# data[].attributes.headline
Małgorzata Kalicińska      "Dom nad rozlewiskiem" 

# data[].attributes.subject
Małgorzata Kalicińska      "Dom nad rozlewiskiem" 

# data[].attributes.body
"Czy są takie babcie i takie domy jak w tej powieścią Są. Każdy może taki dom zbudować i nadać mu taką aurę. Naturalnie to rola nas, kobiet: babć, mam, córek i wnuczek budowanie atmosfery domu Rodziny." ( ... )

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wszystkie formaty i wydania:
Okładka miękka

Wszystkie formaty i wydania (3): Cena:

Małgorzata Kalicińska to urodzona w 1956 roku w Warszawie popularna pisarka. Jest absolwentką warszawskiej SGGW, pracowała jako nauczycielka. Pracowała jako researcher dla programu "Kawa czy Herbata" w TVP 1, przez wiele lat prowadziła agencję reklamową. W latach 2008 - 2012 współpracowała z magazynem "Bluszcz". Prowadzi bloga. Najbardziej znana jako autorka bestsellerowej powieści "Dom nad rozlewiskiem", która została zaadaptowana do telewizji.

Twoja wiadomość została wysłana. Dziękujemy.

Administratorem podanych przez Ciebie danych osobowych jest Empik S.A. z siedzibą w Warszawie. Twoje dane będą przetwarzane w celu obsługi Twojej wiadomości z formularza kontaktowego, a także w celach statystycznych i analitycznych administratora. Więcej informacji na temat przetwarzania danych osobowych znajduje się w naszej Polityce prywatności.

# data[].attributes.attachment_link.description
Wszystkie formaty i wydania: Okładka miękka Wszystkie formaty i wydania (3): Cena: Małgorzata Kalicińska to urodzona w 1956 roku w Warszawie popularna pisarka. Jest absolwentką warszawskiej SGGW, pracowała jako nauczycielka. Pracowała jako researcher dla programu "Kawa czy Herbata" w TVP 1, przez wiele lat prowadziła agencję reklamową.

# data[].attributes.body
"Ta książka cię zaskoczy!

W życiu Joanny szykują się zmiany. Po latach spędzonych za granicą do Polski wraca Paweł. Czy teraz, gdy nie będzie ich dzieliła ogromna odległość, mężczyzna znajdzie sposób, by pokazać Asi, że jest dla niego wyjątkowa? "(...)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ta książka cię zaskoczy!
W życiu Joanny szykują się zmiany. Po latach spędzonych za granicą do Polski wraca Paweł. Czy teraz, gdy nie będzie ich dzieliła ogromna odległość, mężczyzna znajdzie sposób, by pokazać Asi, że jest dla niego wyjątkowa?
Paweł spędza sporo czasu z podopiecznymi domu spokojnej starości, w którym pracuje Joanna. Przerabia ich ubrania na stylowe i niepowtarzalne. Kiedy w kolejce do przymiarki zaczynają się ustawiać nie tylko staruszki, ale też ich wnuczki, Paweł postanawia stworzyć linię ubrań „Warszawski element" i zorganizować pokaz.
Lecz gdy na horyzoncie pojawiają się Maria i Genia, żywiołowe staruszki, które znowu wplątały się w kłopoty, a korytarzami ośrodka sunie gubiąca ubrania zjawa, nawet szarlotka - bez cynamonu, dokładnie tak, jak lubi Joanna - może nie wystarczyć do przywrócenia wszystkim równowagi.
Przekonaj się, że ze świetnymi babkami nie będziesz się nudzić!

Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
* online
* przelewem
* kartą płatniczą
* Blikiem
* podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.

Oceny

Średnia ocen

6,6 / 10

37 ocen

Twoja ocena

0 / 10

Dyskusje

Tu pojawią się rekomendacje dla ciebie

Aby zobaczyć rekomendacje oceń 20 książek w serwisie

Oceń

Mogą Cię również zainteresować

# data[].attributes.attachment_link.description
Ta książka cię zaskoczy! W życiu Joanny szykują się zmiany. Po latach spędzonych za granicą do Polski wraca Paweł. Czy teraz, gdy nie będzie ich dzieliła ogromna odległość, mężczyzna znajdzie sposób, by pokazać Asi, że jest dla niego wyjątkowa? Paweł spęd

# data[].attributes.headline
Peter Mayle                          "Rok w Prowansji"    

# data[].attributes.subject
Peter Mayle                          "Rok w Prowansji"    

# data[].attributes.body
"Autor (...)  "mistrzostwo osiągnął   w opisywaniu potraw i trunków – czytelnik czuje unoszący się           w powietrzu niepowtarzalny zapach trufli, smak foie gras, jagnięciny upieczonej z ząbkami czosnku i czerwonego Chateauneuf-du-Pape. Niemal na każdej stronie pojawia się wyliczanka dań, opisanych              z wielkim pietyzmem                          i dokładnością (...)."                                                                   nawidelcu.pl

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tytuł oryginału:

A Year in Provance

Kategoria:

literatura piękna

Data wydania:

1995-01-01

Liczba stron:

210

Język:

polski

ISBN:

978-83-7469-239-7

Tłumacz:

Ewa Adamska

Inne wydania

Bywaliśmy tu częstokroć już wcześniej jako turyści, rozpaczliwie spragnieni naszej dorocznej dawki dwóch trzech tygodni prawdziwego ciepła i jaskrawego słońca. Ile razy stąd wyjeżdżaliśmy, obiecywaliśmy sobie, że pewnego dnia zamieszkamy tu na stałe (...). A teraz, poniekąd ku naszemu zdumieniu, zrealizowaliśmy to marzenie. Spaliliśmy mosty za sobą. Kupiliśmy dom, wzięliśmy lekcje francuskiego, pożegnaliśmy krewnych i przyjaciół, zabraliśmy nasze dwa psy i zostaliśmy cudzoziemcami.

Tak oto Peter Mayle osiadł wraz z żoną w romantycznym wiejskim domu gdzieś między Avinionem i Aix. Ta przeprowadzka była początkiem pełnego rozkoszy i zmór... roku w Prowansji. Ksiażeczka, napisana dowcipnie i ze smakiem, malująca znane i mniej znane oblicza barwnej krainy, urzekła już miliony czytelników na całym świecie.

Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
* online
* przelewem
* kartą płatniczą
* Blikiem
* podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.

Oceny

Średnia ocen

6,7 / 10

349 ocen

Twoja ocena

0 / 10

Tu pojawią się rekomendacje dla ciebie

Aby zobaczyć rekomendacje oceń 20 książek w serwisie

Oceń

Mogą Cię również zainteresować

# data[].attributes.attachment_link.description
Tytuł oryginału: A Year in Provance Kategoria: literatura piękna Data wydania: 1995-01-01 Liczba stron: 210 Język: polski ISBN: 978-83-7469-239-7 Tłumacz: Ewa Adamska Inne wydania Bywaliśmy tu częstokroć już wcześniej jako turyści, rozpaczliwie spragnieni naszej dorocznej dawki dwóch trzech tygodni prawdziwego ciepła i jaskrawego słońca.

# data[].attributes.headline
Durian Sukegawa "Kwiat wiśni i czerwona fasola"

# data[].attributes.subject
Durian Sukegawa "Kwiat wiśni i czerwona fasola"

# data[].attributes.body
"Słodko-gorzka opowieść o życiu i naleśnikach. Sentaro, chłopak bez wykształcenia, z trudną przeszłością i pogrzebanymi marzeniami o karierze pisarza, pracuje w sklepiku z dorayaki - tradycyjnymi naleśnikami nadziewanymi słodką pastą z czerwonej fasoli." (...)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Patronat LC

Tytuł oryginału:

あん

Kategoria:

literatura piękna

Data wydania:

2018-10-24

Liczba stron:

174

Język:

polski

ISBN:

9788323345473

Tłumacz:

Dariusz Latoś

Seria:

Seria z Żurawiem

Inne wydania

Słodko-gorzka opowieść o życiu i naleśnikach

Sentaro, chłopak bez wykształcenia, z trudną przeszłością i pogrzebanymi marzeniami o karierze pisarza, pracuje w sklepiku z dorayaki - tradycyjnymi naleśnikami nadziewanymi słodką pastą z czerwonej fasoli. Niestety interes nie idzie tak dobrze jak powinien, a klienci rzadko zaglądają po słodkości. Na dodatek Sentaro czuje, że życie przecieka mu przez palce i tylko kwitnące wiśnie przypominają o upływie czasu.
Pewnego dnia próg jego sklepu przekracza staruszka Tokue, która potrafi przygotować doskonały farsz do dorayaki. Starsza pani zaczyna uczyć tej sztuki Senatro, a jej talent kulinarny i mądrość na zawsze odmieniają życie chłopaka. Gdy przeciwności losu i społeczne uprzedzenia wystawią ich relację na próbę, bohaterowie będą musieli odpowiedzieć na pytanie, co jest w ich życiu najważniejsze.

