# data[].attributes.attachment_link.title
Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Kamu Spotu

# data[].attributes.headline
- HANSEL VE GRETEL -          Cadı kadın aslında kötü niyetliydi. Evinin dışını bilerek dikkat çekici yapmıştı. Çocukları buraya çekmek, onları kandırmak ve onları kendisinin hizmetçisi yapmak istiyordu. Bu cadı kadın çok zenginmiş fakat hiç ailesi olmamış. Bu yüzden çok mutsuz ve kötüymüş. Çocuklar cadı kadının niyetini anlamışlar ve hemen dışarı çıkmak istemişler cadı kadın kapıyı kilitlemiş ve ‘Artık buradan gidemezsiniz.’ deyip gülmüş. Çocuklar ağlamaya başlamış. ‘Ama anne babamız bizleri merak eder.’ demiş Gretel. Hansel de ‘Hayır merak etmezler. Onlar bizi evden kovdu unuttun mu?’. Cadı kadın bunu duyunca üzülmüş. ‘Nasıl yani aileniz sizi dışarı mı attı?’ Cadı kadının gözünden yaş akmış. Çocuklar ‘Neden ağlıyorsun?’ diye sormuşlar. Kadın da ’Benim ailem hiç olmadı sizin aileniz neden sizi dışarı attı? demiş. Çocuklar cevap vermemiş, cadı kadın da artık hiç sormamış. O gün çocukların karınlarını doyurmuş ve onlara yatacak yer ayarlamış. Derken günler, aylar geçmiş cadı kadınla çocuklar çok iyi geçinmeye başlamışlar. Artık çocuklar kadına anne demeye başlamışlar. Aslında cadı kadının tek ihtiyacı olan şey bir aile ve sevgiymiş. Çocuklarda ona bunu yaşattıkları için cadı kadın artık eski cadı kadın değilmiş. Çocuklar cadı kadını çok değiştirmişler. Artık kötü değil tam tersi çok iyi huylu, hoşgörülü biri olmuş. Diğer yandan çocukların anne-babası da çocukların nerede olduklarını iyi geçindiklerini öğrenmişler hatta bir iki sefer gidip çocuklarını almak istemişler fakat kadın vermemiş çocukları zaten çocuklar da gitmek istemiyorlarmış. Ailesi çok pişman olmuş fakat son pişmanlık neye yarar?   

# data[].attributes.subject
- HANSEL VE GRETEL -          Cadı kadın aslında kötü niyetliydi. Evinin dışını bilerek dikkat çekici yapmıştı. Çocukları buraya çekmek, onları kandırmak ve onları kendisinin hizmetçisi yapmak istiyordu. Bu cadı kadın çok zenginmiş fakat hiç ailesi olmamış. Bu yüzden çok mutsuz ve kötüymüş. Çocuklar cadı kadının niyetini anlamışlar ve hemen dışarı çıkmak istemişler cadı kadın kapıyı kilitlemiş ve ‘Artık buradan gidemezsiniz.’ deyip gülmüş. Çocuklar ağlamaya başlamış. ‘Ama anne babamız bizleri merak eder.’ demiş Gretel. Hansel de ‘Hayır merak etmezler. Onlar bizi evden kovdu unuttun mu?’. Cadı kadın bunu duyunca üzülmüş. ‘Nasıl yani aileniz sizi dışarı mı attı?’ Cadı kadının gözünden yaş akmış. Çocuklar ‘Neden ağlıyorsun?’ diye sormuşlar. Kadın da ’Benim ailem hiç olmadı sizin aileniz neden sizi dışarı attı? demiş. Çocuklar cevap vermemiş, cadı kadın da artık hiç sormamış. O gün çocukların karınlarını doyurmuş ve onlara yatacak yer ayarlamış. Derken günler, aylar geçmiş cadı kadınla çocuklar çok iyi geçinmeye başlamışlar. Artık çocuklar kadına anne demeye başlamışlar. Aslında cadı kadının tek ihtiyacı olan şey bir aile ve sevgiymiş. Çocuklarda ona bunu yaşattıkları için cadı kadın artık eski cadı kadın değilmiş. Çocuklar cadı kadını çok değiştirmişler. Artık kötü değil tam tersi çok iyi huylu, hoşgörülü biri olmuş. Diğer yandan çocukların anne-babası da çocukların nerede olduklarını iyi geçindiklerini öğrenmişler hatta bir iki sefer gidip çocuklarını almak istemişler fakat kadın vermemiş çocukları zaten çocuklar da gitmek istemiyorlarmış. Ailesi çok pişman olmuş fakat son pişmanlık neye yarar?   

