κανόνων. Κατά τη μετάβαση από το βάβισμα στην ομιλία, τα παιδιά αρχίζουν να προσαρμόζονται στην περιορισμένη ομάδα ήχων της γλώσσας την οποία μιλούν οι γονείς τους. Βασικοί ήχοι μιας γλώσσας είναι τα φωνήματα που διακρίνουν τη μια λέξη από την άλλη. Το λεξιλόγιο των παιδιών διευρύνεται, η κατανόηση της σημασίας των λέξεων αλλάζει σημαντικά. Η ανάπτυξη του λεξιλογίου των παιδιών και η αυξανόμενη ικανότητά τους να χρησιμοποιούν σύνθετες μορφο- συντακτικές δομές συνοδεύονται από την ικανότητα των παιδιών να συμμετέχουν σε συζητήσεις που εξυπηρετούν διάφορους στόχους (Cole & Cole, 2002α).

Κατά τη διάρκεια της νηπιακής ηλικίας σημαντική είναι και η γνωστική ανάπτυξη του παιδιού, όπου το παιδί σύμφωνα με τον Piaget έχει κατακτήσει τα στοιχεία της αναπαραστατικής σκέψης. Τα παιδιά πλέον δεν στηρίζονται αποκλειστικά στην επανειλημμένη δοκιμή και στο λάθος για να λύσουν προβλήματα. Επιπλέον μιμούνται πράξεις, τις οποίες μπορεί να έχουν παρατηρήσει σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον, κάτω από διαφορετικές συνθήκες (Cole & Cole, 2002α).

Στην ηλικία των τριών, τεσσάρων και πέντε ετών τα παιδιά δεν βασίζονται εντελώς σε λογικούς συλλογισμούς. Επίσης, η σκέψη είναι μονόπλευρη καθώς τα παιδιά εστιάζουν την προσοχή τους σε μια προέχουσα πλευρά του θέματος που τα ίδια σκέφτονται. Κύρια στοιχεία της νηπιακής ηλικίας σύμφωνα με τον Piaget είναι ο εγωκεντρισμός, η σύγχυση του φαινομενικού και πραγματικού κόσμου και η εμφάνιση και χρήση μη λογικών συλλογισμών. Συγκεκριμένα, τα παιδιά ηλικίας 2-6 ετών αναπαριστούν την πραγματικότητα στον εαυτό τους μέσα από τη χρήση συμβόλων, λέξεων και χειρονομιών (Cole & Cole, 2002α).

Από την ηλικία των 5 ετών το παιδί αρχίζει να παρουσιάζει αλλαγές στην σκέψη. Η σκέψη των παιδιών σε αυτή την ηλικία αλλάζει σημαντικά και εμφανίζονται οι συλλογισμοί. Στην ηλικία των 6 ή 7 ετών το παιδί δεν πιστεύει πια ότι τα όνειρα του είναι κάτι έξω από αυτό και καταλαβαίνει ότι οι άλλοι δεν μπορούν να τα δουν ή να τα αγγίξουν. Τα παιδιά στην νηπιακή ηλικία κατακτούν την έννοια της σχετικότητας, κατανοώντας ότι τα πράγματα υπάρχουν σε σχέση με άλλα πράγματα, καθώς αποτελούν μέρος κάποιων συνόλων. Τα παιδιά πλέον έχουν την ικανότητα να κάνουν ταξινομήσεις και συγκρίσεις. Επιπλέον, το παιδί αρχίζει σιγά- σιγά να βγαίνει από την εγωκεντρική σκέψη, όπου θεωρούσε τον εαυτό του το κέντρο του κόσμου και ταυτόχρονα απαλλάσσεται από το βάρος της ευθύνης που νιώθει για όσα συμβαίνουν γύρω του. Το παιδί μπαίνοντας στο σχολείο έχει κατακτήσει πλέον τον έλεγχο, την ικανότητα να δημιουργήσει και να διατηρήσει σχέσεις με τους άλλους καθώς και να συνεργάζεται με τους άλλους (Cole & Cole, 2002β).

COLE, MICHAEL, & COLE, SHEILA R. (2002α). H ανάπτυξη των παιδιών: Γνωστική και ψυχοκοινωνική ανάπτυξη κατά τη νηπιακή και μέση παιδική ηλικία. (Τόμ. Β΄).(Επιμ. και μτφρ. Ζ. Μπαμπλέκου).Αθήνα: Τυπωθήτω - Γιώργος Δάρδανος.

COLE, MICHAEL, & COLE, SHEILA R. (2002β). Η ανάπτυξη των παιδιών: Εφηβεία (μτφρ. Μ. Σόλμαν). Αθήνα: Εκδόσεις Τυπωθήτω- Γιώργος Δάρδανος.

TURNER, PATRICIA J. (1998). Βιολογικό φύλο, κοινωνικό φύλο και ταυτότητα του Εγώ (Επιμ. Ν.Δ. Γιαννίτσας). Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος, MSc

# data[].attributes.attachment_link.title
Νηπιακή- προσχολική ηλικία: μια γενική εικόνα

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι εμπειρίες που αποκτά το παιδί σε αυτή την ηλικία είναι καθοριστικές για τη μεταγενέστερη πορεία του. Αυτό σημαίνει πως το παιδί της προσχολικής ηλικίας χρειάζεται ποσοτικά και ποιοτικά ένα πλούτο εμπειριών έτσι ώστε να μπορέσει να μεγιστοποιήσει τα οφέλη των επιδράσεων που δέχεται που δέχεται από το περιβάλλον του, είτε το οικογενειακό περιβάλλον είτε το εξωοικογενειακό πλαίσιο παροχής ημερήσιας φροντίδας και αγωγής.