Kwiat wiśni i czerwona fasola to wzruszająca, pełna ciepła opowieść o zrozumieniu, radzeniu sobie z trudną przeszłością i przynoszącej odkupienie sile przyjaźni.

Na podstawie książki powstał zbierający doskonale recenzje film „Kwiat wiśni i czerwona fasola" w reżyserii Naomi Kawase.

Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
* online
* przelewem
* kartą płatniczą
* Blikiem
* podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.

Recenzje oficjalnych recenzentów i

Słodko-gorzka opowieść o uprzedzeniach i przyjaźni

Na pierwszy rzut oka „Kwiat wiśni i czerwona fasola" to typowa japońska powieść o celebracji codziennych przyjemności i dążeniu do perfekcji w rzeczach najprostszych. Jej bohater, Sentarō, jest chłopakiem z trudną przeszłością, który musiał zrezygnować z marzeń o wykształceniu i karierze pisarza. Aby spłacić dług, podejmuje pracę w sklepiku z dorayaki - tradycyjnymi naleśnikami nadziewanymi pastą z fasoli azuki. Rutynowa praca nie daje mu jednak satysfakcji, klienci nie przybywają tłumnie po słodkości. Mężczyzna czuje, że życie przecieka mu przez palce.

Niespodziewanie rutynę Sentarō zakłóca pojawienie się Tokue - ekscentryczna staruszka proponuje, że zatrudni się w sklepiku, i szkoli chłopaka w trudnej sztuce przyrządzania doskonałego nadzienia, całkowicie zmieniając jego podejście do pracy. Pomiędzy dwójką bohaterów zaczyna zawiązywać się coraz silniejsza wieź.

„Kwiat wiśni i czerwona fasola" to powieść, która przyciąga feerią smaków i zapachów. Durian Sukegawa zwraca dużą uwagę na szczegóły i potrafi doskonale wyodrębnić je z przytłaczającej codzienności. W czasie lektury będziemy towarzyszyć Sentarō podczas długich godzin spędzanych za ladą sklepiku, gdy prowadzi rozmowy z kupującymi słodkości uczennicami, a za witryną wraz ze zmianami pór roku zakwitają wiśnie (sakura), a potem gubią płatki. Przyglądamy się Tokue, gdy ta pieczołowicie wybiera idealne fasolki i stara się „wsłuchać w ich historię". Czytając opis gotowania pasty, niemalże nabiera się ochoty, by zajrzeć staruszce przez ramię i sprawdzić, jaki jest efekt.

Mimo że książka w wielu miejscach urzeka swym subtelnym pięknem, nie jest idylliczną opowiastką. Wręcz przeciwnie, zmusza czytelnika do konfrontacji z trudnymi tematami, przez wiele lat spychanymi w Japonii na margines świadomości, a i obecnie często traktowanymi jako tabu. Durian Sukegawa sprytnie wykorzystuje przyjemną otoczkę, by poruszyć kwestie, które budzą lęk, a momentami nawet odrazę. Głównym tematem powieści są różne formy społecznego wykluczenia. Zarówno Tokue, Sentarō, jak i najmłodsza bohaterka książki - uczennica o imieniu Wakana - poszukują wolności, szczęścia i spełnienia w społeczeństwie, w którym z różnych przyczyn czują się wyobcowani.

Durian Sukegawa doskonale pokazuje, że nawet gdy znikają fizyczne bariery, bardzo trudno walczyć o własne marzenia z ludzkimi uprzedzeniami, a także zmagać się z poczuciem pustki i samotnością. Autor kładzie duży nacisk na podkreślenie godności każdego człowieka, ale wybory, które przedstawia, nie są wcale jednoznaczne. Udaje mu się jednak uniknąć nachalnego moralizowania.

Fabuła książki nasycona jest symboliką. Każda z głównych postaci - a zwłaszcza Tokue - jest bardzo wyrazista. Zaletę powieści stanowi również język, którym Durian Sukegawa snuje swoją opowieść - jest on prosty, a jednocześnie wzruszająco poetycki.

Anna Michalska

24 Popieram Link do recenzji

Oceny

Średnia ocen

7,5 / 10

188 ocen

Twoja ocena

0 / 10

Dyskusje

Tu pojawią się rekomendacje dla ciebie

Aby zobaczyć rekomendacje oceń 20 książek w serwisie

Oceń

Mogą Cię również zainteresować

# data[].attributes.attachment_link.description
Patronat LC Tytuł oryginału: あん Kategoria: literatura piękna Data wydania: 2018-10-24 Liczba stron: 174 Język: polski ISBN: 9788323345473 Tłumacz: Dariusz Latoś Seria: Seria z Żurawiem Inne wydania Słodko-gorzka opowieść o życiu i naleśnikach Sentaro, chłopak bez wykształcenia, z trudną przeszłością i pogrzebanymi marzeniami o karierze pisarza, pracuje w sklepiku z dorayaki - tradycyjnymi naleśnikami nadziewanymi słodką pastą z czerwonej fasoli.

# data[].attributes.headline
Katarzyna Michalak           "Trzy życzenia"

# data[].attributes.subject
Katarzyna Michalak           "Trzy życzenia"

# data[].attributes.body
Nie mienisz przeszłości, nie napiszesz nowego początku, ale zawsze możesz wyczarować nowe zakończenie.

Kiedy Natalia trafia do starego dworu, zagubionego gdzieś na Mazurach, po raz pierwszy od długiego czasu czuje, że znalazła swoje miejsce. Samotna, pełna kompleksów dziewczyna nie może uwierzyć, że zaczynają się spełniać jej trzy największe życzenia." (...)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
NIE ZMIENISZ PRZESZŁOŚCI, NIE NAPISZESZ NOWEGO POCZĄTKU, ALE ZAWSZE MOŻESZ WYCZAROWAĆ NOWE ZAKOŃCZENIE.

Kiedy Natalia trafia do starego dworu, zagubionego gdzieś na Mazurach, po raz pierwszy od długiego czasu czuje, że znalazła swoje miejsce. Samotna, pełna kompleksów dziewczyna nie może uwierzyć, że zaczynają się spełniać jej trzy największe życzenia. Gdy jednak w Marcinkach pojawia się Damian - oschły, cyniczny i mroczny mężczyzna - Natalia znów traci nadzieję. Jest do niej zbyt podobny, dlatego rani najbardziej.

ŻEBY BYĆ SZCZĘŚLIWYM, NIE TRZEBA OSIĄGNĄĆ DOSKONAŁOŚCI, TRZEBA ZAAKCEPTOWAĆ WŁASNĄ NIEDOSKONAŁOŚĆ. DOPIERO WTEDY MOŻNA OTWORZYĆ SIĘ NA MIŁOŚĆ. TO WŁAŚNIE OBOJE MUSZĄ ZROZUMIEĆ.

Pachnący domowym chlebem prosto z pieca dwór Marcinki staje się bezpieczną przystanią dla tych, co pogubili się w życiu. Pod opiekuńcze skrzydła cioci Jadwini trafią Nataniel Domoradzki i Siergiej Sodarow, bohaterowie „Trylogii Mazurskiej". To tutaj Natalia i Damian będą zmagać się z przeszłością, odkrywać swoją wyjątkowość i wewnętrzną siłę. Jak potoczą się ich losy? Czy pewien szczególny wieczór, który spędzą przy wspólnym stole, stanie się dla nich czasem pełnym cudów? Czy spełnią się czyjeś trzy życzenia?

Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
* online
* przelewem
* kartą płatniczą
* Blikiem
* podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.

Oceny

Średnia ocen

7,5 / 10

526 ocen

Twoja ocena

0 / 10

Dyskusje

Tu pojawią się rekomendacje dla ciebie

Aby zobaczyć rekomendacje oceń 20 książek w serwisie

Oceń

Mogą Cię również zainteresować

# data[].attributes.attachment_link.description
NIE ZMIENISZ PRZESZŁOŚCI, NIE NAPISZESZ NOWEGO POCZĄTKU, ALE ZAWSZE MOŻESZ WYCZAROWAĆ NOWE ZAKOŃCZENIE. Kiedy Natalia trafia do starego dworu, zagubionego gdzieś na Mazurach, po raz pierwszy od długiego czasu czuje, że znalazła swoje miejsce. Samotna, pełna kompleksów dziewczyna nie może uwierzyć, że zaczynają się spełniać jej trzy największe życzenia.