# data[].attributes.headline
Hayaller Âlemi Bir zamanlar büyük mü büyük bir ormanda hayvanlar hep birlikte dostluk ve sevgi içinde yaşarlarmış. Aslan, karınca, tilki, güvercin, kuzu, kurbağa ve daha sayamayacağımız kadar bir sürü hayvan… Hepsi de çok iyi anlaşıyorlarmış. Hem o bildiğimiz hayvanlar arasında kavga gürültü yokmuş onlar arasında. Hep birlikte sevgi içinde mutlulukla yaşarlarmış. Yaşarlarmış yaşarlarmış da öyle çokta kolay değilmiş yaşamak. Hayalleri vardı bir kere hepsinin. En çok hayalleri için yaşıyorlarmış. İlkbahar, yaz, sonbahar, kış derken yıllar geçiyor fakat onların hayalleri geçmiyormuş. Ne miydi hayalleri? İnsan olmak. Onlar gibi konuşmak, onlar gibi şarkı söylemek, onlara benzemek, dans etmek ve daha nice hayaller… Kolay değildi tabii fakat uğraşıyorlardı kendi çabalarıyla. Kendi aralarında konuşurlarken bile insan gibi isim takmışlardı birbirlerine. Kimisi Ali, kimisi Mine, kimisi de Ünzile…  Bir sonbaharda kedi ile fare konuşurken (demiştim ya hepsinin ismi vardı. Kedininki Ali, fareninki Ünzile idi.) Ali, Ünzile’ye buralardan gideceğini söylemiş. İnsan olmak istiyorlar ya kedi de yani Ali de insanların yanında yaşarsa eğer daha çabuk insan olabileceğini bu yüzden gitmesi gerektiğini söylemiş. Dedim ya burada duyduğunuz o meşhur kepi-köpek, tavşan-kaplumbağa kavgası, yarışı yoktu. Burada dostluk, sevgi vardı. Fare yani Ünzile çok şaşırmıştı, gitmesini beklemiyordu. Hem zamansız olmuştu. Gitmeyi hiç açmamıştı bu zamana kadar Ali şimdi nereden çıkıyor bu gitme fikri. Üzülmüştü Ünzile hem de çok üzülmüştü ama hiçbir şey söyleyemedi, yalnızca sitem etti. Hem insan, sevdiğine sitem ederdi değil mi? Ona sadece git ama lütfen beni unutma diyebildi. Ali hüzünlendi, gitmek kolay değildi. Sevdiklerini, dostluklarını bırakıp gitmek kolay mıydı hiç. Değildi hem de hiç kolay değildi. Düşündü, çok düşündü. Arkadaşlarını bırakıp gitmeye değer miydi? Alışkanlıklarını, evini bırakıp gitmeye gerçekten değer miydi? Hayalleri uğruna mutsuz olmaya değer miydi? Fakat diğer taraftan da gitmekten vazgeçse hayalleri gerçekleşmeyecekti. Ta mazide kurmuştu bu hayalleri. Bir seferde vazgeçebilecek miydi bu hayallerinden. Mazi, ah mazi ah… Günler, haftalar, yaz, sonbahar derken gitme zamanı gelmişti. Ali diğer arkadaşlarıyla da konuşup yola çıkacaktı. Diğer arkadaşları da çok üzüldüler fakat onların da hayalleri vardı Ali’yi anlayabiliyorlardı. Bizi, beni unutma diyebildiler. Onlarda Ünzile gibi yalnızca sitem ettiler fakat Ünzile ’den daha çabuk kabullendiler. Hem kabullenmeseler ne yapabilirlerdi ki. Bugün Ali yarın Mine öbür gün Ünzile… Hepsi elbet gidecek sonuçta. Hayat bu, hayvanlarda insanlar gibi giderler elbet. Hem gitmek bir kabul ediştir, hayatın gerçekliğini, acımasızlığını. Ali o sonbaharda gitti. Değer miydi biz bilemeyiz. Başka gün karınca gitti. Bir başka gün tilki bir başka gün yılan bir başka gün kaplumbağa… Hepsi ama hepsi gitti. İnsanlara benzemek istiyorlardı ya hani en çok gitme yönünden benzediler insanlara. Hayvanlarda insanlar gibi zamansız gittiler. Geriye kalanlara da sadece kabullenmek düştü. Yalnızca kabullenebilmek. Sezen AKSU’ nun ‘Git’ albümü. Yıl 1986Kübra ÖZTAŞ/ 181209033