# data[].attributes.body
Ασφάλεια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οι μεγαλύτερες ανησυχίες των γονέων συνήθως αφορούν την αποτελεσματικότητα τους ως γονείς και για το εάν μεγαλώνουν σωστά τα παιδιά τους. Τις περισσότερες φορές αναλώνονται σε θέματα και απορίες χωρίς όμως να υπάρχει ουσιαστική υπόσταση όπως το γιατί το παιδί μου δεν είναι κοινωνικό αφού εγώ είμαι, γιατί δεν με υπακούει, γιατί, γιατί, γιατί...

Η προσήλωση της προσοχής τους αφορά τα επιδερμικά και επιφανειακά ζητήματα που τους βασανίζουν ενώ υπάρχουν υπόγειες αιτίες και λύσεις τις οποίες θεωρούμε αυτονόητες. Μια από αυτές και ίσως η σημαντικότερη όλων είναι η σωματική αλλά κυρίως και η ψυχική ασφάλεια που θα έπρεπε να νιώθει κάθε παιδί.
Τι εννοούμε με τον όρο "ασφάλεια";
Ασφάλεια είναι η ενδόμυχη ανάγκη του ατόμου να γνωρίζει ότι δεν διατρέχει οποιονδήποτε κίνδυνο για την σωματική και ψυχική του ακεραιότητα. Μέσα από τον ευρύτερο όρο της "ασφάλειας" έχει δημιουργηθεί και εγκαθιδρυθεί στον επιστημονικό κόσμο ο όρος " δεσμός ασφαλείας " στον οποίο απευθύνονται χιλιάδες ερευνητές και . Η λέξη "δεσμός" αναφέρεται σε μια συνεχή, αμοιβαία δούναι και λαβείν συναισθηματική σχέση με ένα συγκεκριμένο άτομο. Το άτομο αυτό συνήθως είναι το πρόσωπο που φροντίζει το παιδί από την βρεφική ηλικία μέχρι και την ενηλικίωση. Έτσι αυτομάτως, ο όρος αυτός αναφέρεται στους γονείς ή στα άτομα του κλειστού οικογενειακού πλαισίου τα οποία αναλαμβάνουν εξολοκλήρου την ανατροφή ενός παιδιού. Ο δεσμός είναι οικουμενικής και παγκόσμιας εμβέλειας και δεν ξεχωρίζει εθνικότητες, φυλές, χρώμα δέρματος, θρησκείες, κουλτούρες. Είναι μια πηγαία και αυστηρά απαραίτητη ανάγκη του ατόμου να αναπτύξει δεσμούς ασφάλειας με τους γονείς του.

Οι τρείς κύριοι επιστήμονες οι οποίοι αναφέρθηκαν στον ορισμό του δεσμού είναι ο πανταχού γνωστός Sigmund Freud, ο ερευνητής της αναπτυξιακής προόδου των παιδιών Erik Erikson και ο κοινωνικός ερευνητής .Σύμφωνα με τον πρώτο, τα παιδιά συνδέονται με τα πρόσωπα που ικανοποιούν την πείνα τους και συνήθως τα άτομα αυτά είναι οι μητέρες. Ως βιολογικά όντα με ενορμήσεις, οι άνθρωποι δρουν με τέτοιο τρόπο ώστε να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους, για να βιώσουν την ευχαρίστηση. Έτσι στην βρεφική ηλικία, το βρέφος διακατέχεται από την ενόρμηση της ικανοποίησης της δίψας και πείνας. Η μητέρα ή ο πατέρας είναι τα δύο άτομα που θα παίξουν ουσιαστικό ρόλο στην ικανοποίηση αυτής της ενόρμησης και έτσι το παιδί θα νιώσει ψυχικά ασφαλές. Ο αναπτυξιολόγος Erik Erikson μίλησε για 8 στάδια στον κύκλο ζωής των παιδιών με το πρώτο να ξεκινά από την γέννηση και να τελειώνει στο τέλος του πρώτου χρόνου ζωής. Η θεωρία του εστιάζει στην εσωτερική σύγκρουση του παιδιού να εμπιστευτεί ή όχι το άτομο που το φροντίζει. Εάν οι γονείς είναι πρόθυμοι και πλήρως απαντητικοί στις επιθυμίες του παιδιού για φροντίδα, τότε το παιδί αποκτά το αίσθημα της ασφάλειας και της εμπιστοσύνης.

Εντούτοις, η θεωρία και η οπτική του κοινωνικού ερευνητή John Bowlby είναι η κυριότερη και επικρατέστερη γύρω από το θέμα αυτό. Ο δεσμός ασφαλείας μεταξύ παιδιού- γονέων δρα ως ένας μηχανισμός ισορροπίας μεταξύ της ανάγκης του βρέφους για ασφάλεια και την ανάγκης του για εμπειρίες μάθησης. Ο δεσμός αυτός εάν δημιουργηθεί σωστά στα δύο πρώτα χρόνια ζωής του παιδιού, το βοηθά να διατηρήσει το αίσθημα ασφάλειας ακόμα κι όταν αποχωρίζεται το πρόσωπο που το φροντίζει. Παράλληλα, λειτουργεί και ως ένα εσωτερικευμένο μοντέλο εργασίας που τα παιδιά το χρησιμοποιούν για να κατευθύνουν τις συναλλαγές τους με τον περίγυρο τους.