# data[].attributes.headline
Kamila Shamsie                   "Sól i szafran"  

# data[].attributes.subject
Kamila Shamsie                   "Sól i szafran"  

# data[].attributes.body
„Może gdy opowiadamy swoje historie, one opowiadają nas, ukazując, co w naszym życiu można, a czego nie można wytłumaczyć”. (...)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak bardzo różnimy się od ludzi mieszkających w innych częściach świata? Czy naprawdę tak bardzo, jak nam się wydaje, czy tylko szczegółami, które są na tyle istotne, że zmieniają nasz sposób patrzenia na świat? Co w opowieściach jest ważniejsze, szczegół czy bogate tło? Co bardziej wpływa na smak potraw: pospolita i tania sól czy najdroższa przyprawa na świecie, jaką jest szafran? Czy takie ważne jest, skąd pochodzą ludzie, którzy nas kochają?

Aliya pochodzi z arystokratycznego rodu i ma dar Szeherezady - potrafi snuć opowieści w tak zajmujący sposób, że czytelnik wciąż czeka na więcej i więcej...
Większość opowieści dotyczy rodzinnej klątwy nie-całkiem-bliźniąt, rodzeństwa, które pojawia się w każdym pokoleniu i sprowadza na rodzinę nieszczęście. Ku swojemu przerażeniu na będącym w posiadaniu ciotecznej babki drzewie genealogicznym Aliya odkrywa, że ona również jest jedną z pary „nie-całek". W dodatku spotyka Khaleela, który wchodząc w jej życie dodatkowo komplikuje i tak niełatwą już sytuację rodzinną... A jeszcze wciąż pozostaje do rozwikłania tajemnica zniknięcia ukochanej ciotki, bolesna historia, której Aliya nigdy nie opowiada.

Książka mnie oczarowała, przenosząc w egzotyczny świat i obalając wiele mitów związanych z inną niż europejska kulturą. Przesycone ciepłym humorem rodzinne opowieści przeplatają się z kulinarnym wątkiem, a przecież nic tak nie kojarzy się z domem jak smak spożywanych w nim potraw. Nic nie jest takie, jakim się być wydaje, a często nasze wyobrażenia są znacznie gorsze niż rzeczywistość. Któregoś dnia bowiem może okazać się, że to nie nienawiść, ale rodzinna miłość była przyczyną takich, a nie innych decyzji. I że dlatego właśnie jesteśmy ważniejsi dla bliskich niż wynikające z pozycji społecznej uprzedzenia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sól i Szafran - Kamila Shamsie | ... przy kominku

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak bardzo różnimy się od ludzi mieszkających w innych częściach świata? Czy naprawdę tak bardzo, jak nam się wydaje, czy tylko szczegółami, które są na tyle istotne, że zmieniają nasz sposób patrzenia na świat? Co w opowieściach jest ważniejsze, szczegół czy bogate tło?

# data[].attributes.headline
Paul Fritzi                      "Kuchnia miłości"            

# data[].attributes.subject
Paul Fritzi                      "Kuchnia miłości"            

# data[].attributes.body
"L’amore e la vita – o miłości do jedzenia i miłości do życia

Mia już nie wierzy w miłość. Od roku w jej życiu brakuje przyjaciela Sebastiana. I radości z jedzenia..."

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kategoria:

literatura obyczajowa, romans

Data wydania:

2016-09-21

Język:

polski

ISBN:

9788365223654

Tłumacz:

Małgorzata Guzowska

L'amore e la vita - o miłości do jedzenia i miłości do życia

Mia już nie wierzy w miłość. Od roku w jej życiu brakuje przyjaciela Sebastiana. I radości z jedzenia. Na pchlim targu pozwala wcisnąć sobie ręcznie napisaną książkę kucharską. Obok przepisów są tam też wzruszające historie miłosne z małej neapolitańskiej górskiej wioski. Mia jest nimi zafascynowana. Kto napisał tę książkę? Szybko decyduje się na podróż do Włoch. Na słonecznym wybrzeżu Amalfi, pod czujnym okiem mammy Rosy budzi się jej apetyt na życie. Czy jest gotowa dać miłości jeszcze jedną szansę?

Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
* online
* przelewem
* kartą płatniczą
* Blikiem
* podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.

Oceny

Średnia ocen

6,0 / 10

26 ocen

Twoja ocena

0 / 10

Dyskusje

Tu pojawią się rekomendacje dla ciebie

Aby zobaczyć rekomendacje oceń 20 książek w serwisie

Oceń

Mogą Cię również zainteresować

# data[].attributes.attachment_link.description
L'amore e la vita - o miłości do jedzenia i miłości do życia Mia już nie wierzy w miłość. Od roku w jej życiu brakuje przyjaciela Sebastiana. I radości z jedzenia. Na pchlim targu pozwala wcisnąć sobie ręcznie napisaną książkę kucharską. Obok przepisów s

# data[].attributes.body
Powieści, w których bohaterowie gotują z pasją i miłością lub prezentują swój kunszt kulinarny, są wytrawnymi wielbicielami smaków lub po prostu lubią ucztować.  Losy której postaci literackiej Cię zainteresują?

# data[].attributes.headline
Donna Leon                     "Cicho, we śnie"             

# data[].attributes.subject
Donna Leon                     "Cicho, we śnie"             

# data[].attributes.body
"Dobrze znany miłośnikom powieści kryminalnych Donny Leon wenecki komisarz Guido Brunetti lubi  smacznie zjeść, nie znosi zaś wysiłku fizycznego." (...)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Twoja wiadomość została wysłana. Dziękujemy.

Administratorem podanych przez Ciebie danych osobowych jest Empik S.A. z siedzibą w Warszawie. Twoje dane będą przetwarzane w celu obsługi Twojej wiadomości z formularza kontaktowego, a także w celach statystycznych i analitycznych administratora. Więcej informacji na temat przetwarzania danych osobowych znajduje się w naszej Polityce prywatności.

# data[].attributes.attachment_link.description
Twoja wiadomość została wysłana. Dziękujemy. Administratorem podanych przez Ciebie danych osobowych jest Empik S.A. z siedzibą w Warszawie. Twoje dane będą przetwarzane w celu obsługi Twojej wiadomości z formularza kontaktowego, a także w celach statystycznych i analitycznych administratora. Więcej informacji na temat przetwarzania danych osobowych znajduje się w naszej Polityce prywatności.

# data[].attributes.headline
Frances Mayes             "Kobiety w blasku słońca"     

# data[].attributes.subject
Frances Mayes             "Kobiety w blasku słońca"     

# data[].attributes.body
"Kolejna propozycja autorki bestsellerowej powieści "Pod słońcem Toskanii" – pełna ciepła, wzruszeń, przepysznych opisów miejsc, potraw i przyjaźni..." (...)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
PRZYBYCIE

PRZYPADKIEM BYŁAM ŚWIADKIEM przyjazdu trzech Amerykanek. Od kilku godzin czytałam w ogrodzie, robiąc notatki i oznaczając marginesy czarnymi kropkami, abym mogła odnajdywać potrzebne fragmenty bez przetrząsania całej książki. Około czwartej trzydzieści - dość wcześnie, jak to zwykle bywa, gdy dni stają się coraz krótsze - zaczęłam myśleć o kolacji. Postanowiłam przyrządzić pulpety jagnięce i zerwać trochę boćwiny wciąż obficie zarastającej grządki. Boćwina z rodzynkami, czosnkiem i skórką pomarańczy. Tymianek i pietruszka do drobnych ziemniaczków, które Colin wykopał pod koniec lata. Odłożyłam książkę. Zrobiło się chłodno, poszłam więc do domu po kosz na drewno i ruszyłam w stronę szopy po kilka gałęzi oliwnych potrzebnych do rozpalenia kominkowego grilla.

No cóż, kolejna ucieczka przed pisaniem o Margaret, genialnej pisarce i trudnej przyjaciółce. Uwielbiam jej książki, ale ten mój projekt przypomina próbę rozniecenia ognia mokrymi zapałkami - czytam wciąż i czytam, zamiast pisać. Jej Schody do Palazzo del Drago przeczytałam kilkanaście razy.