# data[].attributes.subject
Hayaller Âlemi Bir zamanlar büyük mü büyük bir ormanda hayvanlar hep birlikte dostluk ve sevgi içinde yaşarlarmış. Aslan, karınca, tilki, güvercin, kuzu, kurbağa ve daha sayamayacağımız kadar bir sürü hayvan… Hepsi de çok iyi anlaşıyorlarmış. Hem o bildiğimiz hayvanlar arasında kavga gürültü yokmuş onlar arasında. Hep birlikte sevgi içinde mutlulukla yaşarlarmış. Yaşarlarmış yaşarlarmış da öyle çokta kolay değilmiş yaşamak. Hayalleri vardı bir kere hepsinin. En çok hayalleri için yaşıyorlarmış. İlkbahar, yaz, sonbahar, kış derken yıllar geçiyor fakat onların hayalleri geçmiyormuş. Ne miydi hayalleri? İnsan olmak. Onlar gibi konuşmak, onlar gibi şarkı söylemek, onlara benzemek, dans etmek ve daha nice hayaller… Kolay değildi tabii fakat uğraşıyorlardı kendi çabalarıyla. Kendi aralarında konuşurlarken bile insan gibi isim takmışlardı birbirlerine. Kimisi Ali, kimisi Mine, kimisi de Ünzile…  Bir sonbaharda kedi ile fare konuşurken (demiştim ya hepsinin ismi vardı. Kedininki Ali, fareninki Ünzile idi.) Ali, Ünzile’ye buralardan gideceğini söylemiş. İnsan olmak istiyorlar ya kedi de yani Ali de insanların yanında yaşarsa eğer daha çabuk insan olabileceğini bu yüzden gitmesi gerektiğini söylemiş. Dedim ya burada duyduğunuz o meşhur kepi-köpek, tavşan-kaplumbağa kavgası, yarışı yoktu. Burada dostluk, sevgi vardı. Fare yani Ünzile çok şaşırmıştı, gitmesini beklemiyordu. Hem zamansız olmuştu. Gitmeyi hiç açmamıştı bu zamana kadar Ali şimdi nereden çıkıyor bu gitme fikri. Üzülmüştü Ünzile hem de çok üzülmüştü ama hiçbir şey söyleyemedi, yalnızca sitem etti. Hem insan, sevdiğine sitem ederdi değil mi? Ona sadece git ama lütfen beni unutma diyebildi. Ali hüzünlendi, gitmek kolay değildi. Sevdiklerini, dostluklarını bırakıp gitmek kolay mıydı hiç. Değildi hem de hiç kolay değildi. Düşündü, çok düşündü. Arkadaşlarını bırakıp gitmeye değer miydi? Alışkanlıklarını, evini bırakıp gitmeye gerçekten değer miydi? Hayalleri uğruna mutsuz olmaya değer miydi? Fakat diğer taraftan da gitmekten vazgeçse hayalleri gerçekleşmeyecekti. Ta mazide kurmuştu bu hayalleri. Bir seferde vazgeçebilecek miydi bu hayallerinden. Mazi, ah mazi ah… Günler, haftalar, yaz, sonbahar derken gitme zamanı gelmişti. Ali diğer arkadaşlarıyla da konuşup yola çıkacaktı. Diğer arkadaşları da çok üzüldüler fakat onların da hayalleri vardı Ali’yi anlayabiliyorlardı. Bizi, beni unutma diyebildiler. Onlarda Ünzile gibi yalnızca sitem ettiler fakat Ünzile ’den daha çabuk kabullendiler. Hem kabullenmeseler ne yapabilirlerdi ki. Bugün Ali yarın Mine öbür gün Ünzile… Hepsi elbet gidecek sonuçta. Hayat bu, hayvanlarda insanlar gibi giderler elbet. Hem gitmek bir kabul ediştir, hayatın gerçekliğini, acımasızlığını. Ali o sonbaharda gitti. Değer miydi biz bilemeyiz. Başka gün karınca gitti. Bir başka gün tilki bir başka gün yılan bir başka gün kaplumbağa… Hepsi ama hepsi gitti. İnsanlara benzemek istiyorlardı ya hani en çok gitme yönünden benzediler insanlara. Hayvanlarda insanlar gibi zamansız gittiler. Geriye kalanlara da sadece kabullenmek düştü. Yalnızca kabullenebilmek. Sezen AKSU’ nun ‘Git’ albümü. Yıl 1986Kübra ÖZTAŞ/ 181209033