Σε τι βοηθά ο δεσμός ασφάλειας στα παιδιά;

Ο πανίσχυρος δεσμός ασφάλειας θεωρείται ως το άλφα και το ωμέγα της ψυχικής ανάπτυξης του παιδιού. Και αυτό γιατί τα παιδιά νιώθουν πιο έτοιμα να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της καθημερινότητας με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Έχουν συναισθηματική ισορροπία, αρπάζουν ευκαιρίες για να εξερευνήσουν το περιβάλλον τους και έτσι αποκτούν νέες δεξιότητες. Είναι αυτόνομα και αυτάρκεις, με περισσότερη αυτοπεποίθηση και υψηλότερο επίπεδο αυτοεκτίμησης. Είναι τα παιδιά που χαμογελούν συνέχεια και είναι ευτυχισμένα. Μπορούν να πάρουν αποφάσεις για τον εαυτό τους, σκέφτονται πιο λογικά και έχουν πολύ καλές κοινωνικές δεξιότητες καθώς και ικανότητες οργάνωσης και επίλυσης προβλημάτων.
Ποιος είναι ο ρόλος των γονέων στην διαδικασία αυτή;
Οι γονείς είναι τα σημαντικότερα πρόσωπα στη ζωή ενός παιδιού. Το να είσαι όμως ένας επιτυχημένος γονέας προϋποθέτει πολύ σκληρή δουλειά 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, χωρίς διαλείμματα και αργίες, επτά μέρες την εβδομάδα. Όλη αυτή η εντατική ενασχόληση με τα παιδιά οδηγεί στην εξουθένωση και στην έντονη ανησυχία των γονέων για την ποιότητα της σχέσης τους με το παιδί τους. Εντούτοις, διάφορες έρευνες έρχονται να ρίξουν φως στη δύσκολη αυτή κατάσταση και καταδεικνύουν ότι οι υγιείς, ευτυχισμένοι και αυτάρκεις έφηβοι και νεαροί ενήλικες είναι "προϊόντα" σταθερών σπιτιών στα οποία και οι δυο γονείς αφιερώνουν χρόνο και δίνουν προσοχή στα παιδιά τους. Επίσης, τα παιδιά που έχουν μια μητέρα που ανταποκρίνεται με ευαισθησία στις ανάγκες τους, είναι αυτά που θα ανταποκριθούν άμεσα στην δυστυχία των άλλων.

Το τι θα κάνει ένα παιδί είναι πανομοιότυπο με αυτό που είδε την μητέρα του να κάνει. Αντιθέτως, έχει αποδειχθεί ότι τα άτομα που αλληλεπιδρούν με λιγότερο ευαίσθητους και υποστηρικτικούς φροντιστές, αισθάνονται ανασφαλή, αγχωμένα και χωρίς κοινωνικές δεξιότητες.

Πώς να ενισχύσετε τις σχέσεις ασφάλειας με τα παιδιά σας.

Απλές και καθημερινές συνήθειες μπορούν να αποβούν θετικές και ωφέλιμες για την ενίσχυση των σχέσεων ασφαλείας με τα παιδιά σας. Συγκεκριμένα:

Δείξτε προσοχή και αγάπη στα παιδιά σας χαρίζοντας τους πολλά χαμόγελα και αγκαλιές.

Παίξτε με τα παιδιά σας γιατί αυτό σας συνδέει μαζί τους, σας βοηθά να τα μάθετε καλύτερα και να διασκεδάσετε μαζί ενώ ταυτόχρονα ενισχύεται η ανάπτυξη της φαντασίας τους και οι κοινωνικές τους δεξιότητες.

Παρηγορήστε τα όταν αισθάνονται πληγωμένα, τρομαγμένα, λυπημένα ή θυμωμένα.

Ακούστε τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους και μην κρίνετε αλλά διδάξτε τα πώς να εκφράζονται με αποδεχτό τρόπο.

Δείξτε , δείτε τα πράγματα από την δική τους πλευρά όσο άσχετα και ασήμαντα σας φαίνονται.

Μειώστε το χρόνο στη τηλεόραση και στα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Τι πιο ωραίο να φτιάξετε κάτι με το παιδί σας ή να πάτε κάπου παρέα.

Όπως τονίστηκε και πιο πάνω οι γονείς είναι οι πρωταγωνιστές στη ζωή του παιδιού. Για αυτό τον ουσιαστικό ρόλο θα πρέπει εσείς οι ίδιοι οι γονείς να:

Φροντίσετε τον εαυτό σας και την υγεία σας.

Έχετε έλεγχο των συναισθημάτων σας, να δείχνετε κατανόηση και ευγένεια.

Έχετε υπομονή και αποβάλετε την ανάγκη για τελειότητα.

Αναλάβετε την ευθύνη των συναισθημάτων και των πράξεων σας.

Κάνετε το χιούμορ μέρος της καθημερινότητας σας και να είστε θετικοί.

Ζητήστε βοήθεια όταν την χρειάζεστε και βοηθήστε άλλους που το χρειάζονται.

Με αυτούς τους πολύ "αυτονόητους" τρόπους μπορεί ένα παιδί να αναπτύξει και να ισχυροποιήσει ένα δεσμό ασφάλειας με τους γονείς τους. Γιατί όλοι θέλουμε, τα παιδιά μας να έρχονται στο σπίτι και να νιώθουν ασφαλή τόσο σωματικά αλλά κυρίως συναισθηματικά και ψυχικά. Γιατί όλοι θέλουμε τα παιδιά μας να είναι αυτά που χαμογελούν συνέχεια και να είναι ευτυχισμένα.

Συνεργάτης - Αρθογράφος της Πύλης Ψυχολογίας E-Psychology.gr
Σχολική Ψυχολόγος - Παιδοψυχολόγος.
Συμβουλευτικές Υπηρεσίες σε παιδιά, γονείς, εκπαιδευτικούς.

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του E-Psychology.gr. Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @ e-psychology.gr

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
δεσμός ασφαλείας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ειδικοί ψυχικής υγείας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αυτοεκτίμηση

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Βαλεντίνα Θεοδώρου

# data[].attributes.attachment_link.title
Μεγαλώνοντας ασφαλή παιδιά. Ο δεσμός μεταξύ γονέων-παιδιού.

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι μεγαλύτερες ανησυχίες των γονέων συνήθως αφορούν την αποτελεσματικότητα τους ως γονείς και για το εάν μεγαλώνουν σωστά τα παιδιά τους. Τις περισσότερες φορές αναλώνονται σε θέματα και απορίες χωρίς όμως να υπάρχει ουσιαστική υπόσταση όπως το γιατί το παιδί μου δεν είναι κοινωνικό αφού εγώ είμαι, γιατί δεν με υπακούει, γιατί, γιατί, γιατί...