Książka może być portalem. Każda z tych napisanych przeze mnie szczelnie zamyka jakąś ślimaczą skorupkę, po każdej otwieram się na nowe przestrzenie. Kiedyś tematy wybierały mnie same i tylko podążałam z zadowoleniem za ulotnymi obrazami widzianymi kątem oka, za liniami, które gwałtownie skręcają i załamują się niczym wykres elektrokardiografu. Albo jak bustrofedon, strumień liter od lewej do prawej i od prawej do lewej, przypominający trasę wołu zaprzężonego do pługa.

Niekiedy pismo zaczyna płonąć jak ognisko na polu wzniecone przez niegrzecznych chłopców. Jestem wówczas w euforii. Tym razem jednak temat wybrałam na chłodno, miałam pisać o przyjaciółce. Czuję się podobnie jak w czasach studenckich, kiedy w mękach wydawałam z siebie esej Koncepcja czasu w Czterech kwartetach T.S. Eliota. Praca sprawiała przyjemność, a zarazem przygniatało mnie upokorzenie z powodu własnych ograniczeń.

Łatwo się rozpraszam. Te jabłka na trzeciej terasie - już pomarszczone, ale wciąż złoto połyskujące jak w micie o trzech gracjach - kuszą wizją szarlotki. Poplątana jedwabista sierść Fitzy'ego wymaga szczotkowania. Moja fryzura też pozostawia wiele do życzenia. Teraz, kiedy funghi porcini rosną pod każdym dębem, chętnie zaprosiłabym gości na polentę z grzybami i kiełbasą. Moje myśli rozbiegają się w różne strony.

Człowiek działający pod wpływem poczucia obowiązku jest podatny na rozpraszacze.

Kiedy wybierałam chrust, zerknęłam na dół akurat w chwili, gdy Gianni, miejscowy taksówkarz, skręcił ostro na długi podjazd Malpiedich po drugiej stronie ulicy. Koła białego vana zachrzęściły na wysuszonym ściernisku. Malpiedi - Chore Stopy. Uwielbiam włoskie nazwiska, kojarzą mi się z imionami, które przybieraliśmy jako dzieci podczas zabaw w Indian na opuszczonym parkingu niedaleko mojego domu w Coral Gables na Koralowych Wzgórzach. Wędrujący Niedźwiedź, Jelenie Serce, Prosta Strzała. Jedna z koleżanek wybrała przydomek Spłuczka Toaletowa. Tutaj mamy: Bucaletto - Dziura w Łóżku, Zappini - Mała Ulicznica, Tagliaferro - Żelazny Nóż, Taglialagamba - Obcinający Nogi (być może chodzi o rzeźnika specjalizującego się w ćwiartowaniu owiec?), Cipollini - Cebulka, Tagliasopra - Wysokie Wcięcie, Bellocchio - Piękne Oko. Nazwy tętniące życiem.

W pierwszych latach spędzonych we Włoszech, gdy fascynowała mnie każda sylaba, kolekcjonowałam takie cudeńka. Ilekroć znajdowałam w hotelu książkę telefoniczną, czytałam ją w nocy i wyszukiwałam same perełki: Caminomerde (Kominowe Gówno - kryje się za tym pewna historia), Pippisecca (Sucha Rura albo Penis) czy Pescecane (Psia Ryba). A wspaniały Botticelli? Baryłka.

Chore Stopy przestały istnieć. Byłam na pogrzebie Luisy niedługo po tym, jak świętowała ostatnie urodziny w towarzystwie przyjaciół i erotycznie udekorowanego tortu; figurki z ogromnymi penisami przypominały freski z Pompei w neapolitańskim muzeum. Przechodząc obok ich stolika w restauracji, zerknęłam ze zdumieniem na różowo-zielone cukiernicze dziwo, nad którym wszyscy pokładali się ze śmiechu. Zawstydziłam się, gdy napotkałam wzrok pulchnego męża jubilatki, Tity, mężczyzny o opadających ramionach i króliczych oczach. Luisa zmarła nagle z powodu zapalenia uchyłku - nie mogłam się oprzeć myśli, że zjadła za dużo tortu. Wkrótce w jej ślady poszedł Tito: podczas samotnej kolacji zadławił się kęsem wieprzowiny, a nie było przy nim nikogo, kto mógłby zastosować chwyt Heimlicha. (Wolę nie wyobrażać sobie załzawionych, wychodzących z orbit oczu). Ich córka, Grazia - śmieje się, jakby chrząkanie świni przechodziło w ryczenie osła - odmalowała kilka pokoi, wstawiła zmywarkę i dała ogłoszenie w sprawie najmu, po czym wróciła do miasta, gdzie mieszka z chorą ciotką. Znacznie później się dowiedziałam, że wynajem miał opcję wykupu po roku od zamieszkania. Grazia nie planowała powrotu do wielkiego domu z kamienia, chłodnego w lecie, ale trudnego do ogrzania zimą. Brakowało mi sąsiadów, tęskniłam nawet za tymi latami, kiedy ich córka uczyła się grać na skrzypcach, Luisa na pianinie, a Tito na saksofonie, i godzinami musiałam słuchać dobiegających z naprzeciwka fałszywych dźwięków. Mieszkaliśmy na tym wzgórzu jedenaście lat, nasze życia toczyły się równolegle, aż nagle ich dom całkowicie opustoszał w ciągu sześciu miesięcy i tylko kuchenne okiennice łomotały nocą na alpejskim wietrze.

Zawsze byłam pod wrażeniem tego domu: ogromnej kamiennej bryły solidnie zakotwiczonej na długiej, płaskiej półce naszego zabudowanego wzgórza, z wielkimi portone wyposażonymi w kołatki w kształcie głowy sfinksa, popularne od czasów, gdy Rzymianie plądrowali Egipt. Nad drzwiami półkoliste okno i ozdobny inicjał z kutego żelaza - litera S z zawijasami - zapewne od imienia osoby, która zbudowała to imponujące domiszcze trzysta lat temu. Po przycięciu jaśminowych gałęzi ukazałby się napis VIRET IN AETERNUM. Wiecznie kwitnący. Dumne motto. Posiadłość nosi nazwę Villa Assunta. Być może budowa zakończyła się w okolicach święta Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, Ferragosto. Sześć dużych pokoi na planie kwadratu na górze, sześć na dole. Łazienki wydzielono później, ale nie szkodzi.

Kiedy moje drzewa owocowały zbyt obficie, zanosiłam Ticie i Luisie kosz pełen śliwek. Na woskowane kafle ganku padał snop światła z otwartych drzwi. Widziałam ogromne okno na końcu korytarza, a przez nie bujną zieloną koronę lipy, w zimie zaś nagie czarne gałęzie jak ze szkicu węglem.

SAMOCHÓD GIANNIEGO ZNIKNĄŁ za srebrzystą zasłoną liści drzew oliwnych i tylko od czasu do czasu połyskiwał zza nich bielą. Pokonał zaniedbany podjazd i wjechał na zarośnięty parking przed domem, na którym Luisa często zostawiała swojego niebieskiego fiata cinquecento z otwartym dachem, nawet gdy padał deszcz. Zawsze chciałam wykorzystać ten obraz w jakimś wierszu, lecz nigdy nie pasował.

Z białego vana wysiadły trzy kobiety, bynajmniej nie gracje, zwłaszcza gdy zmagały się z nieporęcznymi bagażami. Gianni wyjął cztery gigantyczne walizy i z trudem przemieścił każdą po kolei pod drzwi. Nie słyszałam głosów nowo przybyłych, chociaż miałam wrażenie, że śmieją się i pokrzykują. Pomyślałam, że przyjechały na jesienne wakacje. Niektórzy turyści bardziej od letniego zgiełku cenią sobie spokój po zakończeniu sezonu. Miałam nadzieję, że nie będą zbyt hałaśliwe, bo odgłosy niosą się tutaj po wzgórzach. Gdyby dołączyli do nich mężowie, zaczęłoby się wieczorne biesiadowanie, wkradłby się chaos. Zastanawiałam się, kim są. Nie były już młode.

Pamiętam, jak sama tutaj przyjechałam - Dio, to już dwanaście lat temu, a mam wrażenie, jakbym zaledwie wczoraj wysiadła z samochodu i pierwszy raz popatrzyła na opuszczone wiejskie domostwo z kamienia. Od pierwszej chwili wiedziałam - co takiego? Że to jest to. Że tutaj stworzę dla siebie przyszłość.

Czyżby one myślały podobnie? Margaret, bohaterka mojej książki, utracona przyjaciółka, też przybyła niegdyś - długo, długo przede mną - do domu z ozdobnego kamienia u stóp wieży Il Palazzone (w istocie, wielki to pałac) nieświadoma, co zastanie. Przede wszystkim „prezent" od byłych właścicieli nazywanych przez nią chłopami - ogromną zawodzącą maciorę pozostawioną w zamknięciu na parterze.

Margaret była prawdziwą emigrantką, nie to, co ja - w ciągłych rozjazdach między dwoma krajami. W haftowanych pantoflach i weneckim płaszczu z aksamitu ręcznie zdobionego metodą devoré, w niczym nie przypominała tych trzech nieznajomych kobiet w wysokich botkach i bufiastych kurtkach w kolorze fuksji, pomarańczy i szafranu.

Jaskrawa fuksja wyjmuje z samochodu transporter, po czym wypuszcza z niego małe, rudawe, hałaśliwe stworzonko, które zaczyna biegać wokół ludzkiego stadka, niemal unosząc się nad ziemią ze szczęścia. Skoro przywiozły ze sobą psa, odgadłam, to pewnie przyjechały na dłużej.

Wróciłam do wybierania gałęzi na opał. Gesty tych kobiet i ruchy wydały mi się nagle odległe, patrzyłam na nie jak na żywy obraz, swoiste tableau, współczesną ilustrację do średniowiecznego modlitewnika: szare niebo, zwalisty dom w ostatnich promieniach popołudniowego słońca, kamienie połyskujące, jakby były pokryte ślimaczym śluzem, szyby z ornamentowego szkła odbijające światło niczym lustra. Pomiędzy domem sąsiadów i moim wydłużone cienie cyprysów utworzyły pasiasty wzór na wiejskiej drodze. Kobiety, oddzielone ode mnie jakby leciutkim muślinowym welonem (popołudniowe światło nadaje tutaj wszystkiemu miodowy odcień), idą wolno ku drzwiom. Gianni operuje w zamku żelaznym kluczem, który wisiał na postrzępionej pomarańczowej wstążce na haku obok wejścia. Wiedziałam, że wkrótce poczują unoszący się w zamkniętym domu zapach starych książek. Wejdą do środka i zobaczą okno w holu, a za nim złotą koronę lipy. Być może zatrzymają się z westchnieniem: Och, a więc to jest nasze miejsce. Dlaczego mam w oczach łzy?

Luiso, nie zdążyłaś usunąć tego znamienia z podbródka, nie usuwałaś nawet grubych włosów, które z niego wyrastały i wzbudzały we mnie niewytłumaczalną ochotę, by ich dotknąć. Za późno, nie ma cię (już prawie rok), nie ma Tity i jego - olbrzymiego lub nie - fallusa, łagodnego uśmiechu. Wszystkie te miesiące w wielkiej starej kuchni z kominkiem, przy którym siadało się w fotelach, popijało vin santo i opowiadało wojenne historie o ludziach wracających boso z Rosji, przepadły. Ta rozlazła Grazia mogła choć trochę uprzątnąć podwórze. Wszystko przeminęło. Przeminęło z wiatrem, jak w tytule książki, którą zaczytywałam się we wczesnym nastolęctwie (nadal uważam, że to świetny tytuł). Margaret również via col vento, przeminęła z wiatrem. Cóż za przenikliwa pisarka, ta la Margherita. Takie bystre spojrzenie. Analizowałam jej prosty, zwięzły styl. Lubię używać spójnika „i", bo dla mnie wszystko się ze sobą łączy. Ona nie używała go wcale, uważała, że nic nie jest ze sobą powiązane. Styl pisania zawsze zdradzi, kim jesteś.

Z biegiem lat jej proza została zapomniana, nawet Wschód słońca nad niebieskimi kwiatami, książka, która zdobyła uznanie krytyków i miejsce na liście bestsellerów. Niewielu pisarzom, których znam, jej nazwisko coś teraz mówi. Odczuwam dojmującą potrzebę, by wskrzesić zainteresowanie tymi kilkoma stworzonymi przez nią dziełami, chociaż nie łudzę się, że mam moc zapewnienia Margaret miejsca w kanonie literatury, o ile ów kanonjeszcze istnieje.

PRZYJAZDY. NOWE MOŻLIWOŚCI. Pamiętam swoją przeprowadzkę: czarny żelazny klucz wręczony przez agenta o nazwisku Pescecane (tak, Psia Ryba) po złożeniu ostatniego podpisu na umowie, chodzenie po pustych pokojach i ich liczenie - jedenaście, większość niedużych. Cztery na samym dole służyły niegdyś za mieszkanie zwierzętom hodowlanym, nadal miały oryginalne podłogi z kamienia pokryte białym nalotem od uryny. Wysokie sufity w pokojach na górze - dom miał kiedyś strych (dawno zawalony) do składowania ziarna i kasztanów. Zapomniałabym o zawilgoconym składziku na wino przyklejonym do długiego skrzydła z kuchnią i jadalnią. Pamiętam skrzypnięcie zasuwy, otwarcie na oścież okiennic i ten widok niczym dar niebios. Casa Fonte delle Foglie, fontanna liści. Może właśnie dlatego zakochałam się w tym miejscu - z powodu poetyckiej nazwy nabazgranej na najstarszych mapach okolic, doskonałej dla mojej działki na wzgórzu porośniętym drzewkami oliwnymi, lipami, ostrokrzewem i sosnami. Wnętrze domu widziałam przed zakupem tylko raz, nie zwróciłam wtedy uwagi na dwa kominki na górze, opadającą belkę w kuchni ani nawet na mysie szkielety w spiżarni. Dom od pierwszego wejrzenia wydawał się mój. Zakasałam rękawy - bynajmniej nie w przenośni - i przystąpiłam do pracy.

Czy to, co teraz widzą te trzy kobiety, zostanie z nimi na zawsze, czy zatrze się w pamięci, nim wakacje dobiegną końca? Jak tamten dom w Mugello na północ od Florencji, który wynajęłam kiedyś w lipcu; zamrażalnik starej lodówki przypominał igloo, nie domykała się przez ten lód, a dotknięcie uchwytu przyprawiało o dreszcze. Nie jestem w stanie przypomnieć sobie sypialni, ale pamiętam kartki świąteczne sprzed kilkudziesięciu lat i zaproszenia na chrzciny znalezione w jednej z szuflad. Pamięć zamknęła wszystkie drzwi na długim korytarzu oprócz jednych, na samym końcu, prowadzących do pustego białego pokoju z odchodami gołębi na podłodze pod krokwią. Kto się decyduje, by zapuścić korzenie w obcym kraju, całkiem sam? Ja to zrobiłam. Margaret - cóż, ona była urodzonym wędrowcem.

- Teraz już nigdy nie wrócisz do domu - przestrzegała mnie czasem.

Zawsze można do niego wrócić, tylko że czasem traci się pewność, gdzie on się znajduje. Ilu już widziałam śmiałków, pełnych nadziei, gdy zaczynali budować tutaj nowe życie, budzących się pewnego dnia - po remoncie, po lekcji włoskiego („A mówią, że to taki łatwy język"), po wyschnięciu studni, po licznych obficie zakrapianych winem lunchach w towarzystwie innych kiepsko władających językiem włoskim, po mroźnej zimie - z myślą: „Co ja tutaj, do diabła, robię?".

Mimo wszystko przyciąga nas tu potężna siła. Przyciągnęła Margaret, przyciągnęła mnie. Na dworcu kolejowym we Florencji tablice wyświetlające przyjazdy migają tuż obok tych, które zachęcają do odjazdów. Treni in arrivi, treni in partenze -sugerują to jedno, to drugie (po dziś dzień odczuwam pokusę, by wsiąść do któregoś z tych pociągów). Margaret porzuciła Casa Gelsomino, swój Jaśminowy Dom, który długo był jej przeznaczeniem, aż wreszcie przestał nim być. Pojechała do Ameryki, ale wracała na lato, dwukrotnie spędziła je u nas. W tym czasie była krytyczna wobec Italii.

- Jesteś naiwna jak dziecko - powiedziała do mnie ze zniecierpliwieniem pewnego wieczoru. - Z tym swoim nieustającym zadziwieniem.

Nic nie odrzekłam. Już drugi raz wydała na mój temat tak ostry sąd.

Colin stanął w mojej obronie:

- Ależ Margaret, nie opowiadaj głupot. Kit nie ma klapek na oczach. - I nalał jej kieliszek grappy na zakończenie wieczoru.