# data[].attributes.headline
Τι μπορείς να κάνεις με ένα πρόβλημα

# data[].attributes.subject
Τι μπορείς να κάνεις με ένα πρόβλημα

# data[].attributes.attachment_link.title
"Τι μπορείς να κάνεις με ένα πρόβλημα" άραγε;

# data[].attributes.attachment_link.description
Το υπέροχο δίδυμο των Kobi Yamada και Mae Besom, το γνωρίσαμε με το πρώτο τους βιβλίο «Τι μπορείς να κάνεις με μια ιδέα;» (περισσότερα για το βιβ...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Μουσείο Πειραμάτων

# data[].attributes.attachment_link.title
Μουσείο Πειραμάτων

# data[].attributes.attachment_link.description
Εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά με θέμα τις επιστήμες: Σχολικές Επισκέψεις|Πειράματα|Παιδικά Εργαστήρια|Θεματικά Πάρτυ|Παιδικές Εκδηλώσεις

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Ψυχολογικό blog

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Πώς επηρεάζονται τα παιδιά από τον τρόπο που τα επιβραβεύουμε; Τα ευρήματα της ψυχολογίας είναι πολύ πιθανό να σας εκπλήξουν!

"Μπράβο που βρήκες τη λύση Κατερίνα. Πόσο έξυπνη είσαι!"

"Τι ωραία που το ζωγράφισες, αυτό. Είσαι καταπληκτικός ζωγράφος Θοδωρή!"

"Μα τι καλή χορεύτρια που είσαι Ιωάννα!"

Ακούμε και λέμε συχνά τέτοια πράγματα στα μικρά παιδιά όταν κάνουν κάτι και θέλουμε να τα επιβραβεύσουμε. Στην επιφάνεια δεν υπάρχει τίποτα το αξιόμεμπτο σε αυτά τα σχόλια. Πιστεύουμε ότι τα λέμε στα παιδιά για να τα ενθαρρύνουμε και να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που τους αρέσει.

Κι όμως σε αυτά τα "αθώα" σχόλια κρύβεται ένας μεγάλος κίνδυνος τον οποίο δε συνειδητοποιούμε. Ίσως τα σχόλια αυτά να έχουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό. Μια καταπληκτική μελέτη της ψυχολογίας φέρνει στο φως τις συνέπειες των διαφορετικών τρόπων επιβράβευσης και μας ταρακουνάει!

Η μελέτη

Η μελέτη εμπεριέχει έξι πειράματα και τα αποτελέσματά τους θα παρουσιαστούν συνοπτικά. Ζητήθηκε από παιδιά ηλικίας 10-12 ετών να κάνουν ένα γνωστικό τεστ. Στο τεστ τα παιδιά πληροφορήθηκαν όλα, ανεξαρτήτως της πραγματικής τους απόδοσης ότι τα πήγαν πολύ καλά.

Υπήρξε όμως μια σημαντική διαφοροποίηση του τρόπου με τον οποίο έγινε η πληροφόρηση.

Σε κάποιους μαθητές τους είπαν: "Μπράβο! Πρέπει να είσαι πολύ έξυπνος σε τέτοιου είδους προβλήματα"

Σε άλλους μαθητές τους είπαν: "Μπράβο, Πρέπει να προσπάθησες πολύ να λύσεις αυτά τα προβλήματα"

Με άλλα λόγια στους πρώτους επιβραβεύτηκε η απόδοση στο τεστ ενώ στους άλλους η προσπάθεια που κατέβαλαν.

Έπειτα ακολούθησε μια σειρά διαδικασιών έτσι ώστε να τεστάρουν οι ψυχολόγοι διαφορετικές αντιδράσεις σε μια διάφορα ερεθίσματα.

Διαδικασία 1

Στην πρώτη διαδικασία τους ζητήθηκε να κάνουν ένα άλλο τεστ και είπαν σε όλους ότι τα πήγαν πολύ άσχημα ανεξάρτητα από την πραγματική τους απόδοση. Όταν ρώτησαν τα παιδιά τι πιστεύετε ότι έφταιξε σε αυτό, τότε τα παιδιά τα οποία έλαβαν έπαινο για την απόδοσή τους, είπαν ότι μάλλον δεν είναι τόσο έξυπνα ή αρκετά καλά γι αυτά τα τεστ. Εκείνα τα οποία έλαβαν έπαινο για την προσπάθεια είπαν ότι ίσως να μην προσπάθησαν αρκετά.

Αυτό σημαίνει ότι τα πρώτα πήραν πολύ προσωπικά το αποτέλεσμα του τεστ ενώ τα δεύτερα δε θεώρησαν ότι το αποτέλεσμα του τεστ σχετιζόταν με το πόσο έξυπνα είναι γενικά. Για εκείνα ήταν απλά θέμα προσπάθειας στο συγκεκριμένο τεστ.

Διαδικασία 2

Σε μια επόμενη διαδικασία οι ψυχολόγοι παρουσίασαν δυο όμοια ντοσιέ στα παιδιά. Στο ένα ντοσιέ τους είπαν ότι μπορούσαν να βρουν διαφορετικούς τρόπους να λύσουν παρόμοιου τύπου ασκήσεις ενώ στο άλλο ήταν οι βαθμολογίες των συμμαθητών τους στο τεστ.

Όσα παιδιά εισέπραξαν έπαινο για την προσπάθεια επέλεξαν σε πολύ μεγάλο ποσοστό (77%) να δουν τον φάκελο με τους διαφορετικούς τρόπους επίλυσης ενώ το άλλο γκρουπ επέλεξε σε ποσοστό 86% να δει πληροφορίες για την επίδοση των συμμαθητών τους.