- Włochy są bardzo stare. Tyle przynajmniej ci wiadomo. Ale nie wiesz, że nawet dzieci rodzą się tutaj stare. - Wychyliła trunek jednym haustem, aż oczy wyszły jej z orbit, i rzuciła na odchodne: - Buona notte.

A te trzy kobiety - wybierają właśnie sypialnie, wykładają bagaże na łóżka, orientują się, że w toskańskich willach nie ma szaf, za to w każdym pokoju na górze są przepastne skrzypiące armadio - co je sprowadza do chłodnego domu Luisy? Czy zakończenie ich historii jest splecione z początkiem? W moim początku jest mój kres Eliota drażniło mnie na pierwszym roku studiów. Cóż za posępna wizja, myślałam wtedy, dziś natomiast zastanawiam się, kiedy i jak mój czas tutaj dobiegnie końca. Przeznaczenie - to słowo może nazbyt wiele obiecuje, lecz jakaż inna czerwona nić łączy nieprzewidywalny koniec z dniem, kiedy przybyłam tutaj w białej letniej sukience, otworzyłam drzwi, rozpostarłam ramiona, zrobiłam taneczny obrót, ku zaskoczeniu agenta, i zawołałam: „Jestem w domu".

IDĘ DO DOMU, niosę koszyk z drewnem, ostatnie promienie słońca eksplodują ognistymi plamami na jeziorach w dolinie, mam naręcze boćwiny, gałązki tymianku i rozmarynu w kieszeni, Colin macha do mnie, stojąc w drzwiach, Fitzy daje susa w stronę złotego spadającego liścia, na ogrodowym leżaku zostały Schody do Palazzo del Drago,Gianni naciska klakson i układa usta w pozdrowienie buona sera, signora, po czym odjeżdża szybko swoim vanem już bez pasażerek, jakaś cicha muzyka - Lucio Dalla? - dobiega zza progu i właśnie wtedy tak po prostu poczułam, że to temat znów wybrał mnie.

SZALONA SAŁATKA

KLOPSIKI CIELĘCE COLINA, OGIEŃ w kominku, wyśmienite brunello z naszej piwniczki i niespodziewana ulewa za oknem, krople deszczu uderzające w czarne szyby - czego chcieć więcej? Doświadczyłam w życiu wielu wspaniałych chwil, nic jednak nie może się równać z wieczorem w domowym zaciszu, koncertem Bacha w tle i paroma garściami kasztanów do upieczenia nad ogniem. Mam szczęście, że siedzę tu dziś i słucham, jak Colin porównuje różne wersje ukochanych oper Mozarta, opowiada o Pasażach Waltera Benjamina, najbardziej zagmatwanej książce, jaką napisano, i o oderwanej kieszeni sztruksowych spodni. Poza tym pilnuje, by nasze kieliszki były napełnione do połowy, wznosi toasty za nieobecnych przyjaciół i wygląda przystojnie w ciepłym świetle kominka, kiedy nachyla się, by dołożyć do ognia.

Gdy obracam kieliszek, na ścianie wyświetla się kaskada ognistych półksiężyców - połamanych, transparentnych, zderzających się ze sobą. Co powinnam teraz przedsięwziąć? Gdzie szukać tego czegoś, co zapowiada mój los, co sugeruje przeznaczenie tych trzech kobiet, które być może właśnie odkryły okupowaną przez pająki piwniczkę z winem Tity i otwierają zakurzoną butelkę niewątpliwie skwaśniałego vino nobile di Montepulciano? Głęboko w pamięci utkwił mi pewien rytuał praktykowany w starożytnym Egipcie. Otóż w dniu narodzin faraona niewolnicy zaczynali budować jego grobowiec. Kiedy zabraknie już miejsca w moim ulubionym notatniku, a komputer zapełni się plikami pełnymi notatek, słów i pytań, co będzie z nowymi mieszkankami wzgórza? Czy wyjadą, czy Margaret wreszcie spocznie w spokoju, czy ja sama zostanę tutaj, czy może będę gdzie indziej?

Jestem solidnym opowiadaczem. Chyba. Nie jestem pewna. Należę do tych pisarzy, którzy lubią pracować nad dwiema lub trzema rzeczami jednocześnie. Sporadycznie piszę wiersze, zawsze pod wpływem natchnienia. Pod tym względem całkowicie zgadzam się z Keatsem, według niego poezja powinna się pojawiać w sposób naturalny, niczym liście na drzewie. Proza jest bardziej przyziemna, porównuję ją do gotowania - lubię mieć wszystkiepalniki włączone jednocześnie. Mogłoby się wydawać, że jestem wyjątkowo płodną pisarką, a jednak napisałam dopiero trzy tomiki wierszy i dwa krótkie utwory prozą. Pierwszy z nich traktował o Frei Stark, pierwszej kobiecie Zachodu, która w latach dwudziestych podróżowała po Arabii i Asyrii. Była znakomitą pisarką. Druga książka to krótka biografia Maud Gonne. Mój ukochany poeta wszech czasów, Yeats, pałał do niej namiętną miłością i opisał ją w swoich nieśmiertelnych wersach. Dwie najdziwniejsze linijki nawiązują do jedzenia: Hollow of cheek as though it drank the wind / And took a mess of shadows for its meat. (Twarz jej o zapadłych policzkach, jakby piła wiatr i żywiła się plątaniną cieni niczym mięsem). W innym wierszu wzbogaciła „szaloną sałatkę swoim mięsem". Niewątpliwie była szalona. Pewnego razu uprawiała seks w grobowcu swego zmarłego dwuletniego syna w nadziei, że zdoła pochwycić jego duszę, aby odrodziła się w nowym dziecku. (Chyba jestem w stanie zrozumieć ten stan). Pisanie można porównać do szalonej sałatki. Z szalonym daniem głównym i deserem.

Skąd czerpię odwagę, by rozpocząć kolejną książkę? Cóż, gdy tomik moich wierszy, zatytułowany Mapy chwil, zdobył dwie prestiżowe nagrody, George Clooney przejeżdżający na motorze przez San Rocco wzbudził tam o wiele większe zainteresowanie niż moje światowe sukcesy. Zresztą sława - nawet ta uosabiana przez Clooneya - nie robi wrażenia na Toskańczykach, cóż z tego, że carabinieri w uniformach od Valentino eskortowali burmistrza do mojego domu, gdzie wręczył mi bukiet lilii. Byłam w Nowym Jorku, Bostonie, Waszyngtonie, na Zachodnim Wybrzeżu. Cudownie było poddawać się celebrze i być chwaloną, ale niewiele z tego wynikło, poza oprawionymi w ramki zaszczytnymi certyfikatami i kilkoma propozycjami gościnnych wykładów, którymi nie byłam zainteresowana. Dlaczego miałabym jeździć na gościnne wykłady? Zima w Ithace, lato w Arizonie? Otrzymałam pokaźne (jak na poetkę) nagrody finansowe od dwóch fundacji, przyjęłam je z wdzięcznością, po czym przeznaczyłam na wymianę kanalizacji i systemu grzewczego.

Mówią, że poezja jest oderwana od życia, ale to nieprawda, ona jest samym życiem. Linią wysokiego napięcia, jądrem języka, trafną metaforą, moim domem, pierwszą miłością i tym elementem, bez którego ludzie marnieją. (Nie pamiętam, kto to powiedział). Zostałam wyróżniona. Wielu poetów pracuje w próżni aż do śmierci. Chciałabym wierzyć, że zasłużyłam sobie na taki zaszczyt, ale w głębi duszy podejrzewam, że zawdzięczam go głównie zamieszkaniu daleko od wojenek amerykańskich literatów, we Włoszech. Może byłam jedyną osobą, którą zaakceptowała cała komisja?

Jeżeli o mnie słyszeliście, w co wątpię, to prawdopodobnie za sprawą Przekroczonych granic,książki o Frei. Dzięki znajomości Margaret z pewnym producentem stała się rzecz niebywała: na podstawie skromnej biografii wyjątkowej kobiety nakręcono kinowy przebój. Z pewnością widzieliście film, ale kto kojarzy nazwisko autorki książki? Cnotliwa Freya nie byłaby zadowolona z dodanych przez scenarzystę miłosnych scen z asyryjskimi wojownikami na pustyni. Pocieszałam się myślą, że dzięki filmowi wiele osób sięgnęło po jej książki. Skorzystała na tym pośmiertnie, a Hollywood zarobiło - ja też przy okazji. Oczywiście moja część zysków nie dorównywała pensjom geniuszy informatycznych czy nawet dochodom mojego kuzyna handlującego nieruchomościami, ale dla mnie była prawdziwym darem opatrzności. Dokończyłam remont kuchni, resztę zaś odłożyłam na konto oszczędnościowe.