Βγαίνει το συμπέρασμα λοιπόν, ότι όταν τα παιδιά επαινούνται για την απόδοσή τους τότε θέλουν να δουν που στέκονται σε σχέση με τα υπόλοιπα, πόσο "καλύτερα" από τα άλλα είναι. Όταν όμως επαινούνται για την προσπάθεια, τους ενδιαφέρει να αναπτύξουν περαιτέρω τις δεξιότητές τους και να εξασκήσουν τη μάθησή τους.

Διαδικασία 3

Το σημαντικότερο πείραμα όμως, κατά τη γνώμη μου, ήταν όταν, αφού είχαν πληροφορηθεί ότι τα είχαν πάει "άσχημα" στο δεύτερο τεστ, τους ζητήθηκε να επιλέξουν από διάφορες κατηγορίες, ένα άλλο τεστ το οποίο θα ήθελαν να κάνουν.

Τα παιδιά που τους είχαν πει "Μπράβο, είσαι πολύ έξυπνος" επέλεξαν σε ποσοστό 67% να κάνουν τεστ τα οποία ήταν εύκολα, ώστε να είναι σίγουρα ότι θα τα παν καλά στο επόμενο. Τα παιδιά τα οποία τους είχαν πει "Μπράβο, πρέπει να προσπάθησες πολύ" διάλεξαν σε ποσοστό 92% τεστ στα οποία θα μάθαιναν κάτι καινούριο.

Ταυτόχρονα άλλες δοκιμές έδειξαν ότι τα πρώτα άντλησαν λιγότερη ευχαρίστηση από τα τεστ όπου δεν τα πήγαν καλά και ήταν λιγότερο πιθανό να θέλουν να μάθουν κάτι περισσότερο για τέτοιου είδους θέματα από ό,τι τα άλλα παιδιά.

Οι συνέπειες της μελέτης αυτής θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικές. Όταν λέμε στα παιδιά ότι είναι πολύ έξυπνα, αυτό που συμβαίνει στο παιδικό τους μυαλό είναι ότι μαθαίνουν να κυνηγούν το καλό αποτέλεσμα και όχι τη διαδικασία. Δεν προσπαθούν να μάθουν αλλά να πάρουν το βαθμό. Θέλουν να εισπράξουν το μπράβο και όχι να απολαύσουν την προσπάθεια. Αυτό συμβαίνει γιατί φαίνεται ότι συνδέουν το αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους με το χαρακτήρα τους, με το ποιοι είναι, με την ταυτότητά τους.

Γίνονται οι άνθρωποι οι οποίοι επιδιώκουν την αποδοχή και όχι τη μάθηση, τη διερεύνηση, την ανησυχία. Θα ψάξουν το εύκολο και θα τα παρατήσουν εύκολα στη δυσκολία. Θα κρίνουν το πόσο τους αρέσει κάτι με βάση το πόσο εύκολο τους φαίνεται και όχι με κριτήριο αν πραγματικά τους ενδιαφέρει, καθώς θα έχουν μάθει να τους αρέσει μόνο αυτό στο οποίο είναι καλοί.

Συμπέρασμα

Την επόμενη φορά αντί να πείτε:

"Μπράβο, είσαι πολύ καλός ζωγράφος",

πείτε:

"Μπράβο, πρέπει να σου αρέσει πολύ να ζωγραφίζεις"

Αντί να πείτε:

"Μπράβο, είσαι καταπληκτική χορεύτρια"

πείτε:

"Μπράβο, πρέπει να σου αρέσει πολύ να χορεύεις"

"Μπράβο, πρέπει να σου αρέσει πολύ να τραγουδάς, να παίζεις ποδόσφαιρο, να φτιάχνεις ρούχα για τις κούκλες σου, κοκ"

"Μπράβο, πρέπει να σου αρέσει να βοηθάς" όχι "Μπράβο, που είσαι καλό παιδί"

Επιβραβεύστε την προσπάθεια, όχι την απόδοση. Επιβραβεύστε την πράξη (αυτό που έκανε) όχι το ποιο είναι το παιδί (την ταυτότητα). Έτσι θα είναι πιο πιθανό να συμβάλλετε στη δημιουργία ανθρώπων οι οποίοι θα ξέρουν μετέπειτα τι τους αρέσει, θα ξέρουν να το αναζητούν, να ψάχνονται και να γίνουν ευτυχισμένοι.

Ετυυχισμένοι, όπως σε όλα τα παιδιά, αλλά και στους μεγάλους, αξίζει να είναι.

Αφήνεις email, σου έρχονται όλα τα νέα άρθρα. Απλά πράγματα!

Χαρά μοιρασμένη, δυο φορές χαρά!

# data[].attributes.attachment_link.title
Το πώς επιβραβεύουμε τα παιδιά έχει πολύ μεγαλύτερες συνέπειες από όσο θα φανταζόμασταν - Ψυχολογικό blog

# data[].attributes.attachment_link.description
Πώς επηρεάζονται τα παιδιά από τον τρόπο που τα επιβραβεύουμε; Τα ευρήματα της ψυχολογίας είναι πολύ πιθανό να σας εκπλήξουν! "Μπράβο που βρήκες τη λύση Κατερίνα. Πόσο έξυπνη είσαι!" "Τι ωραία που το ζωγράφισες, αυτό. Είσαι καταπληκτικός ζωγράφος Θοδωρή!" "Μα τι καλή χορεύτρια που είσαι Ιωάννα!"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Artist: Izabela Urbaniak

Χωρίς αυτά δε θα μπορούσαμε να είμαστε λειτουργικοί, να συνεργαζόμαστε, να οργανωνόμαστε και να είμαστε αποδοτικοί. Τα όρια δημιουργούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κάθε άνθρωπος μπορεί να συνυπάρξει με τους συνανθρώπους του, να αντλεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ικανοποίηση και ασφάλεια, να εξελίσσεται και να δημιουργεί.

Γιατί μέσα στην οικογένεια οι γονείς βάζουν όρια στα παιδιά και δεν τα αφήνουν να τα ανακαλύψουν μόνα τους; Γιατί επιφορτίζονται εκείνοι με το απαιτητικό αυτό έργο, που στην πράξη αποδεικνύεται αρκετά ζόρικη υπόθεση;

Μα, γιατί τα παιδιά δεν κατανοούν τη χρησιμότητα των ορίων! Δεν καταλαβαίνουν τη σημασία του να αναστέλλουν τις επιθυμίες τους, να ασκούν αυτοέλεγχο, να λειτουργούν υπεύθυνα, να συμπονούν τους γύρω τους.

Εκτός αυτού, αν οι γονείς δε θέσουν όρια, τότε το παιδί αισθάνεται ανυπεράσπιστο και απροστάτευτο, αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως απειλή, συνεχώς μεταβαλλόμενο και το γονιό ως ανίσχυρο. Μπερδεύεται και δεν μπορεί να διαμορφώσει μια ξεκάθαρη εικόνα του άγνωστου κόσμου μέσα στον οποίο μεγαλώνει, αλλά και των προθέσεων και των συναισθημάτων των γονιών του απέναντί του.

Νιώθει δυστυχισμένο, αποθαρρυμένο, ανασφαλές και συχνά εκδηλώνει προβλήματα στη συμπεριφορά του. Ένα παιδί το οποίο μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον χωρίς κανόνες και σαφή όρια δεν είναι ένα παιδί ελεύθερο. Αντίθετα, είναι ένα παιδί σκλαβωμένο σε μια ασαφή και περίπλοκη δομή, μέσα στην οποία δεν μπορεί να καλλιεργήσει το αίσθημα της υπευθυνότητας και της συνεργασίας.

Από την άλλη, το παιδί που ζει και μεγαλώνει σε ένα υπερβολικά αυστηρό περιβάλλον, βομβαρδισμένο από αυταρχικούς και υπερβολικούς κανόνες, δυσκολεύεται να αναπτύξει ενδιαφέροντα, κλίσεις και προτιμήσεις. Συχνά είναι ένα παιδί με χαμηλό αίσθημα αυτοεκτίμησης που μπορεί όμως μελλοντικά να εμφανίσει έντονα σημάδια ανυπακοής και αντίδρασης.

Πολλές μελέτες δείχνουν ότι όταν οι γονείς θέτουν σταθερά όρια, τα παιδιά μεγαλώνουν έχοντας μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και καλύτερη προσαρμογή στην ομάδα των συνομηλίκων. Εκτός αυτού, γίνονται περισσότερο αυτόνομα.

Η συνέπεια και η σταθερότητα στην εφαρμογή των κανόνων αυτών, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ολοκληρωμένη και υγιή ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού, καθώς και την ομαλή λειτουργία ολόκληρου του οικογενειακού συστήματος. Τα όρια, όσο και αν ακούγεται περίεργο, είναι ένδειξη αγάπης και μέρος της φροντίδας που οι γονείς παρέχουν στα παιδιά τους.

Είναι από τα σπουδαιότερα δώρα που μπορεί να προσφέρει ένας γονιός στο παιδί του, από τα σημαντικότερα εφόδια που του δίνει για να μάθει να πορεύεται μόνο του. Κάθε γονιός προσβλέπει σε ένα ευτυχισμένο μέλλον για το παιδί του και αυτό για να επιτευχθεί προϋποθέτει την ύπαρξη ορίων.

Στις μικρότερες ηλικίες, οι γονείς συχνά οριοθετούν τα παιδιά τους για λόγους ασφαλείας, π.χ. λένε στο παιδί του ενός έτους "ΟΧΙ!" όταν πάει να πιάσει τα χάπια της γιαγιάς από το κομοδίνο ή λένε "ΜΗ" στο δίχρονο παιδί τους όταν ανεβαίνει πάνω στην καρέκλα για να σκαρφαλώσει στη βιβλιοθήκη και να πάρει ένα παιχνίδι που του γυάλισε. Αυτή η οριοθέτηση είναι απολύτως απαραίτητη, αφού το παιδί δεν έχει ακόμη αίσθηση του κινδύνου και μπορεί να πάθει κακό.

Στις περιπτώσεις που δεν το κάνει ο γονιός μιλάμε για παραμέληση, η οποία αποτελεί μια μορφή βίας και διώκεται ποινικά. Εκτός αυτών των παρεμβάσεων, οι γονείς από πολύ νωρίς θέτουν κανόνες που σχετίζονται με τις ώρες ύπνου και διατροφής, ενώ στην πορεία βάζουν κανόνες και για το ντύσιμο, τα παιχνίδια, τις σχέσεις με τους άλλους, τη μελέτη, τις αγορές, την τηλεόραση, τις εξόδους, κλπ.

Καθώς το παιδί μεγαλώνει και ειδικά από το 2ο έτος της ζωής του και μετά, η οριοθέτηση αρχίζει να περιστρέφεται και γύρω από θέματα επιθετικής συμπεριφοράς, όπως όταν ένα παιδί θέλει το παιχνίδι που έχει ο αδερφός του και τον χτυπά για να το πάρει. Οι ανάγκες για οριοθέτηση είναι συνεχείς!

Ακόμα κι όταν ένας γονιός θεωρεί ότι έχει διευθετήσει πολύ καλά τα θέματα αυτά, την επόμενη κιόλας στιγμή θα προκύψουν νέες καταστάσεις, που πρέπει να επεξεργαστεί και να πάρει θέση. Γονείς και παιδιά βρίσκονται σε συνεχή συνδιαλλαγή, διαπραγμάτευση και κάνουν συμβιβασμούς.