Biografia Maud również okazała się przepustką do wielkiego świata. Ta kobieta chciała, by o niej napisano, a ja usłyszałam jej głos. Na podstawie Łabędzicy z Coole Orla Kilgren napisała sztukę teatralną pięknie przeplataną wierszami Yeatsa, która nie schodzi z afisza od pięciu lat; w Dublinie kurtyna unosi się cztery razy w tygodniu. Oboje z Colinem zawieramy sporo znajomości przy okazji rozmaitych produkcji i festiwali, przez co wielu aktorów i reżyserów zaszczyca nasze progi swoją obecnością przeciągającą się zazwyczaj w nieskończoność.

Tak długo mieszkam już na obczyźnie, w Europie jestem zakochana od (spędzonego na Florydzie) dzieciństwa i na dodatek nigdy wcześniej nie pisałam o nikim z Ameryki, poza moimi nowymi sąsiadkami, mną samą i Margaret, która co prawda jest Amerykanką, ale tylko z urodzenia (pochodzi z Waszyngtonu).

Zdam się na pamięć kulturową, instynkt, a jeśli będzie trzeba, polecę na skrzydłach z wosku.

PRZYPADKIEM

COLIN GASI OGIEŃ w kominku, ja tymczasem wychodzę na zewnątrz, aby popatrzeć na skłębione czarne niebo nakrapiane gwiezdnymi diamentami. W innych miejscach gwiazdy po prostu świecą, na toskańskim niebie płoną, wzbudzając mimowolne westchnienia zachwytu i chęć padnięcia na kolana. Patrzę przez ażurową zasłonę gałęzi na willę Malpiedich, wygląda jak szary rozmazany kwadrat na tle ciemniejszego wzgórza. Czy któraś z kobiet wygląda przez okno porażona pięknem ognistych konstelacji? Dzisiejszej nocy pięć gwiazd, przypominających kropki do połączenia z dziecięcej książeczki, uformowało wodospad spływający z półksiężyca. Czy któraś z sąsiadek właśnie śni swój pierwszy sen pod włoskim niebem? A inna, z pieskiem u stóp, zapadła w głęboki, zdrowy sen, ciemny i cichy, z którego wybudzi się o czwartej nad ranem oszołomiona świadomością, że oto budzi się we Włoszech? We Włoszech!

W TOSKANII WCIĄŻ MOŻNA kupić ręcznie robione notesy o skórzanych grzbietach, z pięknymi tekturowymi okładkami. Dostaję je na urodziny od znajomych. Goście w dedykacjach życzą mi inspiracji. Pisarz zawsze potrzebuje notesu, nieprawdaż? Do końca życia - obecnego i kolejnego - nie zdołam zapełnić tych rażących pustką stronic, zwłaszcza że zazwyczaj korzystam ze skoroszytu lub komputera. Dziś jednak biorę z półki piękny notes. Z grzbietem w kolorze kości słoniowej i okładką w abstrakcyjne żółte kwiaty. Czy odnajdę drogę? Pewien recenzent określił moją poezję jako „lakoniczną i surową". Moja proza, przeciwnie, obfituje w szczegóły - myślę o nich jak o iluminacjach. (Jaki sens miałoby posługiwanie się prozą bez tego całego kluczenia i piętrzenia wątków, dygresji, odbiegania od tematu, by do niego powrócić?). Mam nadzieję na rozpoczęcie wielowątkowej odysei pełnej niespodzianek.

Zakończenie? Podobnie jak ostatnia linijka wiersza, koniec powieści (nawet tej hybrydy) może się wydawać jej początkiem. Historia wiruje jak moneta zrzucona z wysokiego mostu.

SAN ROCCO LEŻY za dwoma zakrętami drogi prowadzącej w dół zbocza. Idę dziesięć minut krętym rzymskim traktem i jestem u bram miasta. Niewątpliwie właśnie dlatego trzy kobiety wybrały dom Malpiedich. Czytałam ogłoszenie w internecie: „Miasto w odległości spaceru" - podkreślono w nim pożądaną zaletę. Zaciszna okolica, ale blisko piazza, placu starego miasta. Rano, podczas przechadzki, z pewnością dowiem się czegoś o nowych sąsiadkach. Gianni zdążył już puścić w obieg swoje pierwsze wrażenia, poznam też opinię Grazii, wyrobioną na podstawie paru e-maili i pewnie powtarzaną już przez co drugiego mieszkańca.

Przed pójściem do łóżka rysuję na pierwszej stronie notesu liść drzewa pomarańczowego. „Nowy rozdział" -piszę.

Dalsze wydarzenia będą się gromadzić powoli. Historie będą krążyć po mieście. Wiele z nich poznam jako pierwsza (już coś wymyślę).

Nawet teraz sprawiam zawód Margaret, gdy zapominam o poświęconej jej książce.

Roboczy tytuł brzmi Margaret Merrill. Na wygnaniu. To nieduże opracowanie, coś w rodzaju hołdu; czuję się zobligowana, by je napisać, ponieważ zawiodłam ją pod koniec naszej burzliwej przyjaźni. Dręczy mnie ta świadomość. Może to za dużo powiedziane, ale doskwiera mi poczucie czegoś niedokończonego, jakiegoś zaniedbania. Jak wtedy, gdy wiadomo, że najwyższy czas umówić się na mammografię i człowiek patrzy na piersi, ilekroć się przebiera, i wyobraża je sobie na prześwietleniu pełne zwapnień i zmian, przypominające powierzchnię Księżyca.

Niechże moja genialna przyjaciółka znów złapie oddech na kartach tej książki.

UKŁADAM PUZZLE SWOJEJ HISTORII, tworzę mapę konstelacji. Chciałabym mieć, chciałabym móc.

AMERYKANKI PRZYJECHAŁY niedługo przed pierwszymi październikowymi przymrozkami w dwa tysiące piętnastym roku. Historia każdej z nich rozpoczęła się niegdyś w odległym kraju, a wspólna podróż była dziełem przypadku, jak większość życiowych podróży. (Co by było, gdybym nie usiadła obok Colina Davidsona w autobusie z lotniska we Florencji?). Dowiedziałam się, że poznały się pod koniec kwietnia w Chapel Hill w Karolinie Północnej, w Stanach Zjednoczonych.

Kiedy autobus stanął przy florenckim dworcu kolejowym, Colin pomógł mi wynieść nieporęczny bagaż. Historia z gatunku: obcy przyjeżdża do miasta. Nasze drogi się przecięły, miliony atomów zaroiły się i przeformowały w powietrzu. Mam niebywale wyczulony węch, nie zawsze jest to przyjemne. Gdy postawił moją wypchaną torbę na krawężniku, przez zapach spalin przebiła się woń jego cytrusowej wody kolońskiej i wysuszonej na słońcu lnianej koszuli, co natychmiast skojarzyło mi się z tropikalną idyllą, wyspą, którą muszę odwiedzić. Zapragnęłam wtulić twarz w jego ramię. Jesteś wreszcie - pomyślałam. Uśmiechnął się, przywodząc mi na myśl cytat, nie wiem nawet skąd: „Wielkousty poeta".Popatrzyliśmy na siebie, chyba ze zdziwieniem. Nie jestem bezpośrednia, nigdy nie robię takich rzeczy, ale w tamtej chwili powiedziałam znienacka:

- Nazywam się Kit Raine. Ma pan czas na drinka?

PRZEWRACAM STRONĘ i piszę dużą literę „P". P jak Przypływ. Nie mam pojęcia dlaczego.

Na dole całkiem ciemno. Zamykam okiennice.

Benvenute. Witajcie.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

PEŁNY SPIS TREŚCI:

I

# data[].attributes.attachment_link.title
Kobiety w blasku słońca - Frances Mayes - ebook + książka

# data[].attributes.attachment_link.description
PRZYBYCIE PRZYPADKIEM BYŁAM ŚWIADKIEM przyjazdu trzech Amerykanek. Od kilku godzin czytałam w ogrodzie, robiąc notatki i oznaczając marginesy czarnymi kropkami, abym mogła odnajdywać potrzebne fragmenty bez przetrząsania całej książki. Około czwartej trzydzieści - dość wcześnie, jak to zwykle bywa, gdy dni stają się coraz krótsze - zaczęłam myśleć o kolacji.

# data[].attributes.headline
Aleksander Dumas           "Trzej muszkieterowie"        

# data[].attributes.subject
Aleksander Dumas           "Trzej muszkieterowie"        

# data[].attributes.body
Jak powszechnie wiadomo muszkieterowie kochali kobiety , suto zastawione stoły i wino. Kiedy jednak brakowało gotówki, bywało i tak: "Dwie godziny temu Planchet zjawił się u swego pana przypominając mu o obiedzie;        d´Artagnan odpowiedział mu przysłowiem: "Kto śpi, głodu nie czuje". I Planchet zastosował się do rady d´Artagnana.

# data[].attributes.headline
Jo Baker                         "Dworek Longbourn"

# data[].attributes.subject
Jo Baker                         "Dworek Longbourn"

# data[].attributes.body
„Kiedy w Dumie i uprzedzeniu podaje się jakiś posiłek, został on przygotowany w Longbourn. Kiedy Bennetówny wchodzą do sali balowej w powieści Austen, wysiadają z powozu z niniejszej książki” ? pisze Jo Baker..." (...)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Książka, którą pokochali wielbiciele Jane Austen i serialu Downton Abbey.

„Kiedy w Dumie i uprzedzeniu podaje się jakiś posiłek, został on przygotowany w Longbourn. Kiedy Bennetówny wchodzą do sali balowej w powieści Austen, wysiadają z powozu z niniejszej książki" ? pisze Jo Baker.

O czym rozmawiało się w kuchni Longbourn? Kim był lokaj, który w Dumie i uprzedzeniu przyniósł Jane słynny list? Poznajcie Sarę - sierotę i pokojówkę, której życie zmienia się diametralnie, kiedy pan Bennet zatrudnia nowego służącego - Jamesa.

Jo Baker pokazuje nam to, co Jane Austen wolała przemilczeć. Stworzyła fascynującą i poruszającą opowieść, która wciąga od pierwszej strony.

# data[].attributes.attachment_link.description
Książka, którą pokochali wielbiciele Jane Austen i serialu Downton Abbey. „Kiedy w Dumie i uprzedzeniu podaje się jakiś posiłek, został on przygotowany w Longbourn. Kiedy Bennetówny wchodzą do sali balowej w powieści Austen, wysiadają z powozu z niniejszej książki" ? pisze Jo Baker. O czym rozmawiało się w kuchni Longbourn?

# data[].attributes.headline
 Preethi Nair                                 "Sto odcieni bieli"

# data[].attributes.subject
 Preethi Nair                                 "Sto odcieni bieli"

# data[].attributes.body
"Młoda, zakochana Induska Nalini przyjeżdża za mężem do Anglii. Kiedy on wkrótce zostawia ją samą z dziećmi w obcym kraju, bez pieniędzy, kontaktów i znajomości języka, Nalini postanawia zacząć nowe życie." ( ...)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Preethi Nair

7,2 / 10

Wydawnictwo: Muza literatura piękna

342 str.

Szczegóły

Inne wydania

Szczegóły

Data wydania:

2004-01-01

Data 1. wyd. pol.:

2004-01-01

Data 1. wydania:

2007-09-01

Liczba stron:

342

Język:

polski

ISBN:

8373195351

Wydawnictwo:

Muza

Kategoria:

literatura piękna

Data wydania:

2004-01-01

Liczba stron:

342

Język:

polski

ISBN:

8373195351

Inne wydania

Młoda, zakochana Induska Nalini przyjeżdża za mężem do Anglii. Kiedy on wkrótce zostawia ją samą z dziećmi w obcym kraju, bez pieniędzy, kontaktów i znajomości języka, Nalini postanawia zacząć nowe życie. Wierzy w magiczną moc gotowania i swoimi kuchennymi czarami sprawia, że życie wielu otaczających ją osób zmienia się na lepsze. W powietrzu przesyconym zapachem egzotycznych owoców i przypraw ona sama także powoli dojrzewa do wybaczenia. Jednak jest ktoś, kto z uporem odmawia poddania się dobroczynnemu wpływowi indyjskich potraw jej własna córka Maja, która prawdy potrzebuje bardziej niż miłości. Ale czy jedna może istnieć bez drugiej? I czy córka może wiecznie uciekać od matki, a matka pogodzić się z utratą córki?

Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
* online
* przelewem
* kartą płatniczą
* Blikiem
* podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.

Oceny

Średnia ocen

7,2 / 10

130 ocen

Twoja ocena

0 / 10

Dyskusje

Tu pojawią się rekomendacje dla ciebie

Aby zobaczyć rekomendacje oceń 20 książek w serwisie

Oceń

Mogą Cię również zainteresować

# data[].attributes.attachment_link.description
Preethi Nair 7,2 / 10 Wydawnictwo: Muza literatura piękna 342 str. Szczegóły Inne wydania Szczegóły Data wydania: 2004-01-01 Data 1. wyd. pol.: 2004-01-01 Data 1. wydania: 2007-09-01 Liczba stron: 342 Język: polski ISBN: 8373195351 Wydawnictwo: Muza Kategoria: literatura piękna Data wydania: 2004-01-01 Liczba stron: 342 Język: polski ISBN: 8373195351 Inne wydania Młoda, zakochana Induska Nalini przyjeżdża za mężem do Anglii.

# data[].attributes.headline
Johannes Mario Simmel     "Nie zawsze musi być kawior"

# data[].attributes.subject
Johannes Mario Simmel     "Nie zawsze musi być kawior"

# data[].attributes.body
"Nie zawsze musi być kawior" to najbardziej znana powieść Simmela, światowy bestseller, który osiągnął łączny nakład ponad 20 milionów egzemplarzy. Ten oparty na schemacie powieści łotrzykowskiej utwór to fascynująca historia agenta mimo woli ..." (...)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Nie zawsze musi być kawior" to najbardziej znana powieść Simmela, światowy bestseller, który osiągnął łączny nakład ponad 20 milionów egzemplarzy. Ten oparty na schemacie powieści łotrzykowskiej utwór to fascynująca historia agenta mimo woli, Thomasa Lievena, cenionego bankiera londyńskiego, którego los(?) rzuca w wir walki międzynarodowych siatek wywiadowczych - w czasie II wojny światowej i w pierwszych kilkunastu latach powojennych - które bohater z właściwym sobie urokiem, bezczelnością i sprytem wodzi za nos (radziecki też). Jak zwykle u Simmela, nie brak tu miłości i seksu, zbrodni, zdrady, pogoni i brawurowych akcji. Bohater jest także smakoszem i znakomitym kucharzem, stąd powieść zawiera swoistą wykwintną książkę kucharską. "Kawior" to napisana z polotem i pełna napięcia, znakomita powieść rozrywkowa, o której Bertrand Russel powiedział: "Tego nie mógł napisać Niemiec. Za dowcipne."

Kup książkę Nie zawsze musi być kawior

Sprawdzam ceny dla ciebie ...

Zobacz także

Opinie o książce - Nie zawsze musi być kawior

Odpowie ci wiatr

Robert Lucas, agent poważnej firmy ubezpieczeniowej, w toku rutynowego dochodzenia trafia na trop wielkiej afery finansowej i związanej z nią zbrodni....

Afera Niny B.

W konwencji literatury sensacyjnej, która łączy rozrywkę, wartką akcję ze scenerią gorzkich stosunków społeczno-politycznych jest powieść...

Copyright © 1997-2018 granice. pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.

# data[].attributes.attachment_link.title
Nie zawsze musi być kawior Johannes Mario Simmel

# data[].attributes.attachment_link.description
"Nie zawsze musi być kawior" to najbardziej znana powieść Simmela, światowy bestseller, który osiągnął łączny nakład ponad 20 milionów egzemplarzy. Ten oparty na schemacie powieści łotrzykowskiej utwór to fascynująca historia agenta mimo woli, Thomasa Lievena, cenionego bankiera londyńskiego, którego los(?)

# data[].attributes.headline
Karol Dickens                      "Klub Pickwicka"

# data[].attributes.subject
Karol Dickens                      "Klub Pickwicka"

# data[].attributes.body
"W jakimże innym kraju, poza Anglią, mogłoby powstać owo zdumiewające, epickie dzieło, któremu patronuje jowialny jegomość w okularach i trykocie w paski?" (...)

# data[].attributes.attachment_link.description
Połączenie powieści obyczajowej, satyry, farsy i romansu łotrzykowskiego. Utwór opisuje podróż po Anglii dobrodusznego pana Pickwicka, twórcy nowej teorii głowaczy, i jego groteskowych przyjaciół. Angielski humor manifestuje się w powieści zarówno w pełnych komizmu scenkach rodzajowych, jak i w charakterystykach występujących postaci.