Ένας πατέρας λέει: "ο μικρός τρίχρονος γιος μου επέλεξε τη χειρότερη ώρα για να κάνει μια κρίση θυμού. Καθώς περπατούσαμε στο διάδρομο ενός καταστήματος, άρπαξε ένα κουτί με καραμέλες. Του είπα ότι δεν μπορεί να πάρει τις καραμέλες τώρα και αν θέλει κάτι από το κατάστημα, πρέπει πρώτα να με ρωτήσει. Αντί να υπακούσει, όταν του είπα να το βάλει πίσω στη θέση του, άρχισε να κλαίει, να ουρλιάζει και να με χτυπά.

Μετά, έπεσε στο πάτωμα και ακολούθησε μια έκρηξη σε όλο της το μεγαλείο! Όλο το μαγαζί είχε γυρίσει και μας κοιτούσε! Δεν ήξερα τι να κάνω! Δε μου αρέσει καθόλου να αισθάνομαι ότι ένα δίχρονο παιδί έχει τόση δύναμη! Τι θέλει; Να με ρεζιλέψει; Αμάν πια! Άλλη φορά θα πάει με τη μάνα του και άμα κάνει τα ίδια, δε θα πάει ποτέ ξανά και με κανέναν!"
Τα καλά όρια χτίζουν καλές σχέσεις και οι καλές σχέσεις χτίζονται πάνω σε καλά όρια
Μια σχέση στέρεη και δυνατή, που τροφοδοτείται από το γονιό με αγάπη, αποδοχή, κατανόηση και τρυφερότητα προς το παιδί, είναι η καλύτερη βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχτεί για να βάλει όρια. Αν η σχέση είναι δυνατή, ο θυμός από τις διενέξεις που αναπόφευκτα θα προκύψουν, θα εκτονωθεί σύντομα.

Επιβραβεύουμε τις επιθυμητές συμπεριφορές αντί να σχολιάζουμε τις μη επιθυμητές, π.χ. αντί για "Μην είσαι αφηρημένος!", λέμε "Συγκεντρώσου!" ή αντί για "Μην κρατάς τα παιχνίδια μόνο για σένα!" λέμε "Μπράβο παιδί μου, που παίζεις ωραία με την αδερφή σου! Πολύ σε χαίρομαι!". Πιο αναλυτικά, για να έχει αποτέλεσμα, η επιβράβευσή μας χρειάζεται να είναι:

- Άμεση: να δίνεται τη στιγμή που το παιδί εκδηλώνει την επιθυμητή συμπεριφορά και όχι πολύ αργότερα.

- Συγκεκριμένη: να περιλαμβάνει ένα ξεκάθαρο λιτό λεκτικό μήνυμα, π.χ. "Κάθεσαι πολύ ωραία δίπλα μου στο καρότσι και με βοηθάς να ψωνίσω! Σ'ευχαριστώ!".

- Ειλικρινής και απόλυτα αφιερωμένη σε αυτό που συμβαίνει: να δίνεται ενώ προσέχουμε το παιδί, π.χ. το κοιτάμε στα μάτια και στεκόμαστε στο ύψος του όταν του μιλάμε.

- Προσανατολισμένη στην αναγνώριση της προσπάθειας και όχι μόνο στην επιτυχία: να δίνεται όταν το παιδί καταφέρνει κάτι, αλλά και ενδιάμεσα, όσο δείχνει να προσπαθεί, ώστε να ενθαρρύνεται να βάλει τα δυνατά του μέχρι το τέλος.

- Σταθερή και συνεπής: να ενισχύει σε κάθε ευκαιρία το παιδί, καθημερινά και χωρίς διακυμάνσεις.
Ο τρόπος που ένας γονιός ορίζει, διατυπώνει και επικοινωνεί τα όρια, είναι πολύ σημαντικός.
1. Οι τρόποι πειθαρχίας που θα μεταχειριστεί ένας γονιός εξαρτώνται από τη δική του ιδιοσυγκρασία, καθώς και αυτή του παιδιού του. Τι ταιριάζει στον ίδιο, με ποιο τρόπο θα το κάνει, τι πιάνει στο παιδί του; Ό,τι ξέρει ο γονιός γύρω από το χαρακτήρα και τις ευαισθησίες του παιδιού του είναι ιδιαίτερα χρήσιμο.

Μπορεί για ένα παιδί η στέρηση των παιχνιδιών του να είναι η μέγιστη τιμωρία, ενώ για ένα άλλο να μη σημαίνει κάτι. Ή μπορεί το να κοιτά τον τοίχο για λίγα λεπτά να είναι ό,τι χειρότερο, ενώ να μην ενοχλείται καθόλου άμα δε φάει σοκολάτα για μια μέρα.

2. Τα όρια πρέπει να συμβαδίζουν με το στάδιο ανάπτυξης του παιδιού και να προσαρμόζονται στα χαρακτηριστικά της ηλικίας του. Όσο πιο μικρό το παιδί, τόσο πιο σύντομες, ξεκάθαρες και λιτές οι εντολές του γονιού προς αυτό. Αν πρόκειται για βρέφος ή νήπιο που μόλις άρχισε να στέκεται στα πόδια του, ο γονιός μπορεί να στρέψει την προσοχή του σε μια άλλη δραστηριότητα.

Από την άλλη, για ένα παιδί άνω των δύο ετών, η επιβολή των ορίων είναι πιο σύνθετη διαδικασία, καθώς περιλαμβάνει διάλογο, εξηγήσεις και διαπραγμάτευσεις. Συχνά το παιδί από μόνο του προκαλεί το γονιό κάνοντας ερωτήσεις, π.χ. "Γιατί μπαμπά; Δεν είναι δίκαιο!". Απαντήσεις τύπου "γιατί έτσι το λέω εγώ!" ή "είσαι μικρός ακόμα για να καταλάβεις" δεν έχουν αποτέλεσμα, δεδομένου ότι οι απαγορεύσεις που δεν συνοδεύονται από κάποια εξήγηση δε γίνονται κατανοητές από το παιδί, αλλά φαίνονται σαν περιορισμός. Κανείς δεν υπακούει απλά επειδή κάποιος του λέει ότι αυτό είναι το σωστό.

Αφήνουμε το παιδί να μας πει την άποψή του και κάνουμε ειλικρινή προσπάθεια για διάλογο. Είναι μια από τις καλύτερες επενδύσεις που μπορεί να κάνει ένας γονιός. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν και ειδικά στην εφηβεία, το παιδί που δεν του δόθηκε ουσιαστικός χρόνος και χώρος να εκφραστεί, έχει περισσότερες πιθανότητες να αποφεύγει συζητήσεις με τους γονείς.

3. Το παιδί μαθαίνει από αυτό που κάνουμε και όχι από αυτό που του λέμε. Το προσωπικό μας παράδειγμα αποτελεί "μοντέλο" προς μίμηση για το παιδί. Αν δυσκολευόμαστε να βάλουμε όρια σε εμάς πρώτα, τότε πώς θα βάλουμε στους άλλους; Τα παιδιά κατανοούν πιο εύκολα το τι είμαστε και πώς λειτουργούμε, παρά το τι λέμε.

Για παράδειγμα, τι κάνουμε εμείς οι γονείς όταν είμαστε θυμωμένοι, αγχωμένοι, απογοητευμένοι, όταν δε γίνεται το δικό μας κλπ. Τι θα σήμαινε για το παιδί του παραδείγματός μας αν ο πατέρας του άρχιζε να του φωνάζει μέσα στο κατάστημα, το χτύπαγε ή ...; Πώς θα ένιωθε εκείνο μετά;

Από την άλλη, στην περίπτωση που το χάσουμε και παραφερθούμε, δεν τελείωσαν όλα. Κανένας δεν είναι τέλειος, αλλά τον τιμά περισσότερο το να το αναγνωρίζει και να παραδέχεται τα λάθη του, γιατί έτσι γίνεται καλύτερος. Τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και τέλεια παιδιά...

4. Δεν είναι όλα τα θέματα το ίδιο σημαντικά. Ξεχωρίζουμε ποια είναι προς διαπραγμάτευση και ποια όχι, π.χ. είναι το ίδιο αν ο δίχρονος γιος μου χοροπηδάει στα πατώματα τις ώρες κοινής ησυχίας και αν χτυπάει την αδερφή του για να πάρει ένα παιχνίδι;

Αν η έφηβη κόρη μου θέλει να βάλει το αγαπημένο της μπλουζάκι στο πάρτι ακόμα και αν αυτό είναι βρώμικο, είναι λιγότερο σημαντικό από το να επιστρέψει αργότερα από την ώρα που έχουμε συμφωνήσει. Διαχωρίζω τα ζητήματα και ασχολούμαι με κάποια, όχι με όλα, γιατί αλλιώς θα κάνω κήρυγμα όλη μέρα και το παιδί μου θα γίνει σκέτος τύραννος ή θα απομονωθεί εντελώς. Η σχέση μου μαζί του θα διαταραχθεί και αυτό δεν το θέλω με τίποτα στον κόσμο.

5. Η επικοινωνία πρέπει να είναι παρούσα και συγκεκριμένη, χωρίς αναφορές στο παρελθόν, να αφορά το "Εδώ και Τώρα": ("...και την περασμένη φορά τα ίδια έκανες!"), χωρίς προφητείες για το μέλλον ("...ποτέ δεν θα αλλάξεις!") και χωρίς γενικεύσεις (πάντα, ποτέ, όλοι, κανένας...).

Πώς αισθάνεται κάποιος όταν κάνει ένα λάθος στη δουλειά και ο εργοδότης του λέει "Πάλι λάθος έκανες! Αδιόρθωτος είσαι πια! Όλοι έχουν καταλάβει πώς λειτουργεί το σύστημα, αλλά εσύ ποτέ σου!"; Ματαίωση, απόρριψη, απογοήτευση, ντροπή, χαμηλή αυτοεκτίμηση, θυμό, πίκρα, παραίτηση και καμία διάθεση για περαιτέρω προσπάθεια κλπ.

Μέσα από όλα τα παραπάνω, κατανοούμε τη μεγάλη σημασία που διαδραματίζουν τα όρια στην ανάπτυξη των παιδιών. Το είδος των οικογενειακών σχέσεων, η αυτοπεποίθηση και σιγουριά του γονέα για την επιβολή ορίων σε συνδυασμό με την έμπρακτη αγάπη προς το παιδί αποτελούν τα βασικά συστατικά της επιβολής ορίων στα παιδιά.

Τα καλά όρια πλάθουν ευτυχισμένα παιδιά, ικανούς και ολοκληρωμένους ενήλικες, οι οποίοι καθώς μεγαλώνουν θα έχουν περισσότερες ευθύνες, μα και περισσότερα δικαιώματα.

Από την Ευγενία Δουβαρά, ψυχολόγο
Πηγή: o-cosmos-mas.blogspot.gr

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
τα καλά όρια πλάθουν ευτυχισμένα παιδιά

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ta kala oria plathoun eftyxismena paidia

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΤεχνοΠερσόνα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Δημήτρης Συμεωνίδης

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ιωάννα Γκανέτσα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Άγγελος Νομικός

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα καλά όρια πλάθουν ευτυχισμένα παιδιά

# data[].attributes.attachment_link.description
Artist: Izabela Urbaniak Χωρίς αυτά δε θα μπορούσαμε να είμαστε λειτουργικοί, να συνεργαζόμαστε, να οργανωνόμαστε και να είμαστε αποδοτικοί. Τα όρια δημιουργούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κάθε άνθρωπος μπορεί να συνυπάρξει με τους συνανθρώπους του, να αντλεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ικανοποίηση και ασφάλεια, να εξελίσσεται και να δημιουργεί.